Tot eind 1941 het is in Europa en Noord-Afrika
wat de belangrijkste gebeurtenissen waren van de Tweede Wereldoorlog.
Gedurende het jaar 1942,
het conflict zal duren een meer globale dimensie.
De verrassingsaanval op de marine Amerikaan in Pearl Harbor
zal de trekker zijn.
De evenementen in het operatiegebied van de Stille Oceaan
zouden gaan weten een echte escalatie.
Het rijk van de rijzende zon, op zoek naar uitbreiding naar het zuiden
uitbreiding van de reikwijdte ervan van invloed richting Australië en het noorden,
kwam gevaarlijk dichtbij van de Amerikaanse westkust.
onweerstaanbaar expansionisme van Japan ging echter
voor serieuze uitdagingen staan.
De maanden april, mei en juni 1942 zal de Japanners het laten begrijpen
dat er grenzen waren tot hun onbeschaamde succes.
Een slapende reus was gewekt in Pearl Harbor
en de Amerikanen die het deden hun binnenkomst in de arena,
lieten spoedig hun invloed voelen.
Zeer gewaagde overval van Doolittle naar Tokio,
in de slag om de Koraalzee en bij de Slag bij Midway,
alle voordelen die Japan veroverd bij Pearl Harbor
zouden worden tegengegaan door Amerikaanse troepen.
De creatie van een bol van gezamenlijke welvaart in het Verre Oosten,
bevrijd van controle westerse rijken,
lang geweest de droom van Japanse leiders.
op 42 april
het rijk van de rijzende zon was groter dan het ooit was geweest.
De oorlog in Zuidoost-Azië en in de Stille Oceaan
was gelukt.
De Japanners waren nu meesters van strategische gebieden
de belangrijkste aan de Chinese kust, Maleisië, Thailand,
van Nederlands-Indië en een groot deel van Birma.
In de Stille Oceaan, ze hielden Wake Island vast,
Nieuw Engeland, de Gilbert-eilanden en Guam,
en de verovering nieuwe gebieden voortgezet.
Het was een vooruitzicht nachtmerrie voor de geallieerden.
In de eerste oorlogsmaanden belangrijke buitenposten
Brits en Amerikaans viel in handen van de indringers,
en duizenden soldaten gevangen was genomen,
diep van binnen geïnterneerd vijandelijke linies.
Zelfs Singapore, eerder overwogen als een onneembare vesting,
door de Japanners was verpletterd.
Nieuws dat effect had van een bom in de geallieerde staven.
Amerika, tegelijkertijd had verloren
militaire basis van strategisch belang
en stond op het punt zijn houvast te verliezen op de kostbare eilanden van de Filipijnen.
Na de invasie van de hoofdstad van de Filipijnen, Manilla,
de Japanners naar het zuiden,
op de hielen terugtrekkende geallieerde troepen.
Niets leek toen in staat voorkomen dat het Rijk van de Rijzende Zon
domineren geheel de Stille Oceaan.
Na deze zegereeks Japanse soldaten,
erg tevreden van wat ze hadden bereikt,
nam de tijd om te rusten.
Voor nu de dreiging Western over hun nieuwe rijk
leek te zijn opgeheven.
De Japanners waren vertrouwen in hun kunnen
om deze gebieden gemakkelijk vast te houden.
Groot-Brittannië en Amerika, waren een tegenaanval aan het voorbereiden,
want van ondergaan was geen sprake dergelijke nederlagen zonder vergelding.
Een paar dagen na de aanval op Pearl Harbor,
de Britse premier, Winston Churchill, ging naar Washington
discussies te starten met president Roosevelt.
Op 26 december 1941,
tijdens een toespraak voor het Amerikaanse congres,
hij beweerde zijn hardnekkigheid vastberadenheid om de vijand te verpletteren.
wat voor soort mensen denken ze dat we dat zijn?
Is het mogelijk dat ze het niet beseffen dat we nooit zullen stoppen
om ze te bestrijden tot ze les krijgen
dat zij en de wereld nooit meer kan vergeten?
Groot-Brittannië was alleen in de strijd tegen de As-troepen
sinds de herfst uit Frankrijk in de zomer van 1940.
De intrede van Amerika in het wereldwijde conflict
werd zeer gewaardeerd door Churchill.
Voortaan Roosevelt, Churchill en Joseph Stalin,
in oorlog met de strijdkrachten van het Derde Rijk sinds 41 juni
waren verenigd tegen de As.
Er was nu een echte hoop op overwinning voor de geallieerden.
Commandant opdrachten
voor operaties in de Stille Oceaan waren aan de gang.
Er was geen twijfel
over het belang uitdagingen die hen te wachten staan.
Admiraal Chester W. Nimitz die de leiding nam
van de Pacifische Vloot twee weken na de Japanse aanval
tegen de marinebasis Amerikaan in Hawaï,
wist dat hij dat zou zijn nodig om de tijd te nemen
loslaten parel haven ruïnes
alvorens te herstellen de superioriteit van de Amerikaanse vloot.
verantwoordelijk voor de coördinatie een aanval in de Stille Oceaan,
nog een oceaan 160 miljoen vierkante kilometer,
Nimitz zou moeten overwinnen een ernstige handicap in de eerste maanden.
Wel Amerikanen had een groot voordeel,
hun vliegdekschepen, die niet in Pearl Harbor waren
wanneer de vliegtuigen Japanners waren aangevallen.
Ze gingen een hoofdrol spelen in de botsingen van de Stille Oceaan.
Dit voordeel,
de Amerikaanse marine zou het ten volle benutten.
Uit angst dat de Japanners hun vorderingen voortzetten
Naar Australië en Nieuw-Zeeland,
de eerste reactie van de geallieerden
was om de basis te leggen aan de rand van de Stille Oceaan
om te tegenaanvallen lanceren.
De geïsoleerde eilanden van Nieuw-Caledonië, Fiji en Espiritu Santo
wie waren in het noordoosten van Australië,
waren voor een lange tijd in de westerse invloedssfeer
en de vestiging van militaire bases was snel beslist.
Overwegende hevige gevechten gaande
op het theater van de Europese operatie,
het bleek erg ingewikkeld te zijn
reserves te vinden naar de Stille Oceaan sturen.
Deze benodigdheden alleen met moeite.
De Japanners versnelden hun expansietempo
grenzen van hun rijk.
De geallieerde ingenieurs, zij,
liep tegen de wacht om hun werk af te maken,
vaak het onmogelijke proberen om te gaan met moeilijk terrein.
Ondanks de vastberadenheid van de geallieerden om de Japanners tegen te houden
dat viel nooit tegen,
de situatie in april 1942 was op zijn zachtst gezegd kritisch.
Sinds de invasie uit de Filippijnen in 41 december,
Amerikaanse en Filippijnse troepen geleid door generaal Douglas MacArthur
leidde een verzet wanhopig tegen de Japanners.
Naarmate de situatie verslechterde,
voorzitter roosvelt vroeg MacArthur om af te treden
commando te nemen in het zuidwesten van de Stille Oceaan,
van Australië.
Hoewel terughoudend om zijn mannen te verlaten,
MacArthur voert bevelen uit van de president op 11 maart
niet zonder gedaan te hebben de plechtige gelofte om terug te keren.
Het was een kleine troost voor troepen die in de Filippijnen zijn achtergebleven
die was uitgesteld tot een deel van het schiereiland Bataan,
buiten het hoofdeiland Luzon
begin april.
Zeemacht bondgenoten in het gebied
die werden vernietigd tijdens van een reeks veldslagen rond Java,
en alle gebieden rondom hun posities
onder Japanse controle staan,
deze troepen waren nu totaal van de wereld afgesneden.
Wanneer de Japanners lanceerden hun aanval
waarbij de luchtmacht en artillerie brak de geallieerde verdedigingslinies,
die hongerige, zieke mannen en moe van het onophoudelijke vechten,
waren te zwak om te antwoorden.
Ze gaven zich uiteindelijk over.
Een deel van de soldaten probeerde het om te ontsnappen van het eiland Corregidor
ten zuiden van Bataan,
maar bataljons Japanse infanterie
was binnengedrongen en dreef ze terug naar Malinta Hill.
In grote wanhoop van degenen die nog aan het vechten waren,
de amerikaanse vlag werd gestreken en generaal Jonathan Wainwright,
die het overnam van generaal MacArthur,
kon niet anders dan accepteren voorwaarden van overgave
voorgesteld door de generaal Masaharu Honma.
Op 8 mei 1942,
de Filipijnen waren officieel verloren.
Een grotere tragedie wacht nog steeds op de geallieerden
na de val van de Filipijnen.
De Japanners nam 80.000 gevangenen.
Allen moesten naar kampen worden vervoerd,
maar geconfronteerd met de omvang van de taak,
de Japanners besloten ze te maken honderd kilometer lopen
langs de lijn spoorweg in San Fernando.
deze wandeling,
die later werd gedoopt "De mars van de dood",
begon op 10 april.
Het was een hel voor deze mannen ondervoed en ziek.
Duizenden stierven
vanwege hun staat van vermoeidheid, honger, uitdroging
en ziekte.
duizenden meer werden gedood door hun bewakers.
Het was een duister voorteken over wat de oorlog tegen Japan
zou qua kosten gaan kosten van mensenlevens.
krijgsgevangenen minachtend behandeld worden
door Japanse soldaten die enige overgave overwogen
als een schande.
Het nieuws onmenselijke behandeling in Bataan
vonden uiteindelijk hun weg naar Amerika.
Affiches circuleerden om deze wreedheden te laten zien
en de emotie was erg sterk binnen de Amerikaanse bevolking.
De geallieerde vastberadenheid om de Japanners te verpletteren werd nog sterker.
President Roosevelt plannen hadden gemaakt
kloppen op het hart van Japan door de hoofdstad te bombarderen,
Tokio.
Na de aanval tegen Pearl Harbour,
Roosevelt zocht om het moreel van de bevolking op te krikken
en in het licht gebeurtenissen in de Filippijnen,
hij was nu gretig om de Amerikanen en de Japanners te laten zien
dat het rijk van de rijzende zon was niet onkwetsbaar.
[audio in het Engels]
Luitenant-kolonel Jimmy Doolittle,
een van de beroemdste vlieger en Amerikaanse luchtvaartingenieur,
was gekozen om de aanval te plannen en uit te voeren.
In het verleden had Doolittle gewonnen vele onderscheidingen
voor zijn heldendaden en had een grote bijdrage geleverd
aan de ontwikkeling van de luchtvaart.
De missie hem toevertrouwd was een uitdaging
die hij niet had toch geconfronteerd.
Het hoofdprobleem geconfronteerd met de Amerikanen
lag in het feit dat ze geen basis hadden
vandaar een bommenwerper kon opstijgen om Tokio te bereiken.
Een aanval kan natuurlijk worden gelanceerd vanaf een vliegdekschip,
maar de apparaten die dat waren aan boord zou niet mogelijk zijn geweest
veel schade aanrichten.
Na lang nadenken,
we stelden ons voor om de grote aan te passen B-25 bommenwerper om het licht genoeg te maken
opstijgen vanaf het dek van een vliegdekschip.
Begin april, deze sterk gemodificeerde vliegtuigen
aan de slag waren de USS Hornet die de Stille Oceaan oversteekt.
Vice-admiraal Marc Mitscher was de commandant van het vliegdekschip
van welke Doolittle ging zijn aanval lanceren,
terwijl de Task Force dat ging vijandelijke wateren binnendringen,
werd beschermd door vice-admiraal William Halsey,
aan boord van de USS Enterprise.
Halsey had een serieuze rechtszaak met de Japanners.
Bij de aanval op Pearl Harbor,
Halsey was aan het bezorgen vliegtuigen op Wake Island
en was 400 kilometer ten westen van Hawaï.
Gewaarschuwd voor de aanval, zwoer hij bij zichzelf om de duizenden Amerikanen te wreken
gedood op de marinebasis,
en zijn vastberadenheid het verslaan van de Japanners maakte zijn reputatie.
Terwijl de USS Hornet en de USS Enterprise waagde zich naar de poorten
van het rijk van de rijzende zon,
Halsey moest een onweegbaar probleem onder ogen zien in zijn zoektocht naar wraak.
op 18 april
een Japans schip zag de vloot.
Waarschuwingstekens naar Japan gestuurd,
er was nu te vrezen dat de Japanse vliegtuigen niet opstijgen
aanvallen de kostbare Amerikaanse vliegdekschepen.
besloot Halsey dat de aanval op Japan
moet meteen beginnen.
Bemanningen aan boord van de USS Hornet bereidden hun bommenwerpers voor.
De vliegtuigen hadden minder dan 160 meter brug
om op te stijgen, en geen van de piloten, inclusief Doolittle,
was nog nooit opgestegen vanaf een vliegdekschip.
Niemand had nog nooit geprobeerd een bommenwerper te lanceren
de grootte van de B-25 vanaf het dek van een vliegdekschip,
die vertegenwoordigde op zijn zachtst gezegd een hele uitdaging.
De strenge opleiding dat vrijwilligerspersoneel
had betaald gekregen,
en de 16 geladen B-25's explosieve en brandbommen
met succes van start gegaan.
Door de waarschuwing
het is 300 kilometer verderop vanaf het geplande punt voor de lancering
ze verlieten het vliegdekschip.
Het weer was goed helemaal
en de bommenwerpers haastte zich naar hun doel,
Doolittles vliegtuig voorop.
Zes uur na het opstijgen, de vliegtuigen bereikten Tokio
in de schemering en lieten hun bommen vallen over de hoofdstad en haar omgeving.
Ze hebben elkaar niet ontmoet bijna geen tegenstand.
De impact van de inval was precies waar Roosevelt op hoopte.
De Japanners waren zo geschokt en verrast door deze aanval
dat de leden van het personeel begonnen elkaar te verwijten.
De commandant van de verdediging lucht Tokyo, gekrenkt en onteerd,
maakte een einde aan zijn leven.
Tegelijkertijd eenheden Japanse strijders werden gerepatrieerd
en een groep marineluchtvaart teruggetrokken uit de Indische Oceaan
ter bescherming van de territoriale wateren.
Zoals Amerika vierde de piloten van de Doolittle-aanval als helden,
al degenen die gedurfd hadden de Japanners hadden niet kunnen terugkeren.
Twee bemanningen waren gevangenen
nadat ze waren geland in vijandelijk gebied,
en drie van deze mannen later zou worden geëxecuteerd.
Doolittle, met zijn andere bemanningen, werd geholpen door het leger
en burgers in Oost-China
die hen beschermde en gezorgd voor repatriëring.
Ze zouden er een hoge prijs voor betalen,
omdat Japan toen lanceerde een vergeldingscampagne tegen de regio
wat tot de dood zou leiden van bijna 250.000 Chinese boeren.
De brutaliteit van de reactie onthult hoeveel de aanval op Tokyo
had gedragen schade aan de Japanse trots.
Hoewel de schade veroorzaakt door de overval waren vrij licht,
het enige feit dat Amerikaanse bommenwerpers erin geslaagd het hart van het land te bereiken
had grote gevolgen op Japanse besluiten
over de volgende stap van de Pacific-oorlog.
Begin 1942,
hoewel de grenzen van het rijk zijn gegroeid,
er waren veel meningsverschillen
binnen het Japanse commando over verdere operaties.
Admiraal Osami Nagano, chef van de marinestaf,
was een fervent voorstander de verovering van nieuwe gebieden.
Een strategie die ook had de volledige steun van het keizerlijke leger.
Hij predikte zo dat de aanval volgende richt zich op Australië,
relatief geïsoleerd, en wie zou dat kunnen zijn
door de Amerikanen als uitvalsbasis gebruikt.
Het plan riep op dat de Japanse strijdkrachten
beslag leggen op van Port Moresby in Nieuw-Guinea
en Tulagi op de Salomonseilanden,
serveren Australische basisaanval,
dan binnen handbereik vliegtuigen op het land.
De Japanners begonnen Australisch grondgebied naderen.
Na het grijpen van Nieuw-Brittannië,
het grootste eiland van Nieuw-Guinea, in 42 januari
ze hadden de stad Rabaul gemaakt een van hun belangrijkste bases.
De Australiërs erkenden het gevaar voor hun land.
op 42 februari
hun vrees werd bevestigd toen de Japanse vliegtuigen,
die van de Task Force die Pearl Harbor had aangevallen,
vloog naar de noordkust van Australië.
Als ze hun doel naderen, Darwin haven,
ze werden samengevoegd door krachtige bommenwerpers.
Deze inval had zo kunnen zijn verwoestend dan de aanval op Pearl Harbor.
Door bases in te nemen de Salomonseilanden en Nieuw-Guinea,
hoopte Nagano Australië verder isoleren.
De bezetting van Port Moresby en Tulagi zorgde niet alleen voor
de verdediging van Rabaul, maar zou de verovering vergemakkelijken
van Nieuw-Caledonië, Fiji en Samoa.
Alle lijnen bevoorrading tussen de VS,
Australië en Nieuw-Zeeland zou dus worden afgesneden.
In Japan, niet allemaal waren ze het met Nagano eens.
admiraal Yamamoto, die de aanval op Pearl Harbor had gepland,
dacht dat in plaats van door te gaan om nieuwe gebieden te veroveren,
Japan moet zich concentreren op het creëren van een sterke verdediging
van het nieuwe rijk.
De Japanners hadden onuitputtelijke natuurlijke hulpbronnen
wie zou kunnen worden vervoerd vanuit alle gebieden
veroverd rond de Stille Oceaan.
De zeeroutes tussen Japan en de bezette landen
moeten worden beschermd
en dat is waarom dat Yamamoto ongeduldig was
om de dreiging weg te nemen van Amerikaanse interventie.
De Japanse admiraal wist het dat het feit niet vernietigd te hebben
Amerikaanse vliegdekschepen bij Pearl Harbor was een vergissing en dat,
om het voortbestaan te verzekeren van het rijk en van Japan zelf,
het was essentieel om af te maken wat was begonnen
op 41 december
dat wil zeggen de Amerikaanse vloot vernietigen.
Yamamoto begon een plan te bedenken
om Amerikaanse vliegdekschepen aan te trekken binnen het bereik van de Japanse Task Force
met het oog op een strijd die zou toestaan de Japanners om controle te hebben
in de hele centrale Stille Oceaan.
Hij kiest als zijn doelwit Midway-atol,
twee kleine koraaleilanden gelegen aan de noordwestkant
van de Hawaïaanse eilandenketen.
De Amerikaanse basis die daar was was vrij ver van Hawaï
om het risico te verkleinen dan zware bommenwerpers
kan komen Japanse schepen bedreigen.
Anderzijds, als er geen vliegdekschepen waren gestuurd
om het atol te beschermen,
in het geval van gevangenneming,
Midway zou uitbreiden Japanse perimeterverdediging
en zou zelfs kunnen bestaan een voorwaartse basis voor het lanceren van aanvallen
tegen de westkust van de Verenigde Staten.
Yamamoto was daar echter niet in geslaagd om admiraal Nagano te overtuigen
dan een aanval tegen Midway moest voorrang krijgen.
Tot 18 april 1942,
voorbereidingen geconcentreerd op de opmars naar het zuiden en Australië
in plaats van een poging vernietiging van de Amerikaanse vloot.
Pas bij Jimmy Doolittle lanceerde zijn gewaagde aanval op Tokio
mening veranderd ten gunste van een aanval op Midway.
Met groeiende angst Japan is kwetsbaar
luchtaanvallen, De minister president,
Generaal Tōjō,
wijdde zijn inspanningen ter verdediging van het rijk
en eliminatie van de Amerikaanse dreiging.
Maar medio april het was al te laat
om de troepen die zich aan het voorbereiden waren terug te trekken om op te rukken naar Port Moresby en Tulagi.
De slag om Midway zou moeten wachten.
De opmars naar Australië,
codenaam: Operatie Mo,
stond gepland voor begin mei.
De hele campagne was onder het bevel over Yamamoto's beschermeling,
Admiraal Inoue.
Hij coördineerde verschillende groepen inclusief een aanvalsmacht van een vliegdekschip
onder bevel van vice-admiraal Takagi,
Tulagi's invasiemacht, onder bevel van vice-admiraal Shima
en de invasiemacht van Port Moresby.
Wat de Japanners niet wisten,
zijn dat de Amerikanen hadden hun codes gebroken
en dat elke radioverbinding
werd onderschept door inlichtingendiensten Amerikanen en Britten.
Admiraal Nimitz werd daarom op de hoogte gebracht van de dreiging
van een aanval op Port Moresby.
Het nieuws is verwerkt serieus door de Amerikaan
wie kende dat Australië erg kwetsbaar geworden
als de Japanners geïmplanteerd bases zo dicht bij het land.
Na overleg met admiraal Ernest King aan het hoofd van de Amerikaanse marine,
werd besloten dat deze pogingen invasie moest worden gestopt
door alle vliegdekschepen die de geallieerden zouden verzamelen.
Een vloot met twee groepen vliegdekschepen
was snel in elkaar gezet,
waaronder Task Force 17 gebaseerd op het vliegdekschip USS Yorktown,
en taakgroep 11 op het vliegdekschip USS Lexington.
Vice-admiraal Frank Fletcher, die al in de Stille Oceaan hadden gevochten
na de razzia's op de Marshall- en Gilberteilanden,
was in februari,
benoemd tot commandant van Yorktown en verantwoordelijk voor de hele missie.
Vice-admiraal Aubrey Fitch voerde het bevel over de Lexington.
Bovendien een kracht Australisch-Amerikaans, Task Force 44,
in opdracht van Vice-admiraal John Crace van de Royal Navy,
extra ondersteuning zou bieden.
Door te navigeren naar Nieuw-Guinea en de Salomonseilanden,
de vloot het hoofd moest bieden ruwe zee en harde wind.
Er was geen twijfel dat alle mannen aan boord
wij zijn klaar om de ergste stormen te weerstaan
als het voor de gelegenheid was om de Japanners hard te raken.
Terwijl vliegdekschepen zeilden naar het westen,
vliegtuigen bewapenden zich voor de aanval,
geladen met bommen,
en de piloten waren klaar voor actie.
uiteindelijk, op 3 mei brak het nieuws.
Shima's invasiemacht landde op de Salomonseilanden.
Japanse troepen op weg naar Tulagi,
Fletcher aangepast zijn noordwaartse traject.
Op 4 mei werden 60 vliegtuigen gelanceerd in drie golven vanuit Yorktown,
kracht nemen van Shima volledig verrast.
De aanval was een succes.
Drie mijnenjagers en vier watervliegtuigen werden geraakt.
De Amerikanen probeerden het om een grote torpedojager tot zinken te brengen,
maar de Japanners bleef Tulagi vasthouden
en waren al bezig met de installatie vanaf een watervliegtuigbasis op het eiland.
Na toebrengen zware schade aan de Japanse vloot,
Fletcher leidde zijn vloot naar het zuiden om de schepen te ontmoeten
door Crace en Fitch.
Nu wisten de Japanners het de aanwezigheid van Amerikaanse vliegdekschepen
in de omgeving.
Zin om te bereiken wat Yamamoto hoopte te doen bij Midway,
Admiraal Takagi kwam in actie.
Hij nam zijn vliegdekschepen ongeveer 500 kilometer van de Salomonseilanden
en ging de Koraalzee binnen om de geallieerden te confronteren.
Het was een reis naar het onbekende
die aanleiding zou geven bij de eerste bijeenkomst
tussen vliegdekschepen in de geschiedenis.
Een van de beste Amerikaanse officieren zei over
van de Slag in de Koraalzee, dat ze zonder twijfel was
de meest verwarrende strijd van de geschiedenis van veldslagen.
verkenningsvliegtuigen werden gestuurd door de Amerikanen
en de Japanners om vijandelijke schepen te spotten,
kat en muis spelen.
In de verwarring gingen vliegtuigen open vuur tegen hun eigen kracht,
anderen probeerden het landen op vijandelijke schepen.
Eindelijk, op 8 mei, vond de beslissende slag plaats.
Die ochtend omstreeks 08.20 uur
iedereen detecteerde de aanwezigheid anderzijds bijna gelijktijdig
en vliegtuigen werden met spoed gelanceerd.
De Japanners in een gecombineerde strijdmacht,
en elk Amerikaans vliegdekschip in invallen van afzonderlijke aanvallen.
Rond 09.25 uur alle vliegtuigen waren in de lucht
vliegdekschepen naderden elkaar.
Yorktown-vliegtuigen aangevallen rond 11 uur
en kwam 60 Japanse nullen tegen die het vliegdekschip Shōkaku beschermde
en haar zusterschap.
Terwijl de vliegtuigen manoeuvreerden in de lucht,
luchtverdedigingsvuur ontwijken,
de Shōkaku werd geraakt door een bom van 1000 pond
die aanzienlijke schade aanrichtte naar zijn cockpit, en heel snel,
na een aanval gelanceerd door vliegtuigen vanaf de Lexington,
hij was buiten werking.
De Japanners deden een tegenaanval en 14 vliegtuigen stortten neer in de USS Lexington
in een tangbeweging.
Deze is geraakt twee keer door torpedo's
voor duikbommenwerpers raak de Yorktown Bridge niet aan.
Fletcher's schip zou overleven,
de lexington zou niet zoveel geluk hebben.
De bommen hadden een brandstoftank vernield.
Vonken deden de dampen ontsteken die zich in het schip hadden opgehoopt.
Een dramaserie explosies klonken,
en het vuur snel uit de hand gelopen.
Er naderden schepen om de bemanning te evacueren,
want meer dan 2.500 man wilden de Lexington verlaten.
Op dit punt in de strijd
elke tegenstander had geleden aanzienlijke schade.
De overlevers Amerikanen waren beschut
toen de Japanners zich terugtrokken.
De strijd was kostbaar voor amerikanen
wegens verlies van de USS Lexington,
evenals andere schepen en veel apparaten.
Op tactisch vlak de Japanners hadden de strijd gewonnen.
De slag in de Koraalzee zou een positief gevolg hebben.
De aanwezigheid van een belangrijke geallieerde strijdmacht in het gebied
en de schade geleden door twee vliegdekschepen
gevreesd voor de Japanners de vernietiging
van hun landingsvaartuigen op weg naar Port Moresby
om het binnen te vallen.
De aanval werd daarom uitgesteld, en daarmee de opmars
naar de noordkust van Australië.
De missie van Nimitz was dus een succes.
Voorlopig was Australië gered.
Als de Japanners oprukken in de Stille Zuidzee was vertraagd,
in Zuidoost-Azië ging het door.
De Britse Oostvloot was al uit de Indische Oceaan verdreven,
het rijk van de rijzende zon zijn veiligheidsperimeter zou kunnen uitbreiden
iets verder naar het westen.
Japanse onderzeeërs vrij patrouilleren in het gebied,
de geallieerden konden het niet veel om de vijand te voorkomen
vooruitgaan weer door Birma
en naar India, het juweel in de kroon van het Britse rijk in Azië.
De Britten hadden het al veel terrein verloren
en Winston Churchill maakte zich vooral zorgen
van deze nieuwe dreiging.
Het Indiase subcontinent was sinds 1858 onder Engelse heerschappij
en Churchill was terughoudend bij de gedachte een stuk te verliezen
zo kostbaar voor het rijk.
Zijn Amerikaanse bondgenoot President-Roosevelt,
had andere zorgen.
Birma toegestaan de doorgang van de toevoer
gewapend naar China en het was heel belangrijk
om het open te houden zodat de Chinese leider,
Generalissimo Chiang Kai-shek,
kan blijven vechten tegen Japan,
dus bezetten veel vijandelijke troepen
en voorkomen hun herschikking in de Stille Zuidzee.
Roosevelt had getroffen Generaal Joseph Stilwell
als chef-staf voor operaties
in China, Birma en India.
De gevechten in Birma vervolgde,
maar de geallieerden wisten het het was een verloren strijd.
Tegen het einde van april, Lashio in het noordoosten van Birma
is gevallen, aldus de Birmese weg afsnijdend,
en Stilwell had geen andere keuze dan een noodevacuatie te bevelen.
Op 6 mei heeft de Amerikaanse generaal begon zich te voet terug te trekken naar India,
terwijl de Britten probeerden te vertragen
de vooruitgang van de Japanners alvorens ook op weg naar India.
Enige hoop op behoud Birma was nu verloren
en dit land, ooit binnengevallen,
bescherming die hij aan India aanbood, bestond niet meer.
Churchill vreesde terrein verliezen,
maar de Japanners had geen bedoeling
om Indië binnen te vallen.
Eind mei, het werd duidelijk
dan andere ambitieuzere plannen bezette hun staf.
Yamamoto was aan het tweaken voorbereiding op de slag om Midway
wie zou scoren de nieuwe fase van de oorlog
wat was Japan leidend tegen de Amerikaanse vloot.
Hoewel de meerdere van Yamamoto, admiraal Nagano,
heeft eindelijk zijn goedkeuring gegeven voor de Midway-aanval,
meningsverschillen bleven bestaan tussen marinecommandanten.
Nagano had besloten dat Yamamoto nog een aanval zou lanceren
tegelijkertijd met die van Midway,
grijpen sommige onbewoonde vulkanische eilanden,
ongeveer 1.500 kilometer gelegen ten westen van het schiereiland Alaska.
De Aleoeten waren ver ten noorden van Midway
en Yamamoto was op de hoogte dat deze extra missie
ging verlengen zijn strijdgebied onevenredig.
Nagano liet zich niet afschrikken.
De Aleoeten hadden geen geen sterk economisch belang,
noch militair noch strategisch, vanwege hun onvruchtbare grond
en bergachtig en hun barre klimaat.
Anderzijds,
grijp het verlengd de Japanse verdedigingslinies,
en mogen controleren navigatie op de noordelijke Stille Oceaan.
er was hoop dat deze tweede aanval,
weg van Midway, dient als afleiding door te leiden
de inzet Amerikaanse schepen in het noorden,
daardoor verzwakken de belangrijkste Amerikaanse vloot.
Yamamoto vindt uiteindelijk enkele voordelen van het Nagano-plan
en, hoewel terughoudend, ingestemd met de verlenging
van het slagveld, inclusief de eilanden in de buurt van Alaska.
De Japanse admiraal zou coördineren
een spectaculaire operatie.
Hij werkte om te verzamelen de grootste vloot
nooit de Stille Oceaan zijn overgestoken.
Het verrassingseffect zou bestaan een belangrijk kenmerk
Yamamoto's plan.
Hij deelde daarom zijn immense armada in vier verschillende groepen,
zodat Amerikanen kan geen idee hebben
van de kracht van de Japanse vloot wanneer de strijd zou beginnen.
De eerste kracht luchtaanval werd uitgevoerd
door admiraal Chūichi Nagumo,
die had gereden de aanval op Pearl Harbor
een paar maanden eerder,
en die er ook in geslaagd was te forceren de Engelsen om de Indische Oceaan te verlaten
na zijn aanvallen tegen hun vloot aan het begin van 42.
Nagumo moest ondertussen in actie komen ter ondersteuning van de invasiemacht
van Midway besteld door vice-admiraal Kondo.
Gedurende deze periode,
belangrijkste kracht die de andere twee volgde
en werd uitgevoerd door Yamamoto zelf,
was om vliegdekschepen aan te vallen Ooit lokten Amerikanen het gebied in.
Eindelijk de vierde deel van de vloot, Force Nord,
moest worden gescheiden van de rest en storm naar het noorden en de Aleoeten
voordat het begint de Slag bij Midway.
Helaas voor Yamamoto,
de opstelling van zijn troepen was om de belangrijkste mislukking van zijn plan te zijn,
omdat de groepen zouden zijn te ver uit elkaar
om elkaar te steunen.
Yamamoto's schepen zouden 500 kilometer varen
achter de schepen van Nagano
en blijken van ineffectieve hulp te zijn wanneer de Amerikanen zich zouden verdedigen.
Gedurende deze periode, over de Stille Oceaan,
inlichtingeneenheid Een gevechtsvliegtuig van de Amerikaanse marine in Pearl Harbor
nog een keer gehad ontcijferde de Japanse codes.
Alle inspanningen van Yamamoto om een afleiding te creëren zou tevergeefs zijn.
op 42 mei Admiraal Nimitz kreeg bevestiging
dat Midway was het nieuwe doelwit van de Japanners.
Hij had zelfs van hun slagorde
evenals data van de aanval die gepland stond voor 4 of 5 juni.
De keizerlijke vloot haastte zich naar Midway
niet wetende dat zijn missie was bekend bij de vijand.
Amerikaanse troepen bereidden zich voor op het Japanse offensief.
Halverwege was een plaats belangrijk in de verdediging
van de westkust van Amerika,
en na de inval tegen de Hawaiiaanse basis,
Amerikanen zouden moeten zorg dat ze klaar waren.
In tegenstelling tot de Japanners,
ze profiteerden van het feit dat Midway
kan gebruikt worden als lanceerplatform
en dat van Hawaï,
er waren nieuwe vliegtuigen gestuurd,
waardoor het vermogen toeneemt lucht- en terreinverdediging.
Er werden ook vliegdekschepen geplaatst helpen om Midway te beschermen.
Fletchers Task Force 17
werd ingetrokken van de Koraalzee.
Hoewel zwaar beschadigd, de Yorktown had de strijd overleefd.
Na zijn terugkeer in Pearl Harbor op 27 mei,
scheepswerf arbeiders
had gewerkt 24 uur per dag om het te repareren
zodat hij klaar is om Midway te gaan verdedigen.
Werkgroep 16 met de vliegdekschepen Hornet en Enterprise
was al klaar voor Pearl Harbor.
Admiraal Halsey was niet genoeg geldig om deel te nemen aan de strijd.
Hij werd vervangen door admiraal Raymond Spurance
wie ging opereren onder bevel van admiraal Fletcher.
Zoveel mogelijk mannen mobiliseren van het leger als van de marine,
Nimitz ging in beroep aan beeldprofessionals
zodat de gebeurtenissen van Midway gefilmd en gefotografeerd worden.
In dit geval,
regisseur John Ford, die Nimitz heel goed kende,
zou er een neerschieten van de beroemdste scènes van de strijd.
Tegen het einde van mei, alles mogelijk om te doen
voor het bereiden aan de slag was gedaan.
De verdedigingswerken waren op hun plaats
en Amerikaanse troepen kon niet meer doen
waar je op moet letten en op moet wachten het Japanse offensief begint.
Eenheden van het luchtkorps zocht de hemel af
op zoek naar de eerste tekenen van de Japanse aanval,
terwijl op zee,
Yamamoto en zijn armada naderden de marinebasis.
Omgekeerd Amerikanen,
de Japanners hadden een zwakte idee van wat ze zouden tegenkomen.
Ze dachten dat slechts twee vliegdekschepen, de USS Enterprise en de USS Hornet,
beschikbaar zou zijn om Midway te verdedigen.
Ze waren inderdaad overtuigd dat de USS Yorktown tot zinken was gebracht
tijdens de strijd van de Koraalzee.
Onderschatten de macht van hun tegenstanders
zou een tragische vergissing blijken te zijn.
Sterker nog, de Japanners stonden tegenover niet twee,
maar met drie ingescheepte groepen, en de uitdaging die hen te wachten stond
ging moeilijker worden dan Yamamoto had gedacht.
Vanaf 30 mei Amerikaanse observatievliegtuigen
werden gelanceerd vanaf Midway, op zoek naar de vijandelijke vloot.
Na onderzoek dagenlang de zee
schepen van de keizerlijke marine werden gespot.
Het alarm klinkt boven de Midway Archipel in de vroege uurtjes van 4 juni
toen Nagumo bestelde aan zijn duikbommenwerpers,
zijn torpedoboten, en zijn Zero-jagers
om de aanval te lanceren tegen de Amerikaanse basis.
Nog geen twee uur later, de slachting begon.
Amerikaanse vliegtuigen vlogen door mariniers, vertrok in een noodgeval
om de aanval te onderscheppen en vernietigde vele vliegtuigen
tijdens het ondergaan zware verliezen.
Gedurende deze periode, Nagumo's duikbommenwerpers
raasde over het eiland en zijn verdedigers op de grond
die op hen zaten te wachten.
Het luchtafweergeschut bleek veel formidabeler te zijn dan de Japanners hadden verwacht.
De basis was in chaos gestort.
Bommen regenden neer op het eiland,
tanks vernietigen brandstof- en vliegtuighangars,
maar de verdedigers schoten nog steeds op de aanvallers.
Zodra de eerste aanval tegen het eiland eindigde,
de Amerikanen deden een tegenaanval.
Twee squadrons torpedoboten haastte zich naar de Japanse vliegdekschepen.
Zonder escortejagers, ze waren een gemakkelijke prooi
voor nullen, en praktisch allemaal werden ze afgeslacht.
Golven van Amerikaanse aanvallen vervolgde, de Japanners in bochten nemend,
meer bezig met verdedigen hun schepen dan om een aanval te lanceren
tegen de Amerikaanse vloot.
Amerikaanse vliegtuigen brak toen door de Japanse verdediging.
De Enterprise Air-groep raakte twee vliegdekschepen,
waaronder die van Nagumo, terwijl vliegtuigen uit Yorktown
viel een derde aan.
Al snel was er nog maar één over operationeel Japans vliegdekschip
die in de tegenaanval ging het lanceren van een golf van bommenwerpers
in een duik tegen de Yorktown.
Vergeleken met het Japanse vliegdekschip, de Yorktown was beter voorbereid
voor het gevecht.
Hij lanceerde onmiddellijk zijn jagers vijandelijke vliegtuigen te onderscheppen.
Veel Japanse vliegtuigen werden neergeschoten
en Yorktown werd geraakt meerdere keren door bommen.
De branden waren snel onder controle en het opstijgen van gevechtsvliegtuigen
voortgezet.
Een tweede golf Japanse bommenwerpers was op weg naar het Amerikaanse vliegdekschip.
Admiraal Spurance zette een beslissende aanval in
tegen de Japanse vloot met 40 duikbommenwerpers.
In minder dan een uur zagen ze het het laatste Japanse vliegdekschip.
Ondanks zijn inspanningen wanhopig om weerstand te bieden,
amerikaanse vliegtuigen hem een fatale slag toebracht.
Het vloog in brand en zonk.
Aan het eind van de dag was hij duidelijk dat het plan van Yamamoto is
was een mislukking geweest.
Menselijke verliezen waren hoog en veel vliegtuigen
verloren was gegaan aan de vijand.
Er was geen andere optie dan de invasie van Midway af te blazen.
Vier vliegdekschepen Japanners waren vernietigd.
Dit ging serieus worden gevolgen voor de keizerlijke marine,
omdat de balans van de zeemacht leunend nu
ten gunste van Amerika.
Ook de Amerikaanse marine had geleden aan zijn kant zware verliezen.
Yorktown, vlaggenschip van Task Force 17,
die een beslissende rol hebben gespeeld in de Koraalzee en Midway,
zou het niet overleven.
Na geraakt te zijn door torpedo's,
zijn bemanning werd gedwongen verlaten uit angst om te kapseizen.
Na een fatale klap te hebben gekregen van een Japanse onderzeeër,
de Yorktown zonk op 7 juni.
De Amerikanen verloren 300 man tijdens de slag om Midway
en de Japanners ongeveer 2.000.
Er was geen twijfel dan de Amerikanen
had weggenomen een grote overwinning.
soldaten en matrozen gewonden werden behandeld
en de overlevenden werden begraven.
President Roosevelt feliciteerde degenen die moedig waren
confronteerde de vijand,
en verklaarde dat de Slag om Midway stopte de Japanse opmars.
Hetzelfde gold niet verder naar het noorden.
De strijdkrachten op weg aan de Aleoeten
meer succes zouden hebben dan de vloot van Nagumo bij Midway.
3 en 4 juni, deze vliegdekschepen lanceerden aanvallen
tegen beide bases soldaten van de Unalaska-eilanden.
Gehinderd door slecht weer, de vliegtuigen richtten weinig schade aan,
maar op 6 en 7 juni de troepen landden op Kiska Island
en Attu-eiland, en gevestigde bases daar.
Deze basen geplaatst de Japanners aan de poorten van Amerikaans grondgebied.
Uit angst dat aanvalt worden gelanceerd tegen de westkust,
alle voorzorgsmaatregelen werden genomen om het nationale grondgebied te verdedigen.
Hoewel een klinkende overwinning werd gewonnen op Midway,
het was duidelijk dat de oorlog tegen Japan
was nog lang niet voorbij.
De volgende maanden gingen bewijzen hoe
de strijd tegen het rijk van de rijzende zon zou zwaar zijn.
Bevroren gebieden van de Aleoeten
naar de ondoordringbare oerwouden van Nieuw-Guinea en de Salomonseilanden,
enkele van de zwaarste gevechten van de Tweede Wereldoorlog
viel nog te winnen,
en de Pacific-oorlog stond nog maar in de kinderschoenen.