Er zijn niet genoeg superlatieven om de titanenconfrontatie te beschrijven
die zich tegen Hitler en Stalin verzetten.
Het was de grootste geschiedenis militaire campagne
erbij betrekken het grootste aantal deelnemers,
met de zwaarste verliezen,
waar de grootste plaatsvond tankgevecht ooit gezien.
Klimaat omstandigheden Het werd een hete Kaukasische zomer
bij extreme kou arctische winter naar Leningrad.
Hier zijn de mannen van Legergroep Noord vocht
en stierf.
Altijd op koers versterking en uitrusting,
ze beschouwden zichzelf zoals de vergetenen aan het Russische front.
Het is geen verrassing
dat zij het conflict doopten waarin zij betrokken waren
als een eeuwige oorlog van de arme soldaat.
De meeste van deze arme soldaten van Legergroep Noord
nooit meer naar Duitsland zouden terugkeren.
De constante eisen van het wreedste conflict uit de geschiedenis
gingen eindelijk het geheel maken van de legergroep zijn slachtoffer.
Eind 1940, Adolf Hitler aangekondigd aan zijn staf
dat hij het onherroepelijke besluit had genomen Rusland aan te vallen.
Hij zou een plan volgen dat snel uitkwam die berustte op drie doorbraken,
voerde uit door drie grote legergroepen
totaal bij elkaar te brengen van 3,5 miljoen mannen.
De algemene Duitse strategie was in drie belangrijke parallelle ontwikkelingen.
De eerste richtte zich op Leningrad, in het noorden,
de tweede, Moskou, in het midden,
en, voor de derde, Odessa, aan de Zwarte Zee.
Zoals zijn naam aangeeft, Legergroep Noord
vormden de noordvleugel van het Duitse offensief tegen Rusland
In juni 1941 op het moment van de aanval,
Legergroep Noord stond onder bevel door veldmaarschalk Ritter von Leeb
en bestond uit twee legers:
de 16e, aanvankelijk onder bevel van maarschalk Busch,
en de 18e, onder leiding van generaal Von Kuchler.
Voor de eerste doorbraak in Rusland onder bevel van Plan Barbarossa,
de Noordgroep profiteerde van de steun van een krachtige pantsermacht,
de pantsergroep 4, onder het gezag van generaal Hoepner.
Voor luchtsteun is
de Noord-groep zou dat kunnen beroep doen op Luftflotte 1,
onder bevel van generaal Keller.
Luftflotte 1 stuk zou verantwoordelijk zijn voor de grondaanvallen
tijdens de blitz van 22 juni.
De steun van de marine was verzekerd door de machtige noordelijke gevechtsgroep,
onder bevel van admiraal Karlz,
die we zien voorbereiden de operatie met zijn hoge officieren.
-Commandant van Legergroep Noord was veldmaarschalk von Leeb,
wie heeft besteld Legergroepcentrum.
Hij had Frankrijk aangevallen met succes in 1940.
Hij werd gesteund door de meest effectieve officieren
dat het Duitse leger bevond zich in zijn gelederen.
-Natuurlijk kunnen ze dat voortbouwen op hun ervaring
verworven aan het westfront, maar ondanks de kwaliteiten van zijn officieren,
dit soort operaties liet al snel zijn grenzen zien.
Het succes van Legergroep Noord werd in minder dan 24 uur voltooid
toen hij Frankrijk in tweeën sneed.
-Voor de grote aanval op Rusland,
Legergroep Noord had van de ruim 800.000 man,
georganiseerd in drie pantserdivisies,
drie gemotoriseerde infanterie en drie veiligheidsdivisies.
Legergroep Noord was geenszins de gepantserde moloch,
zoals de legende zegt.
4/5 van zijn soldaten moest te voet de strijd aangaan,
zoals die van Napoleon iets meer dan een eeuw geleden.
In 1941, mechanisatie was nog niet dominant.
Legergroep Noord 200.000 pk nodig
om zijn wapens en uitrusting te slepen.
De legergroep 1.200 kanonnen kunnen inzetten.
Wat vliegtuigen betreft, hij was slechter uitgerust
dan de zuidelijke en centrale groepen,
maar hij kon tellen op 600 pantservoertuigen en 430 vliegtuigen.
Legergroep Noord zou kunnen worden overwogen,
in veel opzichten, zoals de armsten vergeleken met de zuidelijke en centrale groepen.
Maar aanvankelijk, ook al was het minder belangrijk,
hij slaagt erin zijn doelen te bereiken eind juli, met grote vaardigheid
en sneller dan andere Duitse legergroepen.
Ongetwijfeld omdat, tot op zekere hoogte minder belangrijk,
het was van betere kwaliteit dan andere Duitse formaties
en het te bedekken terrein was minder moeilijk
dan die van de andere twee groepen, vooral de zuidelijke.
Legergroep Noord de leiding zou nemen over het noordwestelijke front,
die onder bevel stond van Kuznetsov.
In theorie, Russische troepen waren superieur
en beter uitgerust met tanks, kanonnen en vliegtuigen.
In praktijk, het rode leger als geheel
bleek gedemoraliseerd door interne spanningen.
Zeer slecht voorbereid
het grootste deel van het Russische materiaal bovendien verouderd of buiten dienst was.
Het resultaat was dat, tijdens de eerste face-to-face ontmoetingen,
Er was niet echt sprake van een gevecht.
Tijdens de eerste fasen van zijn campagne,
Legergroep Noord overspoeld door de Baltische staten,
Litouwen en Estland snel dalend.
Deze bliksemdoorbraak werd met vreugde gevierd door burgers van steden als Riga,
waar de Esten over nadachten de Duitsers als bevrijders.
Een van de grote uitdagingen van maritieme oorlogvoering is gedurende de hele campagne,
bestond uit het proberen te verwijderen Sovjet-marine-activiteit
door duizenden mijnen te leggen.
Een missie die altijd wordt uitgevoerd, zelfs onder luchtdreiging.
Deze gevechtsgroepschepen van Karlz bleef mijnen leggen,
ondanks de aanvallen van de luchtmacht van het Rode Leger.
Op aarde de aanwezigheid met een krachtige gepantserde kracht,
de Panzergruppe 4,
naar Legergroep Noord gebracht broodnodige steun
tijdens doorbraken en vooruitgang in Rusland.
Zolang ze maar verloofd waren ter ondersteuning van Legergroep Noord
de tanks van Panzergruppe 4 een beslissende rol gespeeld.
Maar zelfs met de tanks, Juni en juli snel vooruit
werden tegengehouden door de vaste stoffen verdedigingslinie van Stalin,
tegengekomen in augustus en begin september.
Geen Duitse legergroepen kon geen tanks verliezen.
Bovendien konden ze dat niet veroorloven om iets te verliezen.
De beginvoorwaarden van de oorlog in het oosten kreeg een zware klap.
Panzergroep 4 werd verwijderd uit de noordelijke groep.
In de vroege stadia van juli augustus tot eind september,
het was niet al te ernstig, maar in 1942 was het niet meer hetzelfde.
Het is gemakkelijk om te denken dat het verlies van Panzergruppe 4 in september 1941
was verantwoordelijk van het falen van Legergroep Noord
grijpen van zijn strategische doelstelling, Leningrad.
Het is niet eenvoudig.
De moeilijkheid van de missie,
d.w.z. een grote stad overnemen goed verdedigd als Leningrad,
zou zijn vergemakkelijkt van Panzergruppe 4.
Zijn herplaatsing hielp de zaak van de noordelijke groep niet.
Beroofd van vuurkracht wat hem in staat zou hebben gesteld Leningrad te omsingelen
en isoleer het.
De verdwijning van Panzergruppe 4 was een voorbode
aankomende evenementen, duidelijk te zien
dat de noordelijke groep werd overwogen zoals de arme relatie
van de drie Duitse legergroepen.
Het was snel duidelijk dat dit toestel niet mag verwachten
te ontvangen uit aanvulling in elke vorm
en dat de groep dat ook zou moeten doen het grootste deel van zijn campagne uitvoeren
met praktisch geen reserveringen tot zijn beschikking.
Allemaal gedacht dat de beslissende veldslagen aan het oostfront
elders zou plaatsvinden.
In het algemeen,
krachten waren op elkaar afgestemd naar hun onmiddellijke doelen,
degenen die de noordelijke groep zou bereiken.
De gebeurtenissen hebben dit aangetoond.
Het was niet van een slechte relatie,
het was een vervuld bevel
die doelen bereikt die Hitler voor hem had opgesteld,
dat wil zeggen: de Baltische staten veroveren,
ga direct naar de was en Baltische staten maken
basen voor toekomstige operaties in Rusland.
Het is echter eerlijk om te zeggen dat vanaf oktober,
Hitler begon te aarzelen tussen Oekraïne wat een strategische doelstelling was,
en Moskou, dat was een politiek doel.
De noordelijke groep werd het arme kind als het gaat om de basisallocatie
voor vervulling van zijn strategische doelstellingen,
neem namelijk Leningrad.
Het is eerlijk om te zeggen dat het falen van het Duitse opperbevel
om het te leveren, verhinderd de noordelijke groep om te slagen in haar missie.
In het noorden vinden de gevechten om de Stalinlinie plaats waren een echte nachtmerrie.
Duitse verliezen bereikt die van de Eerste Wereldoorlog.
Na een reeks hevige gevechten gedurende welke de SS-divisie
onderscheidde zich bijzonder
de stalin-linie werd eindelijk verbroken aan het einde van augustus
en de noordelijke groep snelde erin.
Het hoofdprobleem voor de Duitsers van die tijd
was de verschijning op het slagveld middelgrote tank T-34 en zware KV-1.
Deze twee machines waren superieur aan Duitse tanks
en heeft het meeste doorstaan Duitse antitankwapens,
vooral voor 37 millimeter kanonnen,
de meest gebruikte.
Generaal Erhard Raus die vocht met Legergroep Noord,
liet een nauwkeurig verslag van de bijeenkomst achter met de nieuwe Russische tanks.
Toen kwam plotseling, Voor de eerste keer
een bataljon vijandelijke zware tanks van een nog onbekend type.
De tanks verdrongen zich gepantserd infanterieregiment
en tuimelde in artillerieposities.
de projectielen van allemaal verdedigingswapens,
met uitzondering van het 88 mm luchtafweergeschut,
waren aan het stuiteren op het dikke vijandelijke pantser.
De 100 Duitse tanks waren niet in staat om zich te verzetten tegen de twintig Russische kolossen
en verliezen geleden.
Diverse Tsjechische kaarten, de T-36,
die vastzaten vanwege mechanische problemen,
werden platgedrukt door de Russische monsters.
Hetzelfde lot was weggelegd voor een batterij Middelgrote houwitsers van 150 millimeter
die nog steeds blijven schieten tot de laatste minuut.
Ondanks veel directe gevolgen op afstanden van 200 meter,
de granaten konden ze niet plaatsen de minste tank buiten werking.
De situatie werd kritiek.
Alleen de 88 slaagden daarin om een ​​handvol Russische KV-1's te vernietigen,
en anderen dwingen zich terug te trekken in het bos.
Het enige sprankje hoop voor de Wehrmacht
waren dat Russische tanks waren nog maar weinig in aantal,
dat hun gevechtstactiek vaag was
en hun verspreide formatie,
wat aangeboden mogelijkheden voor betrokkenheid.
De weg naar Leningrad bleef dus open.
In de eerste twee maanden van Operatie Barbarossa in juni 1941,
het is eerlijk om te zeggen dat de noordelijke groep succesvoller was
dan de centrale en zuidelijke groepen.
Legergroepcentrum perfect gelukt
volledig te vernietigen de eenheden die hem probeerden te confronteren.
Hij had het vermogen om dit effectief te doen.
De noordelijke groep daarentegen is degene die eind juli heeft uitgevoerd
alle toevertrouwde werkzaamheden door het Duitse opperbevel.
Hij veegde praktisch het gehele noordwestelijke Russische front.
Hij schakelde twee Russische legers uit en stroomde naar de buitenwijken van Leningrad.
Het was een enorm succes.
De val van het Westfront van de Sovjet-Unie vond plaats een catastrofe voor de Rode Zee,
wat Stalin leidde op de rand van wanhoop.
Ik denk dat het komt door de effectiviteit ervan dat de noordelijke groep daartoe in staat was
om druk uit te oefenen op de Sovjets.
Leningrad, begin september, werd zeer bedreigd.
Terwijl de noordelijke groep haastte zich naar Leningrad,
verwarring heerste.
Veel Russen gevangen waren genomen
en veel soldaten, ongeorganiseerd,
zat vast in de zak van Oranienbaum
aan de kust, ten westen van Leningrad.
De zak van Oranienbaum was dat wel een strook land die in handen was van de Russen.
Het was een gebied dat nooit werd ingenomen door Legergroep Noord
en wat bleek een doorn in het oog zijn.
Toen Legergroep Noord overspoelde de Sovjet-Unie
in juni 1941,
hij veegde het zeer grote gebied snel,
Naar het noorden gaan,
vernietigen of afstoten de Sovjetlegers.
Maar een klein deel van het 8e Sovjetleger,
die had geleden zware verliezen tijdens de aanval,
werd regelrecht terug naar de kust gedreven.
Daar binnen uit de zak van Oranienbaum,
elementen van het 8e leger werden voor drie jaar geblokkeerd.
Deze zak wordt uiteindelijk van groot strategisch belang.
Het Oranienbaum-gebied liet de Russen toe om het eiland Kronstadt te beschermen.
Het eiland Kronstadt was van levensbelang
voor de marinebasis ten westen van Leningrad.
Het liet Sovjet-troepen toe van de regio, de marine, het leger,
om de Duitse troepen te voorkomen van Legergroep Noord
een totale blokkade van Leningrad uit te voeren,
dus faciliteren de overgang van de bevoorrading naar de belegerden.
Op 4 september 1940 luitenant Darius van het eerste pantserregiment
waarschuwde zijn hoofdkwartier via de radio dat zijn eenheid Leningrad had bereikt.
Eenheden van de Noord-groep Shlisselburg in beslag genomen,
ten oosten van Leningrad.
Andere eenheden en hun Finse bondgenoten kwam uit het noorden.
Duitse troepen snijden de spoorlijn die naar Leningrad leidt.
Het lot van de stad en zo van de 30 divisies leek verzegeld.
Anders wat ze verwachtten,
de noordelijke groep ontving het bevel niet een aanval op de stad uit te voeren.
Na een serie van hevige gevechten in de omgeving,
Hitler, verrassend genoeg,
beval zijn troepen om Leningrad te belegeren.
Misschien was hij bang op afstand bestuurbare explosies
die de Russen hadden gebruikt zeer effectief in Kiev.
Het is een beslissing die veroorzaakt vandaag de dag nog steeds veel discussie.
Dit hangt samen met twee mogelijke verklaringen
voor het falen van de noordelijke groep Leningrad in te nemen.
Het eerste is een prioriteitsconflict
tussen Hitler en het militaire opperbevel.
Wat verhinderde de noordelijke groep om de nodige middelen te verkrijgen
om de stad snel in te nemen.
De tweede is de reactie van Hitler
naar de ervaring van het 6e leger in Kiev, in augustus en september 1941.
Hij vreesde dat de troepen wees niet kwetsbaar
door de straten van de steden te betreden zoals Kiev, Moskou of Leningrad.
ironie van de geschiedenis,
wij weten wat er is gebeurd uit 1941
aan de kant van de stad Stalingrad.
Maar in 1941 Hitler was vreselijk terughoudend
infanterietroepen inzetten in stedelijke gebieden
overgeleverd aan de genade van de Sovjet-tegenaanvallen of stadsguerrilla's.
De Duitse superioriteit kon dat niet zich onder deze omstandigheden laten gelden.
Ze was gedacht voor de gevechten geopend op het Sovjet-platteland.
Vanaf het begin van het beleg van Leningrad een relatief stabiele frontlinie
begon te tekenen in de noordelijke sector,
dat grensde aan de linkervleugel van Legergroepcentrum.
Het 16e leger was aan het vechten op de rechterflank van de noordelijke sector,
nabij de linkerflank van Legergroep Zuid.
Beide partijen zouden blijven aan het oostfront dicht bij elkaar
gedurende de gehele duur van de oorlog.
Het verloop van het beleg van Leningrad
toont aan dat de noordelijke sector werd eigenlijk als secundair beschouwd.
De mannen van de noordelijke groep waren overtuigd dat ze een paupersoorlog voerden.
De verliezen aan het front Russisch was enorm geweest,
maar slechts 67.000 man werden toegewezen aan de noordelijke groep,
terwijl 131.000 naar het centrum gingen en 119.000 naar Legergroep Zuid.
Toen het tijd was om toe te wijzen nieuwe reservedivisies,
de situatie was zelfs nog minder gunstig.
21 nieuwe divisies naar het front gestuurd
door het opperbevel in de herfst van 1941,
slechts drie werden getroffen naar Legergroep Noord.
Het was een hint over het te verwachten vervolg
aankomende evenementen.
Eén van de onverwachte voordelen voor deze legergroep
was af en toe een steuntje in de rug die hij ontving van Duitse marine-eenheden
actief in de Oostzee.
Sinds een van zijn flanken lag aan de Oostzee,
de noordelijke groep was de enige
wie kon tellen op serieuze steun van de Kriegsmarine.
De Duitse marine speelde een grote rol
in de oorlog tussen Sovjets en Duitsers.
Toen ze bij de Oostzee aankwamen,
de Duitsers haastten zich om het met mijnenvelden te bedekken.
Met andere woorden,
ze hielden de Sovjetonderzeeërs gevangen waar zij waren.
De Duitse opmars langs de kust
de vloot beroofd van de Oostzee vanaf zijn bases.
Deze vloot werd samengesteld rond Leningrad.
Zijn rol in 1941-42 was eenvoudig ondersteuning bieden
met vuurkracht van zijn grootste schepen.
Het 18e leger,
bij velen betrokken amfibische operaties
grijpen eilanden in de Oostzee,
zware verliezen geleden, wat zeer schadelijk was.
De bronnen ernstig beperkt zijn
Gedurende de hele oorlog,
het gebrek aan versterking beperkte strategische opties
voor commando van de legergroep.
Deze situatie vereiste grote vaardigheid
jongleren tussen de verschillende divisies beschikbaar
behouden een constant front rond Leningrad,
bijna drie jaar lang.
Leningrad werd belegerd in de strikte zin van het woord.
De Duitsers blokkeerden de stad en haar voorsteden,
maar deze belegering was nooit totaal.
De Finnen gedeeltelijk verantwoordelijk voor deze situatie.
Maarschalk Mannerheim, Finse leger,
zei dat hij geen enkele rol zou spelen in een directe aanval op Leningrad.
Het was een van de voorwaarden dat Finland oorlog zou voeren.
Hij had evenzeer de situatie in gedachten politieke dan de militaire situatie,
omdat de betrekkingen tussen Finnen en Russen was een lang verhaal.
Het resultaat was dan Duitsers en Finnen
konden niet snijden volledig Leningrad van de rest van de wereld.
Russische troepen zouden dat kunnen doen bevoorraad de stad vanaf het Ladogameer,
ten noordoosten van de stad.
Sinds de winter van 1942 de spoorlijn ten oosten van Leningrad,
verbonden Leningrad voor de rest van de Sovjet-Unie,
die kon voorzien troepen en voorraden
bewoners toestaan van de stad om te overleven.
Ik besprak met een van de Sovjet-onderhandelaars
over de vredesbesprekingen tussen Sovjets en Finnen
later tijdens de oorlog.
Hij zei dat de Russen was het niet vergeten
wat de Finnen hadden gedaan, of liever niet had gedaan.
Want als de Finnen waren opgeschoven nog even en sloot de stoel,
het zou de dood van Leningrad hebben betekend.
Na de oorlog ontdekten we wandellogboeken lezen
van het 16e en 18e leger,
dat de commandanten van de twee formaties had verboden,
zelfs tijdens rustige periodes, de terugtrekking van de minste eenheid van het front,
zelfs om een ​​rustperiode in te lassen.
Het had de voorkeur om de verdeeldheid voorop te houden
en wijs het toe aan een aangrenzende sector.
Een reserve-eenheid die van het noordfront zou zijn teruggetrokken
was zeker dat hij zou worden opgeëist door het opperbevel
en opnieuw toegewezen op meer cruciale punten:
het middenfront of het zuidfront.
Hoewel het noordfront werd overwogen als een front van secundair belang,
niets kan aan het denken worden overgelaten dat er niets gebeurde.
Er waren vreselijke gevechten op moeilijk terrein,
met enorme moerassen,
enkele zeldzame wegen
en enorm uitgestrekte onbegaanbare bossen.
Het was een echte logistieke nachtmerrie.
De Noordgroep en zijn divisies
geconfronteerd met omstandigheden erg zwaar aan het westelijk front
waar klimaat en terrein de operaties conditioneren.
Het was inderdaad erg koud, het was moerassig en modderig.
Dit is het eerste punt.
Het tweede punt, is dat het onderweg niet rijk was.
Logistiek transport waren erg moeilijk.
Het zou verkeerd zijn om te zeggen het was een andere oorlog.
Het was maar een oorlog,
wat anders uitpakte.
De gevechten waren hevig.
De verliezen aan Russische zijde waren enorm.
De noordelijke groep en formaties van het Rode Leger
schreef een bloedige tragedie.
Op 41 oktober,
de eerste partijdige aanvallen begon moeilijkheden te veroorzaken
naar de achterste gebieden.
Deze aanvallen waren ernstig,
omdat onderontwikkeling infrastructuur in Rusland
betekende dat er weinig was wegen of spoorwegen
vervangen degenen die supporters blokkeerden.
De Russische winter was dat ook een nachtmerrie over het hele front.
Dit is Legergroep Noord die wreedheden heeft ondergaan
van de meest extreme Russische winters.
Het is onmogelijk om je de hardheid van de gevechten voor te stellen
in de strenge winter van Noord-Rusland.
Het noordelijke front last van een aanhoudende kou.
Het was een gebied waar Noord-Noorwegen, Finland en de Sovjet-Unie
meedoen.
Hij werd gekarakteriseerd vooral tijdens de wintermaanden,
door langzame gevechtsomstandigheden.
Wat leidt tot Operatie Rendier
tijdens Operatie Cold Fox, en Operatie Silver Fox.
Het 20e gepantserde bergleger, in samenwerking met de Finse bondgenoten,
probeerden de regio’s binnen te vallen meest noordelijke delen van de Sovjet-Unie,
vooral om de spoorlijn door te snijden tussen arctische havens
en binnen de Sovjet-Unie.
Echter, het Sovjet 14e leger
bleek vanaf het begin een hardnekkige tegenstander te zijn.
Vanaf het begin van de operatie tot het moment waar het 20e leger in 1941 werd gereduceerd,
zij leed het hoogste verliespercentage
van alle legergroepen van Operatie Barbarossa.
Het 20e Bergleger
had geen prioriteit voor het Duitse opperbevel.
Duitsers en Finnen kwamen niet
een beslissende operatie te lanceren tegen de Sovjets.
Naast geografische omstandigheden en moeilijke klimaten,
de strijdlust van het rode leger, die tegenover de noordelijke groep stond,
was niet minder sterk dan dat waarneembaar in andere sectoren.
De zetel van Leningrad werd synoniem met uithoudingsvermogen en lijden.
Er werd ook hevig gevochten in kleine veldslagen
op de lijnen gevestigd rond Leningrad.
Naast deze tamelijk statische gevechten,
er waren verschrikkelijke botsingen rond Demjansk,
in de omgeving van het 16e leger van 1941 tot 1943.
Begin 43, de saillant van Demjansk begon af te brokkelen
totdat het op een paddestoel lijkt uitsteken in de Russische linies.
Onder druk steeds sterkere Russen,
Hitler werd gedwongen afstand te doen aan het ‘geen pensioen’-beleid.
Demjansk werd tijdens de oorlog geëvacueerd van een uitstekend georganiseerde operatie,
dankzij welke 80.000 Duitse soldaten
ontsnapte aan een zekere gevangenneming.
Demjansk was de langste belegering en een bijzondere militaire episode.
Duitse troepen, omringd door de Russen,
moest worden geleverd.
Dat konden ze niet op de grond geleverd worden.
Het moest dus via de lucht gebeuren.
De Luftwaffe zorgde ervoor dat ze het kon
en dat was er geen twijfel daarover.
Tenslotte, in 1943,
Duitse troepen erin geslaagd een gang te doorbreken
dankzij welke de omsingeling van Demjansk eindigde met succes.
Wat interessant is, zijn de lessen
dat het Duitse opperbevel, en vooral de Luftwaffe putte daaruit.
Zodat het mogelijk was om te leveren omsingelde Duitse troepen.
De volgende stoel zou die van Stalingrad zijn.
Eén van de redenen waarom het 6e leger probeerde het niet
om te ontsnappen uit de val van Stalingrad,
toen het duidelijk werd wie kon dit,
was dat Hitler geloofde dat het 6e leger de zak kon vasthouden
terwijl hij werd gesteund door de Luftwaffe.
Natuurlijk gebruikte hij uit de Demjansk-zak
als duidelijk bewijs.
De situatie in Demjansk was echter anders
mogelijke aanbod uit eigen zak tijdens de zomermaanden,
het aantal soldaten minder dan 90.000, tegen 200.000 gevangen in Stalingrad, enz.
Het is zeker dat de Demjansk-pocket, geciteerd door Hitler,
een negatieve rol gespeeld in de geschiedenis van het 6e leger,
zijn omsingeling en de vernietiging ervan in Stalingrad.
Hoewel het geweest is dicht bij de overwinning
Legergroep Noord was nooit in staat
definitief te sluiten de cirkel rond Leningrad.
Het opperbevel bleef bewegen de divisies weg van de noordelijke sector
voeden andere sectoren lopen meer risico.
Het resultaat van dit beleid op twee fronten
was slechts een grootschalig Sovjetoffensief, in januari 1944
eindigt met breken het verzet van de noordelijke groep
en op hetzelfde moment, de strop rond Leningrad.
Na het einde van de belegering van de stad in 1944
de troepen van de Noordelijke Groep trokken zich terug naar onvoltooide verdedigingslinies
bekend als de Panther-lijn.
De Panterlijn was een reeks vestingwerken
die zich uitstrekte tot de regio's centrale en zuidelijke Sovjet-Unie,
uit een vallei die liep tussen het Dvina-meer en het Pskov-meer,
nabij de stad Narva, aan de Baltische kust, Estland.
Het was de bedoeling dat, dankzij deze vestingwerken,
Duitse troepen trekken zich terug zou genieten van wat rust.
die hen zou toestaan om het Sovjetleger in bedwang te houden
het weer dan pantser- en luchteenheden
worden hersteld en keer terug naar de strijd
om het lot van wapens te keren op basis van hun nummer.
Echter, de Panther-lijn was nauwelijks bezet.
Duitse legers, veel tegenslagen gehad,
beschikte niet over voldoende troepen om de lijn effectief vast te houden.
In lijngebieden waar adequate verdedigingswerken zijn
was voorbereid met voldoende soldaten
en vliegtuigen beschikbaar,
ze bleek een obstakel te zijn
bijna onbegaanbaar voor de Sovjetlegers.
Dit suggereert dat goed voorbereid en georganiseerd, met een samenhangend plan,
de Panthère-linie had kunnen worden vastgehouden,
wat tot complicaties zou hebben geleid aan de Sovjetlegers.
De Panther-lijn zou alleen maar kunnen bieden slechts een tijdelijke oplossing
voor het groeiende probleem van Legergroep Noord.
De vernietiging van de legergroep naburig centrum, in juni 1944,
een grote ruimte gegraven in Duitse linies
en links de rechterflank van de noordelijke groep kwetsbaar voor Sovjetaanvallen.
Hitler werd gedwongen te presteren nog een ronde van opnames.
Ze werden gedwongen zich terug te trekken relatief goed op orde
naar Duitsland,
terwijl hij een reeks aanvallen onderging,
het meest opvallende is dat voor de verdediging van Narva in 1944.
Narva speelde een belangrijke rol,
niet alleen wanneer van de Duits-Sovjetoorlog,
maar in de geschiedenis van Rusland.
Narva was de plek van de monumentale nederlaag
in 1700, tegen de Zweden.
Dat had ze eigenlijk wel operationeel belang,
omdat het de voordeur was naar Estland.
In feite hebben de Duitsers die Narva in handen hadden,
waren aanvankelijk verdeeld in 12 divisies,
die de verdedigers van Narva vormen.
Dat wil zeggen: een groep speciaal voor de gelegenheid opgeleid.
De verdediging van Narva was een verschrikkelijk gevecht.
Een doorbraak hier
in gevaar zou hebben gebracht Duitse troepen uit de Baltische landen,
uit Estland en Litouwen.
De SS, Divisie 280 en Divisie 58
verliet het Leningradfront
onder bevel van generaal Govorov,
tussen januari en maart 1944.
Hun lage verliespercentage is niet de vrucht
geavanceerde tactische manoeuvres gepantserde formatie.
Duitse eenheden en het SS-vrijwilligerscontingent
we zijn gered in het vroege voorjaar van maart 1944,
waardoor overstromingen ontstonden en modderstromen,
waarin de Sovjet-tanks kwamen vast te zitten.
De ongelooflijke weerstand die werd geboden door Narva Legergroep,
geïmproviseerde training, afkomstig uit de schamele aantallen van de noordelijke groep
is een spectaculair voorbeeld militaire improvisatie
en bewaar de vergelijking met andere defensieve gevechten
elders in Rusland en Italië uitgevoerd.
In oktober 1944,
de situatie rond Narva hopeloos was geworden.
in tegenstelling tot talloze garnizoenen
waar Hitler om vroeg koste wat kost volhouden,
de Narva-groep weet te ontsnappen en sluit je aan bij Legergroep Noord.
definitief pensioen stond nu op de agenda
terwijl de groep zich terugtrok de Baltische staten naar Duitsland.
Maar Legergroep Noord zou nooit thuiskomen.
Terwijl het Rode Leger was op weg naar Berlijn,
de mannen van de noordelijke groep werden in het nauw gedreven
op het schiereiland uit Koerland, Litouwen.
De overblijfselen van de groep kwam onder Sovjet-aanval
gedurende zes maanden.
Ze werden belegerd van eind oktober 1944 tot mei 1945.
In januari 1945 kwamen de twee legers samen die sinds 1941 diende
onder de vlag van Legergroep Noord,
werden hernoemd Legergroep Koerland
en de denominatie duur verworven van de Nord-groep
werd overgebracht naar een afzonderlijke vergadering conflicteenheden,
onder bevel geplaatst
van een ononderbroken opeenvolging tijdelijke chefs.
De geest van de mannen van de noordelijke groep woonde in Koerland.
Het vreemde feit is dat deze Duitse divisies,
die brak een pad in Koerland,
werden opzij gezet.
Ze waren geblokkeerd en ze konden niets meer doen.
Ze konden het niet meer brengen hun bijdrage aan de strijd elders.
In veel opzichten was het een actie onverantwoord van Hitlers kant.
Het was een aanzienlijke kracht wie had kunnen brengen
een echte bijdrage als ze beschikbaar was geweest.
Ze was er gewoon niet ze was ergens anders.
Het besluit van de Sovjets het was behoorlijk lastig om ze daar achter te laten.
Maar het is wat ze later deden.
Ondanks alles wat het Rode Leger hen stuurde,
de overgebleven elementen van het 16e en 18e leger,
nu aangewezen Koerland Legergroep,
bleef zich tegen pogingen verzetten genomen om hen tot overgave te bewegen.
De gevechten om Koerland waren verschrikkelijk.
Het was niet, wat het oost- en westfront betreft,
grote legers zichzelf over de grenzen gooien
voor indrukwekkend geavanceerde operaties.
In Koerland, de gevangen Duitsers waren geleidelijk aan
en zeker op een onherstelbare manier,
zachtjes in een soort teruggeduwd doodlopende weg door het Rode Leger.
Ze werden tot het einde gesteund door schepen van de Kriegsmarine,
die wist te evacueren sommige divisies werden teruggeroepen naar Duitsland.
Af en toe slaagden ze erin om te lopen enkele echt essentiële versterkingen.
Ja, de Duitse marine hadden een belangrijke rol te spelen.
Toen het Rode Leger begon verder te gaan
van de Baltische kust draaien in Oost-Pruisen,
de Duitse marine had alles te winnen
bevatten Sovjet-marineoperaties
die begon uit te breiden.
Nog belangrijker, ze hadden een cruciale uitdaging,
Probeer zoveel mogelijk burgers te evacueren en Duits leger mogelijk
om ze terug te brengen op Duits grondgebied.
De Kriegsmarine probeerde te beperken de gevolgen van een definitieve nederlaag
nu onvermijdelijk.
De rol van de Duitse marine is essentieel om uit te leggen
waarom Duitse eenheden dapper gevochten
naar de uiteinden van het grondgebied van Koerland.
Het schiereiland was, vanuit militair oogpunt, zonder interesse.
Veel Duitse leiders eind 1944 begin 1945, vroeg Hitler
dit schiereiland te verlaten
en vrij de 26 divisies die vochten,
Zodat zij kunnen versterk de verdedigingswerken
de regio's van groot militair belang,
zoals Oost-Pruisen.
Aan een andere kant, de Duitse marine gebruikte de Oostzee
als oefenterrein voor zijn onderzeebootcommandanten.
Dönitz, Chef van de Marine, destijds
vond dat te behouden de Golf van Gdańsk, aan de Oostzee,
was essentieel om te trainen zijn onderzeebootcommandanten
om het nieuwe te gebruiken en zeer krachtige onderzeeër type 21,
die de marine heeft ingehuurd tot de laatste dag van de oorlog.
De marine speelde een sleutelrol
in het feit dat de Duitsers zo lang gevochten
voor het Koerse Schiereiland.
Maar uiteindelijk dezelfde Kriegsmarine
wie was de reden van de Slag bij Koerland
en had overgebracht de Duitse troepen tot nu toe
werd toen gedwongen om ze van het schiereiland te evacueren
en het gebied verlaten zonder te komen enig strategisch voordeel.
De overlevers van de voormalige Legergroep Noord
behouden hun samenhang en hun vechtvermogen
tot de definitieve overgave van 8 mei 1945,
bijna vier jaar na hun aankomst in Rusland.
Die dag 203.000 man begonnen aan hun lange wandeling
naar gevangenschap.
Velen kwamen nooit meer terug
en de anderen werden bewaard als dwangarbeiders tot 1955.
Een hoge prijs om te betalen vanwege hun lange uithoudingsvermogen.
Van de drie enorme legergroepen die Hitler naar Rusland stuurde,
de noordelijke groep was degene die slaagde beste manier om de gestelde doelen te bereiken.
Hoewel deze campagne eindigde uiteindelijk op een mislukking,
mannen van legergroep noord hun samenhang behouden.
Een paar eenheden slaagden daarin om in dezelfde legergroep te dienen
gedurende de vier jaar van de oorlog in Rusland.