กัวเตมาลาเป็นประเทศในอเมริกา ใจกลางตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเม็กซิโก
ประชากรของประเทศมีการเติบโต ให้กับประชากร 14 ล้านคน
ส่วนใหญ่จะลงไปตรงๆ ของชาวมายันและชาวอินเดียรู้จักวิธีอนุรักษ์
ภาษาของพวกเขา ประเพณีของพวกเขา นิทานพื้นบ้านของพวกเขา
และเครื่องแต่งกายของพวกเขาโดยเฉพาะ อุดมไปด้วยสีสัน
กัวเตมาลาเป็นประเทศ ซึ่งมีข้อเสนอมากมาย
แหล่งโบราณคดี หมู่บ้านอายุหลายศตวรรษ
ทิวทัศน์อันงดงามมากมายอีกด้วย ซากของการพิชิตสเปน
สภาพอากาศเป็นแบบเขตร้อน แม้ว่าจะอบอุ่นกว่าก็ตาม ที่ระดับความสูง เมืองใหญ่ส่วนใหญ่
ตั้งอยู่ทางทิศใต้ หนึ่งในนั้นคือเมืองแอนติกา กัวเตมาลา
แอนติกา กัวเตมาลาเป็นเมืองโบราณ เมืองหลวงของราชอาณาจักรกัวเตมาลา
มีชื่อเสียงในด้านสถาปัตยกรรม อาณานิคมในสไตล์บาโรกและเรอเนซองส์
ก่อตั้งโดยชาวสเปนในปี ค.ศ. 1543 เมืองนี้ ได้รับการยอมรับในขณะนั้นเป็นที่ 3
เมืองที่สวยที่สุดในหมู่เกาะอินเดียของสเปน ในใจกลางเมือง
สถานที่หลักที่เรามา คลายร้อนใต้ร่มไม้
เป็นที่ตั้งของน้ำพุแห่งนางเงือก วาดขึ้นในศตวรรษที่ 18
โดยสถาปนิก มิเกล พอร์ราส
สถานที่แห่งนี้ได้รับเกียรติอันทรงเกียรติ การสู้วัวกระทิงและการแข่งขัน
ผู้ถูกประณามก็ถูกประหารชีวิตที่นั่นเช่นกัน
ล้อมรอบด้วยภูเขาไฟอากัว Acatenango และ Fuego ในใจกลางของประเทศ
แอนติกามาหลายครั้งแล้ว ถูกทำลายด้วยแผ่นดินไหว
มหาวิหารซานโฮเซเองก็มี ได้รับการสร้างขึ้นใหม่หลายครั้ง
สร้างขึ้นเมื่อประมาณปี ค.ศ. 1541 โบสถ์แห่งนี้ ถูกรื้อถอนเป็นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2212
แล้วมันก็ถูกสร้างขึ้นใหม่ และอาสนวิหารศักดิ์สิทธิ์ในปี พ.ศ. 2223
หลังจากระยะเวลาการก่อสร้าง ซึ่งกินเวลานานถึง 11 ปี
มหาวิหารแห่งนี้เป็นหนึ่งในที่สุด ที่สำคัญในอเมริกากลาง
ก่อนจะเป็นบางส่วนอีกครั้ง ถูกทำลายด้วยแผ่นดินไหวอันโด่งดังในปี พ.ศ. 2316
แผนการของมันคือการตรึงกางเขน มันมี 3 ทางเดิน
อ่าวต่างๆ ของโถงทางเดิน ปิดท้ายด้วยโบสถ์
มาร์ติน สถาปนิกและประติมากรชาวสเปน Cantos ทำหน้าที่เกี่ยวกับการบูรณะใหม่
และการตกแต่งอาสนวิหารใน สไตล์บาโรกที่บริสุทธิ์ที่สุดของศตวรรษที่ 17
ประติมากรรมและภาพวาด ยังคงความแวววาวดังเดิมเอาไว้
นอกจากมหาวิหารแล้วเส้นทาง ตรงกลางเรียงรายไปด้วยร้านค้าอันหรูหรา
ศาลากลางจังหวัดซึ่งมี การก่อสร้างมีอายุย้อนไปถึงปี 1740
ได้รับความเสียหายเล็กน้อยจาก แผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2316
แต่ก็ทนได้ดีด้วยความแข็งแกร่ง โครงสร้างประกอบด้วยส่วนโค้ง 2 ชั้น
และตกแต่งด้วยเสาและห้องใต้ดิน
ห้องรับแขกของศาลากลางเล่า ไฮไลท์ของประวัติศาสตร์ของเมือง
บนจัตุรัส สิ่งก่อสร้าง พิสดารนั่งยองๆ
สามารถทนต่อแรงกระแทกได้
พระราชวังของกัปตัน Generales, ก็ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับกฎ
ในหลายๆครั้ง เมืองนี้ตกเป็นเหยื่อของแผ่นดินไหว
ในที่สุดธรรมชาติก็จะมา ณ สุดเมืองของสเปน
ฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง จากแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2316
นี่คือวิธีที่เมืองได้รับการอนุรักษ์ การปรากฏตัวของมันในขณะนั้น
แอนติกาไม่ต้องสงสัยเลย เมืองที่สวยที่สุดในประเทศ
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมาจากเสน่ห์ของซากปรักหักพังนั่นเอง อาศัยอยู่ที่นี่ต่อไปตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหว
แฟนตาซีบนท้องถนน หินปูที่ปรับไม่ดี
และเรียงรายไปด้วยที่ประทับอันทรงเกียรติ โคโลเนียลพร้อมลานดอกไม้
อาคารทางศาสนาและหน่วยงานราชการ ไม่ได้เป็นตัวแทนทั้งหมด
สถาปัตยกรรมยุคอาณานิคมสเปน ซึ่งเราก็พบเช่นกัน
ในบ้านส่วนตัว หรูหราไม่มากก็น้อย
เว็บไซต์ที่โดดเด่นโดดเด่นด้วย มวลภูเขาไฟอันยิ่งใหญ่
ในฤดูหนาวแสงที่สะท้อน บนผนังบ้านหลากสีสัน
มีความบริสุทธิ์มาก แผนที่เมือง,
และเช่นเดียวกับหลายๆ เมือง อาณานิคมของละตินอเมริกา,
ประกอบด้วยถนนซึ่ง ตัดกันเป็นมุมฉาก
ซานฟรานซิสโกเป็นโบสถ์ที่ยอดเยี่ยม ตามแบบฉบับของบาโรกสเปนอเมริกัน
มีส่วนหน้าเป็นเสาบิดเกลียวขนาดใหญ่ ซึ่งมีนักบุญ 16 องค์อาศัยอยู่
มันถูกสร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16
โบสถ์แห่งแรกคือ เสียหายหนักในปี พ.ศ. 2108
และในอีก 10 ปีข้างหน้า ได้รวบรวมเงินบริจาคเพื่อสร้าง
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งใหม่ซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ
บางส่วนของการก่อสร้างนี้ บางทีอาจเป็นเพียงแห่งเดียวในแอนติกา
ซึ่งมีอายุย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 16 อุโบสถและกุฏิของอาราม
ถูกขยายออกไปในช่วงศตวรรษที่ 17
แผ่นดินไหว ได้ทำงานของพวกเขาแล้ว
ที่นี่น้ำพุในลานทางศาสนา
อารามซานฟรานซิสโกจึงกลายเป็น เป็นศูนย์กลางทางศาสนาและวัฒนธรรมที่สำคัญ
สำหรับทั้งภูมิภาค เทววิทยา กฎหมาย ปรัชญา
ฟิสิกส์และคณิตศาสตร์ ได้รับการสอนที่นั่น
ทางวิทยาลัยก็ได้ส่งเสริม จิตรกรในยุคอาณานิคม
ในเว็บไซต์คือหลุมฝังศพ ของบราเดอร์ซานโต เฮอร์มาโน เปโดร
เขาเป็นชาวสเปนผู้ศักดิ์สิทธิ์และมิชชันนารี ซึ่งมีชีวิตอยู่ในศตวรรษที่ 17
เขาถูกเรียกว่าแซงต์-ฟรองซัวส์ ของอัสซีซีแห่งทวีปอเมริกา,
และได้กล่าวกันว่าทำการอัศจรรย์
พระองค์ทรงเป็นบุญราศีและเป็นนักบุญและ เขาเป็นนักบุญกัวเตมาลาเพียงคนเดียว
แอนติกามักถูกเขย่า แต่ไม่เคยถูกทำลายล้างไปโดยสิ้นเชิง
มรดกและจิตวิญญาณของมัน ได้รับมันเป็นเสน่ห์ที่หายาก
หายากมากที่ UNESCO ก็มี จัดเป็นมรดกโลก
ชาวเมืองแอนติกา บางคนอาจพูดว่า: “ซากปรักหักพัง ไม่มีอะไรนอกจากซากปรักหักพัง”
ของอาคารเหล่านี้ซึ่งไม่มี ไม่รอดจากแผ่นดินไหว
ยังคงมีสลักเสลาอยู่ไม่กี่ชิ้น ประติมากรรมที่ละเลยการล้ม
เหมือนจะทำให้คนเสียใจมากขึ้น ภัยพิบัติในอดีต
รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมกัวเตมาลา มิเกล แองเจิล อัสตูเรียส เขียนว่า:
“ความรุนแรงในทวีปของเรา สอนเราถึงเสน่ห์แห่งการทำลายล้าง
ประโยคไม่สามารถดีกว่านี้ ใช้กับแอนติกาเท่านั้น
สถานที่ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่ผู้คนมารวมตัวกันและ ทำลายวัดวาอารามที่เคียงคู่กัน
และสร้างโบสถ์ปูนปั้นขึ้นมาใหม่ กระจายหรือมีทองอร่าม
พยานอันภาคภูมิใจในอดีต และความทรงจำที่ถูกลืม
ตั้งอยู่ตรงข้ามกับซากปรักหักพังของอาสนวิหาร
พิพิธภัณฑ์ศิลปะโคโลเนียลมีชื่อเสียงในเรื่องของ นิทรรศการสถาปัตยกรรมและจิตรกรรม
ซึ่งมีอายุย้อนกลับไปถึงศตวรรษที่ 16 และ 17
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้สร้างขึ้นในปี พ.ศ มหาวิทยาลัยซานคาร์ลอสเก่า
ก่อตั้งที่เมืองแอนติกาในปี ค.ศ. 1676
ลานบ้านปกปิดความเป็นเลิศ ทำงานในปูนปั้นด้วยบ้าง
ประติมากรรมที่แสดงออกและประณีต
พิพิธภัณฑ์มีคอลเลกชันขนาดใหญ่ ศิลปะ จิตรกรรม ประติมากรรม และเฟอร์นิเจอร์
เกือบครึ่งหนึ่งของประชากร จากประเทศกัวเตมาลามีเชื้อสายมายา
อีกครึ่งหนึ่งเป็นเชื้อชาติผสม เป็นแบบตะวันตก
การิฟูนาส ผสมแอฟริกัน คิดเป็นสัดส่วนเพียง 2% ของประชากร
ภาษาสเปนเท่านั้น ภาษาราชการในประเทศกัวเตมาลา
อย่างไรก็ตาม ชนพื้นเมืองอเมริกัน เราทุกคนไม่เข้าใจมัน
แล้วรัฐธรรมนูญก็มีอยู่ใน ภาษาอินเดียที่มีคนพูดมากที่สุด 4 ภาษา
ก็คือคอนแวนต์ซานตาคลารา ก่อตั้งในปี 1699 โดยแม่ชี 5 รูป
ด้านหน้าอาคารทางทิศใต้สไตล์บาโรก ติดกันประดับด้วยปูนปั้นอย่างวิจิตรงดงาม
โบสถ์หลังแรกของคอนแวนต์ แล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1705
แต่ถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 1717
ซากที่เก็บรักษาไว้ในปัจจุบัน เป็นของคริสตจักรที่ 2
และคอนแวนต์แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2277
ซากปรักหักพังเป็นที่สนใจอย่างมาก
กุฏิผู้ป่วยนอก คอนแวนต์ 2 ชั้นกว้างขวาง
มีซุ้มโค้งคู่สวยงาม สัดส่วน น้ำพุ และสนามหญ้า
เป็นสถานที่ที่ดีในการเดิน
หลังจากก่อตั้งได้ไม่นาน คอนแวนต์ซานตาคลารา,
ได้พัฒนาไปสู่ความสลับซับซ้อน ที่อยู่อาศัยอันวิจิตรบรรจงของแม่ชีเกือบ 50 รูป
แต่เมื่อถูกตีอีกครั้ง ด้วยแรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงในปี พ.ศ. 2316
ในที่สุดเว็บไซต์ก็ถูกทิ้งร้าง
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังคงมีข้อความอยู่ ห้องลับและห้องใต้ดิน
ตรงข้ามคอนแวนต์เป็นสวนสาธารณะ ของสหภาพและโรงซักล้างสาธารณะ
ที่ที่เราพบกับผู้หญิงจากแอนติกา ใครเป็นคนซักผ้า
ในบรรดาผลงานชิ้นเอกของ สถาปัตยกรรมทางศาสนา
หนึ่งในเมืองที่น่าทึ่งที่สุดของแอนติกา คือลาส คาปูชินาส
คอนแวนต์คาปูชิน สร้างเสร็จในปี 1736 ภายใต้การดูแลของดิเอโก เด โปเรส
หัวหน้าสถาปนิกของเมือง เขาเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ดีที่สุด
ของคอนแวนต์ในศตวรรษที่ 18 ในกัวเตมาลา
เห็นได้ชัดว่าวันนี้ บางส่วนอยู่ในซากปรักหักพัง
ศาสนาหลักของ กัวเตมาลาเป็นนิกายโรมันคาทอลิก
ซึ่งแสดงถึงระหว่าง 50 ถึง 60% ของประชากร,
แต่องค์ประกอบหลายอย่าง มีการแนะนำประเพณีท้องถิ่นที่นั่น
เพื่อสร้างสิ่งที่เราเรียกว่า ตอนนี้เป็นการประสานกันของชาวมายัน
ในขณะที่นักเขียน อัลดัส ฮักซ์ลีย์ เสด็จเยือนประเทศในปี พ.ศ. 2476
เขาสังเกตเห็นการผูกขาดของการประสานกัน ชาวมายันคาทอลิกทั่วประเทศ
ชาวบ้านก็ผสมความเชื่อของพวกเขา บรรพบุรุษของศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิกนำเข้า
โบสถ์เอล คาร์เมน สร้างเสร็จในปี 1728 เป็นแห่งที่ 3 ที่สร้างขึ้นบนเว็บไซต์เดียวกันนี้
ด้านหน้าอาคารหลักเป็นสไตล์บาร็อคด้วย คอลัมน์ฉายสามคู่
แทนที่กลุ่มและนักบุญ มักปรากฏบนส่วนหน้าอาคาร
โบสถ์แห่งแอนติกา, มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างสมบูรณ์
ในปี พ.ศ. 2292 ได้มีการก่อสร้างพระอาราม ผู้ชายถูกตัดสินแล้ว
และสิ่งอำนวยความสะดวกที่หรูหรา ของโบสถ์และกุฏิของลาเมอร์เซด
แล้วเสร็จในปี พ.ศ. 2310
ด้านหน้าของมันคือหนึ่ง ที่สวยงามที่สุดในแอนติกา
ด้วยลวดลายการตกแต่งที่ซับซ้อน ปูนปั้นสีขาวบนพื้นหลังสีเหลือง
โบสถ์มีหอระฆังเตี้ยๆ มีส่วนโค้งและเสาที่กว้างขึ้น
แตกต่างจากที่สร้างขึ้นที่อื่นใน เขตแผ่นดินไหวน้อยของทวีปอเมริกา
ในช่วงเวลาเดียวกัน อาราม ที่ติดอยู่กับโบสถ์ก็พังทลายลง
โดยแผ่นดินไหวในปี พ.ศ. 2316 และไม่เคยได้รับการสร้างขึ้นใหม่เลย
รูปจำลองของ Nuestra Senora de la Merced
ขนาบข้างด้วยรูปจำลอง ซาน เปโดร อาร์เมงโกล,
มีเชือกแสดงถึงการสิ้นพระชนม์ของพระองค์
ที่จุดสูงสุดคือซาน เปโดร โนลาสโก ผู้ก่อตั้งออร์เดอร์
ภายในเราบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้า พระแม่มารีแห่งความเมตตา.
ห้องนอนด้านหลังเจ้านาย แท่นบูชาและโบสถ์ต่างๆ
เป็นโครงสร้างที่เก่าแก่ที่สุด de la Merced และมีอายุตั้งแต่ศตวรรษที่ 17
คริสตจักรทนต่อแผ่นดินไหวได้ และการตกแต่งภายในได้รับการบูรณะอย่างมีสติ
โรงแรมและแท่นบูชา ปิดทองทั้งองค์สวยงามมาก
การแสวงบุญเกิดขึ้นที่เมอร์เซด ทุกปีในช่วงสัปดาห์ศักดิ์สิทธิ์
ถนนแล้วมืดมนไปด้วยผู้คน และปูพรมด้วยดอกไม้
เป็นฉากขบวนแห่ในแต่ละวัน ดังนั้นแอนติกาจึงได้เกิดใหม่จากความรุ่งโรจน์ในอดีต
คอมเพล็กซ์คอนแวนต์ทั้งหมด ซาน เจโรนิโม อยู่ในซากปรักหักพัง
มีสวนภูมิทัศน์ที่สวยงาม ที่สร้างวิสัยทัศน์แห่งจิตใจขึ้นมาใหม่
โดยเฉพาะบริเวณน้ำพุกลาง
บล็อกจะถูกเก็บไว้เหมือนเดิม หลังจากแผ่นดินไหวครั้งสุดท้าย
เป็นสถานที่ที่น่าอยู่และเงียบสงบมาก
ซึ่งรวมถึงม้านั่งสำหรับ พักผ่อนใต้ร่มไม้
ในช่วงเช้านั่นเอง เป็นเรื่องธรรมดามากที่จะพบนกฮัมมิ่งเบิร์ด
บินอยู่เหนือสวน
ตอนนี้ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว การค้นพบประเทศมายา
ซึ่งยังคงมองเห็นซากปรักหักพังหลายแห่ง ผ่านแหล่งโบราณคดีต่างๆ
รวมถึงเมืองตีกัลอันโด่งดัง
มันเป็นหัวใจของเว็บไซต์ แห่งความป่าเถื่อนอันยิ่งใหญ่
ซึ่งเมืองติกัลของชาวมายันตั้งอยู่
สถานที่แห่งเสียงสะท้อนที่อาศัยอยู่ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 6 ก่อนคริสต์ศักราช
จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 10
เป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญ ของอารยธรรมนี้
ซากปรักหักพังครอบครอง พื้นที่ผิว 16 กิโลเมตร²
และมีโครงสร้างมากกว่า 3,000 แห่งที่นั่น
รอบจัตุรัสใหญ่ใจกลางติกัล
มีความเข้มข้น โครงสร้างที่โดดเด่น
รวมถึงวัดหมายเลข 1 ซึ่งก็คือ อนุสาวรีย์อันเป็นสัญลักษณ์ของสถานที่
และมีลักษณะทางสถาปัตยกรรมอันเป็นเอกลักษณ์
สร้างขึ้นราวปี ค.ศ. 734 มีปิรามิด ซึ่งเป็นรากฐานของพระวิหาร
มีความสูง 47 เมตร และบันไดขั้นเดียว
เสด็จไปสู่พระวิหารอย่างถูกต้อง
อารยธรรมมายาก็ปรากฏขึ้น ประมาณ 1,000 ปีก่อนคริสตศักราช
และยุคที่เรียกว่าคลาสสิก อยู่ระหว่างปี 200 ถึงปี 700
ยุคหลังคลาสสิก, มาหลังจากนั้น
ทางด้านตะวันตกของจัตุรัสหลัก วัดที่ 2 หันหน้าไปทางวัดที่ 1
มันยังเป็นที่รู้จักกันในนาม ชื่อวิหารแห่งหน้ากาก
และสร้างขึ้นประมาณปี 700
ความสูงของมันคือ 38 เมตร
อุทิศให้กับภรรยาของกษัตริย์ ฝังไว้ใต้วิหารหมายเลข 1
ภาพเหมือนของราชินีคือ สลักไว้บนทับหลังประตู
ตั้งอยู่บนยอดพระวิหาร
เช่นเดียวกับวัดใหญ่อื่นๆ ของ Tikal ด้านบนของสถานบริสุทธิ์ก็มี
3ห้องนอนติดต่อกันด้วย ประตูรองรับด้วยทับหลัง
ต่างจากวัดที่ 1 ไม่พบการฝังศพที่นั่น
สันเขาเผยให้เห็น ประติมากรรมหน้ากากที่ถูกกัดเซาะ
ตั้งอยู่ทางเหนือของจัตุรัสหลัก อะโครโพลิสเป็นทั้งหมด
ซึ่งมีจุดเริ่มต้นย้อนกลับไปถึงยุคก่อนคลาสสิก ประมาณ -350 ปีก่อนคริสตกาล
มันทำหน้าที่มานานแล้ว สุสานของกษัตริย์ติกัล
ใจกลางของอาคารแห่งนี้เป็นที่ฝังศพ เนื่องมาจากผู้ก่อตั้งราชวงศ์
แล้วในแต่ละพระราชพิธีฝังศพ มีการเพิ่มวัดใหม่
บนโครงสร้างเก่าๆ
ในคริสตศตวรรษที่ 9 ในโพสต์นี้ คลาสสิก 43 steles และ 30 แท่นบูชา
ถูกสร้างขึ้นที่นั่น บางแห่งก็มี สลักด้วยข้อความอักษรอียิปต์โบราณ
และแกะสลักด้วยพระบรมฉายาลักษณ์
ทางด้านทิศใต้มีการสร้างวัด 4 แห่ง บัดนี้ซ่อนอยู่ในพืชพรรณ
ผู้เผชิญหน้าผู้ยิ่งใหญ่ จัตุรัสและวัด 2.
บริวารทางตอนเหนือยังคงได้รับต่อไป การฝังศพในช่วงเวลานั้น
ยุคหลังคลาสสิก และวัดเล็ก 8 วัด ปิรามิดถูกจัดกลุ่มไว้รอบลานบ้าน
บริวารกลางมีความซับซ้อนขนาดใหญ่ พระราชวังที่อยู่อาศัยและการบริหาร
ที่ซึ่งราชวงศ์ติกัล และพ่อแม่ของพวกเขาอาศัยอยู่
คอมเพล็กซ์ครอบคลุมพื้นที่หนึ่งเฮกตาร์ครึ่ง ประกอบด้วยอาคาร 45 หลัง และลาน 6 แห่ง
พระราชวังมาแลร์ เป็นพระราชวังที่มี 5 ชั้น
อยู่ท่ามกลางอาคารต่างๆ โดดเด่นที่สุดของวงดนตรีชุดนี้ซึ่ง
เช่นเดียวกับอะโครโพลิสทางตอนเหนือที่เติบโตขึ้น ตามธรรมชาติตลอดระยะเวลา 200 ปี
บันไดทางเดินและประตู เชื่อมต่ออาคารและสถานที่
ผนังก็จะได้รับการตกแต่ง ด้วยภาพที่มีสีสันสดใส
ตามทางหลวง Tezer ไปทาง ไปทางทิศตะวันตกถึงวัดที่ 3
เป็นวัดใหญ่หลังสุดท้าย ปิรามิดที่สร้างขึ้นในเมืองติกัล
มันยังเป็นที่รู้จักกันในนาม ชื่อวิหารของนักบวชเสือจากัวร์
สร้างขึ้นในสมัยพระอาทิตย์ สีดำ ประมาณคริสตศักราช 810
ปิรามิดมีความสูงถึง 55 เมตร วิหารด้านบนมี 2 ห้อง
ไปทางทิศใต้ของสถานที่ ห่างออกไปเล็กน้อย ในป่าอันเขียวชอุ่ม
เป็นวัดใหญ่เป็นอันดับสอง ปิระมิดแห่งติกัล วัดที่ 5
สูง 59 เมตร สร้างที่ ประมาณปีคริสตศักราช 700
บันไดหลักคือ 20 เมตร กว้างและมี 90 ขั้น
ราวบันไดกว้าง 2.60 เมตร ขึ้นไปจนสุดความสูงของบันได
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์บนยอดปิรามิด ประกอบด้วยชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเดียว
ลึกเพียง 90 ซม.
ไม่ไกลนักก็จะถึงวัด Place des 7 ทิศตะวันออกมีวัดเป็นแถว
เกือบจะเหมือนกันเช่นกัน ยิ่งกว่าพระราชวังหลายหลัง
มันเป็นความยุ่งเหยิงที่ละเอียดอ่อน ระหว่างป่ากับอาคาร
เป็นสถานที่ที่สวยงามมาก
แต่จุดสุดยอดของ Tikal กำลังจะสิ้นสุดลง
แม้จะใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งก็ตาม เมืองแห่งอารยธรรมมายาคลาสสิก
ที่มีประชากรเกิน ส่วนใหญ่เป็นประชากร 50,000 คน
ติกัลไม่มีแหล่งน้ำอื่น ว่าเงินสำรองที่มาจากฝน
รวบรวมและเก็บไว้ใน 10 ถัง
การไม่มีน้ำพุ แม่น้ำ ทะเลสาบในบริเวณใกล้เคียง
ตอกย้ำข้อเท็จจริงอันน่าอัศจรรย์ สร้างเมืองใหญ่
ด้วยน้ำจากเท่านั้น เก็บปริมาณน้ำฝนตามฤดูกาล
การใช้ฝนตามฤดูกาลนี้
ทำให้ติกัลตกอยู่ในความเสี่ยง ให้เกิดภัยแล้งยาวนาน
ซึ่งตามความเห็นของบางคน
เข้ามามีส่วนในการล่มสลายของ อารยธรรมมายาคลาสสิกในศตวรรษที่ 9
ไกลออกไปเป็นสถานที่ที่ถูกลืม ชาวมายันเองคือ Mundo Perdido
นักโบราณคดีเรียกมันว่า "โลกที่หายไป" เพราะป่าที่อยู่รอบๆ เกิดขึ้น
นวนิยายของนักเขียนอาเธอร์ โคนัน ดอยล์
สูง 30 เมตร มีบันได ทั้งสี่ด้านคือปิรามิดแห่งโลกที่สาบสูญ
ไปจนถึงพื้นราบที่สามารถรองรับได้ โครงสร้างส่วนบนที่สร้างขึ้น
ด้วยวัสดุที่เน่าเสียง่าย ปิรามิดที่มีอายุตั้งแต่สมัยนั้น
ยุคก่อนคลาสสิกตอนปลาย หรือตอนต้นยุคของเรา
จนกระทั่งถึงคริสต์ศตวรรษที่ 7 จึงได้สถาปนาขึ้น อาคารที่ใหญ่ที่สุดในติกัล
โลกที่สาบสูญนี้มีโครงสร้างที่ซับซ้อน ปิดเนื่องจากตำแหน่งห่างไกล
ยังคงสภาพสมบูรณ์และไม่มีใครแตะต้อง โดยการเจริญเติบโตในภายหลัง
ของติกัลในสมัยคลาสสิก
พวกเขาเป็นหนึ่งในที่สุด ศูนย์กลางการยึดครอง Tikal โบราณ
ปิรามิดก่อตัวขึ้นโดยมี 3 อาคารเล็กๆ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก
ชุดที่น่าจะมี ความสำคัญทางดาราศาสตร์
และประดับด้วยหน้ากากปูนปั้น เป็นตัวแทนของเทพแห่งดวงอาทิตย์
เหมือนการเฝ้ามองเหนือป่า
ปิรามิดเตือนเราว่ามี สิ่งปลูกสร้างโบราณหลายพันแห่งในติกัล
ซึ่งก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น ในจำนวนนั้นถูกตรวจค้น
เพราะเมืองนี้เป็นเวลาหลายศตวรรษ ถูกป่าปกคลุมไปหมด
เพื่อเดินตามรอยชาวมายัน คุณต้องไปทางทิศใต้ถึง Sayaxché
เมืองที่มีประชากร 50,000 คน ริมฝั่งแม่น้ำแพชชั่น
เมืองนี้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2417 เพื่อจัดให้มี ที่อยู่อาศัยสำหรับคนงานป่าไม้
และได้เติบโตขึ้นนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จากซายากซ์เช่
จึงต้องนั่งเรือเล็ก เพื่อไปถึงทะเลสาบเปเตกซ์บาตุน
ซึ่งทุกอย่างตั้งอยู่รอบๆ แหล่งโบราณคดีกลุ่มหนึ่ง
ตั้งแต่สมัยคลาสสิก รวมถึงอากัวเตก้าด้วย
ภูมิภาคนี้เป็นที่ 1 ที่ถูกทิ้งร้าง
ในช่วงปลายยุคคลาสสิก ประมาณปี 800
ในช่วงการล่มสลายของจักรวรรดิมายัน
เว็บไซต์นี้ถูกค้นพบเมื่อปี พ.ศ. 2500 และการค้นพบทางโบราณคดี
ได้ให้ข้อมูลมากมายที่นี่ เกี่ยวกับการล่มสลายของอารยธรรมนี้
อกัวเตก้า เรายินดีครับ โดย Quetzal ผู้ยิ่งใหญ่
นกศักดิ์สิทธิ์ของชาวมายัน สลักไว้บนแผ่นเหล็ก
ในคริสตศักราช 761 หลังสงคราม อย่างต่อเนื่องจนชาวมายันร่วมกันทำกันเอง
ผู้ปกครองอาณาจักร เพื่อนบ้านของดอสปิลาส
มาก่อตั้งเมืองหลวงแห่งที่ 2 ในเมืองอากัวเตกา
จากนั้นชนชั้นสูงของ Dos Pilas ก็เข้าไปหลบภัยที่นั่น หลังจากการล่มสลายของเมืองในปี 761
ไซต์นั้นง่ายต่อการปกป้องโดยธรรมชาติ ล้อมรอบด้วยระบบรั้วเหล็ก
ยาว 5 กิโลเมตร ซึ่งคอยปกป้องศูนย์ฯ และพื้นที่เกษตรกรรมด้วย
แม้จะมีการป้องกันตามธรรมชาติก็ตาม และรั้ว
สถานที่นี้ถูกยึด ทำลาย และเผาทิ้ง
นักโบราณคดีสันนิษฐานว่า ราชวงศ์ก็หนีไป
ทิ้งวัตถุไว้ข้างหลัง คุณค่าที่ซ่อนอยู่หลังกำแพง
ถูกสร้างขึ้นอย่างเร่งรีบ การหนีหรือความตายของราษฎร
ตามมาด้วยการทำลายล้าง ของเมืองด้วยไฟ
ออกจากบ้านไปเหมือนเดิม ก่อนการทำลายล้างทันที
ตัวอย่างเช่น นักโบราณคดี ทาเคชิ โนมัตตะ พบอยู่ไม่ไกลจากพระราชวัง
ในซากบ้าน มีลักษณะอันสูงส่ง
วัตถุโบราณมากมายที่เป็นพยานถึง กิจกรรมทางศิลปะของชนชั้นสูงของชาวมายัน
เครื่องมือครกเข้า ซึ่งบดขยี้เม็ดสี
และหยกชิ้นกึ่งสำเร็จรูป
บ้านเทศบาลเป็น โครงสร้างที่ถูกค้นพบ
และระบุว่าเป็นวัดที่ยังสร้างไม่เสร็จ
เชื่อกันว่าเขายังอยู่ อยู่ระหว่างการก่อสร้างเมื่อเมือง
ถูกโจมตีและถูกทิ้งร้าง ในตอนต้นของศตวรรษที่ 9
การค้นพบของเขามีให้ ข้อมูลอันมีค่า
เกี่ยวกับวิธีการก่อสร้างของชาวมายัน
เป็นไปได้ว่างานมี ถูกจัดเป็นกลุ่มต่างๆ
เช่น ช่างตัดเสื้อ หินในเหมืองหิน
คนงานกำลังปรับบล็อก ตัดหินบนเว็บไซต์
ช่างก่ออิฐ ช่างปูน และเช่นกัน ผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องการจีบ
หินด้วยปูน และประติมากร
การซื้อขายทั้งหมดนี้ทำงานควบคู่กันไป กับสถาปนิกหรือหัวหน้างาน
ซึ่งเป็นผู้ประสานงานงานต่างๆ
ที่นี่ ที่ตั้ง และ การวางแนวของซากของมัน
ทำให้เขาเชื่อว่าตน คือพระราชวัง
ผู้ชมบ้านและ การประชุมทางการเมืองอื่นๆ
แท้จริงแล้วความสำคัญของฉาก พบกันในภาพวาดของชาวมายัน
แสดงว่าการชุมนุมบางอย่าง ในพระราชวังต่างๆ
ตั้งใจให้เป็นที่สาธารณะ
การขุดค้นก็เปิดเผยที่นี่เช่นกัน การรีบเร่งของผู้อาศัยในที่นั้น
ให้เรามากมาย ช่วงเวลาของชีวิตชาวมายันถูกแช่แข็งอยู่ที่นั่น
ในโครงสร้างที่ถูกไฟไหม้เหล่านี้
ไปทางทิศตะวันตก Rio Dulce
เป็นแม่น้ำที่มีความยาว ไม่เกิน 43 กิโลเมตร
แต่เป็นการขยายความที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ทะเลสาบอิซาบัลของกัวเตมาลา
แหล่งกำเนิดของแม่น้ำตั้งอยู่ ทางด้านตะวันออกของทะเลสาบ
หลังจากข้ามมันไปแล้ว เข้าไปถึงสุดระยะทาง 43 กิโลเมตร
ทะเลแคริบเบียนและมหาสมุทรแอตแลนติก,
ในระดับเมือง ตั้งแต่ลิฟวิงสโตนไปจนถึงปากของมัน
เพื่อไปถึงลิฟวิงสตัน ไม่มี 36 เส้นทาง
ไม่ว่าคุณจะทำ เส้นทางมีดแมเชเต้
ผ่านป่าทึบทั้งคุณ เดินทางมาโดยเรือผ่าน Rio Dulce
หรือทางทะเลโดยตรง ไม่มีการเข้าถึงโดยที่ดิน
บริเวณโดยรอบเป็นป่าเขตร้อนและ พื้นที่ 60,000 เฮกตาร์เป็นที่พักพิงของป่า
ซึ่งบางคนก็เติบโต ของต้นไม้ที่สวยที่สุดในโลก
เหมือนต้นซีบาซึ่งเป็นต้นไม้ประจำชาติ และศักดิ์สิทธิ์หรือมะฮอกกานี
ป่าไม้ก็เป็นทรัพยากรเช่นกัน ไม้จำนวนมากที่ใช้ในไซต์งาน
หรือส่งออก เสียงพูดคุยของนกเขตร้อน
และเสียงร้องของลิงฮาวเลอร์ ทำให้คุณมีอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ประชากรของลิฟวิงสโตนคือ ประกอบด้วยการิฟูนาซึ่งมีบรรพบุรุษ
ถูกลักพาตัวไปในแอฟริกา โดยชาวสเปนในปี 1635
นอกจากนี้ยังมีทายาทเชื้อชาติผสมของ อาณานิคมของสเปนและชาวเอเชีย
ที่นี่ไม่มีคนอินเดีย
ลิฟวิงสตันมีเสน่ห์ของ เมืองต่างจังหวัดเขตร้อน
Grande rue เต็มไปด้วย ร้านค้าหัตถกรรม,
ร้านกาแฟและบ้าน ตั้งแต่ยุคอาณานิคม
ชาวบ้านคัดค้านโครงการ ถนนที่จะเชื่อมต่อพวกเขาไปยังส่วนที่เหลือของประเทศ
มันจะทำลายชีวิตอันสงบสุขของพวกเขา
ไปทางใต้กันเถอะ ทะเลสาบ Atitlan เป็นทะเลสาบปิดที่มีต้นกำเนิดจากภูเขาไฟ
ซึ่งเต็มสมรภูมิขนาดใหญ่, ปล่องภูเขาไฟ, เกิดขึ้นระหว่างการปะทุเมื่อ 84,000 ปีก่อน
ล้อมรอบด้วยทิศใต้ 3 หลังใหญ่ ภูเขาไฟเล่นกับเมฆ
ภูเขาไฟซานเปโดร โทลิมัน และอัตติลัน
อันหลังอันสูงสุด สูงถึง 3,537 เมตร
ทะเลสาบนี้ลึกที่สุดในอเมริกา ส่วนกลางสูงถึง 340 เมตร
ในภูมิภาคอันงดงามแห่งนี้ ทะเลสาบมีทัศนียภาพอันงดงาม
สวรรค์แห่งความสงบห่างไกลจากชีวิตประจำวันของเรา
ธนาคารของมันยังคงมีที่พักพิง หมู่บ้านดั้งเดิม
ซานติอาโก้ อติตลัน คือที่สุด เมืองใหญ่ริมทะเลสาบ
และปานาคาเชลมากที่สุด พัฒนาด้านการท่องเที่ยว
Panajachel จึงเป็นเมืองที่มีพื้นที่สูง ริมทะเลสาบสูงเกือบ 1,600 เมตร
มีประชากร 11,000 คน. เมืองนี้ดึงดูดพวกฮิปปี้จำนวนมาก
ในทศวรรษที่ 1960 แต่จำนวนชาวต่างชาติลดลง
ในช่วงสงครามกลางเมือง ซึ่งสิ้นสุดในปี 2539 เท่านั้น
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานักท่องเที่ยวก็เริ่มกลับมา
เขตอนุรักษ์ธรรมชาติ Atitlan ตั้งอยู่ในเขตชานเมืองปานาคาเชล
เราเห็นลิงและผีเสื้อที่นั่น
คุณสามารถไปแคนยอนที่นั่นหรือ เพียงแค่เดินป่า
บนเส้นทางใจกลางธรรมชาติ
ที่นี่ดื่มด่ำกับวิถีชีวิตท้องถิ่น ของชาวมายันอินเดียนแดงทั้งสิ้น
หมู่บ้านริมทะเลสาบยังคงอยู่ แพร่หลายในวัฒนธรรมดั้งเดิมมาก
มีกลุ่มชาติพันธุ์ที่แตกต่างกัน 2 กลุ่มอยู่ในภูมิภาคนี้
ในศตวรรษที่ 16 ในสมัยนั้น ของการพิชิตกัวเตมาลาของสเปน
ริมทะเลสาบเป็นฉากของก การต่อสู้ซึ่งชาวสเปน
ชักจูงฝ่ายต่างๆ ต่อสู้กัน ผู้อื่นเพื่อสร้างอำนาจของตน
Calle Santander มากที่สุด สิ่งสำคัญของปานาคาเชล
เป็นที่ตั้งของบางคน ข้อเสนอที่ดีที่สุดในเมือง
ในการวางไข่อันอุดมสมบูรณ์เหล่านี้
หมู่บ้านอินเดีย 12 แห่งรวมตัวกัน โดยที่พูดได้อย่างน้อย 3 ภาษา
ทุกคนแต่งกายด้วยสีของตัวเอง ตามลวดลายบรรพบุรุษเป็นสัญลักษณ์
เผ่า, ความผูกพัน, ความจงรักภักดี.
มีเกือบ 250 ทั่วประเทศ.
ตรงไปยังท่าเรือ มีคอเมดอร์สองสามตัวและ ร้านอาหารพร้อมทิวทัศน์อันสวยงามของทะเลสาบ
ปานาคาเชลเป็นจุดเริ่มต้น ซึ่งให้บริการทุกพื้นที่โดยรอบทะเลสาบ
ที่นี่เราเดินทางโดยเรือ
ไม่มีรถเมล์และทุกคนก็มีรถบัสเป็นของตัวเอง เรือมาริน่าที่ไม่คาดคิด
หากเป็นเสน่ห์แบบเขตร้อนที่เราต้องการ หากต้องการดูสวยที่สุดคุณต้องตื่นแต่เช้า
ริมฝั่งทะเลสาบ Atitlan
ช่วงเช้าตรู่ เมฆก็รอดพ้นไป
และแสงก็แม่นยำมาก
ทุกวันมันเป็นรอบ เรือโดยสารแล่นไม่หยุดหย่อนซึ่งเริ่มต้นขึ้น
และจากโป๊ะเราก็ออกไปได้ ในการเที่ยวชมภูเขาไฟ
เราอยู่ที่นี่ที่เป็นหัวใจของ กัวเตมาลาเซียร์รามาเดร,
โดยที่การชนกันของแผ่นทวีป
ทำ ภูเขาไฟเสียบไม้ที่สวยงาม
33 ราย ซึ่งยังคงอยู่ 3 ราย เพิ่งปะทุขึ้น
ภูเขาไฟ 3 ลูกที่อยู่บริเวณชายแดน ปล่องภูเขาไฟแห่งทะเลสาบ Atitlan,
เป็นภูเขาไฟสลับชั้นแบบผสม ของชั้นที่ต่อเนื่องกัน
ด้วยการปะทุนับสิบครั้ง บันทึกระหว่างปี 1469 ถึง 1853
วันที่เกิดการปะทุครั้งสุดท้ายภูเขาไฟ มีกิจกรรมค่อนข้างสูง
เนื่องจากความนิยมของพื้นที่
เมืองอื่นๆ ริมทะเลสาบ เป็นต้น ซานฮวน เริ่มเลย
เพื่อพัฒนาด้วยการท่องเที่ยว
ร้านค้าบางแห่งจำหน่ายผ้าทอ โดยสหกรณ์สตรีท้องถิ่น
บ้างก็ใช้สีย้อม จากธรรมชาติเช่นแครอทหรือไทโอเต้
ซึ่งเป็นเมล็ดสีแดงที่ใช้ ในครัวและเก็บเกี่ยวที่นี่ในท้องถิ่น
ในเมืองก็มีหลายแห่งเช่นกัน หอศิลป์ท้องถิ่นด้วย
แต่ความเชี่ยวชาญพิเศษประการที่ 1 ของหมู่บ้านมีการทอผ้า
เพราะที่นี่ผู้คนยังคงทำกันต่อไป
และสวมใส่ทุกวัน เสื้อผ้าแบบดั้งเดิมของพวกเขา
ภูมิอากาศแบบเขตร้อนนั้น อบอุ่นมากขึ้นที่ระดับความสูง
แผ่นดินค่อนข้างอุดมสมบูรณ์เพราะเป็นภูเขาไฟ เป็นทรัพยากรหลักของกัวเตมาลา
ซึ่งเศรษฐกิจถูกทำลายโดย สงครามส่วนใหญ่เป็นเกษตรกรรม
ภาคนี้ครอบครองครึ่งหนึ่ง ของประชากรที่ใช้งานอยู่
กาแฟ น้ำตาล และกล้วยก็มี สินค้าส่งออกหลักของประเทศ
วัฒนธรรมของชาวมายันยังคงอยู่ มีอยู่มากในกัวเตมาลา
ดังนั้นผู้หญิงหลายคนจึงสวมใส่ การแต่งกายแบบดั้งเดิมเสมอ
คอร์เทซ กระโปรงมายา แปดอย่างแน่นอนเสื้อเชิ้ต
ตามประเพณีของชาวมายันการทอผ้า ทรงมีสถานที่สำคัญมาโดยตลอด
วันนี้เพื่อลูกหลานของพวกเขา เสื้อผ้าสะท้อนถึงตัวตน
ของผู้ทอมัน สถานที่ที่เขาจากมา
ครอบครัวที่เขาจากมาหรือแม้แต่ สถานที่นั้นอยู่ในจักรวาล
ซานติอาโกมาจากหมู่บ้านอื่น จากดินแดนแห่งฤดูใบไม้ผลิอันเป็นนิรันดร์
กับบ้านไม้สวยๆ และเพียงแค่เดินไปตามถนน
เพื่อดูช่างทอที่ทำงาน บนผืนผ้าสีสันสดใส
แต่ประเทศได้รับและมักจะเป็น เสียหายจากภัยธรรมชาติ
ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2519 เกิดเหตุการณ์รุนแรง แผ่นดินไหวทำให้ก้นทะเลสาบแตก
ทำให้ระดับลดลง น้ำสูง 2 เมตรใน 1 เดือน
ในปี พ.ศ. 2550 แผ่นดินไหวอีกครั้งให้ผลตรงกันข้าม
ตั้งแต่นั้นมาก็มีระดับแล้ว ยกสูงประมาณ 8 เมตร
มองเห็นตลิ่งและบ้านเรือนพังทลาย
นอกจากนี้ภูมิภาคยังได้รับความจริงจัง ได้รับผลกระทบจากพายุเฮอริเคนมิทช์ในปี 2541
และสแตนในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2548
ทะเลสาบก็เปราะบางเช่นกัน ไม่มีทางออกตามธรรมชาติ
ความสมดุลของมันอยู่เพียงอย่างเดียว เกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของฝน
และต้องมีการติดตามอย่างต่อเนื่อง
มลพิษและ การรบกวนอันเนื่องมาจากมนุษย์
เป็นอันตรายต่อระบบนิเวศที่เปราะบางนี้
สำหรับการป้องกันบริเวณทะเลสาบ ได้รับการยกให้เป็นอุทยานแห่งชาติเมื่อปี พ.ศ. 2498
หากสวรรค์มีอยู่จริง เขาอยู่ไม่ไกล
ครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็น มีรูปร่างเหมือนเวทย์มนตร์
เงาของภูเขาไฟที่ชวนให้นึกถึง น่าแปลกที่ปิรามิดของชาวมายัน
ในภาคตะวันออกของประเทศมีทริประยะสั้น หลังชายแดนไม่กี่กิโลเมตร
ในฮอนดูรัส นำเราไปสู่โคปัน
แหล่งโบราณคดีโคปาน ตั้งอยู่กลางป่า
เช่นเดียวกับ Tikal, Copan เป็นเมืองมายาโบราณ
ซึ่งถึงจุดสุดยอดแล้ว คริสต์ศตวรรษที่ 7
และถูกทิ้งร้าง ประมาณศตวรรษที่ 10
เธอถูกรวมอยู่ในรายชื่อของ มรดกโลกของมนุษยชาติในปี 1980
ชิ้นที่สวยที่สุดบนเว็บไซต์ Copan เป็นบันไดอักษรอียิปต์โบราณอย่างแน่นอน
ของวัดที่ 26 ซึ่งตั้งอยู่เพียง ทิศใต้ของลานพิธี
ที่สูงถึงกว่า 21 เมตรเลยก็ว่าได้ เต็มไปด้วยอักษรอียิปต์โบราณ
ขอขอบคุณงานล่ามของ งานเราก็รู้ว่ากำลังก่อสร้าง
เริ่มขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 13 ของ ราชวงศ์โกปานก็สิ้นแล้ว
โดยลูกชายของเขากระรอกควันในปี 755
ร่ายมนตร์ที่ล้อมรอบทั้งหมด เป็นข้อความของชาวมายันที่ยาวที่สุดที่รู้จัก
ด้วยการออกแบบมากกว่า 2,200 แบบ แกะสลักด้วยหิน
น่าเสียดาย ที่บันได 63 ขั้น พบเพียงสิบห้าเท่านั้น
ยังคงอยู่ในสถานที่ของพวกเขา รวมถึง 5 ตัวที่ถูกทำลายบางส่วน
คนอื่นๆ ล้มลง พวกเขาถูกเปลี่ยนตำแหน่งตามอำเภอใจ
ในระหว่างการบูรณะอาคารในปี พ.ศ. 2478
ภาพเหมือนของกษัตริย์กระรอกทั้ง 5 พระองค์ก่อนหน้านี้ ควันประดับกลางบันได
บน Grand-Place มีแท่นบูชาที่อุทิศให้กับ พระเจ้ากุกุลคัน พญานาคขนนก
แท่นบูชานี้เป็นภาพที่ 2 หัวของสัตว์ประหลาดแห่งจักรวาล
ตามอุดมการณ์ที่ว่า แพร่กระจายไปตามเมืองต่างๆ ของชาวมายัน
ในตอนต้นของยุคคลาสสิก อำนาจทางการเมือง
และการรวมอำนาจทางศาสนาเข้าด้วยกัน
บรรดากษัตริย์แห่งโคปานคือ ท่านลอร์ดทั้งหลาย
ผู้ไกล่เกลี่ยระหว่างโลกมนุษย์ และพลังเหนือธรรมชาติ
อนุสาวรีย์ขนาดใหญ่ยังไม่มี แล้วจึงเลิกสร้าง
ลานด้านตะวันตกของอะโครโพลิส บ้านวัดที่ 11.
อาคารถูกสร้างขึ้น ในรัชสมัยของ Yax Pac
วันที่ 16 และยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้าย กษัตริย์แห่งโคปานในคริสต์ศตวรรษที่ 8
มีส่วนสนับสนุนทางสถาปัตยกรรมของกษัตริย์พระองค์นี้ด้วย เป็นหนึ่งในสิ่งที่สำคัญที่สุดในเมือง
วัด 11 อันวิจิตรบรรจงได้รับการออกแบบ เพื่อเป็นประตูสู่อีกโลกหนึ่ง
มีการตกแต่งอย่างสวยงาม ประติมากรรมหัวงู,
และสัตว์อื่นๆ ที่มีลักษณะคล้ายลิง
ตรงหน้าแท่นบูชา Q, ได้รับการถอดรหัสอย่างสมบูรณ์
สร้างขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 755 บรรยายไว้ว่า ประวัติศาสตร์ราชวงศ์ของ Copan
พร้อมด้วยสมาชิกทั้ง 16 คน ราชวงศ์นั่งขัดสมาธิ
ผู้ก่อตั้งส่งคทา ส่งพลังให้กับ Yax Pac
ฝั่งตะวันตกของอะโครโพลิส
สามารถเดินทางไปยังพระราชวัง Yax Pac ได้ ผ่านบันไดอันกว้างใหญ่
เหนือหลาย โครงสร้างด้านหน้า
Yax Pac สร้าง แท่นวัดใหม่
ซึ่งเขาวางโครงสร้างส่วนบนไว้ จาก 2 ชั้นเป็น 4 ประตู
วัดเล็กๆ หลายแห่ง เรียบเรียงองค์ประกอบให้สมบูรณ์
ครองจัตุรัสหลักของเมือง ปิรามิดแห่ง Yax Pac และสูง 30 เมตร
นี่เป็นการก่อสร้างครั้งสุดท้ายของกษัตริย์องค์นี้
รูปลักษณ์ที่แปลกตาของอาคารหลังนี้คือ ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบแน่ชัด
ปิรามิดถูกสร้างขึ้นเหนือวิหาร ก่อนหน้าโดยไม่ทำลายหรือทำให้เสียหาย
ความสำเร็จทางสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในโคปานอาจเป็นพระวิหาร 22
วัดแห่งนี้ได้รับการออกแบบให้เป็นต้นแบบของ ภูเขาดึกดำบรรพ์ของจักรวาลวิทยาของชาวมายัน
ที่ชั้น 1 มีหลายหลัง กะโหลกหินปรากฏขึ้น
เพื่อเป็นสัญลักษณ์ของทางเข้า ในยมโลก
ในซากวิหาร 18 เราก็ทำได้ ยังคงสังเกตภาพนูนต่ำนูนต่ำแทน
ราชาผู้ยิ่งใหญ่องค์สุดท้ายของ Copan, Yax Pac
วัดที่ 10 เปิดเผยแก่เราว่า เทคนิคห้องนิรภัย Corbelled
ที่ชาวมายันใช้ ในการก่อสร้างของพวกเขา
กำลังมองหาโครงสร้าง ที่เก่าแก่ที่สุดฝังโดยชาวมายัน
ใต้อาคารใหม่ล่าสุด นักโบราณคดีได้ขุดอุโมงค์
รวมถึงเสือจากัวร์ด้วย ซึ่งแสดงไว้ ณ ที่นี้
สเตเล ดี ตั้งอยู่ ทางเหนือของแกรนด์เพลส
แสดงถึงพระมหากษัตริย์องค์สำคัญของ ราชวงศ์เรียกว่า "18 แรบบิท" ในปี พ.ศ. 736
มันถูกแสดงไว้ที่นี่ภายใต้ ลักษณะของพระเจ้าผู้สูงวัย
มีสเตลหลายอันสำหรับเขา ประกอบกับ
มีสเตลหลายร้อยอันแล้ว บันทึกไว้ในโซนมายัน
คู่กับแท่นบูชาเล็กๆ เหมือนเต่าที่นี่
Stele B ยังเป็นตัวแทนของ กษัตริย์องค์ที่ 13 นามแฝง 18 แรบบิท
เมื่อเสด็จขึ้นครองราชย์แล้ว
ประติมากรมี วัสดุที่อ่อนนุ่มเป็นพิเศษ
ปอยภูเขาไฟและศิลา ถูกแกะสลักด้วยความนูนสูง
stelae ของชาวมายันส่วนใหญ่เป็น ทาสีด้วยสีสดใสอย่างเห็นได้ชัด
เช่นสีแดง สีเหลือง และสีดำ
stelae มีความสัมพันธ์กันอย่างใกล้ชิด ถึงแนวคิดเรื่องราชวงศ์อันศักดิ์สิทธิ์
สิ่งเหล่านี้เป็นตัวแทนของกษัตริย์พระเจ้า
หลายคนเป็นส่วนหนึ่ง เป็นหินปูนแกะสลักหลายหน้า
พวกเขาเป็นตัวแทนของกษัตริย์ที่มองจากด้านหน้า ทรงถือบาร์พิธีไว้ในอ้อมแขน
ศีรษะไม่สมส่วนกับ ถึงร่างกายและขาจะใหญ่โต
ที่นี่ด้วย stele แท่นบูชาทำให้ทั้งคู่
อันนี้เป็นทรงกลมและสมบูรณ์แบบ ตกแต่งด้วยเชือกบิด
เสาหินวางแนวตะวันออก-ตะวันตก เพื่อที่จะได้ส่องสว่าง
โดยพระอาทิตย์ขึ้นและดวงอาทิตย์ตก
แต่ละศิลามีแท่นบูชาพร้อม เป็นภาพพระเจ้ากษัตริย์ทรงประกอบพิธีกรรม
ในระหว่างที่เขารวบรวมความเป็นพระเจ้า
เหมือนเทพเจ้าข้าวโพด เช่นหรือเทพเจ้าชาอัก
ในศตวรรษที่ 7 Copan ได้กลายเป็น หนึ่งในเมืองมายาที่ทรงพลังที่สุด
ช่วงนี้ตรงกับสมัยรัชกาลที่ 18 ภาพรวมทั้งชื่อเล่น 18 Rabbit,
เกิดจากข้อผิดพลาดในการถอดเสียง
การค้ามีการเติบโต และวัดวาอารามก็เจริญรุ่งเรือง
กับวันหยุดอันแสนวิเศษเหล่านี้ พระราชพิธีที่พระราชาจัดไว้
เกี่ยวกับการเสียสละตนเอง และการเสียสละของมนุษย์
แต่ยุคทองของ Copan สิ้นสุดลงเมื่อใด 18 กระต่ายถูกจับและถวายตัวเป็นเครื่องบูชา
โดยเผ่าอื่นมายา
อย่างไรก็ตาม การสิ้นสุดของราชวงศ์ไม่ได้เป็นจุดสิ้นสุด การล่มสลายของสังคมในโคปันอย่างโหดร้าย
ตรงกันข้ามกับสิ่งที่สังเกตได้ ในเมืองมายันคลาสสิกอื่นๆ
ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึงคริสต์ศตวรรษที่ 13 จำนวนประชากรก็ลดลงอย่างช้าๆ
และเมืองนี้ก็ถูกทิ้งร้าง
เช่นเดียวกับ Tikal และ Chichen Itza อุทยานโบราณคดีโคปานในกัวเตมาลา
เป็นหนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุด ไซต์ก่อนโคลัมเบียน
กัวเตมาลาทำให้เราดื่มด่ำกับใจกลางของวัฒนธรรม ชนพื้นเมืองอเมริกันในใจกลางของโลกมายา
สกุลเงินประจำชาติของมัน ยังเป็นเควตซัล
ซึ่งหมายถึงนกศักดิ์สิทธิ์
ซึ่งชาวมายันใช้มายาวนาน ขนหางเป็นสินค้าฟุ่มเฟือย
ส่วนใหญ่ของประเทศ ดุร้าย ไม่บุบสลาย เป็นของแท้
และเมืองอาณานิคมที่มีสีสัน เตือนเราว่าเปโดร เด อัลวาราโด
นักพิชิตชาวสเปน ถูกทำลายอย่างทารุณและปราบลง
ชาวมายันในอเมริกา กลางระหว่างปี 1523 ถึง 1527
กัวเตมาลาก็เป็นที่ตั้งของ เว็บไซต์พิเศษ
เป็นหนึ่งในสิ่งที่สวยงามที่สุด ทะเลสาบในโลก ทะเลสาบ Atitlan
ล้อมรอบด้วยภูเขาไฟรูปกรวยที่สมบูรณ์แบบ
ประเทศที่น่าลงทุน