Gwatemala to kraj w Ameryce centralne położone w południowym Meksyku.
Liczba ludności kraju rośnie do 14 milionów mieszkańców.
Zdecydowana większość schodzi prosto w dół Majowie i Indianie wiedzieli, jak zachować
ich język, ich zwyczaje, ich folklor
a zwłaszcza ich kostiumy bogaty w kolory.
Gwatemala to kraj który ma wiele do zaoferowania.
Stanowiska archeologiczne, wielowiekowe wioski,
wspaniałe krajobrazy, również liczne pozostałości podboju hiszpańskiego.
Klimat jest tropikalny, chociaż bardziej umiarkowany na wysokościach większość dużych miast,
znajdują się na południu. Wśród nich Antigua Gwatemala.
Antigua Gwatemala jest starożytna stolica Królestwa Gwatemali.
Jest znany ze swojej architektury kolonialny w stylu barokowym i renesansowym.
Założone przez Hiszpanów w 1543 roku miasto został wówczas uznany za 3
najpiękniejsze miasto w Indiach Hiszpańskich. W centrum miasta,
Główne miejsce, do którego przychodzimy ochłodzić się w cieniu drzew,
mieści fontannę Syren, narysowany w XVIII w
przez architekta Miguela Porrasa.
To miejsce cieszyło się prestiżem walki byków i turnieje.
Tam też wykonywano egzekucje skazanych.
Otoczony wulkanami Agua, Acatenango i Fuego w centrum kraju,
Antigua była już kilka razy zniszczone przez trzęsienia ziemi.
Sama katedra San Jose tak ma był kilkakrotnie przebudowywany.
Zbudowany około 1541 roku, kościół pw po raz pierwszy rozebrano w 1669 r.,
następnie został odbudowany i konsekrowano katedrę w 1680 r.,
po okresie budowy który trwał 11 lat.
Katedra jest jedną z najbardziej ważne w Ameryce Środkowej,
zanim znów staniesz się częściowo zniszczone przez słynne trzęsienia ziemi w 1773 roku.
Jego plan jest krzyżowy, ma 3 nawy.
Różne przęsła naw kończąc na kaplicach.
Hiszpański architekt i rzeźbiarz Martin Cantos, pracował przy odbudowie
i wystrój katedry w najczystszy styl barokowy XVII wieku.
Rzeźby i obrazy, zachowały swój pierwotny blask.
Oprócz katedry trasa Centralna jest wyłożona eleganckimi arkadami.
Ratusz, którego budowa datowana jest na rok 1740,
został lekko uszkodzony trzęsienia ziemi w 1773 r.,
ale trzymał się dobrze dzięki solidności konstrukcja złożona z łuku na 2 poziomach,
i ozdobiony kolumnami i sklepieniami.
Wspomina sala przyjęć ratusza najważniejsze momenty w historii miasta.
Na placu. Budynki barok nabiera przysadzistego powietrza,
w stanie wytrzymać wstrząsy.
Pałac Kapitanów Generalnych, nie jest wyjątkiem od reguły.
Wiele razy, miasto było ofiarą trzęsień ziemi,
w końcu nadejdzie natura na końcu hiszpańskiego miasta,
pochowany pod ruinami trzęsienia ziemi w 1773 r.
W ten sposób miasto się zachowało jego ówczesny wygląd.
Antigua bez wątpienia najpiękniejsze miasto w kraju.
Wszystko pochodzi z uroku ruin, które nadal tu mieszkam od czasu trzęsienia ziemi,
Uliczna fantazja źle dopasowana kostka brukowa,
i otoczony czcigodnymi rezydencjami kolonialny, z ukwieconymi patio.
Budynki sakralne i rządowe, nie reprezentują całości
hiszpańska architektura kolonialna, które również znajdujemy
w domach prywatnych, mniej lub bardziej luksusowe.
Wyjątkowa strona zdominowana przez majestatyczna masa wulkanów.
Zimą światło, które się odbija na kolorowych ścianach domów
jest bardzo czysty. Plan miasta,
i jak wiele miast koloniści Ameryki Łacińskiej,
składa się z ulic, które przecinają się pod kątem prostym.
San Francisco to wspaniały kościół typowy dla baroku hiszpańsko-amerykańskiego,
z fasadą z wielkich skręconych kolumn, pomiędzy którymi gnieździ się 16 świętych.
Został zbudowany w XVI wieku.
Pierwsza kaplica była poważnie uszkodzony w 1565 r.,
i przez następne 10 lat zbierano datki na budowę
nowe sanktuarium zlokalizowane obok niego.
Niektóre elementy tej konstrukcji są być może jedynymi na Antigui,
które sięgają XVI wieku. Kaplica i krużganek klasztoru,
zostały powiększone w XVII w.,
trzęsienia ziemi, wykonali swoją pracę.
Tutaj fontanna na dziedzińcu sakralnym.
Klasztor San Francisco stał się ważny ośrodek religijny i kulturalny
dla całego regionu. Teologia, prawo, filozofia,
fizyka i matematyka, tam uczono.
Uczelnia również promowała malarze epoki kolonialnej.
Na miejscu znajduje się grób brata Santo Hermano Pedro.
Był świętym Hiszpanem i misjonarzem, który żył w XVII wieku.
Nazywał się Saint-François Asyżu Ameryk,
i podobno zdziałał cuda.
Został beatyfikowany i kanonizowany jest jedynym świętym Gwatemali.
Antiguą często wstrząsano, ale nigdy całkowicie unicestwiony.
Jego dziedzictwo i jego dusza, zdobądź dla niego rzadki urok,
tak rzadkie, że posiada je UNESCO sklasyfikowany jako obiekt światowego dziedzictwa kulturowego.
Niektórzy powiedzieliby o Antigui: „ruiny, tylko ruiny”.
Z tych budynków, które nie nie przeżył trzęsienia ziemi,
zostało kilka fryzów, kilka rzeźby, które zapomniały upaść,
jakby chciał, żeby ludzie żałowali jeszcze bardziej katastrofa minęła.
Nagroda Nobla w dziedzinie literatury gwatemalskiej Miguel Angel Asturias napisał:
„Telluryczna przemoc na naszym kontynencie nauczył nas uroku zniszczenia.
To zdanie nie mogłoby być lepsze stosuje się wyłącznie do Antigui,
zadziwiające miejsce, gdzie ludzie spotykają się i zestawienie zniszczonych klasztorów
i odbudowane, sztukateryjne kościoły rozproszone lub olśniewające złotem,
wszyscy dumni świadkowie przeszłości i zapomniane wspomnienia.
Usytuowany naprzeciwko ruin katedry,
słynie z Muzeum Sztuki Kolonialnej wystawy architektury i malarstwa,
które pochodzą z XVI i XVII wieku.
Muzeum powstało w r stary Uniwersytet San Carlos,
założona w Antigui w 1676 r.
Patio kryje w sobie coś wspaniałego popracuj z niektórymi przy sztukaterii
wyraziste i wyrafinowane rzeźby.
Muzeum zawiera dużą kolekcję sztuka, malarstwo, rzeźba i meble.
Prawie połowa mieszkańców z Gwatemali ma korzenie Majów,
druga połowa to rasa mieszana, zachodnia.
Garifunas, mieszani Afrykanie, stanowią zaledwie 2% populacji.
Hiszpański jest jedyny język urzędowy w Gwatemali.
Jednak rdzenni Amerykanie nie wszyscy to rozumiemy,
wtedy Konstytucja jest dostępna w 4 najczęściej używane języki indyjskie.
Klasztor Santa Clara był założony w 1699 roku przez 5 zakonnic.
Barokowa fasada południowa kościoła przylegające i bogato zdobione sztukaterią.
Pierwszy kościół klasztorny ukończono w 1705 r.,
ale został zniszczony w 1717 roku.
Pozostałości zachowały się do dziś należą do drugiego kościoła,
a klasztor ukończono w 1734 roku.
Ruiny cieszą się dużym zainteresowaniem.
Ambulatorium klasztorne przestronny dwupiętrowy klasztor,
z pięknymi podwójnymi łukami proporcje, fontanna i dziedzińce,
są miłym miejscem na spacer.
Krótko po swoim założeniu, klasztor Santa Clara,
rozwinęło się w kompleks rozbudowane pomieszczenia mieszkalne dla prawie 50 zakonnic.
Ale kiedy został uderzony ponownie przez gwałtowne wstrząsy w 1773 r.,
strona została ostatecznie opuszczona.
Zakrystia nadal zawiera fragmenty ukryte i podziemne pomieszczenia.
Naprzeciwko klasztoru znajduje się park Unii i jej pralni publicznych,
gdzie poznajemy kobiety z Antigui którzy robią pranie.
Wśród arcydzieł architektura sakralna,
jedno z najbardziej niezwykłych miast Antigui, jest Las Capuccinas.
Klasztor Kapucynów, ukończony w 1736 roku pod kierunkiem Diego De Porèsa,
główny architekt miasta. Jest jednym z najwspanialszych przykładów
klasztorów z XVIII wieku w Gwatemali.
To oczywiste, że dzisiaj częściowo w ruinie.
Główną religią Gwatemala to katolicyzm,
co oznacza od 50 do 60% populacji,
ale wiele elementów Wprowadzono tam lokalne tradycje
tworząc to, co nazywamy obecnie synkretyzm Majów.
Podczas gdy pisarz Aldous Huxley odwiedził kraj w 1933 r.,
zauważył monopol synkretyzmu Majowie katolicy w całym kraju.
Tubylcy mieszali swoje wierzenia przodek importowanego katolicyzmu.
Kościół El Carmen, ukończony w 1728 r., jest trzecim obiektem zbudowanym w tym samym miejscu.
Jego główna fasada w stylu barokowym z potrójna para wystających kolumn
w miejsce nisz i świętych, powszechnie obecne na elewacjach
kościoły Antigui, jest całkowicie wyjątkowy.
W 1749 r. rozpoczęto budowę klasztoru zdecydowano się na rodzaj męski,
i luksusowe wyposażenie kościoła i klasztoru La Merced,
ukończono w 1767 r.
Jego fasada jest jedna z najpiękniejszych na Antigui,
ze złożonymi wzorami dekoracyjnymi, w białym sztukaterii na żółtym tle.
Kościół ma niskie, przysadziste dzwonnice, z szerszymi łukami i kolumnami.
Różni się od tych budowanych gdzie indziej mniej sejsmiczne strefy obu Ameryk,
w tym samym okresie. Klasztor przylegający do kościoła uległ zniszczeniu,
przez trzęsienie ziemi w 1773 r., i nigdy nie został odbudowany.
Wizerunek Nuestra Senora de la Merced,
flankowana jest podobizną z San Pedro Armengol,
ze sznurem wskazującym na jego męczeństwo.
Na szczycie stoi San Pedro Nolasco, założyciel Zakonu.
Wewnątrz czcimy Błogosławionego Dziewica Maryja Miłosierna.
Sypialnie za mistrzem ołtarz i różne kaplice,
to najstarsze konstrukcje de la Merced i pochodzą z XVII wieku.
Kościół przetrwał trzęsienia ziemi, a wnętrze zostało trzeźwo odrestaurowane.
Hotele i ołtarze, całkowicie złocone są absolutnie piękne.
Pielgrzymka odbywa się w Merced, co roku w okresie Wielkiego Tygodnia.
Ulice, potem czarne od ludzi i wyłożone dywanami kwiatów,
są miejscem codziennych procesji. Tak więc Antigua odradza się ze swojej dawnej świetności.
Cały zespół klasztorny San Jeronimo jest w ruinie.
Posiada atrakcyjne ogrody krajobrazowe które odtwarzają wizję umysłu,
zwłaszcza wokół centralnej fontanny.
Bloki zostają tak jak były po ostatnim trzęsieniu ziemi.
To bardzo przyjemne i spokojne miejsce,
w skład której wchodzą ławki odpocząć w cieniu drzew.
Rano tak bardzo często spotyka się kolibry
latanie nad ogrodem
Teraz czas odejść odkrycie kraju Majów,
gdzie nadal widać kilka ruin przez różne stanowiska archeologiczne,
w tym słynne miasto Tikal.
Jest sercem witryny o wielkiej dzikości,
gdzie znajduje się miasto Majów Tikal,
miejsce ech, które było zamieszkane z VI wieku p.n.e.,
aż do X wieku naszej ery.
Jest to jedno z głównych miejsc tej cywilizacji.
Ruiny zajmują ok powierzchnia 16 kilometrów²,
i jest tam ponad 3000 budowli.
Wokół dużego placu, serca Tikal,
jest koncentracja niezwykłe konstrukcje,
łącznie ze świątynią nr 1, czyli charakterystyczny pomnik tego miejsca,
i który charakteryzuje jego styl architektoniczny.
Zbudowana około 734 roku piramida, który jest fundamentem świątyni,
ma 47 metrów wysokości i jeden bieg schodów,
prowadziło do właściwej świątyni.
Pojawiła się cywilizacja Majów około 1000 lat przed erą chrześcijańską,
i jego tzw. okres klasyczny przypada na rok 200-700.
Okres postklasyczny, przychodzi zaraz po.
Wzdłuż zachodniej strony Rynku Głównego, ul. Świątynia 2 zwrócona jest w stronę Świątyni 1.
Znany jest również jako nazwa Świątyni Masek,
i został zbudowany około roku 700.
Jego wysokość wynosi 38 metrów.
Jest on poświęcony żonie władcy pochowany pod świątynią nr 1,
był portret królowej wyrzeźbiony na nadprożu drzwi
znajdujący się na szczycie sanktuarium.
Podobnie jak inne wielkie świątynie Tikal, znajdował się szczyt sanktuarium
3 sypialnie z rzędu drzwi wsparte na nadprożach.
W przeciwieństwie do świątyni 1, nie znaleziono tam żadnego pochówku.
Odsłania się grzbiet grzbietu zniszczone rzeźby masek.
Znajduje się na północ od Rynku Głównego, Akropol stanowi całość
którego początki sięgają czasów przedklasycznych, około -350 p.n.e.
Od dawna służy jako nekropolia władców Tikal.
W sercu kompleksu znajduje się pochówek przypisywany założycielowi dynastii,
następnie przy każdym królewskim pochówku, dodano nowe świątynie,
na starszych konstrukcjach.
W IX wieku n.e. w poście klasyczny, 43 stele i 30 ołtarzy
zostały tam wzniesione, a niektóre z nich są z wygrawerowanymi tekstami hieroglificznymi,
i rzeźbione portrety królewskie.
Po stronie południowej zbudowano 4 świątynie teraz ukryte w roślinności,
którzy stawiają czoła wielkim plac i świątynia 2.
Północny akropol nadal otrzymywał pochówki w tym okresie
postklasycznej i 8 małych świątyń piramidy są zgrupowane wokół patio.
Centralny akropol to ogromny kompleks pałac mieszkalno-administracyjny,
gdzie rodziny królewskie Tikal i mieszkali ich rodzice.
Kompleks zajmuje powierzchnię półtora hektara, składa się z 45 budynków i 6 dziedzińców.
Pałac Maler to pałac mający 5 pięter,
jest wśród budynków najbardziej niezwykły z tego zespołu, który,
jak północny Akropol, rósł organicznie przez okres 200 lat.
Schody, korytarze i drzwi, łączyć budynki i miejsca.
Ściany byłyby udekorowane z obrazami w jaskrawych kolorach.
Podążając groblą Tezer w kierunku na zachód dochodzimy do świątyni 3.
Jest to ostatnia wielka świątynia piramida zbudowana w Tikal.
Znany jest również jako nazwa Świątyni Kapłana Jaguara,
został zbudowany za panowania Sun Czarny, około 810 roku n.e.
Piramida osiąga wysokość 55 metrów, sanktuarium na górze ma 2 pokoje.
Na południe od stanowiska, nieco dalej, w bujnej dżungli,
jest drugą co do wielkości świątynią Piramida Tikal, Świątynia 5.
Wysoki na 59 metrów, wzniesiono go przy ul około roku 700 n.e.
Główna klatka schodowa ma 20 metrów szeroka i ma 90 stopni.
Balustrady mają szerokość 2,60 m, wejść na całą wysokość schodów.
Sanktuarium na szczycie piramidy zawiera jeden mały element,
o głębokości zaledwie 90 cm.
Niedaleko znajduje się Place des 7 Temples graniczy od wschodu z rzędem świątyń
prawie identyczne, niż przez szereg pałaców.
To subtelna plątanina pomiędzy dżunglą a budynkami,
bardzo piękne miejsce.
Ale kulminacyjny moment Tikala dobiega końca.
Chociaż jeden z największych miasta klasycznej cywilizacji Majów,
z liczbą ludności przekraczającą głównie 50 000 mieszkańców,
Tikal nie miał innych zasobów wody że rezerwy pochodzą z deszczu
zebrano i przechowywano w 10 zbiornikach.
Brak źródeł, rzek, jeziora w najbliższej okolicy,
podkreśla niezwykły fakt, budować duże miasto,
tylko z wodą zmagazynowane opady sezonowe.
To wykorzystanie sezonowych opadów
uczynił Tikal bezbronnym na długotrwałą suszę
co według niektórych mogłoby
odegrał rolę w upadku Klasyczna cywilizacja Majów w IX wieku.
Dalej miejsce zapomniane przez Sami Majowie, Mundo Perdido.
Archeolodzy nazwali go „Zaginionym Światem”, ponieważ przywoływała otaczająca dżungla
powieść pisarza Arthura Conana Doyle’a.
30 metrów wysokości i ze schodami z 4 stron piramida zaginionego świata,
do płaskiego blatu, który mógłby utrzymać zbudowana nadbudowa,
z materiałami łatwo psującymi się, piramida z tego okresu
późnoprzedklasyczny, lub na początku naszej ery.
Do VII wieku stanowił największy budynek w Tikal.
Ten zaginiony świat jest złożoną strukturą zamknięty ze względu na odległe położenie,
pozostał nienaruszony i nienaruszony przez późniejszy wzrost
Tikal w okresie klasycznym.
Stanowią jedne z najbardziej starożytne centra okupacji Tikal.
Tworzy się piramida z 3 niewielka zabudowa zlokalizowana od wschodu,
zestaw, który miałby, znaczenie astronomiczne,
i ozdobiono ją stiukowymi maskami, reprezentujący boga słońca.
Jak punkt widokowy nad dżunglą,
piramida przypomina nam, że istnieją tysiące starożytnych budowli w Tikal,
z czego tylko ułamek z nich zostało przeszukanych,
ponieważ przez wieki to miasto, był całkowicie pokryty dżunglą.
Podążać śladami Majów, musisz jechać na południe do Sayaxché,
miasto 50-tysięczne, nad brzegiem rzeki Passion.
Miasto zostało założone w 1874 roku w celu zapewnienia mieszkania dla pracowników leśnych,
i od tego czasu rośnie. Z Sayaxche,
więc musisz wziąć małą łódkę dotrzeć do jeziora Petexbatún,
wokół którego wszystko się znajduje zespół stanowisk archeologicznych
z okresu klasycznego, w tym Aguateca.
Region ten jest 1 zostać opuszczonym,
pod koniec okresu klasycznego, około roku 800,
w okresie upadku Imperium Majów.
Miejsce odkryte w 1957 r., i znaleziska archeologiczne
podaliście tutaj wiele informacji o upadku tej cywilizacji.
Aguateko, jesteśmy mile widziani przez wspaniałego Quetzala,
święty ptak Majów, wyryte na steli.
W 761 r., po wojnach nieustanne, które Majowie dostarczają między sobą,
władcy królestwa sąsiad Dos Pilas,
przybył, aby założyć drugą stolicę w Aguatece.
Wtedy schroniły się tam elity Dos Pilas po upadku ich miasta w 761 r.
Strona, oczywiście łatwa do obrony, otoczony był systemem palisadowym,
5 km długości, która chroniła centrum a także grunty rolne.
Pomimo swoich naturalnych mechanizmów obronnych i płoty,
miejsce to zostało zajęte, zniszczone i spalone.
Archeolodzy tak przypuszczają rodzina królewska uciekła,
zostawianie przedmiotów wartości ukrytej za ścianą
pospiesznie zbudowane. Ucieczka lub śmierć mieszkańców,
po którym następuje zniszczenie miasta w ogniu,
pozostawił domy w takim stanie, w jakim były bezpośrednio poprzedzające zniszczenie.
Na przykład archeolog Takeshi Nomatta znaleziono niedaleko pałacu królewskiego,
w pozostałościach domu o szlachetnym charakterze,
liczne artefakty świadczące działalność artystyczna elity Majów,
narzędzia, zaprawy w który rozdrobnił pigmenty,
i półprodukty z jadeitu.
Domem Miejskim jest odkrytą konstrukcję
i zidentyfikowany jako niedokończona świątynia.
Uważa się, że był spokojny w budowie, gdy miasto
został zaatakowany i porzucony na początku IX wieku.
Jego odkrycie zapewniło cenne informacje
o metodach budowy Majów.
Możliwe, że praca ma był podzielony na różne grupy,
jak krawcy kamień w kamieniołomach,
pracownicy dostosowujący bloki wyciąć kamień na miejscu,
murarze, tynkarze, a także specjalizujących się w zaciskaniu
kamienie z zaprawą i rzeźbiarze.
Wszystkie te zawody działały obok siebie, z architektami lub kierownikami
który koordynował różne zadania.
Tutaj lokalizacja i orientacja jego pozostałości,
prowadzi do przekonania, że ​​on był Pałac Królewski.
Dom audiencyjny i inne spotkania polityczne.
Rzeczywiście, znaczenie scen spotkanie na obrazach Majów,
sugeruje, że pewne zgromadzenia w pałacach królewskich,
miały charakter publiczny.
Tutaj także odkryto wykopaliska pośpieszne opuszczenie miejsca przez mieszkańców,
oferując nam mnóstwo zamrożone tam chwile życia Majów,
w tych spalonych konstrukcjach.
Na zachodzie Rio Dulce,
to rzeka, której długość nie przekracza 43 kilometrów,
ale jest to przedłużenie największego Jezioro Gwatemali, Jezioro Izabal.
Znajduje się źródło rzeki na wschodnim krańcu jeziora,
po jej przekroczeniu, osiąga koniec swoich 43 kilometrów,
Morze Karaibskie i Ocean Atlantycki,
na poziomie miasta od Livingstone’a do ust.
Aby dotrzeć do Livingston, nie ma 36 ścieżek.
Albo zrobisz ślad maczety
przez gęsty las, albo ty przybyć łodzią przez Rio Dulce,
lub bezpośrednio drogą morską. Nie ma dostępu drogą lądową.
Otaczający las tropikalny i na 60 000 hektarów znajduje się dżungla,
w którym niektórzy rosną z najpiękniejszych drzew świata,
jak Ceiba, drzewo narodowe i sakralne lub mahoniowe.
Las to także bogactwo znaczna ilość drewna zużyta na budowie,
lub eksportowane. Szczekanie tropikalnych ptaków,
i krzyki wyjców, szybko wprawisz się w odpowiedni nastrój.
Populacja Livingstone wynosi złożony z Garifunów, których przodkowie,
został porwany w Afryce, przez Hiszpanów w 1635 r.
Istnieją również potomkowie rasy mieszanej Hiszpańscy kolonizatorzy i Azjaci.
Nie ma tu Indian.
Livingston ma urok tropikalne prowincjonalne miasta.
Grande rue jest pełna sklepy z rękodziełem,
kawiarnie i domy z epoki kolonialnej.
Mieszkańcy sprzeciwiają się inwestycji drogi łączącej je z resztą kraju.
Zakłóciłoby to ich spokojne życie.
Jedźmy teraz na południe, nad jezioro Atitlan jest zamkniętym jeziorem pochodzenia wulkanicznego,
który wypełnia dużą kalderę, krater, powstał podczas erupcji 84 000 lat temu.
Graniczy od południa z 3 dużymi wulkany igrające z chmurami,
wulkany San Pedro, Toliman i Atitlan.
Ten ostatni, najwyższy, osiąga punkt kulminacyjny na wysokości 3537 metrów.
Jezioro jest najgłębsze w Ameryce centralny, sięgający 340 metrów.
W tym wspaniałym regionie jezioro oferuje wspaniałą panoramę.
Oaza spokoju z dala od codziennego życia.
Jej brzegi nadal stanowią schronienie tradycyjne wioski.
Najbardziej jest Santiago Atitlan duże miasto nad brzegiem jeziora,
i Panajachel, najbardziej rozwinęła się turystycznie.
Panajachel jest zatem miastem położonym na dużej wysokości na brzegu jeziora, na wysokości prawie 1600 m.
Jego populacja wynosi 11 000 mieszkańców. Miasto przyciągało wielu hipisów
w 1960 roku, ale liczba obcokrajowców spadła,
podczas wojny domowej, który zakończył się dopiero w 1996 r.
Od tego czasu turyści zaczęli wracać.
Rezerwat przyrody Atitlan, znajduje się na obrzeżach Panajachel.
Widzimy tam małpy i motyle.
Można tam wybrać się na canyoning lub po prostu piesza wędrówka,
na szlakach, w sercu natury.
Tutaj zanurzenie się w lokalnym życiu Indian Majów jest całkowita.
Wioski wzdłuż jeziora są nadal bardzo zakorzeniony w tradycyjnej kulturze.
Region zamieszkują 2 różne grupy etniczne.
W XVI w. w okresie hiszpańskiego podboju Gwatemali,
na brzegu jeziora rozegrała się scena a bitwa, w której Hiszpanie
zmanipulował strony przeciwko sobie inni, aby ustanowić swoją władzę.
Najbardziej Calle Santander ważny z Panajachel,
jest domem dla niektórych z najlepszych ofert w mieście.
Na tych żyznych tarłach,
12 indyjskich wiosek skupia się razem gdzie mówi się co najmniej 3 językami.
Każdy ubiera się w swoje kolory według motywów przodków, symbolizujące
klany, synostwa, lojalność.
Jest ich prawie 250 Przez cały kraj.
W stronę nabrzeża kilka comedorów i restauracja z pięknym widokiem na jezioro.
Panajachel jest punktem wyjścia który obsługuje wszystkie obszary wokół jeziora.
Więc tutaj podróżujemy łodzią.
Nie ma autobusów, każdy ma swój łódź, niespodziewana przystań.
Jeśli tropikalne uroki, chcemy żeby zobaczyć to najpiękniejsze, trzeba wcześnie wstać.
Nad brzegiem jeziora Atitlan,
we wczesnych godzinach porannych oszczędzają je chmury,
a światło jest bardzo precyzyjne.
Każdego dnia jest to runda nieprzerwany autobus łodziowy, który zaczyna się,
i z pontonu możemy wyruszyć podczas wycieczki na wulkany.
Jesteśmy tutaj, w samym sercu gwatemalska Sierra Madre,
gdzie zderzają się płyty kontynentalne
wykonana piękny szpikulec wulkanów.
33, z czego 3 były nadal niedawno wybuchł.
Trzy wulkany, które graniczą kaldera jeziora Atitlan,
są stratowulkanami złożonymi kolejnych warstw.
Z kilkunastu erupcjami odnotowano w latach 1469-1853,
data ostatniej erupcji, wulkany charakteryzował się stosunkowo dużą aktywnością.
Ze względu na popularność tego obszaru,
inne miasta nad jeziorem, np że San Juan, zacznij teraz,
rozwijać się dzięki turystyce.
Niektóre sklepy sprzedają tkane tekstylia przez lokalne spółdzielnie kobiece,
niektórzy używają barwników naturalny jak marchewka lub tiote,
które jest używanym czerwonym nasionem w kuchni i zbierane tutaj lokalnie.
W mieście też jest ich kilka galerie sztuki, także lokalne.
Ale pierwsza główna specjalność wsi zajmuje się tkactwem.
Ponieważ tutaj ludzie nadal tworzą
i nosić na co dzień ich tradycyjne stroje.
Klimat tropikalny jest bardziej umiarkowany na wysokościach.
Ziemia dość żyzna, bo wulkaniczna, jest głównym surowcem Gwatemali,
którego gospodarka została zdewastowana przez wojny mają zasadniczo charakter rolniczy.
Sektor ten zajmuje połowę aktywnej populacji.
Kawa, cukier i banany są główny towar eksportowy kraju.
Kultura Majów jest nadal bardzo obecny w Gwatemali.
Dlatego wiele kobiet nosi zawsze tradycyjny strój,
Cortez, spódnica Majów, dokładnie osiem, koszula.
W tradycji Majów tkactwo zawsze zajmował ważne miejsce,
dziś dla swoich potomków, ubiór odzwierciedla tożsamość
tego, kto go tka, miejsce, z którego pochodzi,
rodziny, z której pochodzi, czy nawet miejsce, jakie zajmuje we wszechświecie.
Santiago pochodzi z innej wioski z krainy wiecznej wiosny,
z ładnymi drewnianymi domami, i po prostu włóczę się po ulicach,
zobaczyć tkaczy przy pracy na kawałkach kolorowych tkanin.
Ale ten kraj był i często jest zniszczone przez klęski żywiołowe.
W lutym 1976 doszło do przemocy trzęsienie ziemi uszkodziło dno jeziora,
powodując spadek poziomu 2 metry wody w miesiąc.
W 2007 r. kolejne trzęsienie ziemi miało odwrotny skutek.
Od tamtej pory poziom jest na poziomie podniesiona na około 8 metrów,
widząc banki i rujnując domy.
Ponadto region został poważnie dotknięte huraganami Mitch w 1998 r.,
i Stana w październiku 2005 r.
Jezioro też jest kruche, nie ma naturalnego ujścia.
Jego równowaga spoczywa wyłącznie o wpływie deszczu,
i wymaga stałego monitorowania.
Zanieczyszczenie i zakłócenia spowodowane przez człowieka,
zagrozić temu delikatnemu ekosystemowi.
Dla jego ochrony region jeziorny w 1955 roku został podniesiony do rangi parku narodowego.
Jeśli raj istnieje, nie może być daleko.
Ostatnie spojrzenie do zobaczenia przybrać kształt jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki
sylwetki wulkanów, które przypominają dziwnie te z piramid Majów.
Na wschodzie kraju krótka wycieczka kilka kilometrów za granicą,
w Hondurasie, prowadzi nas do Copan.
Stanowisko archeologiczne w Copan znajduje się w środku dżungli.
Podobnie jak Tikal w Copan to starożytne miasto Majów,
który osiągnął swój szczyt w VII wiek n.e.,
i został opuszczony około X wieku.
Została wpisana na listę światowego dziedzictwa ludzkości w 1980 r.
Najpiękniejszy kawałek na stronie Copan to z pewnością hieroglificzne schody
Świątyni 26, która znajduje się tuż na południe od dziedzińca ceremonialnego.
Wznosi się na ponad 21 metrów całkowicie pokryty hieroglifami.
Dzięki pracy interpretacyjnej pracy, wiemy, że jest to jej budowa
rozpoczęło się za panowania XIII króla Dynastia Copan i koniec
przez jego syna Smoke Squirrel w roku 755.
Glify otaczające całość to najdłuższy znany tekst Majów,
z ponad 2200 projektami wyryte w kamieniu.
Niestety, na 63 stopniach, znaleziono tylko piętnaście
nadal na swoim miejscu, w tym 5 częściowo zniszczonych.
Pozostali upadli, zostały dowolnie przesunięte,
podczas renowacji budynku w 1935 r.
Portrety 5 poprzednich królów Wiewiórka dymu, zdobią środek schodów.
Na Wielkim Placu stoi ołtarz poświęcony bóg Kukulcán, pierzasty wąż.
Ten ołtarz jest obrazem 2 głowy kosmicznego potwora.
Zgodnie z ideologią, która rozprzestrzenia się w miastach Majów
na początku ery klasycznej, władza polityczna
i władza religijna łączą się.
Byli to królowie Copanu boscy panowie,
pośrednicy pomiędzy światem ludzi i nadprzyrodzone moce.
Duże pomniki nie potem zaprzestano budowy.
Zachodni dziedziniec Akropolu, domy świątynia 11.
Budynek został zbudowany za panowania Yax Paca,
16 i ostatni świetny król Copanu w VIII w.
Wkład architektoniczny tego króla ma był jednym z najważniejszych w mieście.
Zaprojektowano skomplikowaną Świątynię 11 być portalem do innego świata.
Jest ozdobiony pięknymi rzeźby głów węży,
i inne o małpim wyglądzie.
Tuż przed ołtarzem Q, został całkowicie rozszyfrowany.
Zbudowany w roku 755, jak opisuje historia dynastyczna Copanu,
z 16 członkami dynastia siedzi ze skrzyżowanymi nogami.
Założyciel przekazujący berło moc dla Yax Pac.
Zachodnia strona Akropolu,
dostępny jest pałac królewski Yax Pac szerokimi, monumentalnymi schodami.
Powyżej kilku struktury przednie,
Yax Pac zbudował nowa platforma świątynna,
na którym umieścił nadbudowę od 2 pięter do 4 drzwi.
Kilka małych świątyń, udoskonaliłem kompozycję.
Dominujący na głównym placu miasta, tzw piramida Yax Pac i 30 metrów wysokości.
To już ostatnia konstrukcja tego króla.
Dziwny wygląd tego budynku że z bliżej nieokreślonego powodu
nad świątynią wzniesiono piramidę poprzedniego, nie niszcząc go ani nie uszkadzając.
Największe osiągnięcie architektoniczne w Copan była chyba świątynia 22.
Świątynia ta została zaprojektowana na wzór tzw pierwotna góra kosmologii Majów.
Na pierwszym piętrze kilka pojawiają się kamienne czaszki,
symbolizować wejście w podziemiach.
W pozostałościach świątyni 18 możemy nadal obserwuję płaskorzeźby przedstawiające
ostatni wielki król Copanu, Yax Pac.
Świątynia 10 odkrywa przed nami technika sklepienia wspornikowego,
używany przez Majów w ich budowie.
Szukam struktur najstarszy pochowany przez Majów
pod nowszymi budynkami, archeolodzy kopali tunele,
łącznie z przedstawionymi tutaj Jaguarami.
Znajduje się Stela D na północ od Grande Place.
Reprezentuje ważnego króla dynastii, zwanej w roku 736 „18 Królikami”.
Jest on przedstawiony tutaj poniżej cechy starego boga.
Jest do niego kilka stel również przypisane.
Były setki stel zarejestrowany w strefie Majów,
w połączeniu z małym ołtarzem, jak tutaj żółwia.
Stela B również reprezentuje 13. król, alias 18 Królik,
z chwilą wstąpienia na tron.
Rzeźbiarze mieli szczególnie miękki materiał,
tuf wulkaniczny i stele zostały wyrzeźbione z dużym reliefem.
Większość steli Majów taka była wyraźnie pomalowane na jasne kolory
takie jak czerwony, żółty i czarny.
Stele były ze sobą ściśle powiązane do koncepcji boskiej królewskości.
Są reprezentacją króla Boga.
Wiele z nich to części z wapienia rzeźbionego o kilku twarzach.
Reprezentują władcę widzianego z przodu, trzymając w ramionach ceremonialną sztabkę.
Głowa jest nieproporcjonalna do ciała i nóg są masywne.
Tutaj też ze stelą, ołtarz tworzy parę.
Ten jest kulisty i idealny ozdobiony skręconą liną.
Stele są zorientowane ze wschodu na zachód, tak, żeby się oświecić
przez wschodzące i zachodzące słońce.
Każda stela z towarzyszącym ołtarzem, przedstawia boga króla wykonującego rytuał,
podczas którego ucieleśnia boskość,
jak bóg kukurydzy na przykład lub bóg Chaac.
To było w VII wieku, kiedy Copan stał się jedno z najpotężniejszych miast Majów.
Okres ten odpowiada panowaniu 18 obrazy zawierające pseudonim 18 Królików,
wynikało z błędu w transkrypcji.
Handel rośnie i świątynie się rozrastają,
z tymi wspaniałymi świętami rytuały organizowane przez króla,
wokół samopoświęcenia i ofiary ludzkie.
Ale kiedy skończył się złoty wiek Copana 18 Pojmano królika i złożono go w ofierze,
przez inne plemię, Majów.
Koniec dynastii nie oznacza jednak końca brutalny upadek społeczeństwa w Copan.
Wbrew temu, co zaobserwowano w innych klasycznych miastach Majów.
Od IX do XIII w. populacja następnie powoli maleje,
i miasto jest opuszczone.
Podobnie jak Tikal i Chichen Itza, park archeologiczny Copan w Gwatemali,
jest jednym z najciekawszych stanowiska prekolumbijskie.
Gwatemala zanurza nas w sercu kultury Rdzenni Amerykanie w sercu świata Majów.
Jego waluta narodowa jest także quetzalem,
co odnosi się do świętego ptaka,
z których Majowie używali długich pióra ogonowe jako przedmiot luksusowy.
Większość kraju jest dziki, nienaruszony, autentyczny,
i kolorowe miasta kolonialne przypomnij nam, że Pedro de Alvarado,
hiszpański konkwistador, brutalnie zniszczone i podbite,
ludów Majów w Ameryce centralny w latach 1523-1527.
Gwatemala jest także domem dla niezwykłe miejsca
jako jeden z najpiękniejszych jeziora na świecie, Jezioro Atitlan,
otoczony przez doskonałe wulkany stożkowe.
Kraj, do którego warto się wybrać.