Kim inanırdı ki, 1914'te Fransa'daki hayata bakıldığında,
ülkenin, tüm Avrupa ile birlikte,
tarihin en korkunç trajedilerinden biriyle mi karşılaşacaktı?
Alsace-Lorraine'in hala iyileşmemiş bir yara olduğu doğru,
ve Almanlara karşı acı bir nefret vardı,
hala Boche'nin aşağılayıcı ismiyle biliniyor.
Ancak hiç kimse savaşın mümkün olabileceğini düşünmüyordu.
Yaklaşık 45 yıldır barış hakimdi.
Bu, Fransa-Rusya ittifakının zamanıydı,
ve Entente Cordiale İngiltere ile eski rekabetin yerini almıştı.
Ancak tehlike oradaydı, Avrupa'nın barışı silahlı bir barıştı.
Kaiser Wilhelm II'nin Almanyası güneşin altında bir yer istiyordu.
Paris kalabalığı Avenue du Bois'yı doldurdu.
Paris dans etti 1914'ün güzel yazında,
ve bir kıvılcım her şeyi alevlendirdi.
1915, Birinci Dünya Savaşı'nın ilk tam yılıydı.
Hareket savaşı bir özellik olmuştu
savaşın ilk haftalarında tökezlemişti
siper savaşının çıkmazında.
Batı Avrupa'da Almanlar iyi hazırlanmış pozisyonlara yerleşmişlerdi,
sık sık değerli yüksek yerleri ele geçiriyorlar.
Bu, Fransızların ve onların İngiliz müttefiklerinin
Almanlar yenilseydi bu savunmalara saldırmak zorunda kalacaklardı.
1915 Müttefikler için hayal kırıklığı yılı olacaktı,
boşuna bir atılımı zorlamaya çalıştılar.
Ayrıca çatışmanın da yaygınlaştığı görüldü.
Türkiye'ye Çanakkale Boğazı'nda çıkarma yapma girişiminin talihsizliğiyle
ve İtalya'nın Müttefikler safında savaşa girmesi.
1915 aynı zamanda savaşın yeni bir boyut kazandığını da görecekti,
İngiliz şehirlerinin Zeppelin hava gemileri tarafından bombalanmasıyla
ve Alman U-botlarının Müttefik ve tarafsız gemilere saldırılarının başlaması,
sonunda Amerika Birleşik Devletleri'ni savaşa sokacak bir politika.
Yıl, Şampanya'da kavgayla başladı
ve Batı Cephesi'nin Artois kesimleri.
Tekrarlanan yerinden çıkarma girişimlerine rağmen,
Alman savunmaları çok daha üstündü,
iyi hazırlanmış makineli tüfek mevzileriyle
Fransız hücumculara ağır bir bedel ödetiyor.
Çatışmalar Şubat ortasına kadar devam etti.
Savaş yeniden başlamadan önce yeniden örgütlenmeye yönelik kısa bir darbe oldu.
Ancak Mart ortasına kadar, tüm saldırı durdurulmuştu
Fransızlar tarafından Alman karşı saldırılarının gücü nedeniyle
ve sürekli bir başarısızlık.
Şampanya başka bir büyük saldırının sahnesi olacaktı
yılın ilerleyen zamanlarında.
Bu arada, savaş yeni bir ölümcül dönemece girmek üzereydi
çünkü yüzlerce mil uzaktaki sivilleri muharebe alanına getirdi.
19 Ocak gecesi,
Alman Donanması ilk Zeppelin hava gemilerini fırlattı
İngiliz anakarasına saldırmak.
Bu, birçok baskının ilkiydi
ayda yaklaşık iki oranında devam eden,
Devam eden keşif devriyeleriyle paralel olarak.
Alman Amiralliği sonuçlar konusunda çok heyecanlıydı
ve Londra'yı bombalamak için izin istedi.
Bu sadece Kaiser tarafından verildi
Fransız bombardıman uçaklarının Alman şehirlerine düzenlediği bir dizi saldırının ardından.
31 Mayıs 1915'te,
ilk baskın Londra'ya karşı gerçekleştirildi,
Yedi kişiyi öldürdü, 35 kişiyi yaraladı.
Tüm savaş boyunca Londra'ya yapılan en başarılı Zeppelin saldırısı
8 Eylül 1915'teydi.
Bu baskın yarım milyondan fazla pound hasara yol açtı,
neredeyse hepsi bir Zeppelin'den, LZ 13'ten,
Londra'nın merkezini bombalamayı başaran.
Tek bir baskın, maddi hasarın yarısından fazlasına neden oldu
1915'te İngiltere'ye karşı yapılan diğer baskınlardan kaynaklandı.
1915'in geri kalanında,
Zeplinler Londra'ya sık sık baskınlar düzenliyordu ve cezasız kalıyorlardı.
Çoğu uçak için çok yüksekte uçuyorlardı,
ve uçaklar tarafından durdurulduklarında,
o sırada kullanılan mühimmatın pek etkisi olmadı.
Bu dokunulmazlığa rağmen, baskınların maddi etkisi,
LZ 13 başarısı hariç, nispeten önemsizdi.
Navigasyon çok ilkeldi ve savaş ilerledikçe,
İngilizlerin karartma uygulaması bunu daha da zorlaştırdı.
Bombaların nişanı hiç isabetli değildi.
Bombaların sadece yüzde 10'unun
Zeplinlerden atılan mermiler hedeflerine ulaştı.
Ancak bu baskınların psikolojik etkisi
İngilizlerin 12 filoyu ev savunmasında tutmasına yetecek kadardı.
Bu arada, denizde, Almanlar niyetlerini açıkladılar
Britanya'yı aç bırakarak teslim olmaya zorlamak ve limanlarını abluka altına almak.
Ancak Almanlar ablukalarını gemilere saldırmayı da kapsayacak şekilde genişlettiler
tarafsız bayraklar dalgalanıyordu, Amerikan gemileri de dahil.
Özellikle iğrenç olan neydi?
saldırılar uyarı yapılmadan mı gerçekleştirildi,
Bu da kabul edilmiş deniz kurallarına aykırıydı.
Amerika tarafsızdı ve birçok kişi tarafından öyle kalmasını isteniyordu.
Ancak 7 Mayıs'ta bir Alman U-botu Cunard gemisi Lusitania'yı batırdı.
128 Amerikalı da dahil olmak üzere 1100'den fazla sivili öldürdü.
Lusitania 1 Mayıs'ta New York'tan ayrılmıştı.
O, su üstündeki en hızlı gemilerden biriydi.
ve hatta bir kazan kapatılsa bile kömürü korumak için,
hâlâ bir denizaltıdan daha hızlı koşabilirdi.
Yolcusunun yanı sıra, et de taşıyordu,
tıbbi malzemeler, bakır, peynir, petrol ve makine,
ama aynı zamanda gizlice İngiltere'ye savaş için mühimmat yükleniyordu.
Yolcuları caydırmak için, Almanlar bir duyuru yayınladı
gazetede Cunard'ın seyahat ilanının yanında.
Okuyuculara şunu hatırlattılar:
Lusitania'nın Almanlar tarafından meşru bir hedef olarak görüldüğü.
Uyarılar bir propaganda taktiği olarak reddedildi,
ve yelken açtı.
İrlanda kıyılarında onu bekleyen U-20 vardı,
kaptanı zaten bir ün kazanmıştı
uyarıda bulunmadan saldırmak.
Lusitania'ya tek bir torpido isabet etti,
ardından gizemli bir ikinci patlama meydana gelecek.
Yaklaşık 20 dakikada dibe göndermek yeterliydi
birçok cankurtaran botu suya indirilemeden önce.
Saldırı haberi Amerika Birleşik Devletleri'ne ulaştığında,
öfke vardı ve yaygın bir kınama,
Almanya ile ABD arasında diplomatik krize yol açtı.
Lusitania'nın batması sebep olmasa da
Amerika'nın sonunda 1917'de Almanya'ya savaş ilan ettiğini,
kamuoyunun şekillenmesinde kesinlikle önemli bir rol oynadı.
Britanya'da, Kraliyet Donanması'na yönelik artan eleştiriler vardı
Alman yüzey gemilerinden oluşan bir filonun kuzeydoğuya düzenlediği baskının ardından.
İngiltere'deki kamuoyu ve siyasi tepki öfkesini dile getirdi
Alman filosunun İngiliz kıyılarına bu kadar yakın seyredebilmesi,
ve sonra kıyı kasabalarını bombalamaya devam ediyoruz.
Baskının başarısıyla cesaretlenen,
komutanı Amiral Franz von Hipper,
bir sonraki ay için başka bir baskın planladı.
Ancak, İngilizler tarafından yakalandı
24 Ocak 1915'te Dogger Bank'ta,
Almanya ile İngiltere arasında bir yerde.
İngilizler Alman telsiz trafiğini kesmeyi başarmıştı
ele geçirilen bir kod kitabı sayesinde.
Sonuç olarak, Amiral David Beatty beş savaş kruvazörüyle yelken açtı
bu üçüyle tanışmak için.
Sayıca az olduklarını anlayan Hipper, kaçmaya çalıştı.
İngiliz savaş kruvazörlerinin nispeten yavaş olduğuna inanıyorlardı.
Ancak Beatty'nin kruvazörleri önemli ölçüde daha hızlıydı
Alman meslektaşlarından daha fazla,
ve kısa sürede akıncılara yetiştiler.
Ancak, büyük bir İngiliz başarısı olası görünse de,
Beatty mayın korkusuyla ve sahte bir denizaltı görüntüsüyle boğuşuyor,
saldırıyı terk etmeye karar verdi ve Hipper'ın filosunun kaçmasına izin verdi.
Mart ayında İngiltere Alman limanlarını ablukaya almaya başladı.
Zaman alacak olsa da,
Almanların benzer eylem girişimlerinden daha başarılı olduğu kanıtlandı.
Gerçekten de, İngiliz ablukası önemli bir rol oynadı
Almanları 1918'de ateşkes aramaya zorladı.
O zamana kadar, ülke hammaddeleri neredeyse tükenmişti,
ve siviller yiyecek bulmak için çöpleri karıştırmaya zorlandı.
Denizaltı tehdidiyle mücadeleye yardımcı olmak için,
yeni bir tür silahlı ticaret gemisi denendi.
Ön güvertede bir silah vardı,
bir denizaltının yüzeye çıkıp saldırıya geçmesiyle birlikte hızla hazırlanabilecek.
Batı Cephesi boyunca çatışmalar çıkmaza girmiş olsa da,
Doğu'daki savaş Almanya için iyi gidiyordu.
Bir yıl önce Tannenbaum'daki başarılarının ardından,
bazıları Rusların toparlanıp toparlanamayacağını sorguladı
kayıpları o kadar büyüktü ki.
Ocak ayının sonunda iki taraf Bournemouth'da tekrar karşı karşıya geldi,
Varşova'nın batısında günümüz Polonya'sında.
Savaş kararsızdı,
Ruslar 50.000 adam daha kaybetti.
Ayrıca Almanların gaz kullandığı ilk seferdi.
dondurucu sıcaklıklar gazın buharlaşamaması anlamına geliyordu.
BolimC3w, Suriye Gölleri'nin İkinci Muharebesi'nin öncüsüydü,
Rusya'nın yenilgisini zorlamak için tasarlanmıştı
ve böylece Rus cephesindeki savaş sona erer.
Kış Savaşı olarak da bilinir
çünkü şiddetli bir kar fırtınası sırasında açıldı.
İkinci Asur Gölleri Muharebesi Paul von Hindenburg tarafından tasarlandı
Rusya'ya karşı iki yönlü kararlı bir hamle için
Avusturya ve Alman orduları tarafından.
Plan, Alman Genelkurmay Başkanı Erich Falkenhayn tarafından onaylandı.
isteksizce de olsa,
Batı'da zaferin Almanya'nın elinde olduğuna inanıyordu.
Savaş şiddetli bir kar fırtınasında başladı, ama bir hafta içinde,
Almanlar Rusların güney kanadına karşı yaklaşık 70 mil ilerlemişti.
Geri çekilirken, Ruslar kuzeyden saldırıya uğradı.
Bu sefer sağ kanattan.
Çaresiz bir mücadelede Ruslar Alman kuşatmasını savuşturdu
birçok kişinin kaçmasına olanak sağlıyor.
Yine de 56.000 kayıp verdiler ve çok daha fazlası esir alındı.
Zor durumdaki Ruslara yardım etmek için,
İngilizler Türkiye'yi savaştan çıkarmak için tasarlanmış bir plan tasarladı
ve Rusya'nın Karadeniz limanlarına tedariklerin ulaştırılmasına izin vermek.
İngiliz Birinci Deniz Lordu'nun planı, fikri
Amirallik Winston Churchill,
Çanakkale ve Gelibolu'ya amfibi bir saldırı düzenlemekti.
Başlangıçta, tamamen bir deniz işi olarak tasarlanmıştı,
dar boğazı çevreleyen Türk kaleleri
büyük bir gemi gücü tarafından bombalanarak teslimiyete zorlanacaktı.
Bunun gerçekçi olmadığı kısa sürede anlaşıldı, en azından deniz topçularının
gerekli dik yörüngeye ulaşması beklenemezdi
kaleleri yıkmak gerekiyordu.
Ayrıca, deniz bombardımanı başarılı olsa bile,
kara birliklerinin yokluğu İngilizlerin
kıyı şeritlerinin kontrolünü ele geçirmekten,
ve kıyıdan malzeme gelmemesi durumunda,
donanma filosunun yakıt ikmali ve yeniden stoklama için eve dönmesi gerekecekti.
Bununla birlikte, Churchill'in planı Savaş Kabinesi tarafından resmen onaylandı
Ocak 1915'in sonunda.
İngiliz Savaş Bakanı Lord Kitchener,
tek mevcut piyade tümeninin hazır bulundurulması emredildi
Deniz harekatı başarılı olursa.
19 Şubat'ta saldırı başladı,
ancak birleşik İngiliz ve Fransız kuvvetleri etkisiz kaldı
verimli bir Türk savunma sistemi karşısında
ve Müttefiklerin zayıf topçuluğu.
Müttefikler farkına varmamışken
büyük hasara yol açmış olmalarıydı
ve Türk savunmacıların mühimmatı da kritik derecede yetersizdi.
Ancak, çabayı başarısızlıkla sonlandırmak yerine,
İngiliz ve Fransız hükümetleri ilerlemeye karar verdi
birleşik deniz ve kara seferiyle,
tamamı Lord Kitchener'ın eski himayesindeki kişi tarafından yönetilecek,
yeni atanan Sir Ian Hamilton.
Hamilton'a 75.000 kişilik bir kuvvet atandı
ve 18.000 Fransız sömürge askeri daha,
84.000'den fazla Türk askeriyle karşı karşıya
bağlı bir Alman subayı olan Liman von Sanders tarafından yönetiliyordu.
Başlangıçta sadece 20.000 adamı ve sınırlı mühimmatı vardı.
Örgütsel zorluklarla birlikte,
işgal girişiminin başarılı olacağından korkuyordu.
Ancak, Hamilton'ın eşit derecede miras aldığından korkmasına gerek yoktu,
daha da düzensiz bir operasyon.
Kendisinden ne beklendiğinden emin olmamasının yanı sıra,
nazik Hamilton İngiltere'den personel olmadan yelken açmıştı
ve bilgilendirilmiş istihbaratın yokluğunda
Türk savunmasıyla ilgili.
Olayda, çıkarmalar 25 Nisan 1915'te iki noktada gerçekleşti
Cape Helles ve Ari Burnu, kısa süre sonra Anzak Koyu olarak yeniden adlandırıldı.
Bunlar Hamilton tarafından seçildi
yakalanmalarının ilerlemeyi değerlendireceği temelinde
Müttefik savaş filosunun boğazlar boyunca.
Otuz beş bin adam Cape Helles'e çıktı
Yarımadanın güney ucunda, beş noktada.
Ege kıyısı boyunca daha ileride,
Avustralya ve Yeni Zelanda Kolordusu'nun 17.000 adamı, Anzaklar,
Arı Burnu ve Gaba Tepe'ye inildi.
Savunmacılar hala kendilerini organize etmek zorunda oldukları için,
tek bir bölüm mevcut olan tek şeydi
Müttefikleri geri tutmak için.
Dezavantajlarına rağmen,
Türkler 35.000 askeri geri tutmada dikkate değer bir performans gösterdi
Cape Helles'deki işgal kuvvetlerinin.
Beş iniş sahasından,
ikisi de yoğun Türk makineli tüfek ateşi altında kaldı.
Kalan üç site hızla güvence altına alındı,
ancak komuta zincirindeki kararsızlık avantajın değerlendirilmemesi anlamına geliyordu.
Anzaklar daha iyi durumdaydı,
tüm inişlerini rakipsiz buldukları için.
Tam olarak yararlandılar
tüm yarımadayı gözetleyen yüksekliklere doğru ilerleyerek.
Ancak kararlı bir Türk savunma gücü,
Albay Kemal tarafından aceleyle bir araya getirilen Anzak ilerlemesini durdurdu,
sonunda onları günün sonunda plajlara geri dönmeye zorladı.
Müttefik pozisyonu 25 Nisan'ın sonuna kadar
pek de cesaret verici bir durum değildi.
Her ne kadar çıkarmalar gerçekleştirilmiş olsa da,
daha fazla ilerleme mümkün olmamıştı.
Türk birlikleri hızla Müttefik kuvvetlerini kuşattı ve ayrıca,
plaj başlarının üstünde yükseklikleri vardı.
Hamilton'un kuvveti, gerekli mühimmattan yoksun olduğunu fark etti,
topçularını temkinli kullanma zorunluluğu nedeniyle daha da engellendi.
Ancak Türk kuvvetleri de benzer şekilde ilerleyemedi,
Hamilton'un sağlam bir şekilde yerleşmiş adamlarını itmekte zorluk çekiyor
tekrar denize.
Çıkmaza girildi,
özellikle tatsız siper savaşı biçimiyle birlikte
Batı Cephesinde yaşananlara benzer.
Hamilton'un genel kayıpları ağır oldu.
Gücünün üçte biri kadarı zayıf vermişti.
Bunun üzerine Londra'daki Kitchener'dan takviye talep etti.
İkincisi sonunda mecbur kaldı,
ama önce bir eleştiri bombardımanına maruz kalmadan değil
Batı Cephesi'ndeki İngiliz ve Fransız komutanlardan,
rezervlerin saklanamayacağı konusunda ısrarcıydı.
Sonunda 12 tümen takviye edildi.
Hamilton'un bir sonraki hamlesi 6 Ağustos 1915'te gerçekleşti,
Suvla Körfezi'ne bir çıkarma daha yapıldı.
Amaç, Anzak Koyu'ndaki Anzaklarla bağlantı kurmaktı
ve yarımadayı süpürmek.
Aynı zamanda, Helles ve Anzak Koyu'ndaki kuvvetler
dışarı çıkıp yeni çıkarma kuvvetiyle bağlantı kuracaklardı.
Her iki ek saldırıyı planlarken,
Hamilton mümkün olduğunca çok sayıda Türk askerini bağlamakla ilgileniyordu
Suvla Körfezi'ndeki yeni çıkarmaların başarısını garantilemek için.
Bu arada, Türk takviye kuvvetleri yarımadaya gelmeye devam ediyor,
sonunda 14 tümene ulaşıldı.
Çıkarma, 6 Ağustos akşamı saat 22.00'de başladı.
Yirmi bin asker Suvla Körfezi'ne çıktı,
keskin nişancı ateşiyle onlara karşı neredeyse hiç Türk muhalefeti yok.
İngiliz birliklerinin geri kalanı başarıyla karaya çıkarıldı
Ertesi sabah,
körfez boyunca farklı noktalarda olsa da keşif başarısızlıkları nedeniyle.
İleriye doğru baskıda yaşanan gecikmeler, Türklerin takviye kuvvetler getirmesine olanak sağladı.
Müttefikleri köprü başlarına geri dönmeye zorladı.
Kayıplar tahmin edilebileceği gibi ağır oldu.
Müttefikler yaklaşık 18.000 kayıp verdi
Suvla Körfezi ve Anzak Koyu'nda, artı Helles'te 3.500 kişi daha.
Türkler Anzak Koyu'nda 18.000 kayıp verdi
ve Suvla Koyu'nda 9 ila 20.000 arasında bir sayı.
Suvla'dan bir kez daha siper savaşı başladı.
Helles ve Anzak Koyu'ndaki kuvvetlerle bağlantı kurma girişimleri de başarısızlıkla sonuçlandı.
Hamilton 95.000 kişilik ek takviye talep etti
İngiliz Savaş Bakanı'ndan, ancak talebi reddedildi.
Fransa'da baskı artıyor ve Selanik'te yeni bir saldırı
planlandığı halde takviye kuvvet mevcut değildi.
Tek seçenek tahliye olmaktı,
Kitchener'ın da bölgenin incelenmesinin ardından desteklediği bir karar.
İngiliz hükümeti, birkaç haftadır tereddüt ettikten sonra,
nihayet 7 Aralık'ta tahliyeyi onayladı.
Ne yazık ki, bu aşamada, ağır bir kar fırtınası başlamıştı,
böyle bir işlemi tehlikeli hale getirir.
Bununla birlikte, 105.000 adamın tahliyesi
ve Anzac Koyu ve Suvla Körfezi'nden 300 top
10-20 Aralık 1915 tarihleri arasında başarıyla yürütüldü.
35.000 adamın Helles'ten tahliyesi Aralık ayının sonundan itibaren gerçekleştirildi
9 Ocak 1916'ya kadar.
Tahliye operasyonu kolayca en başarılı unsurdu
tüm kampanya boyunca, neredeyse hiç kayıp olmadan.
100.000 Türk askerini izlemek için titizlikle aldatma çabaları sarf edildi
Müttefik birliklerinin hareketinin inanmaya başlaması
bir geri çekilme teşkil etmemektedir.
Dört yüz seksen bin Müttefik askeri katıldı
Çanakkale Savaşı'nda.
Bu rakamın 252 bini can kaybı, 48 bini ise ölümlü kazalardır.
Türk kayıplarının 250.000 olduğu tahmin ediliyor,
Bunlardan en az 65.000'inin ölümlü olduğu düşünülüyor.
1915 baharında,
Dikkat tekrar Batı Cephesi'ne çevrildi.
Neuve Chapelle'de, kuzeybatı Fransa'daki Lille'in batısında,
Almanlar küçük bir çıkıntıya sahipti.
10 Mart'ta,
İngiliz ve Fransız kuvvetleri çıkıntıyı azaltmak için bir saldırı başlattı.
Saldırıya önderlik eden Douglas Haig'in Birinci Ordusuydu.
Saldırı topçu ateşiyle başladı
35 dakika sürdü.
Üç yüz kırk iki top Almanları dövdü
2000 yardalık bir çizginin ötesinde,
keşif uçakları ve Kraliyet Uçan Kolordusu tarafından destekleniyor.
Baraj sırasında daha fazla mermi atıldı
Boer Savaşı'nın tamamından daha fazla.
Savaşın dönüşümü üzerine ayıklatıcı bir düşünce
15 yıl gibi bir sürede.
40.000 kişilik dört tümen görevlendirildi
üç kilometrelik bir cephe boyunca.
Piyadeler kendilerini sık sık göğüs göğüse çarpışmanın içinde buldular,
ancak başlangıçtaki ilerleme hızlıydı.
İngiliz Seferi Kuvvetleri kendisini hızla aşmış buldu
Alman hattının bir bölümü, sadece tek bir tümen tarafından güvence altına alındı,
Veliaht prens grubu, Neuve Chapelle köyündeki altıncı Ordu'da.
Köyün güvenliğini sağlamak sadece dört saat sürdü.
Gerçek bir kazanım elde edildikten sonra, köyün ele geçirilmesi,
tedarik ve iletişim sorunları Haig'in birliklerini rahatsız etmeye başladı.
Rupprecht yedekleri Neuve Chapelle'e gönderdi,
12 Mart'ta bir karşı saldırı başlattı.
İngilizler yine de kazanımlarını korumayı başardılar
Ekim 1914'te kaybedilen yaklaşık iki kilometrelik alan.
U-bot köyüne doğru daha fazla ilerleme,
Fransızların hedefi olan bunun imkansız olduğu ortaya çıktı.
Bir üsse saldıran yaklaşık 1000 askerden hiçbiri sağ kalamadı.
Saldırı sonuç olarak 13 Mart'ta durduruldu.
Müttefiklerin savaş sırasındaki kayıpları 11.200'dü.
Alman Altıncı Ordusu'ndaki kayıplar aşağı yukarı benzerdi.
1.200 Alman askeri de İngilizler tarafından esir alındı.
Sir John French, BEF'in başkomutanı,
kısmen top mermisi eksikliğinden kaynaklandığı iddia ediliyor
Başarısızlık nedeniyle ilk ilerlemenin ötesinde.
İngiltere'deki kabuk üretimi talepleri karşılayamadı
uzun sürecek bir savaşın habercisiydi.
Lord Northcliffe'in müdahalesinin ardından Daily Mail,
David Lloyd George yönetiminde yeni bir Mühimmat Bakanlığı kurulmuştur.
Fransızlar BEF'in daha fazla miktarda stok yapması gerektiğine karar verdi
Gelecekteki kabukların.
Ancak bu tür bombardımanların süresini uzatmak,
bu tür saldırılar için hayati önem taşıyan sürpriz unsuru kaybedildi,
Almanlara hazırlık yapmak için değerli ek zaman kazandırdı.
Müttefiklerin Neuve Chapelle'deki saldırısının başarısızlığa uğramasının ardından,
Saldırı sırası Almanlardaydı.
Bu sefer Belçika'nın Ypres kenti.
Almanların Batı Cephesi'ndeki tek büyük saldırısı olacaktı
1915'te,
çünkü çabaları Rusları yenmeye yoğunlaşmıştı.
Aslında, saldırının asıl amacı Müttefiklerin dikkatini başka yöne çekmekti
doğudan uzakta.
İkinci en iyi hücum artık biliniyor ve genel olarak hatırlanıyor
Batı Cephesinde gazın ilk kez kullanılması olarak kabul edilir.
Rus Doğu Cephesi'nde minimum etkiyle tanıtılmasına rağmen
Bournemouth'da yılın başlarında Almanlar tarafından,
ikinci Ypres sırasındaki etkisi şaşırtıcı derecede etkiliydi,
kullanımı Lahey Sözleşmesi ile çelişse bile,
gaz savaşını yasaklayan.
Beş bin yedi yüz bidon 168 ton klor gazı içeriyor
22 Nisan'da gün batımında serbest bırakıldı Fransızlara, Cezayirlilere karşı,
ve Bölgesel Bölüm birlikleri,
17 inçlik mermilerle yapılan kısa bir ön bombardımanın ardından.
Yeşilimsi sarı bir sis perdesi
Alman cephelerinden geçerken görülebiliyordu
Fransız mevzilerine.
Dehşete düşen Müttefik birlikleri panik içinde Ypres'e doğru kaçtılar.
Yoğun gaz çökerek biriktiği hendekleri tıkadı.
Dört mil uzunluğundaki siper hatlarını kapsayan gaz, yaklaşık 10.000 askeri etkiledi.
yarısı gazın cepheye ulaşmasından itibaren on dakika içinde öldü.
Ölüm, boğulma sonucu meydana geldi.
Yaşayanlar geçici olarak kör oldular ve karışıklık içinde tökezlediler,
şiddetli öksürük.
Bu askerlerden iki bini savaş esiri olarak alındı.
İlerleyen iki Alman birliği, ilkel solunum cihazları takarak,
dikkatli bir şekilde ilerledi yedi kilometrelik net bir boşluktan
Müttefik hatlarında.
Saldırı planlanırken, hiçbir yedeğe ihtiyaç duyulmadığı düşünülmüştü.
Alman komutanlığı bunu akıl almaz buldu
büyük bir atılımın gerçekleştirilebileceği.
Gerçekten de Alman komutanlar tamamen hazırlıksız yakalandılar
saldırının başarısı üzerine.
Sonuç olarak, gerçek atılım tam anlamıyla değerlendirilmedi.
Müttefik hatlarına doğru üç kilometre ilerledikten sonra,
Almanlar aceleyle hazırlanmış bir karşı saldırının yayılmasıyla durdular
İngiliz İkinci Ordusu tarafından.
Yine de, kuzeydeki yüksek arazinin kaybı
Müttefiklerin pozisyonunu önemli ölçüde zayıflattı.
Almanlar iki gün sonra ikinci parti klor gazı saldı
24 Nisan'da,
bu sefer Ypres'in kuzeydoğusunda bulunan Kanada birliklerine karşı yöneltildi,
ve yine sert bir topçu bombardımanıyla başlatıldı.
Alman kuvvetleri, korunmasız Kanada birliklerine karşı tekrar ilerleme kaydetti.
Çatışmalar çok şiddetli olmasına rağmen,
güneye doğru yayılıyor 60 Tepesi adı verilen bölgeye kadar.
Ancak gaz savaşı etkisini yitiriyordu
asker almak nispeten kolay olduğu için klor gazının etkileri
onlara basit temel bilgileri gösteriyorsunuz.
Sonuç olarak ilerleyen Alman piyadesi ağır kayıplara uğradı
Ardından gelen şiddetli çatışmalarda.
General Smith-Dorrien iki buçuk mil geri çekilmeyi önerdi
Ypres'e yakın.
Büyük ölçekli bir karşı saldırıdan başka bir şeyin mümkün olmadığını hissetti
Alman kuvvetlerini eski mevzilerine geri gönderiyordu.
Bu fikir başkomutan tarafından pek iyi karşılanmadı
İngiliz Seferi Kuvvetleri'nden, Sir John French,
öneriyi etkili bir şekilde reddeden İngiltere'ye geri gönderdi.
İronik olarak, Smith-Dorrien'in yerine geçen General Herbert Plumer,
ayrıca Fransızlara genel bir geri çekilme önerildi.
Öneri kabul edildi.
24 Mayıs'ta ağır bir Alman saldırısı Müttefiklerin daha fazla geri çekilmesine neden oldu.
Ancak Almanlar da erzak ve insan gücünden yoksun kalıyordu.
ve bu yüzden saldırıyı iptal etmek zorunda kaldılar.
Bunun yerine, antik kenti toplarla vurmaya başvurdular
onu enkaza çevirmeye niyetli.
Yine de, Alman saldırısı önemli ölçüde azaltmıştı
Müttefik çıkıntısının büyüklüğü.
En yüksek yer kaybedilmişti,
ve genişliği üç milden fazla değildi ve derinliği beş milden fazla değildi.
İkinci Ypres Muharebesi sırasındaki kayıpların 69.000 Müttefik askeri olduğu tahmin ediliyordu.
35.000 Alman askerine karşı.
Bu sefer sayılardaki fark klor gazının kullanımıyla açıklandı,
ancak Belçika'da kullanımı sadece daha fazla gerginliğe yol açtı
Almanya'nın hala tarafsız olan ABD ile zaten kırılgan olan ilişkileri hakkında.
Bundan sonra her iki taraf da gazı karışık başarılarla kullandı.
İngilizler ilk olarak gazı Loos Muharebesi sırasında kullandılar.
Mayıs ayının başlarında başlayan
Fransa'nın kuzeyinde çatışmalar hala devam ediyordu.
Hepsi Artois bölgesindeki daha geniş bir saldırının parçası
İngiliz ve Fransız kuvvetleri tarafından.
Fransız başkomutanı Joseph
ve İngiliz komutanlar sayısal üstünlüğe güveniyorlardı,
bazen Fransızların Almanları alt etmek için üçte bir oranında daha fazla lehine.
Ancak Arras yakınlarındaki Vimy Sırtı'na yapılan saldırılar başarılı olmamıştı.
Loos saldırısı 25 Eylül'de başladı,
250.000 merminin atıldığı dört günlük bir topçu bombardımanının ardından.
Ancak, Alman savunmalarının sağlam olduğu görüldüğünden, bu bir başarısızlık olarak değerlendirildi.
bu yüzden iptal edildi 28 Eylül'de.
Ciddi çekincelere rağmen, Douglas Haig,
İngiliz komutan, saldırıya altı tümen gönderdi.
Belirgin bir kıtlıktan endişe duymuyordu
mevcut mermilerde, ve askerlerinin yorgun hali,
yorgunluktan muzdarip olanlar.
Ayrıca zorlu arazinin doğası konusunda da endişeliydi
bunun aşılması gerekir.
Ancak bu endişelere karşı,
İngilizlerin muazzam bir sayısal üstünlüğe sahip olduğu gerçeğiydi
Loos'taki Alman rakiplerine karşı yediye birlik sıralarda.
Ön topçu bombardımanı sona erdiğinde,
Haig'in savaş planları 5.100 silindir klor gazının serbest bırakılmasını gerektiriyordu,
140 tona eşdeğer.
Kullanılan gaz miktarı ilkel durumu tamamen aşmak için tasarlandı
Alman gaz maskesi tasarımının o dönemde kullanımda olduğu.
Ne yazık ki gazın salınımı büyük bir başarıya ulaşmadı.
Bazı yerlerde rüzgar gazı İngiliz siperlerine geri üfledi,
2.632 İngiliz gaz kazasıyla sonuçlandı, ancak sadece yedi kişi öldü.
Birkaç gün süren aralıklı çatışmaların ardından,
İngilizler sonunda geri çekilme emri vermek zorunda kaldılar.
Bu savaş sırasında Rudyard Kipling'in oğlu John
kaybolduğu sanılarak öldürüldü.
Kayıp olarak listelenmesi, ebeveynleri tarafından bir haçlı seferine yol açtı
cesedini bulmak ve ona uygun bir cenaze töreni yapmak için,
fakat başarılı olamadı.
Onların kederi sadece bir yükün altını çizmeye hizmet etti
binlerce ebeveynin katlandığı bir durumdu
ülke çapında.
Loos saldırısı 13 Ekim'de İngilizler tarafından yenilendi.
daha fazla ağır kayıp olduğunda,
Kötü hava koşullarıyla birleşince taarruzun iptal edilmesine neden oldu.
Savaş sırasında İngilizler 50.000 kayıp verdi.
Alman kayıplarının çok daha düşük olduğu tahmin ediliyordu
yaklaşık olarak İngiliz toplamının yarısı kadar.
Loos'taki İngiliz başarısızlığı Sir John French'in yerine başkasının getirilmesine katkıda bulundu
1915'in sonunda Douglas Haig tarafından başkomutan olarak atandı.
Başka bir yerde, Fransız ilerlemesi ön taraftaki Şampanya yolu boyunca
İlk başarılara rağmen sınırlıydı.
Müttefikler karaya çıkmaya başladığında, Almanlar çok iyi siper almışlardı.
Çok sık olarak, topçu saldırıları başarısız oluyordu
Alman siperlerinin önünde uzanan dikenli tel tarlalarını kesmek için.
Ayrıca, Alman makineli tüfekleri genellikle iyi konumlandırılmıştı
betonla güçlendirilmiş küçük kaleler halinde.
Saldırı birlikleri tellerin arasından yolunu bulmayı başarsa bile,
sık sık topçuların çok az etkisi olduğunu buldular
Derin kazılmış Alman sığınaklarında.
Almanlar da yedeklerini iyi bir şekilde seferber ediyorlardı.
Sadece bir sektörü tutmak için gerekli olan asgari sayıda adamı tutuyorlardı,
çok daha fazla sayıda adamı ikinci hat savunmalarında tutarken,
Topçu atışlarının menzili dışında.
Baraj sona erdiğinde,
bu kuvvetler karşı saldırı başlatmak için ileri gönderildi.
Saldırı genellikle başarılıydı,
makineli tüfekler sayesinde saldıran birliklerin sayısı azaltıldı.
Flanders ve Batı Fransa'daki kayıplar ve koşullar korkunçtu.
Ancak İtalyan cephesinde yeni derinliklere ulaştılar.
İtalyanlar Mayıs 1915'te Müttefiklerin yanında savaşa girmişlerdi.
Çatışmaların çoğu yoğunlaştırılacaktı
Günümüzde Slovenya sınırları içerisinde yer alan Isonzo Nehri boyunca.
Ancak Birinci Dünya Savaşı sırasında,
60 mil uzunluğundaki nehir Avusturya'nın hemen içinden kuzeyden güneye doğru akıyordu
İtalya sınırında Adriyatik Denizi'nin başında.
Zorlu bir araziydi
çünkü her iki tarafı dağlarla çevriliydi.
400 millik cephe dağlıktı ve Avusturyalılar tarafından domine ediliyordu.
İtalya'nın sonunda savaşa gireceğini öngören.
İtalya Genelkurmay Başkanı Luigi Cardone,
en iyi başarı şanslarının kıyı ovasına saldırmak olduğu yargısına vardılar
Isonzo'nun alt ucunun doğusunda.
Ancak, aynı zamanda İtalyan ordusunun
daha kuzeye vurabilir ve dağları atlatabilir
nehrin her iki yakasından Avusturya-Macaristan Nehri'ne ulaşmak için.
Ancak Isonzo sektöründeki operasyonların kolay olmayacağını bekliyordu.
Ayrıca nehrin taşkınlara eğilimli olduğunun da gayet farkındaydı,
1914 ve 1918 yıllarındaki rekor yağışlar nedeniyle daha da kötüleşti.
Isonzo boyunca yaklaşık 12 savaş olacaktı,
bunların hepsi ya çıkmaza ya da felakete yol açtı.
1915'te Isonzo boyunca dört savaş yaşandı.
İtalyanlar sayısal üstünlüğe sahip olsalar da,
Avusturya-Macaristan kuvvetleri dağların çoğunu işgal etti
nehre bakan.
Böylece savunmaktan memnun oldular
ve İtalyanların onları yerinden oynatmaya çalışmasına izin verin.
Cardona'nın bu noktada saldırmaya niyeti vardı
ve kuvvetlerini buna göre istikrarlı bir şekilde kurmuştu
İtalya'nın savaş ilanından önce.
Ancak Avusturya-Macaristanlılar da onun ne yapacağını biliyordu,
ve böylece hazırlık yapmak için de zamanları oldu.
Isonzo'nun Birinci Muharebesi 23 Haziran'da başladı,
ama İtalyanlar aynı hatayı yapıyorlardı
Batı Cephesi'ndeki komutanlar olarak,
piyade göndermek iyi hazırlanmış savunmalara saldırmak
yeterli topçu desteği olmadan.
İki haftalık mücadeleden sonra
İtalyanların sadece küçük kazanımlar elde ettiği,
saldırı durduruldu.
Ancak bu ertelemenin kısa sürmesi gerekiyordu.
İkinci Isonzo Muharebesi 18 Temmuz'da başlatıldı.
Böylece kalıp oluşmuş oldu.
Bunu izleyen savaşta, İtalyanlar hiçbir zaman başarılı olamadılar
nehri geçerken ve karşı kıyıyı tutarken,
ciddi bir toprak kazanımı elde etmekten bahsetmiyorum bile.
Isonzo'nun sayısız savaşının kümülatif kayıpları
muazzamdı.
İtalyan Savaşı'ndaki tüm kayıpların yarısı toplam 600.000
Isonzo Nehri boyunca çok sayıda felaket yaşandı.
Avusturya-Macaristan kayıpları hiçbir şekilde yüksek değildi, yine de çok sayıdaydı,
yaklaşık 200.000 civarında,
toplamda yaklaşık 1,2 milyon can kaybı var.
1915, Müttefiklerin Gelibolu'dan çekilmesiyle sona erdi.
Birçok bakımdan bu olay, 1915 boyunca onların talihini simgeliyordu.
Küçük kazanımlar erkeklerin hayatlarında muazzam maliyetlere yol açıyor,
sadece başlangıç çizgilerine geri dönmeye zorlanmak için.
Ancak, hiçbir rahatlama olmayacaktı.
1916'da acıların devam etmesi bekleniyordu
katliamın ölçeğinde yeni derinliklere ulaşılıyor.