Λίγες μέρες πριν την αυτοκτονία τους στις 30 Απριλίου 1945,
Ο Αδόλφος Χίτλερ και η Εύα Μπράουν ολοκλήρωσαν την καταστροφή όλων των αρχείων τους.
Ο Χίτλερ ήθελε να μην αφήσει τίποτα πίσω του.
Οι ιστορικοί νόμιζαν ότι είχαν συμβουλευτεί όλα τα υπάρχοντα προσβάσιμα αρχεία.
Εβδομήντα χρόνια μετά, χάρη στον διοικητή Raymond Rose,
ένας Γάλλος αξιωματικός, τώρα νεκρός, και ιδιώτης συλλέκτης,
νέα πολιτικά και προσωπικά αρχεία
ιστορικής σημασίας αποκαλύφθηκαν για πρώτη φορά.
Αυτά τα μοναδικά έγγραφα φέρτε τώρα σε πολύ πιο σαφή εστίαση
ορισμένες κρίσιμες στιγμές στις τελευταίες μέρες του Χίτλερ.
Ποια ήταν η ατμόσφαιρα στο καταφύγιο;
Ο Φύρερ εξακολουθούσε να έχει ελπίδες στρατιωτικής ανατροπής;
Υπάρχει κάποια φυσική απόδειξη
της υπόθεσης μεταξύ Χίτλερ και Εύα Μπράουν;
Πότε ακριβώς έκανε αυτός και ο σύντροφός του αποφασίσετε να αυτοκτονήσετε;
Ο Γκέρινγκ σκόπευε πραγματικά να καταλάβει την εξουσία στις τελευταίες μέρες του Ράιχ;
Το Τρίτο Ράιχ μόλις καταστράφηκε.
Βερολίνο, το νευρικό κέντρο της ναζιστικής Γερμανίας, δεν είναι παρά ένας σωρός ερειπίων.
Δεν έχει μείνει τίποτα από αυτήν την πρωτεύουσα
ότι για μερικά χρόνια έκανε τον κόσμο να τρέμει.
Θα έφταναν οι Δυτικοί και πάρτε την κατοχή
της ζώνης κατοχής τους στο Βερολίνο τον Ιούνιο.
Στη συνέχεια έπρεπε να επισκεφτούν το καταφύγιο.
Χιλιάδες άνθρωποι επισκέφτηκαν,
πρόθυμοι για μια ματιά από αυτό που αποκαλούσαν οι Σοβιετικοί:
ο θηριοκτόνος.
Όλοι ήθελαν να δουν πού πέθανε ο Χίτλερ.
Πρώτον, μια πομπή προσωπικοτήτων.
Μετά ήρθαν τα μέλη των Αμερικανών, Βρετανών, Γάλλων,
και οι σοβιετικές δυνάμεις κατοχής, όλοι έρχονται να επισκεφθούν το καταφύγιο.
Ανάμεσα στο στρατιωτικό προσωπικό που επισκέφτηκε το καταφύγιο
ήταν μια ομάδα Γάλλων αξιωματικών.
Το απόγευμα της 25ης Νοεμβρίου 1945,
Ο διοικητής Ρέιμοντ Ρόουζ μπήκε ό,τι απέμεινε
της Καγκελαρίας του Χίτλερ, μέσω της κύριας εισόδου στη Voss-Strasse.
Είχαν προετοιμαστεί για αυτή την αποστολή.
Όπως οι σύντροφοί τους πριν από αυτούς, ήλπιζαν να κάνουν μερικές ανακαλύψεις.
Ο Commandant Rose περιέγραψε την επιδρομή του
στο υπόγειο του τελευταίου αρχηγείου του Χίτλερ.
Σκιαγράφησε τρεις χάρτες της διαδρομής του
και το μέρος που βρήκε τα έγγραφα του Φύρερ.
Οτι απομένει της Καγκελαρίας του Φύρερ
είναι οι τοίχοι και τα άδεια δωμάτια γεμάτη με αναποδογυρισμένα έπιπλα,
φέρει ακόμα τα ίχνη της λεηλασίας.
Το σπίτι είναι ανοιχτό για όλους τους επισκέπτες.
Στην κύρια τρύπα που φωτίζεται από ηλεκτρικούς πυρσούς,
ψάχνεις για μια μικρή κρυφή πόρτα, που οδηγεί σε μια σκάλα οκτώ σκαλοπατιών,
που οδηγεί σε μια δεύτερη ευρύτερη σκάλα,
που οδηγεί σε ένα απέραντο δωμάτιο με τετράγωνες κολώνες.
Αν και υπόγειο, αυτό το δωμάτιο είναι διακοσμημένο με τόση φροντίδα όσο κάθε αίθουσα τελετών.
Μετά στο τέρμα αυτού του ήδη σκοτεινού δωματίου,
πρέπει να βρεις μια σιδερένια πόρτα με λουλούδια τοίχου.
Άνοιξέ το και πήγαινε βαθύτερα υπόγεια, κάτω από μια στενή ευθεία σκάλα
με ακριβώς 26 βήματα.
Εκεί μπορείς να δεις ένα φρικτό χάος από αναποδογυρισμένες καρέκλες και τραπέζια.
Κερί κεριού, ίχνη φωτιάς του οποίου η φιλοδοξία καταπνίγηκε.
Το πάτωμα καλύπτεται από μια απίστευτη μάζα χαρτιά κάθε είδους:
διοικητικές επιστολές, λογιστικά βιβλία, σημειωματάρια ξεφυλλισμένα με τα χέρια
ότι για επτά μήνες έψαχνε μανιωδώς
για το μυστικό ότι η καλή τύχη είχε γυρίσει σε μένα.
Στο πιο απομακρυσμένο δωμάτιο,
Βρήκα τα έγγραφα που αποδεικνύουν ότι ο Χίτλερ ήθελε να παραμείνει,
ό,τι έγινε, Δάσκαλε, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, ακόμα και παρά τα γεγονότα.
Η μικρή γαλλική ομάδα έκανε μια μεγάλη ιστορική ανακάλυψη χωρίς να το καταλάβουμε.
Ωστόσο, περισσότερα από 70 χρόνια αργότερα,
Γάλλος συλλέκτης, ενθουσιώδης για αυτή τη σκοτεινή σελίδα της ιστορίας,
απέκτησε Διοικητή Τα έγγραφα του Raymond Rose.
Σε ένα σημείο πήρε τα έγγραφα
που ήταν σε μια ντουλάπα και τους έφερε πίσω.
Θα έλεγα ότι ήταν αμέσως μετά που συνειδητοποιήσαμε
την ιστορική σημασία των εγγράφων αυτών.
Ζήτησε λοιπόν την άδεια να τα κρατήσει, που χορηγήθηκε,
και κράτησε αυτά τα έγγραφα σε όλη του τη ζωή.
Δεν νομίζω ότι είχε το όφελος της ιστορικής εκ των υστέρων.
Για αυτόν, ήταν μια πολύ πιο συναισθηματική πράξη
γιατί κατά κάποιο τρόπο, ήταν ηθοποιός της ιστορίας.
Για να καταλάβεις το ανυπολόγιστο τη σημασία των ιστορικών εγγράφων,
πρέπει να ξαναδούμε την ιστορία των τελευταίων ημερών του Αδόλφου Χίτλερ.
Μέσα Απριλίου, με τον Κόκκινο Στρατό όχι περισσότερο από 100 χιλιόμετρα από το Βερολίνο.
Τα απομεινάρια της γερμανικής μεραρχίας, περίπου μισό εκατομμύριο άνδρες και 900 τανκς
υποχωρούσαν πριν από το ρωσικό ατμόπλοιο.
Σε απόσταση 200 χιλιομέτρων, το μέτωπο υποχωρούσε.
Το Ράιχ ήταν γονατισμένο,
και τα συμμαχικά βομβαρδιστικά χτυπούσαν το Βερολίνο.
Κάθε δέκα μέρες έφερνε μια ημερήσια επιδρομή από τους Αμερικανούς,
αλλά κάθε βράδυ, επιδρομές παρενόχλησης από τα βρετανικά κουνούπια.
Αυτό σήμαινε ότι οι άνθρωποι ήταν συνεχώς κάτω από τις σκάλες και στα κελάρια,
απασχολημένος με καταφύγιο στα καταφύγια,
Ο Χίτλερ, όπως και ο άλλος 3 εκατομμύρια Βερολινέζοι.
Έτσι όλοι ήταν εξαντλημένοι.
Μάλιστα, γι' αυτό οι Βρετανοί ενίσχυσαν τις επιδρομές.
Σε ένα σημείο, ο βομβαρδισμός έγινε τόσο μεγάλος
ότι αποφάσισε να φύγει.
Έτσι μετακόμισε για τα καλά στο καταφύγιο.
Για τους απελπισμένους Γερμανούς, η αναμονή για την τελική πράξη της τραγωδίας
φαινόταν ατελείωτο.
Το ραδιόφωνο μετέδωσε την τελευταία ζωντανή μετάδοση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου,
το φινάλε του Richard Wagner Το Λυκόφως των Θεών.
Ο Χίτλερ κλειδώθηκε στο καταφύγιό του,
μερικές εκατοντάδες μέτρα από την Πύλη του Βρανδεμβούργου
κάτω από τους κήπους της Καγκελαρίας
στην περιφέρεια της κεντρικής κυβέρνησης.
Από αυτό το καταφύγιο, διηύθυνε τις τελικές στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Για καλύτερη οπτικοποίηση των σχεδίων προς την Καγκελαρία,
και το καταφύγιο του Χίτλερ, έχουν ανακατασκευαστεί σε 3D.
Αυτό που είναι γνωστό ως καταφύγιο του Φύρερ χτίστηκε σε δύο επίπεδα.
Το πρώτο το 1936 εν μέρει της Καγκελαρίας του Ράιχ.
Το δεύτερο επίπεδο χτίστηκε το 1943 και 44, όταν έγινε σαφές
ότι το πάχος της οροφής των 1,6 μέτρων δεν ήταν αρκετό για να αντισταθεί
το πιο δυνατό αμερικανικές και βρετανικές βόμβες.
Το καταφύγιο ήταν μια κατασκευή σχετικά μικρών διαστάσεων.
Ζωτικός χώρος είχε θυσιαστεί στη στιβαρότητα.
Ήταν ένα απολύτως τεράστιο, ξυλότυπος από σκυρόδεμα.
Ο Χίτλερ ήθελε να είναι σίγουρος ότι θα μπορούσε να μείνει στο Βερολίνο
και να ελέγξετε τα γεγονότα από εκεί.
Πάντα φοβόταν της απουσίας από το Βερολίνο,
πιθανότατα από την απόπειρα του Ιουλίου 1944
για την ανατροπή της ναζιστικής κυβέρνησης καθώς και να τον δολοφονήσουν,
και το Βερολίνο πήγαινε να είναι η κεντρική εξουσία.
Χίτλερ και Άλμπερτ Σπέερ, τον αρχιτέκτονα και υπουργό των Εξοπλισμών του,
σκέφτηκε τα πάντα για το καταφύγιο.
Ο Φύρερ έπρεπε να μπορεί να ζήσει εκεί για λίγο με τους φρουρούς του,
ασφαλείς από κάθε αεροπορική επίθεση.
[Γερμανόφωνος ήχος]
Σε αυτό το τμήμα του καταφυγίου,
Ο Χίτλερ είχε σχεδιάσει ή παραγγείλει ένα χώρο, ξεχωριστά από τα υπόλοιπα.
Ένα ιδιωτικό διαμέρισμα τεσσάρων μικρών δωματίων.
Στο άλλο μέρος της αποθήκης υπήρχαν περισσότερα δωμάτια, αλλά όχι ιδιωτικότητα.
Ο Χίτλερ είχε κρατήσει τρεις εντελώς μικροσκοπικά δωμάτια για τον εαυτό του,
και ένα διπλανό δωμάτιο για την ερωμένη του, Eva Braun,
και τα δύο μοιράζονται ένα μικρό μπάνιο.
Υπήρχε επίσης μια μικρή αίθουσα συσκέψεων,
όπου δύο φορές την ημέρα Ο Χίτλερ θα παρακολουθούσε τις συναντήσεις
να επανεξετάσει τη στρατιωτική κατάσταση με τους ανώτερους συμβούλους του.
Το καταφύγιο ήταν ένα κελάρι θαμμένο επτά μέτρα κάτω από τη γη.
Έγιναν ειδικές προσαρμογές για την άνεση του Χίτλερ
και η συνοδεία του.
Προφανώς υπάρχει μια ζοφερή ατμόσφαιρα.
Το ίδιο το μέρος είναι απολύτως θλιβερό.
Η αποθήκη ξυλότυπου από σκυρόδεμα βρισκόταν στον υδροφόρο ορίζοντα
του ποταμού Σπρέε, που κυλούσε εκεί κοντά.
Άρα είναι ένα μέρος που ξεχύνεται συνεχώς.
Το έδαφος αντλείται συνεχώς, και κάνει κρύο.
Υπάρχει σύστημα μηχανικού αερισμού,
και μπορείτε να ακούτε τον ανεμιστήρα όλη την ώρα και σου προκαλεί πονοκέφαλο.
Είναι πραγματικά ένα άσχημο μέρος.
Σε αυτή τη ρύθμιση, Ο Χίτλερ δεν ήταν στα καλύτερά του.
Εξέδωσε αντικρουόμενες εντολές.
Ο Δρ Morell, ο γιατρός του,
του έκανε καθημερινή ένεση της γλυκόζης και των βιταμινών,
και έπαιρνε πολλά ναρκωτικά.
Οποιοσδήποτε από τους αξιωματικούς που είδε τον Χίτλερ εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή,
και έχω πάρει συνέντευξη από αρκετούς από αυτούς,
ταράχτηκαν όταν επέστρεψε για να δει σε τι κατάσταση βρισκόταν.
Τα χέρια του έτρεμαν, φαινόταν εντελώς λευκός.
Έμοιαζε σαν να ήταν τουλάχιστον 10 με 15 χρόνια μεγαλύτερος από ό,τι ήταν πραγματικά.
Ήταν τρομοκρατημένοι και επίσης ανήσυχοι για την ψυχική του σταθερότητα.
Μπορείτε να δείτε ότι ήταν πολύ καταβεβλημένος,
και μάλιστα σε προχωρημένα στάδια της νόσου του Πάρκινσον.
Ήταν σκυμμένος, σέρνοντας τα πόδια του, δεν μπορούσε να ελέγξει το αριστερό του χέρι.
Πρέπει λοιπόν να το κρατάει με το δεξί του χέρι λόγω του σπασμωδικού τίναγμα.
Ο Χίτλερ είχε προσωπικό περίπου 30 ατόμων για να κρατήσει το καταφύγιο.
Εξυπηρετήθηκε από τους προσωπικούς του φρουρούς,
οι τεχνικοί αποθηκών, και το επικοινωνιακό προσωπικό.
Αυτό που έχεις εδώ είναι η τελική συγκέντρωση του Ράιχ.
Με άλλα λόγια, ο Γκέμπελς, που μετέφερε την οικογένειά του στο καταφύγιο,
Μπόρμαν, η απαραίτητη προσωπική γραμματέας,
και οι γραμματείς.
Παρά τη θέληση του Χίτλερ,
ο μυστικός του σύντροφος ενώθηκε μαζί του στο καταφύγιο.
Στην ιδιωτική συλλογή που βρήκαμε
ήταν δύο εξαιρετικά σημαντικές επιστολές από την Eva Braun.
Εδώ είναι τα πρωτότυπα.
Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζονται, τα δύο τελευταία της γράμματα.
Η πρώτη χρονολογείται στις 19 Απριλίου 1945,
απευθυνόμενη στην καλύτερή της φίλη, Η Χέρτα Σνάιντερ, που έμεινε στη Βαυαρία.
Οι γραμματείς και το Ishoot κάθε μέρα με πιστόλια,
και είμαστε ήδη τόσο ικανοί που κανένας άνθρωπος δεν τολμά να μας ανταγωνιστεί.
Πέρασα σχεδόν όλη μου τη ζωή μέσα σε αυτό το καταφύγιο αεροπορικών επιδρομών.
Μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να κοιμηθείτε.
Ωστόσο, χαίρομαι πολύ να είμαι κοντά του μόλις τώρα.
Τελικά, λέει, θα μείνω μαζί του.
Αυτή είναι η τραγωδία της Eva Braun, όντας ένα εξαιρετικά ρομαντικό κοριτσάκι
που ήταν πολύ νεότερος του και που σε όλη τη διάρκεια της σχέσης με τον Χίτλερ,
φοβόταν ένα μόνο πράγμα, να τον χάσει.
Μάλιστα, έκανε απόπειρα αυτοκτονίας στην αρχή της σχέσης τους.
Ο Χίτλερ φοβήθηκε και την κράτησε.
Έτσι για αυτήν, αυτό, κατά κάποιο τρόπο, επισημοποιεί τη σχέση,
το γεγονός να δείξει ότι θα παραμείνει δίπλα του μέχρι τέλους.
Αυτή η επιστολή μας δίνει επίσης βασικές πληροφορίες στη διάθεση του Χίτλερ
την παραμονή των 56ων γενεθλίων του.
Αυτό το γράμμα είναι ενδιαφέρον, καθώς δείχνει την ατμόσφαιρα στο καταφύγιο.
Μπορούμε ακόμα να δούμε μια αχτίδα ελπίδας.
Δεν περνάει μέρα που να μην με παρακαλούν να βρει καταφύγιο στο Berghof στη Βαυαρία,
αλλά μέχρι τώρα, πάντα κέρδιζα.
Σήμερα, κάθε επικοινωνία είναι αδύνατη,
αλλά είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι όλα θα πάνε καλά,
και είναι πιο αισιόδοξος από ποτέ.
Ωστόσο, στις 3:00 το πρωί της 20ης Απριλίου, μια πένθιμη σειρήνα χτύπησε,
μια σειρήνα που οι Βερολινέζοι δεν είχε ξανακούσει,
ένα σήμα προς όλους ότι μια νέα δοκιμασία επρόκειτο να ξεκινήσει.
Άρματα του Κόκκινου Στρατού έχουν παρατηρηθεί στα προάστια.
Η 20η Απριλίου ήταν πράγματι μια καίρια στιγμή συμβολικά καθώς ήταν τα γενέθλια του Χίτλερ,
και καθώς οι Σοβιετικοί άρχισαν να εισβάλλουν στο Βερολίνο.
Το πρόβλημα λοιπόν για τον Χίτλερ ήταν αν θα μείνουν στην πόλη ή θα φύγουν.
Από τις 20, έγινε ένα πιεστικό πρόβλημα
ως απειλή του να είσαι περιτριγυρισμένος αυξήθηκε,
και το τελευταίο τείχος των στρατευμάτων κατέρρευσε.
Τι να κάνω?
Τρέξιμο ή μάχη;
Στις 3:00 το μεσημέρι εκείνης της ημέρας, Ο Χίτλερ έκανε το τελευταίο του ταξίδι σε εξωτερικούς χώρους.
Πάνω από τα σκαλοπάτια του καταφυγίου στους κήπους της Καγκελαρίας,
έλαβε τα γενέθλια επιθυμίες μιας αντιπροσωπείας των SS.
Ο Χίτλερ έλαβε συγκεκριμένα, αντιπροσωπεία της Χιτλερικής Νεολαίας,
ο νεότερος έφεδρος του Στρατού του.
Αυτά ήταν τα παιδιά που στέλνονταν στην πρώτη γραμμή
να πεθάνει υπερασπιζόμενος το Βερολίνο.
Ήθελε να τιμήσει και επιβραβεύστε τους πιο γενναίους ανάμεσά τους.
Το αριστερό χέρι του Χίτλερ καταλήφθηκε από τα κουνήματα.
Έσφιξε το χέρι σε όλους, χαϊδεύοντας το μάγουλο των νεαρών
τους έστελνε στο θάνατο στις αντιαρματικές μονάδες.
Ο νεότερος ήταν 11,
την ηλικία που τα παιδιά άλλαξαν σχολείο από κατώτερο έως δευτεροβάθμιο.
Είναι πολύ μικρός, περίπου 1,4 μέτρα, και είναι με στολή της νεολαίας του Χίτλερ.
Στις 16:00, λίγο πριν τη στρατιωτική ενημέρωση,
ο Φύρερ έλαβε ευχές γενεθλίων από τα ανώτερα στελέχη του κόμματός του.
Χίμλερ, Ρίμπεντροπ, Bormann, Dönitz, Keitel, Jodl,
Speer και Göring.
Όλοι οι πιστοί του ήταν εκεί, δίνοντας συγχαρητήρια,
αλλά ο Χίτλερ τα αποδέχτηκε όλα πολύ διστακτικά,
όπως ήταν προφανώς δεν έχει διάθεση να γιορτάσει τα γενέθλιά του.
Νομίζω ότι στις 20 Απριλίου 1945
ήταν ίσως ένα από τα πιο γκροτέσκα πάρτι γενεθλίων θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Εδώ είχατε τον Göring εκείνο το πρωί
που είχε ανατινάξει το διάσημο πύργο του στο Carinhall
για να βεβαιωθείτε ότι οι Ρώσοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να το έχουν,
και μετά όλοι οι λεηλατημένοι θησαυροί του, οι εικόνες όλα,
οδηγήθηκαν σε νηοπομπή φορτηγών της Luftwaffe προς τα νότια.
Μετά εμφανίζεται, και φτάνει μαζί με τον Κάιτελ,
και όλοι οι άλλοι ηγέτες των Ναζί.
Οι περισσότεροι βέβαια ήταν απελπισμένοι να έχει άδεια να φύγει από το Βερολίνο
γιατί ήξεραν ότι η πόλη ήταν καταδικασμένη.
Πολλοί από αυτούς προσπάθησαν να πείσουν τον Χίτλερ να φύγει, όχι απαραίτητα για να τον σώσει,
αλλά καθαρά για να τους δώσει την άδεια να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους.
Εκείνη την ημέρα, η ερωμένη του, Η Εύα Μπράουν του έκανε ένα δώρο,
μια υπογεγραμμένη φωτογραφία.
Της βρήκαμε το δώρο.
Είναι ένα εξαιρετικό κομμάτι, δεν αποκαλύφθηκε ποτέ στο κοινό,
με συνημμένη μια αξιοσημείωτη ιστορία.
Για χρόνια μετά τον πόλεμο,
η φωτογραφία και το πλαίσιο της παρέμεινε με την αδερφή της Εύας, Γκρετλ.
Μόνο όταν η οικογένεια Μπράουν το απέρριψε,
έκανε ένας ερασιτέχνης με κοφτερά μάτια κάνει την ανακάλυψη.
Αυτή η αφιέρωση είναι η μοναδική φυσική απόδειξη
της αγάπης της Εύα Μπράουν για τον Χίτλερ.
Όλα τα άλλα έγγραφα, όπως η προσωπική τους αλληλογραφία,
καταστράφηκαν στις τελευταίες μέρες του πολέμου.
Του δίνει μια αφιερωμένη φωτογραφία του εαυτού της σε ασημένιο πλαίσιο
που στην πραγματικότητα φέρει το μονόγραμμά της, ένα κλαμπ που σχεδιάστηκε από τον Albert Speer.
Η φωτογραφία φέρει την ακόλουθη επιγραφή «Στον Φύρερ μου, από τους πιστούς σου, Εύα».
Αυτό είναι πολύ αποκαλυπτικό της νοοτροπίας της Eva Braun
και για αυτό που ψάχνει, καθώς δεν χρησιμοποιεί το όνομά του,
αλλά μάλλον στον «Φύρερ μου», που συνεπάγεται πολιτική σημασία,
και ειδικότερα, χρησιμοποιεί τη λέξη πιστός.
Είναι μια εποχή που όλοι αρχίζουν να ακολουθούν τον δικό τους δρόμο,
και θέλει να σημαδέψει την πίστη της στον Αδόλφο Χίτλερ
και το γεγονός ότι επέστρεψε.
Ο Χίτλερ δέχτηκε το δώρο από αυτήν που είχε ενωθεί μαζί του στις πιο σκοτεινές του ώρες.
Είχε γυρίσει την Εύα Μπράουν σε κρατικό μυστικό για τον απλούστατο λόγο
ότι νόμιζε ότι, ο ηγέτης του γερμανικού λαού,
δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να πάρει γυναίκα,
όπως θα οδηγούσε όλες τις άλλες γυναίκες που ήθελε να είναι μαζί του να απελπιστεί.
Την ίδια στιγμή, το χρωστούσε στη χώρα του,
σε αυτό που θεωρούσε την έννοια της χώρας του να μην πάρει γυναίκα,
και γι' αυτό είχε γίνει ένα απόλυτο μυστικό.
Αρνήθηκε να αναζητήσει καταφύγιο στις Άλπεις, όπου ήταν τοποθετημένα τα επίλεκτα στρατεύματα.
Όλοι τον παρότρυναν να πάει στη Βαυαρία, στο λεγόμενο Αλπικό Φρούριο,
όπου μεγάλες οχυρώσεις και είχαν κατασκευαστεί αποθήκες,
στην περιοχή Obersalzberg.
Η γερμανική προπαγάνδα προσπάθησε να πείσει τους Συμμάχους
έστηναν ένα αλπικό καταφύγιο,
όπου φανατικά στοιχεία των SS μπορούσε να αντέξει στους Συμμάχους
για πολύ καιρό ακόμα.
Τίποτα από αυτά δεν υπήρχε, ήταν απλώς μια μπλόφα.
Ήταν όμως προπαγάνδα που προφανώς πίστευε ο Αϊζενχάουερ,
και είχε σημαντικό στρατιωτικό αντίκτυπο ως μεγάλο μέρος των αμερικανικών δυνάμεων
στάλθηκαν νότια προς το Μόναχο και τις Άλπεις αντί να κατευθυνθούν ανατολικά.
Ο Χίτλερ ήξερε ότι δεν υπήρχε καταφύγιο των Άλπεων.
Ήξερε ότι ανέβαλε την κακή μέρα
και αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα να πεθάνει σε μια σκηνοθετημένη βαγκνερική αποκαλυπτική σκηνή
στο Βερολίνο περικυκλωμένος από τα τελευταία του στρατεύματα.
Ο Σπέερ του είχε δώσει την ιδέα,
μια πολύ κινηματογραφική ιδέα ότι το Götterdämmerung στο Βερολίνο,
θα ήταν δραματικό,
ενώ βρίσκεσαι στο Μπερχτεσγκάντεν,
δεν θα είχε κανένα της ίδιας δραματικής ποιότητας.
Ενάντια στις συμβουλές όλου του προσωπικού του και οι κοντινοί του,
Ο Χίτλερ αποφάσισε να μείνει στο Βερολίνο.
Νίκη ή θάνατος.
Η τελευταία του μάχη θα γινόταν στην πρωτεύουσά του.
Τα γενέθλια τελείωσαν εκείνο το βράδυ με την τελική αεροπορική επιδρομή των Συμμάχων στο Βερολίνο.
Νωρίς το πρωί της 21ης ​​Απριλίου,
για πρώτη φορά από την έναρξη του πολέμου,
Σοβιετικές οβίδες πυροβολικού έπεσε βροχή στην έκπληκτη πόλη.
Αυτό ήταν το σενάριο που κανείς δεν είχε σχεδιάσει,
μάχη για το Βερολίνο.
Ήταν προφανές ότι ο Χίτλερ ήθελε να κάνει ένα είδος συνέχειας του Στάλινγκραντ.
Θυμήθηκε, όπως και ο Γκέμπελς, που έβλεπε κάθε βράδυ,
και που του το υπενθύμιζε συνεχώς αυτού του προηγούμενου,
ότι τελικά, μια μεγάλη αστική μάχη μπορεί να προκαλέσει μια καμπή στον πόλεμο.
Ο Στάλιν, σε συμφωνία με τον Χίτλερ, αποφάσισε ότι συμβολικά,
η λήψη του Βερολίνου είχε νόημα.
Αυτός που πήρε το Βερολίνο για τους μεταγενέστερους και για την αιωνιότητα
θα ήταν ο πραγματικός νικητής επί του Ράιχ.
Μετά τον βομβαρδισμό, τις διάφορες μονάδες του σοβιετικού στρατού
άρχισε να περικυκλώνει το Βερολίνο.
Ήταν δέκα χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης.
Οι πρώτοι Σοβιετικοί στρατιώτες μπήκε στο κέντρο της γερμανικής πρωτεύουσας.
Ο Στάλιν ονόμασε το Ράιχσταγκ ως συμβολικός στόχος.
Σε αυτό το στάδιο της ρωσικής προέλασης, Ο Χίτλερ δεν ήταν ακόμα η προτεραιότητά του.
Επιπλέον, οι σοβιετικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν ήξερε πού ήταν ο Χίτλερ.
Μπορεί να είχε ήδη φύγει.
Στην πραγματικότητα, ήταν εκεί, λίγα μέτρα κάτω από τη γη στο καταφύγιο,
προσπαθώντας να σχεδιάσει μια αντεπίθεση.
Όλα άλλαζαν από τη μια στιγμή στην άλλη,
και φυσικά τις ίδιες τις ενημερώσεις αντιμετώπιση των δυνάμεων
δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Δηλαδή, ο Χίτλερ για άλλη μια φορά κοίταξε τους χάρτες,
έλεγε ότι είναι στρατός, αυτό είναι διαίρεση ή οτιδήποτε άλλο,
όταν, στην πραγματικότητα, απλώς αποτελούνταν, συχνά, από πολύ λίγους άνδρες.
Κρυμμένο στο καταφύγιό του.
Ο Χίτλερ είχε ακόμη τρία σώματα στρατού γύρω από το Βερολίνο,
Ένατη Στρατιά του στρατηγού Busse στα νοτιοανατολικά,
τη μονάδα Steiner στα βόρεια
και η 12η Στρατιά στα νοτιοδυτικά της πόλης.
Δεν είχαν τεθωρακισμένα οχήματα, και όχι αντιαρματικά όπλα.
Υπήρχαν κυρίως νεαροί στρατιώτες, πολυ ενθουσιαστικο,
που ήταν έτοιμοι να πολεμήσουν μέχρι το τέλος, αλλά απλά δεν είχε τον οπλισμό.
Η ιδέα ότι κατά κάποιο τρόπο η 12η Στρατιά μπορούσε να ενταχθεί
με την Ένατη Στρατιά να έρχεται από την Ανατολή,
και κάνει συνδυασμένη αντεπίθεση εναντίον των Ρώσων
ήταν, πάλι, χαρακτηριστικό της φαντασίας του Χίτλερ.
Ο Χίτλερ συνέχισε να δίνει εντολές,
σαν να μπορούσαν αυτές οι τρεις δυνάμεις να κατασκευάσουν κάποιου είδους ομόκεντρη κίνηση
που τους επέτρεψε να περικυκλώσουν αντίθετα οι σοβιετικοί στρατοί.
Καμία αντεπίθεση δεν λειτούργησε.
Οι Γερμανοί υποχωρούσαν σε όλες τις περιοχές.
Ο Χίτλερ δεν κατάλαβε γιατί στρατεύματα κινούνταν σε χάρτη
δεν ξεπερνούσαν.
Εκείνη τη μέρα, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
Ο Χίτλερ έχασε την ψυχραιμία του μπροστά σε όλους.
Έριξε ένα ξέσπασμα φωνάζοντας: «Τα παρατάω, όλα χάθηκαν, αυτό είναι το τέλος!».
Τότε ήταν που όλοι γύρω του συνειδητοποίησε ότι δεν είχε λύση,
κανένα σχέδιο, καμία ελπίδα, και ότι όλα είχαν πραγματικά χαθεί.
Η Eva Braun μοιράστηκε την απελπισία της με τον Χίτλερ.
Το περιέγραψε σε αυτό το εξαιρετικό έγγραφο.
Αποκαλύφθηκε επίσης για πρώτη φορά. η τελευταία της επιστολή, που γράφτηκε στις 22 Απριλίου,
απευθύνθηκε στην καλύτερή της φίλη, Χέρτα Σνάιντερ.
Αυτές μάλλον θα είναι οι τελευταίες μου γραμμές, και το τελευταίο μου σημάδι ζωής.
Δεν τολμώ να γράψω στην Γκρετλ, οπότε σπάστε της απαλά.
Και οι δύο αποφάσισαν να αυτοκτονήσουν.
Αυτό ήταν ήδη πολύ σημαντικό,
καθώς ο Χίτλερ δεν το ανακοίνωσε στη συνοδεία του στις 22 Απριλίου.
Θα το ανακοίνωναν αργότερα.
Σε κάθε περίπτωση,
εξήγησε πλήρως στην επιστολή γιατί και οι δύο βάλθηκαν να αυτοκτονήσουν.
«Θα σου στείλω τα κοσμήματά μου και θα σε ρωτήσω να το μοιράσω σύμφωνα με τη θέλησή μου».
«Δεν μπορώ να σου περιγράψω αυτό που νιώθω»
«και τι υποφέρω προσωπικά για τον Φύρερ».
«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς όλα μπορεί απλά να τελειώσει με αυτόν τον τρόπο»
«αλλά δεν μπορούμε να πιστέψουμε σε κανέναν Θεό».
«Φοβάμαι ότι το τέλος είναι κοντά, Θα πεθάνω όπως έζησα».
«Κράτα αυτό το γράμμα για τον εαυτό σου μέχρι να ακούσεις για τη μοίρα μας».
«Ξέρω ότι ζητάω πολλά από εσάς, αλλά είσαι θαρραλέος».
Λέει ότι θα στείλει τα κοσμήματά της Την ίδια στιγμή
και της ζητά να διασφαλίσει ότι η θέλησή της…
Είχε κάνει πολύ σαφές, και πολύ λεπτομερής διαθήκη.
Της ζήτησε να διασφαλίσει ότι η θέλησή της
εκτελέστηκε κάτω μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια.
Αυτή η επιστολή, η διαθήκη, και τα κοσμήματα της Eva Braun
έφυγε για τη Βαυαρία την ίδια μέρα.
Εν τω μεταξύ, το βράδυ της 22ας,
Ο Χίτλερ έκανε μια δήλωση στα μέλη του επιτελείου του,
που περιελάμβανε τον εκπρόσωπο του Göring.
Παραδίδω τα ηνία τώρα, τελείωσε.
Ο διάδοχός μου μπορεί να το φροντίσει.
Ο Γκέρινγκ μπορεί να το κάνει.
Το 1939 και το 1941,
Ο στρατάρχης Γκέρινγκ είχε διοριστεί ο δυνητικός διάδοχος με διάταγμα,
αλλά για να εφαρμοστεί,
τα απαιτούμενα διατάγματα την υπογραφή του Φύρερ
για να τα επισημοποιήσουμε.
Τα λόγια του Χίτλερ αναφέρθηκαν στον Γκέρινγκ, εγκατεστημένος στη Βαυαρία,
όπου είχε καταφύγει με μέρος του επιτελείου του
και ένας από τους συμβούλους του, ο Χανς Λάμερς.
Προσεκτικοί, Γκέρινγκ, ο κληρονόμος, ήταν στην αρχή αμφίβολη.
Είναι το διάταγμα του Φύρερ ονομάζοντάς με διάδοχό του το 1939,
και πάλι το 1941 ισχύει ακόμα;
Έκτοτε έχει εκδώσει άλλο;
Ο Lammers είπε, "Όχι, αν υπήρχε, θα το ήξερα».
«Λοιπόν, εξακολουθεί να ισχύει».
Το εξετάζουν.
Το σκέφτεται και λέει:
«Αν όντως το είπε αυτό ο Φύρερ και είμαι ο επόμενος στη σειρά"
"τι κάνουμε?"
Χέρμαν Γκέρινγκ πήρε χρόνο για να το σκεφτεί.
Ήταν σκισμένος ανάμεσα στις αυταπάτες του μεγαλείου
και την προοπτική δέσμευσης τεράστιο πολιτικό λάθος.
Αποφάσισε να κοιμηθεί πάνω του.
Στο Βερολίνο συνεχίστηκαν οι βομβαρδισμοί.
Τα ξημερώματα της 23ης Απριλίου, παίρνοντας κάθε είδους ρίσκο,
Albert Speer, αρχιτέκτονας και ο υπουργός Εξοπλισμών του Χίτλερ,
επέστρεψε στην πρωτεύουσα και έγινε δεκτός στο καταφύγιο.
Η Εύα Μπράουν ήταν χαρούμενη,
νομίζοντας ότι τώρα τα κατάφερε για να πείσει τον Φύρερ να φύγει.
Έκανε δυστυχώς λάθος.
Ο Χίτλερ έκανε την περιουσία του ως αρχιτέκτονας,
του έδωσε πρόσβαση στα ανώτατα αξιώματα του κράτους,
αλλά χρειάστηκε θάρρος να έρθει να αποχαιρετήσει.
Ο Χίτλερ του έκανε μια αρκετά δροσερή υποδοχή, αλλά κατανοητό.
Ο Χίτλερ δεν ήταν ανόητος.
Έβλεπε τους πάντες γύρω του διέσωζε.
Ο Άλμπερτ Σπέερ αποχαιρέτησε στον άνθρωπο που θαύμαζε,
αλλά είχε και μια εξομολόγηση, της δικής του ανυπακοής.
Ο Σπέερ δεν είχε υποβάλει αίτηση Η τρομερή εντολή του Χίτλερ,
απαιτούν την ολική καταστροφή των υποδομών του Ράιχ
πριν από τον Κόκκινο Στρατό και έφτασαν οι Σύμμαχοι.
Ο Σπέερ πληγώθηκε βαθιά
που ο Χίτλερ δεν του έδειξε τουλάχιστον λίγη περισσότερη στοργή ή ενδιαφέρον
και δεν έδειξε καν ενδιαφέρον όταν ομολόγησε
ουσιαστικά σε μια διαταγή, μια πράξη προδοσίας.
Εδώ βρίσκουμε, αυτή την τελευταία στιγμή,
μια ηχώ της ειδικής σχέσης ανάμεσα στους δύο άνδρες.
Ο Σπέερ ήθελε να του το πει.
Την ίδια στιγμή, ήθελε να δει μια τελευταία φορά,
ο άνθρωπος για τον οποίο ένιωθε πολύ έντονα.
Ο Χίτλερ είδε ίσως στο Speer, ένα είδος γιου που δεν είχε ποτέ,
που εξηγεί αυτή την έλλειψη αντίδρασης, η παθητικότητά του σε όσα είχε πει ο Σπέερ.
Άλλοι είχαν εκτελεστεί για πολύ λιγότερο.
Ο Χίτλερ τον άφησε να φύγει.
Το απόγευμα της 23ης Απριλίου 1945,
Χέρμαν Γκέρινγκ τελικά πήρε την απόφασή του.
Έγραψε στον Χίτλερ στις 5:43 μ.μ.
«Φύρερ, συμφωνείς, μετά την απόφασή σου"
«να παραμείνετε στη θέση μάχης σας στο φρούριο του Βερολίνου»
«ότι έπρεπε να αναλάβω την ηγεσία του Ράιχ με πλήρεις εξουσίες»
"και εσωτερικά και εξωτερικά;"
Ο Γκέρινγκ σκεφτόταν…
Στην πραγματικότητα, το είχε ήδη κάνει αρκετές επαφές
να προσπαθήσουν να ξεκινήσουν ειρηνευτικές συνομιλίες.
Ο Γκέρινγκ ήθελε να τον δουν ως άντρα που έφερε την ειρήνη στη Γερμανία,
και έστειλε τηλεγράφημα στον Χίτλερ στο καταφύγιο, στο οποίο είπε,
ότι αν ο Χίτλερ δεν είχε δείξει κανένα σημάδι της ζωής πριν από τις 22:00 της 23ης Απριλίου,
Ο Γκέρινγκ θα το έπαιρνε αυτό το νόημα ήταν ο νέος καγκελάριος
και ο Χίτλερ δεν ήταν πια σε θέση να εκδίδουν εντολές.
Αυτό το τηλεγράφημα και όλη την παρακάτω αλληλογραφία,
ελήφθησαν από έγγραφα ανακαλύφθηκε στο καταφύγιο του Χίτλερ
από τον Commandant Rose.
Συνολικά, 13 πρωτότυπες επιστολές και τηλεγραφήματα ιστορικής σημασίας
που τώρα μας επιτρέπουν να ανακατασκευάσουμε με ακρίβεια η τελική, εξαιρετικά τεταμένη ανταλλαγή
μεταξύ Χίτλερ και Γκέρινγκ.
Μετά έστειλε ένα δεύτερο τηλεγράφημα,
αυτή τη φορά στον Ρίμπεντροπ,
και πιθανώς και ο Keitel, λέγοντας, «Αν ο Φύρερ δεν απαντήσει»
«Ελάτε μαζί μου στο Μπερχτεσγκάντεν»
«που σημαίνει ότι αναλαμβάνω».
Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα ότι είναι άπιστος στον Χίτλερ.
Αντιδρά σε μια κατάσταση
εκεί που δεν είναι πια ο Χίτλερ σε θέση να κυβερνήσει τη Γερμανία.
Αν τον αντικαθιστούσε, γι' αυτόν θα ήταν μόνο προσωρινό.
Όποιες και αν είναι οι προθέσεις του Γκέρινγκ, αυτό το δεύτερο μήνυμα θα του στοίχιζε ​​ακριβά.
Όταν παραδόθηκε στον Χίτλερ,
ήταν με τον Γκέμπελς και τον Μπόρμαν, Οι ορκισμένοι εχθροί του Γκέρινγκ.
Είχε υποτιμήσει, φυσικά,
τον τρόπο που αυτό θα έπαιζε αμέσως στα χέρια του θανάσιμου εχθρού του Μπόρμαν
που το παρουσίασε αμέσως με τέτοιο τρόπο στον Χίτλερ,
ότι ο Χίτλερ μπορούσε μόνο να το δει ως απέριττη προδοσία.
Ο Χίτλερ ήταν, σε εκείνο το στάδιο του πολέμου, απολύτως πεπεισμένος
αυτός ο μόνος λόγος για τον οποίο έχασαν ήταν επειδή τον είχαν προδώσει παντού.
Το ίδιο βράδυ,
Ο Χίτλερ έστειλε μια καυστική απάντηση στον Hermann Göring.
«Το διάταγμα τίθεται μόνο σε ισχύ όταν το επικυρώσω».
«Δεν μπορεί να τεθεί θέμα ύπαρξης απογυμνωμένος από την ελευθερία δράσης».
«Σας το απαγορεύω λοιπόν να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια οποιουδήποτε είδους».
Υπογραφή, Αδόλφος Χίτλερ.
Μετά από σύσταση του Bormann, προσωπικός αρχηγός του προσωπικού του,
Ο Χίτλερ είχε συλλάβει τον Γκέρινγκ.
56 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα, στις 24 Απριλίου,
Ο Γκέρινγκ απάντησε σε ένα μακρύ τηλεγράφημα στην οποία αρνιόταν κάθε απώτερο σκοπό.
«Δεν έχω κάνει τίποτα εν αναμονή της απάντησής σας"
«και να είμαι έτοιμος να σε εξυπηρετήσω».
"Ο Θεός να σε προστατεύει. Ο πιστός σου, Χέρμαν Γκέρινγκ».
«Σε ικετεύω να μην παραγγείλεις τον Φρανκ να με συλλάβουν».
«Σας δίνω τον λόγο της τιμής μου ότι υπάκουσα αυστηρά τις εντολές σου».
Αργά το πρωί της 24ης,
υπαγόρευσε ο Χίτλερ άλλο ένα τηλεγράφημα προς τον Γκέρινγκ.
«Αυτό το προσωπικά υπογεγραμμένο τηλεγράφημα ήταν ξεκάθαρη».
«Οι πράξεις σου συνιστούν προδοσία για εθνική υπόθεση»
«και τέτοια συμπεριφορά, εσχάτη προδοσία, αξίζει τη θανατική ποινή».
"Λαμβάνοντας υπόψη τις εξαιρετικές υπηρεσίες σας στο παρελθόν"
«Σας προσφέρω την ευκαιρία να παραιτηθείτε, αναφέροντας μια σοβαρή ασθένεια ως λόγο».
«Σας διατάζω να απαντήσετε αμέσως, ναι ή όχι."
Στα λεπτά που ακολούθησαν ο Γκέρινγκ απάντησε ναι, στην απαίτηση του Φύρερ.
Παραιτήθηκε από όλα του τα αξιώματα για λόγους υγείας.
Αυτό σήμανε τη διαδοχή στην εξουσία,
με σκιώδη χαρακτήρα ονομάζεται Μάρτιν Μπόρμαν,
γραμματέας του από τον Ρούντολφ Χες είχε πετάξει στη Βρετανία το 1941.
Ο Μπόρμαν έδωσε ελεύθερη κυριαρχία στο μίσος ένιωθε για ορισμένες προσωπικότητες,
στην πραγματικότητα, λυγίζοντας τους νεοανακαλυφθέντες μύες του.
Ο Γκέρινγκ ήταν συντετριμμένος, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Μπόρμαν.
Μπόρμαν, που είχε το δικό του κέντρο επικοινωνιών στο καταφύγιο,
εκμεταλλεύτηκε το αίσχος του Γκέρινγκ να προωθήσει τα πιόνια του.
Χωρίς να ενημερώσει τον Χίτλερ,
έδωσε μια τελική εντολή στον αξιωματικό που είναι επιφορτισμένος να τον παρακολουθεί.
Ο Μπόρμαν τον διέταξε να τους εκτελέσει μόλις έπεσε το Βερολίνο.
Αυτό το σενάριο δεν εφαρμόστηκε
επειδή ο ταγματάρχης των SS, στον οποίο είχε ανατεθεί η αποστολή,
όταν έπεσε το Βερολίνο,
σκέφτηκε ότι ο φόνος θα ήταν άσκοπο.
Άρα δεν εκτέλεσε την εντολή.
Γιατί είπε μετά την πτώση του Βερολίνου;
Ήξερε ότι ο Χίτλερ δεν θα ζούσε, ώστε να μπορέσει να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς του.
Γνωρίζοντας ότι ο Γκέμπελς θα ακολουθούσε τον Χίτλερ, σκέφτηκε,
«Αν μπορέσω να απαλλαγώ και από τον Γκέρινγκ, αυτό απλά θα με αφήσει».
Ο Χίτλερ αγνοούσε για το τι συνέβαινε πίσω από την πλάτη του,
και για να ταπεινώσει τον Γκέρινγκ ακόμα περισσότερο, του αφαίρεσε τις τελευταίες του εξουσίες.
Στις 25 Απριλίου,
υπαγόρευσε το τελευταίο του μήνυμα στον Γκέρινγκ, στον βοηθό του.
«Υπό το πρίσμα της άπιστης στάσης σου στον γερμανικό λαό, στον εαυτό μου».
«και στα προβλεπόμενα μέτρα, Σε έδιωξα από το πάρτι».
Προσωπικά υπογεγραμμένο από τον Αδόλφο Χίτλερ.
Εκείνη την ημέρα διέταξε και την καταστροφή όλων των προσωπικών του αρχείων.
Αυτά τα έγγραφα έπρεπε να καταστραφεί,
αλλά στον πανικό των τελευταίων ημερών, ξεχάστηκαν από θαύμα.
Ο Χίτλερ είχε καεί όλα τα προσωπικά του αρχεία,
που θα περιελάμβανε μερικά πολύ σημαντικά αλληλογραφία με αρχηγούς κρατών.
Έκαψε επίσης όλα τα στρατιωτικά υπομνήματα,
και ρώτησε τον βοηθό του, Julius Schaub, για να φύγεις από το καταφύγιο, πήγαινε στο Μόναχο,
και κάψτε τα αρχεία στο διαμέρισμά του και στο Berchtesgaden,
που ο Σάουμπ έπραξε δεόντως.
Υπάρχει μια ανησυχία, μάλλον όπως ο Γκέμπελς, ανησυχία για τους απογόνους του.
Οι μάχες πλησίαζαν.
Ώρα με την ώρα, τα σοβιετικά στρατεύματα προχωρούσαν.
Σε αυτό το στάδιο, οι οβίδες έπεφταν βροχή συνεχώς στους κήπους της καγκελαρίας,
ακριβώς πάνω από το καταφύγιο.
Μια σειρά από δακτυλόγραφες σημειώσεις
μεταγραφή συζητήσεων μεταξύ Χίτλερ και Γκέμπελς
ρίχνει φως στις τελευταίες στρατιωτικές ελπίδες του Φύρερ.
Αυτά τα έγγραφα συντηρήθηκαν από τον Heinz Lorenz,
που ήταν επικεφαλής του δημοσιογραφικού σώματος του καταφυγίου και τα δημοσίευσε μόλις πρόσφατα.
«Μπορώ να συνεχίσω μια νίκη εδώ στο Βερολίνο».
«Αν το αποκτήσω, ακόμη και μια ηθική νίκη»
«Θα έχουμε τουλάχιστον μια ευκαιρία για να κερδίσω πρόσωπο και να κερδίσω χρόνο».
«Στο Βερολίνο, η επιτυχία μας θα είχε παγκόσμια εμβέλεια».
«Τέτοια επιτυχία θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εδώ, όπου εκπαιδεύονται τα μάτια του κόσμου».
«Μια ανατροπή είναι δυνατή μόνο αν τα καταφέρω να εμποδίσει τον Μπολσεβίκο Κολοσσό».
«Τότε οι άλλοι θα μπορούσαν να συμπεράνουν ότι»
«ο μόνος ικανός να σταματήσει ο Κολοσσός είμαι εγώ»
«το κόμμα και το γερμανικό κράτος».
Όλοι αυτοί οι σοβιετικοί στρατοί προχωρούσαν ομόκεντρα
προς το Ράιχσταγκ, και η Καγκελαρία, όχι πολύ μακριά.
Για τους πολίτες, η δοκιμασία δεν τελείωνε ποτέ.
Μπορείτε να φανταστείτε τα κελάρια, πλήρως γεμάτο, χωρίς νερό, χωρίς τηλέφωνο.
Το φαγητό γινόταν δραματικό πρόβλημα.
Όταν ένα άλογο σκοτώθηκε στο δρόμο,
άνθρωποι διακινδύνευσαν τη ζωή τους ορμώντας να κόψει ένα κομμάτι κρέας.
Εν μέσω αυτού του κατακλυσμού της φωτιάς, μια γυναίκα, ένας άσος της γερμανικής αεροπορίας,
κατάφερε να προσγειώσει το αεροσκάφος της δίπλα στο καταφύγιο του Χίτλερ.
Ήταν 27 Απριλίου, και επιβεβαίωσε τη ναζί Hanna Reitsch,
και τον εραστή της, στρατηγό Ρίτερ φον Γκρέιμ ήθελε να δει επειγόντως τον Χίτλερ.
Κατέβηκαν στο καταφύγιο, Ο Ρίτερ φον Γκρέιμ ξαπλωμένος σε φορείο.
Είχε πυροβοληθεί στο πόδι καθώς προσγειώθηκαν.
Γιατί ήρθε;
Να προσπαθήσει να πείσει τον Χίτλερ να φύγω από το καταφύγιο,
και πηγαίνετε ίσως, στο Μπερχτεσγκάντεν.
Αλλά δεν έπρεπε να γίνει τίποτα, φυσικά.
Όπως ήταν φυσικό, αρνήθηκε.
[Γερμανόφωνος ήχος]
Τις τελευταίες μέρες ο Χίτλερ είχε διανείμει χάπια κυανίου στο περιβάλλον του,
έδωσε επίσης μια κάψουλα στη Χάνα Ράιτς, για να βάλουν τέλος στη ζωή τους.
Αυτό ήταν επίσης συμβολικό, δείγμα τιμής της.
Την επιβράβευε για το κατόρθωμά της.
Κάψουλα κυανίου για τη Hanna Reitsch, και μια προαγωγή για τον Ritter von Greim,
που διορίστηκε διοικητής της Luftwaffe στη θέση του Göring.
Έφυγαν μετά καθώς έφτασαν, απογειώνεται κάτω από ένα χαλάζι σοβιετικών πυρών.
Διέφυγαν αβλαβείς.
Εν τω μεταξύ, άλλος αξιωματούχος των Ναζί ήταν απασχολημένος στα παρασκήνια,
Χάινριχ Χίμλερ.
Είχε φύγει από το Βερολίνο λίγο μετά τα γενέθλια του Χίτλερ.
Ο υπουργός Εσωτερικών και επικεφαλής των SS πρόσφερε στους Συμμάχους
η άνευ όρων παράδοση της ναζιστικής Γερμανίας.
Σίγουρα για τον εαυτό του, Ο Χίμλερ προσπάθησε να αναλάβει.
Στις 28 Απριλίου, οι Σύμμαχοι τον κορόιδευαν στον Τύπο.
Ο Αϊζενχάουερ αρνήθηκε, εντελώς.
Η ανακοίνωσή του δημοσιεύτηκε στον δυτικό τύπο.
Ο Χίτλερ ήταν υστερικός.
Ο άνθρωπος που είχε ενορχηστρώσει η τελική λύση για αυτόν,
αφαιρέθηκε από όλα τα αξιώματα.
Αυτή η τελευταία προδοσία από έναν από τους στενότερους συνεργάτες του
τον έριξε σε έξαλλη οργή.
Ακόμα στο Βερολίνο, αλλά έξω από το καταφύγιο,
Στρατηγός των SS Χέρμαν Φέγκελαϊν ήταν ο αξιωματικός-σύνδεσμος του Χίμλερ με τον Χίτλερ.
Ο Χίτλερ είχε διάθεση για εκδίκηση,
και η όλη ιδέα ότι ο Fegelein ήταν έτοιμος να φύγει από το Βερολίνο,
ότι ήταν κατά κάποιον τρόπο σχετίζεται με τον Χίμλερ
σε αυτό που ο Χίτλερ είδε ως προδοσία,
σήμαινε ότι ήταν αποφασισμένος να τον πυροβολήσουν.
Στρατηγός Φέγκελεϊν ήταν επίσης κουνιάδος της Eva Braun.
Ήταν παντρεμένος με την αδερφή της Γκρέτλ,
και ο Χίτλερ είχε προσωπικά παρευρέθηκαν στο γάμο τους.
Η Εύα Μπράουν δεν ήταν καν προετοιμασμένη να ικετεύει για τη ζωή του Fegelein.
Ήταν πραγματικά τρομοκρατημένη ότι προσπαθούσε να εγκαταλείψει,
να εγκαταλείψει τον Φύρερ,
και δεν πήγαινε να εγκαταλείψει τον Φύρερ.
Ένιωθε ότι ήταν μια πράξη δειλίας του να επιχειρήσει να δραπετεύσει με την ερωμένη του.
Γεγονός επίσης ότι πρόδιδε την αδερφή της
με το να είσαι άπιστος σήμαινε ότι δεν τον λυπόταν.
Ψυχολογικά, Ο Χίτλερ τύλιξε κάτω από το χτύπημα.
Σε μια τελευταία συζήτηση,
δακτυλογραφούνται και συντηρούνται από τον υπεύθυνο Τύπου Heinz Lorenz,
Χίτλερ και Γκέμπελς με μισή καρδιά συζήτησε τη στρατιωτική κατάσταση.
Αν ερχόταν ο Wenck.
Θα προσπαθήσω να ξαπλώσω για λίγο.
Θέλω μόνο να ξυπνήσω αν ένα ρωσικό τανκ ανέβει στο καταφύγιο.
Τότε μπορεί να έχω χρόνο να κανω τις διευθετήσεις μου.
Τώρα είναι η σειρά μου να υπακούσει στις εντολές της μοίρας.
Ακόμα κι αν μπορούσα να σώσω τον εαυτό μου, δεν θα το έκανα, ένας καπετάνιος δεν αφήνει ένα πλοίο που βυθίζεται.
σκέφτηκαν ο Χίτλερ και ο Γκέμπελς ότι η 12η Στρατιά του στρατηγού Wenck
κόντευε να διαρρήξει τα ρωσικά στρατεύματα που περιβάλλουν το Βερολίνο.
Το αντίθετο συνέβη.
Μόλις είχε φτάσει, παρά ο 12ος στρατός υποχώρησε στο χάος.
Φήμες και ψευδείς αναφορές ήταν οι βαλβίδες εξαγωγής του λαού.
Για παράδειγμα, στις 28 Απριλίου, φυλλάδια έπεσαν βροχή στο Βερολίνο,
αναγγέλλοντας την άφιξη του στρατού Wenck από τα νοτιοδυτικά.
Έρχεται γερμανικός στρατός για να σπάσει η λαβή που μοιάζει με μέγγενη των Σοβιετικών;
Αυτό προφανώς ήταν ψέμα.
Ο στρατός Wenck διώχνονταν ήδη από το Πότσνταμ.
Δεν θα έφτανε ποτέ στο ίδιο το Βερολίνο, αλλά οι άνθρωποι πίστευαν σε οτιδήποτε.
Μετά από λίγο ήρθε η απάθεια, ο φόβος, η επιθυμία να ζήσω μια, δύο, τρεις ώρες παραπάνω.
29 Απριλίου 1945, στη 1:00 το πρωί,
Ο Αδόλφος Χίτλερ παντρεύτηκε την Εύα Μπράουν, ερωμένη του για 13 χρόνια.
Οι μόνοι μάρτυρες αυτής της ένωσης ήταν ο Γκέμπελς, ο Μπόρμαν και ένας γραμματέας.
Υπεγράφη πιστοποιητικό γάμου από το παντρεμένο ζευγάρι και τους μάρτυρες τους.
Ο Χίτλερ επεσήμανε ότι η τελετή έλαβε χώρα κατόπιν εντολής της Εύα Μπράουν.
Σουρεαλιστικό, δεδομένων των συνθηκών.
Νομίζω ότι ο Χίτλερ αποφάσισε να παντρευτεί την Εύα Μπράουν λόγω όλης της προδοσίας
που είδε να συμβαίνει γύρω του,
ότι η απόφασή της να έρθει και να πεθάνεις δίπλα του,
ένιωθε ότι έπρεπε να ανταποδωθεί,
και ήξερε ότι ήθελε, πάνω απ' όλα να είσαι ο φράου Χίτλερ.
Μπορούμε επίσης να δούμε ένα άλλο νόημα,
επιβεβαίωση ότι ο Χίτλερ είχε καταλάβει ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει.
Γιατί;
Γιατί στις πιο ευτυχισμένες στιγμές, η άποψή του ήταν, Έχω μόνο μια γυναίκα, τη Γερμανία.
Στο όνομα αυτής της μεγάλης αρχής, αρνήθηκε να παντρευτεί.
Μετά από ένα ποτήρι αφρώδες κρασί με την Eva Braun,
και η τελευταία χούφτα των πιστών οπαδών,
Ο Χίτλερ αποσύρθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων, και κάλεσε τη γραμματέα του Τρόντλ Γιούνγκε.
Γρήγορα υπαγόρευσε την πολιτική του βούληση και διαθήκη
χωρίς δισταγμό ή διόρθωση.
Δεν είχε μάθει τίποτα και δεν ξέχασα τίποτα.
Εξακολουθούν να υπάρχουν ακριβώς οι ίδιες εμμονές με τους Εβραίους,
ακριβώς τις ίδιες εμμονές ότι ποτέ δεν έκανε τίποτα κακό.
Δεν έκανε ποτέ κανένα λάθος.
Ήταν καθαρά το ζήτημα της προδοσίας.
Ξέρουμε ότι ήταν σχολαστικός παθολογικός αντισημίτης.
Έπεσα θύμα των δύο προσώπων του διεθνούς εβραίου.
Το ιουδαιομπολσεβίκικο πρόσωπό του προς την Ανατολή
και το πρόσωπο του διεθνούς Εβραίοι χρηματοδότες στη Δύση.
Ενώ η τελική πράξη της χιτλερικής τραγωδίας
παιζόταν στο καταφύγιο,
τον Κόκκινο Στρατό εξαπέλυσε την τελευταία του μεγάλη επίθεση.
Οι Σοβιετικοί σταμάτησαν 500 μέτρα από το καταφύγιο του Χίτλερ,
αγνοώντας την ύπαρξή του.
Δεν ήξεραν καν αν ο Φύρερ βρισκόταν ακόμα στο Βερολίνο.
Το σκέφτηκαν αυτό όλοι οι υψηλόβαθμοι ναζί
ήταν στο κτίριο του κοινοβουλίου, το Ράιχσταγκ.
Στόχος τους ήταν το Ράιχσταγκ.
Με άλλα λόγια, θα μπορούσε να μείνει στο καταφύγιό του για άλλες δυο μέρες,
και κανείς δεν θα ήταν ο σοφότερος.
Μόλις οι Σοβιετικοί είχαν καταλάβει το Ράιχσταγκ,
περίμεναν να βρουν όλη η κυβέρνηση εκεί.
Δεν το βρήκαν, αλλά αυτός ήταν ο στόχος τους.
Στις 30 Απριλίου, με την προσωπική του διαθήκη, υπαγορεύεται στις 3:00 το πρωί,
Ο Χίτλερ ανακοίνωσε,
«Η γυναίκα μου και εγώ επιλέγουμε τον θάνατο για να δραπετεύσουμε η ντροπή της κατάθεσης ή της παράδοσης».
«Είναι επιθυμία μας να είμαστε αποτεφρώθηκε αμέσως εκεί που βρισκόμαστε».
Ο Χίτλερ δεν ήθελε να έχει το πτώμα του
εμφανίζεται ως σύμβολο ή ως τρόπαιο συνελήφθη από τους Ρώσους.
Γι' αυτό ήθελε να έχει το σώμα του και το σώμα της Εύα Μπράουν κάηκαν μαζί.
Βρήκα στα ρωσικά αρχεία, το χαρτί,
και μπορούσε κανείς να δει ότι ήταν δακτυλογραφημένο με τον ειδικό τύπο του Φύρερ για τον Χίτλερ,
περιγράφοντας το θάνατο του Μουσολίνι.
Ο Χίτλερ ήταν αποφασισμένος να μην έχει το σώμα του στριμωγμένο σαν του Μουσολίνι στην Ιταλία,
και ήθελε να έχει το σώμα του καταστράφηκε ολοσχερώς.
Νωρίς το απόγευμα της 30ης Απριλίου 1945,
αφού δηλητηρίασε τον σκύλο του, τον Blondi,
Ο Χίτλερ αποχαιρέτησε όλο το επιτελείο του.
Συμβούλεψε τους βοηθούς του να ηγηθούν της Δύσης,
και παρότρυνε τους αξιωματικούς του να συνεχίσει τον αγώνα.
Χίτλερ και Εύα Μπράουν αποσύρθηκαν στα δωμάτιά τους στις 3:00 μ.μ.
Τα σώματα της Εύα Μπράουν και του Χίτλερ κάηκαν αμέσως
στους κήπους της Καγκελαρίας κοντά σε μια από τις εξόδους των αποθηκών.
Την επόμενη μέρα, 1η Μαΐου,
Μάγδα και Γιόζεφ Γκέμπελς αυτοκτόνησε με πυροβολισμό
αφού δηλητηρίασαν τα έξι παιδιά τους.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε όπως είχε αρχίσει,
κατόπιν εντολής του Αδόλφου Χίτλερ.
Για τους μεταθανάτιους απογόνους του,
διάλεξε το μεγαλειώδες μαζικό φινάλε της Μάχης του Βερολίνου.
Παραιτήθηκε μόνο μέχρι θανάτου την τελευταία στιγμή,
48 ώρες πριν μπουν σοβιετικοί στρατιώτες το καταφύγιο στις 2 Μαΐου 1945, στις 3:00 μ.μ.
Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίστηκαν,
μέχρι την υπογραφή της γερμανικής παράδοσης
στις 7 και 8 Μαΐου, στη Ρεμς και στο Βερολίνο.
Το ναζιστικό καθεστώς διήρκεσε μέχρι τις 23 Μαΐου.
Με τον Φύρερ να έφυγε, η πίεση ήταν κλειστή,
και όλα σταμάτησαν γρήγορα.
Ωστόσο, τι έγινε με το σώμα του Χίτλερ;
Ποιος το βρήκε πρώτος;
Οι πράκτορες του Smash βρήκαν το σημείο καλυμμένο με χώμα,
και από κάτω τα σώματα του Χίτλερ και της Εύα Μπράουν.
Τους έβγαλαν από το έδαφος, βάλτε τα σε ξύλινα κουτιά
επειδή τα σώματα κάηκαν, αλλά όχι ολοσχερώς,
και τους έστειλε για αυτοψία, και να ελέγξουν τα δόντια τους.
Ο Χίτλερ είχε μια πολύ χαρακτηριστική γέφυρα.
Μισούσε να πηγαίνει στον οδοντίατρο.
Είχε μια εντελώς μοναδική γέφυρα, ειδικά φτιαγμένο για αυτόν σε χρυσό.
Μόλις τα απομεινάρια έχουν αναγνωριστεί επίσημα
από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες, η μυθοποίηση θα μπορούσε να ξεκινήσει.
Ο Στάλιν δεν ενημέρωσε τον Στρατάρχη Ζούκοφ, νικητής της μάχης του Βερολίνου,
για την ανακάλυψη του σώματος του Χίτλερ.
Ήξερε ότι ο Χίτλερ ήταν νεκρός, αλλά δεν το είπε στον Ζούκοφ,
πράγμα που σήμαινε ότι όταν ο Ζούκοφ, που πήρε το Ράιχσταγκ και ορίστηκε,
παρόλο που ο Κορνίλοφ είχε παίξει κάποιο ρόλο, ως νικητής του Βερολίνου.
Όταν ο Ζούκοφ έδωσε η περίφημη συνέντευξη Τύπου
ενώπιον των συγκεντρωμένων δημοσιογράφων του κόσμου,
τους είπε,
«Δεν αναγνωρίσαμε το σώμα του Χίτλερ».
«Θα μπορούσε να είχε πετάξει μακριά από το Βερολίνο την τελευταία στιγμή».
Δεν είχε νόημα γιατί ο Στάλιν ήξερε πολύ καλά ότι δεν είχε πετάξει μακριά.
Ωστόσο, όλος ο κόσμος διατήρησε αυτή την απίστευτη φράση.
Κι αν ο Χίτλερ δεν ήταν νεκρός;
Κι αν ξέφυγε;
Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για όλες τις φαντασιώσεις για τη μοίρα του Χίτλερ.
Για τουλάχιστον 30 χρόνια,
Η παράλειψη του Στάλιν τροφοδοτήθηκε μια παραληρηματική ψευδοϊστορική λογοτεχνία.
Εκατοντάδες βιβλία, άρθρα και μαρτυρίες,
καταγεγραμμένες θεάσεις σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.
Γιατί ο Στάλιν παρέλειψε να αναφέρει οι πληροφορίες για το σώμα του Αδόλφου Χίτλερ;
Ήταν ο Στάλιν διφορούμενος.
Είχε μια πληροφορία ότι δεν θα το αποκάλυπτε
γιατί το χρησιμοποιούσε περιοδικά στην προπαγάνδα του
να αφήσει μια αμφιβολία κρέμεται πάνω από την πτήση του Χίτλερ στη Δύση.
Υποστήριξε τη γραμμή του Ψυχρού Πολέμου που πήγε,
υπάρχει μόνο μία αντιφασιστική δύναμη στον κόσμο,
και αυτή είναι η Σοβιετική Ένωση.
Η απόδειξη είναι ότι ίσως, Ο Χίτλερ επέζησε,
και κρύβεται από τους Αμερικανούς ή τους φίλους τους.
Ήταν ένα όπλο προπαγάνδας και τίποτα παραπάνω.
Τι έγινε με το καταφύγιο;
Καταστράφηκε;
Το σημείο όπου ο Χίτλερ τελείωσε τις μέρες του
δεν έγινε μνημείο για όσους νοσταλγούν το Ράιχ.
Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989, ανακάλυψε η Δύση
ότι οι πρώην κήποι της Καγκελαρίας κάτω από το οποίο κατασκευάστηκε το καταφύγιο
είχε γίνει χώρος στάθμευσης για τους κατοίκους από αυτές τις πολυκατοικίες.
Μόλις 70 χρόνια αργότερα, ότι μια ένωση του Βερολίνου
εγκατέστησαν αυτές τις πινακίδες που παρέχουν έναν ακριβή λογαριασμό
των τελευταίων ημερών του Χίτλερ στο καταφύγιο.
Μέχρι σήμερα, οι σοβιετικές αρχές δεν έχουν δώσει ακόμα καμία εξήγηση
για το τι έγινε με τα λείψανα.
Όσο για τα ιστορικά ντοκουμέντα,
ανακαλύφθηκε από τον Commandant Rose και ο Bruno Ledoux,
έχουν πλέον δημοσιοποιηθεί.
Μας δίνουν τη δυνατότητα να ολοκληρώσουμε ορισμένες θεμελιώδεις πτυχές
της πολιτικής και προσωπικής ιστορίας του μεγαλύτερου εγκληματία του 20ου αιώνα.