Δεν υπάρχουν αρκετοί υπερθετικοί για να περιγράψει την τιτάνια αναμέτρηση
που εναντιώθηκε στον Χίτλερ και τον Στάλιν.
Ήταν το μεγαλύτερο ιστορική στρατιωτική εκστρατεία
που εμπλέκουν ο μεγαλύτερος αριθμός συμμετεχόντων,
με τις μεγαλύτερες απώλειες,
όπου έγινε η μεγαλύτερη μάχη τανκ που έχει δει ποτέ.
Κλιματικές συνθήκες πήγαινε ζεστό καυκάσιο καλοκαίρι
σε υπερβολικό κρύο αρκτικός χειμώνας στο Λένινγκραντ.
Εδώ είναι που οι άντρες της Ομάδας Στρατού Βορράς πολέμησε
και πέθανε.
Πάντα στην πορεία ενίσχυση και εξοπλισμός,
θεωρούσαν τον εαυτό τους σαν τους ξεχασμένους στο ρωσικό μέτωπο.
Δεν είναι έκπληξη
ότι βάφτισαν τη σύγκρουση στο οποίο ασχολούνταν
σαν αιώνιος πόλεμος του φτωχού στρατιώτη.
Οι περισσότεροι από αυτούς τους φτωχούς στρατιώτες της Ομάδας Στρατού Βορρά
δεν επέστρεφαν ποτέ στη Γερμανία.
Οι συνεχείς απαιτήσεις της πιο σκληρής σύγκρουσης στην ιστορία
τελικά επρόκειτο να φτιάξουν το σύνολο της στρατιωτικής ομάδας το θύμα του.
Στα τέλη του 1940 ο Αδόλφος Χίτλερ ανακοίνωσε στο επιτελείο του
ότι είχε λάβει την αμετάκλητη απόφαση να επιτεθεί στη Ρωσία.
Θα ακολουθούσε ένα σχέδιο που σχεδιάστηκε γρήγορα που στηρίχτηκε σε τρεις ανακαλύψεις,
διεξήχθη από τρεις μεγάλες στρατιωτικές ομάδες
συγκεντρώνοντας ένα σύνολο των 3,5 εκατομμυρίων ανδρών.
Η γενική γερμανική στρατηγική ήταν σε τρεις σημαντικές παράλληλες προόδους.
Το πρώτο είχε στόχο το Λένινγκραντ, στα βόρεια,
το δεύτερο, η Μόσχα, στο κέντρο,
και για το τρίτο, Οδησσός, στη Μαύρη Θάλασσα.
Όπως υποδηλώνει το όνομά του, Ομάδα Στρατού Βορρά
σχημάτισε τη βόρεια πτέρυγα της γερμανικής επίθεσης κατά της Ρωσίας
Τον Ιούνιο του 1941, την ώρα της επίθεσης,
Διοικήθηκε η Ομάδα Στρατού Βορράς από τον Στρατάρχη Ritter von Leeb
και αποτελούνταν από δύο στρατούς:
το 16ο, αρχικά με διοικητή τον Στρατάρχη Μπους,
και το 18ο, με επικεφαλής τον στρατηγό φον Κούχλερ.
Για την αρχική ανακάλυψη στη Ρωσία, υπό τις διαταγές του Plan Barbarossa,
ο όμιλος του Βορρά επωφελήθηκε από την υποστήριξη μιας ισχυρής τεθωρακισμένης δύναμης,
η ομάδα Panzer 4, υπό την εξουσία του στρατηγού Hoepner.
Για αεροπορική υποστήριξη,
η ομάδα του Βορρά θα μπορούσε έκκληση στη Luftflotte 1,
διοικείται από τον στρατηγό Κέλερ.
Luftflotte 1 στούκας θα ήταν υπεύθυνος για τις χερσαίες επιθέσεις
κατά τη διάρκεια του blitz της 22ας Ιουνίου.
Η ναυτική υποστήριξη ήταν εξασφαλισμένη από την πανίσχυρη βόρεια ομάδα μάχης,
υπό τη διοίκηση του ναύαρχου Karlz,
που βλέπουμε να ετοιμάζεται την επιχείρηση με τους ανώτερους αξιωματικούς του.
-Διοικητής Ομάδας Στρατού Βορρά ήταν ο στρατάρχης φον Λιμπ,
που διέταξε Κέντρο Ομίλου Στρατού.
Είχε επιτεθεί στη Γαλλία με επιτυχία το 1940.
Υποστηρίχτηκε από τους πιο αποτελεσματικούς αξιωματικούς
ότι ο γερμανικός στρατός ήταν στις τάξεις του.
-Φυσικά και μπορούσαν βασίζονται στην εμπειρία τους
αποκτήθηκε στο δυτικό μέτωπο, αλλά παρά τα προσόντα των αξιωματικών του,
αυτού του είδους τη λειτουργία έδειξε γρήγορα τα όριά του.
Η επιτυχία της Ομάδας Στρατού Βορρά ολοκληρώθηκε σε λιγότερο από 24 ώρες
όταν έκοψε τη Γαλλία στα δύο.
-Για τη μεγάλη επίθεση στη Ρωσία,
Army Group North είχε από περισσότερους από 800.000 άνδρες,
οργανώθηκε σε τρία τεθωρακισμένα τμήματα,
τρία μηχανοκίνητα πεζικά και τρία τμήματα ασφαλείας.
Ομάδα Στρατού Βορρά δεν ήταν σε καμία περίπτωση ο θωρακισμένος τζογερναύτης,
όπως το λέει ο θρύλος.
4/5 των στρατιωτών του έπρεπε να πάει στη μάχη με τα πόδια,
όπως αυτά του Ναπολέοντα πριν από λίγο περισσότερο από έναν αιώνα.
Το 1941 η μηχανοποίηση δεν ήταν ακόμη κυρίαρχη.
Ομάδα Στρατού Βορρά χρειαζόταν 200.000 ίππους
να ρυμουλκήσει τα όπλα και τον εξοπλισμό του.
Η ομάδα του στρατού μπορούσε να αναπτύξει 1.200 πυροβόλα.
Όσον αφορά τα αεροσκάφη, ήταν πιο φτωχά εξοπλισμένος
από τις νότιες και κεντρικές ομάδες,
αλλά μπορούσε να μετρήσει σε 600 τεθωρακισμένα οχήματα και 430 αεροσκάφη.
Ομάδα Στρατού Βορρά θα μπορούσε να θεωρηθεί,
με πολλούς τρόπους, όπως οι πιο φτωχοί σε σύγκριση με τις νότιες και κεντρικές ομάδες.
Αρχικά όμως, αν και ήταν λιγότερο σημαντικό,
καταφέρνει να πετύχει τους στόχους του στα τέλη Ιουλίου, με μεγάλη δεξιοτεχνία
και πιο γρήγορα από άλλες ομάδες του γερμανικού στρατού.
Χωρίς αμφιβολία γιατί, λιγότερο σημαντικό σε κάποιο βαθμό,
ήταν καλύτερης ποιότητας από άλλους γερμανικούς σχηματισμούς
και το έδαφος που θα καλυφθεί ήταν λιγότερο δύσκολο
από αυτό των άλλων δύο ομάδων, ειδικά το νότιο.
Ομάδα Στρατού Βορρά ήταν να αναλάβει το βορειοδυτικό μέτωπο,
που ήταν υπό τις διαταγές του Κουζνέτσοφ.
Θεωρητικά, Οι ρωσικές δυνάμεις ήταν ανώτερες
και καλύτερα εξοπλισμένα με τανκς, όπλα και αεροπλάνα.
Στην πράξη, ο κόκκινος στρατός στο σύνολό του
αποδείχτηκε απογοητευμένος από εσωτερικές εντάσεις.
Πολύ κακώς προετοιμασμένοι
το μεγαλύτερο μέρος του ρωσικού υλικού, επιπλέον, ήταν απαρχαιωμένο ή εκτός λειτουργίας.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι, κατά τις πρώτες συναντήσεις πρόσωπο με πρόσωπο,
Δεν υπήρξε πραγματικά καυγάς.
Στη διάρκεια τα πρώτα στάδια της εκστρατείας του,
Ομάδα Στρατού Βορρά σάρωσε τα κράτη της Βαλτικής,
Λιθουανία και Εσθονία πέφτοντας γρήγορα.
Αυτή η αστραπιαία ανακάλυψη γιορτάστηκε με χαρά από πολίτες πόλεων όπως η Ρίγα,
όπου οι Εσθονοί θεωρούσαν οι Γερμανοί ως απελευθερωτές.
Μία από τις μεγάλες προκλήσεις του θαλάσσιου πολέμου, καθ' όλη τη διάρκεια της εκστρατείας,
συνίστατο στην προσπάθεια απομάκρυνσης Σοβιετική ναυτική δραστηριότητα
βάζοντας χιλιάδες νάρκες.
Μια αποστολή που εκτελείται πάντα, ακόμη και υπό αεροπορική απειλή.
Αυτά τα πλοία της ομάδας μάχης του Karlz συνέχισε να βάζει νάρκες,
παρά τις επιθέσεις της Πολεμικής Αεροπορίας του Κόκκινου Στρατού.
Στη γη, η παρουσία με μια ισχυρή τεθωρακισμένη δύναμη,
το Panzergruppe 4,
έφερε στην Ομάδα Στρατού Βορρά πολύ αναγκαία υποστήριξη
κατά τις ανακαλύψεις και προόδους στη Ρωσία.
Όσο ήταν αρραβωνιασμένοι για την υποστήριξη της Ομάδας Στρατού Βορρά
τα τανκς του Panzergruppe 4 έπαιξε καθοριστικό ρόλο.
Αλλά ακόμα και με τα Panzer, Φάστ φόργουορντ Ιουνίου και Ιουλίου
σταμάτησαν από τα στερεά άμυνες γραμμής Στάλιν,
συναντήθηκε τον Αύγουστο και αρχές Σεπτεμβρίου.
Καμία ομάδα γερμανικού στρατού δεν μπορούσε να χάσει τανκς.
Επιπλέον, δεν μπορούσαν αντέξει να χάσει οτιδήποτε.
Οι συνθήκες έναρξης του πολέμου στα ανατολικά υπέστη δυνατό πλήγμα.
Panzergruppe 4 αφαιρέθηκε από τη βόρεια ομάδα.
Στα αρχικά στάδια, από τον Ιούλιο Αυγούστου έως τα τέλη Σεπτεμβρίου,
δεν ήταν πολύ σοβαρό, αλλά το 1942 δεν ήταν πια το ίδιο.
Είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς ότι η απώλεια του Panzergruppe 4 τον Σεπτέμβριο του 1941
ήταν υπεύθυνος της αποτυχίας της Ομάδας Στρατού Βορρά
να αρπάξει του στρατηγικού της στόχου, το Λένινγκραντ.
Δεν είναι απλό.
Η δυσκολία της αποστολής,
δηλ. καταλάβω μια μεγάλη πόλη υπερασπίστηκε καλά ως Λένινγκραντ,
θα είχε διευκολυνθεί από το Panzergruppe 4.
Η επανατοποθέτησή του δεν βοήθησε την αιτία της βόρειας ομάδας.
Στέρησε τη δύναμη πυρός που θα του επέτρεπε να περικυκλώσει το Λένινγκραντ
και απομονώστε το.
Η εξαφάνιση του Panzergruppe 4 ήταν προάγγελος
επερχόμενα γεγονότα, φαίνεται ξεκάθαρα
ότι η βόρεια ομάδα θεωρήθηκε όπως η φτωχή σχέση
από τις τρεις ομάδες του γερμανικού στρατού.
Γρήγορα ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η μονάδα δεν πρέπει να περιμένει
εισπρακτέα από αναπλήρωση σε οποιαδήποτε μορφή
και ότι η ομάδα θα έπρεπε πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος της εκστρατείας του
με πρακτικά καμία επιφύλαξη στη διάθεσή του.
Όλη η σκέψη ότι οι καθοριστικές μάχες του ανατολικού μετώπου
θα γινόταν αλλού.
Γενικά,
οι δυνάμεις ταιριάστηκαν στους άμεσους στόχους τους,
αυτούς που επρόκειτο να φτάσει η βόρεια ομάδα.
Τα γεγονότα το έχουν δείξει.
Δεν ήταν από κακή σχέση,
ήταν μια εντολή που εκπληρώθηκε
που πετυχαίνει στόχους που του είχε ορίσει ο Χίτλερ,
δηλαδή να καταλάβει τις χώρες της Βαλτικής,
πηγαίνετε κατευθείαν στο πλυντήριο και να κάνουν βαλτικές χώρες
βάσεις για μελλοντικές δραστηριότητες στη Ρωσία.
Ωστόσο, είναι δίκαιο να πω ότι από τον Οκτώβριο,
Ο Χίτλερ άρχισε να διστάζει μεταξύ της Ουκρανίας που ήταν στρατηγικός στόχος,
και τη Μόσχα, που ήταν πολιτικός στόχος.
Η βόρεια ομάδα έγινε το φτωχό παιδί όσον αφορά την κατανομή της βάσης
για την ολοκλήρωση των στρατηγικών της στόχων,
πάρτε δηλαδή το Λένινγκραντ.
Είναι δίκαιο να πούμε ότι η αποτυχία της γερμανικής ανώτατης διοίκησης
να το προμηθεύσει, αποτράπηκε η βόρεια ομάδα να πετύχει στην αποστολή της.
Στο βορρά, οι μάχες για τη γραμμή του Στάλιν ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης.
Έφτασαν οι γερμανικές απώλειες αυτά του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά από μια σειρά σκληρών μαχών κατά την οποία η μεραρχία SS
διακρίθηκε ιδιαίτερα
η γραμμή του Στάλιν τελικά έσπασε στα τέλη Αυγούστου
και η βόρεια ομάδα όρμησε μέσα της.
Το κύριο πρόβλημα για τους Γερμανούς εκείνη την εποχή
ήταν η εμφάνιση στο πεδίο της μάχης μεσαίο τανκ T-34 και βαρύ KV-1.
Αυτά τα δύο μηχανήματα ήταν ανώτερη από τα γερμανικά τανκς
και άντεξε στα περισσότερα Γερμανικά αντιαρματικά όπλα,
ειδικά σε όπλα 37 χιλιοστών,
το πιο χρησιμοποιημένο.
Ο στρατηγός Έρχαρντ Ράους που πολέμησε με την Ομάδα Στρατού Βορρά,
άφησε ακριβή απολογισμό της συνάντησης με τα νέα ρωσικά τανκς.
Μετά ήρθε ξαφνικά, για πρώτη φορά
ένα τάγμα εχθρικών βαρέων αρμάτων μάχης άγνωστου ακόμη τύπου.
Τα τανκς τραντάχτηκαν τεθωρακισμένο σύνταγμα πεζικού
και έπεσε σε θέσεις πυροβολικού.
τα βλήματα όλων αμυντικά όπλα,
με εξαίρεση το αντιαεροπορικό των 88 χλστ.
αναπηδούσαν πάνω στην παχιά εχθρική πανοπλία.
Τα 100 γερμανικά τανκς δεν μπόρεσαν να εναντιωθεί στα 20 ρωσικά μεγαθήρια
και υπέστη απώλειες.
Αρκετές τσέχικες κάρτες, το T-36,
που ήταν βαλτωμένοι λόγω μηχανικών προβλημάτων,
ισοπεδώθηκαν από τα ρωσικά τέρατα.
Η ίδια μοίρα επιφυλάχθηκε για μια μπαταρία Μεσαίες οβίδες 150 χιλιοστών
που εξακολουθούν να πυροβολούν μέχρι την τελευταία στιγμή.
Παρά τις πολλές άμεσες επιπτώσεις σε αποστάσεις 200 μέτρων,
τα κοχύλια δεν μπόρεσαν να βάλουν το λιγότερο τανκ εκτός δράσης.
Η κατάσταση έγινε κρίσιμη.
Μόνο το 88 τα κατάφερε να καταστρέψει μια χούφτα ρωσικά KV-1,
και αναγκάζω τους άλλους να αποσυρθώ στο δάσος.
Η μόνη αχτίδα ελπίδας για τη Βέρμαχτ
ήταν ότι τα ρωσικά τανκς ήταν ακόμη λίγοι σε αριθμό,
ότι οι τακτικές μάχης τους ήταν πρόχειρες
και τον διάσπαρτο σχηματισμό τους,
τι προσφερόταν ευκαιρίες για δέσμευση.
Ο δρόμος για το Λένινγκραντ επομένως παρέμεινε ανοιχτό.
Στους δύο πρώτους μήνες της επιχείρησης Barbarossa τον Ιούνιο του 1941,
είναι δίκαιο να πούμε ότι η βόρεια ομάδα ήταν πιο επιτυχημένη
από τις κεντρικές και νότιες ομάδες.
Κέντρο Ομάδας Στρατού πέτυχε τέλεια
να καταστρέψει εντελώς οι μονάδες που επιχείρησαν να τον αντιμετωπίσουν.
Είχε την ικανότητα να το κάνει αποτελεσματικά.
Η βόρεια ομάδα, από την άλλη, είναι αυτή που πραγματοποιήθηκε, στα τέλη Ιουλίου,
όλες τις εργασίες που έχουν ανατεθεί από τη γερμανική Ανώτατη Διοίκηση.
Πρακτικά σάρωσε ολόκληρο το βορειοδυτικό ρωσικό μέτωπο.
Εξάλειψε δύο ρωσικούς στρατούς και ανέβηκε στα περίχωρα του Λένινγκραντ.
Ήταν μια μεγάλη επιτυχία.
Η πτώση του Σοβιετικού Δυτικού Μετώπου ήταν μια καταστροφή για την Ερυθρά Θάλασσα,
αυτό που οδήγησε τον Στάλιν στα όρια της απόγνωσης.
Νομίζω ότι οφείλεται στην αποτελεσματικότητά του ότι η βόρεια ομάδα μπόρεσε
να ασκήσει πίεση στους Σοβιετικούς.
Λένινγκραντ, στις αρχές Σεπτεμβρίου, απειλήθηκε πολύ.
Ενώ η βόρεια ομάδα έτρεξε προς το Λένινγκραντ,
επικρατούσε σύγχυση.
Πολλοί Ρώσοι είχε πιαστεί αιχμάλωτος
και πολλοί στρατιώτες, ανοργάνωτοι,
κόλλησε στην τσέπη του Oranienbaum
στην ακτή, δυτικά του Λένινγκραντ.
Η τσέπη του Oranienbaum ήταν μια λωρίδα γης που κατείχαν οι Ρώσοι.
Ήταν μια περιοχή που δεν καταλήφθηκε ποτέ από την Ομάδα Στρατού Βορρά
και που αποδείχθηκε να είναι αγκάθι στο πλευρό τους.
Όταν Ομάδα Στρατού Βορρά σάρωσε τη Σοβιετική Ένωση
τον Ιούνιο του 1941,
σάρωσε η πολύ μεγάλη περιοχή γρήγορα,
με κατεύθυνση βόρεια,
καταστρέφοντας ή απωθώντας οι σοβιετικοί στρατοί.
Αλλά ένα μικρό μέρος της Σοβιετικής 8ης Στρατιάς,
που είχε υποφέρει μεγάλες απώλειες κατά τη διάρκεια της επίθεσης,
οδηγήθηκε κατευθείαν πίσω στην ακτή.
Εκεί μέσα από την τσέπη του Oranienbaum,
στοιχεία του 8ου στρατού μπλοκαρίστηκαν για τρία χρόνια.
Αυτή η τσέπη καταλήγει να είναι μεγάλης στρατηγικής σημασίας.
Η περιοχή Oranienbaum επέτρεψε στους Ρώσους για την προστασία του νησιού της Κρονστάνδης.
Το νησί της Κρονστάνδης ήταν ζωτικής σημασίας
για τη ναυτική βάση δυτικά του Λένινγκραντ.
Επέτρεψε τα σοβιετικά στρατεύματα της περιοχής, του Πολεμικού Ναυτικού, του Στρατού,
για να αποτρέψει τις γερμανικές δυνάμεις της Ομάδας Στρατού Βορρά
να πραγματοποιήσει ολοκληρωτικό αποκλεισμό του Λένινγκραντ,
διευκολύνοντας έτσι το πέρασμα από τον ανεφοδιασμό στους πολιορκημένους.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1940 ο Υπολοχαγός Δαρείος του πρώτου συντάγματος πάντζερ
προειδοποίησε το αρχηγείο του μέσω ασυρμάτου ότι η μονάδα του είχε φτάσει στο Λένινγκραντ.
Μονάδες του ομίλου Βορρά κατέλαβε το Σλίσελμπουργκ,
ανατολικά του Λένινγκραντ.
Άλλες μονάδες και οι Φινλανδοί σύμμαχοί τους ήρθε από το βορρά.
Τα γερμανικά στρατεύματα κόβουν τη σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί στο Λένινγκραντ.
Η μοίρα της πόλης και αυτό από τις 30 μεραρχίες της φαινόταν σφραγισμένη.
Σε αντίθεση με αυτό που περίμεναν,
η βόρεια ομάδα δεν έλαβε την εντολή να πραγματοποιήσει επίθεση στην πόλη.
Μετά από μια σειρά σκληρών μαχών στα περίχωρα,
Ο Χίτλερ, παραδόξως,
διέταξε τα στρατεύματά του να πολιορκήσει το Λένινγκραντ.
Ίσως φοβόταν τηλεκατευθυνόμενες εκρήξεις
που είχαν χρησιμοποιήσει οι Ρώσοι πολύ αποτελεσματικά στο Κίεβο.
Είναι μια απόφαση που προκαλεί ακόμα και σήμερα πολλή συζήτηση.
Αυτό σχετίζεται με δύο πιθανές εξηγήσεις
για την αποτυχία του βόρειου ομίλου να πάρει το Λένινγκραντ.
Το πρώτο είναι μια σύγκρουση προτεραιότητας
μεταξύ του Χίτλερ και η στρατιωτική ανώτατη διοίκηση.
Τι απέτρεψε τη βόρεια ομάδα για την απόκτηση των απαραίτητων πόρων
να πάρει γρήγορα την πόλη.
Το δεύτερο είναι η αντίδραση του Χίτλερ
στην εμπειρία που έζησε ο 6ος στρατός στο Κίεβο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1941.
Φοβόταν ότι τα στρατεύματα μην γίνετε ευάλωτοι
μπαίνοντας στους δρόμους των πόλεων όπως το Κίεβο, η Μόσχα ή το Λένινγκραντ.
ειρωνεία της ιστορίας,
ξέρουμε τι έγινε από το 1941
στην πλευρά της πόλης του Στάλινγκραντ.
Όμως, το 1941, Ο Χίτλερ ήταν τρομερά διστακτικός
εμπλέκουν στρατεύματα πεζικού σε αστικές περιοχές
στο έλεος των σοβιετικών αντεπιθέσεων ή αντάρτες πόλης.
Η γερμανική υπεροχή δεν μπορούσε επιβεβαιώνονται υπό αυτές τις συνθήκες.
Την είχαν σκεφτεί για τις μάχες άνοιξε στη σοβιετική ύπαιθρο.
Από την αρχή της πολιορκίας του Λένινγκραντ, μια σχετικά σταθερή πρώτη γραμμή
άρχισε να σχεδιάζει στον βόρειο τομέα,
που ήταν δίπλα στην αριστερή πτέρυγα του Κέντρου Ομίλου Στρατού.
Η 16η Στρατιά πολεμούσε στη δεξιά πλευρά του βόρειου τομέα,
κοντά στην αριστερή πλευρά της Ομάδας Στρατού Νότου.
Και τα δύο μέρη επρόκειτο να μείνουν κοντά το ένα στο άλλο στο ανατολικό μέτωπο
καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Η πορεία της πολιορκίας του Λένινγκραντ
καταδεικνύει ότι ο βόρειος τομέας θεωρήθηκε πραγματικά δευτερεύον.
Οι άνδρες της βόρειας ομάδας πείστηκαν ότι πολεμούσαν έναν φτωχό πόλεμο.
Οι απώλειες στο μέτωπο Τα Ρωσικά ήταν τεράστια,
αλλά μόνο 67.000 άνδρες ανατέθηκαν στη βόρεια ομάδα,
ενώ 131.000 πήγαν στο κέντρο και 119.000 στην Ομάδα Στρατού Νότια.
Όταν ήρθε η ώρα της ανάθεσης νέα τμήματα εφεδρείας,
η κατάσταση ήταν ακόμη λιγότερο ευνοϊκή.
21 νέα τμήματα στάλθηκε στο μέτωπο
από την ανώτατη διοίκηση το φθινόπωρο του 1941,
επηρεάστηκαν μόνο τρεις προς την Ομάδα Στρατού Βορρά.
Ήταν ένας υπαινιγμός για την προβλεπόμενη συνέχεια
επερχόμενα γεγονότα.
Ένα από τα απροσδόκητα πλεονεκτήματα για αυτήν την ομάδα στρατού
ήταν η περιστασιακή υποστήριξη που παρέλαβε από γερμανικές ναυτικές μονάδες
που δραστηριοποιείται στη Βαλτική.
Από μια από τις πλευρές του ήταν δίπλα στη Βαλτική Θάλασσα,
η βόρεια ομάδα ήταν η μόνη
που μπορούσε να μετρήσει σχετικά με τη σοβαρή υποστήριξη από την Kriegsmarine.
Το γερμανικό ναυτικό έπαιξε μεγάλο ρόλο
στον πόλεμο μεταξύ Σοβιετικών και Γερμανών.
Όταν έφτασαν στη Βαλτική,
έσπευσαν οι Γερμανοί να το σκεπάσει με ναρκοπέδια.
Με άλλα λόγια,
παγίδευσαν τα σοβιετικά υποβρύχια όπου βρίσκονταν.
Η γερμανική προέλαση κατά μήκος της ακτής
στέρησε τον στόλο της Βαλτικής από τις βάσεις της.
Αυτός ο στόλος συναρμολογήθηκε γύρω από το Λένινγκραντ.
Ο ρόλος του το 1941-42 ήταν απλά να παρέχει υποστήριξη
με δύναμη πυρός από τα μεγαλύτερα πλοία της.
Η 18η Στρατιά,
εμπλέκονται σε πολλά αμφίβιες επιχειρήσεις
να αρπάξει νησιά της Βαλτικής,
υπέστη μεγάλες απώλειες, που ήταν πολύ καταστροφικό.
Οι πόροι περιορίζεται σοβαρά
Σε όλη τη διάρκεια του πολέμου,
η έλλειψη ενίσχυσης περιορισμένες στρατηγικές επιλογές
για εντολή της ομάδας στρατού.
Αυτή η κατάσταση απαιτούσε μεγάλη ικανότητα
να ταχυδακτυλουργούμε ανάμεσα στο διαφορετικό διαθέσιμα τμήματα
διατηρω ένα σταθερό μέτωπο γύρω από το Λένινγκραντ,
για σχεδόν τρία χρόνια.
Το Λένινγκραντ πολιορκήθηκε με τη στενή έννοια του όρου.
Οι Γερμανοί μπλόκαραν την πόλη και τα προάστια της,
αλλά αυτή η πολιορκία δεν ήταν ποτέ ολοκληρωτική.
Οι Φινλανδοί είναι εν μέρει υπεύθυνη για αυτή την κατάσταση.
Στρατάρχης Mannerheim, Φινλανδικός στρατός,
είπε ότι δεν θα λάβει μέρος σε ευθεία επίθεση στο Λένινγκραντ.
Ήταν ένας από τους όρους για να πάει η Φινλανδία σε πόλεμο.
Είχε στο μυαλό του την κατάσταση πολιτική παρά στρατιωτική κατάσταση,
επειδή οι σχέσεις μεταξύ Φινλανδών και οι Ρώσοι ήταν μια μακρά ιστορία.
Το αποτέλεσμα ήταν από τους Γερμανούς και τους Φινλανδούς
δεν μπόρεσαν να κόψουν εντελώς Λένινγκραντ από τον υπόλοιπο κόσμο.
Οι ρωσικές δυνάμεις μπορούσαν τροφοδοτεί την πόλη από τη λίμνη Ladoga,
βορειοανατολικά της πόλης.
Από τον χειμώνα του 1942, ο σιδηρόδρομος ανατολικά του Λένινγκραντ,
συνδέθηκε το Λένινγκραντ στην υπόλοιπη Σοβιετική Ένωση,
που μπόρεσε να παρέχει στρατεύματα και προμήθειες
επιτρέποντας στους κατοίκους της πόλης για να επιβιώσει.
συζήτησα με έναν από τους σοβιετικούς διαπραγματευτές
για τις ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ Σοβιετικών και Φινλανδών
αργότερα κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Είπε ότι οι Ρώσοι δεν είχε ξεχάσει
τι είχαν κάνει οι Φινλανδοί, ή μάλλον δεν είχε κάνει.
Γιατί αν είχαν προχωρήσει οι Φινλανδοί λίγο ακόμα και έκλεισε το κάθισμα,
θα σήμαινε το θάνατο του Λένινγκραντ.
Μετά τον πόλεμο, ανακαλύψαμε διαβάζοντας κούτσουρα περπατήματος
του 16ου και 18ου στρατού,
ότι οι διοικητές από τους δύο σχηματισμούς είχε απαγορευτεί,
ακόμα και σε περιόδους ηρεμίας, την απόσυρση της ελάχιστης μονάδας από μπροστά,
ακόμη και για να εκτελέσετε μια περίοδο ανάπαυσης.
Ήταν προτιμότερο να κρατήσει το τμήμα στο μέτωπο
και να το εκχωρήσετε σε γειτονικό τομέα.
Μια εφεδρική μονάδα που θα είχαν αποσυρθεί από το βόρειο μέτωπο
ήταν βέβαιο ότι θα ζητηθεί από την υψηλή εντολή
και επανατοποθετήθηκε σε πιο κρίσιμα σημεία:
το κεντρικό μέτωπο ή το νότιο μέτωπο.
Αν και το βόρειο μέτωπο θεωρήθηκε ως μέτωπο δευτερεύουσας σημασίας,
τίποτα δεν μπορεί να αφήσει να σκεφτεί ότι δεν συνέβαινε τίποτα.
Έγιναν τρομεροί καβγάδες σε δύσκολο έδαφος,
με απέραντους βάλτους,
μερικούς σπάνιους δρόμους
και τεράστια τμήματα αδιάβατων δασών.
Ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης επιμελητείας.
Η Βόρεια Ομάδα και τα τμήματα της
αντιμετώπισε συνθήκες πολύ δύσκολο στο δυτικό μέτωπο
όπου το κλίμα και το έδαφος ρυθμίζουν τις λειτουργίες.
Πράγματι, έκανε πολύ κρύο, ήταν βαλτώδης και λασπώδης.
Αυτό είναι το πρώτο σημείο.
Το δεύτερο σημείο, είναι ότι δεν ήταν πλούσιο στη διαδρομή.
Μεταφορές Logistics ήταν πολύ δύσκολα.
Θα ήταν λάθος να πούμε ήταν ένας διαφορετικός πόλεμος.
Ήταν απλώς ένας πόλεμος,
που αποδείχθηκε διαφορετικά.
Οι μάχες ήταν άγριες.
Οι απώλειες από τη ρωσική πλευρά ήταν τεράστιες.
Η βόρεια ομάδα και σχηματισμοί του Κόκκινου Στρατού
έγραψε μια αιματηρή τραγωδία.
Τον Οκτώβριο του 41,
οι πρώτες κομματικές επιθέσεις άρχισε να προκαλεί δυσκολίες
προς τις πίσω περιοχές.
Αυτές οι επιθέσεις ήταν σοβαρές,
γιατί η υπανάπτυξη υποδομές στη Ρωσία
σήμαινε ότι ήταν λίγα δρόμους ή σιδηροδρόμους
αντικαθιστώ αυτές που οι υποστηρικτές εμπόδιζαν.
Ο ρωσικός χειμώνας ήταν επίσης ένας εφιάλτης σε όλο το μέτωπο.
Αυτό είναι το Army Group North που υπέστη βαρβαρότητα
από τους πιο ακραίους ρωσικούς χειμώνες.
Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τη σκληρότητα της μάχης
στον άγριο χειμώνα της βόρειας Ρωσίας.
Το βόρειο μέτωπο υπέφερε από ανελέητο κρύο.
Ήταν μια περιοχή όπου η βόρεια Νορβηγία, Φινλανδία και Σοβιετική Ένωση
Συμμετοχή.
Χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα τους χειμερινούς μήνες,
από αργές συνθήκες μάχης.
Τι οδηγεί στην επιχείρηση Τάρανδος
στην επιχείρηση Cold Fox, και Επιχείρηση Silver Fox.
Η 20η Ορεινή Στρατιά Τεθωρακισμένων, σε συνδυασμό με τους Φινλανδούς συμμάχους,
προσπάθησε να εισβάλει στις περιοχές τα βορειότερα μέρη της Σοβιετικής Ένωσης,
ειδικά για να κόψει τη σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ αρκτικών λιμανιών
και εντός της Σοβιετικής Ένωσης.
Ωστόσο, η Σοβιετική 14η Στρατιά
αποδείχθηκε από την αρχή να είναι ένας δυσεπίλυτος αντίπαλος.
Από την αρχή της επέμβασης μέχρι τη στιγμή όπου η 20η Στρατιά μειώθηκε το 1941,
υπέστη το υψηλότερο ποσοστό απώλειας
όλων των στρατιωτικών ομάδων της Επιχείρησης Barbarossa.
Η 20η Ορεινή Στρατιά
δεν ήταν προτεραιότητα για τη γερμανική ανώτατη διοίκηση.
Γερμανοί και Φινλανδοί δεν έφτασαν
να ξεκινήσει μια αποφασιστική επιχείρηση εναντίον των Σοβιετικών.
Εκτός από τις γεωγραφικές συνθήκες και δύσκολα κλίματα,
το μαχητικό πνεύμα του κόκκινου στρατού, που αντιμετώπισε το βόρειο συγκρότημα,
δεν ήταν λιγότερο δυνατό από αυτό παρατηρηθεί σε άλλους τομείς.
Έδρα του Λένινγκραντ έγινε συνώνυμο της αντοχής και του πόνου.
Έγιναν επίσης σφοδρές μάχες σε μικρές μάχες
στις γραμμές ιδρύθηκε γύρω από το Λένινγκραντ.
Εκτός από αυτές τις αρκετά στατικές μάχες,
υπήρξαν τρομερές συγκρούσεις γύρω από το Demjansk,
στην περιοχή της 16ης Στρατιάς από το 1941 έως το 1943.
Στις αρχές του 43, το Demjansk προεξέχον άρχισε να καταρρέει
μέχρι να μοιάζει με μανιτάρι που προεξέχουν στις ρωσικές γραμμές.
Υπό πίεση όλο και πιο ισχυροί Ρώσοι,
Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να απαρνηθεί στην πολιτική «όχι συνταξιοδότησης».
Το Demjansk εκκενώθηκε κατά τη διάρκεια μιας εξαιρετικά οργανωμένης επιχείρησης,
χάρη στο οποίο 80.000 Γερμανοί στρατιώτες
γλίτωσε από βέβαιη σύλληψη.
Το Demjansk ήταν η μεγαλύτερη πολιορκία και ένα μοναδικό στρατιωτικό επεισόδιο.
γερμανικές δυνάμεις, περικυκλωμένος από Ρώσους,
έπρεπε να παρασχεθεί.
Δεν μπορούσαν να παρέχεται στο έδαφος.
Έπρεπε λοιπόν να γίνει αεροπορικώς.
Η Luftwaffe εξασφάλισε ότι μπορούσε να το κάνει
και ότι υπήρχε καμιά αμφιβολία γι 'αυτό.
Τελικά, το 1943,
γερμανικές δυνάμεις κατάφερε να διαρρήξει έναν διάδρομο
χάρη στην οποία η περικύκλωση του Demjansk ολοκληρώθηκε με επιτυχία.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι τα μαθήματα
ότι η γερμανική ανώτατη διοίκηση, και κυρίως η Luftwaffe αντλούσε από αυτό.
Έτσι ώστε να ήταν δυνατή η προμήθεια περικύκλωσε τις γερμανικές δυνάμεις.
Η επόμενη θέση θα ήταν αυτό του Στάλινγκραντ.
Ένας από τους λόγους γιατί η 6η Στρατιά δεν επιχείρησε
να ξεφύγει από την παγίδα του Στάλινγκραντ,
όταν έγινε σαφές ποιος μπόρεσε να το κάνει,
ήταν αυτό που πίστευε ο Χίτλερ ότι η 6η Στρατιά μπορούσε να κρατήσει την τσέπη
ενώ υποστηρίζεται από τη Luftwaffe.
Φυσικά και χρησιμοποίησε από την τσέπη Demjansk
ως ξεκάθαρη απόδειξη.
Η κατάσταση στο Demjansk ήταν διαφορετικό όμως,
πιθανή προμήθεια από την τσέπη τους τους καλοκαιρινούς μήνες,
ο αριθμός των στρατιωτών κάτω από 90.000, έναντι 200.000 παγιδευμένων στο Στάλινγκραντ κ.λπ.
Είναι βέβαιο ότι η τσέπη Demjansk, που αναφέρει ο Χίτλερ,
έπαιξε αρνητικό ρόλο στην ιστορία του 6ου στρατού,
την περικύκλωσή του και τον αφανισμό του στο Στάλινγκραντ.
Αν και έχοντας υπάρξει κοντά στη νίκη
Ομάδα Στρατού Βορρά δεν μπόρεσε ποτέ
να κλείσει οριστικά ο κύκλος γύρω από το Λένινγκραντ.
Η ανώτατη διοίκηση συνέχισε να κινείται τα τμήματα μακριά από τον βόρειο τομέα
Να ταϊσω άλλοι κλάδοι που κινδυνεύουν περισσότερο.
Το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής σε δύο μέτωπα
ήταν μόνο μια μαζική σοβιετική επίθεση, τον Ιανουάριο του 1944
καταλήγει να σπάσει η Αντίσταση της βόρειας ομάδας
και, ταυτόχρονα, η θηλιά γύρω από το Λένινγκραντ.
Μετά το τέλος της πολιορκίας της πόλης το 1944,
οι δυνάμεις της Βόρειας Ομάδας υποχώρησαν σε ημιτελείς γραμμές άμυνας
γνωστή ως γραμμή Πάνθηρα.
The Panther Line ήταν μια σειρά οχυρώσεων
που επεκτάθηκε στις περιφέρειες κεντρική και νότια Σοβιετική Ένωση,
από μια κοιλάδα που έτρεχε μεταξύ της λίμνης Dvina και της λίμνης Pskov,
κοντά στην πόλη Narva, στις ακτές της Βαλτικής, Εσθονία.
Είχε προγραμματιστεί ότι, χάρη σε αυτές τις οχυρώσεις,
Τα γερμανικά στρατεύματα υποχωρούν θα απολάμβανε λίγη ανάπαυλα.
που θα τους επέτρεπε να συγκρατήσει τον σοβιετικό στρατό
ο καιρός παρά τεθωρακισμένες και αεροπορικές μονάδες
να αποκατασταθεί και επιστρέψτε στον αγώνα
να ανατρέψει τη μοίρα των όπλων από τον αριθμό τους.
Ωστόσο, η γραμμή Panther ήταν μόλις απασχολημένος.
γερμανικοί στρατοί, υπέστη πολλές αποτυχίες,
δεν είχε αρκετό στρατό να κρατήσει τη γραμμή αποτελεσματικά.
Σε περιοχές γραμμής όπου επαρκείς άμυνες
είχε προετοιμαστεί με ικανό αριθμό στρατιωτών
και διαθέσιμα αεροσκάφη,
αποδείχθηκε ότι ήταν εμπόδιο
σχεδόν αδιάβατο για τους σοβιετικούς στρατούς.
Αυτό υποδηλώνει ότι είναι καλά προετοιμασμένο και οργανωμένα, με συνεκτικό σχέδιο,
η γραμμή Panthere θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί,
που θα προκαλούσε επιπλοκές στους σοβιετικούς στρατούς.
Η γραμμή Panther θα μπορούσε μόνο να είναι σε θέση παρέχει μόνο μια προσωρινή λύση
στο αυξανόμενο πρόβλημα της Ομάδας Στρατού Βορρά.
Η καταστροφή της ομάδας του στρατού γειτονικό κέντρο, τον Ιούνιο του 1944,
έσκαψε ένα μεγάλο χώρο σε γερμανικές γραμμές
και αριστερά δεξιά πλευρά του βόρειου ομίλου ευάλωτος στις σοβιετικές επιθέσεις.
Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να εκτελέσει άλλος ένας γύρος αναλήψεων.
Αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν σε σχετικά καλή τάξη
στην Γερμανία,
ενώ υπέστη μια σειρά από επιθέσεις,
το πιο αξιοσημείωτο είναι αυτό για την υπεράσπιση του Νάρβα το 1944.
Ο Νάρβα έπαιξε σημαντικό ρόλο,
όχι μόνο όταν του γερμανοσοβιετικού πολέμου,
αλλά στην ιστορία της Ρωσίας.
Ο Νάρβα ήταν το μέρος της μνημειώδους ήττας
το 1700, εναντίον των Σουηδών.
Βασικά είχε λειτουργική σημασία,
γιατί ήταν η εξώπορτα προς την Εσθονία.
Στην πραγματικότητα, οι Γερμανοί που κρατούσαν τον Νάρβα,
ήταν αρχικά χωρίζεται σε 12 τμήματα,
αποτελώντας τους υπερασπιστές του Νάρβα.
Μια ομάδα δηλαδή ειδικά εκπαιδευμένο για την περίσταση.
Η άμυνα του Νάρβα ήταν ένας τρομερός αγώνας.
Μια σημαντική ανακάλυψη εδώ
θα είχε κινδυνεύσει Γερμανικά στρατεύματα από τις χώρες της Βαλτικής,
από την Εσθονία και τη Λιθουανία.
Τα SS, Division 280 και Division 58
έφυγε από το μέτωπο του Λένινγκραντ
υπό τη διοίκηση του στρατηγού Γκοβόροφ,
μεταξύ Ιανουαρίου και Μαρτίου 1944.
Το χαμηλό ποσοστό απωλειών τους δεν είναι το φρούτο
εξελιγμένους τακτικούς ελιγμούς θωρακισμένος σχηματισμός.
γερμανικές μονάδες και το εθελοντικό σώμα των SS
σώθηκαν στις αρχές της άνοιξης του Μαρτίου 1944,
που προκάλεσαν πλημμύρες και χείμαρροι λάσπης,
εν τα σοβιετικά τανκς κόλλησαν.
Η απίστευτη αντίσταση που προσέφερε από την ομάδα στρατού Narva,
αυτοσχέδια εκπαίδευση, που αντλήθηκαν από τους πενιχρούς αριθμούς του βόρειου ομίλου
αποτελεί ένα εντυπωσιακό παράδειγμα στρατιωτικός αυτοσχεδιασμός
και κρατήστε τη σύγκριση με άλλες αμυντικές μάχες
διεξήχθη αλλού στη Ρωσία και την Ιταλία.
Τον Οκτώβριο του 1944,
η κατάσταση γύρω από τη Νάρβα είχε γίνει απελπιστική.
Διαφορετικός αμέτρητες φρουρές
τον οποίο απαίτησε ο Χίτλερ να κρατηθεί με κάθε κόστος,
η ομάδα Νάρβα καταφέρνει να δραπετεύσει και ενταχθείτε στην Ομάδα Στρατού Βορρά.
μόνιμη σύνταξη ήταν πλέον στην ημερήσια διάταξη
καθώς η ομάδα υποχωρούσε τα κράτη της Βαλτικής στη Γερμανία.
Αλλά ο Όμιλος Στρατού Βορρά δεν θα έφτανε ποτέ στο σπίτι.
Ενώ ο Κόκκινος Στρατός κατευθυνόταν προς το Βερολίνο,
οι άνδρες της βόρειας ομάδας ήταν στριμωγμένοι
στη χερσόνησο από το Courland της Λιθουανίας.
Τα απομεινάρια της ομάδας έπεσε κάτω από σοβιετική επίθεση
κατά τη διάρκεια έξι μηνών.
Ήταν πολιορκημένοι από τα τέλη Οκτωβρίου 1944 έως τον Μάιο του 1945.
Τον Ιανουάριο του 1945 οι δύο στρατοί που υπηρετούσε από το 1941
κάτω από το πανό της Ομάδας Στρατού Βορρά,
μετονομάστηκαν Ομάδα Στρατού Courland
και την ονομασία απέκτησε ακριβά από τον όμιλο Nord
μεταφέρθηκε σε ανόμοια συνέλευση μονάδες σύγκρουσης,
τίθεται υπό την εντολή
μιας αδιάσπαστης διαδοχής προσωρινούς αρχηγούς.
Το πνεύμα των ανδρών της βόρειας ομάδας έζησε στο Courland.
Το περίεργο γεγονός είναι ότι αυτές οι γερμανικές μεραρχίες,
που έσπασε ένα μονοπάτι στην κουρλαντ,
παραμερίστηκαν.
Ήταν μπλοκαρισμένοι και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα περισσότερο.
Δεν μπορούσαν πια να φέρουν τη συμβολή τους στον αγώνα αλλού.
Από πολλές απόψεις ήταν μια δράση ανεύθυνος από την πλευρά του Χίτλερ.
Ήταν μια σημαντική δύναμη που θα μπορούσε να έχει φέρει
πραγματική συμβολή αν ήταν διαθέσιμη.
Απλώς δεν ήταν εκεί ήταν αλλού.
Η απόφαση των Σοβιετικών να τους αφήσεις εκεί ήταν αρκετά δύσκολο.
Αλλά αυτό είναι τι έκαναν αργότερα.
Παρά τα πάντα τι τους έστελνε ο Κόκκινος Στρατός,
τα σωζόμενα στοιχεία του 16ου και 18ου στρατού,
τώρα ορίζεται Ομάδα Στρατού Courland,
συνέχισε να αντιστέκεται στις προσπάθειες λαμβάνονται για να τους παρακινήσουν να παραδοθούν.
Οι αγώνες για την Κούρλαντ ήταν τρομεροί.
Δεν ήταν, ως προς το ανατολικό και το δυτικό μέτωπο,
μεγάλοι στρατοί ξεπέρασαν τα σύνορα
για εντυπωσιακά εξελιγμένες λειτουργίες.
Στην Κούρλαντ, οι παγιδευμένοι Γερμανοί ήταν σταδιακά
και σίγουρα με ανεπανόρθωτο τρόπο,
ωθήθηκε απαλά προς τα πίσω κατά ένα είδος αδιέξοδο από τον Κόκκινο Στρατό.
Υποστηρίχθηκαν μέχρι τέλους με πλοία του Kriegsmarine,
που κατάφερε να εκκενωθεί μερικές μεραρχίες ανακλήθηκαν στη Γερμανία.
Κατά καιρούς κατάφερναν να περπατήσουν μερικές πραγματικά ουσιαστικές ενισχύσεις.
Ναι, το γερμανικό ναυτικό είχε σημαντικό ρόλο να παίξει.
Όταν ο Κόκκινος Στρατός άρχισε να προχωρά
από τις ακτές της Βαλτικής να περιστρέφεται στην Ανατολική Πρωσία,
το γερμανικό ναυτικό είχε τα πάντα να κερδίσει
να περιέχει Σοβιετικές ναυτικές επιχειρήσεις
που άρχισε να επεκτείνεται.
Και πάλι πιο σημαντικό, είχαν μια κρίσιμη πρόκληση,
προσπαθήστε να απομακρύνετε όσο το δυνατόν περισσότερους πολίτες και γερμανικό στρατιωτικό δυνατό
να τα φέρει πίσω σε γερμανικό έδαφος.
Το Kriegsmarine προσπάθησε να περιορίσει τις συνέπειες μιας τελικής ήττας
πλέον αναπόφευκτο.
Ο ρόλος του Γερμανικού Ναυτικού είναι απαραίτητο να εξηγηθεί
γιατί γερμανικές μονάδες πολέμησε γενναία
μέχρι τα άκρα της επικράτειας της Courland.
Η χερσόνησος ήταν, από στρατιωτική άποψη, χωρίς ενδιαφέρον.
Πολλοί Γερμανοί ηγέτες στα τέλη του 1944, αρχές του 1945, ρώτησε ο Χίτλερ
να εγκαταλείψει αυτή τη χερσόνησο
και απελευθέρωση οι 26 μεραρχίες που πολεμούσαν,
ώστε να μπορούν ενισχύουν τις άμυνες
τις περιφέρειες μεγάλης στρατιωτικής σημασίας,
όπως η Ανατολική Πρωσία.
Στην άλλη πλευρά, το γερμανικό ναυτικό χρησιμοποίησε τη Βαλτική
ως χώρος εκπαίδευσης για τους διοικητές των υποβρυχίων της.
Donitz, Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού εκείνη την εποχή,
θεώρησε ότι να κρατήσει στον κόλπο του Γκντανσκ, στη Βαλτική,
ήταν απαραίτητο για την εκπαίδευση οι διοικητές των υποβρυχίων του
για να χρησιμοποιήσετε το νέο και πολύ ισχυρό υποβρύχιο τύπου 21,
που έχει προσλάβει το Πολεμικό Ναυτικό μέχρι την τελευταία μέρα του πολέμου.
Το Πολεμικό Ναυτικό έπαιξε καθοριστικό ρόλο
στο γεγονός ότι οι Γερμανοί πολέμησε τόσο καιρό
για τη Χερσόνησο της Κουρωνίας.
Ωστόσο, τελικά, το ίδιο Kriegsmarine
που ήταν ο λόγος της Μάχης του Κούρλαντ
και είχε μεταφέρει τα γερμανικά στρατεύματα μέχρι στιγμής,
αναγκάστηκε τότε να τους εκκενώσουν από τη χερσόνησο
και να εγκαταλείψει την περιοχή χωρίς να πάρει οποιοδήποτε στρατηγικό όφελος.
Οι επιζώντες της πρώην Ομάδας Στρατού Βορρά
διατηρούν τη συνοχή τους και την μαχητική τους ικανότητα
μέχρι την οριστική παράδοση στις 8 Μαΐου 1945,
σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την άφιξή τους στη Ρωσία.
Εκείνη την ημέρα, 203.000 άνδρες ξεκίνησαν τη μεγάλη τους βόλτα
στην αιχμαλωσία.
Πολλοί δεν επέστρεψαν ποτέ
και τα άλλα κρατήθηκαν ως καταναγκαστικοί εργάτες μέχρι το 1955.
Ένα υψηλό τίμημα για τη μεγάλη αντοχή τους.
Από τις τρεις τεράστιες ομάδες στρατού που έστειλε ο Χίτλερ στη Ρωσία,
η βόρεια ομάδα ήταν αυτή που πέτυχε καλύτερα για την επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί.
Αν και αυτή η εκστρατεία τελικά κατέληξε σε αποτυχία,
άνδρες της ομάδας στρατού βόρεια διατήρησαν τη συνοχή τους.
Μερικές μονάδες κατάφεραν το κατόρθωμα να υπηρετήσει στον ίδιο στρατό
κατά τη διάρκεια της τετραετίας του πολέμου στη Ρωσία.