Stel je voor dat je beperkt bent tot een kamer van 3 bij 3,
in totale isolatie.
Geen uurwerk, geen telefoon of boeken,
geen schrijfmateriaal, geen ramen.
Psychologen zeggen dat minder dan drie dagen in zo'n ruimte
kan leiden tot hersenschade.
Ik ga in deze ruimte verblijven...
drie dagen lang.
Hij is duidelijk op de rand van ellende.
Zelfs in een stad waar je omringd bent door mensen,
is het mogelijk om je eenzaam te voelen,
of je te vervelen.
Je brein is een soort hongerige spons.
Het is absorbeert continu informatie.
Het geniet van stimulatie.
Van smartphones en boeken en films,
tot vrienden en familie,
duizenden sensaties komen constant ons hoofd binnen.
Wat als er geen stimulatie is?
[Isolatie]
Wat is verveling?
Het wordt gezien als een emotie die
een minder intense vorm van walging is.
Een visuele weergave van emoties,
ontwikkeld door Robert Plutchik
toont ze allemaal samen op een wiel.
Verveling zit op dezelfde spaak
als walging en afkeer.
Het zijn verschillende intensiteiten van dezelfde emotie.
Verveling houdt ons weg uit situaties met weinig stimuli
omdat variatie en stimulatie letterlijk leiden tot neurogenesis:
groei van hersencellen.
Vandaag doen wij dat wat we doen,
omdat verveling ons geleid heeft naar alsmaar grotere uitdagingen
en naar grotere en meer complexe hersenen.
Dus, hoe is het,
om beroofd te zijn van de sensaties en sociale interacties
die we vaak voor vanzelfsprekend aannemen?
[Demonstratie #1: Pijn vs Verveling]
Een beroemde studie aan de universiteiten van Harvard en Virginia
liet zien dat studenten liever fysieke pijn hebben
dan 15 minuten verveling.
Om te laten zien hoe ver mensen gaan
om verveling te vermijden,
vroegen we een niets-vermoedend proefpersoon
voor, zover hij wist, een focusgroep.
Eerst introduceren we een aantal stimuli
waarvan er één erg onaangenaam is.
Oh, shit.
Wat?
Ik kreeg een enorme schok.
Raak het aan.
Ja, ik kreeg een schok.
- Nee, echt? - Ja, echt.
Hij vindt het niet fijn.
Dat gaf me echt een schok.
Onze nep-focusgroeptest gaat verder.
Laten we beginnen met de schokknop.
Jamison, wil je die nog eens voelen?
Dit wil ik niet nog eens doen.
Waarom niet?
Omdat het een schok gaf,
ik voel het nog steeds in mijn onderarm.
Nu is het tijd voor de echte test:
de test van verveling.
Je zult 30 minuten in de kamer zijn.
Blijf in je stoel, alsjeblieft.
Als je wilt, mag je de schokknop weer gebruiken.
- Of niet. - Oké.
Goed, het moment van de waarheid.
Als de enige twee opties verveling of een pijnlijke schok zijn,
welke zal onze proefpersoon dan kiezen?
Hij kijkt niet eens naar de knop.
[Verstreken tijd]
Er is nog geen minuut voorbij,
en Jamison is al rusteloos.
Met nog bijna een half uur te gaan
en geen andere stimulatie in de ruimte,
is de schokknop een verleidelijk voorwerp
om Jamisons gedachten bezig te houden.
Bedenk wat Jamison zojuist zei.
Dat wil ik niet nog eens doen.
Maar zal hij zo sterk naar stimulatie verlangen,
dat hij toch gewoon op die knop zal duwen?
Het kostte precies 1 minuut en 57 seconden verveling
voor het hoofd van Jamison om van 'nooit meer'
naar 'oké, ik geef mezelf een elektrische schok' te gaan
om verveling tegen te gaan.
Soms wordt stimulatie, iedere soort stimulatie,
ervaren als beter dan helemaal niets.
Deze man houdt niet van verveling.
Kan hij zich ervan weerhouden de knop een tweede keer aan te raken?
We zijn sociale dieren.
Of het nu een ander mens is,
of een volleybal, of een elektrische schokknop,
je wilt vrienden maken met wat dan ook.
Jamison? Ik ben Michael.
Bedankt voor het komen vandaag.
Vertel eens over wat je hier in deze ruimte hebt gedaan?
Ik zit hier in deze kamer met een knop.
Ja.
En ook al zei ik dat ik die niet nog eens wilde aanraken, heb ik twee keer gedrukt.
Waarom?
Ik verveelde me in deze kamer, dus...
- Echt? - Ja.
- Deed het pijn? - Ja.
De hypothese is
dat als we alleen zijn met een heel negatieve stimulus,
dat mensen die opnieuw willen beleven,
gewoon omdat het ze iets te doen geeft.
Daar ben ik er één van.
We vinden het zo vervelend om ons te vervelen,
dat fysieke pijn soms fijner wordt gevonden.
Maar jezelf met opzet opsluiten
in de meest oersaaie omgeving die je kunt bedenken,
kan ergens goed voor zijn.
Het heet zintuiglijke afzondering.
[Demonstratie #2: Zintuiglijke afzondering]
Psychologen voeren al experimenten uit met zintuiglijke afzondering
sinds de jaren 30.
Tijdens de Koude Oorlog
gebruikte het leger zintuiglijke afzondering
voor zowel training als ondervraging.
In de jaren 70 werd het een vorm van recreatie,
met geluids- en lichtdichte drijftanks
waarin je blijft drijven op zout water
met dezelfde temperatuur als je lichaam.
[Drijflab]
Oké, ik ben onderweg naar een ondergronds drijflaboratorium.
Dit bedrijf verkoopt zintuiglijke afzondering.
Dit wordt een soort trainingssessie voor mijn drie dagen in isolatie
en ik word begeleid door een expert.
Dominic, hoe is het ermee?
Hoi Michael. Hoe gaat het?
U kent Dominic Monaghan van Lord of the Rings en de tv-serie Lost.
Dit is je eerste keer, hè?
Dit is mijn eerste keer.
Ik ben best nerveus.
Ik ben nog nooit alleen geweest zonder enige stimulatie.
Een van mijn favoriete dingen aan drijven,
- is dat er verder niets gebeurt. - Oké.
Je kunt niets zien, niets horen, niets doen.
Je kunt alleen maar naar jezelf kijken.
Voor sommigen is dat eng.
- Net uren in de spiegel kijken. - Ja.
Deze drijftank is een goede manier
om hem voor te bereiden op de isolatieruimte,
maar ik denk dat hij ook moet accepteren
dat het hem buiten z'n comfortzone brengt.
Het is goed om af en toe je geest kwijt te raken.
Oké, laten we eens kijken.
Dis is dus de kamer.
Hier zal ik het komende uur drijven.
Alleen, met niets anders te doen, dan luisteren naar mijn gedachten.
Ik zie jullie straks.
Het is goed om af en toe je geest kwijt te raken.
Je moet je angst vertellen dat jij de baas bent,
de baas, de baas...
- Hoi! - Hé, Dominic.
- Hoe was het? - Het was heel fijn.
- Ja? - Kunnen we gaan zitten?
Ja, goed.
Eerst dacht ik:
"Wauw, dit drijft makkelijk!"
En toen...
begon ik gewoon te denken aan dingen die ik nog moet doen,
maar op een bepaald moment...
waren het net dromen.
Maar m'n ogen waren open.
Net zoals die half-dromen die je hebt
vlak voordat je gaat slapen of wanneer je wakker wordt.
En dan wordt het interessant.
Je laat je gedachten vrij.
En je drijft rond in de ruimte.
Je bent alleen nog de atomen boven op het water,
drijvend in de ruimte.
Nu heb je dit gedaan, en je doet straks die isolatieruimte.
Denk je dat dit op een bepaalde manier heeft geholpen,
of juist tegengewerkt?
Het maakte me meer...
ongelukkig over dat wat er komen gaat.
Drie dagen is iets anders dan één uur.
Sommige mensen kiezen isolatie
juist om er iets over te leren.
Nu we andere planeten willen ontdekken,
worden we geconfronteerd met een probleem.
Dingen in de ruimte zijn echt heel erg ver weg.
Binnen ons eigen zonnestelsel,
zou zelfs een reis naar Mars maanden duren
in iedere richting.
Dat is veel tijd waarin je afgesloten bent van de rest van de mensheid,
vast in een klein ruimteschip.
Als voorbereiding op die reizen
hebben we mensen onderworpen aan extreme omstandigheden hier op aarde.
In 1989 was een jonge, Italiaanse binnenhuisarchitecte,
Stefania Follini vrijwilliger voor een NASA-experiment
dat de effecten van isolatie onderzocht
in relatie tot ruimtereizen.
Ze bracht 130 dagen alleen door
in een cel van plexiglas
in een grot in New Mexico, tien meter onder de grond.
In de afwezigheid van uurwerken en enig teken van dag en nacht
raakte Follini's lichaam helemaal in de war.
Haar menstruatiecyclus stopte,
en haar slaapritme veranderde drastisch.
Ze was vaak 20 tot 25 uur achtereen wakker
en sliep zo'n 10 uur.
Toen ze eindelijk weer buiten kwam,
geloofde ze ten onrechte
dat ze maar half zo lang ondergronds was geweest
als ze in werkelijkheid was geweest.
Hoe moeilijk Stefania's ervaring ook was,
ze had tenminste boeken om te lezen.
In mijn isolatiekamer heb ik alleen maar witte muren om naar te staren.
Tijd voor jezelf, wat een genot.
Uitchecken, weg zijn van alles,
ontspannen...
verbanning uit de samenleving,
de stilte-behandeling,
eenzame opsluiting.
Alleen zijn is niet altijd fijn.
Wat gebeurt er als isolatie niet vrijwillig is?
William Brown heeft persoonlijke ervaring met eenzame opsluiting.
William, hoeveel tijd van je leven heb je in de gevangenis gezeten?
Waarschijnlijk zo'n 16 jaar.
Dat is ongeveer de helft van je leven.
Ja, in feite mijn halve leven,
want ik ging naar de gevangenis toen ik 18 was
voor een gewapende bankoverval.
Dit hier...
Dit was mijn thuis, af en aan, zo'n twee jaar lang...
Het gat.
Wat was de langste aaneengesloten periode?
Dat was zo'n vijf maanden lang.
Weet je wat mij echt verbaast?
Dit lijkt veel erger dan een gevangeniscel.
Er zijn geen tralies die licht binnenlaten of een uitzicht geven.
Helemaal niet.
Had je tenminste een matras?
Dat zou het enige zijn.
In deze cel was dat het enige voorwerp.
Je had alleen een matras en verder had je helemaal niets.
Dit licht blijft de hele tijd aan,
en dan is er...
- Dit licht is altijd aan? - Het licht is altijd aan.
- Ook 's nachts? - Ook 's nachts, het is altijd aan.
Je bent alleen met je gedachten en dat is alles.
Ik zat dan, zeg maar, hier in deze hoek.
Gezicht naar de hoek of naar buiten?
Naar buiten toe en ik zat gewoon,
en concentreerde me op mijn ademhaling.
Je weet het niet, alsof je in limbo zit.
Je weet nooit wanneer ze de deur opendoen.
Ik ken mannen die jaren achtereen in deze kleine doos hebben gezeten.
Hoe verandert dat ze?
Mentaal, het verminkt ze voor het leven.
- Echt? - Ja.
Dit ga ik doen.
Ik ga mezelf in net zo'n soort kamer opsluiten,
en ik heb dan geen klok...
Helemaal niets?
Geen manier om de tijd te bepalen.
Waar ik nerveus over ben, is als die deur dichtgaat...
Het bewustzijn, het plotselinge bewustzijn van hoeveel tijd ik heb.
Dat is het precies, want als deze deur dicht gaat,
dan is het alsof het voor goed is.
Het is bijna een doodskist.
Echt?
Nog extremer dan isolatie van anderen
is isolatie van andere mensen én stimuli.
Dat is wat ik ga meemaken in deze kamer.
Het is wel de saaiste kamer ooit.
Geluidsdicht, en dit licht gaat nooit uit.
Ik heb wel een klein bed, maar er zullen geen onderbrekingen zijn.
Ik zal nooit weten hoe laat het is.
Geen maaltijden worden geleverd,
want al het eten is al hier in de kamer:
witte bakjes met oplosvoedsel.
Ik heb genoeg water,
en een wasbak met een wit stuk zeep,
en ik heb een heel klein wc'tje.
Er is niks anders te doen dan helemaal alleen zijn
met mezelf en mijn gedachten.
Psychologen zeggen
dat minder dan drie dagen doorbrengen in zo'n kamer
al kan leiden tot hersenschade.
Ik zal drie dagen in deze kamer zijn...
een volle 72 uur.
[Demonstratie #3: Isolatiekamer]
Ik meet eerst je vitale functies.
Michael wordt in feite een proefkonijn.
We zijn benieuwd hoe Michael zou kunnen veranderen
voor en na deze periode van isolatie.
Wat gebeurt er met zijn bloeddruk, zijn hartslag, zijn basisreflexen?
Heb je enige medische zorgen?
Ik zal alleen maar in deze kamer zijn.
Er brandt daar een heel helder licht.
Het circadische ritme, je natuurlijk waak- en slaapritme
zal volledig verstoord worden door dit felle licht.
En als dat ritme eenmaal verstoord is, worden veel andere dingen ook verstoord:
hormooncycli, cognitieve vaardigheden, metabolische processen.
Het is alsof je jezelf een jetlag geeft.
Oh, geweldig.
Het is belangrijk om zijn cognitieve vaardigheden te testen,
om de mentale achteruitgang te volgen
die eventueel optreedt tijdens zijn 72 uur in isolatie.
Eens kijken naar de reactietijd.
Oké, doe...
Dit is best leuk. Mag ik dit meenemen in de kamer?
Dus wat gaat er daar met mijn hersenen gebeuren?
Een van de dingen waarover we ongerust kunnen zijn
is hoe kalm of neurotisch je zou kunnen zijn.
Waar denk jij dat je zit, binnen dat spectrum?
Dichter bij neurotisch, denk ik.
Ja.
Ik vraag me af of dat versterkt zal worden.
Zo zal mijn brein dan werken.
- Ja, precies - Als een sneeuwbal.
Ik ben bang dat ik niet kan omgaan met de eentonigheid
en het gebrek aan tijdsbesef en dat ik een paniekaanval ga krijgen.
In een extreme situatie, kunnen mensen enorm hallucineren,
gedissocieerd raken van de realiteit,
enorme angsten krijgen, psychotische episodes.
- Marnie, Jake... - Ja.
Ik ga drie dagen weg.
Het teken van gevaar waarvoor je uit moet kijken is extreme opwinding,
waar het er niet op lijkt dat hij zich er zelf daarvan bewust is.
Dan denk ik dat ik moet ingrijpen.
Ik heb geen zorgen over zijn fysieke toestand.
Ik denk dat hij daar binnen veilig is.
Maar ik denk wel dat het een worsteling zal zijn.
Hij gaat zich echt heel erg vervelen.
- Ik hou van je. - Ik hou ook van jou.
- Dag. - Dag.
O mijn God.
Dag.
Oh, ik ben vergeten te vragen hoe laat het was toen ik binnenkwam.
Hij is altijd bezig.
Iets lezen, praten met iemand.
Hij ziet er nu al verveeld uit en hij is er pas 5 seconden.
Het worden een verschrikkelijke 72 uur.
Ik ben eigenlijk best moe.
Ik heb veel gestaan vandaag.
Normaal gesproken, als ik gemakkelijke kleren aantrek
en me klaarmaak voor bed,
ga ik liggen en pak ik mijn telefoon,
of ik pak een boek ofzo.
Maar dat heb ik nu niet.
Als het hem lukt om een behoorlijke tijd te slapen
wordt het interessant om te zien
hoe laat hij denkt dat hij wakker wordt.
Inderdaad.
Het is me gelukt te slapen.
Ik werd 's nachts misschien één of twee keer wakker.
Dus ik denk dat het 8 uur is, op donderdagmorgen,
misschien eerder 9 uur.
Misschien moet ik wat ontbijten.
Eén...
twee... drie...
Ik ken Michael al drie jaar
en ik heb hem nog nooit een push-up zien doen.
...zes...
Z, Y, X, W, V, U, T,
S, R, Q, P, O, N, M, L, K...
Volgens mij heeft hij goede dingen bedacht om zich mentaal te stimuleren.
Ik vraag me af of, als de tijd verstrijkt,
hij creatievere dingen bedenkt of dat hij minder creatief wordt.
Ik heb nu 200 passen gedaan...
nog 8 keer 100, en dan ben ik bij 1000.
Waarom gaan zoveel mensen tellen
om helder te blijven in zo'n geïsoleerde omgeving?
Onze geest wil actief blijven. Die is van nature actief.
De gezondste mensen die overeind blijven in dit soort omgeving
gaan iets doen om zichzelf te stimuleren.
Ze tellen. Ze zingen. Ze doen fysieke oefeningen.
97, 98, 99, 100.
300 passen en nog een paar die ik net genomen heb.
Dat is een kleine bonus voor mijn lichaam en mijn gezondheid.
Het is verbazend hoe moeilijk het is
om te weten hoe laat het is, gebaseerd op je eigen lichaam.
Ik denk dat het...
rond 7 uur of half 8 's avonds is op donderdag.
Ik ga maar eens avondeten maken.
Hij is veel van zijn tijdsbesef al kwijtgeraakt.
Ik was verbaasd hoe snel dat gebeurde.
Ik ook.
Als je honger als graadmeter gebruikt,
dan ben je dat ook kwijt,
want de hormonale verschuiving verandert je eetlust.
Ze kijken naar laboratoriumratten met een verwoest circadisch ritme
en die eten te veel.
12, 13...
Op dit moment voel ik...
verveling, maar het is niet dramatisch.
Als ik moest gokken, is het nu...
24 uur sinds ik hier binnenkwam.
Een dag voorbij, nog twee te gaan.
Als hij een hele slaapcyclus doet, wordt hij wakker
- zonder te weten waar hij is. - Ja.
Goedemorgen.
Ik weet niet of ik acht uur heb geslapen of maar drie uur.
Als je denkt dat het bedtijd is, dan is dat zo,
als je naar bed gaat.
Als je denkt dat het tijd is voor ontbijt,
is het zo, als je gaat ontbijten.
Waar kijk ik het meest naar uit?
Mijn familie en vrienden zien.
Ik wil niet zo zeer eten,
eigenlijk wil ik vooral samen met mensen eten.
Ik wil alleen maar met wat mensen praten.
Ik wil alleen maar een paar andere woorden horen
dan de woorden die uit mijn eigen mond komen.
Hij houdt ervan om dingen met mensen te delen,
en om drie dagen lang niemand en niets terug te krijgen,
kan heel moeilijk zijn.
Ik ben de enige persoon met wie ik rondhang.
Als je in volledige isolatie bent, maakt een deel van je brein
letterlijk een soort vriend aan, waarmee je kunt praten.
Ik denk dat het feit dat jij er bent...
een groot verschil maakt.
Hij vermaakt zichzelf door tegen de camera te praten
en dat helpt hem.
Daar blijft hij cognitief bewust door.
Ik heb het gevoel alsof ik alle contact met de tijd ben kwijtgeraakt,
maar ik denk dat het nu zo'n 8 uur 's avonds is...
misschien rond 9 uur, op vrijdag.
Een mooie tijd voor een dutje als er niet veel anders te doen is.
Ik denk dat het zaterdag is, rond 9 uur 's ochtends.
Zaterdag, de dag dat ik eruit mag.
Nu is zijn dissociatie met de echte tijd dus twee keer zo groot geworden.
Ja. Hij wordt wakker met fel licht,
en hij denkt: "Het is zeker ochtend."
Ik heb veel tijd doorgebracht door me te vermaken
met mijn herinneringen,
en ik denk aan mensen en plaatsen en gebeurtenissen en hoe ik ze nu mis
en hoeveel ik geef om die momenten.
Er is een soort bioscoop in mijn hersenen,
een bioscoop van herinneringen
die me ervan weerhouden me heel erg te vervelen.
Dus ik denk...
dat het 8 uur 's avonds is op zaterdag.
Dus over een paar uur, zou ik die deur moeten zien opengaan.
Hij is niet eens in de buurt
en ik vraag me af hoe hij daarop reageert.
Ik denk niet dat ik vandaag naar buiten mag.
Nu ben ik bang dat het nog maar vrijdag is
en dat er nog veel tijd te gaan is.
Er waren momenten hier waarop ik echt meer Zen over alles was.
Nu ben ik van streek.
Ik kan niet geloven dat de kleur van het licht niet verandert.
's Ochtends als ik wakker word,
is het veel meer geel.
Zonder enige stimulatie, wil de geest zichzelf stimuleren
en begint die te hallucineren en allerlei trucjes uit te halen.
Zeker.
Mijn gedachten zijn echt incoherent.
Het is moeilijk om te onthouden wat ik net gedacht heb.
712, 713, 714, 715, 7...
15, 716, 717, 718...
Onze hersenen zijn een soort van "gebruik het of verlies het".
Zijn cognitieve vaardigheden gaan duidelijk verminderen,
net als zijn gehele gevoel van welzijn.
Hoeveel flessen water heb ik gedronken?
Is er nog een...
ergens, die ik ben kwijtgeraakt?
Want er zijn er hier maar zes.
[Negen, niet zes]
Maar hier zijn er...
Heb ik...?
Alle dromen die ik heb onthouden gingen over deze kamer.
Over mij in deze kamer en over...
Hij wordt wakker en is in de kamer,
en hij heeft soms moeite het verschil te zien tussen droom en werkelijkheid.
Dus dat is echt gedissocieerd bij hem.
S, R, Q...
L, M, N, O, P...
Ik ben nu een beetje bezorgd,
want toen hij er net in ging,
verveelde hij zich zoals iemand die op een bus wacht.
Maar nu ziet hij er depressief uit.
De zeep is echt uniek.
Zo'n zeep heb ik nog nooit gebruikt,
en ik vind de geur niet lekker.
En toch ruik ik er steeds aan, gewoon omdat het er ligt.
Michael is nu duidelijk niet gelukkig.
Hij ziet eruit als iemand op de rand van ellende.
Echt geërgerd, over hoe ongemakkelijk ik me nu voel.
Dit lijken drie heel erg lange dagen.
Ik zou me beter voelen als hij zou praten.
Hij lag daar maar.
Toen ik binnenkwam, dacht ik dat hij op zijn bed zou zitten.
Dit was iets dat hij wilde doen, maar...
Ik verwachtte dat hij verveeld zou zijn...
verschrikkelijk verveeld, maar ik dacht dat hij nog steeds zou praten en...
proberen om zichzelf bezig te houden.
Het lijkt alsof Michael wakker werd uit een soort droom.
Ik geloof niet dat hij ons kan zien.
Ik ben echt in de war.
Hij ziet er verward uit.
Hij vindt het niet fijn. Hij wil daar weg.
Wacht. Heb...
Ik denk het niet. Ik zal het wel gedroomd hebben.
Ik had niet verwacht dat het me zo zou aangrijpen.
Ik ben zo in de war.
Ik denk dat hij wakker werd midden in een droom.
Zijn de 72 uur voorbij?
72 uur, Michael. Je mag eruit komen.
Oké, ik kom naar buiten.
- Wauw. - Hé.
- Gefeliciteerd. - Bedankt.
O mijn god, wat is het daar licht.
Het is echt heel erg licht hier.
Ik had het niet echt gemerkt, maar nu je het zegt...
- Gefeliciteerd. - Hé.
Ik schrok van die klop op de deur.
- Schrok je ervan? - Ja.
Ieder beetje geluid maakte me aan het schrikken.
Oké. Nu lijk je erg goed bij.
Het is energie van opwinding over het naar buiten komen.
Eerst dacht ik dat ik wilde communiceren,
maar eigenlijk heb ik ook deze richting nodig.
Ook als het alleen ja-knikken is of zo, dat is zoveel beter.
Laat me je vitale functies meten voor je je familie weer ziet.
155 boven 95,
dat is een flinke sprong in je bloeddruk.
Je hartslag is ook hoger.
Vast door de opwinding dat je weer buiten bent.
Dit is een flinke kick voor je.
Ik ben benieuwd hoe je het nu doet op de meer cognitieve tests.
3 - 18 - 09 - 72 -72?
Goed zo.
Volgens mij heb je het dit keer zelfs een beetje beter gedaan.
O, wauw. Oké.
We hadden voorspeld dat je slechter zou presteren op al deze tests.
Ik denk dat je door de adrenaline
van het eindelijk buiten zijn en kunnen communiceren
zelfs meer geconcentreerd en bewust bent,
en dat je daarom beter presteert.
Ik vind het interessant dat de test waar je het slechtst op scoort
waarschijnlijk het meeste te maken heeft met het gebruik van verbale taal
en daar heb je de afgelopen 72 uur zeker een gebrek aan gehad.
Ik was drie dagen helemaal alleen met mezelf.
Ik was helemaal alleen.
- Hoi. Hoe gaat het? - Hoi.
- Goed. - O, goed. Ik heb je gemist.
Even dag zeggen tegen mijn moeder.
Hoi.
Ik ben blij dat je het overleefd hebt.
In de kamer was het oké om helemaal alleen te zijn.
Hier heb ik gewoond.
Maar tegen het eind,
toen ik ernaar uit begon te kijken om naar buiten te komen
en met mensen te kunnen praten en mijn ervaring te kunnen delen,
besefte ik hoe belangrijk dat was.
Als je alleen je eigen ervaringen hebt,
beleef je ze niet echt helemaal.
Je hebt iemand anders nodig om ernaar te luisteren
en erop te reageren, en dan beleef je ze ten volle.
In ieder geval, ik ben verhuisd. Ik woon daar niet meer.
Toen ik nog in isolatie was,
was ik het meest verbaasd over twee dingen:
hoe makkelijk het was om geen afleiding te hebben,
van amusement en telefoons,
en hoe moeilijk het was om gescheiden te zijn
van dingen waar wij als mensen samen mee zijn ontwikkeld:
de aarde en andere mensen.
Ik was verbaasd over hoe onaangenaam,
verwarrend en eng het was om alleen maar mezelf te hebben.
Ik was altijd een fan van het gezegde,
"Hij die het snelste reist, reist alleen."
Ik denk dat ik daarvan hield, omdat ik me dan beter voelde
over hoe graag ik onafhankelijk wilde zijn en mijn eigen dingen wilde doen.
Maar nu begrijp ik de volledige zin beter.
Misschien is het waar, dat degene die het snelste reist, alleen reist,
maar degene die het verst reist,
reist samen met anderen.
En zoals altijd, bedankt voor het kijken.
Dit seizoen in Mind Field...
- Klaar? - Klaar.
Hou de drug in je mond tot je 'slik' hoort.
Er zijn een paar audio-visuele verstoringen.
Au!
Misschien zie je wat beelden achter je ogen.
- Ooh. - Au!
Jij *** zak!
Waarom kom je niet binnen en praat je rechtuit tegen me?
Hoe voelt het om bekend te zijn als de levensechte Ken en Barbie?
Het is geen ontbijt voor kampioenen,
het is een ontbijt voor schaap-mensen.
Vrijgezel nummer twee is een online chatbot.
Wat in hemelsnaam?
Prachtig.
Welkom bij Mind Field.