Kto by pomyślał, patrząc na życie we Francji w 1914 roku,
że kraj, a także cała Europa,
miał zostać dotknięty jedną z najstraszniejszych tragedii w historii?
Prawdą jest, że Alzacja-Lotaryngia była wciąż niezagojoną raną,
i że istniała zaciekła nienawiść do Niemców,
nadal znany pod obraźliwym imieniem Boche.
Jednak nikt nie myślał, że wojna jest możliwa.
Pokój panował przez prawie 45 lat.
Był to czas sojuszu francusko-rosyjskiego,
a Entente Cordiale zastąpiła starą rywalizację z Wielką Brytanią.
Jednak niebezpieczeństwo istniało, pokój w Europie był pokojem zbrojnym.
Niemcy cesarza Wilhelma II chciały mieć miejsce na słońcu.
Paryżanie wypełnili Avenue du Bois.
Paryż tańczył w pięknym lecie 1914 roku,
i iskra podpaliła wszystko.
Rok tysiąc dziewięćset piętnasty był pierwszym pełnym rokiem I wojny światowej.
Wojna o ruch, która była cechą
pierwszych tygodni wojny utkwiły w martwym punkcie
w impasie wojny pozycyjnej.
W Europie Zachodniej Niemcy zajęli dobrze przygotowane pozycje,
często zajmując cenne, wyższe stanowisko.
Oznaczało to, że Francuzi i ich brytyjscy sojusznicy
musiałby zaatakować te obronę, gdyby Niemcy mieli zostać pokonani.
Rok 1915 miał być rokiem frustracji dla aliantów,
ponieważ próbowali bezskutecznie wymusić przełom.
Doszło również do poszerzenia konfliktu,
z nieudaną próbą lądowania w Turcji w Dardanelach
i przystąpienie Włoch do wojny po stronie Aliantów.
Rok 1915 miał również przynieść nowy wymiar wojny,
z bombardowaniem brytyjskich miast przez sterowce Zeppelin
i początek ataków na statki alianckie i neutralne przez niemieckie okręty podwodne,
polityka, która ostatecznie wciągnęła Stany Zjednoczone do wojny.
Rok rozpoczął się od walk w Szampanii
i sektory Artois na froncie zachodnim.
Pomimo wielokrotnych prób ich usunięcia,
obrona niemiecka była o wiele lepsza,
z dobrze przygotowanymi stanowiskami karabinów maszynowych
ponosząc ciężkie straty pośród francuskich atakujących.
Walki trwały do połowy lutego.
Przed wznowieniem bitwy nastąpił krótki cios w celu reorganizacji.
Jednakże w połowie marca cała ofensywa została odwołana
przez Francuzów ze względu na siłę niemieckich kontrataków
i ciągły brak sukcesu.
Szampan miał być miejscem kolejnej dużej ofensywy
później w tym roku.
Tymczasem wojna miała przybrać nowy, śmiercionośny obrót
w tym sensie, że wprowadziło cywilów oddalonych o setki mil w strefę działań wojennych.
W nocy 19 stycznia
niemiecka marynarka wojenna wystrzeliła pierwsze sterowce Zeppelin
zaatakować kontynentalną część Wielkiej Brytanii.
Był to pierwszy z wielu nalotów
które utrzymywały się w tempie około dwóch na miesiąc,
równolegle z kontynuowaniem patroli rozpoznawczych.
Admiralicja niemiecka była bardzo entuzjastycznie nastawiona do wyników
i poprosił o pozwolenie na zbombardowanie Londynu.
To zostało przyznane tylko przez cesarza
po serii nalotów francuskich bombowców na niemieckie miasta.
31 maja 1915 r.
pierwszy nalot został przeprowadzony na Londyn,
zabijając siedem osób i raniąc 35.
Najbardziej udany nalot Zeppelina na Londyn w całej wojnie
miało miejsce 8 września 1915 roku.
Ten nalot spowodował szkody o wartości ponad pół miliona funtów,
prawie wszystko z jednego Zeppelina, LZ 13,
który zdołał zbombardować centrum Londynu.
Pojedynczy nalot spowodował ponad połowę strat materialnych
spowodowane innymi nalotami na Wielką Brytanię w 1915 r.
Przez resztę roku 1915
Zeppeliny często i bezkarnie napadały na Londyn.
Latały zbyt wysoko dla większości samolotów,
i gdy zostali przechwyceni przez samolot,
amunicja używana w tamtym czasie miała niewielki wpływ.
Pomimo tej bezkarności, materialny efekt nalotów,
z wyjątkiem sukcesu LZ 13, był stosunkowo niewielki.
Nawigacja była bardzo prymitywna, a w miarę postępu wojny,
stosowanie przez Brytyjczyków zaciemnień sprawiło, że było jeszcze trudniej.
Celność bomb była daleka od precyzji.
Szacuje się, że tylko 10 procent bomb
zrzucane z Zeppelina trafiają w cel.
Jednakże psychologiczny wpływ tych nalotów
wystarczyło, aby Brytyjczycy zmobilizowali 12 szwadronów do obrony kraju.
Tymczasem na morzu Niemcy ogłosili swój zamiar
zmusić Brytanię do poddania się poprzez blokowanie jej portów.
Jednak Niemcy rozszerzyli blokadę, aby objąć nią atakujące statki
pływające pod flagami neutralnymi, w tym statki amerykańskie.
Co było szczególnie odrażające
czy ataki zostały przeprowadzone bez ostrzeżenia,
co było sprzeczne z przyjętymi zasadami morskimi.
Ameryka była neutralna i było wielu, którzy chcieli, żeby tak pozostało.
Jednak 7 maja niemiecki U-Boot zatopił statek pasażerski Cunard Lusitania,
zabijając ponad 1100 cywilów, w tym 128 Amerykanów.
Lusitania opuściła Nowy Jork 1 maja.
Była jednym z najszybszych liniowców na świecie,
i nawet przy wyłączonym jednym kotle, aby oszczędzać węgiel,
nadal mogła uciec przed U-bootem.
Oprócz pasażera przewoziła mięso,
artykuły medyczne, miedź, ser, olej i maszyny,
ale była też potajemnie ładowana amunicją dla Wielkiej Brytanii na wojnę.
Aby odstraszyć pasażerów, Niemcy umieścili ogłoszenie
w gazecie obok reklamy rejsu Cunarda.
W nim przypomnieli czytelnikom
że Lusitania była uważana przez Niemców za uzasadniony cel.
Ostrzeżenia odrzucono jako chwyt propagandowy,
i wypłynęła.
Na nią czekał U-20 u wybrzeży Irlandii,
którego kapitan już zdobył reputację
za atakowanie bez ostrzeżenia.
Pojedyncza torpeda trafiła Lusitanię,
po którym nastąpi tajemnicza druga eksplozja.
Wystarczyło, żeby wysłać go na dno w około 20 minut
zanim wiele łodzi ratunkowych mogło zostać zwodowanych.
Gdy wiadomość o ataku dotarła do Stanów Zjednoczonych,
nastąpiło oburzenie i powszechne potępienie,
co doprowadziło do kryzysu dyplomatycznego pomiędzy Niemcami i Stanami Zjednoczonymi.
Chociaż zatonięcie Lusitanii nie było powodem
że Ameryka ostatecznie wypowiedziała wojnę Niemcom w 1917 r.,
z pewnością odegrało znaczącą rolę w kształtowaniu opinii publicznej.
W Wielkiej Brytanii narastała krytyka Royal Navy
po ataku na północny wschód przez eskadrę niemieckich okrętów nawodnych.
Reakcja opinii publicznej i politycznej w Wielkiej Brytanii wyraziła oburzenie
że flota niemiecka mogła płynąć tak blisko brytyjskiego wybrzeża,
a następnie udaj się do nadmorskich miasteczek.
Podniesieni na duchu sukcesem rajdu,
jego dowódca, admirał Franz von Hipper,
zaplanował kolejny nalot na następny miesiąc.
Został jednak przechwycony przez Brytyjczyków
24 stycznia 1915 r. w Dogger Bank,
w połowie drogi między Niemcami i Wielką Brytanią.
Brytyjczykom udało się przechwycić niemiecką komunikację radiową
dzięki przechwyconej księdze kodów.
W związku z tym admirał David Beatty wyruszył w rejs z pięcioma krążownikami liniowymi
aby spotkać się z tymi trzema.
Zdając sobie sprawę, że jest w mniejszości, Hipper próbował uciec,
wierząc, że brytyjskie krążowniki liniowe są stosunkowo powolne.
Jednakże krążowniki Beatty’ego były zauważalnie szybsze
niż ich niemieccy odpowiednicy,
i wkrótce dogonili najeźdźców.
Jednakże, chociaż wydawało się prawdopodobne, że nastąpi duży sukces brytyjski,
Beatty'ego przytłoczył strach przed minami i fałszywym dostrzeżeniem okrętu podwodnego,
postanowił zrezygnować z ataku, pozwalając eskadrze Hippera uciec.
W marcu Wielka Brytania rozpoczęła blokadę portów niemieckich.
Chociaż to zajmie trochę czasu,
miało się okazać bardziej skuteczne niż niemieckie próby podobnych działań.
Rzeczywiście, blokada brytyjska odegrała ważną rolę
zmuszając Niemców do szukania rozejmu w 1918 roku.
Do tego czasu w kraju praktycznie wyczerpały się surowce,
a cywile byli zmuszeni przeszukiwać śmieci w poszukiwaniu pożywienia.
Aby pomóc w walce z zagrożeniem ze strony okrętów podwodnych,
wypróbowano nowy typ uzbrojonego statku handlowego.
Na przednim pokładzie umieszczono działo,
które można było szybko przygotować, gdy tylko U-Boot wynurzył się i zaatakował.
Chociaż walki na froncie zachodnim utknęły w martwym punkcie,
wojna na wschodzie szła dobrze dla Niemiec.
Po sukcesie w Tannenbaum w poprzednim roku,
niektórzy kwestionowali, czy Rosjanie mogliby się odzyskać
tak wielkie były ich straty.
Pod koniec stycznia obie strony ponownie starły się w Bournemouth,
na zachód od Warszawy w dzisiejszej Polsce.
Bitwa była nierozstrzygnięta,
chociaż Rosjanie stracili kolejne 50 000 ludzi.
To był również pierwszy raz, kiedy Niemcy użyli gazu,
chociaż mroźne temperatury oznaczały, że gaz nie mógł wyparować.
BolimC3w był prekursorem drugiej bitwy nad Jeziorami Syryjskimi,
który miał na celu wymusić klęskę Rosji
i tak zakończyła się wojna na froncie rosyjskim.
Znana również jako Bitwa Zimowa
ponieważ zostało otwarte podczas silnej zamieci.
Druga bitwa nad jeziorami asyryjskimi została wymyślona przez Paula von Hindenburga
do dwutorowego, zdecydowanego ataku przeciwko Rosji
przez armie austriacką i niemiecką.
Plan został zatwierdzony przez niemieckiego szefa sztabu Ericha Falkenhayna,
choć niechętnie,
ponieważ wierzył, że zwycięstwo na Zachodzie było w zasięgu Niemiec.
Bitwa rozpoczęła się od gwałtownej śnieżycy, ale w ciągu tygodnia
Niemcy posunęli się o prawie 70 mil w kierunku południowego skrzydła Rosji.
Kiedy się wycofywali, Rosjanie zostali zaatakowani z północy.
Tym razem na prawym skrzydle.
W desperackiej walce Rosjanie odparli niemieckie okrążenie
pozwalając wielu na ucieczkę.
Mimo to ponieśli 56 000 ofiar, a wielu innych dostało się do niewoli.
Aby spróbować przynieść ulgę udręczonym Rosjanom,
Brytyjczycy opracowali plan, którego celem było wykluczenie Turcji z wojny
i umożliwić dostawy do portów Morza Czarnego w Rosji.
Plan, pomysł brytyjskiego Pierwszego Lorda Morskiego
Admiralicja Winston Churchill,
miał przeprowadzić desant morski na Dardanele i Gallipoli.
Początkowo pomyślano to jako całkowicie morską sprawę,
w którym tureckie forty, które stały wzdłuż wąskich cieśnin
zostanie zbombardowany i zmuszony do poddania się przez dużą siłę statków.
Wkrótce uznano to za nierealne, nie w ostatniej kolejności dlatego, że artyleria morska
nie można było oczekiwać, że osiągnie niezbędną stromą trajektorię
konieczne do zniszczenia fortów.
Nawet jeśli bombardowanie morskie zakończyło się sukcesem,
brak wojsk lądowych zapobiegłby Brytyjczykom
od przejęcia kontroli nad liniami brzegowymi,
i w przypadku braku dostaw z brzegu,
flota morska musiałaby wrócić do domu, aby uzupełnić paliwo i zapasy.
Mimo to plan Churchilla został formalnie zatwierdzony przez Gabinet Wojenny
pod koniec stycznia 1915 r.
Brytyjski minister wojny, Lord Kitchener,
rozkazał, aby jedyna dostępna dywizja piechoty została postawiona w gotowości
jeśli przedsięwzięcie morskie okaże się sukcesem.
19 lutego rozpoczął się atak,
ale połączone siły brytyjskie i francuskie okazały się nieskuteczne
w obliczu skutecznego tureckiego systemu obronnego
i biedna artyleria aliancka.
Choć alianci nie zdawali sobie z tego sprawy
że wyrządzili wielkie szkody
a obrońcom tureckim także krytycznie brakowało amunicji.
Jednak zamiast odwoływać przedsięwzięcie w obliczu porażki,
rządy brytyjski i francuski postanowiły naciskać
z połączoną wyprawą morską i lądową,
całość będzie prowadzona przez byłego protegowanego Lorda Kitchenera,
nowo mianowany Sir Ian Hamilton.
Hamiltonowi przydzielono oddział liczący 75 000 ludzi
i kolejnych 18 000 francuskich żołnierzy kolonialnych,
stawiając czoła ponad 84 000 żołnierzy tureckich
dowodzona przez przydzielonego oficera niemieckiego, Limana von Sandersa.
Początkowo liczył zaledwie 20 000 ludzi i ograniczoną ilość amunicji.
W połączeniu z trudnościami organizacyjnymi,
Obawiał się, że próba inwazji zakończy się sukcesem.
Jednak nie musiał się obawiać, że Hamilton odziedziczył równie
jeśli nie bardziej niezorganizowane działanie.
Pomijając niepewność co do tego, czego od niego oczekiwano,
uprzejmy Hamilton wypłynął z Anglii bez załogi
i przy braku informowanej inteligencji
dotyczące obrony tureckiej.
W rzeczywistości lądowania odbyły się w dwóch miejscach 25 kwietnia 1915 r.
Przylądek Helles i Ari Burnu, który wkrótce został przemianowany na Anzac Cove.
Zostały one wybrane przez Hamiltona
na podstawie tego, że ich schwytanie oceniłoby postęp
floty bojowej aliantów wzdłuż cieśniny.
Trzydzieści pięć tysięcy ludzi wylądowało na Przylądku Helles
na południowym krańcu półwyspu, w pięciu lokalizacjach.
Dalej wzdłuż wybrzeża Morza Egejskiego,
17 000 żołnierzy Korpusu Australijsko-Nowozelandzkiego, Anzacs,
wylądowali Ari Burnu i Gaba Tepe.
Ponieważ obrońcy musieli się jeszcze zorganizować,
dostępna była tylko jedna dywizja
aby powstrzymać Aliantów.
Pomimo swojej wady,
Turcy wykonali zadziwiająco dobrze powstrzymując 35 000 żołnierzy
sił inwazyjnych na Przylądku Helles.
Spośród pięciu miejsc lądowania,
dwa z nich znalazły się pod silnym ostrzałem tureckich karabinów maszynowych.
Pozostałe trzy miejsca zostały szybko zabezpieczone,
ale niezdecydowanie w łańcuchu dowodzenia sprawiło, że przewaga nie została wykorzystana.
Anzacs poradzili sobie znacznie lepiej,
znajdując całe lądowanie bez przeszkód.
Skorzystali w pełni
wchodząc na szczyty, z których rozciągał się widok na cały półwysep.
Jednakże zdecydowane siły obronne Turcji,
pośpiesznie zgromadzony przez pułkownika Kemala zatrzymał postępy Anzac,
ostatecznie zmuszając ich do powrotu na plaże pod koniec dnia.
Pozycja aliantów do końca 25 kwietnia
nie było to zachęcające.
Chociaż lądowania zostały osiągnięte,
jakiekolwiek dalsze postępy nie były możliwe.
Wojska tureckie szybko otoczyły siły alianckie, a ponadto
miał wysokość ponad przyczółkami.
Siły Hamiltona, którym brakowało niezbędnej amunicji,
dodatkowo utrudniał to wymóg oszczędnego używania artylerii.
Jednak siły tureckie również nie były w stanie kontynuować działań,
mając trudności z pchaniem solidnie zakorzenionych ludzi Hamiltona
z powrotem do morza.
Nastał impas,
wraz ze szczególnie nieprzyjemną formą wojny okopowej
podobne do tego, jakiego doświadczyliśmy na froncie zachodnim.
Straty Hamiltona były duże.
Nawet jedna trzecia jego sił poniosła straty.
W związku z tym poprosił o posiłki od Kitchenera z Londynu.
Ten ostatni ostatecznie zobowiązał się,
ale nie bez konieczności stawienia czoła najpierw lawinie krytyki
od brytyjskich i francuskich dowódców na froncie zachodnim,
nieugięcie twierdząc, że nie można oszczędzać rezerw.
Ostatecznie wzmocniono 12 dywizji.
Kolejny ruch Hamiltona nastąpił 6 sierpnia 1915 r.,
z kolejnym lądowaniem w Zatoce Suvla.
Celem było połączenie się z Anzacs w Anzac Cove
i przemierzyć półwysep.
W tym samym czasie siły w Helles i Anzac Cove
mieli się wyrwać i połączyć z nowymi siłami desantowymi.
Planując oba dodatkowe ataki,
Hamiltonowi zależało na związaniu jak największej liczby tureckich żołnierzy
aby zagwarantować sukces świeżych lądowań w Zatoce Suvla.
Tymczasem posiłki tureckie nadal przybywają na półwysep,
ostatecznie zwiększając liczbę dywizji do 14.
Lądowania rozpoczęły się o godzinie 22:00 dnia 6 sierpnia.
Dwadzieścia tysięcy żołnierzy ląduje w zatoce Suvla,
praktycznie bez oporu ze strony Turcji w postaci ognia snajperskiego.
Pozostała część wojsk brytyjskich została pomyślnie wylądowana
następnego ranka,
choć w różnych miejscach wzdłuż zatoki z powodu niepowodzeń rozpoznania.
Opóźnienia w natarciu pozwoliły Turkom na sprowadzenie posiłków,
zmuszając Aliantów do powrotu na przyczółki.
Można było przewidzieć, że straty będą duże.
Alianci ponieśli około 18 000 ofiar
w zatoce Suvla i zatoce Anzac, a także 3500 w Helles.
Turcy ponieśli 18 000 ofiar w Anzac Cove
i od 9 do 20 000 w Suvla Bay.
Po raz kolejny w Suvli wybuchła wojna pozycyjna.
Próby połączenia się z siłami w Helles i Anzac Cove również nie powiodły się.
Hamilton poprosił o dodatkowe 95 000 posiłków
od brytyjskiego ministra wojny, ale jego prośba została odrzucona.
W obliczu rosnącej presji we Francji i nowego ataku w Salonikach
w trakcie planowania nie było dostępnych żadnych posiłków.
Jedynym rozwiązaniem była ewakuacja,
decyzja poparta przez samego Kitchenera po przeprowadzeniu inspekcji regionu.
Rząd brytyjski, po kilku tygodniach wykrętów,
ostatecznie zatwierdził ewakuację 7 grudnia.
Niestety, na tym etapie rozpętała się silna zamieć,
czyniąc taką operację niebezpieczną.
Mimo to ewakuowano 105 000 ludzi
i 300 dział z zatoki Anzac i Suvla
przeprowadzono pomyślnie w dniach od 10 do 20 grudnia 1915 r.
Ewakuacja 35 000 mężczyzn z Helles była prowadzona od końca grudnia
do 9 stycznia 1916 roku.
Operacja ewakuacyjna była zdecydowanie najbardziej udanym elementem
całej kampanii, prawie bez ofiar.
Podejmowano żmudne wysiłki, aby oszukać 100 000 obserwujących żołnierzy tureckich
w wierzenie, że ruch wojsk alianckich
nie stanowiło wypłaty.
Czterysta osiemdziesiąt tysięcy żołnierzy alianckich wzięło udział
w kampanii gallipolijskiej.
Z tej liczby 252 000 osób poniosło straty, w tym 48 000 ofiar śmiertelnych.
Straty tureckie szacuje się na 250 000,
z czego co najmniej 65 000 uznano za ofiary śmiertelne.
Wiosną 1915 roku
uwaga zwrócona została na front zachodni.
W Neuve Chapelle, na zachód od Lille w północno-zachodniej Francji,
Niemcy zajmowali niewielki występ.
10 marca,
siły brytyjskie i francuskie rozpoczęły atak w celu zmniejszenia wystającego punktu.
Na czele ataku stanęła Pierwsza Armia Douglasa Haiga.
Atak rozpoczął się od ostrzału artyleryjskiego
co trwało 35 minut.
Trzysta czterdzieści dwa działa ostrzelały Niemców
na linii 2000 jardów,
wspierane przez samoloty rozpoznawcze i Royal Flying Corps.
Podczas ostrzału wystrzelono więcej pocisków
niż w całej wojnie burskiej.
Wytrzeźwiająca refleksja na temat transformacji wojny
w ciągu 15 lat.
Zaangażowano cztery dywizje liczące po 40 000 ludzi
wzdłuż frontu o długości trzech kilometrów.
Piechota często znajdowała się w sytuacji walki wręcz,
ale początkowo postęp był szybki.
Brytyjskie Siły Ekspedycyjne szybko przebiły się
część niemieckiej linii, zabezpieczona tylko przez jedną dywizję,
grupa księcia koronnego w szóstej armii we wsi Neuve Chapelle.
Zabezpieczenie wioski zajęło im zaledwie cztery godziny.
Osiągnąwszy realny zysk, zdobywszy wioskę,
zaopatrzenie i problemy z komunikacją zaczęły nękać wojska Haiga.
Rupprecht wysłał rezerwy do Neuve Chapelle,
rozpoczynając kontratak 12 marca.
Brytyjczykom udało się jednak utrzymać swoje zdobycze
około dwóch kilometrów ziemi, pierwotnie utraconej w październiku 1914 r.
Dalszy postęp w kierunku wioski U-bootów,
co było francuskim celem, okazało się niemożliwe.
Spośród około 1000 żołnierzy, którzy zaatakowali bazę, żaden nie przeżył.
W rezultacie atak został wstrzymany 13 marca.
Straty aliantów podczas bitwy wyniosły 11 200.
Straty wśród niemieckiej Szóstej Armii były mniej więcej podobne.
Chociaż 1200 żołnierzy niemieckich zostało również schwytanych przez Brytyjczyków.
Sir John French, głównodowodzący BEF,
częściowo z powodu niedoboru pocisków artyleryjskich
za brak sukcesu poza początkowym postępem.
Produkcja muszli w Wielkiej Brytanii nie nadążała za popytem
wojny, która miała być długa.
Po interwencji Lorda Northcliffe’a, Daily Mail,
pod kierownictwem Davida Lloyda George'a utworzono nowe Ministerstwo Amunicji.
Francuzi zdecydowali, że BEF powinien zgromadzić większe ilości
muszli w przyszłości.
Jednakże wydłużając czas trwania takich bombardowań,
utracono kluczowy element zaskoczenia, kluczowy dla takich ataków,
dając Niemcom cenny dodatkowy czas na przygotowanie.
Po nieudanym ataku aliantów na Neuve Chapelle,
nadeszła kolej na atak Niemców.
Tym razem Ypres w Belgii.
Miał to być jedyny większy atak Niemiec na froncie zachodnim
w 1915 roku,
ponieważ ich wysiłki były skoncentrowane na pokonaniu Rosjan.
Rzeczywiście, głównym celem ofensywy było odwrócenie uwagi aliantów
z dala od wschodu.
Drugi najlepszy atak jest teraz znany i jest powszechnie pamiętany
jako pierwsze użycie gazu na froncie zachodnim.
Chociaż wprowadzono je z minimalnym skutkiem na rosyjskim froncie wschodnim
w Bournemouth przez Niemców na początku roku,
jego wpływ podczas drugiego Ypres był zaskakująco skuteczny,
chociaż jego stosowanie jest sprzeczne z Konwencją Haską,
który zakazał wojny gazowej.
Pięć tysięcy siedemset kanistrów zawierających 168 ton gazu chlorowego
zostali wypuszczeni o zachodzie słońca 22 kwietnia przeciwko Francuzom, Algierczykom,
i żołnierzy Dywizji Terytorialnej,
po krótkim, wstępnym bombardowaniu pociskami 17-calowymi.
Zasłona zielono-żółtej mgły
można było zobaczyć toczącego się z linii frontu niemieckiego
na pozycje francuskie.
Przerażone wojska alianckie uciekły w panice w kierunku Ypres.
Ciężki gaz osiadł i zatkał rowy, w których się zbierał.
Gaz rozprzestrzenił się na cztery mile linii okopów i dotknął około 10 000 żołnierzy,
połowa z nich zmarła w ciągu dziesięciu minut od dotarcia gazu na linię frontu.
Śmierć nastąpiła na skutek uduszenia.
Ci, którzy przeżyli, zostali tymczasowo oślepieni i potknęli się w zamieszaniu,
silny kaszel.
Dwa tysiące z tych żołnierzy wzięto do niewoli.
Dwa nacierające korpusy niemieckie, noszące prymitywne respiratory,
ostrożnie przemierzał wyraźną siedmiokilometrową przerwę
na liniach alianckich.
Podczas planowania ataku nie uznano za konieczne posiadania rezerw.
Dowództwo niemieckie uważało to za nie do pomyślenia
że można osiągnąć przełom.
Rzeczywiście, niemieccy dowódcy byli całkowicie zaskoczeni
o powodzeniu ataku.
W rezultacie faktyczny przełom nie został w pełni wykorzystany.
Po przejściu trzech kilometrów w głąb linii alianckich,
Niemcy zatrzymali się pod gradem pospiesznie przygotowanej kontrofensywy
przez Brytyjską Drugą Armię.
Mimo to, utrata wzniesień na północy
znacznie osłabiło pozycję aliantów.
Niemcy wypuścili drugą partię gazu chlorowego dwa dni później
24 kwietnia,
tym razem skierowane przeciwko wojskom kanadyjskim znajdującym się na północny wschód od Ypres,
i ponownie poprzedzone ostrym ostrzałem artyleryjskim.
Ponownie wojska niemieckie zdobywały teren przeciwko niechronionym oddziałom kanadyjskim.
Choć walka była zacięta,
rozprzestrzeniając się daleko na południe do obszaru zwanego Wzgórzem 60.
Jednak wojna gazowa traciła na znaczeniu
ponieważ stosunkowo łatwo było zabrać wojska na skutki działania gazu chlorowego
gdzie pokazujesz im proste podstawy.
W rezultacie nacierająca niemiecka piechota poniosła ciężkie straty
w zaciętych walkach, które nastąpiły.
Generał Smith-Dorrien zaproponował wycofanie się na odległość dwóch i pół mili
blisko Ypres.
Uważał, że nie ma nic innego, jak tylko kontrofensywa na dużą skalę
wypuszczał niemieckie siły z powrotem na ich pierwotne pozycje.
Pomysł nie został dobrze przyjęty przez naczelnego dowódcę
Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych, Sir John French,
który skutecznie odrzucił sugestię, odsyłając ją z powrotem do Anglii.
Ironicznie, następca Smitha-Dorriena, generał Herbert Plumer,
zalecił również ogólne wycofanie się Francuzom.
Propozycja została przyjęta.
24 maja silny atak niemiecki zmusił Aliantów do dalszego wycofania się.
Jednak Niemcom również zaczynało brakować zaopatrzenia i siły roboczej,
i dlatego byli zmuszeni odwołać ofensywę.
Zamiast tego uciekli się do bombardowania starożytnego miasta artylerią
zamierzając obrócić go w gruzy.
Mimo to niemiecki atak znacznie zmniejszył
wielkość wysuniętego stanowiska aliantów.
Najwyższy punkt został utracony,
i nie miała więcej niż trzy mile szerokości i pięć mil głębokości.
Straty podczas drugiej bitwy pod Ypres oszacowano na 69 000 żołnierzy alianckich,
przeciwko 35 000 żołnierzy niemieckich.
Tym razem różnicę w liczbach wyjaśniono zastosowaniem gazu chlorowego,
ale jego stosowanie w Belgii tylko dodatkowo naprężyło
o i tak już kruchych stosunkach Niemiec z wciąż neutralnymi Stanami Zjednoczonymi.
Od tej pory gaz był używany przez obie strony z różnym skutkiem.
Brytyjczycy po raz pierwszy użyli gazu podczas bitwy pod Loos,
który rozpoczął się na początku maja
podczas gdy walki wciąż trwały na północy Francji.
To wszystko jest częścią szerszej ofensywy w regionie Artois
przez siły brytyjskie i francuskie.
Francuski dowódca naczelny Józef
a brytyjscy dowódcy polegali na przewadze liczebnej,
czasami nawet trzy do jednego na korzyść Francuzów, aby pokonać Niemców.
Jednak ataki na wzgórze Vimy w pobliżu Arras nie powiodły się.
Ofensywa Loos rozpoczęła się 25 września,
po czterodniowym ostrzale artyleryjskim, podczas którego wystrzelono 250 000 pocisków.
Jednakże uznano to za porażkę, ponieważ niemieckie umocnienia obronne okazały się nienaruszone,
więc zostało odwołane 28 września.
Mimo poważnych obaw Douglas Haig,
Brytyjski dowódca skierował do ataku sześć dywizji.
Nie martwił się znacznym niedoborem
w dostępnych pociskach i zmęczonym stanie swoich żołnierzy,
którzy cierpieli z powodu zmęczenia.
Martwił go również charakter trudnego terenu
to trzeba by było przekroczyć.
W obliczu tych obaw jednak,
była rzeczywistością, że Brytyjczycy cieszyli się ogromną przewagą liczebną
przeciwko ich niemieckiej opozycji w Loos w stosunku siedem do jednego.
Po zakończeniu wstępnego ostrzału artyleryjskiego,
Plany bojowe Haiga zakładały uwolnienie 5100 butli z gazem chlorowym,
równowartość 140 ton.
Ilość użytego gazu została zaprojektowana tak, aby całkowicie przezwyciężyć stan pierwotny
niemieckiej konstrukcji maski gazowej stosowanej w tamtym czasie.
Niestety, uwolnienie gazu nie odniosło wielkiego sukcesu.
W niektórych miejscach wiatr zdmuchnął gaz z powrotem do brytyjskich okopów,
co spowodowało 2632 brytyjskie ofiary śmiertelne w wyniku działania gazów, choć zginęło tylko siedem osób.
Po kilku dniach sporadycznych walk,
Brytyjczycy zostali ostatecznie zmuszeni do wydania rozkazu odwrotu.
To właśnie podczas tej bitwy zginął syn Rudyarda Kiplinga, John
zaginął, uważano go za zabitego.
Fakt, że został uznany za zaginionego, wywołał krucjatę jego rodziców
zlokalizować jego ciało i zapewnić mu godny pochówek,
ale bez powodzenia.
Ich smutek tylko uwypuklił ciężar
co było znoszone przez tysiące rodziców
w całym kraju.
Atak na Loos został wznowiony przez Brytyjczyków 13 października,
gdy dalsze ciężkie straty,
w połączeniu ze złą pogodą spowodowało odwołanie ofensywy.
Podczas bitwy Brytyjczycy ponieśli 50 000 ofiar.
Straty niemieckie szacowano na znacznie niższe
stanowiącą około połowę całkowitej liczby brytyjskiej.
Brytyjska porażka pod Loos przyczyniła się do zastąpienia sir Johna Frencha
jako naczelny dowódca przez Douglasa Haiga pod koniec 1915 roku.
Gdzie indziej, postęp Francuzów wzdłuż szlaku Szampanii na froncie
był ograniczony, mimo początkowych sukcesów.
Gdy Alianci zaczęli lądować, Niemcy byli już zbyt dobrze okopani.
Zbyt często ostrzał artyleryjski zawodził
przeciąć pola drutu kolczastego, które leżały przed niemieckimi okopami.
Ponadto niemieckie karabiny maszynowe były zwykle dobrze rozmieszczone
w czymś w rodzaju małych fortec wzmocnionych betonem.
Nawet jeśli oddziałom szturmowym udało się przedostać przez drut,
często odkrywali, że artyleria miała niewielki wpływ
na głęboko wykopanych niemieckich bunkrach.
Niemcy również dobrze mobilizowali swoje rezerwy.
Trzymali tylko minimalną liczbę ludzi potrzebną do utrzymania sektora,
jednocześnie utrzymując znacznie większą liczbę mężczyzn w obronie drugiej linii,
poza zasięgiem artylerii.
Gdy ostrzał dobiegł końca,
siły te zostały wysłane do przodu, aby rozpocząć kontratak.
Atak zazwyczaj był skuteczny,
ponieważ liczba atakujących wojsk została zredukowana przez karabiny maszynowe.
Straty i warunki we Flandrii i zachodniej Francji były przerażające.
Jednak na froncie włoskim osiągnęli nowe poziomy.
Włosi przystąpili do wojny w maju 1915 r. po stronie aliantów.
Większość walk miała być skoncentrowana
wzdłuż rzeki Isonzo, która znajduje się na terenie dzisiejszej Słowenii.
Podczas I wojny światowej jednak
60-milowa rzeka płynęła z północy na południe tuż za granicami Austrii
wzdłuż granicy z Włochami na czele Morza Adriatyckiego.
To był trudny teren
ponieważ z obu stron otaczały go góry.
400-milowy front był górzysty i zdominowany przez Austriaków,
kto przewidywał, że Włochy ostatecznie przystąpią do wojny.
Włoski szef sztabu Luigi Cardone,
ocenili, że ich najlepszą szansą na sukces jest atakowanie przez równinę przybrzeżną
na wschód od dolnego krańca Isonzo.
Wierzył jednak również, że armia włoska
mógłby uderzyć dalej na północ i ominąć góry
po obu stronach rzeki, aby dotrzeć do Rzeki Austro-Węgier.
Spodziewał się jednak, że działalność w sektorze Isonzo nie będzie łatwa.
Był również dobrze świadomy, że rzeka jest podatna na powodzie,
pogorszone przez rekordowe opady deszczu w latach 1914 i '18.
Wzdłuż Isonzo miałoby się odbyć około 12 bitew,
wszystkie z nich zakończyły się impasem lub katastrofą.
W 1915 roku nad Isonzo stoczono cztery bitwy.
Chociaż Włosi mieli przewagę liczebną,
siły austro-węgierskie zajęły większość gór
z widokiem na rzekę.
Dlatego też zadowalali się obroną
i niech Włosi spróbują ich wyprzeć.
Cardona miał zamiar zaatakować w tym momencie
i systematycznie rozbudowywał swoje siły odpowiednio
przed wypowiedzeniem wojny przez Włochy.
Jednak Austro-Węgrzy również wiedzieli, co zamierzał zrobić,
i mieli więc czas na przygotowanie się.
Pierwsza bitwa nad Isonzo rozpoczęła się 23 czerwca,
ale Włosi popełniali ten sam błąd
jako dowódcy na froncie zachodnim,
wysyłanie piechoty do szturmu na dobrze przygotowane obrony
bez wystarczającego wsparcia artyleryjskiego.
Po dwóch tygodniach walki
w którym Włosi osiągnęli jedynie niewielkie zyski,
atak został odwołany.
Jednakże przerwa miała być krótka,
gdy 18 lipca rozpoczęła się Druga Bitwa nad Isonzo.
W ten sposób ustalono wzór.
Podczas bitwy, która nastąpiła później, Włochom nigdy nie udało się odnieść sukcesu
w przeprawie przez rzekę i trzymaniu się przeciwległego brzegu,
nie mówiąc już o poważnych zyskach terytorialnych.
Łączne ofiary licznych bitew nad Isonzo
były ogromne.
Połowa wszystkich ofiar wojny włoskiej w sumie 600 000
zostały poniesione wzdłuż Isonzo.
Straty austro-węgierskie nie były bynajmniej duże, ponieważ ich liczba była mimo wszystko wysoka,
około 200 000,
spośród ogólnej liczby około 1,2 miliona ofiar.
Rok 1915 zakończył się wycofaniem Aliantów z Gallipoli.
Pod wieloma względami wydarzenie to było typowe dla ich losów w całym roku 1915.
Małe zyski ogromnym kosztem w życiu mężczyzn,
tylko po to, by zostać zmuszonym do powrotu na linię startu.
Jednak nie było już chwili wytchnienia.
W 1916 roku cierpienie miało trwać nadal
osiągając nowe poziomy w skali uboju.