3 metreye 3 metre boyutlarındaki bir odada
tamamen tecrit edildiğinizi düşünün.
Zamanı gösteren aletler yok, telefon yok, kitap yok,
yazı yazacak bir şey yok, pencere yok.
Psikologlar böyle bir odada üç günden kısa bir süre bile geçirmenin
beyin hasarına neden olacağını söylüyorlar.
Ben üç gün boyunca
bu odada kalacağım.
Izdırabın eşiğinde olduğu aşikâr.
Etrafınızda insanların olduğu bir şehirde bile
kendinizi yalnız ya da bıkkın hissetmek
mümkündür.
Beyniniz aç bir sünger gibidir.
Sürekli olarak bilgiyi emer.
Uyarıldığında gelişir.
Akıllı telefonlar, kitaplar,
filmler, arkadaşlar ve aile ile birlikte
binlerce his sürekli olarak
kafamızın içine dolar.
Peki ya hepsi birden kesilirse?
TECRİT
Can sıkıntısı nedir?
İğrenmenin daha az şiddetli bir hâli
olduğu düşünülür.
Robert Plutchik tarafından geliştirilen,
duyguların görsel açıklaması
bütün duyguları bir çemberde gösterir.
Can sıkıntısının, iğrenme ve nefret ile
aynı dilimi paylaştığını görüyorsunuz.
Aynı duygunun farklı şiddetteki versiyonları.
Can sıkıntısı, bizi uyaranın düşük olduğu durumlardan uzaklaştırıyor,
çünkü farklılık ve uyarılma
nörojenezi, yani beyin hücresi büyümesini de
beraberinde getiriyor.
Bugün olduğumuz yere,
can sıkıntısının bizi daha büyük zorluklara
ve daha büyük ve daha komplike beyinlere
yönlendirmesi sayesinde geldik.
Peki, birçoğumuzun değerini hafife aldığı
hislerden ve sosyal etkileşimden mahrum kalmak
nasıl bir şeydir?
DENEY NO: 1 ACI CAN SIKINTISINA KARŞI
Harvard ve Virginia Üniversiteleri'nde yapılan bir çalışma
öğrencilerin fiziksel acıyı
15 dakikalık can sıkıntısına tercih ettiğini gösterdi.
İnsanların, can sıkıntısından kaçınmak için
yapabileceklerini göstermek amacıyla
odak grubunun içinde yer aldığını düşünen
ve hiçbir şeyden şüphelenmeyen bir denek getirdik.
İçlerinden birinin hiç hoş olmadığı
birkaç uyarıcıyı onlara tanıtarak başladık.
Lanet olsun.
- Ne oldu? - Çok kötü elektrik çarptı.
Dokunsana.
- Beni de çarptı. - Çarpmamıştır.
- Çarptı mı? - Evet çarptı.
- Hiç hoşuna gitmedi. - Çok kötü çarptı.
Sahte odak testimiz devam ediyor.
Şok düğmesiyle başlayalım.
Jamison, bunu tekrardan yaşamak ister misin?
Tekrar yapmak istemem.
Neden istemezsin?
Çünkü beni çarptı,
etkisini hâlâ bileğimde hissedebiliyorum.
Şimdi sıra Jamison'ın esas testine geldi,
can sıkıntısı testi.
30 dakika boyunca bu odada kalacaksın.
Lütfen sandalyenden kalkma.
İstersen elektrik şoku düğmesini tekrar kullanabilirsin.
- Tamam. - Ya da kullanmazsın.
Evet, hakikat zamanı geldi.
Seçenekleri sadece can sıkıntısı ya da acı veren bir şok olduğunda,
deneğimiz hangisini seçecek?
Düğmeye bakmıyor bile.
Daha bir dakika bile olmadı
ama Jamison şimdiden huzursuzlandı.
Daha neredeyse yarım saat var
ve odada başka bir uyarıcı yok.
Şok düğmesi, Jamison'ın zihnini oyalamak için
cezbedici bir nesne.
Jamison'ın birkaç dakika önce ne dediğini hatırlayın.
Tekrar yapmak istemem.
Fakat bir uyaranı çok arzulayıp
düğmeye basacak mı?
Jamison'ın zihninin "Hayatta olmaz"dan,
"Can sıkıntısından kurtulmak için kendime elektrik vereceğim"e geçişi
tam olarak bir dakika 57 saniyelik can sıkıntısı sonunda oldu.
Bazen herhangi bir uyarıcı,
hiç uyarıcı olmamasından daha iyi olarak düşünülür.
Bu adam sıkılmayı sevmiyor.
Ama ikinci kez dokunmasına karşı koyabilir mi?
Bizler sosyal hayvanlarız.
Başka bir insan,
bir voleybol topu ya da elektrik şoku düğmesi fark etmez,
neyle gerekiyorsa onunla arkadaşlık kurarsınız.
Jamison. Ben Michael.
- Geldiğin için sağ ol. - Ne demek.
Bana biraz,
bu odada yaşadıklarından bahseder misin?
Bu odada bir düğmeyle birlikte oturuyordum.
Evet.
Ve bir daha basmak istemiyorum dememe rağmen, iki kere daha bastım.
Neden?
Bu odada çok sıkıldım, yani...
- Gerçekten mi? - Evet.
- Canın yandı mı? - Evet.
Varsayıma göre, insanlar olumsuz bir uyarıcıyla
yalnız bırakıldıklarında,
sırf yapacak bir şey olsun diye
onu tekrar denemek isterler.
Ben de o insanlardanım.
Canımızın sıkılmasından o kadar hoşlanmıyoruz ki,
bazen fiziksel acı daha tercih edilebilir oluyor.
Ama kendinizi, isteyerek
dünyadaki mümkün olabilecek en sıkıcı
ortama sokmak faydalı olabilir.
Buna duyusal yoksunluk deniyor.
DENEY NO: 2 DUYUSAL YOKSUNLUK
Psikologlar 1930'lardan beri
duyusal yoksunluk konusunda deneyler yapıyorlar.
Soğuk Savaş sırasında ordu,
duyusal yoksunluğu hem eğitim,
hem de sorgulama amacıyla kullandı.
1970'lerde bu faaliyet, ışık ve ses geçirmeyen
ve sizi bedeninizle aynı sıcaklıkta olan
tuzlu suyun yüzeyinde tutan flotasyon tanklarıyla
dinlenme amaçlı bir hâl aldı.
Yer altında bulunan bir suda durma laboratuvarına gidiyorum.
Bu şirket duyusal yoksunluk satıyor.
Bu benim tecritte geçireceğim üç gün için
bir tür antrenman olacak
ve bunun için uzman birinden yardım alıyorum.
Selam, Dominic. Nasılsın?
Selam. Nasılsın Michael?
Dominic Monaghan'i,
"Yüzüklerin Efendisi"nden ve "Lost" dizisinden tanıyorsunuz.
Bu senin ilk seferin değil mi?
İlk seferim.
Biraz heyecanlıyım.
Daha önce hiçbir uyarıcı olmadan yalnız kalmamıştım.
Suda durmanın en sevdiğim yanlarından biri,
hiçbir şeyin olmaması.
- Evet. - Bir şey göremiyorsun.
Bir şey duyamıyorsun. Bir şey yapamıyorsun.
Sadece kendine bakabiliyorsun.
Bazıları için bu korkunç bir şey.
Saatlerce aynaya bakmak gibi.
Bu flotasyon tankı,
onu tecrit odasına hazırlamak için çok iyi bir yol.
Ama bence, bunun onu konfor alanının
dışına atacağı gerçeğiyle yüzleşmesi gerek.
Aklını ara sıra kaybetmek iyidir.
Evet, hadi bir göz atalım.
Demek oda burası.
Önümüzdeki bir saat boyunca tek başıma ve kendi düşüncelerimi
dinlemekten başka yapacak bir şey olmadan duracağım yer burası.
Diğer tarafta görüşürüz.
Aklını ara sıra kaybetmek iyidir.
Korkuya, sürücü koltuğunda oturanın sen olduğunu hatırlatmalısın.
- Selam. - Selam, Dominic.
- Nasıldı? - Gerçekten iyiydi.
- Evet? - Oturalım mı?
Evet, tabii ki.
Uzandığımda ilk düşüncem şuydu:
"Vay canına. Bu batmaz."
Ve sonra ben...
ayak işleri ve görevleri hakkında düşünmeye başladım,
ama bir noktada...
rüya gibiydi.
Ama gözlerim açıktı.
Uykuya dalmak üzereyken
ya da uyanırken gördüğümüz
yarım rüyalar gibiydi.
İşte o zaman ilginçleşiyor.
Beynini özgür bırakıyorsun.
Boşlukta yüzüyorsun.
Sadece boşlukta yüzen, bu havuzun üstünde
olan atomsun.
Şimdi bunu yaptın
ve sonra da şu tecrit kabinine gireceksin.
Sence bu sana biraz yardımcı oldu mu,
yoksa ayak bağı mı oldu?
Beni yaşayacağım şeyler konusunda
daha mutsuz etti.
Üç gün, bir saatten çok farklı.
Bazı insanlar tecriti,
tecrit hakkında bir şeyler öğrenmek için seçiyor.
Diğer gezegenleri keşfetmeye hazırlanırken,
birkaç problemle karşılaştık.
Uzay boşluğundaki şeyler gerçekten,
gerçekten çok uzakta.
Kendi güneş sistemimiz içinde,
Mars'a sadece gidiş bile
aylar sürecektir.
Bu, insanlığın geri kalanından uzakta, küçük bir uzay gemisinde
sıkışıp kalmak için uzun bir süre.
Bu yolculuklara hazırlanmak için, bazı insanları burada, Dünya'da
olağanüstü koşullara maruz bıraktık.
1989'da, Stefania Follini adında
genç bir İtalyan iç mimar
uzay yolculuğuna bağlı tecritin
etkilerini araştırmak için yapılan
bir NASA deneyine gönüllü oldu.
New Mexico'da, yerin 10 metre altında bir mağarada
pleksiglas bir hücrede
tek başına 130 gün geçirdi.
Zamanı ve gece mi yoksa gündüz mü olduğunu bilmeden geçen günler
Bayan Follini'nin vücudunu mahvetti.
Âdet döngüsü durdu
ve uyku düzeni kökünden değişti.
20, 25 saat uyanık kalıp
10 saat boyunca uyuyordu.
Nihayet yeryüzüne çıktığında,
yer altında, aslında orada geçirdiği sürenin
yarısı kadar bir süre kaldığı
yanılgısına düşmüştü.
Stefania'nın deneyi ne kadar zor olursa olsun,
onun en azından okuyacak kitapları vardı.
Benim tecrit odamda,
sadece bakacak boş duvarlarım olacak.
Yalnız kalmak, ne büyük bir keyif.
Çekip gitmek, her şeyden uzaklaşmak,
rahatlamak...
toplumdan sürgün edilme,
sessiz muamele,
hücre hapsi.
Yalnızlık her zaman güzel değildir.
Tecrit gönüllü olarak yapılmadığı zaman
ne olur?
William Brown hücre hapsi konusunda
ilk elden bilgi sahibi.
William, hayatının ne kadarını
hapishanede geçirdin?
16 yıl falan.
Neredeyse hayatının yarısı.
Evet, neredeyse hayatımın yarısı.
Hapse, 18 yaşımdayken
silahlı banka soygunundan dolayı girdim.
İşte burası...
Burası yaklaşık iki yıl boyunca benim evimdi.
Kodes.
Üst üste en fazla ne kadar süre kaldın burada?
Toplamda beş ay falandı.
Beni en çok hayrete düşüren şey şu oldu;
burası normal bir hücreden çok daha kötü duruyor.
Parmaklıklar yok, bir şey görünmüyor ve içeriye ışık girmiyor.
Hiçbir şey yok.
Yatağın var mıydı bari?
Burada olan tek şey oydu.
Bu hücrede bulunan tek şey bu.
Sadece bir yatak veriyorlar, onun dışında
hiçbir şeyin olmuyor.
Bu ışık sürekli olarak açık kalıyor,
yani o yüzden...
- Işık her zaman açık kalıyor? - Işık her zaman açık kalıyor.
- Geceleri bile mi? - Geceleri bile.
O ışık her zaman açık.
Burada düşüncelerinle baş başa kalıyorsun,
başka bir şey yok.
Burada--
mesela burada, bu köşede otururdum.
Duvara bakarak mı?
Hayır, diğer tarafa bakarak.
Burada oturur ve
nefes alışverişime odaklanırdım.
Tahmin bile edemezsin. Arafta olmak gibi.
Kapıyı ne zaman açacaklarını bilmiyorsun.
Bu küçük kutuda üst üste birkaç yıl geçiren
adamlar tanıyorum.
Bu onları nasıl değiştirdi?
Ruhsal olarak, bu onları çok kötü yaraladı.
- Gerçekten mi? - Evet.
Ben de bunu yapacağım.
Kendimi böyle bir odaya sokacağım,
saatim de olmayacak...
Hiçbir şey yok mu?
Zamanı bilemeyeceğim.
Beni endişelendiren şey,
o kapı kapandığında...
Ne kadar zamanım kaldığı konusundaki
ani farkındalık.
Bu işin olayı bu zaten,
çünkü buradaki kapı kapandığında,
iş biter.
Neredeyse bir tabut gibi.
Öyle mi?
Diğer insanlardan tecrit edilmekten daha şiddetli olan,
diğer insanlardan ve uyarıcılardan tecrit edilmektir.
Bu odada benim yapacağım şey de bu olacak.
Burası görüp görebileceğiniz en sıkıcı oda.
Ses geçirmez ve bu ışık da hiç kapanmayacak.
Küçük bir yatağım var
ama hiç ara vermeyeceğim.
Saatin kaç olduğunu bilmem mümkün olmayacak.
Bana yemek verilmeyecek,
çünkü gerekli tüm besinler zaten odada mevcut.
Beyaz şişelerde Soylent.
Bol miktarda suyum,
lavabom, bir kalıp sabunum
ve küçük bir tuvaletim var.
Kendimle ve düşüncelerimle baş başa kalmaktan başka,
yapacak hiçbir şey yok.
Psikologlar,
böyle bir odada üç günden kısa bir süre bile geçirmenin
beyin hasarına neden olacağını söylüyorlar.
Ben üç gün boyunca bu odada kalacağım.
Tam olarak 72 saat.
DENEY NO: 3 TECRİT ODASI
Önce değerlerini ölçeceğim.
Michael kendini bir kobay faresine çeviriyor.
Tecritten önce ve sonra Michael'da
nelerin değişebileceğini görmek istiyoruz.
Tansiyonuna ne olacak,
nabzına, temel reflekslerine ne olacak.
Herhangi bir tıbbi endişen var mı?
Bu odaya gireceğim sonuçta.
Oradaki ışık çok parlak.
Sirkadiyen ritmin,
yani doğal uyku düzenin
bu çok parlak ışık yüzünden
altüst olacak.
Sirkadiyen ritmin bozulduğunda,
başka bir sürü şey de bozulur.
Hormon döngüsü, bilişsel yetiler
ve metabolik süreç gibi.
Kendi kendine bir jet lag yaşatıyormuşsun gibi olacak.
Harika.
72 saatlik izolasyon sırasında oluşabilecek
herhangi bir zihinsel düşüşü ölçmek için
bilişsel yeteneğini test etmenin
önemli olduğunu düşünüyorum.
Tepki süresini deneyelim.
Tamam.
Bu oldukça eğlenceli.
Bunu yanıma alabilir miyim?
Peki orada benim beynime ne olacak?
Beni endişelendirebilecek şeylerden biri
senin ne kadar sakin ya da sinirli olacağın.
Kendini ne kadar sinirli görüyorsun?
Epey sinirli. Yani...
Evet.
Bunun artabileceğinden şüpheleniyorum.
Beynim bu şekilde çalışacak.
- Evet. Tabii. - Kar topu gibi.
Korkuyorum.
Monotonluk ve zaman mefhumundan yoksunlukla
başa çıkamayacağım
ve panik atak yaşayacağım.
Çok uç bir durumda,
insanlar muazzam halüsinasyonlar görebilir,
gerçeklikten ayrılıp
büyük anksiyete yaşayabilir ve psikotik nöbetler geçirebilir.
- Marnie, Jake... - Evet.
Çarşamba 22:30 Michael veda ediyor
Üç günlüğüne burada olmayacağım.
Dikkat etmeniz gereken tehlike sinyalleri;
kendisinin gerginliğinin farkında olmadığı aşırı gerginlik.
Böyle bir şey olursa müdahale edebilirim.
Fiziksel açıdan onun için endişelenmiyorum.
Bence orada güvende.
Ama orada çok zorlanacak.
Canı çok sıkılacak.
- Seni seviyorum. - Ben de seni seviyorum.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Tanrım.
Hoşça kalın.
Çarşamba 22:35 72 Saat Kaldı
Buraya girdiğimde saatin kaç olduğunu sormayı unuttum.
Her zaman bir şeyler yapar.
Bir şeyler okur, biriyle konuşur.
Şimdiden sıkılmış görünüyor ve sadece 5 saniye oldu.
Berbat bir 72 saat olacak.
Aslında epey yorgunum.
Sabahtan beri ayaktayım.
Normalde, daha rahat kıyafetler giydiğimde,
uyumak için hazır olurum.
Yatakta uzanıp elime telefonumu
ya da bir kitap ya da bir şey alırım.
Ama burada bir şey yok.
Çok az bile olsa uyumayı başarabilmesi çok önemli,
uyandığında saatin kaç olduğunu düşündüğünü görmek
çok ilginç olacak.
Doğru.
Perşembe 4:52 66 Saat Kaldı
Biraz uyuyabildim
ve gece boyunca
bir ya da iki kez uyandım.
Şu anda muhtemelen,
Perşembe sabahı saat 8:00.
9'a geliyor da olabilir.
Kahvaltı etsem iyi olacak.
Bir...
Perşembe 7:34 63 Saat Kaldı
iki... üç...
Michael'ı üç yıldır tanıyorum
ama onu şınav çekerken hiç görmemiştim.
Altı...
Z, Y, X, W, V,
Perşembe 8:46 62 Saat Kaldı
U, T, S, R, Q,
P, O, N, M, L, K...
Zihinsel uyarımını sağlamak için
oldukça iyi yollar bulduğunu düşünüyorum.
Zaman geçtikçe, daha yaratıcı
fikirler mi bulacağını yoksa
daha mı az yaratıcı olacağını merak ediyorum.
200 adım attım.
800 tane daha atarsam, 1.000 olacak.
Neden insanların çoğu böyle tecrit ortamlarında
aklını kaybetmemek için kendini saymaya veriyor?
Zihinlerimiz aktif kalmak istiyor.
Zihin doğası gereği aktif.
Bu tarz koşullardan en sağlıklı olarak
kendi kendini uyaracak
bir şeyler yapan insanlar çıkabilir.
Sayı sayarlar, şarkı söylerler. Fiziksel egzersiz yaparlar.
97, 98, 99, 100.
300 adım, burada kendi kendime bir değişiklik yaptım.
Vücudum ve sağlığım için küçük bir ödül oldu bana.
Sadece vücudunuza bakarak,
saatin kaç olduğunu söylemenin bu kadar zor olması şaşırtıcı.
Galiba şu an...
Perşembe akşamı saat 7:00 ya da 7:30.
Perşembe 11:30 59 Saat Kaldı
Akşam yemeği yiyeceğim.
Zaman algısını çoktan yitirmeye başladı.
Bunun bu kadar çabuk olmasına şaşırdım.
Ben de öyle.
Zamanı ölçmek için
açlığı kullanıyorsanız, pek işe yaramaz.
Çünkü hormonlardaki değişimler
iştahınızı değiştirecektir.
Sirkadiyen ritmleri bozulmuş
deney farelerine baktığımızda
aşırı yemek yemeye başladıklarını görüyoruz.
12, 13...
Şu anda, kendimi...
Sıkılmış hissediyorum ama çok da büyük bir şey değil.
Tahmin etmem gerekirse,
sanırım...
Perşembe 15.35 17 Saat Geçti
...içeri girdiğimden beri 24 saat oldu.
Bir gün bitti, kaldı iki.
Eğer uyku döngüsüne girebilirse,
uyandığında nerede olduğunu anlamayacak.
Evet.
Perşembe 16:50 54 Saat Kaldı
Günaydın.
Sekiz saat mi, yoksa
üç saat mi uyudum, bilmiyorum.
Uyku vaktinin geldiğini düşünüyorsanız, gelmiştir.
Uyursunuz.
Kahvaltı zamanı diyorsanız,
kahvaltı zamanıdır, kahvaltı edersiniz.
En çok neyi özlüyorum?
Ailemi ve arkadaşlarımı görmeyi.
Yemek bile istemiyorum.
Perşembe 22:40 50 Saat Kaldı
İstediğim şey;
başka insanlarla yemek yiyebilmek.
İnsanlarla konuşmak istiyorum.
Kendi ağzımdan çıkan sözcükler haricinde
bir şeyler duymak istiyorum.
İnsanlarla bir şeyler paylaşmayı çok sever.
Kimsenin olmaması, üç gündür karşılık duymaması
çok zor olmalı.
Takıldığım tek insan,
kendimim.
Eğer gerçek bir tecritteyseniz,
beyninizin bir kısmı size
konuşabileceğiniz bir yoldaş oluşturur.
Sanırım sizin burada olmanız...
çok fark ediyor.
Kendini,
kameraya konuşarak eğlendiriyor,
bu ona epey yardımcı oldu.
Onu bilişsel olarak tetikte tuttu.
Zamanla olan tüm ilişkimi kaybetmiş gibi hissediyorum.
Ama sanırım şu an Cuma akşamı,
saat 8:00 ya da 9:00.
Cuma 1:50 45 Saat Kaldı
Başka bir şey olmadığı için
biraz kestirmek için iyi bir zaman.
Galiba şu an Cumartesi sabahı, saat 9:00 civarı.
Cuma 8:24 38 Saat Kaldı
Cumartesi buradan çıkacağım gün.
Gerçek zamanla olan ayrışması şu anda iki katına çıktı.
Evet. Uyanıp parlak ışığı görüyor ve
"Sabah olmuş olmalı" diye düşünüyor.
Kendimi anılarımla eğlendirerek
epey zaman geçirdim.
İnsanları, mekânları,
olayları, onları nasıl kaçırdığımı
ve o anlara nasıl değer verdiğimi düşünüyorum.
Beynimde bir çeşit sinema var.
Beni canımın çok fazla sıkılmasından kurtaran
bir anılar sineması.
Sanırım şu an...
Cuma 14:21 32 Saat Kaldı
saat 8:00,
Cumartesi akşamı.
Birkaç saat içerisinde,
bu kapının açıldığını göreceğim.
Tahmini çok yanlış
ve buna nasıl tepki vereceğini merak ediyorum.
Galiba bugün dışarı çıkamayacağım.
Şu anda hâlâ Cuma günü olmasından
Cum 18:24 28 Saat Kaldı
ve çıkmama daha çok zaman
olmasından korkuyorum.
Her şey konusunda
çok daha sakin olduğum anlar vardı.
Ama şu an üzgünüm.
Işığın renginin değişmemesine inanamıyorum.
Cuma 20:44 26 Saat Kaldı
Sabahları uyandığımda,
çok daha sarı oluyor.
Hiçbir uyarıcı olmadan,
zihin kendini uyarmak isteyip
hayal görmeye ve
kendini kandırmaya başlıyor.
Kesinlikle.
Düşüncelerim çok tutarsız.
Az önce ne düşündüğümü hatırlamak bile benim için çok zor.
712, 713, 714,
715, 7...
15, 716, 717...
Beyinlerimiz, bir bakıma
"kullan veya kaybet" mantığıyla çalışır.
Bilişsel yeteneklerinde
belirli bir düşüş yaşayacak.
Genel olarak sağlığı da kötü etkilenecek.
Kaç şişe su içtim ben?
Kaybettiğim...
bir şişe daha var mıydı?
Çünkü burada sadece altı tane var.
Ama aşağıda da...
İçtim mi?
Hatırladığım tüm rüyalarım
bu odayla ilgiliydi.
Benim bu odada kalmam
ve şey hakkında...
Uyanıp odada olduğunu görüyor.
Bazen onun için gerçekle rüyayı
ayırt etmek çok zor oluyor.
Bu onun için gerçek bir kopuş.
S, R, Q...
L, M, N, O, P...
Şu anda onun için gerçekten endişeleniyorum,
çünkü oraya ilk girdiğinde,
otobüs bekleyen biri gibi sıkılıyordu.
Şimdi ise bunalımda gibi görünüyor.
Sabun çok acayip.
Daha önce kullandığım sabunlara benzemiyor.
Kokusunu hiç sevmiyorum.
Cumartesi 8:22 14 Saat Kaldı
Ama sürekli koklayıp duruyorum çünkü tam karşımda duruyor.
Michael'ın şu anda mutlu olmadığı aşikâr.
Izdırabın eşiğinde gibi duruyor.
Bu kadar rahatsız olmam beni kötüleştiriyor.
Bu üç gün çok, çok uzun sürdü.
Cumartesi 10:14 12 Saat Kaldı
Konuşsa daha iyi olurdu.
Orada öylece yatıyordu.
Ben oraya girdiğimde,
yatakta oturuyor falan olur diye düşündüm.
Bunu yapmayı kendi istemişti, ama...
Sıkılacağını,
çok sıkılacağını bekliyordum
ama yine de konuşup kendini eğlendirmeye çalışır
diye düşünmüştüm.
Michael rüyadan uyanmış gibi.
Kafası karışmışa benziyor.
Cumartesi 17:29 5 Saat Kaldı
Hiç sevmiyor. Dışarı çıkmak istiyor.
Bizi görebileceğini sanmıyorum.
Tamam.
Kafam karıştı.
Dur. Ben...
Değil galiba. Galiba rüya gördüm.
Beni böyle etkileyeceğini düşünmemiştim.
Kafam çok karıştı.
Sanırım uyandı ve rüya görüyordu.
Cumartesi 22:35
72 saat bitti mi?
72 saat doldu Michael. Dışarı çıkabilirsin.
Tamam, çıkıyorum.
- Vay canına. - Selam.
- Tebrikler. - Çok teşekkür ederim.
Tanrım, burası çok aydınlıkmış.
Çok aydınlık.
Pek fark etmemiştim ama şimdi sen deyince...
- Tebrikler. - Selam.
Kapı çalınınca çok korktum.
- Seni ürküttü mü? - Evet.
En ufak bir ses bile beni ürkütüyordu.
Tamam. Şu anda çok iyi görünüyorsun.
Dışarı çıkmanın heyecanından dolayı.
İlk başta, istediğimin iletişim olduğunu sanmıştım
ama aslında bu yönden bir akışa da ihtiyacım var.
Sadece kafa sallamak bile olsa çok iyi.
Ailenle görüşmeden önce değerlerini kontrol edelim.
155'e 95.
Tansiyonun biraz yükselmiş.
Nabzın da yükselmiş.
Sanırım bu dışarı çıktığın için heyecanlısın diye.
Bu yüksek bir artış.
Daha fazla bilişsel testten nasıl geçeceğini
merak ediyorum.
3-18-09-72-72?
İşte yaptın.
Bu sefer gerçekten biraz daha iyi olduğunu söyleyebilirim.
Vay canına. Tamam.
Her ne kadar bu testlerin hepsinde daha kötü
olacağın varsayılmış olsa da,
sonunda dışarı çıktığın
ve iletişim kurabildiğin için biriken adrenalin,
daha odaklanmış, daha bilinçli
ve de daha iyi performans göstermeni sağlıyor.
Bana ilginç gelen şey, testte en kötü yaptığın kısım
muhtemelen sözel dili kullanma,
çünkü son 72 saat boyunca bu eksikliği yaşadın.
Üç gün boyunca kendi kendimeydim.
Sadece ben vardım.
- Selam. Nasılsın? - Selam.
- İyiyim. - Güzel. Seni özledim.
Dur anneme de merhaba diyeyim.
Merhaba.
Çıkabilmene sevindim.
Odadayken, yalnız olmak sorun değildi.
Ben burada yaşıyordum işte.
Ama sonlara doğru,
dışarı çıkacağımı ve insanlarla konuşup
yaşadıklarımı anlatacağımı düşünmeye başladıkça
bunun ne kadar önemli olduğunu fark ettim.
Yaşadıklarınızı sadece siz biliyorsanız,
onları tam olarak yaşamış olmuyorsunuz.
Onları başka birine anlatmalı
ve onlardan bir karşılık almalısınız.
Ancak o zaman tam anlamıyla yaşamış olursunuz.
Neyse, taşındım buradan. Artık burada yaşamıyorum.
Tecritteyken,
beni en çok iki şey şaşırttı;
eğlence ve telefon gibi dikkat dağıtacak şeylerden
kurtulmanın bu kadar kolay olması
ve Dünya ve diğer insanlar gibi
birlikte evrimleştiğimiz şeylerden
ayrılmanın bu kadar zor olması.
Kendimden başka hiçbir şeyimin olmamasının
beni bu kadar rahatsız, şaşkın ve korkak yapması
beni hayrete düşürdü.
Eskiden, "İnsan tek başına daha hızlı yol alır."
sözünü çok seviyordum.
Sanırım bağımsız olmak ve kendi kendime kalmak
seçimimde beni daha iyi hissettirdiği için
seviyordum bu sözü.
Ama şimdi sözün tamamını daha çok seviyorum.
İnsanın tek başına daha hızlı yol aldığı doğru olabilir
ama en uzağa giden insan
başkalarıyla birlikte gidendir.
Her zaman olduğu gibi, izlediğiniz için teşekkürler.
Mind Field'in bu sezonunda...
- Hazır? - Hazır.
Biz "yutun" diyene kadar ilacı ağzınızda tutun.
Bazı görsel ve işitsel bozukluklar oldu.
Gözlerinizin arkasında bazı imgeler görebilirsiniz.
Kahretsin!
Seni şerefsiz!
Neden buraya gelip benimle yüz yüze konuşmuyorsun?
Gerçek hayattaki Ken ve Barbie
olarak bilinmek nasıl bir duygu?
Bu şampiyonların kahvaltısı değil.
Düz adamların kahvaltısı.
İki numaralı talibin çevrim içi sohbet robotu.
Bu da ne şimdi?
Harika.
Mind Field'e hoş geldin.