Sino ang maniniwala, pagtingin sa buhay sa France noong 1914,
na ang bansa, kasama ang buong Europa,
ay malapit nang tamaan ng isa sa mga pinakakakila-kilabot na trahedya sa kasaysayan?
Totoo na Alsace-Lorraine sugat pa rin ang hindi gumaling,
at nagkaroon ng matinding poot ng mga Aleman,
kilala pa rin sa mapanlait na pangalan ni Boche.
Gayunpaman, walang nag-isip posible ang digmaang iyon.
Nagkaroon ng kapayapaan sa loob ng halos 45 taon.
Noon ay ang oras ng alyansang Franco-Russian,
at ang Entente Cordiale ay pinalitan ang lumang tunggalian sa Britain.
Gayunpaman, ang panganib ay naroroon, Ang kapayapaan ng Europa ay isang armado.
Ang Alemanya ng Kaiser Wilhelm II gusto ng lugar sa araw.
Ang karamihan ng tao sa Paris napuno ang Avenue du Bois.
Sumayaw si Paris sa magandang tag-araw ng 1914,
at isang kislap ang nag-alab sa lahat.
Labinsiyam at labinlima ang unang buong taon ng Unang Digmaang Pandaigdig.
Ang digmaan ng kilusan na naging isang tampok
ng mga unang linggo ng digmaan ay naging magulo
sa pagkapatas ng trench warfare.
Sa Kanlurang Europa, ang mga Aleman ay nanirahan sa mga posisyong inihanda nang mabuti,
madalas na kumukuha ng mahalagang mataas na lugar.
Nangangahulugan ito na ang Pranses at ang kanilang mga kaalyado sa Britanya
ay kailangang atakihin ang mga depensang ito kung matatalo ang mga Aleman.
Labinsiyam at labinlima ay magiging isang taon ng pagkabigo para sa mga kaalyado,
habang sinubukan nilang walang kabuluhan upang pilitin ang isang pambihirang tagumpay.
Nagkaroon din ng pagpapalawak ng tunggalian,
kasama ang masamang pagtatangka sa isang landing sa Turkey sa Dardanelles
at ang pagpasok ng Italy sa digmaan sa panig ng mga Allies.
Labinsiyam at labinlima ay upang makakita din ng digmaan kumuha ng bagong dimensyon,
kasama ang pambobomba sa mga lungsod ng Britanya sa pamamagitan ng Zeppelin airships
at ang simula ng pag-atake sa Allied at neutral na pagpapadala ng mga German U-boat,
isang patakaran na sa kalaunan ay magdadala ang Estados Unidos sa digmaan.
Nagsimula ang taon sa pakikipaglaban sa Champagne
at mga sektor ng Artois ng Western Front.
Sa kabila ng paulit-ulit na pagtatangka para palayasin sila,
ang mga depensa ng Aleman ay higit na nakahihigit,
na may mga posisyong machine gun na inihanda nang mabuti
pagkuha ng isang mabigat na toll sa mga umaatakeng Pranses.
Nagpatuloy ang labanan mag-break hanggang kalagitnaan ng Pebrero.
Nagkaroon ng maikling suntok upang muling ayusin bago ipagpatuloy ang labanan.
Gayunpaman, sa kalagitnaan ng Marso, ang buong opensiba ay napatigil
ng utang ng Pranses sa lakas ng kontra-atakeng Aleman
at patuloy na kakulangan ng tagumpay.
Champagne ang magiging eksena ng isa pang malaking opensiba
mamaya sa taon.
Samantala, ang digmaan ay malapit nang kumuha ng bagong nakamamatay na pagliko
na nagdala ito ng daan-daang sibilyan milya ang layo sa larangan ng labanan.
Noong gabi ng ika-19 ng Enero,
inilunsad ang German Navy ang unang Zeppelin airships
upang salakayin ang British mainland.
Ito ang una sa maraming raid
na nagpatuloy sa isang rate humigit-kumulang dalawa bawat buwan,
kasabay ng pagpapatuloy mga reconnaissance patrol.
Ang Admiralty ng Aleman ay lubhang masigasig tungkol sa mga resulta
at humingi ng pahintulot na bombahin ang London.
Ipinagkaloob lamang ito ng Kaiser
pagkatapos ng sunud-sunod na pagsalakay ng mga French bombers sa mga lungsod ng Germany.
Noong ika-31 ng Mayo 1915,
ang unang pagsalakay ay isinagawa laban sa London,
pumatay ng pito at nasugatan 35.
Ang pinakamatagumpay na Zeppelin raid sa London sa buong digmaan
ay noong ika-8 ng Setyembre, 1915.
Dahil sa raid na ito mahigit kalahating milyong libra ng pinsala,
halos lahat ng ito ay mula sa isang Zeppelin, ang LZ 13,
na nagawang bombahin ang gitnang London.
Ang nag-iisang raid ang sanhi higit sa kalahati ng materyal na pinsala
sanhi ng iba pang mga pagsalakay laban sa Britanya noong 1915.
Sa buong natitirang bahagi ng 1915,
ang mga Zeppelin ay madalas na sumalakay sa London at nang walang parusa.
Masyado silang mataas para sa karamihan ng mga eroplano,
at nang sila ay naharang sa pamamagitan ng sasakyang panghimpapawid,
ang mga bala na ginagamit sa panahong iyon ay may kaunting epekto.
Sa kabila ng impunity na ito, ang materyal na epekto ng mga pagsalakay,
maliban sa tagumpay ng LZ 13, ay medyo maliit.
Napaka-primitive ng nabigasyon, at habang tumatagal ang digmaan,
ang paggamit ng British ng mga blackout ginawa itong mas mahirap.
Ang pagpuntirya ng bomba ay malayo sa tumpak.
Ito ay tinatantya na 10 porsiyento lamang ng mga bomba
nahulog mula sa Zeppelins na tumama sa kanilang target.
Gayunpaman, ang sikolohikal na epekto ng mga pagsalakay na ito
ay sapat na upang maging sanhi ng pagkakatali ng mga British 12 squadrons sa home defense.
Samantala, sa dagat, ipinahayag ng mga Aleman ang kanilang layunin
upang magutom ang Britanya sa pagpapasakop sa pamamagitan ng pagharang sa kanyang mga daungan.
Gayunpaman, pinalawig ng mga Aleman kanilang pagbara upang isama ang mga umaatakeng barko
nagpapalipad ng mga neutral na bandila, kabilang ang mga barkong Amerikano.
Ano ang partikular na kasuklam-suklam
ay ang mga pag-atake ay isinagawa nang walang babala,
na salungat sa tinatanggap na mga patakaran ng dagat.
Ang Amerika ay neutral at marami na nagnanais na manatiling ganoon.
Gayunpaman, noong ika-7 ng Mayo, isang German U-boat nilubog ang Cunard liner na Lusitania,
pumatay ng mahigit 1100 sibilyan, kabilang ang 128 Amerikano.
Ang Lusitania ay umalis sa New York noong Mayo 1.
Isa siya sa pinakamabilis na liner na nakalutang,
at kahit na may isang boiler shut down upang mapanatili ang karbon,
kaya pa rin niyang malampasan ang isang U-boat.
Pati na rin ang kanyang pasahero, may dala siyang karne,
mga kagamitang medikal, tanso, keso, langis, at makinarya,
pero palihim din siyang kinakarga na may mga bala para sa Britain para sa digmaan.
Upang subukan at hadlangan ang mga pasahero, naglagay ng anunsyo ang mga Aleman
sa dyaryo kasunod sa patalastas ni Cunard para sa kanyang paglalayag.
Sa loob nito, pinaalalahanan nila ang mga mambabasa
na ang Lusitania ay itinuring lehitimong target ng mga Aleman.
Ang mga babala ay ibinasura bilang isang pakana ng propaganda,
at tumulak siya.
Naghihintay sa kanya nasa baybayin ng Ireland ay U-20,
kaninong kapitan na nagkaroon ng reputasyon
para sa pag-atake nang walang babala.
Isang torpedo ang tumama sa Lusitania,
masusunod sa pamamagitan ng isang misteryosong pangalawang pagsabog.
Ito ay sapat na upang ipadala ito sa ibaba sa humigit-kumulang 20 minuto
bago ang marami sa mga lifeboat maaaring ilunsad.
Kapag ang balita ng pag-atake nakarating sa Estados Unidos,
nagkaroon ng galit at malawakang pagkondena,
na nagreresulta sa isang diplomatikong krisis sa pagitan ng Alemanya at Estados Unidos.
Bagaman ang paglubog ng Lusitania hindi ang dahilan
na kalaunan ay nagdeklara ng digmaan ang Amerika sa Alemanya noong 1917,
tiyak na may mahalagang bahagi ito sa pagtulong sa paghubog ng opinyon ng publiko.
Sa Britain, dumarami ang kritisismo ng Royal Navy
kasunod ng pagsalakay sa hilagang-silangan sa pamamagitan ng isang squadron ng German surface vessels.
Ang reaksyon ng publiko at pampulitika sa Britain ay nagpahayag ng galit
na ang armada ng Aleman maaaring maglayag nang napakalapit sa baybayin ng Britanya,
at pagkatapos ay tumuloy sa shell coastal towns.
Dahil sa tagumpay ng pagsalakay,
ang kumander nito, si Admiral Franz von Hipper,
nagplano ng panibagong raid para sa susunod na buwan.
Siya ay, gayunpaman, hinarang ng British
noong ika-24 ng Enero, 1915, sa Dogger Bank,
sa pagitan ng Germany at Britain.
Ang British ay pinamamahalaan upang harangin ang wireless na trapiko ng Aleman
salamat sa isang nakunan na codebook.
Dahil dito, si Admiral David Beatty tumulak kasama ang limang battlecruisers
upang makilala ang tatlong ito.
Napagtanto na siya ay higit sa bilang, Sinubukan ni Hipper na tumakas,
naniniwala sa mga British battlecruisers upang maging medyo mabagal.
Gayunpaman, ang mga cruiser ni Beatty ay kapansin-pansing mas mabilis
kaysa sa kanilang mga katapat na Aleman,
at hindi nagtagal ay naabutan nila ang mga raiders.
Gayunpaman, bagaman malamang na lumitaw ang isang malaking tagumpay sa Britanya,
Napagtagumpayan si Beatty ng mga takot sa mga minahan at isang maling nakitang submarino,
nagpasya na iwanan ang pag-atake, na nagpapahintulot sa iskwadron ni Hipper na makatakas.
Noong Marso, Sinimulan ng Britain ang pagharang sa mga daungan ng Aleman.
Bagama't magtatagal,
ito ay upang mapatunayang mas matagumpay kaysa sa mga pagtatangka ng Aleman sa katulad na aksyon.
Sa katunayan, ang British blockade may mahalagang bahagi
sa pagpilit sa mga Aleman upang humingi ng isang armistice noong 1918.
Sa panahong iyon, ang bansa naubusan na ng hilaw na materyales,
at ang mga sibilyan ay napilitang maghanap ng pagkain sa pamamagitan ng basura sa paghahanap ng pagkain.
Upang makatulong na labanan ang panganib ng U-boat,
isang bagong uri ng armadong mangangalakal ay nilitis.
Isang baril ang nakalagay sa forward deck,
na maaaring mabilis na maihanda sa sandaling lumitaw ang isang U-boat para umatake.
Kahit na ang labanan kasama ang Western Front ay umabot sa isang pagkapatas,
ang digmaan sa Silangan maganda ang takbo para sa Germany.
Kasunod ng kanilang tagumpay sa Tannenbaum noong nakaraang taon,
tanong ng ilan kung makakabawi ang mga Ruso
napakalaki ng kanilang pagkalugi.
Sa pagtatapos ng Enero, ang dalawang panig muling nagkasagupaan sa Bournemouth,
sa kanluran ng Warsaw sa modernong-panahong Poland.
Ang labanan ay walang katiyakan,
bagama't ang mga Ruso nawalan ng isa pang 50,000 lalaki.
Ito rin ang unang pagkakataon na ang mga Aleman ay gumamit ng gas,
kahit na ang mga temperatura ng pagyeyelo nangangahulugan na ang gas ay hindi maaaring magsingaw.
BolimC3w ay ang pasimula sa Ikalawang Labanan ng Syrian Lakes,
na sinadya upang pilitin ang pagkatalo ng Russia
at kaya tapusin ang digmaan sa harapan ng Russia.
Kilala rin bilang Winter Battle
nagbukas kasi sa panahon ng matinding blizzard.
Ang Ikalawang Labanan sa Mga Lawa ng Assyrian ay ipinaglihi ni Paul von Hindenburg
para sa isang dalawang-pronged mapagpasyang push laban sa Russia
ng mga hukbong Austrian at Aleman.
Ang plano ay pinahintulutan ni German Chief of Staff Erich Falkenhayn,
kahit na nag-aatubili,
bilang siya ay naniniwala na tagumpay sa Kanluran ay nasa kamay ng Germany.
Nagsimula ang labanan sa isang mabangis na bagyo ng niyebe, ngunit sa loob ng isang linggo,
ang mga Aleman ay umabante ng halos 70 milya laban sa southern wing ng Russia.
Sa pagbagsak nila, ang mga Ruso ay sinalakay mula sa hilaga.
Sa pagkakataong ito laban sa kanilang kanang gilid.
Sa desperadong pakikipaglaban, nakipaglaban ang mga Ruso mula sa pagkubkob ng Aleman
na nagpapahintulot sa marami na makatakas.
Nagdusa pa rin sila ng 56,000 kaswalti at marami pang nabihag.
Upang subukan at magdala ng ginhawa sa mahirap na mga Ruso,
gumawa ng plano ang British dinisenyo upang patumbahin ang Turkey sa digmaan
at payagan ang mga supply hanggang sa mga daungan ng Black Sea ng Russia.
Ang plano, ang brainchild ng British First Sea lord
ang Admiralty Winston Churchill,
ay upang i-mount ang isang amphibious assault sa Dardanelles at Gallipoli.
Sa una, ito ay ipinaglihi bilang isang ganap na pandagat,
kung saan ang Turkish forts na nakahanay sa makipot na kipot
ay bombarded sa pagsusumite sa pamamagitan ng isang malaking puwersa ng mga barko.
Ito ay nakilala sa lalong madaling panahon bilang hindi makatotohanan, hindi bababa sa dahil naval artillery
hindi inaasahang makakamit ang kinakailangang matarik na tilapon
kinakailangan na patumbahin ang mga kuta.
Gayundin, kahit na ang naval bombardment naging matagumpay,
ang kawalan ng ground troops mapipigilan sana ang mga British
mula sa pagkakaroon ng utos sa mga baybayin,
at sa kawalan ng mga supply mula sa dalampasigan,
kailangang bumalik ang armada ng hukbong-dagat tahanan para mag-refuel at mag-restock.
Gayunpaman, ang plano ni Churchill ay pormal na inaprubahan ng Gabinete ng Digmaan
sa katapusan ng Enero 1915.
Ang Ministro ng Digmaang British, si Lord Kitchener,
iniutos na ang tanging magagamit na dibisyon ng infantry ay ilagay sa kahandaan
dapat ang pandagat na pagsisikap patunayang matagumpay.
Noong ika-19 ng Pebrero, nagsimula ang pag-atake,
ngunit ang pinagsamang British at napatunayang hindi epektibo ang mga pwersang Pranses
sa mukha ng isang mahusay na Turkish defensive system
at kawawang Allied gunnery.
Habang hindi namalayan ng mga Allies
ay na sila ay nagdulot ng malaking pinsala
at ang mga tagapagtanggol ng Turko ay kritikal din sa mga bala.
Gayunpaman, sa halip na tawagan ang pagsisikap sa kabiguan,
ang mga pamahalaan ng Britanya at Pransya nagpasya na pindutin ang pasulong
na may pinagsamang hukbong-dagat at ekspedisyon sa lupa,
ang buong dapat pamunuan ng dating protege ni Lord Kitchener,
ang bagong hinirang na Sir Ian Hamilton.
Si Hamilton ay itinalaga ng isang puwersa ng 75,000 lalaki
at higit pa 18,000 kolonyal na tropang Pranses,
nahaharap sa mahigit 84,000 tropang Turkish
pinangunahan ng isang naka-attach na opisyal ng Aleman, Liman von Sanders.
Sa una ay mayroon lamang 20,000 lalaki at limitadong bala.
Kaakibat ng mga paghihirap sa organisasyon,
natakot siya na ang pagtatangka sa pagsalakay ay magtatagumpay.
Gayunpaman, hindi siya dapat matakot, na si Hamilton ay nagmana ng pantay,
kung hindi mas disorganized na operasyon.
Maliban sa pagiging hindi sigurado sa inaasahan niyang makamit,
ang magalang na Hamilton ay tumulak mula sa Inglatera na walang mga tauhan
at sa kawalan ng kaalamang katalinuhan
tungkol sa mga depensa ng Turko.
Sa kaganapan, naganap ang mga landing sa dalawang lokasyon noong ika-25 ng Abril 1915
Cape Helles at Ari Burnu, na hindi nagtagal ay pinalitan ng pangalan na Anzac Cove.
Ang mga ito ay pinili ni Hamilton
sa batayan ng kanilang pagkahuli susuriin ang pag-unlad
ng armada ng labanan ng Allied kasama ang mga kipot.
Tatlumpu't limang libong lalaki nakarating sa Cape Helles
sa dulong timog ng peninsula, sa limang lokasyon.
Sa kahabaan ng baybayin ng Aegean,
ang 17,000 lalaki ng Australian at New Zealand Corps, ang Anzacs,
ay nilapag sina Ari Burnu at Gaba Tepe.
Bilang mga tagapagtanggol pa rin kailangang ayusin ang kanilang mga sarili,
iisang dibisyon ay ang lahat na magagamit
para pigilan ang mga Allies.
Sa kabila ng kanilang kawalan,
ang mga Turko ay mahusay na gumanap sa pagpigil sa 35,000 tropa
ng invasion force sa Cape Helles.
Sa limang landing site,
dumating ang dalawa sa ilalim ng malakas na putok ng Turkish machine gun.
Ang natitirang tatlong site ay mabilis na na-secure,
ngunit pag-aalinlangan sa chain of command nangangahulugang hindi nakuha ang kalamangan.
Mas maganda ang kalagayan ng mga Anzac,
pagkakaroon ng natagpuan ang kanilang buong landing na walang kalaban-laban.
Sinamantala nila nang husto
sa pamamagitan ng pagtulak sa taas na tinatanaw ang buong peninsula.
Gayunpaman, ang isang matatag na puwersa ng pagtatanggol ng Turko,
dali-dali na tinipon ni Koronel Kemal itinigil ang pagsulong ng Anzac,
sa huli ay pinipilit silang bumalik sa mga dalampasigan sa pagsapit ng araw.
Ang posisyon ng Allied sa pagtatapos ng ika-25 ng Abril
ay hindi iyon sa isang nakapagpapatibay-loob.
Bagama't nakamit ang mga landing,
anumang karagdagang pagsulong ay hindi naging posible.
Mabilis na pinalibutan ng mga tropang Turkish ang pwersa ng Allied at bilang karagdagan,
may mga taas sa itaas ng mga beachhead.
Ang puwersa ni Hamilton, na natagpuan ang sarili na maikli ng kinakailangang mga bala,
ay higit pang may kapansanan sa pangangailangan gamitin ang artilerya nito nang matipid.
Ngunit ang puwersa ng Turko katulad na natagpuan ang sarili na hindi makasulong,
nahihirapan para itulak ang matatag na mga tauhan ni Hamilton
pabalik sa dagat.
Pumasok ang pagkapatas,
kasama ang partikular na hindi kanais-nais anyo ng trench warfare
katulad ng naranasan sa Western Front.
Mabigat ang kabuuang pagkatalo ni Hamilton.
Hanggang sa isang-katlo ng kanyang puwersa ay nasawi.
Dahil dito ay humiling siya ng mga reinforcements mula sa Kitchener sa London.
Ang huli sa huli ay nagpapasalamat,
ngunit hindi nang wala muna kailangang harapin ang sandamakmak na batikos
mula sa mga kumander ng British at Pranses sa Western Front,
naninindigan na ang mga reserba ay hindi maaaring iligtas.
Sa kalaunan ay pinalakas ang 12 dibisyon.
Ang susunod na galaw ni Hamilton dumating noong ika-6 ng Agosto 1915,
na may karagdagang landing sa Suvla Bay.
Ang layunin ay mag-link up kasama ang mga Anzac sa Anzac Cove
at magwalis sa peninsula.
Kasabay nito, ang mga puwersa sa Helles at Anzac Cove
ay mag-break out at iugnay sa bagong landing force.
Sa pagpaplano ng parehong karagdagang pag-atake,
Nag-aalala si Hamilton sa pagtali ng maraming mga tropang Turko hangga't maaari
upang masiguro ang tagumpay ng mga sariwang landings sa Suvla Bay.
Samantala, Turkish reinforcements patuloy na makarating sa peninsula,
kalaunan ay nabuo sa 14 na dibisyon.
Ang mga landing ay nagsimula sa 10 p.m. sa gabi ng ika-6 ng Agosto.
Dalawampung libong tropa ang dumaong sa Suvla Bay,
na halos walang Turkish oposisyon sa kanila mula sa sniper fire.
Ang natitira sa mga tropang British ay matagumpay na nakarating
kinaumagahan,
kahit na sa magkakaibang mga lugar sa tabi ng bay dahil sa mga pagkabigo sa reconnaissance.
Pinapayagan ang mga pagkaantala sa pagpindot pasulong ang mga Turko upang maglabas ng mga pampalakas,
pagpilit sa mga Kaalyado bumalik sa kanilang mga beachhead.
Ang mga pagkalugi ay predictably mabigat.
Nagdusa ang mga Allies humigit-kumulang 18,000 ang nasawi
sa Suvla Bay at Anzac Cove, kasama ang karagdagang 3,500 sa Helles.
Ang mga Turko ay nagdusa ng 18,000 kaswalti sa Anzac Cove
at kahit ano mula 9 hanggang 20,000 sa Suvla Bay.
Muli isang estado ng trench warfare na itinakda mula sa Suvla.
Mga pagtatangka na makipag-ugnay sa mga puwersa sa Helles at Anzac Cove ay nabigo din.
Hiniling ni Hamilton karagdagang 95,000 reinforcements
mula sa British War Minister, ngunit tinanggihan ang kanyang kahilingan.
Sa pagtaas ng presyon sa France at isang bagong pag-atake sa Salonika
pinaplano, walang magagamit na mga pampalakas.
Ang tanging pagpipilian ay lumikas,
isang desisyon na sinusuportahan mismo ni Kitchener kasunod ng isang inspeksyon sa rehiyon.
Ang gobyerno ng Britanya, pagkakaroon ng prevaricated sa loob ng ilang linggo,
sa wakas ay pinahintulutan ang isang paglikas noong ika-7 ng Disyembre.
Sa kasamaang palad, sa yugtong ito, isang malakas na blizzard ang dumating,
ginagawang mapanganib ang naturang operasyon.
gayunpaman, ang paglikas ng 105,000 kalalakihan
at 300 baril mula sa Anzac Cove at Suvla Bay
ay matagumpay na naisagawa mula ika-10 hanggang ika-20 ng Disyembre 1915.
Ang paglisan ng 35,000 lalaki mula sa Helles ay isinagawa mula sa huling bahagi ng Disyembre
hanggang ika-9 ng Enero 1916.
Ang evacuation operation ay madaling ang pinakamatagumpay na elemento
ng buong kampanya, na halos walang nasawi.
Masusing pagsisikap ang ginawa para manlinlang ang 100,000 na nanonood ng mga tropang Turkish
sa paniniwala na ang kilusan ng mga tropang Allied
ay hindi bumubuo ng isang withdrawal.
Apat na raan at walumpung libo Lumahok ang mga kaalyadong tropa
sa Gallipoli Campaign.
Sa bilang na ito, 252,000 ang nasawi, kabilang ang 48,000 na nasawi.
Mga nasawi sa Turko ay tinatayang nasa 250,000,
kung saan hindi bababa sa 65,000 ay pinaniniwalaang mga nasawi.
Noong tagsibol ng 1915,
ibinalik ang atensyon sa Western Front.
Sa Neuve Chapelle, sa kanluran ng Lille sa hilagang-kanluran ng France,
ang mga Aleman ay may hawak na maliit na kapansin-pansin.
Noong ika-10 ng Marso,
ang mga pwersang British at Pranses naglunsad ng isang pag-atake upang mabawasan ang kapansin-pansin.
Nangunguna sa pag-atake ay Unang Hukbo ni Douglas Haig.
Nagsimula ang pag-atake na may artillery barrage
na tumagal ng 35 minuto.
Tatlong daan at apatnapu't dalawang baril binatukan ang mga Aleman
sa isang 2000-yarda na linya,
suportado ng reconnaissance aircraft at ang Royal Flying Corps.
Sa panahon ng barrage, mas maraming shell ang pinaputok
kaysa sa kabuuan ng Boer War.
Isang mahinhin na pagmuni-muni sa pagbabago ng digmaan
sa loob ng 15 taon.
Apat na dibisyon ng 40,000 lalaki ang ginawa
kasama ang tatlong kilometrong harapan.
Natagpuan ng infantry ang kanilang sarili madalas na nakakulong sa kamay-sa-kamay na pakikipaglaban,
ngunit ang paunang pag-unlad ay mabilis.
Ang British Expeditionary Force natagpuan ang sarili na mabilis na lumalabag
isang seksyon ng linya ng Aleman, sinigurado ng iisang dibisyon lamang,
isang pangkat ng korona ng prinsipe ang niraranggo sa ikaanim na Hukbo sa nayon ng Neuve Chapelle.
Kinuha nila apat na oras lamang upang masiguro ang nayon.
Nang makamit ang tunay na pakinabang, ang pagkuha ng nayon,
supply, at mga problema sa komunikasyon nagsimulang salot sa mga kawal ni Haig.
Nagpadala si Rupprecht ng mga reserba sa Neuve Chapelle,
paglulunsad ng kontra-atake noong ika-12 ng Marso.
Gayunpaman, ang British nagawang hawakan ang kanilang mga natamo
mga dalawang kilometro ng lupa orihinal na nawala noong Oktubre 1914.
Karagdagang pag-unlad patungo sa nayon ng mga U-boats,
na ang layunin ng Pranses, napatunayang imposible.
Sa mga 1000 tropa na sumalakay sa isang base, walang nakaligtas.
Ang pag-atake ay natigil noong ika-13 ng Marso.
Mga kaswalti ng kaalyado sa panahon ng labanan ay 11,200.
Pagkalugi sa German Sixth Army ay halos magkatulad.
Bagama't 1,200 tropang Aleman nahuli din ng mga British.
Sir John French, ang commander-in-chief ng BEF,
sa bahagi sinisi sa isang kakulangan ng mga bala ng artilerya
para sa kawalan ng tagumpay lampas sa paunang pagsulong.
Produksyon ng shell sa Britain ay hindi makasunod sa mga hinihingi
ng kung ano ang magiging isang mahabang digmaan.
Kasunod ng interbensyon ng Lord Northcliffe, Daily Mail,
isang bagong Ministry of Munitions ay nilikha sa ilalim ni David Lloyd George.
Nagpasya ang Pranses na ang BEF dapat mag-imbak ng mas maraming dami
ng mga shell sa hinaharap.
Gayunpaman, sa pagpapahaba ng tagal ng naturang pambobomba,
ang mahalagang elemento ng sorpresa, ang mahalaga sa gayong mga pag-atake ay nawala,
pagbibigay sa mga Aleman mahalagang karagdagang oras upang maghanda.
Kasunod ng kabiguan ng pag-atake ng mga Allies sa Neuve Chapelle,
turn na ng mga Germans na umatake.
This time Ypres sa Belgium.
Ito ay upang maging sa Aleman tanging malaking pag-atake sa Western Front
noong 1915,
habang ang kanilang mga pagsisikap ay puro sa pagtalo sa mga Ruso.
Sa katunayan, ang pangunahing layunin ng opensiba ay upang ilihis ang atensyon ng Allied
malayo sa silangan.
Ang pangalawang pinakamahusay na opensiba ay kilala na ngayon at sa pangkalahatan ay naaalala
bilang pagmamarka ng unang paggamit ng gas sa Western Front.
Bagama't ipinakilala na may pinakamababang epekto sa Russian Eastern Front
sa Bournemouth ng mga Aleman sa unang bahagi ng taon,
epekto nito noong ikalawang Ypres ay nakakagulat na epektibo,
kahit magkasalungat ang paggamit nito kasama ang Hague Convention,
na ipinagbawal ang digmaang pang-gas.
Limang libo pitong daang canister naglalaman ng 168 tonelada ng chlorine gas
ay inilabas sa paglubog ng araw noong ika-22 ng Abril laban sa Pranses, Algerian,
at tropa ng Territorial Division,
kasunod ng isang maikling paunang pambobomba sa pamamagitan ng 17-inch shell.
Isang belo ng maberde-dilaw na ambon
makikitang gumulong-gulong mula sa mga frontline ng Aleman
sa mga posisyong Pranses.
Ang takot na takot na mga tropang Allied tumakas sa gulat patungo kay Ypres.
Ang mabigat na gas ay tumira at barado ang mga kanal kung saan ito nagtipon.
Sumasaklaw sa apat na milya ng mga linya ng trench, naapektuhan ng gas ang mga 10,000 tropa,
kalahati sa kanila ay namatay sa loob ng sampung minuto ng gas na umaabot sa front line.
Ang kamatayan ay sanhi ng asphyxiation.
Pansamantalang nabulag ang mga nabuhay at natisod sa kalituhan,
malakas na pag-ubo.
Dalawang libo sa mga tropang ito ay dinala bilang mga bilanggo ng digmaan.
Ang dalawang sumusulong na German corps, pagsusuot ng primitive respirator,
paced maingat sa isang malinaw na pitong kilometrong agwat
sa mga linya ng Allied.
Sa pagpaplano ng pag-atake, walang reserbang naisip na kailangan.
Ang utos ng Aleman itinuturing na hindi maiisip
na isang malaking tagumpay maaaring makamit.
Sa katunayan, mga kumander ng Aleman ay ganap na nagulat
sa tagumpay ng pag-atake.
Bilang resulta, ang aktwal na tagumpay ay hindi pinagsamantalahan nang lubusan.
Matapos umabante ng tatlong kilometro sa mga linya ng Allied,
huminto ang mga Aleman sa ilalim ng granizo ng isang mabilis na inihanda na kontra-opensiba
ng British Second Army.
Kahit na, ang pagkawala ng mataas na lupa sa hilaga
makabuluhang humina ang posisyon ng Allied.
Ang mga Aleman ay naglabas ng pangalawang batch ng chlorine gas makalipas ang dalawang araw
noong ika-24 ng Abril,
sa pagkakataong ito ay nakadirekta laban sa mga tropang Canadian matatagpuan sa hilagang-silangan ng Ypres,
at muling pinauna sa pamamagitan ng isang matalim na pambobomba ng artilerya.
Muli ay nakakuha ng lupa ang mga pwersang Aleman laban sa hindi protektadong tropang Canadian.
Bagama't mahigpit ang labanan,
kumakalat sa malayong timog sa lugar na tinatawag na Hill 60.
Gayunpaman, ang digmaang gas ay nawawalan ng epekto
dahil medyo madaling kumuha ng tropa sa mga epekto ng chlorine gas
kung saan ipinapakita mo sa kanila ang mga simpleng pangunahing kaalaman.
Bilang resulta, ang sumusulong na German infantry nagtamo ng matinding pagkalugi
sa matinding labanan na sumunod.
Heneral Smith-Dorrien nagmungkahi ng dalawang-at-kalahating milyang pag-alis
malapit kay Ypres.
Pakiramdam niya ay walang maikli ng isang malakihang kontra-opensiba
ay naglulunsad ng mga pwersang Aleman bumalik sa kanilang orihinal na posisyon.
Ang ideya ay hindi mahusay na natanggap ng commander-in-chief
ng British Expeditionary Force, Sir John French,
na epektibong nag-dismiss sa mungkahi sa pamamagitan ng pagpapadala nito pabalik sa England.
Ironically, ang kapalit ni Smith-Dorrien, Heneral Herbert Plumer,
inirerekomenda din isang pangkalahatang withdrawal sa Pranses.
Tinanggap ang mungkahi.
Noong ika-24 ng Mayo, isang matinding pag-atake ng Aleman pinilit ang karagdagang pag-alis ng Allied.
Gayunpaman, ang mga Aleman ay nauubusan din ng mga suplay at lakas-tao,
at kaya sila ay obligado upang ihinto ang opensiba.
Sa halip, pumutok sila ang sinaunang bayan na may artilerya
layunin na bawasan ito sa mga durog na bato.
Gayunpaman, ang pag-atake ng Aleman ay lubhang nabawasan
ang laki ng Allied salient.
Ang pinakamataas na lupa ay nawala,
at ito ay hindi hihigit sa tatlong milya ang lapad at limang milya ang lalim.
Mga pagkatalo sa Ikalawang Labanan ng Ypres tinatayang nasa 69,000 tropang Allied,
laban sa 35,000 tropang Aleman.
Sa pagkakataong ito, ang pagkakaiba sa mga numero ay ipinaliwanag sa pamamagitan ng paggamit ng chlorine gas,
ngunit ang paggamit nito sa Belgium maglagay lamang ng karagdagang pilay
sa marupok na relasyon ng Germany kasama ang neutral pa ring Estados Unidos.
Mula ngayon, gas ang ginamit ng magkabilang panig may halong tagumpay.
Unang gumamit ng gas ang British sa panahon ng Labanan ng Loos,
na nagsimula noong unang bahagi ng Mayo
habang patuloy pa rin ang laban sa hilaga ng France.
Lahat ito ay bahagi ng isang mas malawak na opensiba sa rehiyon ng Artois
ng mga pwersang British at Pranses.
Ang French commander-in-chief na si Joseph
at mga kumander ng Britanya umasa sa numerical supremacy,
minsan kasing tatlo hanggang isang pabor ng mga Pranses, upang talunin ang mga Aleman.
Gayunpaman, ang mga pag-atake sa Vimy Ridge malapit sa Arras ay hindi naging matagumpay.
Ang Loos nakakasakit nagsimula noong ika-25 ng Setyembre,
kasunod ng apat na araw na pagbomba ng artilerya kung saan 250,000 bala ang pinaputok.
Gayunpaman, ito ay itinuring na isang kabiguan habang ang mga depensa ng Aleman ay natagpuang buo,
kaya pinaalis ito noong ika-28 ng Setyembre.
Sa kabila ng malubhang pag-aalinlangan, si Douglas Haig,
ang British commander, gumawa ng anim na dibisyon sa pag-atake.
Hindi siya nag-aalala tungkol sa isang markadong kakulangan
sa magagamit na mga shell, at ang pagod na kalagayan ng kanyang mga hukbo,
na dumaranas ng pagod.
Nag-aalala rin siya ng kalikasan ng mahirap na lupain
iyon ay kailangang tumawid.
Itakda laban sa mga alalahaning ito, gayunpaman,
ay ang katotohanan na ang British tinatangkilik ang napakalaking numerical supremacy
laban sa kanilang oposisyong Aleman sa Loos sa mga lugar na pito hanggang isa.
Sa sandaling ang paunang artilerya natapos ang pambobomba,
Ang mga plano ng labanan ni Haig ay nanawagan para sa pagpapalaya ng 5,100 cylinders ng chlorine gas,
katumbas ng 140 tonelada.
Ang dami ng gas na ginamit ay idinisenyo upang ganap na mapagtagumpayan ang primitive na estado
ng disenyo ng German gas mask ginagamit sa panahong iyon.
Sa kasamaang palad, ang paglabas ng gas ay hindi isang mahusay na tagumpay.
Sa mga lugar, hinipan ng hangin ang gas pabalik sa British trenches,
na nagresulta sa 2,632 British gas casualties, bagama't pito lamang ang namatay.
Pagkatapos ng ilang araw ng kalat-kalat na labanan,
ang mga British ay kalaunan napilitang mag-utos ng retreat.
Ito ay sa panahon ng labanang ito na anak ni Rudyard Kipling, si John
ay nawala pinaniniwalaang pinatay.
Ang katotohanan na siya ay nakalista bilang nawawala nag-udyok ng krusada ng kanyang mga magulang
upang mahanap ang kanyang katawan at bigyan ito ng tamang libing,
ngunit walang tagumpay.
Ang kanilang kalungkutan nagsilbi lamang upang i-highlight ang isang pasanin
na tinitiis ng libu-libong magulang
sa buong bansa.
Ang pag-atake ng Loos ay na-renew ng British noong ika-13 ng Oktubre,
kapag mas matinding pagkalugi,
sinamahan ng masamang panahon naging dahilan kung bakit napatigil ang opensiba.
Sa panahon ng labanan, ang British ay nagdusa ng 50,000 kaswalti.
Mga kaswalti ng Aleman ay tinatayang mas mababa
sa humigit-kumulang kalahati ng kabuuang British.
Ang kabiguan ng British sa Loos ay nag-ambag sa kapalit ni Sir John French
bilang commander-in-chief ni Douglas Haig sa pagtatapos ng 1915.
Sa ibang lugar, ang pag-unlad ng Pranses kasama ang landas ng Champagne sa harap
ay limitado sa kabila ng mga naunang tagumpay.
Habang ang mga kaalyado ay nagsimulang dumaong, ang mga Aleman ay napakahusay na nahukay.
Masyadong madalas, nabigo ang artillery barrages
upang putulin ang mga patlang ng barbed wire na nakahiga sa harap ng mga trenches ng Aleman.
Gayundin, mga machine gun ng Aleman ay karaniwang maayos ang posisyon
sa halagang maliliit na kuta pinatibay ng kongkreto.
Kahit na pinamamahalaan ng mga assault troops upang mahanap ang kanilang daan sa pamamagitan ng wire,
madalas nilang mahanap na ang artilerya ay nagkaroon ng kaunting epekto
sa malalim na hinukay na mga bunker ng Aleman.
Nag-marshaling din ang mga Germans maayos ang kanilang mga reserba.
Pinapanatili lamang nila ang isang minimum na bilang ng mga lalaking kailangan para humawak ng isang sektor,
habang may hawak na mas malaking bilang ng mga lalaki pabalik sa kanilang pangalawang linyang depensa,
wala sa saklaw ng artilerya.
Nang matapos ang barrage,
ang mga puwersang ito ay ipinadala pasulong para maglunsad ng counterattack.
Ang pag-atake ay karaniwang matagumpay,
bilang ang bilang ng umaatakeng tropa ay pinutol ng mga machine gun.
Ang mga pagkalugi at kundisyon sa Flanders at ang kanlurang France ay kakila-kilabot.
Gayunpaman, sa harap ng Italyano, naabot nila ang bagong kalaliman.
Ang mga Italyano ay pumasok sa digmaan noong Mayo 1915 sa panig ng mga Allies.
Karamihan ng away ay dapat puro
sa tabi ng Isonzo River, na matatagpuan sa kasalukuyang Slovenia.
Sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig, gayunpaman,
ang 60-milya na ilog tumakbo hilaga hanggang timog sa loob lamang ng Austria
kasama ang hangganan nito sa Italya sa dulo ng Adriatic Sea.
Ito ay mahirap na lupain
bilang ito ay flanked sa pamamagitan ng mga bundok sa magkabilang panig.
Ang 400-milya na harapan ay bulubundukin at pinangungunahan ng mga Austrian,
na inaasahan na ang Italya sa kalaunan ay papasok sa digmaan.
Ang Italian chief of staff, si Luigi Cardone,
hinuhusgahan ang kanilang pinakamahusay na pagkakataon ng tagumpay humiga sa pag-atake sa baybayin ng kapatagan
silangan ng ibabang dulo ng Isonzo.
Gayunpaman, naniwala din siya na ang hukbong Italyano
maaaring tumama pa sa hilaga at lampasan ang mga bundok
sa magkabilang gilid ng ilog upang makarating sa Austro-Hungarian River.
Gayunpaman, inaasahan niya ang mga operasyon sa sektor ng Isonzo na malayo sa madali.
Alam na alam din niya na ang ilog ay madaling bumaha,
pinalala ng record na pag-ulan noong 1914 at '18.
May mga 12 laban sa tabi ng Isonzo,
lahat ng ito nauwi man sa pagkapatas o kapahamakan.
Noong 1915, mayroong apat na labanan sa kahabaan ng Isonzo.
Bagama't ang mga Italyano nagkaroon ng numerical superiority,
ang pwersang Austro-Hungarian sinakop ang karamihan sa mga bundok
tinatanaw ang ilog.
Kaya, kontento silang ipagtanggol
at hayaang subukan ng mga Italyano at paalisin sila.
Si Cardona ay may bawat intensyon ng pag-atake sa puntong ito
at nagkaroon ng steadily binuo ang kanyang mga puwersa nang naaayon
bago ang deklarasyon ng digmaan ng Italya.
Gayunpaman, ang mga Austro-Hungarians alam din niya kung ano ang kanyang gagawin,
at kaya nagkaroon din sila ng oras para maghanda.
Ang Unang Labanan ng Isonzo nagsimula noong ika-23 ng Hunyo,
ngunit ang mga Italyano ay gumagawa ng parehong pagkakamali
bilang mga kumander sa Western Front,
pagpapadala ng infantry upang salakayin ang mga depensang inihanda nang mabuti
walang sapat na suporta sa artilerya.
Pagkatapos ng dalawang linggong away
kung saan ang mga Italyano nakamit lamang ang maliliit na pakinabang,
natigil ang pag-atake.
Gayunpaman, ang pahinga ay maikli,
bilang Ikalawang Labanan ng Isonzo ay inilunsad noong ika-18 ng Hulyo.
Kaya, ang pattern ay naitakda.
Sa sumunod na labanan, hindi nagtagumpay ang mga Italyano
sa pagtawid sa ilog at hawak ang malayong bangko,
pabayaan ang paggawa anumang seryosong tagumpay ng teritoryo.
Pinagsama-samang mga kaswalti ng maraming laban ng Isonzo
ay napakalaki.
Kalahati ng buong Italian War casualty kabuuang 600,000
ay nagdusa sa kahabaan ng Isonzo.
Ang pagkalugi ng Austro-Hungarian ay hindi talaga, bilang marami ay gayunpaman mataas,
sa humigit-kumulang 200,000,
mula sa kabuuang kabuuan ng humigit-kumulang 1.2 milyong nasawi.
Labinsiyam-labing limang natapos sa mga Allies paggawa ng kanilang pag-alis mula sa Gallipoli.
Sa maraming paraan, ang kaganapang iyon ang kanilang mga kapalaran sa buong 1915.
Maliit na pakinabang sa napakalaking halaga sa buhay ng mga lalaki,
mapipilitan lang pabalik sa kanilang mga panimulang linya.
Gayunpaman, hindi dapat magkaroon ng pahinga.
Noong 1916, nakatakdang magpatuloy ang pagdurusa
pagkamit ng mga bagong kalaliman sa sukat ng pagpatay.