Wyobraź sobie, że jesteś zamknięty
w pomieszczeniu 3 na 3 metry, w całkowitej izolacji.
Żadnych zegarków, telefonów, książek,
nic do pisania, żadnych okien.
Psycholodzy twierdzą, że mniej niż 3 dni w takim pomieszczeniu
mogą prowadzić do uszkodzenia mózgu.
Będę przebywać w tym pomieszczeniu
przez trzy dni.
Wyraźnie widać, że jest na skraju załamania.
Nawet w mieście, będąc otoczonym przez ludzi,
można czuć się samotnym
lub znudzonym.
Twój mózg jest jak głodna gąbka.
Ciągle absorbuje informacje.
Kwitnie, gdy jest stymulowany.
Pomiędzy smartfonami i książkami,
filmami, przyjaciółmi i rodziną,
tysiące bodźców
nieustannie trafiają do naszej głowy.
Ale co, gdyby je wszystkie usunąć?
IZOLACJA
Czym jest nuda?
Naukowcy uważają, że jest to uczucie
będące mniej intensywną formą obrzydzenia.
Wizualizacja emocji
rozwinięta przez Roberta Plutchika
pokazuje je na diagramie kołowym.
Zauważ, że nuda jest w tej samej części,
co obrzydzenie i nienawiść.
Są one innym natężeniem tej samej emocji.
Nuda oddala nas od mało stymulujących sytuacji,
ponieważ zróżnicowanie i stymulacja
dosłownie prowadzą do neurogenezy,
czyli powstawania nowych komórek mózgowych.
Jesteśmy dziś tutaj, robimy to, co robimy,
ponieważ nuda zaprowadziła nas
do coraz większych i większych wyzwań
oraz większych i bardziej skomplikowanych mózgów.
Zatem jak to jest, być pozbawionym
tych doznań i interakcji społecznych,
branych za pewnik przez tak wielu z nas?
DEMONSTRACJA NR 1 BÓL KONTRA NUDA
Przełomowe badanie na uniwersytetach Harvarda i Wirginii wykazało,
że studenci wolą doświadczyć fizycznego bólu
niż 15 minut nudy.
By pokazać, jak daleko posuną się ludzie, żeby uniknąć nudy,
zaprosiliśmy nieświadomy obiekt badań, który myśli,
że jest częścią grupy dyskusyjnej.
Zaczniemy od pokazania zestawu bodźców,
z którego jeden jest bardzo nieprzyjemny.
O cholera!
- Co jest? - Poraziło mnie!
Dotknij.
- Poraziło mnie. - Nie poraziło. Serio poraziło?
Tak, poraziło.
Nie lubi tego.
Nasze udawane badanie trwa.
Zacznijmy od rażącego prądem przycisku.
Jamison, chciałbyś doświadczyć tego jeszcze raz?
Nie chcę tego robić nigdy więcej.
Dlaczego nie?
Bo mnie poraziło
i wciąż czuję to w całej ręce.
Czas na prawdziwy test dla Jamisona:
test nudy.
Spędzisz w tym pokoju 30 minut.
Pozostań, proszę, na krześle.
Jeśli masz ochotę, możesz użyć rażącego przycisku.
- Ok. - Lub nie używać.
Dobra, moment prawdy.
UPŁYW CZASU: 00:00
Kiedy jedynymi opcjami są nuda lub bolesne porażenie,
co wybierze obiekt badań?
Nawet nie patrzy na przycisk.
Nie minęła nawet minuta, a Jamison już jest niespokojny.
Z pozostającymi do końca 29 minutami
i brakiem innej stymulacji w pokoju,
przycisk jest kuszącym przedmiotem
do zajęcia umysłu Jamisona.
Pamiętacie, co powiedział Jamison kilka minut temu?
Nie chcę tego robić nigdy więcej.
Ale czy pragnie stymulacji tak bardzo,
że jest gotowy wcisnąć ten przycisk?
Zajęło dokładnie 1 minutę i 57 sekund nudy,
by jego umysł przeszedł od „nigdy więcej”
do „pewnie, porażę się prądem, byle przestać się nudzić”.
Czasem stymulacja, jakakolwiek stymulacja,
jest postrzegana jako lepsza niż jej brak.
Ten facet nie lubi się nudzić.
Czy oprze się dotknięciu tego po raz drugi?
Jesteśmy zwierzętami stadnymi.
Czy to inny człowiek, czy siatkówka,
czy rażący prądem przycisk,
zaprzyjaźnisz się z tym, z czym musisz.
Jamison? Mam na imię Michael.
Dzięki za przyjście dzisiaj.
Powiedz mi coś o tym,
co robiłeś w tym pokoju.
Siedziałem w pokoju z przyciskiem.
Pomimo, że powiedziałem,
że nie dotknę go nigdy więcej, nacisnąłem go dwa razy.
Dlaczego?
Byłem znudzony, tak mi się wydaje, więc...
- Naprawdę? - Tak.
- Bolało? - Tak.
Hipoteza mówi, że ludzie pozostawieni sami
z bardzo negatywnym bodźcem,
doświadczą go ponownie tylko dlatego,
że zabije to nudę.
Jestem jednym z nich.
Nie lubimy być znudzeni tak bardzo,
że wolimy ból zamiast nudy.
Ale świadome postawienie się w,
jakby się nam mogło wydawać,
najnudniejszym z możliwych środowisk,
może być użyteczne.
Nazywa się to deprywacją sensoryczną.
DEPRYWACJA SENSORYCZNA
Psychologowie przeprowadzali eksperymenty
nad deprywacją sensoryczną od lat 30. ubiegłego wieku.
Podczas zimnej wojny wojsko używało deprywacji sensorycznej
zarówno podczas szkoleń, jak i przesłuchań.
W latach 70. stała się zajęciem czysto rekreacyjnym,
do którego używano dźwięko- i światłoszczelnego zbiornika,
wypełnionego słoną wodą utrzymującą na powierzchni,
o temperaturze równej temperaturze ciała.
Jestem w drodze do podziemnego laboratorium unoszenia się na wodzie.
Ta firma sprzedaje deprywację sensoryczną.
To będzie swego rodzaju sesja treningowa
dla mojego trzydniowego odosobnienia
i będę pod obserwacją eksperta.
Cześć Dominic. Jak się masz?
Cześć, Michael.
Na pewno znacie Dominica Monaghana
z „Władcy Pierścieni” i serialu „Zagubieni”.
To jest twój pierwszy raz, tak?
Zgadza się.
Jestem trochę zdenerwowany.
Nigdy nie byłem sam bez żadnych bodźców.
Lubię w dryfowaniu to,
że nic innego się nie dzieje.
- Ok. - Nic nie widzisz.
Nic nie słyszysz. Nie możesz nic zrobić.
Musisz po prostu patrzeć na siebie.
Niektórych to przeraża.
To jak patrzenie w lustro godzinami.
Kapsuła deprywacyjna to doskonały sposób
na przygotowanie go do komory izolacyjnej,
ale myślę też, że powinien być pogodzony z faktem,
że będzie poza swoją strefą komfortu.
Raz na jakiś czas dobrze stracić rozum.
Ok, rzućmy okiem.
Więc to jest kapsuła.
Tutaj będę dryfować przez kolejną godzinę,
sam, bezczynnie, słuchając jedynie własnych myśli.
Do zobaczenia po drugiej stronie.
Raz na jakiś czas dobrze jest stracić rozum.
Musisz przypomnieć strachowi, że to ty dzierżysz ster.
- Cześć. - Cześć, Dominic.
- Jak było? - Świetnie.
- Tak? - Możemy usiąść?
Jasne.
Kiedy się położyłem, moją pierwszą myślą było:
„Wow, kołysze”.
A potem po prostu...
zacząłem myśleć o rzeczach do zrobienia,
ale w pewnym momencie...
to było jak sny.
Ale miałem otwarte oczy.
To było coś w rodzaju półsnu
zaraz przed zaśnięciem
albo przebudzeniem.
Wtedy zaczyna być ciekawie.
Pozwalasz swojemu mózgowi być wolnym.
Unosisz się w przestrzeni.
Stajesz się atomami, dryfującymi w basenie,
pływającymi w przestrzeni.
Teraz, kiedy już to zrobiłeś
i będziesz odizolowany w pokoju...
Myślisz, że to było w jakiś sposób pomocne,
czy było jedynie przeszkodą?
To sprawiło, że jestem bardziej nieszczęśliwy
na myśl o tym, co ma nadejść.
Trzy dni będą zupełnie inne od tej godziny.
Pewni ludzie wybierają odosobnienie,
by czegoś się o nim dowiedzieć.
Kiedy przygotowujemy się do zgłębiania innych planet,
jesteśmy zmuszeni stawić czoła pewnemu problemowi.
Rzeczy w kosmosie są naprawdę,
naprawdę odległe od siebie.
Nawet w naszym Układzie Słonecznym
wycieczka na Marsa zajęłaby miesiące
w każdą stronę.
To długi czas spędzony w izolacji od ludzkości,
spędzony w maleńkim statku.
Aby przygotować się na te podróże,
wystawiliśmy pewnych ludzi na ekstremalne warunki tutaj, na Ziemi.
W 1989 roku młoda włoska projektantka wnętrz,
Stefania Follini,
zgłosiła się do eksperymentalnych badań NASA,
by pomóc badać efekty izolacji
powiązane z podróżami w kosmosie.
Spędziła 130 dni sama
w pleksiglasowej celi
10 metrów pod ziemią w Nowym Meksyku, USA.
Z braku urządzeń mierzących upływ czasu oraz cykl dnia i nocy,
ciało Follini rozregulowało się.
Jej cykl miesiączkowy zatrzymał się,
a cykl snu uległ radykalnej zmianie.
Pozostawała obudzona od 20 do 25 godzin,
spała około 10.
Kiedy w końcu wyszła,
była przekonana,
że była pod ziemią jedynie połowę czasu,
który rzeczywiście tam spędziła.
Mimo, że było to trudne doświadczenie,
przynajmniej miała ze sobą książki.
W mojej komorze izolacyjnej
będę mógł tylko gapić się w białe ściany.
Czas sam na sam - co za przyjemność.
Wymelduję się ze świata, ucieknę od wszystkiego,
relaks,
wygnanie ze społeczeństwa,
terapia ciszą,
izolatka.
Osamotnienie nie zawsze jest przyjemne.
Co dzieje się, kiedy odosobnienie nie jest wyborem?
William Brown ma na ten temat informacje z pierwszej ręki.
Williamie, ile lat swojego życia spędziłeś w więzieniu?
Jakieś 16 lat.
To jest prawie połowa twojego życia.
Tak, zasadniczo prawie połowa,
bo poszedłem do więzienia w wieku 18 lat
za napad na bank z użyciem broni.
Ten tutaj.
To był mój dom, na przemian z innymi miejscami,
przez około 2 lata.
Karcer.
Jak najdłużej przebywałeś tu bez przerwy?
To było 5 miesięcy.
Powiem ci, co mnie naprawdę zdumiewa.
To wydaje się być dużo gorsze niż więzienna cela.
Nie ma krat wpuszczających światło, ani widoku.
Zupełnie nie.
Miałeś chociaż materac?
To była jedyna rzecz.
W tej konkretnej celi, to była jedyna rzecz.
Miałeś materac i poza tym nic więcej.
Światło było cały czas włączone,
więc było, no wiesz...
- Światło było zawsze włączone. - Dokładnie.
- Nawet w nocy? - Nawet w nocy.
Światło jest zawsze włączone.
Jesteś tam pozostawiony jedynie ze swoimi myślami
i to tyle.
Siedziałem, na przykład, w tym kącie tutaj.
Twarzą w stronę kąta czy drzwi?
Drzwi.
Po prostu siedziałem
i koncentrowałem się na oddychaniu.
Nie wyobrażasz sobie. Jesteś zawieszony.
Nigdy nie wiesz, kiedy otworzą drzwi.
Znałem ludzi, którzy odsiedzieli parę lat z rzędu
w środku tego samego małego pudełka.
Jak to ich zmienia?
Mentalnie. Piętnuje na całe życie.
- Naprawdę? - Tak.
To właśnie zrobię.
Zamknę się w pokoju takim jak ten,
nie będę mieć zegarka.
Zupełnie niczego.
Żadnego sposobu, by znać godzinę.
Stresuje mnie to,
że kiedy te drzwi się zamkną,
ta nagła świadomość,
jak dużo mam czasu.
To jest właśnie to,
kiedy te drzwi się zamkną,
to jakby ostatecznie.
To prawie trumna.
Serio?
Bardziej ekstremalne od izolacji od innych ludzi
jest odosobnienie zarówno od ludzi, jak innych bodźców.
To właśnie wydarzy się w tym pokoju.
To jest tak nudny pokój, jak tylko może być.
Jest dźwiękoszczelny, a światło będzie cały czas włączone.
Mam małe łóżko,
ale nigdy nie będzie przerw.
Nie będę wiedzieć, która godzina.
Żadne posiłki nie będą dostarczone,
ponieważ wszystkie są już w pokoju,
białe opakowania z napojem sojowym.
Mam mnóstwo wody,
mam też umywalkę i kostkę białego mydła,
i maleńką toaletę.
Nie ma tu nic do roboty, oprócz bycia samemu ze sobą
i własnymi myślami.
Psychologowie twierdzą,
że mniej niż 3 dni w takim pokoju
mogą doprowadzić do uszkodzenia mózgu.
Pozostanę w tym pokoju przez 3 dni.
Pełne 72 godziny.
KOMORA IZOLACYJNA
Najpierw sprawdzę twoje funkcje życiowe.
Michael zamienia się w królika doświadczalnego.
Chcemy zobaczyć, co może zmienić się u Michaela
przed i po czasie spędzonym w izolacji.
Co się stanie z jego ciśnieniem krwi,
jak się zmieni jego puls i podstawowe odruchy.
Masz obawy związane z moim zdrowiem?
Będę po prostu przebywał w tym pokoju.
Masz tam naprawdę jasne światło.
Rytm dobowy,
który jest naturalnym cyklem budzenia się i zasypiania,
będzie całkowicie rozregulowany
przez to jasne światło.
A kiedy rozreguluje się rytm,
mnóstwo rzeczy zrobi to samo:
układ hormonalny, możliwości poznawcze,
procesy metaboliczne.
To tak, jakbyś wywoływał u siebie jet lag.
O, świetnie.
Myślę, że należy sprawdzić
jego możliwości poznawcze,
by móc zmierzyć ich pogorszenie,
które mogłoby wystąpić podczas 72 godzin izolacji.
Zmierzmy czas reakcji.
Ok.
Całkiem dobra zabawa.
Mogę to wziąć ze sobą do pokoju?
Co się stanie z moim mózgiem?
Jedna z kwestii, które mnie niepokoją,
to czy będziesz spokojny, czy neurotyczny.
Które określenie bardziej do ciebie pasuje?
Bliżej mi do neurotyka...
Zastanawiam się, czy to może się pogłębić.
Tak będzie pracować mój mózg.
- Tak. Oczywiście. - Niczym lawina.
Boję się.
Nie będę mógł się uporać z monotonią
i brakiem poczucia czasu,
więc mogę dostać ataku paniki.
W ekstremalnej sytuacji
można mieć halucynacje,
stracić poczucie realności,
mieć atak paniki, epizody psychozy.
- Marnie, Jake... - Tak.
Nie będzie mnie przez 3 dni.
Niebezpieczne znaki, których należy wypatrywać,
to nadmierne ożywienie, z którego nie będzie sobie zdawać sprawy.
To jest sytuacja, w której interweniuję.
Nie martwię się o jego stan fizyczny,
bo myślę, że w środku jest bezpieczny,
ale wydaje mi się, że będzie tam walczył.
Będzie bardzo znudzony.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Na razie. - Na razie.
O mój Boże.
Cześć.
ŚRODA 22:35 72 GODZINY DO KOŃCA
Zapomniałem zapytać o godzinę, kiedy wchodziłem.
Zawsze coś robi.
Czyta, rozmawia.
Już wygląda na znudzonego, a minęło dopiero 5 sekund.
To będą straszne 72 godziny.
Jestem dość zmęczony.
Dużo dzisiaj stałem.
Zwykle, gdy przebieram się w co wygodniejszego
i jestem gotowy do spania,
kładę się i bawię telefonem
lub czytam książkę czy coś innego,
ale tutaj tego nie mam.
Jeśli uda mu się pójść spać
na jakiś dłuższy czas,
będzie interesującym zobaczyć,
o której mu się wydaje, że wstał.
Racja.
CZWARTEK 4:52 66 GODZIN DO KOŃCA
Udało mi się zasnąć
i obudziłem się
może raz lub dwa w ciągu nocy.
Więc pewnie jest
około godziny 8 w czwartek rano,
może bliżej 9.
Myślę, że powinienem zjeść jakieś śniadanie.
CZWARTEK 7:34 63 GODZINY DO KOŃCA
Znam Michaela od 3 lat
i nigdy nie widziałam go robiącego pompkę.
CZWARTEK 8:46 62 GODZINY DO KOŃCA
Wydaje mi się, że znalazł dobry sposób
na pobudzenie umysłowe.
Zastanawiam się, czy w miarę upływu czasu,
wpadnie na jakieś dobre pomysły,
czy będzie coraz mniej kreatywny.
Zrobiłem 200 kroków do teraz...
Jeszcze 800 przede mną i będzie 1000.
Dlaczego tak wielu ludzi liczy,
chcąc w izolacji pozostać przy zdrowych zmysłach?
Nasze umysły chcą pozostać aktywne.
Naturalnie są aktywne.
Najzdrowsi ludzie, którzy przetrwają w tego typu środowisku
zrobią coś, by pozostać aktywnymi.
Będą liczyć, śpiewać, ćwiczyć.
97, 98, 99, 100.
300 kroków i zmiana.
Mały bonus dla mojego ciała i zdrowia.
To zdumiewające, jak ciężko jest
stwierdzić, jaka jest pora dnia tylko w oparciu o ciało.
Wydaje mi się, że...
jest około 19.00, może 19:30 w czwartek.
CZWARTEK 11:30 59 GODZIN DO KOŃCA
Myślę, że zjem teraz obiad.
Już dość mocno jest w błędzie, co do postrzegania czasu.
- Zaskoczyło mnie, jak szybko to zaszło. - Mnie również.
Jeśli używasz głodu jako miernika,
to jest bezużyteczne,
ponieważ zmiany hormonalne zmienią twój apetyt.
Obserwowano szczury laboratoryjne,
którym zniszczono rytm dobowy,
i okazało się, że jedzą za dużo.
W tym momencie czuję się...
znudzony, ale to nic drastycznego.
Jeśli miałbym zgadywać,
to byłyby to...
24 godziny odkąd tutaj jestem.
MINĘŁO 17 GODZIN
Jeden dzień za mną, zostały dwa.
Jeśli będzie spać cały cykl snu,
obudzi się nie wiedząc, gdzie jest.
Racja.
CZWARTEK 4:50 54 GODZINY DO KOŃCA
Dzień dobry.
Nie wiem, czy spałem 8 godzin, czy tylko 3.
Jeśli myślisz, że jest pora snu - jest,
jeśli pójdziesz do łóżka.
Jeśli myślisz, że jest pora śniadania - jest,
jeśli zjesz śniadanie.
Na co najbardziej czekam?
Na spotkanie z moją rodziną i przyjaciółmi.
Nawet nie chcę posiłku.
Właściwie to chcę
zjeść posiłek z ludźmi.
Pogadać z ludźmi.
Chcę, żeby dochodziły do mnie inne słowa
niż te, które wychodzą z moich własnych ust.
Uwielbia dzielić się z innymi,
więc nie mieć nikogo, niczego, co wracałoby do niego
przez 3 dni, może być trudne.
Jestem jedyną osobą,
z którą przebywam.
W prawdziwym odosobnieniu,
twój mózg dosłownie wytwarza
jakiegoś towarzysza do rozmowy.
Bycie tutaj z tobą...
robi wielką różnicę.
To jego rozrywka, w pewnym sensie,
mówienie do kamery,
pomaga mu to.
Jest dzięki temu aktywny poznawczo.
Czuję, że straciłem jakiekolwiek poczucie czasu,
ale zgaduję, że jest 20...
może 21 w piątek.
Dobry moment, by sobie pospać,
kiedy nie ma nic innego do roboty.
PIĄTEK 8:24 38 GODZIN DO KOŃCA
Myślę, że jest około 9 rano w sobotę.
Sobota, dzień, w którym stąd wyjdę.
Więc jego różnica z rzeczywistym czasem podwoiła się.
Budzi się, widzi jasne światło,
więc myśli „musi być ranek”.
Spędziłem sporo czasu, mając za rozrywkę swoje wspomnienia,
i myślę o ludziach i miejscach,
o wydarzeniach i jak za nimi tęsknię,
i jak bardzo je cenię.
Mam tak jakby kino w głowie,
kino z tymi wspomnieniami,
które trzymają mnie z dala od nudy.
Wydaje mi się,
PIĄTEK 14:21 32 GODZINY DO KOŃCA
że jest około 20 w sobotę.
Za kilka godzin
powinienem zobaczyć, jak te drzwi się otwierają.
Nie jest nawet blisko
i zastanawiam się, jak na to zareaguje.
Nie wydaje mi się, że wyjdę stąd dzisiaj.
Boję się, że wciąż jest piątek
i przede mną jeszcze sporo czasu tutaj.
PIĄTEK 18:24 28 GODZIN DO KOŃCA
Były momenty, w których byłem zdecydowanie spokojniejszy.
Teraz jestem zdenerwowany.
Nie mogę uwierzyć, że kolor światła się nie zmienia.
Rano, kiedy się budzę,
jest dużo bardziej żółte.
Bez jakiejkolwiek stymulacji
umysł będzie chciał się pobudzić sam,
więc zacznie halucynować
i robić inne sztuczki.
Absolutnie.
Moje myśli są naprawdę chaotyczne.
Ciężko mi nawet powiedzieć, o czym przed chwilą myślałem.
712, 713, 714,
715, 7...
15, 716, 717, 718...
W pewien sposób nasze mózgi są typu:
„użyj albo utrać”.
Będzie miał wyraźne obniżenie funkcji poznawczych,
obniżenie samopoczucia również.
Ile butelek wody wypiłem?
Czy jest jeszcze jedna...
która tu gdzieś leży, a ja ją zgubiłem?
Bo tutaj jest tylko 6...
JEST 9 (NIE 6)
Ale tutaj są...
Czy ja...?
Wszystkie sny, które pamiętam,
były na temat tego pokoju.
Były o byciu w tym pokoju
i o...
Budzi się, jest w tym pokoju
i czasem ciężko mu odróżnić rzeczywistość od snu.
To dla niego prawdziwe wyzwanie.
S, R, Q...
L, M, N, O, P...
Właściwie to się o niego martwię,
ponieważ kiedy tam wszedł po raz pierwszy,
był znudzony jak człowiek czekający na autobus.
Teraz wygląda na przygnębionego.
To mydło jest naprawdę wyjątkowe.
Nigdy wcześniej takiego nie używałem
i nie lubię jego zapachu.
Ale ciągle je wącham, bo tam leży.
Michael wyraźnie nie jest zadowolony z sytuacji.
Wygląda jak na skraju rozpaczy.
Jestem zirytowany przez to, jak bardzo mi niewygodnie.
To są bardzo, bardzo długie 3 dni.
SOBOTA 10:14 12 GODZIN DO KOŃCA
Czułabym się lepiej, gdyby coś mówił.
Po prostu tam leżał.
Kiedy weszłam do środka, sądziłam, że będzie siedzieć na łóżku.
To było coś, co chciał zrobić, ale...
Spodziewałam się, że będzie znudzony...
potwornie znudzony,
ale sądziłam, że wciąż będzie mówić
i próbować się czymś zająć.
Wygląda na to, że Michael obudził się z jakiegoś snu.
Wygląda na zdezorientowanego.
SOBOTA 17:29 5 GODZIN DO KOŃCA
Nie podoba mu się to. Chce wyjść.
Chyba nas nie widzi.
Jestem bardzo zdezorientowany.
Chwila. Czy...?
Myślę, że nie. Tylko mi się śniło.
Nie sądziłam, że tak to na mnie wpłynie.
Jestem zupełnie zbity z tropu.
Myślę, że dopiero przebudził się ze snu.
SOBOTA 22:35
Czy 72 godziny minęły?
Tak, Michael. Możesz wyjść.
Ok, wychodzę.
Cześć.
- Gratuluję. - Dziękuję.
O mój Boże, jak tam jasno.
Tak, jest tam bardzo jasno.
Nie zauważyłem, ale teraz, gdy o tym mówisz...
- Gratuluję. - Cześć.
To pukanie mnie wystraszyło.
- Zaskoczyłem cię? - Tak.
Każdy odgłos mnie przerażał.
Wydajesz się teraz bardzo skupiony.
To ekscytacja z powodu wyjścia.
Wydawało mi się, że to ja chcę się komunikować,
ale potrzebuję też komunikacji z drugiej strony.
Nawet jeśli są to tylko gesty, czuję się znacznie lepiej.
Sprawdzę twoje funkcje życiowe, zanim zobaczysz się z rodziną.
Ciśnienie 155 na 95, WCZEŚNIEJ: 125/78
zatem dość wysoki skok ciśnienia.
Masz też wyższy puls. WCZEŚNIEJ: 65, TERAZ 83.
Myślę, że to ekscytacja i ogromny napływ emocji.
Zróbmy teraz kilka testów poznawczych.
3-18-09-72-72?
Dobrze.
Powiedziałbym nawet, że tym razem poszło ci nieco lepiej.
Mimo że założyliśmy, że pójdzie ci gorzej
we wszystkich testach,
myślę, że skok adrenaliny po wyjściu
i możliwość komunikowania się,
sprawiły, że jesteś bardziej skupiony i świadomy,
i dlatego poszło ci lepiej.
Interesujące, że najgorzej poszło ci w testach
związanych z użyciem języka mówionego,
a tego stanowczo ci brakowało w ciągu ostatnich 72 godzin.
Byłem tam sam ze sobą przez 3 dni.
Tylko ja.
- Cześć, jak się masz? - Cześć.
- Dobrze. - To dobrze. Tęskniłam.
Pozwól mi przywitać się z moją mamą.
Cześć.
Cieszę się, że to przetrwałeś.
Było całkiem w porządku, kiedy byłem sam.
Żyłem tam.
Ale blisko końca,
kiedy zacząłem oczekiwać wyjścia stamtąd,
możliwości rozmowy z innymi i podzielenia się wrażeniami.
Uświadomiłem sobie, jakie to ważne.
Jeśli masz tylko swoje przeżycia
to tak, jakbyś nie do końca je miał.
Musisz mieć kogoś, kogo możesz słuchać, reagować
i wtedy w pełni wszystko przeżywasz.
W każdym razie, wyprowadziłem się. Już tam nie mieszkam.
Kiedy byłem w odosobnieniu,
najbardziej zaskoczyły mnie dwie rzeczy:
jak łatwo jest być odseparowanym od rozpraszających rzeczy,
jak rozrywki i telefony,
i jak ciężko było być odseparowanym od rzeczy,
wokół których ludzie wyewoluowali - od Ziemi i innych ludzi.
Zdumiało mnie, jak bardzo niekomfortowo się czułem,
jaki byłem przestraszony i zdezorientowany,
kiedy miałem tylko siebie.
Byłem wielkim fanem powiedzenia:
„Ten szybko podróżuje, kto podróżuje sam”.
Myślę, że lubiłem je, bo czułem się lepiej z tym,
że lubię być niezależny
i pozostawiony sam sobie.
Teraz doceniam całe powiedzenie.
Może być prawdą, że najszybciej podróżuje się samemu,
ale ten, kto podróżuje w towarzystwie, podróżuje najdalej.
I jak zwykle - dziękuję za oglądanie.
W tym sezonie „Mind Field”...
-Gotów? -Gotów.
Trzymaj lekarstwo w ustach, póki nie powiemy: przełknij.
Były pewne zakłócenia audio i wideo
Możesz widzieć pewne obrazy pod powiekami.
Ty dupku!
Czemu nie przyjdziesz tutaj i nie porozmawiasz ze mną osobiście?
Jak to jest być znanym jako
Ken i Barbie prawdziwego życia?
To nie jest śniadanie mistrzów.
To śniadanie dla człowieka niemyślącego samodzielnie.
Kandydat numer 2 jest internetowym robotem.
Co, do cholery?
Pięknie.
Witamy w „Mind Field”!