Het jaar 1940 liep ten einde een paar uur geleden,
maar de dageraad van 1941 werd begroet door alle Britse zeemeerminnen.
De lucht zoemde van het gezoem De Luftwaffe-vliegtuigen van Adolf Hitler.
Vliegen in formatie naar het hart van Londen,
ze gingen lanceren sterkste luchtaanval
dat dit oorlog heeft gekend,
voortzetting van de campagne geleid door de Duitsers
ondermijnen Britse moraal.
De bommen regenden non-stop op straten en gebouwen.
De donkere steegjes en de kronkelende passages van Londen
vonden zichzelf verlicht door een vuur zo hevig
dat hij een bijnaam kreeg "De tweede brand van Londen",
in verwijzing tot de grote brand van 1666.
Brandweerlieden vochten in een lucht verzadigd met rook,
wanhopig proberen te stikken de brand die de stad verwoestte.
Gedurende deze periode, beneden, in hun schuilplaatsen
en in metrostations, de burgers beefden van angst,
hopen en bidden om nog een nacht in de Blitz te overleven.
Sinds de zomer van 1940
het Britse volk leed angstaanjagende luchtaanvallen.
De tol werd steeds zwaarder.
Het was tragisch duidelijk dat een groter aantal burgers
hoeveel soldaten waren er gevallen slachtoffers van de verwoestingen van de oorlog.
In de begindagen van 1941, het stof valt gewoon neer,
families probeerden het vinden hun weg door de ruïnes.
Hij was niet verrassend om te zien
dan de Engelsen voelde me alleen dan ooit
in hun gevecht tegen de As-troepen.
Vorig jaar was Frankrijk gevallen in handen van nazi-Duitsland
en een groot deel van Europa was bezet
door de troepen van Hitler.
Die van Mussolini gingen door om tegen de Engelse soldaten te vechten
en die van het Gemenebest in de Afrikaanse woestijn,
Duitse vliegtuigen en onderzeeërs regeerde over de Middellandse Zee
en de Atlantische Oceaan.
Echter, in 1941, de eerste scheurtjes stonden op het punt te verschijnen
bij trouwringen gesmeed rond Hitler.
Integendeel,
de banden tussen degenen die vochten aan geallieerde zijde aangescherpt.
Omgekeerd wantrouwen verscheen
tussen degenen die vochten naast nazi-Duitsland.
de Sovjet-Unie werd sterker,
zijn legers voorbereiden en zijn oorlogsmachine,
de balans veranderen bestaande sterke punten
tussen Hitier en de Russische leider Joseph Stalin.
Onvoorspelbare gebeurtenissen volgden die een beslissende invloed zouden hebben
op het verloop van het conflict.
Het conflict ging door op aarde, in de lucht en op zee.
De invasie van de Sovjet-Unie door Duitsland aan het voorbereiden was.
Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan,
voorzitter roosvelt sloot zich aan bij de geallieerde zaak,
Engeland een kans geven effectiever te bestrijden.
In januari 1941,
het grootste deel van continentaal Europa bezet was
door de Asmogendheden.
Frankrijk was gevallen in juni 1940,
ondanks al zijn pogingen om de opmars van de Wehrmacht af te slaan.
Nederland, België, Luxemburg had hetzelfde lot ondergaan.
In het noorden, Denemarken en Noorwegen was al in april 1940 binnengevallen,
en Finland gaf zich over een maand eerder naar de Sovjet-Unie.
In Oost-Europa, Polen, het land waarvoor Frankrijk
en Groot-Brittannië waren vermeldingen in de oorlog waren gedeeld
tussen Stalin en Hitier.
De inwoners ondergingen alle verschrikkingen Nazi- en Sovjetbezetting.
Het enige land dat vrij en in staat is de strijd tegen de As was Groot-Brittannië.
Soldaten uit het hele Gemenebest kwam om zich bij de Engelse troepen aan te sluiten.
Van Australië tot India via Canada,
soldaten, geniesoldaten, piloten en matrozen kwamen aan
om hun plicht te doen door deel te nemen aan de strijd.
Veel mannen had zich ook bij Engeland gevoegd,
hun bezette landen ontvluchten door de troepen van Hitler.
Poolse piloten speelde een grote rol in de gevechten
tegen de Luftwaffe tijdens de Battle of Britain in de zomer van 1940.
Poolse decryptors hadden leverde waardevolle informatie op
laten breken Enigma-codes in Bletchley Park.
Ergens anders,
degenen die in bezette gebieden woonden gevormde verzetsgroepen,
saboteren vijandelijke communicatie
en het verzamelen van hun sympathisanten om te blijven vechten
in veel zakken van verzet in heel Europa.
Ondersteunt kwam van alle kanten,
maar de Britse premier,
Winston Churchill maakte zich zorgen om te zien dat iemands middelen opraken
en de voorraden slinken.
De Slag om Groot-Brittannië was duur geweest.
Veel vliegtuigen verloren was gegaan in de strijd,
vele vliegbases en fabrieken was beschadigd door de aanslagen.
Er waren al zware verliezen geleden in mannen, in uitrusting in het voorjaar van 1940,
tijdens operaties uitgevoerd om te redden
het Britse expeditieleger en andere geallieerde troepen
op de stranden van Duinkerke.
Ondanks de evacuatie van Duinkerken een retraite was gevierd
enthousiast door de geallieerden,
alsof het een overwinning is.
Hitler had gewonnen,
maar de moraal van de geallieerden was opnieuw opgeblazen.
Als er veel soldaten waren teruggebracht veilig op Britse bodem,
gepantserde voertuigen en kostbare wapens waren achtergelaten
op de stranden van Frankrijk.
De oorlogsinspanningen hadden hun hoogtepunt bereikt, de arbeiders werkten fulltime
bereiken heel hoog doel
productie van materialen militairen die nodig zijn voor de operaties.
Het was een belangrijk punt om te behouden enige hoop tegen Duitsland.
Winston Churchill koesterde al zijn hoop aan hulp uit Amerika.
De premier had geweven lange banden
met de Amerikaanse president.
Franklin Roosevelt maakte toen een symbolisch gebaar
om de oorzaak te helpen geallieerd in september 1940.
In ruil voor territoria in de Engelse koloniën
bewerkstelligen marine- en landbases,
50 Amerikaanse torpedobootjagers werden overgeplaatst naar de Koninklijke Marine.
Ondanks de status de neutraliteit van de Verenigde Staten,
Churchill leeft in deze beslissing een gebaar van beweerde niet-neutraliteit.
In de Verenigde Staten echter
publieke opinie volgde zijn president niet
zonder uit te zenden sommige reserveringen,
omdat de bevolking aarzelde in een richting bewegen
die kunnen leiden tot draden, broers en echtgenoten
een dag verschuldigd zijn vechten in Europa.
Velen waren nog steeds achtervolgd door de Eerste Wereldoorlog,
gedurende welke duizenden Amerikanen waren vermoord
op de velden slag van Frankrijk en overzee.
Toen de Engelsen ten oorlog trokken tegen Duitsland in 1914,
weinig Amerikanen waren enthousiast om zich bij dit conflict aan te sluiten.
De dreiging van aanslagen moest Duitse marine begint te wegen
op Amerikaanse schepen,
evenals torpederen tragedie van de Lusitania in 1915,
dus de publieke opinie neigt naar ingrijpen.
Ruim 20 jaar later,
Adolf Hitler was goed op de hoogte
van het gevaar van veroorzaken de VS in de oorlog
en hij vermeed het plegen dezelfde fouten als zijn voorgangers.
Hij was heel voorzichtig om niet te provoceren
deze nog steeds neutrale natie.
De helft van de Amerikaanse bevolking was vastbesloten om te blijven
buiten van het Europese conflict.
dienstplicht in tijden van vrede,
die veel mannen transformeerde in het leger, veroorzaakte angst
dan de jongens worden snel naar Europa gestuurd.
President Roosevelt stelden de Amerikanen snel gerust.
Europese volkeren die zich verdedigen, hebben het ons niet gevraagd
vechten in hun plaats,
ze vragen het ons gewoon het middel om te vechten.
Hij luidde de alarmbel want als Engeland zou vallen,
de asmogendheden wiens doel de wereld zou domineren, zou beheersen
Europa, Azië, Afrika, Australië en de oceanen,
Amerika verlaten alleen in zicht.
President Roosevelt maakte zich grote zorgen over de oorlog
die woedde weg van de Amerikaanse kust.
Op 6 januari 1941, hij hield een toespraak voor het Congres
die de geschiedenis is ingegaan zoals de toespraak van de vier vrijheden.
Hier zijn zijn eigen woorden:
"We roepen op tot een wereld gebaseerd op vier essentiële vrijheden.
Vrijheid van meningsuiting rond de wereld,
vrijheid voor elke machthebber om God te eren volgens zijn eigen rituelen,
de vrijheid om vrij te zijn van gebrek, de vrijheid om niet bang te zijn.
Het is een basis voor een acceptabele wereld in onze tijd en voor onze generatie.
Deze wereld is de perfecte antithese daarvan gebaseerd op tirannie
dan dictators proberen op te leggen met bommen."
Deze toespraak maakte indruk diep op Amerikanen
en werd vereeuwigd door posters en latere monumenten.
Hij liet ook toe om de verhoging te rechtvaardigen
producties militaire uitrusting.
Als Amerikanen het wisten de mogelijkheid om oorlog te voeren,
voor de Engelsen die vochten alleen Hitler en Mussolini,
het waren maar woorden.
De bommen bleven neerregenen over Engelse steden en havens,
de troepen waren bij opnieuw ingezet in Afrika.
De premier pleitte opnieuw zijn zaak met de Amerikaanse president.
"Geef ons het gereedschap en we maken de klus af."
Churchill wist dat de geallieerden dat hadden gedaan veel meer nodig dan toespraken,
ook geïnspireerd zij het, om te voorkomen
dat Britse grondgebied valt in handen van de As.
Het Verenigd Koninkrijk stond op het toneel waar hij zijn wapens niet kon betalen.
Tenzij de Engelsen geef je niet over aan Hitler,
vroeg Roosevelt aan het Congres een wet die noch het bedrag zou beperken
noch de vorm van hulp die zou kunnen worden verstrekt.
De Lend-Lease-overeenkomst zou Roosevelt machtigen om te verkopen,
eigendomsbewijzen overdragen, ruilen, uitlenen of huren
eventuele militaire uitrusting naar welk land dan ook
wiens verdediging vitaal werd verklaard voor de veiligheid van de Verenigde Staten.
Ondanks de hoop van Roosevelt
met een snelle handtekening om Groot-Brittannië te helpen,
er was een sterke verzet van de isolationisten.
In Chicago,
een organisatie genaamd America First werd steeds populairder.
De beroemdste woordvoerder, was vliegenier Charles Lindbergh.
Hij was vastbesloten om te houden het land buiten het conflict.
veel persoonlijkheden had zich aangesloten bij deze denkrichting,
waaronder Walt Disney, de wereldberoemde producent,
actrice Lillian Gish, evenals Alice Roosevelt Longworth,
de oudste dochter van Theodore Roosevelt, President van de Verenigde Staten van 1901 tot 1909.
Politici steunde ook deze organisatie.
Senator Burton Wheeler deed alles wat hij kon
om de president te destabiliseren
Geruchten verspreiden op de wens die deze zou hebben
versterking van de marine om oorlog te voeren.
De meerderheid van de bevolking vreesde deel te nemen aan een nieuwe oorlog.
Deze beschuldigingen dreigden de Lend-Lease-overeenkomst in gevaar brengen,
wat tot verdere vertragingen leidt voor het sturen van hulp naar Engeland.
Roosevelt was woedend, de As versterkte zijn greep op Europa,
hij vreesde dat Hitler zou lanceren zijn landingsoperaties
in Engeland heel snel.
Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, Adolf Hitler had andere zorgen.
Hij was van plan om te verzenden zijn aanvalstroepen
in een richting die Roosevelt niet had voorzien.
Augustus 1939,
de minister van Buitenlandse Zaken De Duitse Von Ribbentrop had getekend
een niet-aanvalsverdrag met zijn Sovjet-tegenhanger Molotov.
Hitler keek toe zorgvuldig Sovjet-gebied
en wachtte op de gelegenheid om Stalin en het Rode Leger te verpletteren.
Dit project werd niet alleen gemotiveerd door de wens om meer gebieden te veroveren
voor het Derde Rijk,
maar ook om te bevredigen een persoonlijke haat tegen de nazi-dictator
tegen het communisme.
Ondanks de enorme omvang van de taak die hem te wachten stond,
Hitler geloofde dat hij het kon de oorlog niet alleen naar het Westen voeren,
maar ook in het Oosten.
De Duitsers keken toe de activiteiten van de Russen met aandacht.
Ze merkten de zwakte op van het sovjetleger
vergeleken voor de effectiviteit van hun leger
die had geveegd zo gemakkelijk over West-Europa.
Tijdens de winter van 1939-1940
grote Russische strijdkrachten was verdreven
door Finnen veel lager in aantal.
Deze campagne rampzalig had Hitler overtuigd
het was genoeg om te geven een flinke schop tegen de deur
en dat allemaal de verrotte structuur zou afbrokkelen.
Op 18 december 1940,
de Führer had uitgezonden zijn eerste instructies
betreffende Operatie Barbarossa
blijk geven van zijn bedoeling om de Sovjet-Unie binnen te vallen
vanaf het voorjaar van 1941.
Om dit ambitieuze plan voor te bereiden, hij concentreerde zich op het veiligstellen van de Balkan
op de zuidflank van Rusland.
Hongarije, Roemenië en Slowakije waren aangemoedigd
trouw te zweren bij de Axis twee maanden later
dan Japan en Italië hebben het tripartiete pact ondertekend,
september 1940.
Vooral Roemenië speelde een cruciale rol in de plannen van Hitler.
historisch, Roemenië was een bondgenoot van Engeland.
Ze had gevochten aan de kant van de Entente tegen Duitsland
tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Het verdrag dat Roemenië had ondertekend met de geallieerden in 1916 was gevierd.
Helaas dingen ging niet zoals gepland
voor deze Balkanstaat.
Hoewel het Roemeense leger bij deze periode was relatief belangrijk,
een half miljoen sterk, ze waren slecht opgeleid
en besteld door onervaren agenten.
mei 1918,
250.000 soldaten was gedood of gevangen genomen
en Roemenië werd gedwongen om het Verdrag van Boekarest te ondertekenen
met de krachten uit Midden-Europa.
Het miljoen tonnen tarwe
evenals olie dat het land moest verstrekken,
liet Duitsland doorgaan vechten tot eind 1918.
Het is meestal olie Roemeen die Hitler interesseerde,
net zoveel als het strategische belang van het land
langs geplaatst van de zuidelijke grens van de Sovjet-Unie.
Hitler had er alle vertrouwen in in de onderwerping van de Roemenen aan de As.
September 1940, de koning van Roemenië,
Charles II, was verdreven door het pro-Duitse en anti-bolsjewistische regime
van premier Ion Antonescu,
die zich haastte te ondertekenen het tripartiete pact op 23 november.
Duitse troepen viel snel het gebied binnen
en het land werd een belangrijke basis voor Hitler.
De Roemeense dictator werd een van zijn trouwste bondgenoten.
De Duitsers, stilletjes en minutieus versterkt
hun controle op de Balkan.
De minister van Russische Buitenlandse Zaken,
Molotov, was verontrust door de tegenzin die Duitsland moest respecteren
het in 1939 ondertekende verdrag.
Rusland had olie geëxporteerd, granen en grondstoffen
naar Duitsland zoals gepland, maar Duitsland had alleen gezonden
moderne uitrusting en wapens slechts mondjesmaat naar Moskou.
De vijandigheid groeide, Molotov had veel vragen.
Hitler slaagde erin te maskeren zijn plannen door de Russen te overtuigen
dat de Duitse troepen aangekomen in Roemenië waren er niet
alleen om eruit te zijn bereik van de Britse luchtmacht.
Leid de aandacht van de Sovjets af werd al snel de laatste
Hitlers zorgen.
De activiteiten van zijn Italiaanse bondgenoot Benito Mussolini dreigde te ondermijnen
zijn plannen voor het voorjaarsoffensief
en ze riskeerden hem te dwingen om het offensief enkele maanden uit te stellen.
Mussolini was erg jaloers geworden successen van zijn partner,
wiens troepen bezetten Europa, van Polen tot Noorwegen.
Toen hij het leerde dat de Duitsers ook bezetten
de olievelden van Roemenië,
hij werd woedend.
voor Mussolini, het was een ankerplaats in Zuidoost-Europa,
een gebied dat Italië claimde
als onder vallen zijn exclusieve invloedssfeer.
Hij wilde het heel graag weten het plezier van het uitbreiden van het Italiaanse grondgebied
net zo deden de Duitsers.
Als Hitler eigenaar zou zijn van de Atlantische gebieden tot de Oeral,
hij zou de Middellandse Zee domineren en alle gebieden eromheen.
Tegen de mening in van zijn stafchefs
en zonder Duitsland te informeren, omdat ze wisten dat Hitler er tegen was,
op 28 oktober 1940, Mussolini valt Griekenland binnen,
en het zuiden van het schiereiland van de Balkan in chaos stortte.
De rustige wachtruimte van de troepen van Hitler, werd een slagveld.
De bakermat van de democratie binnenvallen was niet zo'n gemakkelijke missie
dat Mussolini verwachtte.
De Grieken vochten met grote moed,
zodat op de derde novemberweek,
meer was er niet een enkele Italiaanse soldaat op Griekse bodem.
Griekse troepen rukten op naar bezet Albanië
en de droom van een overwinning want het Italiaanse rijk werd getransformeerd
in vernedering voor de Duce.
In januari 1941, de strijdende partijen zaten in een impasse.
De vechtlust Griekse soldaten wekten bewondering
en Hitler maakte zich zorgen dat de geallieerden hen niet te hulp schieten
en dat ze de Balkan niet binnendringen.
Zo'n tussenkomst zou rampzalig zijn
voor de voorbereidingen van de invasie van de Sovjet-Unie.
Hitler wist het dat hij snel moest ingrijpen
in het conflict met Griekenland.
Aandachtspunten ontbraken niet.
De troepen van Mussolini werden bedreigd op de Balkan en ook in Afrika.
Toen Italië de oorlog verklaarde 10 juni 1940 tegen Frankrijk
en Groot-Brittannië,
Britse stellingen binnen Noord-Afrika leek bedreigd.
Generaal Percival Wavell voerde het bevel 40.000 mannen uit de heerschappijen
die werden bedreigd door 200.000 Italiaanse soldaten in Libië
en 250.000 naar het zuiden uit Ethiopië en Somalië.
De As-troepen hoopten
dan een campagne in Noord-Afrika succesvol,
zou hen in staat stellen om als volgende toe te slaan de olievelden van het Midden-Oosten,
bevoorrading afsnijden olie bondgenoten
ten goede komen van hun eigen militaire industrie.
Ondanks de gevechten in de lucht van Engeland,
Churchill had moedig stuurde zijn troepen om Egypte te verdedigen.
Op 9 december 30.000 soldaten,
onder leiding van generaal Richard O'Connor, werden gestuurd
om Sidi Barrani over te nemen
100 kilometer verderop binnen Egyptisch grondgebied.
Op 15 december 1940,
Italiaanse troepen waren geweest totaal het land uit gejaagd.
Begin 1941 transformeerde O'Connor deze aanval grootschalige invasie van Libië.
De geallieerden hoopten die controle van Noord-Afrika zou een stap verder zijn
voor de oprichting van een tweede front tegen de As-mogendheden in Europa,
maar Hitler en zijn generaals droegen hun focus op de Middellandse Zee.
Operaties in Noord-Afrika was afhankelijk van bevoorrading
die over zee zijn gemaakt.
Als de As-troepen erin slaagden om de zeeroutes te blokkeren,
de gevolgen zouden desastreus zijn.
Ze hadden de meeste al onder controle Noord-Afrikaanse havens.
Na de val van Frankrijk,
ze hadden hun handen gelegd op de havens van Marokko,
op Oran in Algerije, Tunis in Tunesië.
Ook de Italianen hadden de leiding van Tripoli en Benghazi in Libië.
Alles wat aan de geallieerden werd overgelaten, het was het Suezkanaal in Egypte
en de kostbare landen van Gibraltar en Malta,
van levensbelang om het succes van de geallieerden mogelijk te maken.
De As-troepen waren op de hoogte van dit strategisch belang,
maar Hitler ontmoette elkaar nieuwe moeilijkheden
om zijn eilanden af te trekken onder geallieerde controle.
Hij had gevraagd aan de Spaanse dictator Franco
om hem te laten gebruiken zijn grondgebied om zijn aanvallen te lanceren
maar zo lang als Franco bleef terughoudend om partij te kiezen,
op dit moment, Gibraltar bleef een Engels bezit.
Malta was nog belangrijker voor de campagne in Noord-Afrika.
Het deed niet alleen dienst als tussenstop aan de geallieerde konvooien en partijen uit Engeland.
Daarnaast is de ligging van het eiland,
precies tussen Sicilië en Noord-Afrika was perfect voor het lanceren van aanvallen
tegen konvooien van de As naar Afrika.
Volgens Churchill, Malta was een onzinkbaar vliegdekschip.
Duitse U-boten Britse schepen lastiggevallen
tijdens hun reis van de Atlantische Oceaan,
terwijl in de Middellandse Zee, de rollen waren omgedraaid
omdat de geallieerde schepen en Op Malta gebaseerde vliegtuigen waren in staat
om de Italiaanse konvooien te bombarderen
wie leverde de legers van Noord-Afrika.
De As-troepen waren op de hoogte die de verovering van Malta zou kunnen beïnvloeden
op de voortgang campagne in Noord-Afrika.
De regelmatige bombardementen op het eiland
evenals onderzeeërs zwermende roedels om haar heen,
maakte konvooien naar het eiland echte zelfmoordmissie.
Krachtige marine-escorts en zelfs onderzeeërs werden gestuurd
om beladen schepen te begeleiden van essentiële goederen voor Malta.
Het was een constante uitdaging om de bevoorrading van het eiland te garanderen.
Toen Mussolini om hulp vroeg van Duitsland om het neer te halen,
het werd erger voor burgers en militairen die in Malta wonen.
In januari 1941,
Herr Marshall Göring beval neusje van de zalm van Luftwaffe-eenheden
Verlaten Noorwegen voor Sicilië.
Duizenden vliegeniers en tientallen vliegtuigen kwamen aan.
op 8 januari
96 bommenwerpers waren op het eiland zeer korte afstand van Malta
en honderden meer stonden op het punt aan te komen.
Tussen de Duitse piloten die op Sicilië is aangekomen,
was Joachim Muncheberg, een 21-jarige aasjager
die zojuist het hoogste had ontvangen eer voor moed,
het IJzeren Kruis.
Luftwaffe piloten van dit formaat bijeenkomst op Sicilië toegenomen
de risico's voor konvooien naar Malta.
Begin januari,
een geallieerd konvooi geladen met goederen en munitie was onderweg naar Malta
en Griekenland van Gibraltar.
Aan zijn zijde zeilde een grote zeemacht gevormd
van vernietigers en het vliegdekschip Illustrious,
een belangrijk doelwit voor de Axis.
De Illustrious was het enige vliegdekschip van de Koninklijke Marine in de Middellandse Zee.
Hij had al aanzienlijk veroorzaakt schade aan de Italiaanse vloot
tijdens de vernietigende aanval vanuit de haven van Taranto in november 1940.
Dat was niet verwonderlijk Italianen en Duitsers zoeken
uit het conflict.
Aanvankelijk de middag van 10 januari
de Luftwaffe kwam binnen op het podium in de Middellandse Zee.
Drieënveertig Stuka's viel het konvooi aan,
in golven storten gesynchroniseerd vanaf verschillende hoogtes
misleiden de DCA van de schepen.
Heel bekwaam, de piloten van de Luftwaffe lanceerden hun aanvallen
achteloos van hun eigen veiligheid.
500 kilo pantserdoorborende bommen haastte zich regelrecht naar de schepen en had
een vernietigend effect.
The Illustrious kreeg zeven voltreffers
en stormvogelvliegtuigen en Swordfish die aan dek waren
en wie had dat kunnen doen het verschil werd vernietigd.
Malta was vrijwel alleen en leed ergere bombardementen
dan die van wie dan ook welk ander land in de hele oorlog.
meer bommen zouden vallen op dit kleine eiland
dan in Londen gedurende de Blitz.
As-troepen konden feestvieren het buiten werking stellen van de Illustere,
maar in Afrika waren er minder redenen om de champagne te openen.
O'Connor vorderde steeds verder diep in vijandelijk gebied,
op weg zijn naar de haven van Tobroek.
De Italianen waren langzaam terrein verliezen.
In Oost-Afrika, de Britten voerde een tegenoffensief uit
tegen de Italianen in Eritrea en Soedan.
dromen van imperium van Mussolini verdwenen.
Op 18 januari ging hij het sombere gezicht ontmoet Hitler
in zijn residentie Berghof.
In de prachtige omgeving van de Beierse Alpen,
de twee dictators hadden veel onderwerpen om te bespreken.
Mussolini was duidelijk bezorgd over de situatie
die in Afrika aan het verslechteren was.
Adolf Hitler was categorisch, de Italianen moest blijven vechten
en hun territorium behouden.
Bovenal, vreesde de Führer
dat als de geallieerden verslaan de Italiaanse legers in Afrika,
Britse troepen vrij zijn om elders in te grijpen,
dus in Griekenland, gevaarlijk dichtbij kostbare Roemeense olievelden.
Tripoli mag niet vallen, zei hij tegen Mussolini.
Hij zou versterking sturen zo snel mogelijk uit Duitsland
om ze te helpen verdedigen Libië tegen de troepen van O'Connor.
Terwijl de As-leiders bespraken hun militaire strategie,
Britse troepen verzamelden zich rond Tobroek.
Op de ochtend van 21 januari profiteren van de duisternis,
een gewelddadige aanval werd gelanceerd.
Vlug, O'Connors bataljons brak door de verdedigingslinies.
met kracht, granaten, tanks en artillerie,
Britse troepen duwde de Italiaanse eenheden terug
die de stad verdedigde.
In minder dan 24 uur, de stad was ingenomen.
Ondanks de bestelling aandringen op Mussolini,
aankondigen dat de overgave was geen optie,
de Italiaanse troepen niet meer hadden geen andere keuze dan de wapens neer te leggen.
Het platteland in de westelijke woestijn voortgezet
en het leek nergens op kon de opmars van O'Connor niet stoppen.
30 januari de geallieerden veroverden Derna
160 kilometer verderop ten westen van Tobroek.
Dan, op 7 februari de 10e terugtrekkende Italiaanse leger werd afgesneden
in tweeën en geplet tijdens de Slag bij Beda Fomm.
De tweede grootste stad van Libië, Benghazi, viel in geallieerde handen,
en de Engelsen nam 130.000 Italianen gevangen.
Het 10e Leger van Mussolini opgehouden te bestaan.
De weg naar Tripoli lag open
en het einde van de overheersing van de Italianen in Noord-Afrika was nabij.
Op 9 februari Italiaanse troepen resterende teruggetrokken in de richting van Elagaila.
Generaal Graziani stuurde een bericht naar Rome,
roept zijn uitputting op zenuwachtig en vraagt Mussolini
om het te verhogen van zijn bevel.
Twee dagen later, hij vertrok naar Italië
terwijl de geallieerden vierden hun overwinning.
Het prijzen van de behaalde heldendaden in de westelijke woestijn,
Staatssecretaris Anthony Eden, parafraseren van de woorden
die Churchill had aangenomen na de Battle of Britain, zei:
"Nog nooit zoveel gehad van soldaten was omringd door zo weinig."
Over twee maanden, O'Connor die voor zijn heldendaden tot ridder zou worden geslagen,
leidde zijn troepen over meer dan 1.200 kilometer,
vernietigen van een leger Italiaan van tien divisies
en niet verliezen slechts 500 man.
De campagne in de Westelijke Woestijn was een groot succes,
maar in Engeland de politieke situatie was delicaat.
Churchill moest opnieuw voor een wreed dilemma staan.
De oorlog tussen Mussolini en Griekenland vervolgde,
maar Engeland had getekend een overeenkomst met Griekenland in april 1939.
De Grieken hadden het nog steeds moeilijk tegen Italiaanse troepen.
Het was onaanvaardbaar geworden niet om een bedreigde bondgenoot te helpen.
Het gebrek aan reactie zou de Britten in diskrediet kunnen brengen,
wie was afhankelijk ook buitenlandse steun.
Churchill vond dat een inspanning symbolisch moet op zijn minst worden geprobeerd.
Hij regelde het met Wavell, de commandant Britse troepen in het Midden-Oosten,
een belangrijk deel verplaatsen van het 13e korps van O'Connor,
van Libië tot Griekenland.
Wavell aarzelde als gevolg van de huidige operaties,
maar de meeste troepen de Graziani was gevangen genomen.
Hij dacht dat het mogelijk was om deze mannen over te plaatsen.
Dit besluit was echter ernstige gevolgen hebben
voor hen die waren achtergebleven ter plaatse om de strijd voort te zetten.
Adolf Hitler volgde met de grootste aandacht
elke beweging van de geallieerden.
O'Connors troepen waren aanzienlijk verzwakt.
Hij zag kans om toe te slaan.
12 februari het recent gevormde Afrikakorps,
gemaakt van verse en doorgewinterde troepen,
liep de woestijn in om een totale ineenstorting te voorkomen
Italiaanse strijdkrachten.
Het Afrikakorps was beter uitgerust dan het leger van Mussolini.
Nog belangrijker,
hij had aan zijn hoofd een van de grootste Duitse generaals, Erwin Rommel.
Rommel was al een medaillewinnende officier tijdens WO II.
Hij had geconfronteerd de geallieerden in 1940
en hij had een beslissende rol in het succes van de Duitse operaties
in het noorden van Frankrijk.
Tijdens de slag, zijn pantsers kwam zo snel Frankrijk binnen
dat zelfs het Duitse opperbevel wist niet waar ze waren.
Dit is de reden waarom deze divisie had ooit de bijnaam:
de fantoomdivisie.
Rommel was al veel geïllustreerd tijdens deze strijd
naar de omgeving van het strand van Duinkerke.
Het is niet verwonderlijk dat de aankomst van Rommel in Noord-Afrika veroorzaakt
zorg voor de geallieerden.
Duitse troepen rukken op richting de Engelse geavanceerde posities
van Elagaila vanuit hun basis in Tripoli.
O'Connor zou een slachtoffer worden van een vreselijke ommekeer.
Rommel bleek zo bekwaam tijdens de gevechten in Afrika
dat hij zal winnen zijn bijnaam Desert Fox.
Op 20 februari troepen Duitsers en Britten kwamen met elkaar in botsing
voor het eerst in Afrika.
De geallieerden waren gedwongen zich terug te trekken
en ga naar Egypte.
Op de Balkan beschermde Hitler Roemeense olievelden.
Wegens aankomst van de eerste Engelse troepen in Griekenland,
het was urgent geworden.
Het doel was om de Axis veilig te stellen totale controle over Zuidoost-Europa.
Hij begon landen onder druk zetten
zodat ze kunnen tekenen het tripartiete pact.
Elke natie dat niet zou indienen zou moeten doen
aan de legers van het Derde Rijk.
De Griekse regering, net als de koning van Griekenland
die het aanbod afwees Duitse immuniteit in gevaar was.
Ze zouden naar binnen moeten komen in een moeilijk te winnen oorlog.
Toen Bulgarije accepteerde om deel uit te maken van de as op 1 maart,
dezelfde dag,
Duitse eenheden stak de Donau over
zodat de luchtmacht en land kan inzetten
op het Bulgaarse platteland, klaar om buurland Griekenland aan te vallen.
Griekenland was dat niet het enige Balkanland
willen hun territorium behouden.
Het Koninkrijk Joegoslavië,
die zich uitstrekte van de Balkan naar Midden-Europa was
tot nu toe onbeslist over zijn trouw.
De regent, de prins Paulus van Joegoslavië had geaarzeld
wordt vervolgd Roemeense en Bulgaarse voorbeelden
en om mee te doen het tripartiete pact.
Hij werd opgeroepen door Engeland en de Verenigde Staten
om de Duitse druk te weerstaan en om de Italianen in Albanië aan te vallen.
Na de Eerste Wereldoorlog wereld en het Verdrag van Versailles,
Joegoslavië was een vriend van Frankrijk geworden.
Het was een kamer belangrijk op het bord
bij het onderhoud van vrede op de Balkan.
Na de val van Frankrijk in 1940 Joegoslavië stond er alleen voor,
omgeven door land onderdeel van de Asmogendheden.
Op 4 maart 1941,
Prins Paul van Joegoslavië ontmoette Hitler
en kondigde aan dat hij zou tekenen het pact op de voorwaarde
die zijn land niet heeft vechten voor de As,
en dat de Duitse troepen Joegoslavië niet passeren.
De onderhandelingen weken zou duren,
en de toekomst van Joegoslavië zag er onzeker uit.
De As-troepen breidden zich uit hun hegemonie in Europa en daarbuiten.
Adolf Hitler, terwijl hij vasthoudt de druk op de Balkanstaten,
onderhouden contact met zijn Japanse bondgenoten.
Op 5 maart vaardigde Hitler richtlijn 24 uit, samenwerking met Japan,
in de hoop dit land te overtuigen actie ondernemen in het Verre Oosten
zo spoedig mogelijk om de Britse legers te bezetten.
Japan was bezig een lang en meedogenloos conflict met China
en had al zwakte gebruikt posities van de westerse rijken
in zijn voordeel.
1940,
Tokyo eiste dat Frans Indochina sluit de weinige gebruikte wegen
overbrengen hulp aan China.
In hetzelfde jaar hadden ze vroeg de Britse regering
om de weg naar Birma af te sluiten varieerden van grondgebied dat in handen was van de Engelsen
naar de stad Kunming.
Er waren veel scheldwoorden in de Tweede Kamer
toen premier Churchill toegetreden tot het verzoek van de Japanners,
maar Groot-Brittannië bevond zich in zo'n kwetsbare positie
dat hij niet kon een andere beslissing nemen.
De meeste kolonies belangrijk van Engeland waren
in het Verre Oosten, inclusief Hong Kong en vooral Singapore,
aan wie werd gedacht zoals het Gibraltar van het Oosten.
Er was ook Maleisië schiereiland ten noorden van Singapore,
wie was een bron rubber essentieel,
en Birma, met de onmisbare haven van Rangoon.
Nu waren de Japanners er klaar voor om een beetje buiten China te wagen.
Als ze konden verover de buitenposten
van het machtige Britse rijk,
niet alleen zouden ze toegang hebben rechtstreeks naar natuurlijke hulpbronnen,
maar het zou ook betekenen dat de voorraden
troepen al beperkt Brits,
uiteindelijk zou slijten.
Voor Winston Churchill, de dreiging op het rijk was erg zorgwekkend,
maar gevaren nog dichterbij bedreigd.
De Luftwaffe ging door om de Britse eilanden te bombarderen
en Churchill realiseerde zich wat om Hitler te bestrijden
en de Asmogendheden zou lang en gevaarlijk zijn.
Engeland was nu onderhevig aan regelmatige aanvallen
sinds september 1940,
en daar was weinig hoop op de Luftwaffe zet haar bombardementen voort.
In januari en februari waren er intense invallen door het hele land.
Hitler zocht met alle middelen
moraal te ondermijnen van de Britse bevolking.
Er was meer voor nodig dan de Blitz Engeland te verslaan.
Ondanks de bommenregen, de Britse natie bleef resoluut.
De koninklijke familie gaf zichzelf als voorbeeld wanneer, ondanks de gevaren,
ze weigerde Londen te verlaten.
Begin maart, zelfs wanneer Buckingham Palace werd getroffen
aan de noordzijde van het gebouw, ze bleef in de stad en ging verder
verzamelen aanhangers tegen Duitsland.
Duitse troepen werden ingezet te land, ter zee en ter zee,
maar steeds meer Britse soldaten verlieten het land
zijn over de hele wereld ingezet.
De overheid Brits deed het het beste
om de vijand op afstand te houden
en maatregelen Er moesten extremen genomen worden.
De minister van Arbeid en de Nationale Dienst, nam Ernest Bevin
de drastische beslissing Engelse vrouwen bellen
deelnemen aan de oorlogsinspanning.
Volwassen vrouwen begonnen om deel uit te maken van de beroepsbevolking
vanaf maart 1941.
Engeland was aan het veranderen door de uitvoering
van een economie van totale oorlog.
In december ging Bevin nog een stapje verder en beval de dienstplicht van vrouwen.
Ten eerste, allemaal Engelse alleenstaande ouderen
van 20 tot 30 jaar werd genoemd.
medio 1943, bijna 90 procent van de alleenstaanden
en 80 procent van Engelse bruiden werkten in fabrieken,
in de velden of in de strijdkrachten.
In de jaren 30, de plaats van vrouwen was thuis
en de rol van de mens moest gaan werken.
Met de oorlog, sociale rollen traditioneel moest veranderen.
Hoewel veel vrouwen werkte goed voor de oorlog,
in 1941, moeders zoveel als alleenstaande vrouwen waren gebeld
om te bezetten wat werd overwogen zoals mannenwerk.
Hun enorme bijdrage aan de oorlogsinspanning ging spelen
een fundamentele rol in het succes van Groot-Brittannië
tegen de As-troepen.
Het voorjaar van 1941 naderde
en Luftwaffe-bommenwerpers een nieuwe tactiek toegepast.
In plaats van te mikken de steden in het hart van het grondgebied,
zij concentreerden zich, op bevel van Hitler,
op havens langs de Britse kust.
Deze verandering was het gevolg van de verminderde efficiëntie
van de Duitse marine in de Slag om de Atlantische Oceaan.
Het verlies van U-boten toegenomen
deels omdat extra vernietigers
dat Roosevelt in 1940 had verstrekt.
Karl Dönitz, commandant van de Duitse marine draaide zich om
naar de Luftwaffe om hem te helpen
en vroeg Hitler om zijn strategie te veranderen,
en dat de invallen zijn gericht tegen de havens
zoals Plymouth, Bristol, Swansea en Belfast.
Burgerlijke bevolkingen slachtoffers van de Blitz bleven groeien.
Op 11 maart 1941,
Churchill kon eindelijk de informatie geven waar hij naar uitkeek.
Na maanden van debat en onderhandelingen,
voorzitter roosvelt had uiteindelijk gewonnen van het Congres,
en had getekend de Lend-Lease overeenkomst.
Het betekende dat binnenkort
een groot aantal militaire uitrustingen Amerikanen zouden in Europa aankomen,
en dat die die aan het vechten waren in Duitsland
nu een vaste stof hoop de oorlog te winnen.
Hitler begreep die neutraliteit uit de VS zou niet lang meer duren
hoewel deze nog steeds hebben geen oorlogsverklaring.
In tegenstelling tot, hij had nu machtige bondgenoten,
en zijn overeenkomst met de Japanners zou erg handig blijken te zijn.
Spionnen waren al aan het kijken marinebasis Pearl Harbor,
en eind 1941 relaties verslechtert tussen Washington en Tokio,
de Japanners gooiden een verrassingsaanval op Pearl Harbor
en andere basiszaken Amerikanen in de Stille Oceaan.
In maart 1941,
Hitler had geen tijd wijden aan de Amerikaanse dreiging.
Meer dringende zaken wachtte hem op de Balkan.
Zijn gemechaniseerde krachten Bulgarije binnengevallen
ter voorbereiding op van de aanval op Griekenland,
en Hitler wachtte nog steeds dat bevestigt Joegoslavië
dat ze zich zou vestigen aan de kant van het Derde Rijk.
De trouw van dit land was cruciaal
succes te verzekeren Duitsers op de Balkan,
omdat de aanval op Griekenland, aan de grens met Bulgarije,
45 kilometer lang, zou een lastige missie worden.
Aan een andere kant, als ze konden aanvallen
door de vallei van de rivier de Vardar in Joegoslavië,
ze zouden nog een kans krijgen om het Griekse verzet te overwinnen.
Op 25 maart prins-regent Paul ondertekende het tripartiete pact,
maar veel Joegoslaven waren fervente anti-nazi's
ook onder de leden regering en leger,
en de natie volgde hem verre van.
Op 27 maart een staatsgreep de pro-As-regering weggevaagd
en Prins Paul werd opgevolgd door koning Peter II,
kleinzoon van het Britse koningspaar.
Het was een geweldige actie,
maar wie leidde het koninkrijk van Joegoslavië een vreselijk lot tegemoet.
Hitler, nauwelijks in staat om het nieuws te geloven, boos aangekondigd
dat Joegoslavië zou worden vernietigd
voor het afzien van een polis van begrip voor de As.
Hitler had nu genomen beslissing om oorlog te voeren
niet alleen in Griekenland, maar ook in Joegoslavië.
Vluchtelingen uit België, uit Nederland, uit Polen
en Tsjecho-Slowakije, die hun land waren ontvlucht
wanneer Duitsland Europa was binnengevallen,
vluchtte naar binnen van de grenzen van Joegoslavië.
Bij zonsopgang op 6 april
het koninkrijk Joegoslavië zag zijn ergste nachtmerrie uitkomen
wanneer de Luftwaffe vliegt begon te bombarderen
de hoofdstad Belgrado.
Duizenden mensen stierven tijdens van wat Hitler had gedoopt:
operatie straf.
Gedurende deze periode, naar het zuiden trok het Duitse leger over
de grens met Griekenland, een land dat zou over een paar weken geslagen worden.
De Balkan werden in chaos gestort.
Ver weg, naar het noorden, de dictator Sovjet Joseph Stalin bewaakt
deze gebeurtenissen in de gaten houden.
Hij was al gewaarschuwd door buitenlandse diplomaten
die Hitler aan het voorbereiden was een invasie van Rusland,
maar hij kon het niet geloven dat Duitsland zou ontketenen
een conflict tegen het enorme Rode Leger
terwijl anderen elders vonden gevechten plaats.
Maar aan het begin van de zomer van 1941
Hitlers troepen begonnen een oorlog tegen de Sovjets.
De tweede Wereldoorlog een nieuwe wending zou nemen
en de Sovjet-Unie sluit je aan bij de geallieerden.
voor Hitier, de veroorzaakte vertraging
door het conflict tegen Griekenland en Joegoslavië
gevolgen zou hebben direct op Operatie Barbarossa.
Wanneer de ijzige wind van de Russische winter zou beginnen te waaien,
hoop op overwinning zou zich uiteindelijk in het voordeel van de geallieerden keren.