Rok 1940 dobiegał końca zaledwie kilka godzin temu,
ale powitano świt 1941 roku przez wszystkie brytyjskie syreny.
Niebo brzęczało od szumu Samoloty Luftwaffe Adolfa Hitlera.
Latanie w szyku do serca Londynu,
zamierzali wystartować najsilniejszy atak powietrzny
to wszystko znała wojna,
kontynuowanie kampanii prowadzony przez Niemców
podważyć Brytyjskie morale.
Bomby spadały bez przerwy na ulicach i budynkach.
Ciemne zaułki i kręte zaułki Londynu
znaleźli się oświeceni przez ogień tak gwałtowny
że nosił pseudonim „Drugi pożar Londynu”,
w odniesieniu do wielkiego pożaru w 1666 r.
Strażacy walczyli w powietrzu nasyconym dymem,
rozpaczliwie próbując się udusić pożar, który spustoszył miasto.
W tym czasie, poniżej, w swoich schronieniach
i na stacjach metra, cywile drżeli ze strachu,
mając nadzieję i modląc się przetrwać jeszcze jedną noc w Blitz.
Od lata 1940 r.
Brytyjczycy cierpieli przerażające ataki z powietrza.
Opłata stawała się coraz większa.
To było tragicznie oczywiste że większa liczba cywilów
ilu żołnierzy poległo ofiary zniszczeń wojennych.
W pierwszych dniach 1941 r. pył właśnie opada,
rodziny próbowały znaleźć drogę przez ruiny.
On nie był zaskakujące do zobaczenia
niż Anglicy czuł się bardziej samotny niż kiedykolwiek
w ich walce przeciwko siłom Osi.
W poprzednim roku upadła Francja w rękach nazistowskich Niemiec
i duża część Europy była okupowana
przez wojska hitlerowskie.
Kontynuowano te Mussoliniego walczyć z żołnierzami angielskimi
i tych z Rzeczypospolitej na afrykańskiej pustyni,
Niemieckie samoloty i okręty podwodne panował nad Morzem Śródziemnym
i Ocean Atlantycki.
Jednak w 1941 r. pojawiły się pierwsze pęknięcia
w obrączkach ślubnych wykuty wokół Hitlera.
Jednakże,
więzi między tymi, którzy walczyli po stronie aliantów zaostrzyły się.
Odwrotnie, nieufność pojawiał się
między walczącymi obok nazistowskich Niemiec.
Związek Radziecki stawał się silniejszy,
przygotowuje swoje wojska i jego machina wojenna,
zmieniając równowagę istniejące mocne strony
między Hitlerem i rosyjski przywódca Józef Stalin.
Nastąpiły nieprzewidziane zdarzenia co miałoby decydujący wpływ
na przebieg konfliktu.
Konflikt trwał na ziemi, w powietrzu i na morzu.
Inwazja na Związek Radziecki Niemcy się przygotowywały.
Z drugiej strony Atlantyku,
prezydenta Roosevelta przyłączył się do sojuszniczej sprawy,
dać Anglii szansę skuteczniej walczyć.
W styczniu 1941 r.
największa część Europy kontynentalnej była okupowana
przez siły Osi.
Francja poległ w czerwcu 1940 r.,
mimo wszystkich jego prób do odparcia natarcia Wehrmachtu.
Holandia, Belgia, Luksemburg spotkał ten sam los.
Na północy Dania i Norwegia zaatakowano już w kwietniu 1940 r.,
a Finlandia skapitulowała do Związku Radzieckiego miesiąc wcześniej.
W Europie Wschodniej, w Polsce, kraj, dla którego Francja
i Wielka Brytania były wpisy do wojny były wspólne
między Stalinem a Hitlerem.
Jego mieszkańcy przeżyli cały horror Okupacja nazistowska i sowiecka.
Jedyny wolny i zdolny do tego kraj walczącą z Osią była Wielka Brytania.
Żołnierze z całej Rzeczypospolitej przybył do armii angielskiej.
Z Australii do Indii przez Kanadę,
żołnierze, saperzy, przybywali piloci i marynarze
wykonywać swój obowiązek poprzez udział w walce.
Dużo mężczyzn dołączył również do Anglii,
uciekających z okupowanych krajów przez wojska hitlerowskie.
polscy piloci odegrał główną rolę w walkach
przeciwko Luftwaffe podczas Bitwa o Anglię latem 1940 r.
polskie deszyfratory miały dostarczył bezcennych informacji
pozwalając się złamać Kody Enigmy w Bletchley Park.
Gdzieś indziej,
mieszkających na terenach okupowanych utworzone grupy oporu,
sabotowanie komunikaty wroga
i gromadzą swoich sympatyków walczyć dalej
w wielu kieszeniach oporu w całej Europie.
Podpory przybył ze wszystkich stron,
ale brytyjski premier,
Winston Churchill martwił się zobaczyć, jak kończą się zasoby
a jego zapasy się kurczą.
Bitwa o Anglię było drogie.
Wiele samolotów poległ w bitwie,
wiele baz lotniczych i fabryk została zniszczona przez ataki.
Były już ciężkie straty u mężczyzn, w wyposażeniu wiosną 1940 r.,
podczas operacji przeprowadzone na ratunek
brytyjskie siły ekspedycyjne i inne wojska sojusznicze
na plażach Dunkierki.
Ewakuacja Dunkierki pomimo odbyły się rekolekcje
entuzjastycznie przez aliantów,
jakby to było zwycięstwo.
Hitler wygrał,
ale morale aliantów została ponownie napompowana.
Gdyby sprowadzono wielu żołnierzy bezpiecznie na brytyjskiej ziemi,
pojazdy opancerzone i cenna broń została porzucona
na plażach Francji.
Wysiłek wojenny osiągnął swój szczyt, robotnicy pracowali na pełen etat
osiągnąć bardzo wysoki cel
produkcja materiałów wojsko wymagane przez operacje.
To był kluczowy punkt do utrzymania jakiejkolwiek nadziei przeciwko Niemcom.
Winston Churchill spełnił wszystkie swoje nadzieje na pomoc z Ameryki.
Premier tkał długie krawaty
z prezydentem USA.
Franklina Roosevelta następnie wykonał symboliczny gest
aby pomóc sprawie aliancki we wrześniu 1940 r.
W zamian za terytoria w koloniach angielskich
założyć bazy morskie i lądowe,
50 amerykańskich niszczycieli przeniesiono do Królewskiej Marynarki Wojennej.
Pomimo stanu neutralność Stanów Zjednoczonych,
Churchill żyje w tej decyzji gest deklarowanej nieneutralności.
W Stanach Zjednoczonych jednak
opinia publiczna nie poszedł za swoim prezesem
bez emitowania pewne zastrzeżenia,
ponieważ ludność się wahała poruszać się w jakimś kierunku
które mogą prowadzić do przewodów, bracia i mężowie
być winien jeden dzień walczyć w Europie.
Wielu wciąż było nawiedzonych przez pierwszą wojnę światową,
podczas którego tys Amerykanie zostali zabici
na polach bitwa we Francji i za granicą.
Kiedy Anglicy poszli na wojnę przeciwko Niemcom w 1914 r.
niewielu Amerykanów było chętnych dołączyć do nich w tym konflikcie.
Groźba ataków musiała Niemiecka marynarka wojenna zaczyna ważyć
na statkach amerykańskich,
a także torpedowanie tragedia Lusitanii w 1915 r.,
więc opinia publiczna opowiada się za interwencją.
Ponad 20 lat później,
Adolf Hitler był tego świadomy
o niebezpieczeństwie spowodowania USA w wojnie
i unikał popełnienia te same błędy co jego poprzednicy.
Był bardzo ostrożny żeby nie prowokować
ten wciąż neutralny naród.
Połowa amerykańskiej populacji był zdecydowany zostać
poza europejskiego konfliktu.
pobór do wojska w czasach pokoju,
który zmienił wielu mężczyzn w wojsku budziły obawy
niż chłopcy są szybko wysyłane do Europy.
prezydenta Roosevelta szybko uspokoili Amerykanie.
ludy europejskie którzy się bronią, nie pytali nas
walczyć w ich miejsce,
po prostu nas proszą środki do walki.
Zadzwonił dzwonkiem alarmowym bo gdyby Anglia upadła,
mocarstwa Osi, których celem miał zdominować świat, kontrolować
Europa, Azja, Afryka, Australia i Oceany,
opuszczając Amerykę sam w zasięgu wzroku.
prezydenta Roosevelta bardzo martwił się wojną
kto szalał z dala od amerykańskiego wybrzeża.
6 stycznia 1941 r. wygłosił przemówienie do Kongresu
który przeszedł do historii jak mowa o czterech wolnościach.
Oto jego własne słowa:
„Wzywamy do świata oparty na czterech podstawowych swobodach.
Wolność słowa dookoła świata,
wolność dla każdej osoby sprawującej władzę czcić Boga według własnych obrzędów,
wolność bycia wolnym od niedostatku, wolność, by się nie bać.
To podstawa akceptowalnego świata w naszych czasach i dla naszego pokolenia.
Ten świat jest doskonałym przeciwieństwem tego opartego na tyranii
niż dyktatorzy staraj się narzucić bombami”.
To przemówienie miało wpływ głęboko na Amerykanach
i został uwieczniony na plakatach i późniejsze pomniki.
On też pozwolił uzasadnić podwyżkę
produkcje wyposażenie wojskowe.
Gdyby Amerykanie wiedzieli możliwość pójścia na wojnę,
dla Anglików, którzy walczyli tylko Hitler i Mussolini,
były tylko słowami.
Bomby wciąż spadały o angielskich miastach i portach,
wojska były o godz ponownie wysłany do Afryki.
Premier ponownie apelował swoją sprawę z amerykańskim prezydentem.
„Dajcie nam narzędzia i dokończymy robotę”.
Churchill wiedział, że alianci tak potrzeba czegoś więcej niż przemówień,
również inspirowane być nimi, aby zapobiec
tym terytorium brytyjskim wpada w ręce Osi.
Wielka Brytania była na scenie gdzie nie był w stanie zapłacić za swoją broń.
Byle Anglicy nie poddawaj się Hitlerowi,
Roosevelt zapytał Kongres prawo, które nie ograniczałoby ani kwoty
ani formy pomocy jakie można było zapewnić.
Umowa Lend-Lease upoważniłoby Roosevelta do sprzedaży,
przenieść tytuł własności, wymienić, pożyczyć lub wynająć
jakikolwiek sprzęt wojskowy do dowolnego kraju
którego obrona została uznana za niezbędną dla bezpieczeństwa Stanów Zjednoczonych.
Pomimo nadziei Roosevelta
z szybkim podpisem pomóc Wielkiej Brytanii,
był mocny sprzeciw izolacjonistów.
W Chicago,
organizacja o nazwie America First stawała się coraz bardziej popularna.
Jego najsłynniejszy rzecznik, był lotnik Charles Lindbergh.
Był zdecydowany zachować kraju poza konfliktem.
wiele osobowości dołączył do tej szkoły myślenia,
w tym Walta Disneya, światowej sławy producent,
aktorka Lilian Gish, a także Alice Roosevelt Longworth,
najstarsza córka Teodora Roosevelta, Prezydent Stanów Zjednoczonych w latach 1901-1909.
politycy wspierał również tę organizację.
senatora Burtona Wheelera zrobił wszystko, co mógł
zdestabilizować prezydenta
rozsiewać plotki na życzenie, które ten by miał
wzmocnić marynarkę wojenną aby iść na wojnę.
Większość społeczeństwa się bała wziąć udział w nowej wojnie.
Te oskarżenia groziły zagrozić umowie Lend-Lease,
prowadzi do dalszych opóźnień za wysłanie pomocy do Anglii.
Roosevelt był wściekły, Oś wzmocniła swoją władzę w Europie,
obawiał się, że Hitler wystartuje jego operacje lądowania
w Anglii bardzo szybko.
Po drugiej stronie Atlantyku, Adolf Hitler miał inne zmartwienia.
Planował wysłać jego oddziały szturmowe
w jednym kierunku czego Roosevelt nie przewidział.
W sierpniu 1939 r.
minister spraw zagranicznych Niemiecki Ribbentrop podpisał
pakt o nieagresji ze swoim sowieckim odpowiednikiem Mołotowem.
Hitler patrzył dokładnie sowieckie terytorium
i czekał na okazję zmiażdżyć Stalina i Armię Czerwoną.
Ten projekt był motywowany nie tylko przez chęć podboju kolejnych terytoriów
dla III Rzeszy,
ale także zaspokoić osobista nienawiść do nazistowskiego dyktatora
przeciwko komunizmowi.
Pomimo ogromu czekającego go zadania,
Hitler wierzył, że może nieść wojnę nie tylko na Zachód,
ale także na Wschodzie.
Niemcy patrzyli z uwagą poczynania Rosjan.
Zauważyli słabość armii sowieckiej
w porównaniu na skuteczność ich armii
który zamiatał nad Europą Zachodnią tak łatwo.
Zimą 1939-1940 r.
duże siły rosyjskie został wypędzony
przez Finów znacznie mniejsza liczba.
Ta kampania katastrofalny przekonał Hitlera
wystarczyło dać duży kopniak w drzwi
i to wszystko spróchniała konstrukcja rozpadłaby się.
18 grudnia 1940 r.
nadał Führer jego pierwsze instrukcje
odnośnie Operacja Barbarossa
demonstrując swój zamiar napaść na Związek Sowiecki
od wiosny 1941 r.
Aby przygotować ten ambitny plan, skupił się na zabezpieczeniu Bałkanów
na południowym skrzydle Rosji.
Węgry, Rumunia i Słowacja były zachęcane
przysięgać wierność na osi dwa miesiące później
niż Japonia i Włochy podpisali pakt trójstronny,
we wrześniu 1940 r.
Szczególnie grała Rumunia istotną rolę w planach Hitlera.
Historycznie, Rumunia była sojusznikiem Anglii.
Ona walczyła po stronie Ententy przeciwko Niemcom
podczas I wojny światowej.
Traktat, który podpisała Rumunia z aliantami w 1916 r.
Niestety rzeczy nie poszło zgodnie z planem
dla tego bałkańskiego państwa.
Chociaż armia rumuńska w ten okres był stosunkowo ważny,
pół miliona silnych, byli źle wyszkoleni
i zamówiłem przez niedoświadczonych oficerów.
W maju 1918 r.
250 000 żołnierzy został zabity lub wzięty do niewoli
a Rumunia została zmuszona do podpisania traktatu bukareszteńskiego
z uprawnieniami z Europy Środkowej.
Milion ton pszenicy
a także olej które kraj był zmuszony zapewnić,
pozwolił Niemcom kontynuować walczyć do końca 1918 r.
To głównie olej Rumun, który zainteresował Hitlera,
tak samo jak strategiczny interes kraju
umieszczone wzdłuż od południowej granicy Związku Radzieckiego.
Hitler był pewny siebie w poddaniu się Rumunów państwu Osi.
we wrześniu 1940 r. król Rumunii,
Karol II, został wypędzony przez reżim proniemiecki i antybolszewicki
premiera Iona Antonescu,
który spieszył się z podpisem pakt trójstronny w dniu 23 listopada.
wojska niemieckie szybko opanował ten teren
i stał się kraj ważną bazą dla Hitlera.
Rumuński dyktator został jednym z jego najwierniejszych sojuszników.
Niemcy spokojnie i starannie wzmocnione
ich kontrola na Bałkanach.
Minister Spraw Zagranicznych Rosji,
Mołotowa, był zaniepokojony niechęcią które Niemcy musiały uszanować
traktat podpisany w 1939 r.
Rosja eksportowała ropę, zboża i surowce
do Niemiec zgodnie z planem, ale Niemcy tylko wysłali
nowoczesny sprzęt i broń do Moskwy tylko w drybach i szaro.
Rosła wrogość, Mołotow miał wiele pytań.
Hitlerowi udało się zamaskować swoje plany, przekonując Rosjan
że wojska niemieckie przybyłych do Rumunii tam nie było
tylko wyjść zasięgu brytyjskich sił powietrznych.
Odwrócić uwagę Sowietów szybko stał się ostatnim
obawy Hitlera.
Działalność jej włoskiego sojusznika Benito Mussolini zagroził podważeniem
jego wiosenne plany ofensywne
i ryzykowali, że go zmuszą opóźnić ofensywę o kilka miesięcy.
Mussolini stał się bardzo zazdrosny sukcesy jego partnera,
którego wojska zajęły Europie, od Polski po Norwegię.
Kiedy się nauczył które okupowali również Niemcy
pola naftowe Rumunii,
stał się wściekły.
Dla Mussoliniego, był kotwicowiskiem w południowo-wschodniej Europie,
obszar, do którego rościły sobie prawo Włochy
jako zapaść swoją wyłączną strefę wpływów.
Bardzo chciał się dowiedzieć przyjemność poszerzania terytorium Włoch
jak zrobili Niemcy.
Gdyby Hitler był właścicielem od terytoriów atlantyckich po Ural,
miał zdominować Morze Śródziemne i wszystkie tereny wokół niego.
Wbrew opinii jego szefów sztabów
i bez informowania Niemiec, ponieważ wiedzieli, że Hitler był temu przeciwny,
28 października 1940 r. Mussolini najeżdża Grecję,
i południowej części półwyspu Bałkanów pogrążył się w chaosie.
Spokojna poczekalnia wojsk Hitlera, stał się strefą walk.
Inwazja na kolebkę demokracji nie była tak łatwą misją
czego oczekiwał Mussolini.
Grecy walczyli z wielką odwagą,
tak że na trzecim listopadowy tydzień,
nie było więcej pojedynczy włoski żołnierz na greckiej ziemi.
Wojska greckie posuwały się naprzód do okupowanej Albanii
i marzenie o zwycięstwie dla imperium włoskiego zostało przekształcone
w upokorzeniu dla Duce.
W styczniu 1941 r. strony wojujące znalazły się w impasie.
Duch walki Greccy żołnierze budzili podziw
i Hitler się martwił że alianci nie przyjdą im z pomocą
i że nie penetrują Bałkanów.
Taka interwencja byłoby katastrofalne
za preparaty inwazji na Związek Sowiecki.
Hitler wiedział że będzie musiał szybko interweniować
w konflikcie z Grecją.
Obszary zainteresowania nie brakowało.
Wojska Mussoliniego były zagrożone na Bałkanach, a także w Afryce.
Kiedy Włochy wypowiedziały wojnę 10 czerwca 1940 przeciwko Francji
i Wielkiej Brytanii,
pozycje brytyjskie w Afryka Północna wydawała się zagrożona.
Dowodził generał Percival Wavell 40 000 mężczyzn z dominiów
którym grozili przez 200 000 włoskich żołnierzy w Libii
i 250 000 na południu z Etiopii i Somalii.
Siły Osi miały nadzieję
niż kampania w Afryce Północnej pomyślnie,
pozwoli im uderzyć następnym razem pola naftowe Bliskiego Wschodu,
odcięcie dostaw sojuszników naftowych
korzyść własnego przemysłu zbrojeniowego.
Pomimo walki na niebie Anglii,
Churchill odważnie wysłał swoje wojska do obrony Egiptu.
9 grudnia 30 000 żołnierzy,
pod dowództwem gen Richarda O'Connora, zostały wysłane
przejąć Sidi Barrani
100 kilometrów stąd na terytorium Egiptu.
15 grudnia 1940 r.
były wojska włoskie całkowicie wypchnięty z kraju.
Na początku 1941 roku O'Connor zmienił ten nalot masowa inwazja na Libię.
Alianci liczyli na tę kontrolę Afryki Północnej byłby o krok dalej
do stworzenia drugiego frontu przeciwko mocarstwom Osi w Europie,
ale Hitler i jego generałowie nieśli skupiają się na Morzu Śródziemnym.
Operacje w Afryce Północnej zależała od dostaw
które zostały wykonane drogą morską.
Jeśli siły Osi dały radę zablokować szlaki morskie,
skutki byłyby katastrofalne.
Kontrolowali już większość porty Afryki Północnej.
Po upadku Francji,
położyli ręce w portach Maroka,
na Oranie w Algierii, Tunis w Tunezji.
Włosi też mieli kontrolę Trypolisu i Benghazi w Libii.
Wszystko, co pozostało aliantom, był to Kanał Sueski w Egipcie
i cenne ziemie Gibraltaru i Malty,
o żywotnym znaczeniu aby umożliwić sukces aliantom.
Siły Osi były świadome o tym strategicznym znaczeniu,
ale Hitler się spotkał nowe trudności
odjąć jego wyspy pod kontrolą aliantów.
Zapytał do hiszpańskiego dyktatora Franco
aby pozwolić mu korzystać jego terytorium do przeprowadzenia ataków
ale tak długo, jak Franco niechętnie opowiadał się po jednej ze stron,
na chwilę, Gibraltar pozostał posiadłością angielską.
Malta była jeszcze ważniejsza na kampanię w Afryce Północnej.
Służył nie tylko jako przystanek do alianckich konwojów i partii z Anglii.
Ponadto położenie wyspy,
tylko między Sycylią a Afryką Północną był idealny do przeprowadzania ataków
przeciwko konwojom osi do Afryki.
Według Churchilla, Malta był niezatapialnym lotniskowcem.
Niemieckie U-Booty nękane statki brytyjskie
podczas ich podróży Oceanu Atlantyckiego,
będąc na Morzu Śródziemnym, role się odwróciły
ponieważ alianckie statki i Samoloty z Malty były zdolne
bombardować konwoje włoskie
kto dostarczył armie Afryki Północnej.
Siły Osi były świadome że zdobycie Malty mogło mieć wpływ
na temat postępów kampania w Afryce Północnej
Regularne bombardowania wyspy
a także okręty podwodne rojące się wokół niej stada,
wysyłali konwoje na wyspę prawdziwa misja samobójcza.
Potężne eskorty morskie wysłano nawet okręty podwodne
towarzyszyć załadowanym statkom podstawowych towarów dla Malty.
To było ciągłe wyzwanie aby zapewnić zaopatrzenie wyspy.
Kiedy Mussolini poprosił o pomoc Niemiec, aby go obalić,
sytuacja ludności cywilnej pogorszyła się i personel wojskowy mieszkający na Malcie.
W styczniu 1941 r.
Rozkazał Herr Marshall Goering śmietanka jednostek Luftwaffe
zostawiać Norwegia na Sycylię.
Tysiące lotników i przyleciały dziesiątki samolotów.
8 stycznia
Na wyspie znajdowało się 96 bombowców bardzo mała odległość od Malty
i setki innych mieli przybyć.
Wśród niemieckich pilotów który przybył na Sycylię,
był Joachim Müncheberg, 21-letni łowca asów
który właśnie otrzymał najwyższy cześć za odwagę,
Żelazny Krzyż.
Piloci Luftwaffe tej wielkości liczba zgromadzeń na Sycylii wzrosła
ryzyko dla konwojów na Maltę.
Na początku stycznia br.
aliancki konwój załadowany towarami a amunicja była w drodze na Maltę
i Grecji z Gibraltaru.
U jego boku płynął utworzono dużą siłę morską
niszczycieli i lotniskowiec Illustrious,
główny cel dla Osi.
Illustrious był jedynym lotniskowcem Królewskiej Marynarki Wojennej na Morzu Śródziemnym.
Spowodował już znaczne zniszczenia floty włoskiej
podczas niszczycielskiego ataku z portu Taranto w listopadzie 1940 r.
Nie było w tym nic dziwnego Włosi i Niemcy szukają
z konfliktu.
Najpierw popołudnie 10 stycznia
weszła Luftwaffe na scenie w basenie Morza Śródziemnego.
Czterdzieści trzy stukasy zaatakował konwój,
zanurzając się w falach zsynchronizowane z różnych wysokości
oszukać DCA statków.
Bardzo zręczni piloci Luftwaffe rozpoczęła ataki
bez względu o własne bezpieczeństwo.
500-kilogramowe bomby przeciwpancerne rzucił się prosto na statki i miał
niszczycielski efekt.
Znakomity otrzymał siedem bezpośrednich trafień
i samoloty Fulmar i Swordfish, którzy byli na pokładzie
i kto mógł to zrobić różnica została zniszczona.
Malta była praktycznie sama i doznał gorszych bombardowań
niż te, których doznał ktokolwiek jaki inny kraj w całej wojnie.
więcej bomb miały spaść na tę małą wyspę
niż w Londynie przez cały Blitz.
Siły Osi mogą świętować unieruchomienie Znakomitego,
ale w Afryce było ich mniej powodów, by otworzyć szampana.
O'Connor posuwał się dalej i dalej głęboko na terytorium wroga,
zmierzać w kierunku port w Tobruku.
Włosi byli powoli tracąc grunt pod nogami.
W Afryce Wschodniej Anglicy przeprowadził kontrofensywę
przeciwko Włochom w Erytrei i Sudanie.
marzenia o imperium Mussoliniego zniknął.
18 stycznia udał się ponura twarz spotyka Hitlera
w swojej rezydencji w Berghofie.
W pięknej scenerii Alp Bawarskich,
mieli obaj dyktatorzy wiele tematów do omówienia.
Mussolini oczywiście był zaniepokojony sytuacją
który w Afryce się pogarszał.
Adolf Hitler był kategoryczny, Włosi trzeba było walczyć dalej
i utrzymać swoje terytorium.
Ponad wszystko, obawiał się Führer
że jeśli alianci pokonają armie włoskie w Afryce,
wojska brytyjskie mogą interweniować gdzie indziej,
więc w Grecji niebezpiecznie blisko cenne rumuńskie pola naftowe.
Trypolis nie powinien upaść, — powiedział do Mussoliniego.
Wyśle posiłki jak najszybciej z Niemiec
aby pomóc im w obronie Libia przeciwko wojskom O'Connora.
Podczas gdy przywódcy Osi omówili swoją strategię wojskową,
wojska brytyjskie zgromadzonych wokół Tobruku.
Rankiem 21 stycznia o godz. korzystając z ciemności,
rozpoczęto brutalny atak.
Szybko, bataliony O'Connora przedarł się przez linie obrony.
z siłą, granaty, czołgi i artyleria,
wojska brytyjskie odepchnął jednostki włoskie
który bronił miasta.
W mniej niż 24 godziny, miasto zostało zdobyte.
Pomimo zamówienia nalegając na Mussoliniego,
ogłaszając kapitulację nie było opcją,
wojska włoskie już nie miały innego wyjścia, jak tylko złożyć broń.
Wieś na zachodniej pustyni kontynuowano
i wydawało się, że nic nie mógł powstrzymać natarcia O'Connora.
30 stycznia, alianci zdobyli Dernę
160 kilometrów dalej zachód od Tobruku.
Następnie, 7 lutego 10 wycofująca się armia włoska została odcięta
na dwoje i zmiażdżony podczas bitwy pod Beda Fomm.
Drugie co do wielkości miasto w Libii, Benghazi wpadło w ręce aliantów,
i Anglicy schwytał 130 000 Włochów.
10 Armia Mussoliniego przestał istnieć.
Droga do Trypolisu była otwarta
i koniec dominacji Włochów w Afryce Północnej było blisko.
9 lutego wojska włoskie pozostali wycofali się w kierunku Elagaila.
generała Grazianiego wysłał wiadomość do Rzymu,
wywołując jego zmęczenie zdenerwowany i pytający Mussoliniego
go podnieść jego polecenia.
Dwa dni później, wyjeżdżał do Włoch
podczas gdy alianci świętowali swoje zwycięstwo.
Chwalenie dokonanych wyczynów na zachodniej pustyni,
Sekretarz Stanu Anthony Eden, parafrazując słowa
którego zatrudnił Churchill po bitwie o Anglię powiedział:
„Nigdy nie miałem tak wielu żołnierzy było otoczonych przez tak niewielu”.
Za dwa miesiące, O'Connor który miał być pasowany na rycerza za swoje czyny,
prowadził swoje wojska ponad 1200 kilometrów,
zniszczenie armii Włoski z dziesięciu dywizji
i nie przegrać tylko 500 mężczyzn.
Kampania na Pustyni Zachodniej odniosła wielki sukces,
ale w Anglii sytuacja polityczna była delikatna.
Churchill znowu musiał stanąć przed okrutnym dylematem.
Wojna między Mussolinim i Grecja kontynuowała,
ale Anglia podpisała układ z Grecją w kwietniu 1939 r.
Grecy wciąż walczyli przeciwko wojskom włoskim.
Stało się to nie do przyjęcia nie pomagać zagrożonemu sojusznikowi.
Brak reakcji może zdyskredytować Brytyjczyków,
komu zależało również wsparcie zagraniczne.
Churchill uważał to za wysiłek symboliczne należy przynajmniej spróbować.
Umówił się z Wavellem, dowódcą wojska brytyjskie na Bliskim Wschodzie,
przenieść znaczną część z 13. Korpusu O'Connora,
z Libii do Grecji.
Wavell się wahał w związku z bieżącą działalnością,
ale większość żołnierzy de Graziani został schwytany.
Myślał, że to możliwe przenieść tych ludzi.
Decyzja ta była jednak mieć poważne konsekwencje
dla tych, którzy zostali w tyle na miejscu, aby kontynuować walkę.
Za nim podążał Adolf Hitler największą uwagę
każdym ruchem aliantów.
Oddziały O'Connora zostały znacznie osłabione.
Dostrzegł okazję do uderzenia.
12 lutego, niedawno utworzony Afrikakorps,
składa się z świeże i doświadczone wojska,
uciekł na pustynię aby zapobiec całkowitemu załamaniu
siły włoskie.
Afrikakorps był lepiej wyposażony niż armia Mussoliniego.
Znowu ważniejsze,
miał na czele jednego z największych niemieckich generałów Erwina Rommla.
Rommel był już oficerem zdobywcą medali podczas II wojny światowej.
miał do czynienia wojsk alianckich w 1940 r
i miał decydującą rolę w powodzeniu operacji niemieckich
na północy Francji.
Podczas bitwy jego czołgi tak szybko weszli do Francji
że nawet niemieckie dowództwo nie wiedział, gdzie są.
To powód dlaczego ten podział był kiedyś nazywany:
Dywizja Widmo.
Rommla było już dużo zilustrowane w całej tej bitwie
do otoczenia od plaży w Dunkierce.
Nic dziwnego, że przyjazd Rommla w Afryce Północnej spowodował
troska o sojuszników.
posuwające się wojska niemieckie w kierunku angielskich wysuniętych pozycji
z Elagaila z ich bazy w Trypolisie.
O'Connor miał być ofiarą o strasznym przewrocie.
Rommel okazał się tak utalentowany podczas walk w Afryce
że wygra jego pseudonim Pustynny Lis.
20 lutego wojska Niemcy i Brytyjczycy starli się
po raz pierwszy w Afryce.
Alianci byli zmuszony do odwrotu
i udać się do Egiptu.
Na Bałkanach Hitler chronił rumuńskie pola naftowe.
Ze względu na przyjazd pierwszych wojsk angielskich w Grecji,
stało się pilne.
Jego celem było zapewnienie Osi całkowitą kontrolę nad Europą Południowo-Wschodnią.
Rozpoczął wywierać presję na kraje
żeby podpisali pakt trójstronny.
Każdy naród, który nie poddałby się, powinien to zrobić
do armii III Rzeszy.
rząd grecki, jak król Grecji
który odrzucił ofertę niemiecki immunitet był zagrożony.
Musieli wejść w wojnie trudnej do wygrania.
Kiedy Bułgaria się zgodziła być częścią Osi pierwszego marca,
tego samego dnia,
jednostki niemieckie przekroczył Dunaj
tak, że siły powietrzne a ląd może się rozwinąć
na bułgarskiej wsi, gotowy do ataku na sąsiednią Grecję.
Grecji nie było jedyny kraj bałkański
chcieć zachować swoje terytorium.
Królestwo Jugosławii,
która rozciągała się od Bałkanów do Europy Środkowej było
dotychczas niezdecydowany o jego wierności.
Regent, książę Paweł z Jugosławii wahał się
ciąg dalszy nastąpi Przykłady rumuński i bułgarski
i dołączyć pakt trójstronny.
Został wezwany przez Anglię i Stany Zjednoczone
oprzeć się niemieckim naciskom i zaatakować Włochów w Albanii.
Po pierwszej wojnie światowej świat i traktat wersalski,
Jugosławia został przyjacielem Francji.
To był pokój ważne na tablicy
w utrzymaniu pokoju na Bałkanach.
Po upadku Francji w 1940 r. Jugosławia znalazła się sama,
otoczony krajem część mocarstw Osi.
4 marca 1941 r.
Książę Paweł z Jugosławii spotkał Hitlera
i ogłosił, że zamierza podpisać pakt pod warunkiem
którego jego kraj nie ma walczyć za Oś,
i że wojska niemieckie nie przejeżdżajcie przez Jugosławię.
Negocjacje potrwa tygodniami,
i przyszłość Jugosławii wyglądał niepewnie.
Siły Osi rozszerzały się ich hegemonii w Europie i poza nią.
Adolf Hitler, trzymając presja na państwa bałkańskie,
utrzymywany kontakt z japońskimi sojusznikami.
5 marca Hitler wydał Dyrektywę 24, współpraca z Japonią,
mając nadzieję przekonać ten kraj podjąć działania na Dalekim Wschodzie
tak szybko, jak to możliwe okupować armię brytyjską.
zaangażowała się Japonia długi i brutalny konflikt z Chinami
i już wykorzystał słabość stanowiska imperiów zachodnich
na jego korzyść.
w 1940 r.
Tokio zażądało francuskich Indochin zamyka kilka używanych dróg
przekazać pomoc dla Chin.
W tym samym roku mieli — zapytał rząd brytyjski
zamknąć drogę do Birmy, która rozciągała się od terytorium posiadanego przez Anglików
do miasta Kunming.
Inwektyw było wiele w Izbie Gmin
kiedy premier Churchill przychylił się do prośby Japończyków,
ale Wielka Brytania znalazł się w tak trudnej sytuacji
że nie mógł podjąć inną decyzję.
Większość kolonii ważne w Anglii były
na Dalekim Wschodzie, w tym Hongkong, a zwłaszcza Singapur,
którzy byli brani pod uwagę jak Gibraltar Wschodu.
Była też Malezja półwysep na północ od Singapuru,
kto był źródłem niezbędna guma,
i Birmie, z niezastąpionym portem Rangun.
Teraz Japończycy byli gotowi wyjechać trochę poza Chiny.
Gdyby mogli przejąć posterunki
potężnego Imperium Brytyjskiego,
nie tylko mieliby dostęp bezpośrednio do zasobów naturalnych,
ale to też by oznaczało że zaopatrzenie
wojsko już ograniczony brytyjski,
w końcu by się zużył.
Dla Winstona Churchilla zagrożenie na Imperium było bardzo niepokojące,
ale niebezpieczeństwa jeszcze bliżej zagrożone.
Luftwaffe kontynuowała zbombardować Wyspy Brytyjskie
i Churchill zdał sobie sprawę czym walczyć z Hitlerem
i mocarstwa Osi byłby długi i niebezpieczny.
Anglia była teraz podlega regularnym atakom
od września 1940 r.,
i niewiele było na to nadziei Luftwaffe kontynuuje bombardowania.
W styczniu i lutym były intensywne naloty w całym kraju.
Hitler szukał za wszelką cenę
podkopać morale populacji brytyjskiej.
Zajęło to więcej niż Blitz pokonać Anglię.
Pomimo padających bomb, naród brytyjski pozostał zdecydowany.
Rodzina królewska dała siebie jako przykład, gdy pomimo niebezpieczeństw
odmówiła opuszczenia Londynu.
Początek marca, nawet kiedy Pałac Buckingham został trafiony
po północnej stronie budynku, została w mieście i kontynuowała
zgromadzić się zwolenników przeciwko Niemcom.
Angażowały się siły niemieckie na lądzie, w powietrzu i na morzu,
ale coraz więcej Brytyjscy żołnierze opuścili kraj
być rozmieszczone na całym świecie.
Rząd Brytyjczycy spisali się najlepiej
aby trzymać wroga na dystans
i pomiary Trzeba było sięgać po skrajności.
Minister Pracy i Służby Narodowej, objął Ernest Bevin
drastyczna decyzja dzwonić do angielskich kobiet
uczestniczyć do wysiłku wojennego.
Rozpoczęły się dorosłe kobiety być częścią siły roboczej
od marca 1941 r.
Anglia się zmieniała przez wdrożenie
gospodarki wojny totalnej.
W grudniu Bevin poszedł o krok dalej i nakazał pobór kobiet.
Po pierwsze, wszystkie angielskie samotne osoby starsze
od 20 do nazwano 30 lat.
W połowie 1943 r. prawie 90 procent singli
i 80 proc Angielskie panny młode pracowały w fabrykach,
na polach lub w siłach zbrojnych.
w latach 30. miejsce kobiet było w domu
i roli człowieka miał iść do pracy.
Wraz z wojną role społeczne tradycyjne musiało ulec zmianie.
Chociaż wiele kobiet działał dobrze przed wojną,
w 1941 r. matki aż wezwano samotne kobiety
zajmować to, co uważano jak męska praca.
Ich ogromny wkład do wysiłku wojennego miał się rozegrać
fundamentalna rola w sukcesie Wielkiej Brytanii
przeciwko siłom Osi.
Zbliżała się wiosna 1941 roku
i bombowców Luftwaffe zastosował nową taktykę.
Zamiast celować miasta w sercu terytorium,
skoncentrowali się, na rozkaz Hitlera,
na portach wzdłuż brytyjskiego wybrzeża.
Ta zmiana była konsekwencją spadku wydajności
niemieckiej marynarki wojennej w bitwie o Atlantyk.
Strata wzrosła liczba U-Bootów
częściowo ponieważ dodatkowe niszczyciele
tego Roosevelta przekazał w 1940 r.
Karl Dönitz, dowódca niemiecka marynarka wojenna zawróciła
w stronę Luftwaffe o pomoc
i zapytał Hitlera zmienić swoją strategię,
i że naloty są skierowane przeciwko portom
jak Plymouth, Bristolu, Swansea i Belfaście.
Ludność cywilna liczba ofiar Blitz nadal rosła.
11 marca 1941 r.
Churchill w końcu mógł udzielić informacji na który czekał.
Po miesiącach debat i negocjacji,
prezydenta Roosevelta ostatecznie wygrał z Kongresem,
i podpisał umowa Lend-Lease.
Oznaczało to, że wkrótce
duża ilość sprzętu wojskowego Amerykanie mieli przybyć do Europy,
i że te którzy walczyli z Niemcami
teraz solidny nadzieja na wygranie wojny.
Hitler rozumiał tę neutralność z USA nie potrwa długo
chociaż te nadal istnieją brak wypowiedzenia wojny.
W przeciwieństwie, miał teraz potężnych sojuszników,
i jego porozumienie z Japończykami okażą się bardzo przydatne.
Szpiedzy już obserwowali Baza Marynarki Wojennej Pearl Harbor,
a pod koniec 1941 r. stosunki pogarszające się między Waszyngtonem a Tokio,
rzucali Japończycy niespodziewany atak na Pearl Harbor
i inne podstawy Amerykanie na Pacyfiku.
W marcu 1941 r.
Hitler nie miał czasu poświęcić amerykańskiemu zagrożeniu.
Sprawy pilniejsze czekał na niego na Bałkanach.
Jego siły zmechanizowane zaatakował Bułgarię
w przygotowaniach do ataku na Grecję,
a Hitler wciąż czekał co potwierdza Jugosławia
żeby się ustatkowała po stronie III Rzeszy.
Lojalność ten kraj był kluczowy
aby zapewnić sukces Niemcy na Bałkanach,
ponieważ atak na Grecję, przy granicy z Bułgarią,
45 kilometrów długości, miała być trudną misją.
po drugiej stronie gdyby udało im się zaatakować
przez dolinę rzeka Wardar w Jugosławii,
mieliby jeszcze jedną szansę przezwyciężyć grecki opór.
25 marca książę regent Paweł podpisał pakt trójstronny,
ale wielu Jugosłowian byli zagorzałymi antynazistami
w tym wśród członków rządowe i wojskowe,
i naród był daleki od podążania za nim.
27 marca zamach stanu obalił pro-osiowy rząd
i książę Paweł następcą został król Piotr II,
wnuk brytyjskiej pary królewskiej.
To był wspaniały akt,
ale kto przewodził królestwu Jugosławii ku strasznemu losowi.
Hitler, ledwo zdolny wierzyć wiadomościom, ze złością ogłoszony
że Jugosławia zostanie zniszczona
za rezygnację z polisy zrozumienia wobec Osi.
Hitler już zabrał decyzja o pójściu na wojnę
nie tylko w Grecji ale także w Jugosławii.
Uchodźcy z Belgii, z Holandii, z Polski
i Czechosłowacji, którzy uciekli z ich kraju
kiedy Niemcy najechał Europę,
schronił się w środku granic Jugosławii.
O świcie 6 kwietnia br.
królestwo Jugosławii zobaczył, jak spełnił się jego najgorszy koszmar
kiedy samoloty Luftwaffe zaczął bombardować
stolica Belgrad.
Tysiące ludzi zginęło podczas tego, co Hitler ochrzcił:
kara za operację.
W tym czasie, na południu przechodziła armia niemiecka
granica z Grecją, krajem, który miał zostać pokonany za kilka tygodni.
Bałkany pogrążyli się w chaosie.
Daleko, na północy, dyktator Sowiecki Józef Stalin strzeżony
oko na te wydarzenia.
Został już ostrzeżony przez zagranicznych dyplomatów
które przygotowywał Hitler inwazja na Rosję,
ale nie mógł uwierzyć że Niemcy zamierzają wyzwolić
konflikt przeciwko ogromnej Armii Czerwonej
podczas gdy inni gdzie indziej toczyły się walki.
Jednak na początku lata 1941 r.
ruszyły wojska hitlerowskie wojnę z Sowietami.
Druga wojna Światowa przybrałby nowy obrót
i Związek Radziecki dołączyć do aliantów.
dla Hitlera, spowodowane opóźnieniem
przez konflikt przeciw Grecji i Jugosławii
miałoby konsekwencje bezpośrednio w operacji Barbarossa.
Kiedy lodowate wiatry zaczęłaby wiać rosyjska zima,
nadzieje na zwycięstwo ostatecznie obróci się na korzyść aliantów.