Walang sapat na mga superlatibo para ilarawan ang titanic confrontation
na sumalungat kina Hitler at Stalin.
Ito ang pinakamalaki kampanya militar sa kasaysayan
kinasasangkutan pinakamaraming bilang ng mga kalahok,
na may pinakamabigat na pagkalugi,
kung saan naganap ang pinakamalaki tank battle na nakita na.
Mga kondisyong pangklima ay magiging mainit na caucasian summer
sa sobrang lamig Arctic taglamig sa Leningrad.
Dito ang mga lalaki ng Army Group North ay lumaban
at namatay.
Laging nasa kurso pampalakas at kagamitan,
isinasaalang-alang nila ang kanilang sarili tulad ng mga nakalimutan sa harap ng Russia.
Hindi nakakagulat
na bininyagan nila ang labanan kung saan sila ay engaged
tulad ng walang hanggang digmaan ng kawawang sundalo.
Karamihan sa mga mahihirap na sundalong ito ng Army Group North
ay hindi na bumalik sa Germany.
Ang patuloy na hinihingi ng pinakamalupit na labanan sa kasaysayan
ay sa wakas ay gagawin ang kabuuan ng grupo ng hukbo ang kanyang biktima.
Sa pagtatapos ng 1940, si Adolf Hitler inihayag sa kanyang mga tauhan
na kinuha niya ang hindi na mababawi na desisyon upang salakayin ang Russia.
Susundan niya ang isang planong mabilis na napipisa na nakasalalay sa tatlong tagumpay,
isinagawa ng tatlong malalaking pangkat ng hukbo
pinagsasama-sama ang kabuuan ng 3.5 milyong lalaki.
Ang pangkalahatang diskarte ng Aleman ay sa tatlong pangunahing parallel advances.
Ang unang naglalayong sa Leningrad, sa hilaga,
ang pangalawa, Moscow, sa gitna,
at, para sa pangatlo, Odessa, sa Black Sea.
Gaya ng ipinahiwatig ng kanyang pangalan, Army Group North
nabuo ang north wing ng opensiba ng Aleman laban sa Russia
Noong Hunyo 1941, sa oras ng pag-atake,
Ang Army Group North ay pinamunuan ni Field Marshal Ritter von Leeb
at binubuo ng dalawang hukbo:
ang ika-16, sa simula inutusan ni Marshal Busch,
at ang ika-18, pinamumunuan ni Heneral von Kuchler.
Para sa paunang tagumpay sa Russia, sa ilalim ng utos ng Plan Barbarossa,
nakinabang ang North group sa suporta ng isang malakas na armored force,
ang Panzer group 4, sa ilalim ng awtoridad ni Heneral Hoepner.
Para sa suporta sa hangin,
magagawa ng grupong North apela sa Luftflotte 1,
utos ni Heneral Keller.
Luftflotte 1 stukas ang mamamahala sa mga pag-atake sa lupa
sa panahon ng blitz noong Hunyo 22.
Natitiyak ang suporta ng hukbong-dagat ng makapangyarihang hilagang pangkat ng labanan,
sa ilalim ng utos ni Admiral Karlz,
na nakikita naming naghahanda ang operasyon kasama ang kanyang mga matataas na opisyal.
-Commander ng Army Group North ay si Field Marshal von Leeb,
sino ang nag-utos Army Group Center.
Inatake niya ang France matagumpay noong 1940.
Inalalayan siya ng pinakamabisang opisyal
na ang hukbong Aleman ay nasa hanay nito.
-Siyempre kaya nila bumuo sa kanilang karanasan
nakuha sa kanlurang harapan, ngunit, sa kabila ng mga katangian ng mga opisyal nito,
ganitong uri ng operasyon mabilis na ipinakita ang mga limitasyon nito.
Ang tagumpay ng Army Group North ay natapos nang wala pang 24 na oras
kapag pinutol niya ang France sa dalawa.
-Para sa mahusay na pag-atake sa Russia,
Army Group North ay nagkaroon sa mahigit 800,000 lalaki,
nakaayos sa tatlong nakabaluti dibisyon,
tatlong motorized infantry at tatlong dibisyon ng seguridad.
Army Group North ay hindi nangangahulugang ang armored juggernaut,
bilang ang alamat ay mayroon nito.
4/5 ng kanyang mga sundalo kailangang lumakad sa labanan,
tulad ng kay Napoleon mahigit isang siglo na ang nakalipas.
Noong 1941, mekanisasyon ay hindi pa nangingibabaw.
Army Group North kailangan ng 200,000 lakas-kabayo
upang hilahin ang mga baril at kagamitan nito.
Ang pangkat ng hukbo maaaring magpakalat ng 1,200 baril.
Sa mga tuntunin ng sasakyang panghimpapawid, mas mahina ang gamit niya
kaysa sa timog at gitnang mga grupo,
pero kaya niyang bilangin sa 600 armored vehicle at 430 aircraft.
Army Group North maaaring isaalang-alang,
sa maraming paraan, tulad ng pinakamahirap kumpara sa timog at gitnang mga grupo.
Ngunit sa simula, kahit na ito ay hindi gaanong mahalaga,
nagtagumpay siya sa pagkamit ng kanyang mga layunin sa katapusan ng Hulyo, na may mahusay na kasanayan
at mas mabilis kaysa sa iba pang grupo ng hukbong Aleman.
Walang duda dahil, hindi gaanong mahalaga sa ilang antas,
ito ay may mas mahusay na kalidad kaysa sa iba pang mga koponan ng Aleman
at ang lupain na sakop ay hindi gaanong mahirap
kaysa sa iba pang dalawang grupo, lalo na ang katimugan.
Army Group North ay mamahala sa hilagang-kanlurang harapan,
na nasa ilalim ng utos ng Kuznetsov.
Sa teorya, Ang mga pwersang Ruso ay nakahihigit
at mas mahusay na kagamitan may mga tangke, baril at eroplano.
Sa pagsasanay, ang pulang hukbo sa kabuuan
naging demoralized na pala sa pamamagitan ng panloob na tensyon.
Masyadong mahina ang paghahanda
karamihan sa materyal na Ruso, bukod dito, ay lipas na o wala na sa serbisyo.
Ang naging resulta ay, sa mga unang harapang pagpupulong,
Wala naman talagang away.
Sa panahon ng ang mga unang yugto ng kanyang kampanya,
Army Group North tumagos sa Baltic States,
Lithuania at Estonia mabilis na bumabagsak.
Ang kidlat na pambihirang tagumpay na ito ay ipinagdiwang nang may kagalakan ng mga mamamayan ng mga lungsod tulad ng Riga,
kung saan isinasaalang-alang ng mga Estonian ang mga Aleman bilang mga tagapagpalaya.
Isa sa mga malalaking hamon ng digmaang pandagat, sa buong kampanya,
ay binubuo sa pagsisikap na alisin Aktibidad ng hukbong-dagat ng Sobyet
sa pamamagitan ng paglalagay ng libu-libong minahan.
Isang misyon na laging ginagawa, kahit sa ilalim ng banta ng hangin.
Ang mga barko ng battle group na ito ng Karlz ay nagpatuloy sa paglalagay ng mga mina,
sa kabila ng mga pag-atake ng Red Army Air Force.
Sa lupa, ang presensya na may malakas na armored force,
ang Panzergruppe 4,
dinala sa Army Group North lubhang kailangan ng suporta
sa panahon ng mga pambihirang tagumpay at pagsulong sa Russia.
As long as engaged na sila bilang suporta sa Army Group North
ang mga tangke ng Panzergruppe 4 gumanap ng isang mapagpasyang papel.
Ngunit kahit na sa Panzers, June at July fast forwards
ay pinatigil ng mga solido Mga pagtatanggol sa linya ng Stalin,
nakatagpo noong Agosto at unang bahagi ng Setyembre.
Walang mga grupo ng hukbong Aleman hindi mawalan ng mga tangke.
Bukod dito, hindi nila magagawa kayang mawala ang kahit ano.
Ang panimulang kondisyon ng digmaan sa silangan ay dumanas ng matinding dagok.
Panzergruppe 4 ay inalis mula sa hilagang pangkat.
Sa mga unang yugto, mula Hulyo Agosto hanggang katapusan ng Setyembre,
hindi naman masyadong seryoso, ngunit noong 1942 ay hindi na ito pareho.
Madaling isipin na ang pagkawala ng Panzergruppe 4 noong Setyembre 1941
ay responsable ng kabiguan ng Army Group North
upang sakupin ng estratehikong layunin nito, ang Leningrad.
Hindi ito simple.
Ang hirap ng misyon,
ibig sabihin, sakupin ang isang malaking lungsod mahusay na ipinagtanggol bilang Leningrad,
mapadali sana ni Panzergruppe 4.
Ang kanyang reassignment hindi tumulong sa layunin ng hilagang grupo.
Pinagkaitan ng firepower na magbibigay-daan sa kanya upang palibutan si Leningrad
at ihiwalay ito.
Ang pagkawala ng Panzergruppe 4 ay isang tagapagbalita
paparating na mga kaganapan, malinaw na nagpapakita
na ang hilagang pangkat ay isinasaalang-alang tulad ng mahinang kamag-anak
ng tatlong pangkat ng hukbong Aleman.
Mabilis itong naging malinaw na hindi dapat asahan ng unit na ito
matatanggap mula sa muling pagdadagdag sa anumang anyo
at dapat ang grupo isagawa ang karamihan sa kanyang kampanya
sa praktikal walang reserbasyon sa kanyang pagtatapon.
Akala lahat na ang mga mapagpasyang labanan ng silangang harapan
ay magaganap sa ibang lugar.
Sa pangkalahatan,
ang mga puwersa ay naitugma sa kanilang agarang layunin,
yaong dapat abutin ng hilagang pangkat.
Ipinakita ito ng mga kaganapan.
Ito ay hindi mula sa isang mahinang kamag-anak,
ito ay isang utos na natupad
na nakakamit ng mga layunin na itinakda ni Hitler para sa kanya,
ibig sabihin ay sakupin ang mga bansang Baltic,
dumiretso sa labada at gumawa ng mga estado ng baltic
mga base para sa mga operasyon sa hinaharap sa Russia.
Gayunpaman, ito ay patas upang sabihin na mula Oktubre,
Nagsimulang mag-alinlangan si Hitler sa pagitan ng Ukraine na isang estratehikong layunin,
at Moscow, na noon isang layuning pampulitika.
Ang hilagang grupo ay naging mahirap na bata sa mga tuntunin ng base allocation
para sa tagumpay sa mga estratehikong layunin nito,
lalo na kunin ang Leningrad.
Makatarungang sabihin na ang pagkabigo ng German high command
upang matustusan ito, pinigilan ang hilagang pangkat upang magtagumpay sa kanyang misyon.
Sa hilaga, ang mga labanan sa linya ng Stalin ay isang tunay na bangungot.
Naabot ang pagkalugi ng Aleman ang mga noong Unang Digmaang Pandaigdig.
Pagkatapos ng sunud-sunod na matinding laban sa panahon kung saan ang SS division
partikular na nakikilala ang kanyang sarili
sa wakas ay naputol ang linya ng stalin sa katapusan ng Agosto
at ang hilagang grupo ay sumugod dito.
Ang pangunahing problema para sa mga Aleman noong panahong iyon
ay ang hitsura sa larangan ng digmaan katamtamang tangke ng T-34 at mabigat na KV-1.
Ang dalawang makinang ito noon higit sa mga tangke ng Aleman
at nakatiis ng karamihan Mga armas na anti-tank ng Aleman,
lalo na sa 37 milimetro na baril,
ang pinaka ginagamit.
Heneral Erhard Raus na lumaban kasama ang Army Group North,
nag-iwan ng tumpak na ulat ng pulong kasama ang mga bagong tangke ng Russia.
Tapos biglang dumating, sa unang pagkakataon
isang batalyon ng mga mabibigat na tangke ng kaaway ng hindi pa kilalang uri.
Ang mga tangke ay nagtulakan armored infantry regiment
at bumagsak sa mga posisyon ng artilerya.
ang projectiles ng lahat mga sandata ng pagtatanggol,
maliban sa 88 mm na anti-aircraft,
ay tumatalbog sa makapal na sandata ng kaaway.
Ang 100 German tank ay hindi nagawa upang tutulan ang 20 Russian behemoths
at nagdusa ng pagkalugi.
Ilang Czech card, ang T-36,
na nabalaho dahil sa mga problema sa makina,
ay pinatag ng mga halimaw na Ruso.
Ang parehong kapalaran ay nakalaan para sa isang baterya 150 millimeter medium howitzers
na patuloy pa rin sa pagbaril hanggang sa huling minuto.
Sa kabila ng maraming direktang epekto sa layong 200 metro,
ang mga shell ay hindi mailagay ang pinakamaliit na tangke na wala nang aksyon.
Naging kritikal ang sitwasyon.
Ang 88 lang ang nagtagumpay upang sirain ang isang dakot ng Russian KV-1s,
at pilitin ang iba upang magretiro sa kakahuyan.
Ang tanging kislap ng pag-asa para sa Wehrmacht
ay ang mga tangke ng Russia kakaunti pa rin ang bilang,
na ang kanilang mga taktika sa labanan ay pahapyaw
at ang kanilang nakakalat na pormasyon,
kung ano ang inaalok mga pagkakataon para sa pakikipag-ugnayan.
Ang daan patungo sa Leningrad samakatuwid ay nanatiling bukas.
Sa unang dalawang buwan ng Operation Barbarossa noong Hunyo 1941,
makatarungang sabihin na mas matagumpay ang hilagang pangkat
kaysa sa gitna at timog na grupo.
Army Group Center matagumpay na nagtagumpay
upang ganap na sirain ang mga yunit na nagtangkang harapin siya.
May kakayahan siya upang gawin ito nang epektibo.
Ang hilagang pangkat, sa kabilang banda, ay ang isa na natupad, sa katapusan ng Hulyo,
lahat ng mga operasyong ipinagkatiwala ng German High Command.
Siya ay praktikal na nagwalis ang buong hilagang-kanlurang harapan ng Russia.
Inalis niya ang dalawang hukbo ng Russia at lumundag sa labas ng Leningrad.
Ito ay isang impiyerno ng isang tagumpay.
Ang pagbagsak ng Soviet Western Front ay isang sakuna para sa pulang dagat,
ano ang humantong kay Stalin sa bingit ng kawalan ng pag-asa.
Sa tingin ko ito ay dahil sa pagiging epektibo nito na kaya ng hilagang pangkat
upang bigyan ng presyon ang mga Sobyet.
Leningrad, sa simula ng Setyembre, ay lubhang nanganganib.
Habang ang hilagang pangkat tumakbo patungo sa Leningrad,
naghari ang kalituhan.
Maraming mga Ruso ay dinalang bilanggo
at maraming sundalo, hindi organisado,
bumara sa bulsa ng Oranienbaum
sa baybayin, kanluran ng Leningrad.
Ang bulsa ni Oranienbaum ay isang piraso ng lupa na hawak ng mga Ruso.
Ito ay isang lugar na hindi kailanman kinuha ng Army Group North
at alin ang lumabas maging tinik sa kanilang panig.
Kapag Army Group North natangay sa unyon ng sobyet
noong Hunyo 1941,
nagwalis siya mabilis ang napakalawak na lugar,
patungo sa hilaga,
pagsira o pagtataboy ang mga hukbong Sobyet.
Ngunit isang maliit na bahagi ng Soviet 8th Army,
na nagdusa matinding pagkalugi sa panahon ng pag-atake,
ay itinulak pabalik sa pampang.
Doon sa loob mula sa bulsa ng Oranienbaum,
mga elemento ng ika-8 hukbo ay na-block sa loob ng tatlong taon.
Nagtatapos ang bulsa na ito ng malaking estratehikong kahalagahan.
Pinahintulutan ng lugar ng Oranienbaum ang mga Ruso upang protektahan ang Kronstadt Island.
Ang Kronstadt Island ay mahalaga
para sa naval base kanluran ng Leningrad.
Pinahintulutan nito ang mga tropang Sobyet ng rehiyon, Navy, Army,
upang pigilan ang mga pwersang Aleman ng Army Group North
upang isagawa ang isang kabuuang blockade ng Leningrad,
kaya nagpapadali ang daanan mula sa suplay patungo sa kinubkob.
Noong Setyembre 4, 1940, si Tenyente Darius ng unang panzer regiment
nagbabala sa kanyang punong-tanggapan sa pamamagitan ng radyo na ang kanyang yunit ay nakarating sa Leningrad.
Mga yunit ng North group kinuha ang Shlisselburg,
silangan ng Leningrad.
Iba pang mga yunit at kanilang mga kaalyado sa Finnish nanggaling sa hilaga.
Pinutol ng mga tropang Aleman ang linya ng tren patungo sa Leningrad.
Ang kapalaran ng lungsod at iyon sa 30 dibisyon nito ay tila selyado.
Labag sa ang inaasahan nila,
hindi nakatanggap ng utos ang hilagang grupo upang magsagawa ng pag-atake sa lungsod.
Pagkatapos ng isang serye ng matinding labanan sa paligid,
Si Hitler, nakakagulat,
utos ng kanyang tropa upang ilagay ang Leningrad sa ilalim ng pagkubkob.
Siguro natakot siya remote controlled na mga pagsabog
na ginamit ng mga Ruso napaka-epektibo sa Kyiv.
Ito ay isang desisyon na nagdudulot marami pa ring debate ngayon.
Ito ay nauugnay sa dalawang posibleng paliwanag
para sa kabiguan ng hilagang grupo upang kunin ang Leningrad.
Ang una ay isang priority conflict
sa pagitan ni Hitler at ang mataas na command ng militar.
Ano ang pumigil sa hilagang pangkat upang makuha ang mga kinakailangang mapagkukunan
upang mabilis na kunin ang lungsod.
Ang pangalawa ay ang reaksyon ni Hitler
sa karanasang nabuhay ng ika-6 na hukbo sa kyiv, noong Agosto at Setyembre 1941.
Natatakot siya na ang tropa huwag maging mahina
sa pamamagitan ng pagpasok sa mga lansangan ng mga lungsod tulad ng kyiv, Moscow o Leningrad.
kabalintunaan ng kasaysayan,
alam natin ang nangyari mula 1941
sa gilid ng lungsod ng Stalingrad.
Ngunit, noong 1941, Si Hitler ay lubhang nag-aatubili
makisali sa mga tropang infantry sa mga urban na lugar
sa awa ng mga kontra-atake ng Sobyet o mga gerilya sa lunsod.
Hindi kaya ng superyoridad ng Aleman igiit ang kanilang sarili sa ilalim ng mga kundisyong ito.
Siya ay naisip para sa mga laban binuksan sa kanayunan ng Sobyet.
Mula sa simula ng pagkubkob sa Leningrad, isang medyo matatag na linya sa harap
nagsimulang gumuhit sa hilagang sektor,
na katabi ng kaliwang pakpak ng Army Group Center.
Ang 16th Army ay nakikipaglaban sa kanang bahagi ng hilagang sektor,
malapit sa kaliwang bahagi ng Army Group South.
Ang magkabilang panig ay mananatili malapit sa isa't isa sa silangang harapan
sa buong panahon ng digmaan.
Ang kurso ng pagkubkob ng Leningrad
nagpapakita na ang hilagang sektor ay talagang itinuturing na pangalawa.
Ang mga lalaki ng hilagang grupo ay kumbinsido na nilalabanan nila ang digmaan ng dukha.
Ang mga pagkalugi sa harap Ang Ruso ay naging napakalaki,
ngunit 67,000 lalaki lamang ay itinalaga sa hilagang pangkat,
habang 131,000 ang napunta sa gitna at 119,000 sa Army Group South.
Nang oras na para mag-assign mga bagong reserbang dibisyon,
ang sitwasyon ay hindi gaanong paborable.
21 bagong dibisyon ipinadala sa harap
sa pamamagitan ng mataas na utos noong taglagas ng 1941,
tatlo lang ang naapektuhan sa Army Group North.
Ito ay isang pahiwatig sa inaasahang sumunod na pangyayari
paparating na mga kaganapan.
Isa sa mga hindi inaasahang pakinabang para sa pangkat ng hukbong ito
ay ang paminsan-minsang suporta na kanyang natanggap mula sa German naval units
gumagana sa Baltic.
Dahil ang isa sa mga gilid nito ay nasa tabi ng Baltic Sea,
ang hilagang pangkat ay nag-iisa
sino kayang bilang sa seryosong suporta mula sa Kriegsmarine.
Malaki ang papel ng German Navy
sa digmaan sa pagitan ng mga Sobyet at Aleman.
Pagdating nila sa Baltic,
nagmamadali ang mga Aleman upang takpan ito ng mga minahan.
Sa ibang salita,
nakulong nila ang mga submarino ng Sobyet kung nasaan sila.
Ang pagsulong ng Aleman sa tabi ng baybayin
pinagkaitan ng fleet ng Baltic mula sa mga base nito.
Ang fleet na ito ay binuo sa paligid ng Leningrad.
Simple lang ang kanyang tungkulin noong 1941-42 upang magbigay ng suporta
may firepower ng mga pinakamalaking barko nito.
Ang 18th Army,
sangkot sa marami mga operasyong amphibious
upang sakupin mga isla sa Baltic,
nakaranas ng matinding pagkalugi, na lubhang nakapipinsala.
Ang mga mapagkukunan pagiging lubhang limitado
Sa buong digmaan,
ang kakulangan ng reinforcement limitadong mga opsyon sa estratehiko
para sa utos ng pangkat ng hukbo.
Itong sitwasyon nangangailangan ng mahusay na kasanayan
upang salamangkahin sa pagitan ng iba't ibang magagamit ang mga dibisyon
para mapanatili isang palaging harap sa paligid ng Leningrad,
halos tatlong taon.
Ang Leningrad ay kinubkob sa mahigpit na kahulugan ng termino.
Hinarang ng mga Aleman ang lungsod at ang mga suburb nito,
ngunit ang pagkubkob na ito ay hindi kailanman ganap.
Ang mga Finns ay bahagyang responsable sa sitwasyong ito.
Marshal Mannerheim, hukbong finnish,
sinabi niyang hindi siya makikibahagi sa isang direktang pag-atake sa Leningrad.
Isa iyon sa mga kondisyon para sa Finland na pumunta sa digmaan.
Nasa isip niya ang sitwasyon pampulitika kaysa sa sitwasyong militar,
dahil relasyon sa pagitan ng mga Finns at ang mga Ruso ay isang mahabang kuwento.
Ang resulta ay kaysa sa mga Aleman at Finns
ay hindi nakapag-cut ganap na Leningrad mula sa ibang bahagi ng mundo.
Ang mga puwersa ng Russia ay maaaring ibigay ang lungsod mula sa Lake Ladoga,
hilagang-silangan ng lungsod.
Mula noong taglamig ng 1942, ang riles sa silangan ng Leningrad,
konektado sa Leningrad sa natitirang bahagi ng Unyong Sobyet,
na nakapagbigay tropa at mga gamit
nagpapahintulot sa mga residente ng lungsod upang mabuhay.
tinalakay ko kasama ang isa sa mga negosyador ng Sobyet
tungkol sa usapang pangkapayapaan sa pagitan ng mga Sobyet at Finns
mamaya sa panahon ng digmaan.
Sinabi niya na ang mga Ruso ay hindi nakalimutan
kung ano ang ginawa ng mga Finns, o sa halip ay hindi nagawa.
Dahil kung umabante ang Finns kaunti pa at isinara ang upuan,
ito ay nangangahulugan ng pagkamatay ni Leningrad.
Pagkatapos ng digmaan, natuklasan namin nagbabasa ng walking logs
ng ika-16 at ika-18 na hukbo,
na ang mga kumander sa dalawang pormasyon ay ipinagbawal,
kahit na sa panahon ng kalmado, ang pag-alis ng pinakamababang yunit mula sa harapan,
kahit na magsagawa ng panahon ng pahinga.
Ito ay higit na mabuti upang panatilihin ang dibisyon sa harap
at italaga ito sa kalapit na sektor.
Isang reserbang yunit na sana ay aalisin sa hilagang harapan
ay tiyak na marerequisition sa pamamagitan ng mataas na utos
at muling itinalaga sa mas mahahalagang punto:
ang gitnang harapan o ang timog na harapan.
Kahit na ang hilagang harap ay isinasaalang-alang bilang harap ng pangalawang kahalagahan,
walang makakaalis sa pag-iisip na walang nangyari.
Nagkaroon ng mga kakila-kilabot na labanan sa mahirap na lupain,
na may napakalawak na latian,
ilang bihirang kalsada
at malaki kahabaan ng hindi madaanang kagubatan.
Ito ay isang tunay na logistical bangungot.
Ang North Group at ang mga dibisyon nito
nahaharap sa mga kondisyon talagang matigas sa western front
kung saan ang klima at kalupaan kundisyon ang mga operasyon.
Sa katunayan, ito ay talagang malamig, ito ay latian at maputik.
Ito ang unang punto.
Ang pangalawang punto, ay hindi ito mayaman sa ruta.
Transportasyon ng logistik ay napakahirap.
Mali ang sasabihin ito ay ibang digmaan.
Ito ay isang digmaan lamang,
na naging iba.
Mabangis ang mga labanan.
Ang mga pagkalugi sa panig ng Russia ay napakalaki.
Ang hilagang pangkat at mga pormasyon ng Pulang Hukbo
sumulat ng isang madugong trahedya.
Noong Oktubre 41,
ang mga unang partisan na pag-atake nagsimulang magdulot ng kahirapan
sa mga likurang bahagi.
Malubha ang mga pag-atakeng ito,
dahil underdevelopment imprastraktura sa Russia
ibig sabihin may kaunti mga kalsada o riles
upang palitan ang mga hinaharang ng mga tagasuporta.
Ang taglamig ng Russia ay din isang bangungot sa buong harapan.
Ito ang Army Group North na dumanas ng kalupitan
sa pinakamatinding taglamig ng Russia.
Ito ay imposible para isipin ang hirap ng labanan
sa mabangis na taglamig ng hilagang Russia.
Ang hilagang harapan dumanas ng walang humpay na sipon.
Ito ay isang lugar kung saan ang hilagang Norway, Finland at Unyong Sobyet
sumali.
Siya ay nailalarawan lalo na sa mga buwan ng taglamig,
sa pamamagitan ng mabagal na kondisyon ng labanan.
Ano ang humahantong sa Operation Reindeer
sa Operation Cold Fox, at Operation Silver Fox.
Ang 20th Armored Mountain Army, kasabay ng mga kaalyado ng Finnish,
hinahangad na lusubin ang mga rehiyon pinaka hilagang bahagi ng unyon ng soviet,
lalo na upang putulin ang linya ng tren sa pagitan ng mga arctic port
at sa loob ng Unyong Sobyet.
Gayunpaman, ang Soviet 14th Army
lumabas sa simula upang maging isang mahirap na kalaban.
Mula sa simula ng operasyon hanggang sa sandaling ito kung saan ang 20th Army ay nabawasan noong 1941,
naranasan niya ang pinakamataas na rate ng pagkawala
ng lahat ng pangkat ng hukbo ng Operation Barbarossa.
Ang 20th Mountain Army
hindi priority para sa mataas na utos ng Aleman.
Hindi dumating ang mga German at Finns
upang maglunsad ng isang mapagpasyang operasyon laban sa mga Sobyet.
Bilang karagdagan sa mga heograpikal na kondisyon at mahirap na klima,
ang espiritu ng pakikipaglaban ng pulang hukbo, na humarap sa hilagang pangkat,
ay hindi gaanong malakas kaysa doon nakikita sa ibang sektor.
Ang upuan ng Leningrad ay naging kasingkahulugan ng pagtitiis at pagdurusa.
Nagkaroon din ng matinding labanan sa maliliit na laban
sa mga linya itinatag sa paligid ng Leningrad.
Bukod sa medyo static na mga laban na ito,
nagkaroon ng kakila-kilabot na sagupaan sa paligid ng Demjansk,
sa lugar ng 16th Army mula 1941 hanggang 1943.
Sa simula ng 43, ang Demjansk salient nagsimulang gumuho
hanggang parang kabute nakausli sa mga linya ng Russia.
Nahihirapan lalong malakas na mga Ruso,
Napilitan si Hitler na talikuran sa patakarang "walang pagreretiro".
Ang Demjansk ay inilikas noong ng isang napakahusay na organisadong operasyon,
salamat sa alin 80,000 sundalong Aleman
nakatakas sa tiyak na paghuli.
Ang Demjansk ang pinakamatagal na pagkubkob at isang natatanging yugto ng militar.
pwersa ng Aleman, napapaligiran ng mga Ruso,
kailangang ibigay.
Hindi nila kaya ibibigay sa lupa.
Kaya kailangan itong gawin sa pamamagitan ng hangin.
Tiniyak ng Luftwaffe na kaya niyang gawin
at na mayroon walang duda tungkol dito.
Sa wakas, noong 1943,
pwersang Aleman nagtagumpay sa paglusot sa isang koridor
salamat sa kung saan ang pagkubkob ng Demjansk ay matagumpay na natapos.
Ang kawili-wili ay ang mga aralin
na ang mataas na utos ng Aleman, at lalo na ang Luftwaffe ay nakuha mula dito.
Kaya na ito ay posible na mag-supply nakapaligid sa mga pwersang Aleman.
Ang susunod na upuan ay magiging sa Stalingrad.
Isa sa mga dahilan kung bakit hindi nagtangka ang 6th Army
upang makatakas mula sa bitag ng Stalingrad,
nang maging malinaw sino ang nakagawa nito,
ay pinaniwalaan ni Hitler na kayang hawakan ng 6th Army ang bulsa
habang sinusuportahan ng Luftwaffe.
Syempre ginamit niya mula sa bulsa ng Demjansk
bilang malinaw na ebidensya.
Ang sitwasyon sa Demjansk ay iba, gayunpaman,
posibleng supply mula sa bulsa sa mga buwan ng tag-araw,
ang bilang ng mga sundalong wala pang 90,000, laban sa 200,000 na nakulong sa Stalingrad, atbp.
Ito ay tiyak na ang Demjansk bulsa, sinipi ni Hitler,
may negatibong papel sa kasaysayan ng ika-6 na hukbo,
pagkubkob nito at ang paglipol nito sa Stalingrad.
Bagama't naging malapit sa tagumpay
Army Group North ay hindi kailanman magagawa
para tuluyang magsara ang bilog sa paligid ng Leningrad.
Ang mataas na utos ay patuloy na gumagalaw ang mga dibisyong malayo sa hilagang sektor
para pakainin ibang sektor na mas nasa panganib.
Ang resulta ng patakarang ito sa dalawang harapan
ay isa lamang napakalaking opensiba ng Sobyet, noong Enero 1944
nauwi sa breaking ang Paglaban ng hilagang pangkat
at, kasabay nito, ang silong sa paligid ng Leningrad.
Matapos ang pagtatapos ng pagkubkob sa lungsod noong 1944,
umatras ang pwersa ng Northern Group sa hindi natapos na mga linya ng depensa
kilala bilang ang Panther line.
Ang Panther Line ay isang serye ng kuta
na umaabot sa mga rehiyon gitna at timog Unyong Sobyet,
mula sa isang lambak na tumakbo sa pagitan ng Lake Dvina at Lake Pskov,
malapit sa bayan ng Narva, sa baybayin ng Baltic, Estonia.
Pinlano na, salamat sa mga kuta na ito,
Ang mga tropang Aleman ay umatras masiyahan sa ilang pahinga.
na magpapahintulot sa kanila upang hawakan ang hukbong Sobyet
ang panahon kaysa sa armored at air units
maibalik at bumalik sa laban
upang baligtarin ang kapalaran ng mga armas sa pamamagitan ng kanilang numero.
Gayunpaman, ang linya ng Panther ay halos abala.
hukbong Aleman, dumanas ng maraming kabiguan,
walang sapat na tropa upang mahawakan ang linya nang epektibo.
Sa mga linyang lugar kung saan sapat na depensa
ay inihanda na may sapat na bilang ng mga sundalo
at magagamit na sasakyang panghimpapawid,
naging hadlang pala siya
halos hindi madaanan para sa mga hukbong Sobyet.
Ito ay nagmumungkahi na mahusay na handa at organisado, na may magkakaugnay na plano,
ang linya ng Panthère ay maaaring gaganapin,
na magdulot sana ng mga komplikasyon sa mga hukbong Sobyet.
Ang linya ng Panther ay magagawa lamang magbigay lamang ng pansamantalang solusyon
sa lumalaking problema ng Army Group North.
Ang pagkawasak ng pangkat ng hukbo kalapit na sentro, noong Hunyo 1944,
naghukay ng malaking espasyo sa mga linyang Aleman
at kaliwa sa kanang bahagi ng hilagang pangkat mahina sa mga pag-atake ng Sobyet.
Napilitan si Hitler na gumanap isa pang round ng withdrawals.
Napilitan silang umatras sa medyo maayos na pagkakasunud-sunod
sa Germany,
habang dumaranas ng sunud-sunod na pag-atake,
ang pinaka-kapansin-pansin ay iyon para sa pagtatanggol sa Narva noong 1944.
Malaki ang papel ni Narva,
hindi lang kung kailan ng digmaang Aleman-Sobyet,
ngunit sa kasaysayan ng Russia.
Narva ang lugar ng napakalaking pagkatalo
noong 1700, laban sa mga Swedes.
Siya talaga ay nagkaroon kahalagahan ng pagpapatakbo,
dahil ito ang front door papuntang Estonia.
Sa katunayan, ang mga Aleman na humawak ng Narva,
ay noong una nahahati sa 12 dibisyon,
bumubuo ng mga tagapagtanggol ng Narva.
Ibig sabihin, isang grupo espesyal na sinanay para sa okasyon.
Ang Depensa ng Narva ay isang kakila-kilabot na labanan.
Isang pambihirang tagumpay dito
endangered sana Mga tropang Aleman mula sa mga bansang Baltic,
mula sa Estonia at Lithuania.
Ang SS, Division 280 at Division 58
umalis sa harap ng Leningrad
sa ilalim ng utos ni Heneral Govorov,
sa pagitan ng Enero at Marso 1944.
Ang kanilang mababang rate ng pagkawala ay hindi ang prutas
sopistikadong taktikal na maniobra armored formation.
Mga yunit ng Aleman at ang SS volunteer contingent
ay nailigtas sa unang bahagi ng tagsibol ng Marso 1944,
na nagdulot ng pagbaha at mga agos ng putik,
kung saan ang mga tangke ng Sobyet ay natigil.
Ang hindi kapani-paniwalang pagtutol na inaalok ng Narva Army Group,
improvised na pagsasanay, nakuha mula sa kakarampot na bilang ng hilagang pangkat
ay kumakatawan sa isang kamangha-manghang halimbawa improvisasyon ng militar
at panatilihin ang paghahambing kasama ang iba pang mga laban sa pagtatanggol
isinasagawa sa ibang lugar sa Russia at Italy.
Noong Oktubre 1944,
ang sitwasyon sa paligid ng Narva ay naging walang pag-asa.
Unlike hindi mabilang na mga garison
na hiniling ni Hitler humawak sa anumang halaga,
nakatakas ang grupong Narva at sumali sa Army Group North.
permanenteng pagreretiro nasa agenda na ngayon
habang ang grupo ay umatras ang Baltic States hanggang Germany.
Ngunit Army Group North ay hinding-hindi makakauwi.
Habang ang Red Army ay patungo sa Berlin,
ang mga lalaki ng hilagang pangkat ay nakorner
sa peninsula mula sa Courland, Lithuania.
Ang mga labi ng grupo sumailalim sa pag-atake ng Sobyet
sa loob ng anim na buwan.
Kinubkob sila mula sa katapusan ng Oktubre 1944 hanggang Mayo 1945.
Noong Enero 1945, ang dalawang hukbo na naglingkod mula noong 1941
sa ilalim ng banner ng Army Group North,
ay pinalitan ng pangalan Grupo ng Hukbong Kourland
at ang denominasyon mahal na nakuha mula sa pangkat ng Nord
ay inilipat sa isang disparate assembly mga yunit ng salungatan,
inilagay sa ilalim ng utos
ng walang patid na pagkakasunod-sunod pansamantalang pinuno.
Ang espiritu ng mga lalaki ng hilagang grupo nanirahan sa Courland.
Ang kakaibang katotohanan ay ang mga dibisyong ito ng Aleman,
sino ang nakabasag isang landas sa courland,
ay isinantabi.
Hinarang sila at wala na silang magagawa pa.
Hindi na sila nakapagdala kanilang kontribusyon sa laban sa ibang lugar.
Sa maraming paraan ito ay isang aksyon iresponsable sa parte ni Hitler.
Ito ay isang malaking puwersa sino kaya ang nagdala
isang tunay na kontribusyon kung siya ay magagamit.
Wala lang siya nasa ibang lugar siya.
Ang desisyon ng mga Sobyet upang iwanan sila doon ay medyo nakakalito.
Ngunit ito ay ang ginawa nila mamaya.
Sa kabila ng lahat kung ano ang ipinadala sa kanila ng Pulang Hukbo,
ang mga nabubuhay na elemento ng ika-16 at ika-18 na hukbo,
ngayon ay itinalaga Grupo ng Hukbong Kourland,
patuloy na lumalaban sa mga pagtatangka kinuha upang himukin silang sumuko.
Ang mga laban para sa Courland ay kakila-kilabot.
Hindi, kung tungkol sa silangan at kanlurang harapan,
malalaking hukbo itinatapon ang kanilang mga sarili sa mga hangganan
para sa kahanga-hanga sopistikadong operasyon.
Sa Corland, ang mga nakulong na Aleman ay unti-unti
at tiyak sa paraang hindi nalulunasan,
dahan-dahang itinulak pabalik sa isang uri cul-de-sac ng Pulang Hukbo.
Sinuportahan sila hanggang sa huli sa pamamagitan ng mga barko ng Kriegsmarine,
na nagawang lumikas ilang mga dibisyon ang na-recall sa Germany.
Paminsan-minsan ay nagagawa nilang maglakad ilang talagang mahahalagang reinforcements.
Oo, ang German Navy nagkaroon ng mahalagang papel na ginagampanan.
Nang ang Pulang Hukbo nagsimulang sumulong
mula sa baybayin ng Baltic iikot sa East Prussia,
ang hukbong dagat ng aleman nagkaroon ng lahat upang makamit
upang maglaman Mga operasyon ng hukbong-dagat ng Sobyet
na nagsimulang lumawak.
Mas mahalaga muli, nagkaroon sila ng mahalagang hamon,
subukang lumikas ng maraming sibilyan hangga't maaari at posibleng militar ng Aleman
para ibalik sila sa teritoryo ng Aleman.
Sinubukan ng Kriegsmarine na limitahan ang mga kahihinatnan ng isang huling pagkatalo
ngayon ay hindi maiiwasan.
Ang papel ng German Navy ay mahalaga upang ipaliwanag
bakit German units lumaban ng buong tapang
hanggang sa dulo ng teritoryo ng Courland.
Ang peninsula ay, mula sa pananaw ng militar, nang walang interes.
Maraming mga pinuno ng Aleman sa pagtatapos ng 1944, simula ng 1945, tanong ni Hitler
upang iwanan ang peninsula na ito
at libre ang 26 na dibisyon na naglalaban,
para magawa nila palakasin ang mga depensa
ang mga rehiyon ng pangunahing kahalagahan ng militar,
tulad ng East Prussia.
Sa kabilang panig, ginamit ng German Navy ang Baltic
bilang isang lugar ng pagsasanay para sa mga submarine commander nito.
Donitz, Chief of the Navy, noong panahong iyon,
itinuturing na panatilihin ang Golpo ng Gdańsk, sa Baltic,
ay mahalaga sa pagsasanay kanyang mga submarine commander
para gamitin ang bago at napakalakas na type 21 submarine,
na kinuha ng Navy hanggang sa huling araw ng digmaan.
Ang Navy ay may mahalagang papel
sa katotohanan na ang mga Aleman nakipaglaban nang napakatagal
para sa Curonian Peninsula.
Gayunpaman, sa huli, ang parehong Kriegsmarine
kung sino ang naging dahilan ng Labanan sa Courland
at naihatid Ang mga tropang Aleman hanggang ngayon,
noon ay pinilit para ilikas sila sa peninsula
at abandunahin ang lugar nang hindi nakakakuha anumang estratehikong benepisyo.
Ang mga nakaligtas ng dating Army Group North
panatilihin ang kanilang pagkakaisa at ang kanilang kakayahan sa pakikipaglaban
hanggang sa huling pagsuko noong Mayo 8, 1945,
halos apat na taon pagkatapos ng kanilang pagdating sa Russia.
Noong araw na iyon, 203,000 lalaki nagsimula ang kanilang mahabang paglalakad
sa pagkabihag.
Marami ang hindi na bumalik
at ang iba ay iniingatan bilang sapilitang manggagawa hanggang 1955.
Isang mataas na presyo na babayaran para sa kanilang mahabang pagtitiis.
Sa tatlong malalaking grupo ng hukbo na ipinadala ni Hitler sa Russia,
ang hilagang pangkat ang nagtagumpay pinakamahusay upang makamit ang mga layunin na itinakda.
Bagama't ang kampanyang ito sa huli ay nauwi sa kabiguan,
kalalakihan ng pangkat ng hukbo sa hilaga napanatili ang kanilang pagkakaisa.
Ang ilang mga yunit ay pinamamahalaan ang tagumpay upang maglingkod sa parehong pangkat ng hukbo
sa loob ng apat na taon ng digmaan sa Russia.