ลองจินตนาการว่าต้องอยู่แต่ในห้อง ขนาดสิบคูณสิบฟุต ตัวคนเดียวดูสิครับ
ไม่มีเครื่องบอกเวลา ไม่มีมือถือ ไม่มีหนังสือ
ไม่มีอะไรให้เขียน ไม่มีหน้าต่าง
นักจิตวิทยาบอกว่าแค่ใช้เวลาในห้องแบบนี้ ไม่ต้องถึงสามวัน ก็อาจทำให้สมองเสียหาย
ผมจะอยู่ในห้องนี้
เป็นเวลาสามวันครับ
เห็นได้ชัดเลยว่าเขา เกือบถึงขั้นทรมานแล้ว
แม้จะอยู่ในเมือง ที่รายล้อมไปด้วยผู้คน
เราก็รู้สึกเหงา
หรือเบื่อได้ครับ
สมองคนเราเหมือนฟองน้ำที่หิวโหย
คอยซึมซับข้อมูลไม่มีสิ้นสุด
มันมีชีวิตอยู่ได้ เพราะมีสิ่งเร้า
จากสมาร์ทโฟน หนังสือ หนัง เพื่อนๆ และครอบครัว
ความรู้สึกนับพันผุดขึ้น ในสมองเราตลอดเวลา
แต่ถ้าเกิดอยู่ดีๆ ทุกอย่างโดนตัดขาดไปล่ะ
โดดเดี่ยว
ความเบื่อหน่ายคืออะไร
เชื่อกันว่ามันคืออย่างเดียว กับความรังเกียจละครับ แต่รุนแรงน้อยกว่า
ภาพนำเสนออารมณ์ ที่โรเบิร์ต พลัตชิคเป็นผู้คิดค้น
แสดงทั้งสองอารมณ์ อยู่ในขาเดียวกัน
สังเกตนะครับว่าความเบื่อหน่าย อยู่ขาเดียวกับความรังเกียจและเกลียดชัง
พวกมันคืออารมณ์เดียวกัน แค่มีระดับความรุนแรงต่างกัน
คืองี้ครับ ความเบื่อหน่ายคอยผลักดัน เราให้พ้นจากสถานการณ์ที่มีสิ่งเร้าต่ำ
เพราะความหลากหลาย และสิ่งเร้าทำให้ประสาทเราพัฒนา
เซลส์สมองเติบโตไงครับ
เรายืนอยู่ที่นี่ ทำสิ่งที่เราทำ
เพราะมีความเบื่อหน่ายเป็นตัวนำทาง ไปหาเรื่องท้าทายที่ยิ่งใหญ่มากขึ้นๆ
และทำให้สมองเราโต และซับซ้อนมากขึ้นด้วย
แล้วจะเป็นยังไงนะ
ถ้าเราไม่มีความรู้สึก หรือไม่ได้มีสัมพันธ์กับคนอื่น
ที่พวกเราหลายๆ คนไม่เห็นค่า
ยอมเจ็บหรือเลือกเบื่อ
งานการศึกษาชิ้นดัง ของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดและเวอร์จิเนีย
พบว่านักศึกษายอมเลือก ประสบกับความเจ็บปวดทางกาย
มากกว่าทนเบื่อ 15 นาที
เพื่อสาธิตว่าคนเรายอมทำถึง ขนาดไหนเพื่อเลี่ยงความเบื่อหน่าย
เราพาผู้ร่วมการทดลองที่ไม่รู้เรื่อง และคิดว่านี่เป็นการทดลองแบบกลุ่ม
เราเริ่มด้วยการให้สิ่งเร้า
ซึ่งสิ่งเร้าตัวหนึ่ง ไม่ชวนให้ลองมากเลยทีเดียว
ให้ตาย
- อะไรเหรอ - ไอ้นี่มันช็อตเสียชาหมดเลย
ลองกดดูสิ
- ช็อตจริงด้วย - ไม่จริงซะหน่อย ช็อตจริงเหรอ
ใช่ ช็อตจริง
- เขาไม่ชอบมันเลย - มันช็อตผมจริงๆ
การทดลองแบบกลุ่ม จอมปลอมของเราก็ดำเนินต่อไป
มาเริ่มต้นด้วยปุ่มช็อตกันดีกว่าค่ะ
เจมิสัน คุณจะเลือก ต้องเจอแบบนั้นอีกไหมคะ
ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีก
- ทำไมถึงไม่ทำคะ - ก็มันช็อตผมน่ะสิ
นี่ผมยังรู้สึกถึงกระแสไฟ ตรงท่อนแขนผมอยู่เลย
ทีนี้ก็ถึงเวลาที่เจมิสัน ต้องเจอบททดสอบของจริง
บททดสอบความเบื่อหน่าย
คุณต้องอยู่ในห้องนี้ 30 นาที
โปรดนั่งอยู่กับที่นะคะ
อนุญาตให้คุณกดปุ่มช็อต ได้ตามต้องการเลยนะคะ...
- โอเคๆ - หรือไม่ก็ได้ค่ะ
เอาละ ช่วงเวลาแห่งความจริง
เมื่อมีแค่สองทางเลือก ระหว่างนั่งเบื่อกับโดนช็อต
หนูทดลองของเราจะเลือกทางไหน
เขาไม่มองปุ่มนั่นด้วยซ้ำ
เวลาผ่านไปยังไม่ถึงนาที แต่เจมิสันก็เริ่มงุ่นง่านแล้วเรียบร้อย
เหลือเวลาเกือบครึ่งชั่วโมง ในห้องที่ไม่มีสิ่งเร้าตัวอื่นอีก
ลึกๆ ในใจเจมิสันแล้ว ปุ่มช็อตถือเป็นสิ่งที่ยั่วยวนมากทีเดียว
จำที่เจมิสันพูด เมื่อไม่กี่นาทีก่อนได้ไหมครับ
ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีก
ประเด็นคือ เขาจะปรารถนา สิ่งเร้ามากเสียจนยอมกดปุ่มนั่นหรือเปล่า
ใช้เวลานั่งเบื่อ ได้หนึ่งนาที 57 วิเป๊ะๆ
จิตของเจมิสันก็เปลี่ยนความคิดจาก
"ไม่มีวันซะละ" ไปเป็น "เอาสิ ฉันจะช็อตตัวเองแก้เบื่อ"
บางครั้งสิ่งเร้า ไม่ว่าจะเป็น สิ่งเร้าแบบไหนก็ถือว่าดีกว่าไม่มีอะไรเลย
หมอนี่ไม่ชอบนั่งเบื่อจริงๆ เลยนะ
แต่เขาจะห้ามตัวเอง ไม่ให้กดรอบสองได้หรือเปล่า
พวกเราเป็นสัตว์สังคม
ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนมนุษย์คนอื่น ลูกวอลเลย์หรือปุ่มที่ช็อตเรา
เราจะผูกมิตรกับ อะไรก็ได้ที่เราต้องผูกมิตรด้วย
เจมิสัน ผม ไมเคิล
- ขอบคุณมากครับที่มาวันนี้ - ครับ
เล่าให้ผมฟังหน่อยสิครับ ว่าคุณทำอะไรอยู่ในห้องนี้
- ผมนั่งอยู่ในห้องนี้กับปุ่มๆ หนึ่ง - ครับ
และถึงแม้ผมจะบอกว่า ไม่อยากกดมันอีก ผมก็กดไปสองครั้ง
ทำไมครับ
ผมคงแค่เบื่อมั้งครับ ก็เลย...
- จริงเหรอ - ครับ
- เจ็บไหมครับ - เจ็บครับ
สมมติฐานก็คือ ถ้าต้องอยู่คนเดียวกับสิ่งเร้าด้านลบ
คนเราจะยอมสัมผัสมันอีกครั้ง เพียงเพื่อให้ตัวเองมีอะไรทำ
ผมก็เป็นคนแบบนั้น
เราไม่ชอบการต้องเบื่อมากจริงๆ
บางครั้งเรายอมเจ็บมากกว่า
แต่ถ้าเราจงใจนำตัวเองไปอยู่ ในสภาพแวดล้อมที่น่าจะเป็น
สภาพแวดล้อมที่น่าเบื่อที่สุดแล้ว
ก็มีประโยชน์ได้นะครับ
มันเรียกว่า สภาวะไร้สิ่งกระตุ้น
นักจิตวิทยาทดลองเรื่อง สภาวะไร้สิ่งกระตุ้นมาตั้งแต่ช่วงปี 1930
ช่วงสงครามเย็น
ทหารใช้สภาวะไร้สิ่งกระตุ้น ทั้งในการสอบสวนและในการฝึก
ในช่วงปี 1970 กิจกรรมลักษณะนี้ กลายมาเป็นเพื่อผ่อนคลายไป
มีที่บุกันเสียง ถังน้ำกันแสงเข้า
พร้อมกับน้ำเกลืออุณหภูมิ เท่าร่างกายที่ช่วยพยุงให้ลอย
เอาละ ผมกำลังไปแล็บลอยใต้ดิน
บริษัทนี้ขายสภาวะไร้สิ่งกระตุ้น
นี่จะเป็นเหมือนแบบฝึก ให้ผมพร้อมรับมือการโดดเดี่ยวสามวัน
แถมยังได้คำแนะนำจากมืออาชีพ
- ไง ดอมินิก คุณเป็นไงบ้าง - อ้าว ว่าไง ไมเคิล
คุณรู้จักดอมินิก มอนาฮานจาก เรื่องลอร์ดออฟเดอะริงและซีรีส์ ลอสต์
นี่เป็นครั้งแรกของคุณใช่ไหม
นี่เป็นครั้งแรกครับ ผมรู้สึกกังวลนิดหน่อย
ผมไม่เคยอยู่คนเดียว โดยไม่มีสิ่งเร้าสิ่งกระตุ้นมาก่อน
สาเหตุหนึ่งที่ผมชอบลอยตัว ก็คือมันไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย
- โอเคครับ - เรามองไม่เห็น
ไม่ได้ยินอะไร ทำอะไรไม่ได้เลย
ทำได้แค่มองตัวเอง ซึ่งสำหรับบางคน นี่มันน่ากลัวมาก
เหมือนต้องนั่ง จ้องกระจกหลายชั่วโมง
ถังลอยตัวนี่ถือเป็นวิธีเตรียมตัว เขาให้พร้อมเข้าห้องเดี่ยวที่ดีมาก
แต่ผมคิดว่าเขาต้องโอเค กับเรื่องที่ว่า....
นี่มันจะทำให้เขาต้อง ออกจากโซนความสบายของตัวเอง
เสียจริตบ้างเป็นครั้งคราวก็ดีนะครับ
โอเค แอบดูกันหน่อยดีกว่า
ห้องนี้สินะ
นี่คือห้องที่ผมจะมา ลอยตัวอยู่ในชั่วโมงหน้า
อยู่คนเดียว ไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากฟังเสียงความคิดตัวเอง
เจอกันที่อีกฟากนะครับ
เสียจริตบ้างเป็นครั้งคราวก็ดีนะครับ
ต้องเตือนความกลัวว่า เราต่างหากที่อยู่เบาะคนขับ
- ไง - ไงครับ ดอมินิก
- เป็นยังไงบ้าง - ก็ดีครับ
- เหรอ - เรานั่งกันได้ไหมครับ
ได้สิได้
ตอนผมลงไปลอยตัวใหม่ๆ ผมก็คิดว่า "ว้าว มันก็สนุกเหมือนกันแหะ"
จากนั้นผมก็...
เริ่มคิดถึงเรื่องงานโน่นนี่
แต่พอถึงจุดจุดนึง...
มันก็เหมือนเราฝันอยู่เลย
แต่ผมลืมตาอยู่นะ เหมือนเป็นช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น
แบบเคลิ้มจะหลับ หรือว่าใกล้จะรู้สึกตัวตื่นน่ะ
ตรงเนี่ยแหละที่มันน่าสนใจ
คุณปล่อยให้สมองมีอิสระ
ให้ตัวเองล่องลอยในอากาศ
คุณเป็นแค่อะตอมที่ลอย อยู่บนสระน้ำ ลอยอยู่ในอากาศ
คุณผ่านลอยตัวมาแล้ว ทีนี้จะไปลองห้องเดี่ยวต่อ
คุณคิดว่ามันช่วยไหม ที่มาลองอันนี้ก่อนหรือช่วยให้แย่ลง
มันทำให้ผมรู้สึก...
ไม่มีความสุขมากขึ้น กับอนาคตที่กำลังจะเกิด
สามวันแตกต่างจาก หนึ่งชั่วโมงอยู่โขเลยนะครับ
คนบางคนก็เลือกความโดดเดี่ยว เพราะอยากเรียนรู้มันให้มากขึ้น
ขณะเราเตรียมพร้อม ไปสำรวจดาวดวงอื่น
เราก็เจอกับปัญหาเล็กน้อยครับ
สิ่งของในอวกาศนี่มัน...
ห่างไกลกันมากจริงๆ นะครับ
อย่างในระบบสุริยะของเราเอง
ขนาดเดินทางไปดาวอังคาร ยังใช้เวลาเป็นเดือนไม่ว่าขาไปหรือกลับ
ถือว่านานเลยนะครับ ที่ต้องโดนตัดขาดจากมวลมนุษย์ที่เหลือ
ติดแหง็กอยู่ในยานอวกาศลำจิ๋ว
เพื่อเตรียมพร้อมกับการเดินทางเหล่านั้น มนุษย์เราเลยให้หลายๆ คน
ต้องเจอกับสภาพสุดหินบนพื้นโลกนี่
ในปี 1989 นักตกแต่งภายในสาวชาวอิตาเลียน
สเตฟาเนีย โฟลลินี่
อาสาเป็นหนูทดลองให้นาซ่า
เพื่อช่วยศึกษา ผลกระทบจากการอยู่โดดเดี่ยว
ในแง่ของการท่องอวกาศ
เธอใช้เวลา 130 วัน คนเดียวในห้องกระจกโพลิเมอร์
ในถ้ำลึกลงไปใต้ดิน 30 ฟุต ที่นิว เม็กซิโก
ไม่มีเครื่องบอกเวลา หรือสัญญาณบอกกลางวันหรือกลางคืน
ร่างกายของคุณโฟลลินี่ปั่นปวนไปหมด
ประจำเดือนไม่มา ช่วงเวลาหลับ-ตื่นเปลี่ยนไปอย่างมาก
เธอมักจะตื่นอยู่ คราวละ 20 ถึง 25 ชั่วโมง
และนอนเป็นเวลาสิบชั่วโมง
เมื่อเธอขึ้นมาจากใต้ดิน
เธอเข้าใจผิดนึกว่าตัวเองอยู่ใต้ดิน นานเพียงครึ่งของความเป็นจริงเท่านั้น
แม้ว่าประสบการณ์ที่ สเตฟาเนียเผชิญจะหินเพียงใด
อย่างน้อยเธอก็มีหนังสืออ่าน
ในห้องเดี่ยวของผมนั้น
ผมจะมีแค่กำแพงสีขาวให้นั่งจ้อง
เวลาอยู่คนเดียว มีความสุขที่สุดเลย
บอกลาทุกคน หนีไปให้ไกลจากทุกเรื่อง
ได้ผ่อนคลาย...
โดนสังคมเนรเทศ
ไม่มีใครคบค้าสมาคม
โดนขังเดี่ยว
อยู่คนเดียวก็ไม่ได้ดีเสมอไปนะครับ
จะเป็นยังไง ถ้าเกิดเราต้องอยู่คนเดียวโดยไม่ได้เลือก
วิลเลียม บราวน์มีประสบการณ์ เรื่องโดนขังเดี่ยวโดยตรงครับ
วิลเลียม ตกลงแล้ว คุณใช้ชีวิตอยู่ในคุกกี่ปีครับ
ก็คงประมาณ 16 ปีนะครับ
ก็คือประมาณครึ่งชีวิตคุณ
ครับ ก็ประมาณครึ่งชีวิตผม
ผมเข้าคุกตอนอายุ 18 ข้อหาบุกปล้นธนาคาร
หลังประตูนี้นะครับ...
ผมเข้าๆ ออกๆ ห้องนี้ ทั้งหมดก็เกือบสองปีแน่ะ...
รูหนูนี่
ช่วงที่คุณต้องอยู่ในนั้น นานที่สุดคือเท่าไรครับ
คิดว่าซักห้าเดือนได้นะ
จะบอกให้นะครับ ว่าอะไรทำให้ผมทึ่งที่สุด
เห็นห้องนี้แล้ว รู้สึกมันแย่กว่าห้องขังอีก
ห้องนี้ไม่มีซี่กรงให้ ได้มีแสงลอดหรือเห็นวิวด้วยซ้ำ
ไม่มีเลยครับ
อย่างน้อย คุณก็มีเสื่อใช่ไหม
นั่นเป็นสิ่งเดียวที่มีใน ห้องขังเดี่ยวนี้ครับ เป็นของอย่างเดียว
จะมีแค่เสื่อ นอกจากนั้น ก็ไม่มีอะไรเลย
ไฟตรงนี้จะเปิดอยู่ตลอดเวลา มันก็เลยจะ...
- ไฟเปิดตลอดเวลาเหรอครับ - ไฟเปิดตลอดเวลาครับ
- ต่อให้เป็นกลางคืน - ต่อให้เป็นกลางคืน ไฟก็เปิดตลอดเวลาครับ
เราอยู่ในนี้แค่กับความคิดตัวเอง
แค่นั้น
ผมจะนั่ง...
ยกตัวอย่างเช่น นั่งตรงมุมตรงนี้น่ะครับ
หันหน้าออก หรือหันเข้าครับ
หันออกครับ
ผมจะนั่งอยู่อย่างนี้ จดจ่อกับลมหายใจ
เราไม่รู้อะไรเลย เหมือนถูกลืมไว้ซักที่
ไม่รู้เลยว่าพวกเขา จะเปิดประตูเมื่อไร
ผมรู้จักบางคนที่โดนสั่ง ให้อยู่ในรูหนูแบบนี้ติดกันเป็นปีๆ
แล้วมันส่งผลยังไงครับ
มันก็สร้างแผลใจ ให้พวกเขาตลอดกาล
- จริงเหรอครับ - ใช่
ผมคิดจะทำอย่างนี้นะ
ผมจะขังตัวเอง อยู่ในห้องประมาณนี้
ผมจะไม่มีนาฬิกา
ไม่มีอะไรเลยนะ
ไม่มีทางให้รู้เวลา
ที่ผมกังวลอยู่ก็คือ ตอนที่ประตูปิด...
ผมจะตระหนักรู้ ตระหนักรู้ ขึ้นมาทันควันว่าผมมีเวลามากแค่ไหน
เรื่องนี้มันก็อย่างนี้ละนะ
พอประตูบานนี้ปิดปั๊ป ทุกอย่างก็จบ
มันเหมือนเป็นโลงศพเลยล่ะ
จริงเหรอครับ
ที่โหดยิ่งกว่าการแยกตัวออกจากคนอื่น คือแยกตัวออกจากคนอื่นและสิ่งเร้าด้วย
ซึ่งผมจะทำแบบนั้นในห้องนี้นะครับ
ห้องมันน่าเบื่อที่สุด ได้แค่นี้แหละครับ
บุกันเสียง ไฟตรงนี้ก็ไม่มีวันปิด
ผมมีเตียงเล็กๆ แต่จะไม่มีการแทรงแซงทั้งนั้น
ผมไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว
ไม่มีเอาอาหารมาเสิร์ฟนะครับ
เพราะอาหารทุกอย่าง อยู่ในห้องนี้หมดแล้ว
อาหารสำเร็จรูป ในบรรจุภัณฑ์สีขาว
ผมมีน้ำอยู่หลายขวด
มีอ่างล้างหน้า กับสบู่ก้อนสีขาว
และโถชักโครกอันเล็กๆ
ในนี้ไม่มีอะไรให้ทำครับ นอกจากอยู่คนเดียวจริงๆ
แค่กับตัวเอง และความคิดที่มี
นักจิตวิทยาบอกว่าแค่ใช้เวลาในห้องแบบนี้ ไม่ต้องถึงสามวัน ก็อาจทำให้สมองเสียหาย
ผมจะอยู่ในห้องนี้ เป็นเวลาสามวันครับ
72 ชั่วโมงเต็มๆ
ห้องเดี่ยว
ผมจะวัดชีพจรคุณก่อนนะ
วันพุธ 21.00 น. ตรวจร่างกายก่อนเข้าห้อง
เหมือนไมเคิลใช้ตัวเอง เป็นหนูทดลองเลยล่ะครับ
เราอยากเห็นว่าไมเคิลเปลี่ยนแปลง ยังไงบ้าง ทั้งก่อน-หลังเข้าห้องเดี่ยว
ความดันโลหิตจะเป็นยังไง
ชีพจร รีเฟล็กซ์พื้นฐาน
ในเชิงการแพทย์แล้ว คุณกังวลอะไรบ้างไหมครับ
ผมแค่จะอยู่ในห้องนั้นเองนะ
ไฟในห้องนั้นจ้ามาก
นาฬิกาชีวิต
ซึ่งคือวงจรตื่นและหลับ ตามธรรมชาติของคุณ
จะปั่นป่วนเป็นอย่างมาก เมื่อเจอกับแสงจ้าแบบนี้
เมื่อนาฬิกาชีวิตคุณเสีย
หลายๆ อย่างก็จะพังตามไปด้วย
ระบบฮอร์โมน กระบวนการรับรู้
ระบบเผาผลาญ
มันก็เหมือนคุณทำให้ ตัวเองเจ็ตแล็กนั่นแหละ
เยี่ยมเลย
ผมว่าการทดสอบทักษะ การรับรู้เขาก่อนเป็นเรื่องสำคัญ
เราจะได้วัดผลถูกว่าสภาพ จิตใจเขาถดถอยไปแค่ไหน
เมื่อต้องอยู่คนเดียว เป็นเวลา 72 ชั่วโมง
ลองทดสอบความเร็วของ ปฏิกิริยาตอบสนองกันหน่อย
โอเคครับ
มันสนุกนะครับเนี่ย ผมเอาเข้าไปเล่นในห้องได้ไหม
แล้วสมองผมจะเป็นยังไง ตอนอยู่ในนั้นเหรอครับ
ปัญหาหนึ่งที่อาจทำให้ผมกังวลคือ คุณเป็นคนเย็นๆ หรืออยู่ไม่ค่อยสุข
คุณว่าตัวเองเป็นแบบไหนครับ
ผมว่าออกแนวอยู่ไม่สุขมากกว่า...
ครับ
ผมสงสัยอยู่ว่า อาการมันจะเพิ่มขึ้นอีกไหม
สมองผมทำงานอย่างนั้นเลย
- ครับ ใช่เลย - มันต้องบ้าไปเลยแน่ๆ
ผมกลัวนะ
ผมทนอยู่กับความจำเจ ไม่รู้เวลาไม่ได้แน่ๆ
และผมจะต้องแตกตื่นแน่นอน
ในสถานการณ์รุนแรงมาก
คนเราก็อาจประสาทหลอน จิตใจไม่อยู่กับความเป็นจริง
กังวลถึงขั้นสุดยอด มีอาการทางจิตเป็นระยะๆ
- มาร์นี่ เจค... - อื้อ
ผมจะไม่อยู่ซักสามวันนะ
สัญญาณที่เป็นตัวบอกว่า อันตรายแล้วก็คือถ้าเขากระสับกระส่าย
โดยที่เขาไม่รู้สึกตัวว่า กำลังกระสับกระส่ายอยู่
ผมคิดว่าถ้าเกิดแบบนั้นขึ้น ผมคงต้องเข้าไปแทรกแซง
ฉันไม่ได้เป็นห่วงทางกายเขา
ฉันคิดว่าอยู่ในนั้น เขาก็คงปลอดภัยดี
แต่ฉันคิดว่าเขาคง ต้องสู้กับตัวเองนิดนึง
เขาคงเบื่อน่าดูเลยล่ะ
- ผมรักคุณ - ฉันก็รักคุณค่ะ
- บายนะครับ - บายค่ะ
พระเจ้า
บายนะ
วันพุธ 22.35 น. อีก 72 ชั่วโมง
ดันลืมถามว่าตอนนี้ กี่โมงแล้วก่อนเข้ามาซะนี่
เขาต้องหาอะไรทำตลอดเวลา
อ่านหนังสือ คุยกับใครซักคน
แค่นี้เขาก็ดูเบื่อมากๆ แล้ว นี่เพิ่งผ่านมาห้าวิเองนะ
มันต้องเป็น 72 ชั่วโมง ที่เลวร้ายมากแน่ๆ
ที่จริงผมค่อนข้างเหนื่อยเลยนะ วันนี้ยืนมาเกือบทั้งวันเลย
ปกติ เวลาผมเปลี่ยนไปใส่ เสื้อผ้าสบายๆ เตรียมตัวจะนอน
ผมจะนอนลงบนเตียง หยิบมือถือ หนังสือหรืออะไรขึ้นมา
แต่ที่นี่มันไม่มี
ถ้าเขาหลับลงสำเร็จ
และหลับได้ นานพอสมควร
ก็คงน่าสนใจว่าเขาจะ คิดว่าตอนที่ตื่นมา มันเป็นกี่โมงแล้ว
นั่นสิ
วันพฤหัส 04.52 น. อีก 66 ชั่วโมง
ผมหลับลงนะครับ
ก็มีตื่นขึ้นมาบ้าง ครั้งสองครั้งตอนกลางคืน
ผมคิดว่าตอนนี้น่าจะ...
แปดโมงเช้า วันพฤหัสมั้งครับ
อาจจะเกือบเก้าโมง
ผมกินข้าวเช้าดีกว่า
หนึ่ง...
สอง...
วันพฤหัส 07.34 น. อีก 63 ชั่วโมง
สาม...
ฉันรู้จักไมเคิลมาสามปีแล้วค่ะ
แต่ฉันไม่เคยเห็นเขาวิดพื้นมาก่อน
หก...
เซด วาย เอ็กซ์ ดับเบิ้ลยู วี
ยู ที เอส อาร์ คิว
พี โอ เอ็น เอ็ม เอล เค...
ผมว่าเขาคิดวิธีกระตุ้น สมองตัวเองได้เจ๋งมากเลยนะ
สงสัยว่าถ้าเวลาผ่านไป เขาจะคิดได้บรรเจิดกว่านี้
หรือจะเริ่มไม่บรรเจิดแล้ว
ผมเดินไป 200 ก้าวแล้ว
เหลืออีก 800 ก้าว ผมก็จะเดินครบ 1,000
ทำไมเวลาต้องอยู่คนเดียว คนเราชอบนับเพื่อรั้งสติให้อยู่กันนะ
จิตใจเรายังอยากทำงานอยู่
ตามธรรมชาติ มันทำงานตลอดเวลา
คนสุขภาพดีๆ ที่เอาชีวิต รอดในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้
จะต้องกระตุ้นตัวเอง
อาจจะนับเลข ร้องเพลง ออกกำลังกาย
97 98 99 100
300 ก้าวแล้วก็เปลี่ยน บรรยากาศนิดนึงอย่างที่ผมทำอยู่
ถือเป็นโบนัสให้ร่างกาย และสุขภาพของผม
น่าทึ่งมากเลย เรารู้เวลาได้ ยากมากหากดูจากร่างกายอย่างเดียว
ผมคิดว่านี่น่าจะ...
ประมาณทุ่ม หรือทุ่มครึ่งของวันพฤหัส
เวลาจริง วันพฤหัส 11.30 น.
ผมว่าผมกินข้าวเย็นดีกว่า
แค่นี้เขาก็กะเวลาผิดแล้วนะ
ผมแปลกใจนะ ที่มันเกิดขึ้นเร็วมาก
ผมก็เหมือนกัน
ถ้าคิดจะใช้ความหิว เป็นตัววัด มันก็ไม่ได้ผลเหมือนกัน
ฮอร์โมนในร่างกายเปลี่ยน ทำให้ความอยากอาหารเปลี่ยนด้วย
ถ้าดูจากหนูทดลองที่ นาฬิกาชีวิตพังไปแล้ว
พวกมันจะกินเกินตัว
12 13...
ตอนนี้ผมรู้สึก...
เบื่อนะ แต่ก็ยังไม่มีอะไรถึงขนาด
ถ้าจะให้ผมเดา
ตอนนี้น่าจะ...
วันพฤหัส 15.35 น. ผ่านไป 17 ชม.
24 ชั่วโมงแล้ว นับตั้งแต่ผมเข้ามาในห้อง
ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน เหลืออีกสอง
ถ้าเขาได้นอนเต็มเวลา
ตอนตื่นมา เขาไม่รู้แน่ว่าตัวเองอยู่ไหน
นั่นสิ
วันพฤหัส 16.50 น. เหลือเวลา 54 ชั่วโมง
อรุณสวัสดิ์
ผมไม่รู้ว่าตัวเองนอนไป แปดชั่วโมงหรือนอนไปแค่สาม
ถ้าเราคิดว่าถึงเวลานอน มันก็ใช่...
ตราบใดที่เรานอน
ถ้าเราคิดว่าถึงเวลากินข้าวเช้า มันก็ใช่ ถ้าเกิดว่าเรากินข้าวเช้า
ผมตั้งหน้าตั้งตารออะไรมากสุดน่ะเหรอ
ได้เจอครอบครัวกับเพื่อนๆ ครับ
มันไม่ใช่ว่า ผมอยากกินข้าวด้วยซ้ำ
พฤ 20.40 น. อีก 50 ชม.
ผมแค่อยาก
กินข้าวกับคนอื่นต่างหาก
ผมแค่อยากคุยกับใครซักคน
แค่อยากได้ยิน คำพูดอื่นมาใส่ผมบ้าง
ไม่ใช่แค่มีคำพูด ที่ออกมาจากปากผมคนเดียว
เขาชอบแบ่งปัน เรื่องเล่ากับคนอื่นค่ะ
พอไม่มีใครคอยพูดด้วยเลย เป็นเวลาสามวันแบบนี้อาจจะลำบากหน่อย
ตอนนี้ตัวผมเป็นคนเดียว ที่ผมใช้เวลาอยู่ด้วย
ถ้าเราแยกตัวไปจากคนอื่น อย่างแท้จริง สมองของเราจะเริ่มสร้าง
เพื่อนให้เราสนทนา ด้วยขึ้นมาจริงๆ
ผมว่าการได้มีคุณอยู่ที่นี่ด้วย...
สร้างความแตกต่างมากจริงๆ ครับ
จะว่าไปนี่เขาก็กำลัง สร้างความสนุกให้ตัวเองนะ
คุยกับกล้อง มันช่วยเขาได้มากเลย
มันทำให้เขายังรับรู้อยู่
ศุกร์ 01.50 น. อีก 45 ชม.
ผมรู้สึกเหมือนตัวเอง ตัดขาดกับห้วงเวลาเลยครับ
แต่ผมคิดว่าตอนนี้น่าจะสองทุ่ม
หรือสามทุ่มคืนวันศุกร์
เวลาจริง ศุกร์ 01.50 น.
สมควรแก่เวลาให้พักสายตา ไหนๆ ก็ไม่มีอะไรให้ทำ
ผมคิดว่าตอนนี้น่าจะ เก้าโมงเช้าวันเสาร์
วันเสาร์ที่ผมจะได้ออกไป
เวลาจริง ศุกร์ 08.24 น.
เขาคาดการณ์เวลาพลาด เพิ่มเป็นสองเท่าแล้ว
ใช่ เขาตื่นขึ้นมา เห็นแสงจ้า
ก็เลยคิดว่า "นี่ต้องเช้าแล้วแน่เลย"
ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ สร้างความสนุกให้ตัวเอง
ด้วยการนึกถึงความทรงจำ
คิดถึงผู้คน สถานที่
เหตุการณ์ต่างๆ ว่าผมคิดถึงพวกเขา
ศุกร์ 11.15 น.
ว่าผมให้ค่า ช่วงเวลาเหล่านั้นแค่ไหน
เหมือนในสมองผม มีเครื่องฉายหนังน่ะครับ
ฉายหนังความทรงจำ
ที่ช่วยไม่ให้ผม เบื่อถึงขั้นซังกะตาย
ผมคิดว่าตอนนี้...
วันศุกร์ 14.21 น. เหลือเวลาอีก 32 ชั่วโมง
สองทุ่มของ คืนวันเสาร์นะครับ
เท่ากับอีกไม่กี่ชั่วโมง
ผมน่าจะเห็นประตูนั้นเปิด
ไม่ได้ใกล้เคียงเลย ผมสงสัยจังว่าเขาจะทำไงต่อ
ผมว่าวันนี้ผมคงไม่ได้ออก
ตอนนี้ที่ผมกลัวก็คือ นี่มันเพิ่งวันศุกร์
เวลาจริง ศุกร์ 18.24 น.
และมันยังเหลือเวลาอีกเยอะ
ก็มีบางช่วงที่อยู่ในนี้ แล้วผมรู้สึกสงบตามวิถีเซ็นนะ
แต่ตอนนี้ผมเครียดจริงๆ
ผมไม่อยากเชื่อเลย ว่าสีแสงมันไม่เปลี่ยน
เวลาผมตื่นมาตอนเช้า
เวลาจริง ศุกร์ 20.44 น.
สีมันเหลืองมากกว่านี้
เมื่อไม่มีสิ่งเร้ามากระตุ้น จิตใจเราจะกระตุ้นตัวเอง
ใจเราจะเริ่มสร้างภาพหลอน และเล่นมุกโน้นมุกนี้เต็มไปหมด
ถูกต้องเลย
ความคิดผมไม่ปะติดปะต่อกันแล้ว
ผมจำแทบไม่ได้ว่า เมื่อกี้คิดอะไรอยู่
712 713 714
715 7...
15 716 717...
จะว่าไป สมองเรา
ก็ออกแนว "ใช้ซะไม่งั้นก็ฝ่อไป"
ทักษะการเรียนรู้ ของเขาต้องถดถอยลง
ความอยู่ดีเป็นสุขลดลง
ผมดื่มน้ำไปกี่ขวดเนี่ย
ยังมีอีกขวดไหม...
ที่กลิ้งอยู่แถวนี้น่ะ
ตรงนี้มีแค่หกขวดเอง
มีเก้าขวด (ไม่ใช่หก)
แต่ตรงนี้มันกลับมี...
นี่ผม...
เวลาฝัน เท่าที่ผมจำได้ ผมก็ฝันถึงห้องนี้เหมือนกัน
ผมฝันว่าตัวเองอยู่ในห้องนี้
และว่า...
เขาตื่นมา พบว่าตัวเองอยู่ในห้องนี้ด้วย
ทำให้บางครั้งเขาแยกไม่ออก แล้วว่าอันไหนฝัน อันไหนเรื่องจริง
ตอนนี้เขาต่อไม่ติดแล้วล่ะ
เอส อาร์ คิว...
แอล เอ็ม เอ็น โอ พี...
ตอนนี้ฉันเป็นห่วงเขา ขึ้นมาจริงๆ แล้วค่ะ
ตอนเขาเข้าไปใหม่ๆ
เสาร์ 07.43 น.
เขาเบื่อเหมือน เวลาคนเรานั่งรอรถเมล์
แต่ตอนนี้เขาดู ซึมเศร้าของจริง
สบู่ที่นี่ไม่เหมือนใครจริงๆ
มันไม่เหมือนสบู่ที่ผมเคยใช้
ผมไม่ชอบกลิ่นมันมากๆ
เสาร์ 08.22 น.
แล้วกลิ่นมันก็โชยมาจ่อ ตลอดเวลาเพราะมันอยู่ตรงนั้น
เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ ไมเคิลไม่มีความสุขเลย
เขาดูเกือบถึงขั้นทรมานแล้ว
ผมอารมณ์ขึ้นจริงๆ นะ ที่ตัวเองอึดอัดไม่สบายเลย
มันดูเป็นสามวันที่ยาวนานมาก
วันเสาร์ 10.14 น. เหลือเวลาอีก 12 ชั่วโมง
แม่คงรู้สึกดีกว่านี้ ถ้าแกพูดอะไรบ้าง
แกนอนอยู่ข้างในนั้น
ตอนฉันเดินเข้าไป ฉันคิดว่าแกจะนั่งอยู่บนเตียงน่ะค่ะ
นี่เป็นเรื่องที่แกอยากทำ แต่ว่า...
ฉันคิดว่าแกจะเบื่อน่ะค่ะ...
เบื่อมากๆ
แต่ฉันนึกว่า ลูกชายฉันจะไม่หยุดพูด...
พยายามสร้าง ความสนุกให้ตัวเอง
เหมือนว่าไมเคิลเพิ่งตื่นจากฝัน
เขาดูสับสนนะ
วันเสาร์ 17.29 น. เหลือเวลาอีกห้าชั่วโมง
ไมเคิลไม่มีความสุขเลย แกอยากจะออกมาข้างนอก
หนูว่าเขามองไม่เห็นเรา
ผมสับสนมากเลย
เดี๋ยวนะ นี่...
คงจะไม่มั้ง ผมคงจะฝันไป
แม่ไม่คิดเลยว่า พอเห็นแล้ว แม่จะเป็นแบบนี้
ผมสับสนไปหมดเลย
หนูว่าเขาเพิ่งตื่น แล้วนึกว่ายังฝันน่ะค่ะ
วันเสาร์ 22.35 น.
ครบ 72 ชั่วโมงแล้วเหรอ
ครบ 72 ชั่วโมงแล้ว ออกมาได้แล้ว ไมเคิล
โอเค ผมจะออกไปละนะ
- ยินดีด้วย - ขอบคุณมากครับ
พระเจ้า ในห้องแสงจ้ามาก
ในนั้นจ้ามากจริงๆ ครับ
ตอนแรกผมก็ไม่ได้สังเกต แต่พอคุณพูด...
ยินดีด้วยครับ
เคาะประตูเมื่อกี้ ทำเอาผมตกใจเลย
- สะดุ้งเลยเหรอครับ - ใช่
เสียงนิดเดียว ผมก็สะดุ้งแล้วครับ
โอเค ตอนนี้ คุณดูเป็นปกติเลยนะ
เป็นพลังงานความตื่นเต้น ที่ได้ออกมาน่ะครับ
ตอนแรกผมคิดว่า เป็นเพราะผมอยากสื่อสาร
แต่ที่จริงแล้ว ผมก็อยากได้ทิศทางจากคนอื่นด้วย
แค่อีกฝ่ายพยักหน้า หรืออะไรแบบนี้ มันดีขึ้นเยอะเลย
ขอผมวัดชีพจรคุณก่อน ให้คุณไปเจอญาติๆ นะ
155/95
ถือว่าความดันโลหิต คุณสูงขึ้นมากเลยนะ
ชีพจรคุณก็เต้นแรงขึ้น
คิดว่าเป็นเพราะ คุณตื่นเต้นที่ได้ออกมา
เป็นตัวกระตุ้นที่เยอะมาก
ผมอยากรู้ว่าถ้าให้คุณทดสอบ ทักษะการรับรู้อีกจะเป็นยังไง
3-18-09-72-72
เรียบร้อยครับ
ผมว่าเอาจริง คุณทำได้ดีกว่าครั้งก่อนนิดนึง
ว้าว โอเคครับ
ถึงแม้เราจะตั้งสมมติฐาน ว่าคุณน่าจะทำออกมาได้แย่หมด
ผมว่าอะดรีนาลีนหลั่งเพราะ คุณได้ออกมา ได้สื่อสารกับคนอื่น
ช่วยให้คุณมีสมาธิและรับรู้ดีขึ้น ผลการทดสอบถึงออกมาได้ดีขึ้น
ผมว่ามันน่าสนใจมากที่ การทดสอบที่ผลออกมาแย่ที่สุด
น่าจะเป็นเพราะ ขาดการใช้ภาษาพูด
ซึ่งคุณก็ไม่ได้พูดกับใครเลย ตลอด 72 ชั่วโมงที่ผ่านมา
ผมอยู่ตัวคนเดียว มาสามวันเต็มๆ
ตัวคนเดียวนะครับ
สวัสดี เป็นไงบ้าง
- สบายดีค่ะ - ดีเลย ผมคิดถึงคุณมากๆ
ขอผมทักแม่หน่อย
แม่ดีใจที่ลูกรอดมาได้
ตอนอยู่ในห้อง ผมไม่มีปัญหาที่ต้องอยู่คนเดียว
ผมอยู่ในห้องนี้น่ะ
แต่พอใกล้ถึงเวลา
พอผมเริ่มอยากจะออกมา
จะได้คุยกับคนอื่น แบ่งปันประสบการณ์
ผมก็ได้ตระหนัก ว่ามันสำคัญมากแค่ไหน
ถ้าคุณมีแค่ประสบการณ์ของตัวเอง
มันก็เหมือนยังไม่มีเต็มร้อย
เราต้องมีคนคอยฟัง และแสดงท่าทางโต้ตอบด้วย
เมื่อนั้นแหละ เราถึงจะได้ประสบการณ์อย่างแท้จริง
ยังไงก็เถอะ ผมย้ายออกมาแล้วนะ ผมไม่ได้อยู่ในนั้นแล้ว
ตอนผมอยู่ในห้องเดี่ยว
มีสองอย่างที่ทำให้ ผมประหลาดใจมากที่สุด
หนึ่งคือเราแยกตัวเอง ออกจากสิ่งที่ดึงความสนใจ
เช่นสื่อบันเทิงหรือมือถือได้ง่ายมาก
สองคือ มันยากมากที่จะแยกตัวเอง จากสิ่งที่มนุษย์วิวัฒนาการมาเคียงคู่
อย่างผืนดินบนโลกกับมนุษย์คนอื่น
ผมประหลาดใจมาก ที่ตัวเองอึดอัด สับสนและกลัวจับใจ
เมื่อไม่มีอะไรเลย นอกจากตัวเอง
รู้ไหมครับ แต่ก่อนผมชอบคำคมที่ว่า
"ผู้ที่เดินทางเร็วที่สุด เดินทางตามลำพัง" มากเลย
ผมคิดว่าตัวเองชอบมัน เพราะมันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้น
ที่อยากเป็นคนที่ไม่ต้องพึ่งใคร
อยากอยู่ตามลำพัง
แต่ตอนนี้ผมซาบซึ้งกับคำกล่าว ตัวเต็มมากกว่าเดิมเสียอีก
ก็อาจจะจริงนะครับที่ ผู้ที่เดินทางเร็วที่สุด เดินทางคนเดียว
แต่คนที่เดินทางไปได้ไกลที่สุดน่ะ
เดินทางในหมู่เพื่อนครับ
ก็เหมือนเช่นเคยนะครับ ขอบคุณที่รับชมครับ
"Mind Field" ซีซั่นนี้...
- พร้อมนะ - พร้อม
อมยาไว้ในปาก จนกว่าเราจะบอกว่า "กลืน"
คุณอาจได้ยินหรือ เห็นภาพที่ผิดจากความจริง
อาจจะเห็นรูปภาพ ข้างหลังเปลือกตา
ไอ้สารเล...
เข้ามาคุยกันซึ่งหน้าในนี้ไหมล่ะ
รู้สึกยังไงเหรอครับ ที่เป็นที่รู้จัก ในฐานะเคนกับบาร์บี้ตัวจริง
มันไม่ใช่มื้อเช้า ของผู้ชนะหรอกครับ
เป็นมื้อเช้าของพวกโง่ต่างหาก
หนุ่มโสดหมายเลขสอง เป็นบอทตอบแชทออนไลน์ครับ
อะไรกันเนี่ย
สวยมาก
ขอต้อนรับสู่รายการ "Mind Field"