จนถึงสิ้นปี พ.ศ. 2484 มันอยู่ในยุโรปและแอฟริกาเหนือ
เหตุการณ์หลักที่เกิดขึ้น ของสงครามโลกครั้งที่สอง
ในช่วงปี พ.ศ. 2485
ความขัดแย้งจะเกิดขึ้น มิติที่เป็นสากลมากขึ้น
การโจมตีอย่างกะทันหันของกองทัพเรือ อเมริกันที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
จะเป็นตัวกระตุ้น
เหตุการณ์ ในโรงละครแห่งปฏิบัติการแปซิฟิก
กำลังจะได้รู้ การเพิ่มขึ้นอย่างแท้จริง
จักรวรรดิแห่งอาทิตย์อุทัย, ที่ต้องการขยายไปทางใต้
ขยายขอบเขตของมัน มีอิทธิพลต่อออสเตรเลียและทางเหนือ
กำลังใกล้เข้ามาอย่างอันตราย ของชายฝั่งตะวันตกของอเมริกา
การขยายตัวที่ไม่อาจต้านทานได้ ของญี่ปุ่นก็ตามไป
เผชิญกับความท้าทายที่ร้ายแรง
เดือนเมษายน พฤษภาคม และมิถุนายน พ.ศ. 2485 จะทำให้คนญี่ปุ่นเข้าใจ
ว่ามีขีดจำกัด เพื่อความสำเร็จอันอวดดีของพวกเขา
ยักษ์หลับ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในเพิร์ลฮาร์เบอร์
และชาวอเมริกันที่กำลังทำอยู่ การเข้าสู่เวทีของพวกเขา
ในไม่ช้าก็รู้สึกถึงอิทธิพลของพวกเขา
การจู่โจมที่กล้าหาญมาก จากดูลิตเติ้ลสู่โตเกียว
ในการรบที่ทะเลคอรัล และที่สมรภูมิมิดเวย์
ข้อดีทั้งหมดที่ญี่ปุ่น พิชิตที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
กำลังจะถูกตอบโต้ โดยกองกำลังสหรัฐฯ
การสร้างทรงกลม แห่งความเจริญรุ่งเรืองร่วมกันในตะวันออกไกล
เป็นอิสระจากการควบคุม จักรวรรดิตะวันตก,
เป็นเวลานาน ความฝันของผู้นำญี่ปุ่น
ในเดือนเมษายน 42
จักรวรรดิแห่งอาทิตย์อุทัยเคยเป็น ใหญ่กว่าที่เคยเป็นมา
สงครามในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และในมหาสมุทรแปซิฟิก
ได้รับความสำเร็จ
ชาวญี่ปุ่นอยู่ในขณะนี้ จ้าวแห่งพื้นที่ยุทธศาสตร์
ที่สำคัญที่สุดในชายฝั่งจีน มาเลเซีย, ไทย,
ของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของดัตช์ และพม่าเป็นอันมาก
ในมหาสมุทรแปซิฟิก พวกเขาถือเกาะเวค
นิวอิงแลนด์, หมู่เกาะกิลเบิร์ตและเกาะกวม
และการพิชิต ดินแดนใหม่ยังคงดำเนินต่อไป
มันเป็นโอกาส ฝันร้ายสำหรับพันธมิตร
ในช่วงเดือนแรกของสงคราม นายทวารคนสำคัญ
อังกฤษและอเมริกัน ได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของผู้รุกราน
และทหารนับพันนาย เคยถูกจับเข้าคุก
ฝึกงานในส่วนลึก แนวข้าศึก
แม้แต่สิงคโปร์ก็เคยพิจารณามาแล้ว เหมือนป้อมปราการที่เข้มแข็ง
ถูกญี่ปุ่นถล่มยับเยิน
ข่าวที่มีผล ระเบิดใส่เจ้าหน้าที่ฝ่ายสัมพันธมิตร
อเมริกา, ในขณะเดียวกันก็สูญเสีย
ฐานทัพ มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์
และกำลังจะเสียหลักล้ม บนเกาะอันล้ำค่าของฟิลิปปินส์
หลังจากการบุกยึดเมืองหลวง ของฟิลิปปินส์, มะนิลา,
ชาวญี่ปุ่น มุ่งหน้าไปทางใต้
บนส้นเท้า ถอยทัพพันธมิตร
ดูเหมือนจะไม่มีอะไรสามารถแล้ว ป้องกันจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย
ที่จะครอง แปซิฟิกทั้งหมด
หลังจากชัยชนะชุดนี้ ทหารญี่ปุ่น,
พึงพอใจมาก จากสิ่งที่พวกเขาได้ทำสำเร็จ
ใช้เวลาพักผ่อน
สำหรับตอนนี้ภัยคุกคาม ตะวันตกในอาณาจักรใหม่ของพวกเขา
ดูเหมือนจะถูกกำจัด
ชาวญี่ปุ่นเป็น มั่นใจในความสามารถของตน
ที่จะยึดครองดินแดนเหล่านี้ได้โดยง่าย
อังกฤษและอเมริกา กำลังเตรียมการตอบโต้
เนื่องจากไม่มีคำถามว่าอยู่ระหว่างดำเนินการ ความพ่ายแพ้ดังกล่าวโดยไม่มีการตอบโต้
ไม่กี่วัน หลังการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
นายกรัฐมนตรีอังกฤษ, วินสตัน เชอร์ชิล ไปวอชิงตัน
เพื่อเริ่มการสนทนา กับประธานาธิบดีรูสเวลต์
วันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ. 2484
ในระหว่างการพูด ต่อหน้ารัฐสภาสหรัฐฯ
เขายืนยันความว่ายากของเขา ความมุ่งมั่นที่จะบดขยี้ศัตรู
คนประเภทไหน พวกเขาคิดว่าเราเป็น?
เป็นไปได้ไหมที่พวกเขาจะไม่ตระหนัก ที่เราจะไม่มีวันหยุด
เพื่อต่อสู้กับพวกเขา จนกว่าจะได้รับบทเรียน
ที่พวกเขาและโลก ไม่เคยลืม?
อังกฤษอยู่คนเดียว ในการต่อสู้กับกองกำลังอักษะ
ตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วง จากฝรั่งเศสในฤดูร้อนปี 1940
รายการของอเมริกา ในความขัดแย้งระดับโลก
เชอร์ชิลล์ชื่นชมอย่างมาก
ต่อจากนี้ไปรูสเวลต์ เชอร์ชิลล์และโจเซฟ สตาลิน
ในสงครามกับกองกำลัง ของอาณาจักรไรช์ที่สามตั้งแต่วันที่ 41 มิถุนายน
ได้รวมตัวกันต่อต้านฝ่ายอักษะ
ตอนนี้มีจริง หวังชัยชนะของฝ่ายสัมพันธมิตร
การมอบหมายผู้บัญชาการ
สำหรับการดำเนินงาน ในมหาสมุทรแปซิฟิกกำลังดำเนินการอยู่
ไม่มีข้อสงสัย
เกี่ยวกับความสำคัญ ความท้าทายรอพวกเขาอยู่
พลเรือเอก Chester W. Nimitz ที่ได้รับคำสั่ง
ของกองเรือแปซิฟิก สองสัปดาห์หลังจากการโจมตีของญี่ปุ่น
ต่อต้านฐานทัพเรือ อเมริกันในฮาวาย
ก็รู้ว่าเขาจะเป็น ต้องใช้เวลา
ที่จะปล่อย ซากปรักหักพังเพิร์ลฮาร์เบอร์
ก่อนทำการกู้คืน ความโดดเด่นของกองเรืออเมริกัน
รับผิดชอบในการประสานงาน การโจมตีในมหาสมุทรแปซิฟิก
อีกหนึ่งมหาสมุทร 160 ล้านตารางกิโลเมตร
นิมิตซ์จะต้องเอาชนะให้ได้ พิการอย่างรุนแรงในช่วงเดือนแรก
อย่างไรก็ตามชาวอเมริกัน มีข้อได้เปรียบที่สำคัญ
เรือบรรทุกเครื่องบินของพวกเขา ที่ไม่ได้อยู่ในเพิร์ลฮาร์เบอร์
เมื่อเครื่องบิน ญี่ปุ่นได้โจมตี
พวกเขาจะมีบทบาทสำคัญ ในการปะทะกันของมหาสมุทรแปซิฟิก
ข้อได้เปรียบนี้
กองทัพเรือสหรัฐกำลังจะใช้ประโยชน์จากมันอย่างเต็มที่
กลัวว่าทางญี่ปุ่น ดำเนินการต่อไป
ไปยังประเทศออสเตรเลีย และนิวซีแลนด์
การตอบสนองครั้งแรกจากพันธมิตร
คือการวางรากฐาน ที่ขอบมหาสมุทรแปซิฟิก
เพื่อที่จะ เปิดการโจมตีตอบโต้
เกาะอันโดดเดี่ยวของนิวแคลิโดเนีย ฟิจิ และ เอสปีรีตู ซันโต
ใครเป็นใคร ทางตะวันออกเฉียงเหนือของออสเตรเลีย
เป็นเวลานาน ในขอบเขตอิทธิพลตะวันตก
และสถานประกอบการ ของฐานทัพได้รับการตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
กำลังพิจารณา การต่อสู้ที่ดุเดือดกำลังดำเนินอยู่
บนโรงละคร ของการดำเนินงานในยุโรป
มันกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก
เพื่อหาทุนสำรอง เพื่อส่งไปยังมหาสมุทรแปซิฟิก
เสบียงเหล่านี้ ด้วยความยากลำบากเท่านั้น
ชาวญี่ปุ่นเร่งความเร็ว อัตราการขยายตัวของพวกเขา
พรมแดนของอาณาจักรของตน
วิศวกรพันธมิตร พวกเขา
วิ่งชน นาฬิกาเพื่อทำงานให้เสร็จ
มักจะพยายามในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพื่อรับมือกับภูมิประเทศที่ยากลำบาก
แม้จะมีความมุ่งมั่น ของฝ่ายสัมพันธมิตรเพื่อหยุดยั้งญี่ปุ่น
ที่ไม่เคยสะดุด
สถานการณ์ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2485 เป็นสิ่งสำคัญที่จะพูดน้อย
ตั้งแต่การบุกรุก จากฟิลิปปินส์ เมื่อวันที่ 41 ธันวาคมที่ผ่านมา
กองกำลังอเมริกันและฟิลิปปินส์ นำโดยนายพลดักลาส แมคอาเธอร์
นำการต่อต้าน หมดหวังกับชาวญี่ปุ่น
เมื่อสถานการณ์เลวร้ายลง
ประธานาธิบดีรูสเวลต์ ขอให้แมคอาเธอร์ยืนลง
เพื่อรับคำสั่ง ในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงใต้
จากออสเตรเลีย
แม้ว่าจะไม่เต็มใจ ปล่อยให้คนของเขา
แมคอาเธอร์เชื่อฟังคำสั่ง ของประธานาธิบดีเมื่อวันที่ 11 มีนาคม
ไม่ได้โดยไม่ต้องทำ คำสาบานอันศักดิ์สิทธิ์ที่จะกลับมา
มันเป็นการปลอบใจเล็กน้อย สำหรับกองทหารที่เหลืออยู่ในฟิลิปปินส์
ซึ่งได้เลื่อนออกไปเป็น คาบสมุทร Bataan ที่ลดลง
นอกเกาะหลักลูซอน
เมื่อต้นเดือนเมษายน
กองทัพเรือ แนวร่วมในพื้นที่
ที่ถูกทำลายในระหว่าง ของศึกรอบเกาะชวา
และทุกพื้นที่ ล้อมรอบตำแหน่งของพวกเขา
อยู่ภายใต้การควบคุมของญี่ปุ่น
กองทหารเหล่านี้อยู่ในขณะนี้ ตัดขาดจากโลกโดยสิ้นเชิง
เมื่อชาวญี่ปุ่น เปิดการโจมตีของพวกเขา
ซึ่งในระหว่างนั้นกองทัพอากาศและปืนใหญ่ ทำลายแนวป้องกันของพันธมิตร
คนป่วยที่หิวโหยเหล่านั้น และเหน็ดเหนื่อยจากการสู้รบอย่างไม่หยุดหย่อน
อ่อนแอเกินไปที่จะตอบ
พวกเขาลงเอยด้วยการยอมจำนน
ทหารส่วนหนึ่งพยายาม เพื่อหนีออกจากเกาะ Corregidor
ทางใต้ของบาตาน
แต่กองพัน ทหารราบญี่ปุ่น
ได้แทรกซึมเข้าไป และพาพวกเขากลับไปที่ Malinta Hill
ด้วยความสิ้นหวังอย่างยิ่ง ของผู้ที่ยังต่อสู้อยู่
ธงชาติอเมริกันถูกลดระดับลง และนายพลโจนาธาน เวนไรท์
ใครเข้ามา ของนายพลแมคอาเธอร์
ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ เงื่อนไขการยอมจำนน
ที่เสนอโดยนายพล มาซาฮารุ ฮอนมะ.
เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2485
ฟิลิปปินส์ หายไปอย่างเป็นทางการ
โศกนาฏกรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า ยังรอพันธมิตรอยู่
หลังจากการล่มสลายของฟิลิปปินส์
ชาวญี่ปุ่น จับนักโทษ 80,000 คน
ทุกคนต้อง ถูกส่งไปยังค่าย
แต่ต้องเผชิญกับขนาดของงาน
ชาวญี่ปุ่นตัดสินใจที่จะสร้างมันขึ้นมา เดินร้อยกิโลเมตร
ขึ้นบรรทัด รถไฟในซานเฟอร์นันโด
การเดินครั้งนี้
ซึ่งต่อมาได้รับบัพติศมา "เดือนมีนาคมแห่งความตาย"
เริ่ม 10 เมษายน
มันเป็นนรกสำหรับผู้ชายเหล่านี้ ขาดสารอาหารและป่วย
หลายพันคนเสียชีวิต
เนื่องจากสภาพความเหนื่อยล้าของพวกเขา ความหิวการคายน้ำ
และโรค
อีกหลายพัน ถูกสังหารโดยผู้คุมของพวกเขา
มันเป็นลางร้าย เกี่ยวกับสงครามกับญี่ปุ่น
กำลังจะเสียค่าใช้จ่ายในแง่ ของชีวิตมนุษย์
เชลยศึก ถูกดูถูกเหยียดหยาม
โดยทหารญี่ปุ่น ซึ่งเป็นผู้พิจารณายอมจำนน
เป็นความอัปยศ
ข่าว การปฏิบัติอย่างไร้มนุษยธรรมใน Bataan
ในที่สุดก็เดินทางไปอเมริกา
โปสเตอร์หมุนเวียน เพื่อแสดงความโหดร้ายเหล่านี้
และอารมณ์นั้นรุนแรงมาก ภายในประชากรอเมริกัน
มติพันธมิตร เพื่อบดขยี้ญี่ปุ่นให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
ประธานาธิบดีรูสเวลต์ ได้วางแผนไว้
ที่จะเคาะหัวใจของประเทศญี่ปุ่น ด้วยการถล่มเมืองหลวง
โตเกียว.
หลังจากการโจมตี ต่อเพิร์ลฮาร์เบอร์
รูสเวลต์กำลังมองหา เพื่อสร้างขวัญและกำลังใจให้กับประชาชน
และในแสงสว่าง เหตุการณ์ในฟิลิปปินส์
ตอนนี้เขากระตือรือร้น เพื่อแสดงให้ชาวอเมริกันและชาวญี่ปุ่น
ว่าอาณาจักรแห่งอาทิตย์อุทัย ไม่คงกระพัน
[เสียงเป็นภาษาอังกฤษ]
พันโทจิมมี่ ดูลิตเติ้ล
หนึ่งในนักบินที่มีชื่อเสียงที่สุด และวิศวกรการบินชาวอเมริกัน
ได้รับเลือกแล้ว เพื่อวางแผนและดำเนินการโจมตี
ในอดีต ดูลิตเติ้ลเคยชนะ รางวัลมากมาย
เพื่อประโยชน์ของเขา และมีส่วนอย่างมาก
สู่การพัฒนาการบิน
ภารกิจ การมอบความไว้วางใจให้กับเขาเป็นสิ่งที่ท้าทาย
ซึ่งเขาไม่มี ยังต้องเผชิญ
ปัญหาหลัก เผชิญหน้ากับชาวอเมริกัน
อยู่ในความจริง ที่พวกเขาไม่มีพื้นฐาน
ดังนั้นเครื่องบินทิ้งระเบิด สามารถบินไปถึงโตเกียวได้
แน่นอนการโจมตีสามารถ ถูกปล่อยจากเรือบรรทุกเครื่องบิน
แต่อุปกรณ์ที่มี บนเรือคงทำไม่ได้
เพื่อสร้างความเสียหายอย่างมาก
หลังจากใคร่ครวญอยู่นาน
เราจินตนาการถึงการปรับตัวครั้งใหญ่ เครื่องบินทิ้งระเบิด B-25 เพื่อให้เบาเพียงพอ
เพื่อบินขึ้นจากดาดฟ้าของเรือบรรทุกเครื่องบิน
เมื่อต้นเดือนเมษายนที่ผ่านมา เครื่องบินดัดแปลงสูงเหล่านี้
ได้ลงมือ USS Hornet ข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
พลเรือโท มาร์ก มิตเชอร์ เป็นผู้บัญชาการเรือบรรทุกเครื่องบิน
จากที่ ดูลิตเติ้ลกำลังจะเปิดการโจมตี
ขณะที่หน่วยเฉพาะกิจที่กำลังไปนั้น ทะลวงน่านน้ำข้าศึก
ได้รับการคุ้มครอง โดย พลเรือตรี วิลเลียม ฮัลซีย์
บนเรือ USS Enterprise
ฮัลซีย์มีอาการจริงจัง การดำเนินคดีกับชาวญี่ปุ่น
ในการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
Halsey กำลังส่งมอบ เครื่องบินบนเกาะเวค
และเป็น 400 กิโลเมตรทางตะวันตกของฮาวาย
เตือนถึงการโจมตี เขาสาบานกับตัวเอง เพื่อล้างแค้นชาวอเมริกันหลายพันคน
เสียชีวิตในฐานทัพเรือ
และความมุ่งมั่นของเขา การเอาชนะชาวญี่ปุ่นทำให้ชื่อเสียงของเขา
ในขณะที่ USS Hornet และ USS Enterprise บุกไปที่ประตู
แห่งจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย
ฮัลซีย์ต้องเผชิญกับสิ่งที่ยากจะเข้าใจ ในการแสวงหาการแก้แค้นของเขา
เมื่อวันที่ 18 เมษายน พ.ศ.
เรือญี่ปุ่นลำหนึ่งมองเห็นกองเรือ
สัญญาณเตือน ถูกส่งไปญี่ปุ่นแล้ว
บัดนี้มีแต่ความหวาดกลัว ที่เครื่องบินญี่ปุ่นไม่บินขึ้น
เพื่อโจมตี เรือบรรทุกเครื่องบินอันล้ำค่าของอเมริกา
ฮัลซีย์ตัดสินใจ ว่าการโจมตีญี่ปุ่น
ควรเริ่มต้นทันที
ลูกเรือบนเรือ USS Hornet เตรียมเครื่องบินทิ้งระเบิดของพวกเขา
เครื่องบินก็มี สะพานน้อยกว่า 160 เมตร
ที่จะบินขึ้นและไม่มีนักบินคนใด รวมทั้งดูลิตเติ้ล
ไม่เคยขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบิน
ยังไม่มีใคร ไม่เคยพยายามเปิดเครื่องบินทิ้งระเบิด
ขนาดของ B-25 จากดาดฟ้าเรือบรรทุกเครื่องบิน
ซึ่งเป็นตัวแทนของ พูดน้อยค่อนข้างท้าทาย
การฝึกฝนที่เข้มงวด ว่าทีมงานอาสาสมัคร
ได้รับชำระแล้ว,
และ B-25 จำนวน 16 ลำ ระเบิดและระเบิดเพลิง
เอาออกได้สำเร็จ
เนื่องจากมีการแจ้งเตือน
อยู่ห่างออกไป 300 กิโลเมตร จากจุดที่วางแผนไว้สำหรับการเปิดตัว
พวกเขาออกจากเรือบรรทุกเครื่องบิน
อากาศดี ทุกทาง
และเครื่องบินทิ้งระเบิด พุ่งเข้าหาเป้าหมาย
เครื่องบินของดูลิตเติ้ลเป็นผู้นำ
หกชั่วโมงหลังจากเครื่องขึ้น เครื่องบินมาถึงโตเกียว
เวลาพลบค่ำแล้วทิ้งระเบิดลง ในเมืองหลวงและบริเวณโดยรอบ
พวกเขาไม่ได้พบกัน แทบไม่มีฝ่ายค้าน
ผลกระทบของการจู่โจมคือ สิ่งที่รูสเวลต์คาดหวังไว้
ชาวญี่ปุ่นเป็น ตกใจและประหลาดใจมากกับการโจมตีครั้งนี้
ที่สมาชิกของพนักงาน เริ่มประณามซึ่งกันและกัน
ผบ.กลาโหม ทางอากาศของโตเกียว อับอายขายหน้า
จบชีวิตของเขา
พร้อมกันนี้หน่วย นักสู้ชาวญี่ปุ่นถูกส่งตัวกลับประเทศ
และกลุ่ม การบินทางเรือถอนออกจากมหาสมุทรอินเดีย
เพื่อป้องกันน่านน้ำ
ในขณะที่อเมริกาเฉลิมฉลอง นักบินของการจู่โจมดูลิตเติ้ลในฐานะฮีโร่
ทุกคนที่กล้าหาญ ญี่ปุ่นไม่สามารถกลับมาได้
ลูกเรือสองคนเป็นนักโทษ
หลังจากที่พวกเขาลงจอด ในดินแดนของศัตรู
และชายสามคนนี้ จะถูกประหารชีวิตในภายหลัง
ดูลิตเติ้ลกับลูกทีมคนอื่นๆ ได้รับความช่วยเหลือจากทหาร
และพลเรือนในภาคตะวันออกของจีน
ที่กำบังพวกเขา และรับรองการส่งกลับประเทศ
พวกเขาจะต้องจ่ายแพงสำหรับมัน
เพราะญี่ปุ่นเปิดตัวแล้ว การรณรงค์ตอบโต้ในภูมิภาค
ซึ่งจะนำไปสู่ความตาย ของชาวนาจีนเกือบ 250,000 คน
ความโหดร้ายของปฏิกิริยา เผยโจมตีโตเกียวหนักแค่ไหน
เคยสวมใส่ สร้างความเสียหายต่อความภาคภูมิใจของญี่ปุ่น
แม้ว่าความเสียหาย เกิดจากการจู่โจมค่อนข้างเบา
ข้อเท็จจริงเดียวที่เครื่องบินทิ้งระเบิดของสหรัฐฯ ประสบความสำเร็จในการเข้าถึงหัวใจของประเทศ
มีผลกระทบอย่างมาก ในการตัดสินใจของญี่ปุ่น
เกี่ยวกับขั้นตอนต่อไป ของสงครามแปซิฟิก
เมื่อต้นปี พ.ศ. 2485
แม้ว่าพรมแดน ของจักรวรรดิได้เติบโตขึ้น
มีความขัดแย้งมากมาย
ในคำสั่งของญี่ปุ่น เกี่ยวกับการดำเนินงานต่อไป.
พลเรือเอก โอซามิ นางาโนะ เสนาธิการทหารเรือ,
เป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง การพิชิตดินแดนใหม่
กลยุทธ์ที่ยังมี การสนับสนุนอย่างเต็มที่ของกองทัพจักรวรรดิ
ท่านจึงเทศนาโจมตีว่า ต่อไปนี้มุ่งเน้นไปที่ออสเตรเลีย
ค่อนข้างโดดเดี่ยว และใครกันที่จะเป็นได้
ใช้เป็นฐานโดยชาวอเมริกัน
แผนเรียกร้องให้ ว่ากองทัพญี่ปุ่น
ยึด จากพอร์ตมอร์สบีในนิวกินี
และทูลากิในหมู่เกาะโซโลมอน
เสิร์ฟ การโจมตีฐานของออสเตรเลีย,
แล้วอยู่ใกล้แค่เอื้อม เครื่องบินบนบก
ชาวญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้น เพื่อเข้าใกล้ดินแดนออสเตรเลีย
หลังจากจับ ของนิวบริเตน,
เกาะที่ใหญ่ที่สุด ของนิวกินีเมื่อวันที่ 42 มกราคม
พวกเขาได้สร้างเมืองราบาอูล หนึ่งในฐานหลักของพวกเขา
ชาวออสเตรเลีย ตระหนักถึงอันตรายต่อประเทศของตน
เมื่อเดือนก.พ.42
ความกลัวของพวกเขาได้รับการยืนยัน เมื่อเครื่องบินญี่ปุ่น
ของหน่วยเฉพาะกิจ ที่ได้โจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
บินไปที่ ชายฝั่งทางเหนือของออสเตรเลีย
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้เป้าหมาย ท่าเรือดาร์วิน,
พวกเขาเข้าร่วม โดยเครื่องบินทิ้งระเบิดทรงพลัง
การจู่โจมครั้งนี้อาจเป็นได้ ร้ายแรงกว่าการโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
โดยเข้ายึดฐานใน หมู่เกาะโซโลมอนและนิวกินี
นางาโนะหวังว่า แยกออสเตรเลียต่อไป
การยึดครองพอร์ตมอร์สบี และ Tulagi ไม่เพียง แต่รับประกันเท่านั้น
การป้องกันของ Rabaul แต่จะอำนวยความสะดวกในการพิชิต
ของนิวแคลิโดเนีย ฟิจิและซามัว
ทุกเส้น อุปทานระหว่างสหรัฐอเมริกา
ออสเตรเลียและนิวซีแลนด์ จึงจะถูกตัดออกไป
ในญี่ปุ่น, ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นด้วยกับนางาโนะ
พลเรือเอกยามาโมโตะ ผู้วางแผนโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
คิดว่าแทนที่จะดำเนินการต่อ เพื่อพิชิตดินแดนใหม่
ญี่ปุ่นควรให้ความสำคัญ ในการสร้างการป้องกันที่แข็งแกร่ง
ของอาณาจักรใหม่
ชาวญี่ปุ่นก็มี ทรัพยากรธรรมชาติที่ไม่รู้จักหมดสิ้น
ใครทำได้ ถูกขนส่งมาจากทุกดินแดน
พิชิตรอบมหาสมุทรแปซิฟิก
เส้นทางเดินเรือ ระหว่างญี่ปุ่นกับประเทศที่ถูกยึดครอง
ควรได้รับการปกป้อง
และนั่นคือเหตุผล ที่ยามาโมโตะหมดความอดทน
เพื่อกำจัดภัยคุกคาม ของการแทรกแซงของอเมริกา
พลเรือเอกญี่ปุ่นรู้ ที่ความจริงไม่ได้ถูกทำลาย
เรือบรรทุกเครื่องบินอเมริกัน ที่เพิร์ลฮาร์เบอร์เป็นความผิดพลาดและนั่น
เพื่อความอยู่รอด ของจักรวรรดิและของญี่ปุ่นเอง
มันเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อจบสิ่งที่เริ่มต้น
ในเดือนธันวาคม 41
กล่าวคือ ทำลายกองเรือของสหรัฐอเมริกา
ยามาโมโตะ เริ่มวางแผนการ
เพื่อดึงดูดเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกา อยู่ในขอบเขตของกองเรือรบญี่ปุ่น
ในมุมมองของการต่อสู้ที่จะอนุญาต ให้ชาวญี่ปุ่นมีอำนาจควบคุม
ทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลาง
เขาเลือกเป็นเป้าหมายของเขา มิดเวย์อะทอลล์,
เกาะปะการังขนาดเล็กสองเกาะ ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือสุด
ของหมู่เกาะฮาวาย
ฐานทัพสหรัฐที่อยู่ที่นั่น ค่อนข้างไกลจากฮาวาย
เพื่อลดความเสี่ยง กว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดหนัก
มาได้ คุกคามเรือญี่ปุ่น
ในทางกลับกัน, หากไม่มีการส่งเรือบรรทุกเครื่องบิน
เพื่อปกป้องเกาะปะการัง
ในกรณีที่ถูกจับกุม
มิดเวย์จะขยายตัว การป้องกันปริมณฑลของญี่ปุ่น
และยังสามารถประกอบเป็น ฐานทัพหน้าสำหรับเปิดการโจมตี
กับฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกา
อย่างไรก็ตามยามาโมโตะไม่ประสบความสำเร็จ เพื่อโน้มน้าวให้พลเรือเอกนางาโนะ
กว่าการโจมตี กับมิดเวย์ต้องให้ความสำคัญ
จนถึงวันที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2485
การเตรียมการที่มุ่งเน้น ทางตอนใต้และออสเตรเลีย
มากกว่าความพยายาม การทำลายกองเรืออเมริกัน
จนกระทั่งจิมมี่ ดูลิตเติ้ล เปิดตัวการโจมตีที่กล้าหาญของเขาในโตเกียว
ความคิดเห็นเปลี่ยนไป เพื่อสนับสนุนการโจมตีมิดเวย์
ด้วยความกลัวที่เพิ่มขึ้น ญี่ปุ่นมีความเสี่ยง
การโจมตีทางอากาศ, นายกรัฐมนตรี,
นายพลโทโจ
ได้ทุ่มเทความพยายาม ในการป้องกันจักรวรรดิ
และการกำจัด จากการคุกคามของอเมริกา
อย่างไรก็ตาม ในช่วงกลางเดือนเมษายน มันสายเกินไปแล้ว
เพื่อถอนกองกำลังที่เตรียมไว้ ลุยต่อกับพอร์ต มอร์สบี และทูลากิ
การต่อสู้ของมิดเวย์จะต้องรอ
ความก้าวหน้าสู่ออสเตรเลีย
ชื่อรหัส: Operation Mo,
มีกำหนดฉายต้นเดือนพ.ค.
แคมเปญทั้งหมดอยู่ภายใต้ คำสั่งของบุตรบุญธรรมของยามาโมโตะ
พลเรือเอกอิโนอุเอะ
เขาประสานหลายกลุ่ม รวมทั้งกองเรือบรรทุกเครื่องบิน
บัญชาการโดยรองพลเรือเอกทาคางิ
กองกำลังรุกรานของ Tulagi, ได้รับคำสั่งจากรองพลเรือเอกชิมะ
และกองกำลังบุกพอร์ตมอร์สบี
สิ่งที่ชาวญี่ปุ่นไม่รู้
นั่นคือชาวอเมริกัน ได้ทำลายรหัสของพวกเขา
และลิงค์วิทยุนั้น
ถูกสกัดกั้นโดยหน่วยสืบราชการลับ ชาวอเมริกันและชาวอังกฤษ
พลเรือเอกนิมิตซ์ จึงแจ้งมาเพื่อทราบโดยทั่วกัน
การโจมตีพอร์ตมอร์สบี
ประมวลข่าวแล้ว โดยชาวอเมริกันอย่างจริงจัง
ที่รู้ว่าออสเตรเลีย กลายเป็นคนอ่อนแอมาก
หากชาวญี่ปุ่นปลูกฝัง ฐานใกล้กับประเทศมาก
หลังจากหารือกับพล Ernest King หัวหน้ากองทัพเรือสหรัฐฯ
มีการตัดสินใจแล้วว่าความพยายามเหล่านี้ ต้องหยุดการบุกรุก
โดยเรือบรรทุกเครื่องบินทุกลำ ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรจะรวบรวม
เรือเดินสมุทรด้วย เรือบรรทุกเครื่องบินสองกลุ่ม
ถูกรวบรวมอย่างรวดเร็ว
รวมทั้งหน่วยเฉพาะกิจที่ 17 ขึ้นอยู่กับเรือบรรทุกเครื่องบิน USS Yorktown
และหน่วยเฉพาะกิจ11 บนเรือบรรทุกเครื่องบิน USS Lexington
พลเรือโท แฟรงก์ เฟลตเชอร์ ที่เคยสู้รบในมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว
หลังจากการจู่โจม บนหมู่เกาะมาร์แชลและกิลเบิร์ต
คือในเดือนกุมภาพันธ์
ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการของยอร์กทาวน์ และรับผิดชอบภารกิจทั้งหมด
พลเรือเอก Aubrey Fitch สั่งเล็กซิงตัน
นอกจากนี้ยังมีจุดแข็ง ออสเตรเลีย-อเมริกัน หน่วยเฉพาะกิจที่ 44
โดยนาย พลเรือตรี จอห์น เครซ แห่งกองทัพเรือ
จะให้การสนับสนุนเพิ่มเติม
โดยไปที่ นิวกินีและหมู่เกาะโซโลมอน
กองเรือต้องเผชิญ ทะเลที่ขรุขระและลมกรรโชกแรง
ไม่มีข้อสงสัย ผู้ชายทุกคนบนเรือ
พวกเราพร้อมแล้ว เพื่อต้านทานพายุที่เลวร้ายที่สุด
ถ้ามันเป็นโอกาส เพื่อตีญี่ปุ่นอย่างหนัก
ในทางตรงกันข้าม เรือบรรทุกเครื่องบินแล่นไปทางตะวันตก
เครื่องบิน ติดอาวุธสำหรับการโจมตี
เต็มไปด้วยระเบิด
และนักบิน พร้อมสำหรับการดำเนินการ
ในที่สุด เมื่อวันที่ 3 พ.ค. ผู้สื่อข่าวรายงานว่า
กองกำลังรุกรานของชิมะ ลงจอดที่หมู่เกาะโซโลมอน
กองทหารญี่ปุ่น มุ่งสู่ทูลากิ
เฟล็ทเชอร์แก้ไข วิถีทางเหนือของมัน
วันที่ 4 พ.ค.60 ปล่อยเครื่องบิน ในสามระลอกจากยอร์กทาวน์
กำลัง ของชิมะอย่างประหลาดใจ
การโจมตีประสบความสำเร็จ
นักล่าทุ่นระเบิดสามคน และเครื่องบินทะเลสี่ลำถูกยิง
ชาวอเมริกันพยายาม เพื่อจมเรือพิฆาตขนาดใหญ่
แต่คนญี่ปุ่น ยังคงยึด Tulagi ต่อไป
และกำลังดำเนินการติดตั้งอยู่ จากฐานเครื่องบินทะเลบนเกาะ
หลังจากทำดาเมจ สร้างความเสียหายอย่างหนักแก่กองเรือญี่ปุ่น
เฟลตเชอร์นำกองเรือของเขา ไปทางทิศใต้เพื่อพบกับเรือ
โดยเครสและฟิทช์
ตอนนี้ชาวญี่ปุ่นรู้แล้ว การปรากฏตัวของเรือบรรทุกเครื่องบินอเมริกัน
ในพื้นที่.
กระตือรือร้นที่จะทำให้สำเร็จ สิ่งที่ยามาโมโตะหวังจะทำที่มิดเวย์
พลเรือเอกทาคางิเริ่มปฏิบัติการ
เขาเอาเรือบรรทุกเครื่องบินของเขา ประมาณ 500 กิโลเมตรจากหมู่เกาะโซโลมอน
และเข้าสู่ทะเลคอรัล เพื่อเผชิญหน้ากับพันธมิตร
มันเป็นการเดินทางสู่สิ่งที่ไม่รู้จัก
ซึ่งจะก่อให้เกิด ในการประชุมครั้งแรก
ระหว่างเรือบรรทุกเครื่องบินในประวัติศาสตร์
หนึ่งในเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสหรัฐฯ กล่าวเกี่ยวกับ
ของการต่อสู้ของทะเลคอรัล, ว่าเธอไม่ต้องสงสัยเลย
การต่อสู้ที่สับสนที่สุด ของประวัติศาสตร์การต่อสู้
เครื่องบินลาดตระเวน ถูกส่งโดยชาวอเมริกัน
และชาวญี่ปุ่น เพื่อตรวจหาเรือข้าศึก
เล่นแมวกับหนู
ในความสับสน เครื่องบินเปิดออก สู้กำลังของตนเอง
คนอื่นพยายาม เพื่อลงจอดบนเรือข้าศึก
ในที่สุดเมื่อวันที่ 8 พฤษภาคมที่ผ่านมา การต่อสู้แตกหักเกิดขึ้น
เมื่อเวลาประมาณ 08.20 น. ของเช้าวันนั้น
ทุกคนตรวจพบการมีอยู่ ในอีกเกือบพร้อมกัน
และเครื่องบิน ได้เปิดตัวอย่างเร่งด่วน
ญี่ปุ่นในกองกำลังผสม,
และเรือบรรทุกเครื่องบินแต่ละลำของสหรัฐฯ ในการจู่โจมแบบแยกส่วน
เวลาประมาณ 09.25 น. เครื่องบินทั้งหมดอยู่ในอากาศ
เรือบรรทุกเครื่องบิน เข้าหากัน
เครื่องบินยอร์กทาวน์ โจมตีเวลาประมาณ 11.00 น.
และเจอศูนย์ญี่ปุ่น 60 ตัว ซึ่งปกป้องเรือบรรทุกเครื่องบินโชคาคุ
และน้องสาวของเธอ
ในขณะที่เครื่องบิน กำลังเคลื่อนที่อยู่บนท้องฟ้า
หลบหลีกการยิงป้องกันภัยทางอากาศ
โชคาคุถูกโจมตี ด้วยระเบิดหนัก 1,000 ปอนด์
ซึ่งก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมาก ไปยังลานบินของมัน และรวดเร็วมาก
หลังจากการโจมตี เปิดตัวโดยเครื่องบินจากเล็กซิงตัน
เขาออกจากการกระทำ
ญี่ปุ่นโต้กลับ และเครื่องบิน 14 ลำชนเข้ากับเรือ USS Lexington
ในการเคลื่อนไหวที่เฉียบคม
ตัวนี้โดนครับ สองครั้งโดยตอร์ปิโด
ก่อนเครื่องบินทิ้งระเบิด อย่าแตะต้องสะพานยอร์กทาวน์
เรือของเฟลตเชอร์จะอยู่รอด
เล็กซิงตัน คงไม่โชคดีขนาดนั้น
ระเบิดมี ทำลายถังเชื้อเพลิง
ประกายไฟจุดควัน ที่สะสมอยู่ในเรือ
ละครซีรีส์ เสียงระเบิดดังขึ้น
และไฟ ออกจากมืออย่างรวดเร็ว
เรือกำลังใกล้เข้ามา เพื่ออพยพลูกเรือ
เพราะมีผู้ชายมากกว่า 2,500 คน กำลังมองหาที่จะออกจากเล็กซิงตัน
ณ จุดนี้ในการต่อสู้
ศัตรูแต่ละคนต้องทนทุกข์ทรมาน เสียหายมาก
ผู้รอดชีวิต ชาวอเมริกันถูกกำบัง
ขณะที่ญี่ปุ่นถอยกลับ
การต่อสู้มีค่าใช้จ่ายสูง สำหรับชาวอเมริกัน
เนื่องจากการสูญเสีย ของ USS Lexington
เช่นเดียวกับเรือลำอื่นๆ และอุปกรณ์มากมาย
ในระดับยุทธวิธี ชาวญี่ปุ่นได้รับชัยชนะในการรบ
การต่อสู้ของทะเลคอรัล ย่อมส่งผลดีตามมา
การแสดงตน ของกองกำลังพันธมิตรสำคัญในพื้นที่
และความเสียหาย ประสบเหตุโดยเรือบรรทุกเครื่องบิน 2 ลำ
กลัว ต่อการทำลายล้างของญี่ปุ่น
ของยานลงจอดของพวกเขา มุ่งหน้าสู่พอร์ตมอร์สบี
เพื่อบุกรุกมัน
การโจมตีจึงถูกเลื่อนออกไป และด้วยความก้าวหน้า
ไปจนถึงชายฝั่งทางตอนเหนือของออสเตรเลีย
ภารกิจของนิมิตซ์ จึงประสบผลสำเร็จ
สำหรับตอนนี้ ออสเตรเลียได้รับความรอด
ถ้าญี่ปุ่นรุก ในแปซิฟิกใต้ได้ชะลอตัวลง
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังคงดำเนินต่อไป
กองเรือโอเรียนท์ของอังกฤษ ถูกขับออกจากมหาสมุทรอินเดียแล้ว
อาณาจักรแห่งอาทิตย์อุทัย สามารถขยายขอบเขตความปลอดภัยได้
ห่างออกไปทางตะวันตกเล็กน้อย
เรือดำน้ำญี่ปุ่น ลาดตระเวนอย่างอิสระในพื้นที่
พันธมิตรไม่สามารถทำได้ มากเพื่อป้องกันข้าศึก
เพื่อความคืบหน้า ข้ามประเทศพม่าอีกครั้ง
และสำหรับอินเดีย อัญมณีบนมงกุฎ ของจักรวรรดิอังกฤษในเอเชีย.
อังกฤษมีอยู่แล้ว เสียดินแดนไปมากมาย
และวินสตัน เชอร์ชิลล์ เป็นห่วงเป็นพิเศษ
ของภัยคุกคามใหม่นี้
ชมพูทวีปก็ได้ ภายใต้การควบคุมของอังกฤษตั้งแต่ พ.ศ. 2401
และเชอร์ชิลก็ไม่เต็มใจ เมื่อคิดถึงการสูญเสียชิ้นส่วน
มีค่ามากสำหรับจักรวรรดิ
พันธมิตรชาวอเมริกันของเขา ประธานาธิบดีรูสเวลต์,
มีความกังวลอื่น ๆ
พม่าอนุญาต ทางผ่านของอุปทาน
ติดอาวุธไปยังประเทศจีน และมันสำคัญมาก
เพื่อให้มันเปิด เพื่อให้ผู้นำจีน
นายพลเจียงไคเช็ค
สู้ญี่ปุ่นต่อไปได้
จึงครอบครอง กองกำลังข้าศึกจำนวนมาก
และป้องกัน การปรับใช้ใหม่ของพวกเขาในแปซิฟิกใต้
รูสเวลต์ได้รับผลกระทบ นายพลโจเซฟ สติลเวลล์
ในฐานะหัวหน้าพนักงาน สำหรับการดำเนินงาน
ในประเทศจีน, พม่าและอินเดีย.
การต่อสู้ ในพม่าต่อไป
แต่พันธมิตรรู้ มันเป็นการต่อสู้ที่แพ้
เมื่อช่วงปลายเดือนเมษายนที่ผ่านมา Lashio ทางตะวันออกเฉียงเหนือของพม่า
ได้ล้มลง จึงตัดถนนพม่า
และสติลเวลล์ก็ไม่มีทางเลือกอื่น กว่าจะสั่งอพยพฉุกเฉินได้
เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม นายพลชาวอเมริกัน เริ่มล่าถอยไปอินเดียด้วยการเดินเท้า
ในขณะที่ อังกฤษพยายามที่จะชะลอตัวลง
ความก้าวหน้าของชาวญี่ปุ่น ก่อนจะไปอินเดีย
หวังสิ่งใดรักษาไว้ พม่าก็เสียที
และประเทศนี้เมื่อถูกรุกราน
การป้องกัน ที่เขาเสนอให้อินเดียไม่มีอยู่อีกต่อไป
เชอร์ชิลกลัว ที่จะสูญเสียพื้นดิน,
แต่คนญี่ปุ่น ไม่มีเจตนา
เพื่อรุกรานอินเดีย
เมื่อปลายเดือนพ.ค. มันชัดเจน
มากกว่าแผนทะเยอทะยานอื่น ๆ ครอบครองพนักงานของพวกเขา
ยามาโมโตะรู้สึกเอ็นดู เตรียมรบมิดเวย์
ใครจะทำคะแนน ขั้นตอนใหม่ของสงคราม
ญี่ปุ่นเป็นผู้นำอะไร ต่อกองเรืออเมริกัน
ถึงแม้ว่าจะเหนือกว่า ของยามาโมโตะ พลเรือเอกนางาโนะ
ได้ให้ความเห็นชอบในที่สุด สำหรับการโจมตีมิดเวย์
ความขัดแย้งยังคงมีอยู่ ระหว่างผู้บัญชาการทหารเรือ.
นางาโนะตัดสินใจแล้ว ที่ยามาโมโตะจะเปิดการโจมตีอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกันกับของมิดเวย์
ที่จะยึด เกาะภูเขาไฟที่ไม่มีใครอยู่
อยู่ประมาณ 1,500 กิโลเมตร ทางตะวันตกของคาบสมุทรอลาสก้า
หมู่เกาะ Aleutian อยู่ไกลออกไปทางเหนือของมิดเวย์
และยามาโมโตะก็รู้ ว่าภารกิจเพิ่มเติมนี้
กำลังจะขยายออกไป เขตการต่อสู้ของมันอย่างไม่สมส่วน
นากาโนะไม่สามารถขัดขวางได้
หมู่เกาะ Aleutian ไม่มี ไม่ใช่ผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่ง
ทั้งทางทหารและทางยุทธศาสตร์ เพราะดินที่แห้งแล้ง
และภูเขาและสภาพอากาศที่รุนแรง
ในทางกลับกัน,
ยึดมันขยายออกไป แนวป้องกันของญี่ปุ่น
และได้รับอนุญาตให้ควบคุม การนำทางในแปซิฟิกเหนือ
มีความหวัง การโจมตีครั้งที่สองนี้
ห่างจากมิดเวย์ ทำหน้าที่เป็นผู้เบี่ยงเบนโดยเป็นผู้นำ
การปรับใช้ เรืออเมริกันในภาคเหนือ
จึงทำให้อ่อนแอลง กองเรือหลักของสหรัฐฯ
ในที่สุดยามาโมโตะก็ค้นพบ ข้อดีบางประการของแผนนางาโนะ
และแม้จะไม่เต็มใจนัก เห็นด้วยกับการขยายเวลา
ของเขตการต่อสู้ รวมทั้งเกาะใกล้อลาสก้า
พลเรือเอกญี่ปุ่นเป็นผู้ประสานงาน
การดำเนินการที่น่าตื่นเต้น
เขาทำงานเพื่อรวบรวม กองเรือที่ใหญ่ที่สุด
ไม่เคยข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก
ผลที่น่าประหลาดใจจะเกิดขึ้น คุณสมบัติที่สำคัญ
แผนของยามาโมโตะ
พระองค์จึงทรงแบ่งความมโหฬาร กองเรือออกเป็นสี่กลุ่มที่แตกต่างกัน
เพื่อให้ชาวอเมริกัน ไม่สามารถมีเงื่อนงำ
แสนยานุภาพของกองเรือญี่ปุ่น เมื่อการต่อสู้จะเริ่มขึ้น
ความแข็งแรงแรก มีการดำเนินการโจมตีทางอากาศ
โดย พลเรือโท ชูอิจิ นากุโมะ
ที่ได้ขับ การโจมตีเพิร์ลฮาร์เบอร์
ไม่กี่เดือนก่อนหน้านี้
และผู้ที่ประสบความสำเร็จในการบังคับ อังกฤษละทิ้งมหาสมุทรอินเดีย
หลังจากการโจมตีของเขา กับกองเรือของพวกเขาเมื่อต้นปี 42
ในขณะเดียวกัน Nagumo ก็ต้องลงมือทำ ในการสนับสนุนกองกำลังบุกอย่างใกล้ชิด
ของมิดเวย์สั่ง โดยรองพลเรือเอกคอนโดะ
ในช่วงเวลานี้
กำลังหลัก ที่ตามมาอีกสองคน
และได้ดำเนินการ โดยยามาโมโตะเอง
คือการโจมตีเรือบรรทุกเครื่องบิน ชาวอเมริกันเคยล่อเข้ามาในพื้นที่
สุดท้ายที่สี่ ส่วนของกองเรือ Force Nord
ต้องแยกจากกัน และรีบไปทางเหนือและชาวอลูเทียน
ก่อนที่มันจะเริ่ม การรบแห่งมิดเวย์
น่าเสียดายสำหรับยามาโมโตะ
การจัดการกองกำลังของเขาคือ ที่จะเป็นหลักล้มเหลวของแผนของเขา
เพราะกลุ่มจะเป็น ห่างกันเกินไป
เพื่อสนับสนุนซึ่งกันและกัน
เรือของยามาโมโตะ กำลังจะแล่นไป 500 กิโลเมตร
เบื้องหลังเรือของนากาโนะ
และพิสูจน์แล้วว่าช่วยไม่ได้ผล เมื่อชาวอเมริกันจะปกป้องตัวเอง
ในช่วงเวลานี้ ทั่วมหาสมุทรแปซิฟิก
หน่วยข่าวกรอง เครื่องบินรบของกองทัพเรือสหรัฐที่เพิร์ลฮาร์เบอร์
มีอีกครั้งหนึ่ง ถอดรหัสรหัสภาษาญี่ปุ่น
ความพยายามทั้งหมดของยามาโมโตะ การสร้างความแตกแยกจะเปล่าประโยชน์
เมื่อเดือนพ.ค.42 พลเรือเอก Nimitz ได้รับการยืนยัน
มิดเวย์นั้นคือ เป้าหมายใหม่ของญี่ปุ่น
เขายังมี ลำดับการต่อสู้ของพวกเขา
เช่นเดียวกับวันที่ของการโจมตี ซึ่งกำหนดไว้ในวันที่ 4 หรือ 5 มิถุนายน
กองเรือจักรวรรดิพุ่งไปที่มิดเวย์
โดยไม่รู้ตัวว่าภารกิจของเขา เป็นที่รู้จักของศัตรู
กองกำลังสหรัฐฯ กำลังเตรียมการรุกของญี่ปุ่น
มิดเวย์เป็นสถานที่ สำคัญในการป้องกัน
จากฝั่งตะวันตกของอเมริกา
และหลังการจู่โจม กับฐานทัพฮาวาย
ชาวอเมริกันควร ตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกเขาพร้อมแล้ว
ไม่เหมือนของญี่ปุ่น
พวกเขาได้รับประโยชน์จากความจริงที่ว่ามิดเวย์
สามารถใช้ได้ เป็นแท่นยิงจรวด
และที่มาจากฮาวาย
เครื่องบินลำใหม่ถูกส่งไปแล้ว
จึงช่วยเพิ่มพลัง การป้องกันทางอากาศและที่ตั้ง
เรือบรรทุกเครื่องบินก็วาง ช่วยปกป้องมิดเวย์
กองเรือรบของเฟล็ทเชอร์17
ถูกถอนออก ของทะเลคอรัล
แม้จะเสียหายอย่างหนัก ยอร์คทาวน์รอดชีวิตจากการสู้รบ
หลังจากที่เขากลับมา ในเพิร์ลฮาร์เบอร์เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม
คนงานอู่ต่อเรือ
เคยทำงาน แก้ไขได้ตลอด 24 ชม
เพื่อให้เขาพร้อม ไปป้องกันมิดเวย์
หน่วยเฉพาะกิจ16 กับเรือบรรทุกเครื่องบิน Hornet และ Enterprise
พร้อมแล้วสำหรับเพิร์ลฮาร์เบอร์
นายพล Halsey ยังไม่พอ สามารถเข้าร่วมการรบได้
เขาถูกแทนที่ โดยพลเรือเอก Raymond Spurance
ใครจะเป็นผู้ดำเนินการ ภายใต้การบังคับบัญชาของพลเรือเอกเฟลตเชอร์
ระดมกำลังผู้ชายให้ได้มากที่สุด ของกองทัพบกเป็นของกองทัพเรือ
นิมิตซ์ยื่นอุทธรณ์ สู่มืออาชีพด้านภาพ
เพื่อให้เหตุการณ์ของมิดเวย์ ถ่ายทำและถ่ายภาพ
ในโอกาสนี้,
ผู้กำกับจอห์น ฟอร์ด, ซึ่งรู้จักนิมิตซ์เป็นอย่างดี
กำลังจะหันหนึ่ง จากฉากการต่อสู้ที่โด่งดังที่สุด
ช่วงปลายเดือน พ.ค. ทุกสิ่งที่ทำได้
สำหรับการเตรียมตัว เพื่อการต่อสู้ได้เสร็จสิ้นลงแล้ว
การป้องกันอยู่ในสถานที่
และกองกำลังสหรัฐฯ ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้
สิ่งที่ต้องดูและรอ การรุกรานของญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้น
หน่วยทหารอากาศ ค้นหาท้องฟ้า
มองหาสัญญาณแรก จากการโจมตีของญี่ปุ่น
ขณะอยู่ในทะเล
ยามาโมโตะและกองเรือของเขา กำลังเข้าใกล้ฐานทัพเรือ
ตรงกันข้าม ชาวอเมริกัน,
ชาวญี่ปุ่นมีจุดอ่อน ความคิดของสิ่งที่พวกเขาจะต้องเผชิญ
พวกเขาคิดว่ามีเรือบรรทุกเครื่องบินเพียงสองลำ USS Enterprise และ USS Hornet
จะพร้อมปกป้องมิดเวย์
พวกเขามั่นใจจริงๆ ว่า USS Yorktown จมแล้ว
ระหว่างการต่อสู้ ของทะเลคอรัล
ประเมินค่าต่ำไป พลังของฝ่ายตรงข้าม
จะกลายเป็นความผิดพลาดที่น่าเศร้า
อันที่จริงแล้วชาวญี่ปุ่น กำลังเผชิญหน้ากันไม่ใช่สอง
แต่ด้วยกลุ่มที่ลงเรือสามกลุ่ม และความท้าทายที่รอพวกเขาอยู่
จะยากขึ้น กว่าที่ยามาโมโตะจะจินตนาการได้
ตั้งแต่วันที่ 30 พ.ค. เครื่องบินสังเกตการณ์ของอเมริกา
ถูกเปิดตัวจากมิดเวย์ เพื่อค้นหากองเรือข้าศึก
หลังจากพิจารณาแล้ว ทะเลหลายวัน
เรือของกองทัพเรือจักรวรรดิ ถูกพบเห็น
สัญญาณเตือนดังขึ้นเหนือหมู่เกาะมิดเวย์ เมื่อช่วงหัวค่ำวันที่ 4 มิ.ย.
เมื่อนากุโมะสั่ง ไปยังเครื่องบินทิ้งระเบิดดำน้ำ
เรือตอร์ปิโดของมัน และนักสู้ Zero
เพื่อเปิดการโจมตี ต่อฐานทัพอเมริกา
ไม่ถึงสองชั่วโมงต่อมา การเข่นฆ่ากำลังเริ่มต้นขึ้น
เครื่องบินอเมริกันบิน โดยนาวิกโยธิน ออกในกรณีฉุกเฉิน
เพื่อสกัดกั้นการโจมตี และทำลายเครื่องบินจำนวนมาก
ในระหว่างดำเนินการ การสูญเสียอย่างรุนแรง
ในช่วงเวลานี้ เครื่องบินทิ้งระเบิดดำน้ำของ Nagumo
กวาดไปทั่วเกาะ และผู้พิทักษ์ของเขาอยู่บนพื้น
ซึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่
การต่อต้านอากาศยานพิสูจน์แล้วว่าน่าเกรงขามกว่ามาก กว่าที่ชาวญี่ปุ่นคาดไว้
ฐานจมดิ่งลงสู่ความโกลาหล
ระเบิดตกลงมาบนเกาะ
ทำลายรถถัง โรงเก็บเชื้อเพลิงและเครื่องบิน
แต่กองหลัง ยังคงยิงใส่ผู้โจมตี
ทันทีที่การโจมตีครั้งแรก กับเกาะสิ้นสุดลง
ชาวอเมริกันโจมตีตอบโต้
กองเรือตอร์ปิโดสองลำ พุ่งเข้าหาเรือบรรทุกเครื่องบินของญี่ปุ่น
หากปราศจากนักสู้คุ้มกัน พวกมันเป็นเหยื่อที่ง่าย
สำหรับศูนย์ และเกือบทั้งหมดถูกสังหาร
คลื่นการโจมตีของอเมริกา ต่อ, เข้าโค้งญี่ปุ่น,
การป้องกันยุ่งมากขึ้น เรือของพวกเขากว่าที่จะเปิดการโจมตี
ต่อกองเรืออเมริกัน
เครื่องบินสหรัฐ แล้วฝ่าแนวป้องกันของญี่ปุ่น
กลุ่ม Enterprise Air โจมตีเรือบรรทุกเครื่องบินสองลำ
รวมทั้งนากุโมะด้วย ขณะเครื่องบินออกจากยอร์กทาวน์
โจมตีหนึ่งในสาม
ในไม่ช้าก็เหลือเพียงหนึ่งเดียว เรือบรรทุกเครื่องบินญี่ปุ่นปฏิบัติการ
ที่โต้กลับ ปล่อยคลื่นเครื่องบินทิ้งระเบิด
ในการพุ่งชนยอร์คทาวน์
เมื่อเทียบกับเรือบรรทุกเครื่องบินของญี่ปุ่น ยอร์คทาวน์ได้รับการเตรียมพร้อมที่ดีกว่า
สำหรับการต่อสู้
เขาเปิดตัวนักล่าของเขาทันที เพื่อสกัดกั้นเครื่องบินข้าศึก
มากมาย เครื่องบินของญี่ปุ่นถูกยิงตก
และยอร์กทาวน์ถูกโจมตี โดยวางระเบิดหลายครั้ง
เพลิงถูกควบคุมอย่างรวดเร็ว และเครื่องบินขับไล่
ต่อ.
เครื่องบินทิ้งระเบิดระลอกที่สองของญี่ปุ่น กำลังมุ่งหน้าไปยังเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกา
พลเรือเอก Spurance เปิดการโจมตีอย่างเด็ดขาด
ต่อกองเรือญี่ปุ่น พร้อมเครื่องบินทิ้งระเบิดดำน้ำ 40 ลำ
ในเวลาไม่ถึงชั่วโมงพวกเขาก็พบ เรือบรรทุกเครื่องบินลำสุดท้ายของญี่ปุ่น
แม้จะมีความพยายาม หมดหวังที่จะต่อต้าน
เครื่องบินอเมริกัน จัดการเขาอย่างรุนแรง
มันติดไฟและจมลง
ในตอนท้ายของวันที่เขาเป็น ชัดเจนว่าเป็นแผนของยามาโมโตะ
ได้รับความล้มเหลว
ความสูญเสียของมนุษย์ สูงและหลายระนาบ
ได้พ่ายแพ้แก่ข้าศึก
ไม่มีทางเลือกอื่น กว่าจะยุติการรุกรานของมิดเวย์
เรือบรรทุกเครื่องบินสี่ลำ ญี่ปุ่นถูกทำลาย
เรื่องนี้กำลังจะเกิดขึ้นอย่างจริงจัง ผลที่ตามมาสำหรับกองทัพเรือจักรวรรดิ
เพราะดุลกำลังทางเรือ เอนเอียงในขณะนี้
เข้าข้างอเมริกา
กองทัพเรือสหรัฐก็ประสบเช่นกัน ด้านความสูญเสียอย่างรุนแรง
ยอร์คทาวน์, เรือธงของ Task Force 17,
ซึ่งมีบทบาทชี้ขาด ในทะเลคอรัลและมิดเวย์
จะไปไม่รอด
หลังจากโดน โดยตอร์ปิโด
ลูกเรือของเขาถูกบังคับ ทิ้งเพราะกลัวพลิกคว่ำ
หลังจากได้รับระเบิดร้ายแรง ของเรือดำน้ำญี่ปุ่น
ยอร์กทาวน์จมลงเมื่อวันที่ 7 มิถุนายน
ชาวอเมริกันสูญเสีย 300 คน ระหว่างการรบที่มิดเวย์
และชาวญี่ปุ่นประมาณ 2,000 คน
ไม่มีข้อสงสัย มากกว่าชาวอเมริกัน
ได้เอาไป ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่
ทหารและกะลาสี ได้รับบาดเจ็บได้รับการรักษา
และผู้รอดชีวิตได้พักผ่อน
ประธานาธิบดีรูสเวลต์แสดงความยินดี ผู้ที่มีความกล้าหาญ
เผชิญหน้ากับศัตรู
และประกาศว่ายุทธการมิดเวย์ หยุดการรุกของญี่ปุ่น
สิ่งเดียวกันนี้ไม่เป็นความจริงเลยไปทางเหนือ
กองกำลังมุ่งหน้า ถึงชาวอลูเทียน
จะประสบความสำเร็จมากขึ้น มากกว่ากองเรือของ Nagumo ที่ Midway
วันที่ 3 และ 4 มิถุนายน เรือบรรทุกเครื่องบินเหล่านี้เปิดการโจมตี
ต่อฐานทั้งสอง ทหารจากหมู่เกาะอูนาแลสกา
กังวลกับสภาพอากาศเลวร้าย เครื่องบินสร้างความเสียหายเพียงเล็กน้อย
แต่ในวันที่ 6 และ 7 มิถุนายน ยกพลขึ้นบกที่เกาะคิสก้า
และเกาะอัตตู และตั้งฐานอยู่ที่นั่น
ฐานเหล่านี้วางไว้ ญี่ปุ่นที่ประตูดินแดนของสหรัฐฯ
เกรงว่าจะจู่โจม พุ่งเข้าหาชายฝั่งตะวันตก
มีการใช้มาตรการป้องกันทั้งหมด เพื่อปกป้องดินแดนของชาติ
แม้จะได้รับชัยชนะอย่างล้นหลาม ชนะที่มิดเวย์
มันชัดเจน ว่าทำสงครามกับญี่ปุ่น
ยังไม่สิ้นสุด
ในเดือนต่อๆ ไป จะไปพิสูจน์ได้อย่างไร
การต่อสู้กับ จักรวรรดิอาทิตย์อุทัยคงจะยาก
ดินแดนที่ถูกแช่แข็ง จากหมู่เกาะ Aleutian
สู่ป่าทึบที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ของนิวกินีและโซโลมอน
การต่อสู้ที่ยากที่สุด ของสงครามโลกครั้งที่สอง
ยังคงได้รับชัยชนะ
และสงครามแปซิฟิก อยู่ในวัยเด็กเท่านั้น