De oorlog kwam binnen in zijn vijfde jaar.
De machine duitse oorlog,
die Hitler geloofde dat het het instrument van zijn suprematie zou zijn,
was aan het dalen.
Na de nederlaag van Stalingrad in februari 1943,
de geallieerden waren goed geplaatst om te profiteren van hun voordelen.
geallieerde leiders waren echter op de hoogte
gevaren die nog moest worden geconfronteerd.
Ze bewogen voorzichtig, nam initiatieven
en vorderde stap voor stap naar de overwinning.
op 43 juli zijn vooruitgang was zichtbaar.
Op zee waren de geallieerden in de buurt om de Slag om de Atlantische Oceaan te winnen.
De maatregelen besloten door premier Winston Churchill
en de voorzitter Amerikaan Franklin Roosevelt
in Casablanca zeven maanden eerder
om de dreiging tegen te gaan U-boten wierpen hun vruchten af.
Het moreel van de bemanning Duitse onderzeeërs stonden halfstok.
De grote admiraal Karl Dönitz had geen andere keuze
dan om ze los te koppelen van de belangrijkste Noord-Atlantische konvooiroutes.
Voor de geallieerden was het de kleine boost die ze nodig hadden.
Dit succes tegen de U-boten betekende dat de Britten
en Amerikanen zouden kunnen versterken nu hun macht
in zicht van Operatie Overlord.
De landing in West-Europa.
In de Europese lucht, Bedieningspunt leeg,
gegeven codenaam op de conferentie van Casablanca
voor de bombardementen bij daglicht en 's nachts tegen Duitsland en Italië,
was op zijn beloop.
Amerikaanse vliegtuigen vielen doelen aan overdag in heel West-Europa,
terwijl de Koninklijke Luchtmacht 's nachts overgenomen.
Het platteland in Noord-Afrika was geëindigd
door een totale geallieerde overwinning.
In mei 43, bijna van 250.000 Duitse soldaten
en Italianen waren geallieerde gevangenen.
Voor Duitsland, het was een militaire ramp,
nog erger dan de nederlaag van Stalingrad.
De verantwoordelijken Amerikanen en Britten
bezig waren met de voorbereidingen de volgende fasen van het conflict,
hebben afgesproken op een eenvoudige strategie, eerst Hitler.
mei 1943, Churchill, Roosevelt
en hun staf hadden ontmoet in Washington
tijdens een conferentie, codenaam Trident.
Noord-Afrika staat op het punt in hun handen vallen,
de geallieerden waren het daarmee eens om Sicilië binnen te vallen.
Codenaam Operatie Husky, de volgende logische stap.
Buiten dat, geen overeenstemming kon worden bereikt.
Amerikanen wilden Noord-Frankrijk binnenvallen
om te eindigen oorlog zo snel mogelijk.
De Britten wilden ook het Engelse Kanaal oversteken om van boord te gaan,
maar alleen na Duitse troepen
overal elders zijn weggevaagd.
Ze vreesden een bloedbad vergelijkbaar met het bloedbad in de loopgraven
van de Eerste Wereldoorlog.
De Britten rukten op als argument dat het fascistische regime wegvaagt
door Benito Mussolini en Italië uitgeschakeld
de vijand zou leiden om te vechten in de Balkan en in Griekenland,
wat zou het beste zijn manier om het succes van Overlord te garanderen.
De Amerikanen zagen het niet dat soort dingen helemaal niet,
beweren dat een dergelijke strategie zou leiden tot verstrooiing
middelen en inspanning.
Ze drongen aan op een landing aan de andere kant van het Kanaal
zo spoedig mogelijk, wat de druk zou verminderen
wat was er aan de hand het Rode Leger aan het Oostfront,
omdat ze ergens in gedachten hielden de angst dat als ze dat niet deden,
de Russen zouden kunnen vinden een overeenkomst met Hitler,
zoals ze in augustus 1939 hadden gedaan.
Nazi-Duitsland in beslag genomen
grote delen van Sovjetgebied.
De sneeuw was aan het smelten met de komst van de lente
en de generaals van Hitler zochten om de ramp in Stalingrad te wreken.
Voorbereidingen voor de operatie Husky begon.
Hitler was overtuigd
dan zijn vijanden een aanval zou lanceren
tegen Sardinië dankzij valse informatie
geallieerde inlichtingendiensten.
De strijd om herovering van het Europese continent begon.
Op de Trident-conferentie in Washington de vorige maand,
stafchefs van het Anglo-Amerikaanse Combined Command
stel de datum in van Operatie Overlord op 1 mei 1944.
Echter, de Engelsen waren gretig
een hoofd neer te zetten brug in Europa veel eerder.
Sicilië was slechts de eerste stap.
Heel Italië was het doelwit.
Dat is wat Churchill en zijn adviseurs zeggen leger probeerde op te leggen.
Generaal George Marshall, Stafchef van het Amerikaanse leger
en inspanningsbevorderaar amerikaanse oorlog,
stond onder druk van generaal Douglas MacArthur,
commandant van de strijdmacht bondgenoten in het zuidwesten van de Stille Oceaan,
om hem te voorzien van meer mannen en uitrusting om de Japanners te bestrijden.
Marshall was alleen klaar
Amerikaanse troepen inzetten Sardinië binnen te vallen.
Hij had instructies gekregen van generaal Dwight Eisenhower
die hem vroeg operaties te ontwikkelen
om te exploiteren de aanval op Sicilië
zo te stellen Italië buiten werking.
Zodra de Trident-conferentie voorbij is,
Churchill en zijn oudste adviseur soldaat, generaal Alan Brook,
Stafchef van het rijk, vloog naar Noord-Afrika
in een poging om Eisenhower te overtuigen dat Marshall een te kort zicht had
en vroeg om zijn steun om in Italië te landen.
Onder druk van Marshall, Eisenhower moest voorzichtig zijn.
Hij beloofde het de Britse leider
dat als Operatie Husky was succesvol,
hij kon zijn steun aanbieden tot een aanslag in Italië,
maar niet eerder.
Terwijl de geallieerden spraken,
een strategische crisis en grote politiek
doemde op voor de krachten van de as.
In Italië, hij was te vrezen
die de geallieerden proberen omver te werpen fascistische dictator Benito Mussolini.
Adolf Hitler hield een oogje in het zeil over gebeurtenissen in de Middellandse Zee
en zijn angst groeide.
resultaat veldslagen in Rusland
en het verlies van acht asafdelingen in Tunesië eerder dit jaar,
het Middellandse Zeegebied stond praktisch leeg.
De grote strategische vraag geconfronteerd met de Führer
moest weten waar de geallieerden nu zouden toeslaan.
De theatercommandant van de mediterrane operatie,
Fjeld maarschalk Kesselring en de leiders van het Italiaanse leger
geloofde dat een landing op Sicilië stond voor de deur.
Hitler was daar niet zo zeker van.
Zonder betrouwbare informatie,
dachten ze de geallieerden op Sardinië zouden landen.
Van daaruit gingen ze logisch verover Corsica,
die dan als springplank zou dienen naar het zuiden van Frankrijk of Italië.
Aan een andere kant,
de geallieerden konden ook Griekenland binnenvallen.
Hitler baseerde zijn denken op vergaarde informatie
uit uiterst geheime documenten hersteld van het lichaam van een officier
van de Koninklijke Marine verdronken gevonden op een strand
zuiden van Spanje april 1943.
De Spaanse autoriteiten die het lichaam ontdekte
dacht dat de Royal Marine was verdronken na een vliegtuigcrash op zee.
Kopieën van documenten originelen zijn verzonden
aan de Duitse inlichtingendienst
door een officier van pro-nazi Spaanse marine.
Ze onthulden dan Sardinië
en Griekenland waren volgende op de lijst van geallieerden.
Hitler gaf opdracht tot inzet een pantserdivisie in Griekenland,
een andere infanteriedivisie gemotoriseerd op Sardinië
en twee divisies van elite parachutisten in Frankrijk
omgaan met met het risico van ontscheping.
In feite was deze hele affaire het resultaat van een opmerkelijke operatie
Diensten Britse inlichtingendienst,
omdat de Royal Marine in kwestie was in Engeland aan een longontsteking overleden.
Zijn lichaam was in zee gedumpt, nabij de Spaanse kust,
door een Britse onderzeeër,
en alle documenten en brieven gevonden op hem waren natuurlijk vals.
Dankzij deze bekwame manipulatie, een half miljoen Anglo-Amerikanen
toegewezen aan de operatie Husky zou twee tegen één gaan vechten
met As-troepen vertrokken om Sicilië te verdedigen.
De Duitsers hadden in feite geen slechts twee formaties onder legers
aanvallen af te weren.
Niet minder dan acht Britse divisies,
Amerikaans en Canadees waren verzameld voor de aanval
de eerste dag van Operatie Husky,
deze maken grootste militaire operatie
nooit gezelschap op die datum door de geallieerden.
Er zouden meer mannen op Sicilië landen in de eerste 24 uur van deze invasie
dat er zou zijn op de stranden van Normandië,
over dezelfde periode tijdens van D-day bijna een jaar later.
Twee extra divisies,
een Brit en een Amerikaan
zou dan versterken de bruggenhoofden op Sicilië.
Op 5 juli 1943, bij het aanbreken van de dag, vijf landingsvloten
onder het bevel van admiraal Sir Andrew Cunningham,
renden naar toe Sicilië van de Afrikaanse kusten.
Voor de kust van het vestingeiland Malta,
minder dan 24 uur voor ontscheping, deze vloten vormden twee groepen.
De eerste, Task Force Oost,
onder leiding van vice-admiraal van de Koninklijke Marine Bertram Ramsay
bijna begrepen 1700 oorlogsschepen,
troepen transport en landingsvaartuigen,
aangevuld met vier divisies Engels en Canadees
onder het commando van generaal Bernard Montgomery.
De tweede groep was Task Force West
onder het commando Vice-admiraal Kent Hewitt van de Amerikaanse marine,
ook met 1700 schepen
en vier Amerikaanse divisies onder leiding van George Patton.
De strategen van de operatie Husky had nog een verrassing in petto
troepen te associëren aanwezig op het eiland
in de vorm van luchtlandingstroepen van de eerste Britse Airborne
en de 82ᵉ US Airborne klaar om landinwaarts te landen.
De succesvolle invasie van Kreta door Duitse luchtlandingstroepen
mei 1941, zette de geallieerden ertoe aan zich op te richten
meerdere divisies parachutisten of zweefvliegtuigen.
Operatie Husky zou komen hun vuurdoop.
Eisenhower, als een wijze professional, kiest generaal Harold Alexander,
bekend om zijn charisma en zijn kalmte in het vuur
om operatie Husky te leiden.
Als charisma nog nuttig is,
koelbloedig in dit geval, essentieel geweest
omdat onder de orders van generaal Harold Alexander
was de generaal Bernard Montgomery,
bekend van zijn overwinning bij El-Alamein,
en generaal George Patton, bekend om zijn opgewektheid
en zijn stijl agressief leiderschap.
Husky was de eerste operatie
waarin deze twee ambitieuze officieren
en notoir egocentrisch samen gingen dienen.
Als twee mensen leken voorbestemd om te gaan botsen,
het waren Montgomery en Patton.
De geallieerde landing op Sicilië begon in de vroege uurtjes
10 juli 1943.
Het Zevende Leger van Patton zou van boord gaan
op een front van 60 kilometer aan de zuidkust van het eiland,
terwijl het Achtste Leger van Montgomery zou aanmeren
op een breed front van 50 kilometer aan de andere kant,
uiteindelijk Zuidoosten van Sicilië.
Aanvankelijk van de bereiding van Husky,
het was gepland dat het belangrijkste doel van Patton
moet de haven van Palermo zijn geweest aan de noordwestkust van het eiland.
Maar geallieerde strategen maakten zich zorgen omdat Amerikaanse troepen
miste ervaring voor zo'n complexe operatie.
In plaats daarvan het Zevende Leger de missie ontvangen
om de linkerflank van Montgomery te beschermen tijdens zijn opmars naar Messina
blokkeren de terugtrekking van de askrachten.
Voor de Amerikaanse generaal bijgenaamd Blood and Guts,
d.w.z. bloed en lef,
het was als zwaaien een rode lap voor een stier.
Hij was vastbesloten om zijn tegenstanders te bewijzen
dat ze aan het doen waren een misvatting van waarde
mannen onder zijn bevel.
Tijdens Operatie Husky,
Patton kreeg de kans om het levendig te bewijzen.
Dingen konden niet beter af zijn
voor de grote vloot Anglo-Amerikaanse landingsgroep.
Ze slaagt erin Sicilië te naderen, vrijwel ongehinderd.
Duitse onderzeeërs bracht zes transportschepen tot zinken
en landingsvaartuigen,
maar er was geen aanval vijandelijke vliegtuigen.
Ter voorbereiding op naar Operatie Husky,
Geallieerde bommenwerpers hadden verwoest alle luchthavens in Sicilië,
apparaten forceren van de Luftwaffe en de Regia Aeronautica
repatriëren hun vliegtuigen in Italië.
Geconfronteerd met 4000 geallieerde vliegtuigen,
ze konden niet in de rij staan dan 1500 apparaten.
In feite het belangrijkste obstakel naar Operatie Husky was het weer.
De dag voor de landing, tijdens de middag van de negen,
de wind stak op tijdens een enorme storm wat het gevolg had
ziek maken een groot deel van de troepen
die zich klaarmaakten om van boord te gaan.
Gelukkig, de wind ging liggen
binnen enkele uren voor de landing,
maar de verschrikkelijke turbulentie erboven van Sicilië zaaien verwarring
in formaties van transportvliegtuigen troepen en zweefvliegtuigen onderweg
naar hun gebied loslaten en landen.
Parachutisten en zweefvliegtuigen waren verspreid over het zuiden van het eiland.
Zevenenveertig van de 134 zweefvliegtuigen Britten kwamen in het water terecht.
De plotselinge verschijning luchtlandingstroepen
die was aangekomen om op Sicilië te springen
zorgde voor paniek achter vijandelijke stellingen.
Bij zonsopgang op 10 juli, onder dekking van een verschrikkelijk zeebombardement,
de eerste troepen bondgenoten landden.
Eisenhowers strategie stelden de geallieerden in staat zich te vestigen
een eerste kop brug op Europese bodem.
De gedemonteerde troepen had geen idee van de weerstand
dan hun tegenstanders zou zich daartegen verzetten.
Vreemd genoeg, in de Britse sector,
bijna alle Italiaanse troepen
ontmoet door de achtste Montgomery's leger
overgegeven zonder zelfs maar proberen de strijd aan te gaan.
Niet verwonderlijk, de meeste mannen opgenomen in de zes divisies
van de kustverdediging waren Siciliaans.
Ze hadden maar een zwakke aantrekkingskracht voor het fascistische regime van Mussolini
en had nog minder hun land willen zien
lijden onder de verwoestingen van de oorlog.
Binnen enkele uren, Montgomery had vier divisies aan de wal
met hun zware bewapening, terwijl Patton en de Amerikanen
stuitte op tegenstand belangrijker.
Op de eerste dag van de operatie
italiaanse tanks toen verschenen Duitsers,
maar de Italianen werden snel aan stukken gescheurd.
Later op de dag, een gevechtsgroep
van de Hermann Göring Divisie slaagt erin te vegen
een bataljon Amerikaanse infanterie.
De volgende dag, 11 juli, Generaal Alfredo Guzzoni,
de Italiaanse opperbevelhebber van alle troepen aanwezig in Sicilië,
gaf de opdracht naar de Hermann Göring-divisie,
versterkt door deling Italiaans Livorno,
om de vijand terug naar zee te drijven.
Italiaanse en Duitse vliegtuigen gevestigd in Italië sloten zich aan bij de aanval
en Amerikaanse troepen bevonden zich belegerd.
Pattons mannen vocht met de energie van wanhoop
behouden de vijand op een afstand,
de pantserwagens zijn opgerukt
enkele kilometers binnen veroverde gebieden.
Later de artillerie en de Amerikaanse marine slaagde erin te breken
de aanval van de askrachten.
Rechts van het bruggenhoofd van het Amerikaanse Zevende Leger,
een bonte kracht parachutisten en infanterie
hield een ander tegen Duitse tegenaanval.
Pattons Zevende Leger verloor 2300 man
tijdens deze bloedigste 24 uur van het hele Siciliaanse platteland.
Amerikanen zouden lijden nog grotere verliezen
voor zonsopgang van 12 juli stijgt niet.
vliegtuigen en zweefvliegtuigen met 2000 man
werden bevolen zich te versterken de 82e Luchtlandingsdivisie.
Hoewel 23 vliegtuigen werden neergeschoten, het doden van nog eens 200 Amerikaanse soldaten,
de bedreiging op de Amerikaanse sector werd opgeheven.
De stranden zijn veilig, de geallieerden waren snel
om twee machines in gebruik te nemen wiens technologie zich ontwikkelde
door Amerikanen een belangrijke rol zou spelen
bij toekomstige botsingen.
Het tanklandingsschip genaamd LST
en het amfibievoertuig twee en een halve ton
de DUKW, bleek bijzonder effectief te zijn
tijdens Operatie Husky.
In staat om mannen te vervoeren en munitie snel,
landende troepen niet meer afhankelijk
de snelle verovering van een haven,
die doorslaggevend zou blijken te zijn tijdens Operatie Overlord,
dat wil zeggen de landing in Normandië.
Voorbereidingen voor de landing in West-Europa ging het goed.
Britse ingenieurs ontwikkelden gedurfde projecten
zodat de geallieerde troepen en hun aanbod
nauwkeurig worden gerouteerd waar ze nodig zouden zijn.
Mulberry was de codenaam voor de elementen geprefabriceerd van een drijvende poort die in staat is
worden overgebracht nabij de Franse kust.
Veel werk zou nog nodig zijn
om dit project te maken origineel een feit.
De geallieerden waren erin geslaagd te landen
honderdduizenden soldaten op Sicilië,
en toch wrijving
binnen het opperbevel begonnen te verschijnen.
Britse en Canadese troepen snel opgeruimd
de zuidoostelijke hoek van het eiland.
Ze rukten op naar de haven van Messina
om de troepen in de val te lokken van generaal Guzzoni,
maar ze ontmoetten elkaar felle tegenstand van de Duitsers.
Versterkte pantserwagens door elite luchtlandingstroepen
vervoerd vanuit het zuiden van Frankrijk hun de weg versperd.
De opluchting compliceert dingen weer,
want achter de pantsers, daar was de Etna,
een nog actieve vulkaan die opliep tot 3000 meter
bovenstaande van de vlakte van Catania.
Om posities te omzeilen Duitsers aan de voet van de Etna,
Montgomery viel aan Alexander om de verbinding te maken
tussen zijn achtste leger en Patton's zevende op 13 juli.
Deze beweging stond de Britten toe om vooruit te komen dankzij Highway 124,
de Hoofdweg in het centrum van Sicilië,
alvorens naar het noordoosten te draaien in Henna richting Messina.
Patton was woedend.
Zoals veel Amerikaanse generaals, hij haatte Montgomery.
Door gezamenlijke ruimtes opnieuw in te richten ten gunste van Montgomery,
Alexander verminderd het zevende Amerikaanse leger
naar de rol schild voor de achtste.
Patton besloot dat het beste was manier om Alexander te overtuigen
was om Palermo te veroveren, de hoofdstad van Sicilië
en grote haven.
Als Palermo viel in Amerikaanse handen
en als de lijnen de bevoorrading was verzekerd,
het zou naar het oosten duwen, richting Messina
en de stad bereiken voorsprong op zijn Britse rivaal.
Om Alexander over te halen, hij heeft een overeenkomst
voor zijn troepen om op te rukken ter herkenning
richting de stad Agrigento.
Nadat Agrigento op 15 juli viel,
Patton overtuigde Alexander om hem te machtigen om op te rukken naar Palermo.
De bijbedoelingen wegvegen van zijn Britse superieur,
Patton de Generaal bloed en lef vormden een speciaal lichaam
van drie snelle divisies bestemd om Palermo te veroveren.
Italiaanse troepen die ze onderweg tegenkwamen
verzette zich niet grote weerstand tegen zijn progressie.
Palermo viel op 22 juli en 48 uur later,
heel West-Sicilië en 53.000 Italiaanse troepen
waren in handen van het Amerikaanse Zevende Leger.
In Italië, het nieuws van de verovering van Palermo
door de troepen van Patton werd een paar dagen later gevolgd
door de ineenstorting van het fascistische regime.
Hoewel een dictator in Italië sinds 1922,
Benito Mussolini had deelde altijd zijn macht
met koning Victor-Emmanuel III en met het Italiaanse leger.
De koning en het leger nooit leuk gevonden
Mussolini's alliantie met Hitler.
Nu dreigde deze alliantie sleep ze met hem mee naar beneden.
De invasie van Sicilië betekende voor antifascisten dat het zover was.
De laatste aanzet was gegeven door zwaar bombardement
van de Amerikaanse luchtmacht op Rome op 19 juli.
Het doelwit was het spoorwegemplacement,
maar veel bommen viel rond,
doden en verwonden honderden burgers.
De publieke opinie in de stad was nu zeer vijandig tegenover het fascistische regime.
24 juli Mussolini geëist van de fascistische Grote Raad in Rome
dat hij een einde maakte aan de groeiende politieke crisis.
Tot grote verbazing van Mussolini,
zijn fascistische collega's, informeerden hem ze vertrouwden hem niet meer.
De volgende dag stuurde de koning hem weg uit zijn functie als minister-president
en deed hem stoppen.
Zonder een enkel schot, het fascistische regime was ingestort.
Maarschalk Pietro Badoglio,
een voormalige legerleider Italiaans, werd premier.
Om niet te zetten de Duitsers op hun rug,
kondigde hij voorzichtig aan dat de oorlog voortduurde
naast onze Duitse bondgenoten.
Nieuws over de val van Mussolini kwam op een kritiek moment
van Hitlers operaties in het oosten.
Sinds 5 juli een titanengevecht op leven en dood
verzette zich tegen de Wehrmacht en het Rode Leger in de hitte van de Russische steppen.
Voor de eerste keer in de campagne aan het Oostfront,
de handelingen Anglo-Amerikanen zouden gaan spelen
indirect een doorslaggevende rol.
Vijf maanden lang, er was een patstelling aan het Russische front.
Een poging van het Rode Leger
profiteren van de grote overwinning van Stalingrad
was tegengehouden door een briljant Duitse troepen gaan in de tegenaanval
verzameld door maarschalk Erich von Manstein,
een van Hitlers beste tactici.
de stad Charkov,
gevangen genomen door troepen Sovjets in februari,
werd overgenomen door pantserwagens van de Waffen-SS in maart.
Maar het Rode Leger was gekomen om een zak te houden en vast te houden
150 kilometer bij 180
tussen Orel naar het noorden en Belgorod naar het zuiden.
In het centrum lag de stad Koersk.
De hitte was terug aan het Russische front
en Hitler en zijn generaals bestudeerden de volgende operaties.
op hun kaart, ze konden zien
dan de frontlinie nu uitgebreid van Leningrad naar het noorden
naar Rostov aan de Don in het zuiden.
De Koersk-zak, en de Sovjetlegers
die daar waren ingeburgerd leek rijp om verwelkomd te worden.
Stafchef, Generaal Kurt Zeitzler,
wilde ze isoleren door een tangbeweging.
Hij werd gesteund door twee maarschalken,
Erik von Manstein en Hans von Kluge.
Maar de führer was dat niet geen haast om een beslissing te nemen.
Na de capitulatie van de laatste As-troepen in Italië op 13 mei
hij vreesde een landing Anglo-Amerikaans in Europa.
De Wehrmacht moest het proberen om de Koersk-zak te vegen
of was het nodig om op het rode leger te wachten lanceert zijn zomeroffensief?
Een grote preventieve aanval zou Stalins plannen kunnen dwarsbomen,
maar als de Anglo-Amerikanen geland op Sardinië,
in Griekenland, Sicilië, tegelijkertijd,
Hitier kon bijna geen voorraden meer hebben
voor het theater van de Mediterrane operatie.
Uitzonderlijk, de Führer kon geen beslissing nemen.
Zijn inspecteur van pantsertroepen,
de beroemde commandant Heinz Guderian gepantserde troepen,
was stevig tegen het project van Kurt Zeitzler.
Is het echt nodig om Koersk dit jaar aan te vallen?
Denk je dat iemand weet je waar Koersk is?
De hele wereld maakt het niet uit of we Koersk zullen innemen of niet
verklaarde hij aan Hitler.
De Führer antwoordde: "Ik weet het, maar als ik eraan denk, word ik geobsedeerd."
Het offensief dat was ontvangen de codenaam Citadel,
oorspronkelijk gepland voor 4 mei werd uitgesteld.
Tegelijkertijd, de informatie werd doorgegeven
aan het Sovjet opperbevel door de Britse inlichtingendienst
dankzij het spionagenetwerk Lucie, gevestigd in Zwitserland.
Daarnaast de bronnen van het Rode Leger leverde Stalin
informatie op Duitse plannen.
In de zomer van 1943, de Wehrmacht en het Rode Leger
kon rekenen van de 3.000.000 soldaten elk,
dat wil zeggen 6.000.000 in totaal.
Duitsland was bezig om de wedstrijd te verliezen
tot bewapening tegen de Sovjet-Unie.
Dag na dag, de machtsverhoudingen aan het Russische front
gekanteld in het voordeel van Stalin.
In afwachting van de verloving, de Wehrmacht verzamelde 50 divisies,
waaronder 17 pantserwagens wie zou in de strijd brengen
de kracht van hun nieuwe Tiger-tanks en Panther en machtige kanon
zelfrijdend van 88 mm gedoopt Ferdinand.
De Duitsers hadden 900.000 man, 3.000 tanks
en bijna 2.800 vliegtuigen voor Operatie Citadel.
Voorbereiding op het offensief had tijd gegeven aan het rode leger
om een geavanceerd systeem te bouwen mijnenveld,
van sloten en posities antitankartillerie
om de hardloopzak te beschermen slechts tot een diepte van 150 kilometer.
Om een doorbraak te voorkomen,
Stalin had verzameld niet minder dan 1.300.000 soldaten,
3.600 tanks, 20.000 kanonnen en ongeveer 2800 vliegtuigen.
Behalve verloren hebben het voordeel van verrassing,
de Wehrmacht was in de minderheid in mannen en wapens.
3 juli, zonder enig teken van significante beweging
bondgenoot in de Middellandse Zee,
de Führer gaf groen licht naar Operatie Citadel.
Vierentwintig uur later,
de Duitsers testaanvallen gelanceerd
tegen perimeterverdedigingen buiten Russische posities.
De volgende dag, 5 juli, het hoofdoffensief was begonnen.
het negende leger, onder generaal Walter Model
van de centrale legergroep,
vormden het noordelijk deel van de tang van Operatie Citadel,
en zijn wagens probeerden het door de Sovjetverdediging breken
op een breed voorhoofd ongeveer vijftig kilometer.
Na vier dagen, de strijd vertraagt.
In het zuiden het Vierde Pantserleger
en onthechting leger Kempf brak door een gang
ongeveer dertig kilometer.
Op 12 juli stonden ze op het punt om om door de Sovjetverdediging te breken.
Diezelfde dag vond het grootste plaats tankslag nog nooit gezien
wanneer de twee legers Duits en Russisch pantser
stonden oog in oog in Prokhorovka.
Acht uur lang duizenden mannen,
in het stof van de steppe,
bezweet en bang,
vastzitten in hun voertuigen zwaar bewapend,
botste erin onbeschrijfelijke chaos.
honderden stierven, versnipperd door de scherven van gesmolten staal
of verkoold door de explosies benzine of munitie.
Maar terwijl de gigantische tankslag woedde,
het Rode Leger lanceerde een offensief tegen Leger Groepscentrum.
Het Negende Leger van het model in het defensief werd gedwongen.
De volgende dag, op 13 juli maakte Hitler de balans op
over de vorderingen van Citadel.
Enkele terreinwinsten Was gemaakt,
maar de verliezen waren zwaar 50.000 doden en gewonden.
De landing op Sicilië, drie dagen later maakte de führer zich zorgen.
Bereid om te mobiliseren zijn reserves om Italië te beschermen,
hij gaf de opdracht om het Koersk-offensief te stoppen.
In de ruimte van één nacht, de Wehrmacht werd gedwongen
de velden te verlaten van de slag om Koersk.
Op 5 augustus vierde Moskou feest de bevrijding van Orel en Belgorod
met enorm vuurwerk.
Een beetje minder drie weken later, op 24 augustus,
Sovjettroepen heroverden Kharkov voor de tweede en laatste keer.
De Wehrmacht ging door om te vechten in het Oosten,
maar alle hoop van de overwinning was verdwenen.
Tegelijkertijd deed Hitler een poging om zijn Italiaanse bondgenoot opnieuw te motiveren,
Duce Benito Mussolini.
Op 19 juli vloog Hitler naar Italië om hem te ontmoeten.
In een villa stevig bewaakt in Feltre,
de Führer sprak voor twee uur non-stop
moed geven en zal zijn vriend de duce.
Op de 24e, het hoofdkwartier van Hitler werden op de hoogte gebracht van de afzetting van Mussolini
evenals een luchtaanval belangrijk voor de stad Hamburg.
Deze inval was de eerste van drie uitgevoerd tegen deze stad tijdens
waarvan de bommenwerper RAF-commando
rommelden de radars duitse luchtverdediging
dankzij duizenden stroken aluminiumfolie.
Codenaam van de Window-operatie.
De Flak was verblind.
Britse nachtjagers brandbommen afgeworpen
in het oude stadscentrum, het starten van een vuur
dat veranderde in een vuurstorm die alles op zijn pad verslond.
Naar schatting zo'n 30.000 het aantal mannen,
van vrouwen en kinderen die zijn omgekomen en 500.000 het aantal daklozen.
Tijdens de laatste dagen van 43 juli de echo's van de vernietiging van Hamburg
en zware menselijke verliezen verspreidde zich als een golf van angst
in andere Duitse steden,
grotendeels bewaard gebleven tot nu toe geallieerde bombardementen.
Binnen de nazi-partij
Ambtenaren vroegen zich af Voor de eerste keer.
Doet onvrede op het verloop van het conflict
ging veroorzaken de ineenstorting van het regime,
zoals het was geproduceerd met Mussolini?
Generaal Patton behoorde tot de geallieerden vastbesloten om Messina als eerste in te nemen.
Hij vertelde een van zijn commandanten,
"Het is een paardenrace waarin het prestige van het Amerikaanse leger staat op het spel.
We moeten Messina innemen vóór de Engelsen.
Het Britse Achtste Leger zat vast aan de voet van de Etna,
en zelfs als hij erin slaagde los te komen Duitse en Italiaanse verdediging
van hun positie in de hoogte,
de geallieerde troepen werden afgeremd door vijandelijke mijnenvelden
en vernielde bruggen.
Toen de eerste Amerikaanse troepen kwam Messina binnen op de ochtend van de 17e,
ze vonden een verlaten stad.
Kort daarna ontving Patton de overgave van de stad,
een kleine gemotoriseerde kolom Britten kwamen de haven binnen.
Patton had de race gewonnen, maar het was een schijnoverwinning.
In zes dagen en zeven nachten,
40.000 of meer Duitsers dan 60.000 Italianen waren geëvacueerd
door de Straat van Messina met de meeste van hun voertuigen,
hun zware wapens en hun reserveringen.
Sicilië zijn in hun handen,
de Britten en de Amerikanen kon nu
maritieme konvooien organiseren over de Middellandse Zee
in plaats van ze rond te laten gaan van Afrika naar het Suezkanaal.
Op de avond van 17 augustus Operatie Husky liep ten einde.
In Engeland 571 Halifax en Lancaster vertrok vanaf hun basis
in Lincolnshire en East Anglia om het experimentcentrum aan te vallen
Duitse geheime wapens in Peenemünde aan de Oostzee.
Gedurende de voorgaande maanden, verkenningsmissies
RAF fotografisch boven Peenemünde
had toegestaan om het bestaan te ontdekken
A4-raket voor lange afstanden en de vliegende bom FG 76
dat Hitler hoopte inzetten tegen Londen
vóór eind 1943.
Tijdens de RAF-aanval 1600 ton conventionele bommen
en 231 ton brandbommen werden gedropt,
vernietigen een groot deel van de site
en het doden van meer dan 730 mensen,
waaronder twee zeer belangrijke Duitse wetenschappers.
De volgende dag, generaal Hans Jeschonnek, Stafchef van de Luftwaffe,
schoot zichzelf door het hoofd omdat het niet gelukt is
voorkomen het bombardement van Peenemünde.
De Britten hoopten dan deze luchtaanval
een fatale slag zou toebrengen aan het geheime wapenprogramma van de nazi's.
Maar aan het einde van het jaar
het was duidelijk dat de Duitsers zetten hun rakettesten voort
en vliegende bommen in testcentra
verder gelegen het bereik van geallieerde bommenwerpers.
Diezelfde 17 augustus Churchill en Roosevelt,
evenals hun adviseurs militair en diplomatiek
ontmoet voor de tweede keer in drie maanden,
dit keer op de grond Canadees in Quebec.
De conferentie kreeg de codenaam Quadrant.
In het programma Operatie Overlord, het mediterrane theater,
Verre Oosten en buislegeringen,
De codenaam van Anglo-Amerikaans project
gezamenlijk produceren een atoombom.
Maandenlang de Britten pleitte voor
van een landing in Italië, want van daaruit de geallieerden zouden de Balkan kunnen aanvallen
en een weg openen maritiem door de Egeïsche Zee,
ervan uitgaande dat we kunnen overtuigen Turkije moet zijn neutraliteit opgeven.
Roosevelt volgde deels Churchill.
Eens de geallieerde troepen stevig gevestigd in Sicilië,
Eisenhower werd besteld om zich voor te bereiden op een landing in Italië.
De val van Mussolini maakte de operatie urgent,
maar die had hij niet slechts een beperkte tijd om dit te doen,
want een groot aantal Amerikaanse landingsschepen
moesten worden overgedragen in de Stille Oceaan.
Maar waar de geallieerden moeten ze van boord gaan?
Churchill koos voor een landing op de top van het Italiaanse schiereiland,
het dichtst bij Rome.
Waarom zouden we het been op gaan als luizen vanaf de enkel?
Het is het beste om te slaan recht op de knieën, gromde hij.
Eisenhower's planners onwillig
buiten bereik van boord gaan geallieerde strijders regeerden
op degenen die ze dachten een veiligheidscompromis zijn.
operatie lawine, een landing van 190.000 Britten
en Amerikanen in de Golf van Salerno,
aan de oostkust van Italië.
Eenmaal geland, de geallieerde troepen naar Napels zouden oprukken
om hun logistieke lijnen te beveiligen en dan verder richting de Adriatische Zee
om de troepen te blokkeren Duitsers in Zuid-Italië.
Hitler, waarschuwde door zijn inlichtingendiensten
die de Italianen wilden opgeven,
geordende concentratie machtige reserves rond Rome
en andere belangrijke steden in heel Italië.
Als Badoglio van kant wisselde,
het opperbevel had een plan bedacht, codenaam Axis,
om de koning van Italië te grijpen,
van de Italiaanse regering, de troepen ontwapenen
en bezetten hun posities het belangrijkste.
Hitler was altijd aarzelend en tegelijkertijd
hij kon het niet vergeten zijn vriend Mussolini die gevangen zat
in opdracht van de overheid van Badoglio sinds 25 juli.
SS-parachutisten besteld door majoor Otto Skorzeny,
kregen de missie om te vinden de Duce en breng het terug naar Duitsland.
De dag van de vierde verjaardag
van de oorlogsverklaring tegen nazi-Duitsland
van premier Neville Chamberlain,
Britse en Canadese troepen van Montgomery's Achtste Leger
stak de Straat van Messina over tijdens Operatie Bay Town.
Onder dekking van een oud lange artilleriebarrage,
ze smolten van Reggio di Calabrië
en niet ontmoet absoluut geen weerstand.
Bij het vallen van de avond,
ze hadden gevangene drie genomen Duitse achterblijvers en 3.000 Italianen.
Voor de eerste keer sinds april 1941,
Britse troepen waren terug op het Europese vasteland.
Montgomery altijd al had twijfelde aan de interesse van Bay Town
vanuit zijn oogpunt,
een landing van het achtste leger aan de voet van Italië kon het niet helpen
de belangrijkste Geallieerde landing in Salerno,
maar hij volgde bevelen op.
Zijn troepen liepen echter vertraging op alleen door kleine troepen
Duitse achterhoede, leek vrij ongehaast
naar het noorden gaan.
Voor twee dagen vanaf 5 september
Amerikaans-Britse troepen,
sterk van drie divisies en twee commandobrigades,
nam deel aan de aanvalsfasen van Operatie Avalanche
vertrokken vanuit de havens uit Noord-Afrika en Sicilië.
Ze behoorden aan het Vijfde Leger van de V.S
onder het bevel van generaal Mark Clark.
Clarks leger zou landen op een front van 50 kilometer
in de Golf van Salerno, tussen Amalfi, op het schiereiland van Sorrento
en naar links en de Akropolis aan de rechterkant.
De stad Salerno midden in het centrum zitten.
hoopte Clark de vijand verrassen,
daarom zag hij af van gebruikelijke lucht- en zeebombardementen.
Het was een roekeloze beslissing.
Clark was een officier moedig en charismatisch,
maar hij had geen bevel gevoerd over troepen in de strijd in deze oorlog.
Terwijl de vloot landingsvaartuig was op weg naar Salerno,
nieuws van de wapenstilstand ondertekend met Badoglio
werden uitgezonden op de geallieerde radio.
De aankondiging verraste de Italianen maar dreef de Duitsers de strijd in.
Troepen van het Derde Rijk onder het commando
veldmaarschalk Kesselring, theater directeur
operaties in de Middellandse Zee,
gelanceerd Asbediening snel.
De meeste troepen van Badoglio die hoopten zich bij de geallieerden aan te sluiten,
werden ontwapend of weggevaagd.
Gelukkig voor de 82ᵉ Amerikaanse luchtlandingsdivisie,
het valt op Rome werd op het laatste moment afgezegd.
De belangrijkste gevechtsvloot Italiaan slaagt erin om uit te varen
vanuit de basis in La Spezia.
Toen ze Sardinië passeerde
volle kracht vooruit om te gaan maak kennis met de Koninklijke Marine,
het Romeinse slagschip tot zinken werd gebracht met een nieuw wapen
Duitse anti-schip de zweefbom HS 293.
De rest van de Italiaanse vloot onbeschadigd aangekomen in Malta.
11 september Admiraal Sir Andrew Cunningham,
opperbevelhebber van de vloot Middellandse Zee van de Koninklijke Marine,
gemeld aan Londen,
"We informeren u graag dat de Italiaanse gevechtsvloot
ligt voor anker onder de kanonnen van het Maltese fort."
Twaalf uur voor ontscheping in de Golf van Salerno,
de 80.000 geallieerde soldaten die meededen
in de vroege stadia van Operatie Avalanche
ontdekte dat ze werden verwacht.
Luftwaffe bommenwerpers vielen de landende schepen aan.
Bij zonsopgang op 9 september de eerste Britse golven
en Amerikanen gingen aan boord van hun landingsvaartuig
en naderde de stranden onder een stortvloed van vuur.
In de Britse sector
schepen die de landingen ondersteunen van de 46ᵉ en 56ᵉ divisies,
bombardeerde de verdediging vijandelijke kusten,
maar wiens sector Amerikaan in Paestum,
commandant van de 36ᵉ divisie van Texas,
in actie komen Voor de eerste keer,
gehoorzaamt de bevelen van Clark niet vast te stellen
artilleriebeschietingen tegen de kust.
De Texanen leden zware verliezen.
Maarschalk Kesselring nauwkeurig geraden
de plaats van de directeur landen in Italië.
Om het tegen te gaan, hij had zes divisies ingezet
onder het bevel van generaal Heinrich von Witten Goff,
commandant van het 10e leger in de directe omgeving van Salerno.
Ten eerste, de landing verliep zoals gepland.
De Amerikaanse Rangers en de Britse commando's
nam snel de stad Salerno in
en greep de vallei die naar Napels leidde,
aan de linkerkant van de flank van het Vijfde Leger.
Maar de drie aanvalsdivisies zouden hard moeten vechten
landinwaarts oprukkend.
De tekortkomingen van Operatie Avalanche begon te verschijnen.
Het bruggenhoofd van het Amerikaanse Vijfde Leger
was te breed voor slechts drie divisies
en Von Witten Goff-veteranen wist snel te schakelen
om de ruimte te benutten tussen de Britten aan de linkerkant
en de Amerikanen aan de rechterkant.
Rangers en Commando's die de parades verdedigde
in de berg bevonden zich vreselijk blootgesteld
aan vijandelijke aanvallen.
12 september de gevechten in Salerno begonnen
in hun meest kritieke fase.
De Duitsers waren vastberaden om het bruggenhoofd te elimineren
van het Amerikaanse Vijfde Leger voor Montgomery's achtste
tijd hebben om het vanuit het zuiden te versterken.
Voor de komende 72 uur, gewelddadige tegenaanvallen
bijna bereikt om de Amerikanen terug naar zee te duwen.
Op de avond van 13 sept. Mark Clark vroeg het zelfs
bij het marinecommando help hem het hoofdkwartier te evacueren
van het vijfde leger gevestigd op het bruggenhoofd.
De vijand werd door artillerie teruggeslagen
van het Amerikaanse Vijfde Leger
en scheepskanonnen bondgenoten die voor de kust varen.
Geallieerde versterkingen versnelden de beweging om Salerno te bereiken.
De dreiging vervaagde.
op 16 september Montgomery's Achtste Leger
sluit zich aan bij de vijfde door Mark Clark,
en op dezelfde dag Von Witten Goff beval het Duitse 10e leger
naar het noorden terug te trekken.
De beproeving van de vijfde Het Amerikaanse leger was eindelijk voorbij.
Zoals gewoonlijk de Duitsers geslaagd in een zeer bekwame pensionering
en dit is pas de eerste Oktober dat de eenheden
van de zevende Britse pantserdivisie
Napels binnengekomen, wat natuurlijk het hoofddoel was
van Operatie Avalanche.
Operatie Avalanche was daarmee voorbij.
Het had de geallieerden gekost meer dan 12.000 man.
Maar de krachten van Von Witten Goff, hoewel schaars,
nog konden vechten.
Hetzelfde gold voor de vriend en bondgenoot van Adolf Hitler, Benito Mussolini.
De geallieerden hadden hun eerste gemaakt niet op Europese bodem,
maar de confrontatie voor de zachte onderbuik van Europa,
zoals Churchill Italië graag noemde,
stond nog maar in de kinderschoenen.