Jest 150 000 ludzi,
sprowadzony tutaj dzięki czystej woli jednego człowieka.
Razem pod jednym sztandarem.
Zjednoczeni tym samym pozdrowieniem.
Gotowy pójść za Nim nawet na wojnę,
w szaleństwo,
ich przewodnik,
ich Führer.
Niewiele nazwisk wywołuje tak silne emocje we współczesnej historii
jak Adolf Hitler.
Niewielu mężczyzn pozostaje związanych z takim uczuciem grozy
i nienawiści w naszej zbiorowej pamięci.
Naszym życzeniem i naszą wolą jest, aby ta Rzesza trwała tysiąc lat.
Możemy być radośni, ponieważ ta przyszłość należy całkowicie do nas.
Witaj zwycięstwo!
Jego nacjonalistyczne i fanatyczne przemówienia zmobilizowały cały naród,
wpędzając ich w najkrwawszy konflikt XX wieku:
Druga Wojna Światowa.
Pięć lat wojny.
Ponad 60 milionów ofiar.
Cały świat uległ przemianie.
A kataklizm naznaczył pokolenia.
Siedemdziesiąt lat po jego śmierci, historia przywódcy nazistowskiego
nadal zawiera obszary szare.
Jak człowiek, który przyszedł znikąd, osiągnął szczyt władzy
i popełniają najstraszniejsze zbrodnie wojenne i najgorsze zbrodnie
przeciwko ludzkości kiedykolwiek popełniono?
To jest historia, którą zamierzamy opowiedzieć.
Jak można sobie wyobrazić, że ten chłopiec o twarzy małego dziecka
czy pewnego dnia będzie odpowiedzialny za tak absolutny horror?
Początkowo miał mieć zwyczajne życie,
najbardziej anonimowe istnienie, jakie jest możliwe.
Chłopiec, którego później nazwano Führerem,
urodził się w wiejskiej prowincji Linz w Austrii w kwietniu 1889 roku.
Jego młodość przebiegła bez większych wydarzeń.
Jako młody chłopiec,
nie różnił się niczym od żadnego ze swoich młodych przyjaciół,
ani jeden z najlepszych w swojej klasie
ani prawdziwego tańca.
Jego nauczyciel wiedział, że jest inteligentny,
ale był też leniwy i przede wszystkim niezwykle niezdyscyplinowany.
Adolf Hitler może nie był zainteresowany szkołą,
ale miał pasję.
Spędzał cały swój wolny czas w swojej sypialni, rysując.
To było jego jedyne zajęcie.
Rzeczywiście, rysowanie wkrótce stało się czymś więcej niż tylko dziecięcym hobby.
Miał naturalny talent,
cała jego rodzina, z której nikt nie miał wykształcenia artystycznego
zachwycał się jego rysunkami i akwarelami.
A w tak młodym wieku, zaledwie 11 lub 12 lat
postanowił, że zostanie malarzem.
To artystyczne powołanie nie spotkało się z powszechną aprobatą w kraju
ponieważ jego ojciec, Alois, już zaplanował przyszłość syna.
Adolf, podobnie jak on, zostałby urzędnikiem państwowym.
Jego ojciec marzył o tym, by Adolf został urzędnikiem państwowym
w Austro-Węgrzech,
i dlatego powiedziałem mu, że to nie wchodzi w grę.
I tak było wrzask, były łzy, a może nawet uderzenia.
Jego ojciec był agresywny, pił za dużo, a potem miewał wybuchy złości.
Ale gdy miał zaledwie 13 lat,
jego ojciec zmarł nagle na zawał serca.
Adolf zdał sobie wtedy sprawę, że nic nie stoi na przeszkodzie, by podążać wybraną przez niego ścieżką.
Zostałby artystą.
Był rok 1907.
Hitler miał zaledwie 18 lat.
Opuścił dom i swoją prowincję Linz w północnej Austrii.
Jego celem jest stolica, Wiedeń,
200 kilometrów stąd.
W tamtym czasie miasto było ważną europejską stolicą kulturalną,
rywal Paryża,
i istotne miejsce dla artystów i intelektualistów
na przełomie wieków.
Przekonany o swoim talencie,
Hitler wierzył, że w końcu może odnieść sukces jako artysta.
A najlepszym sposobem było skorzystanie z Akademii Sztuk Pięknych.
Aby uzyskać przyjęcie do tej instytucji,
uczniowie musieli zdawać bardzo selektywny egzamin.
Ale Adolf Hitler się tym nie martwił.
Dla niego nie było cienia wątpliwości.
Egzamin wstępny nie byłby niczym więcej niż formalnością.
To ktoś, kto wierzył w naturalne rozróżnienie,
w geniuszu, w wyjątkowych zdolnościach.
Przez całe życie Hitlera, a dotyczy to również egzaminu w szkole artystycznej,
wykazał się silną i prawdziwą pewnością siebie.
Był przekonany, że mu się uda,
i zostać przyjętym do Akademii Sztuk Pięknych.
Podpisano Adolf Hitler.
Oto płótna, które namalował w tamtym czasie.
Choć wykazują pewien talent, staranną pracę,
nie są szczególnie oryginalne.
W każdym razie taka była opinia Akademii Sztuk Pięknych.
Profesor uznał swoją pracę za niewystarczającą i poniósł porażkę.
Kiedy ogłoszono werdykt ławy przysięgłych,
Hitler poczuł się, jakby ktoś mu wbił nóż w plecy.
Adolf Hitler ewidentnie nie pracował wystarczająco ciężko,
po prostu wszedł, nie przejmując się niczym,
ale miał tylko dość duży talent do rysowania, nic więcej.
W swojej książce „Mein Kampf”, napisanej wiele lat później,
opisał ten dzień jako jeden z najgorszych momentów w swoim życiu.
„Byłem tak przekonany o swoim sukcesie, że ogłoszenie mojej porażki
„Spadło jak grom z jasnego nieba”.
Zupełnie się tego nie spodziewał i był załamany.
Adolf Hitler nie zaakceptował tej porażki, zwłaszcza że był przekonany
że jeśli mu się nie udało, to nie z powodu braku talentu,
ale dlatego, że ława przysięgłych się myliła.
Czuł frustrację i złość na instytucję.
Ta porażka zapoczątkowała najciemniejsze lata w życiu Hitlera.
Wpadł w korkociąg, spiralę spadkową.
To mało znany epizod w jego historii,
i mimo to właśnie w tym okresie jego głęboko zakorzeniona nienawiść do innych
zapuściłoby korzenie i rosło.
Choć Akademia Sztuk Pięknych odmówiła mu,
Adolf Hitler postanowił pozostać w Wiedniu.
Spędzał dni ukryty w swoim pokoju na poddaszu
w tym budynku w centrum miasta.
Nie miał ochoty pracować
albo jako urzędnik państwowy, albo jako pracownik gdzieś.
Wszystko to wydawało się czymś gorszym niż to, na co zasługiwał, ponieważ uważał siebie
jako wielki artysta.
Młody człowiek stopniowo wyczerpał wszystkie swoje oszczędności.
Wkrótce został bez grosza przy duszy i nie miał nawet pieniędzy na opłacenie czynszu.
Zmuszony był szukać schronienia w schroniskach, a czasami mieszkał na ulicy,
nawet śpiąc na publicznych ławkach niektóre noce.
Hitler miał 20 lat i był włóczęgą.
Aby zarobić trochę pieniędzy, malował pejzaże
które sprzedawał turystom.
Sprzedawał swoje małe kartki, swoje małe obrazy
kiedy tylko mógł.
Nie jadł zbyt wiele, bo nie przynosiło mu to dużego dochodu.
Jego istnienie miało charakter całkowicie marginalny.
Ten okres bezdomności będzie trwał kilka lat,
lat, w których Hitler był intensywnie gorzki, ponieważ był przekonany,
że jeśli upadł tak nisko, to nie mogła to być jego wina.
Ktoś lub coś innego musiało ponieść odpowiedzialność.
A Hitler zidentyfikował wrogów, którzy chcieli mu zaszkodzić,
tych, których obwiniał za swoją porażkę.
Już wtedy zrobili kozły ofiarne.
W latach dwudziestych XX wieku
w Austrii część prasy obwiniała wszystkie problemy w społeczeństwie
na temat jednej kategorii populacji,
Żydzi.
Antysemityzm był otwarty i jednoznaczny,
jak pokazano w „Deutches Volksblatt”,
niemiecka gazeta ludowa
z jednym z największych nakładów w Wiedniu.
W tym artykule, dziennik omawia
„degradacja ekonomiczna, za którą odpowiadają Żydzi”.
Porównuje się je do choroby, która gniła w austriackim społeczeństwie.
„Żydowski element jest szkodliwym ciałem obcym
które muszą zostać usunięte, aby państwo i ludzie pozostali w dobrym zdrowiu".
W innym artykule zamieszczono apel do antysemickich czytelników w Niemczech.
W trakcie wyborów w Wiedniu, Żydzi zostali przedstawieni
jako przeciwnik, którego należy pokonać.
„Niemiecki elektorat nie może podążać za hasłem wyborczym judaizmu”.
Żydzi zostali potępieni, odrzuceni, jako najwięksi antynarodowcy.
Innymi słowy, ludzie, którzy nie mają ani domu, ani ogniska domowego,
ani religii, ani prawa, i dlatego stanowią zagrożenie.
Hitler regularnie czytał tę antysemicką prasę
i zwrócił się ku jeszcze bardziej radykalnemu czytaniu.
Jednym z jego ulubionych było małe, skrajnie prawicowe wydawnictwo,
"Ostara",
który otwarcie wyrażał nienawiść do Żydów.
On trafnie scharakteryzował i zagroził niemieckiemu rycerzowi.
Pomysły, które znalazły oddźwięk u młodego Adolfa Hitlera.
Ta prasa dostarczyła mu powodów jego upadku.
W tamtym czasie Hitler uważał się za wyrzutka społecznego.
I czytając całą tę literaturę, czytając całą tę prasę,
widząc, że stanowiska zajęli ludzie tacy jak Żydzi,
kto nie powinien mieć do nich prawa.
To podsyciło jego niechęć społeczną.
Hitler miał wtedy 24 lata i jego życie było porażką.
Ale wydarzenie zewnętrzne zmieniłoby wszystko.
Wydarzenie, które odmieniło jego przeznaczenie.
Pierwsza wojna światowa wybuchła latem 1914 roku.
Austro-Węgry i Niemcy przeciwko Francji, Anglii i Rosji.
Hitler był Austriakiem, ale stanął po stronie Niemców
ponieważ to właśnie naród niemiecki chciał bronić.
I w tym konflikcie niewypowiedzianej przemocy,
znajdzie nowy sens swojego życia.
Na tym zdjęciu stoi niemal nie do poznania
obok swoich współlokatorów, długie wąsy na jego wychudłej twarzy.
W armii młody człowiek odkrył wspierające środowisko.
Było to dla niego niemalże objawieniem.
Na początku I wojny światowej, jest młodym mężczyzną bez rodziny.
W ciągu tygodni i miesięcy znajduje nowe miejsce, w którym może się odnaleźć.
Po raz pierwszy od śmierci matki,
młody Hitler znów ma dom.
Żołnierz Hitler był kurierem odpowiedzialnym za dostarczanie wiadomości
między stanowiskami dowodzenia za frontem.
A chłopiec, który był tylko przeciętnym uczniem i nieudanym malarzem
stał się wzorowym żołnierzem, gorliwym i posłusznym.
Po raz pierwszy w życiu Adolf Hitler zyskał uznanie.
Wojsko odznaczyło go Krzyżem Żelaznym,
wysokie odznaczenie wojskowe.
Byłoby to jedno z najwspanialszych osiągnięć jego życia.
A gdy lata później został Führerem, zawsze będzie go nosił.
To było coś ważnego dla niego osobiście.
To był jego pierwszy dyplom, jego pierwsze wyróżnienie.
Młody człowiek w końcu znalazł swoje miejsce w wojsku.
Jedynym problemem było to, że 11 listopada 1918 r.
Niemcy podpisały zawieszenie broni.
Wojna się skończyła.
Dla Adolfa Hitlera była to tragedia
ponieważ oznaczało to zaczynanie od nowa od nowa,
powrót do poprzedniego życia, bez grosza przy duszy, bez rodziny i bez domu.
Nie miał ochoty opuszczać wojska,
to było jedyne miejsce, w którym mógł mieszkać
w miarę komfortowo od dzieciństwa,
odkąd opuścił swój dom.
Gdyby został zdemobilizowany, skończyłby głodując,
malując je i próbując je sprzedać.
Więc próbował wszystkiego, by pozostać w wojsku.
Młody człowiek otrzymałby cenne wsparcie
od mężczyzny, który wziął go pod swoje skrzydła.
Tym człowiekiem był Karl Mayr.
Prawdopodobnie nigdy nie słyszałeś jego imienia ani nie widziałeś jego twarzy,
ale odegrał kluczową rolę w życiu Adolfa Hitlera.
To on umożliwił młodemu człowiekowi położenie fundamentów
dla tego, co wkrótce stanie się ideologią nazistowską.
Karlowi Mayrowi można przypisać stworzenie Hitlera.
Pełnił funkcję elementu przejściowego, trampoliny, która mu umożliwiła
znaleźć umiejętność, która uczyniłaby go führerem, przewodnikiem.
Karl Mayr był ważną osobą w armii.
Był szefem służb wywiadowczych swojego pułku.
Pod koniec wojny musiał stawić czoła rosnącemu zagrożeniu ze strony swoich żołnierzy.
Wśród żołnierzy powracających z frontu byli także skrajnie lewicowi bojownicy,
a Mayr obawiał się, że ich idee się rozprzestrzenią.
Dowództwo armii martwiło się, że ci ludzie
zostanie przywrócony do życia cywilnego,
lewicowe idee, lewicowa mentalność.
Widzieli jak bolszewicy skutecznie przejęli armię.
Obawiali się, że to samo może się łatwo zdarzyć w ich domu.
Mayr chciał zapobiec tym ruchom ekstremistycznym
za wszelką cenę nie zarażając armii.
A do tego potrzebni mu byli rzetelni i lojalni ludzie
który będzie czuwał nad czarnymi owcami.
Dlatego zwerbował Adolfa Hitlera, który był gotów zrobić wszystko
pozostać w wojsku.
Zaczynał jako skromny informator, który powiedział swojemu dowódcy
którzy żołnierze byli godni zaufania, a którzy nie.
Donosił na przyjaciół i jednocześnie
prawdopodobnie czuł, że jest bardzo patriotyczny.
Pomógłby armii wyeliminować niesmaczne elementy.
Młody żołnierz miał inne cechy, które Mayr uważał za niezwykle przydatne.
Był zagorzałym patriotą i miał niezrównany dar elokwencji.
Był kimś, kto mówił cały czas,
z niemal nieustannym nietrzymaniem mowy;
zawsze, gdy mógł, wygłaszał przemówienia, wykłócał się z ludźmi.
I rzeczywiście Mayr i inni zdali sobie sprawę, że ma on dar,
inny niż inni ludzie, do publicznego przemawiania,
szczególnie szeroka publiczność.
Hitler miał wszystko, aby stać się dobrym protagonistą,
ale brakowało mu wykształcenia i kultury.
Więc Mayr wysłał go na zajęcia na Uniwersytet w Monachium.
To właśnie tutaj Hitler nauczył się, jak strukturyzować swoje procesy myślowe.
Uczęszczał na zajęcia z historii i polityki.
Niektóre z tych wykładów wydały mu się szczególnie interesujące
ponieważ w tych amfiteatrach w tamtym czasie,
niektóre zajęcia z ekonomii opierały się na radykalnym antysemityzmie.
Kapitalizm finansowy rzekomo stworzyli Żydzi w celu
podziału sił produkcyjnych różnych krajów.
Dla Hitlera było to objawienie.
Przyjął ją całkowicie, jednocześnie dostosowując ją do własnego antysemityzmu,
antysemityzm, który był całkowicie szalony, obsesyjny, radykalny i nowy.
Nienawiść do Żydów stała się elementem definiującym
całej filozofii Hitlera.
Wyraził to gwałtownie i brutalnie w liście z 1919 r.
Oto ten list.
Cztery strony napisane ręcznie przez samego Hitlera i wysłane do żołnierza, Adolfa Gemlicha,
w odpowiedzi na pytanie dot. kwestii żydowskiej.
To jest to, co napisał Hitler.
Stwierdził, że Żydzi są obcą rasą,
którą porównał do „radykalnej gruźlicy narodów”.
Dalej stwierdził, że popiera „antysemityzm”
na podstawie rozumu, który musi prowadzić do systematycznej walki prawnej
i zniesienie przywilejów Żydów".
Następnie list zawiera ledwie zawoalowaną groźbę.
„Ostatecznym celem musi być nieodwołalne usunięcie Żydów”.
To początek antysemickiej teorii politycznej
który już wyraźnie promował cel gwałtownego usunięcia Żydów
ze społeczeństwa niemieckiego.
Miał na myśli oddzielenie niemieckiego ziarna od żydowskich plew,
rozdzielając te dwa elementy i odsuwając je od siebie;
istnieje już idea wygnania, pozbycia się ich.
Hitler miał zaledwie 30 lat,
i był to jego pierwszy akt polityczny,
tekst, który położył podwaliny pod jego absolutny antysemityzm.
Mógł być nadal zwykłym podoficerem
dzieląc się swoimi pomysłami w kręgach wojskowych, ale Hitler nie marnował czasu
szerząc swoją ideologię, daleko poza granice armii.
Wszystko się zmieni podczas tajnej misji.
Było to 12 września 1919 r., miejsce: Monachium.
Hitler siedział przy stoliku w barze w centrum miasta,
ale nie był to zwykły klient.
Wywiad wojskowy zlecił mu zadanie
ze szpiegowaniem skrajnie prawicowej grupy, która założyła tu swoją siedzibę.
To była DAP, ultraradykalna Niemiecka Partia Robotnicza
z około 50 członkami.
Misja Adolfa Hitlera wymagała od niego zachowania incognito,
Jednak wydarzenie nie potoczyło się zgodnie z planem.
Zostało powiedziane zdanie, które go rozwścieczyło.
Podczas gdy członkowie partii debatowali, jeden z nich wysunął pomysł
niepodległej Bawarii, która miałaby odłączyć się od Niemiec.
Dla Hitlera, ugodzonego tymi słowami, było to nie do pomyślenia
i nie mógł usiedzieć w miejscu.
Wszedł na stół i zaczął mówić
i wygłosił całkowicie fanatyczną mowę
potępiając bawarski separatyzm.
Hitler bronił Wielkich Niemiec, o które walczył,
i był tak żarliwy, wykazywał takie przekonanie
że cała publiczność była oczarowana.
Zdaje sobie sprawę, że ma talent, którego siły tak naprawdę nie dostrzegał.
Nagle mogę mówić oznacza, że ludzie teraz słuchają
do wszystkiego co mam do powiedzenia.
I nagle poczuł się jak w raju.
Otaczają go ludzie, którzy uważają go za wspaniałego,
którzy Go akceptują i słuchają.
Tego wieczoru 12 września 1999 r. nastąpił punkt zwrotny
w życiu Adolfa Hitlera.
To jest w pewnym sensie naprawdę drugi moment
że rozpoczyna się kariera polityczna Hitlera.
Adolf Hitler znalazł swoją drogę.
Byłby politykiem.
Dołączył do DAP jako 55. członek.
Młodzi aktywiści nie zamierzali na tym poprzestać.
Jego ambicją było wspiąć się na sam szczyt.
Dwa lata później, wieczór w lutym 1921 roku w Monachium.
Circus Krone, jedno z największych miejsc rozrywki w mieście, było pełne.
Sześć tysięcy osób przyszło posłuchać Adolfa Hitlera.
W ciągu zaledwie kilku miesięcy, mały informator z baru
został głównym rzecznikiem partii.
Samo jego nazwisko zapełniało sale, zwolenników, a także zwykłych ciekawskich
przyciągały jego talenty oratorskie i przemówienia pro-związkowe.
Wyraził cierpienie narodu niemieckiego
ich wściekłość, ich gniew, ich ból; i to wywarło oddźwięk
z ówczesną opinią publiczną.
Udało mu się wygenerować głęboki zbiorowy entuzjazm
w tym wśród ludzi, którzy pierwotnie przybyli
z zamiarem zaczepienia go.
Przemówienia Adolfa Hitlera nie przypominały niczego, czego kiedykolwiek wcześniej widziano.
W latach dwudziestych XX wieku
tak politycy mówili do swoich odbiorców.
Harangujący ton akademicki, drżący głos.
A teraz przemówienie Adolfa Hitlera.
To było nowością w tamtym czasie, nikt nigdy nie widział ludzi mówiących w ten sposób
w Niemczech w tamtych latach.
Hitler mówił staccato i urywany sposób.
Krótkie zdania, które były bardzo mocne, często bardzo wulgarne,
pod względem uczuć i pełne nienawiści, pełne agresji.
Ale ton tego oficera dyżurnego miał znaczenie i głębię
wówczas.
Hitler zdał sobie sprawę, że może stać się o wiele bardziej
niż mówca dla małej grupy politycznej w Bawarii.
Potrafił porywać tłumy.
Mógłby odegrać wiodącą rolę polityczną.
Jako ważny członek DAP, objął przywództwo
małej partii i rozpoczął swoją ogromną misję
aby pewnego dnia zostać przywódcą kraju.
I czemu nie, przywódco całych Niemiec.
Aby wspiąć się na szczyty władzy w latach 20. XX wieku Hitler
ustanowić ultranowoczesną strategię komunikacyjną.
Oprócz talentu mówcy i jego ekstremalnych pomysłów,
zastosował również narzędzie, które niewielu polityków jego czasów
korzystali z mocy obrazów, zaczynając od swojego wyglądu.
Tutaj pod koniec wojny w 1918 roku, nadal nosił szerokie wąsy,
pozostałość z XIX wieku.
Kilka miesięcy później zmienił swój wygląd,
przycinając wąsy na małą szczoteczkę.
Był to nowoczesny wygląd jak na tamtą epokę.
Myślę też, że było w nim pragnienie zerwania z
XIX wiek.
Był bardzo młody,
i był wpływ mody
o młodzieży z Monachium.
Na jego portretach widać już jego elegancką fryzurę.
Zmienił wygląd włosów, ale później.
I żeby nikt nie zapomniał o jego twarzy, by zrobić silne wrażenie
w latach dwudziestych Hitler współpracował ze specjalistą.
Nazywał się Heinrich Hoffman.
Był profesjonalnym fotografem i zagorzałym nazistą.
Jeden z pierwszych członków małej partii Hitlera.
Zaoferował, że zostanie jego oficjalnym fotografem,
i Hitler zaakceptował.
Dał się przekonać, że jest coś do zrobienia
i że jego wizerunek może być stylizowany.
Hitler nauczył się używać fotografii jako narzędzia komunikacji
w monachijskim studiu Heinricha Hoffmanna
pod adresem 50 Shelling Strasse.
Pracował nad swoimi gestami i postawami przed kamerą
aby lepiej przyciągnąć uwagę, lepiej przekonać swoją publiczność.
Opracował dramatyczne gesty, aby wbić do głowy swoje idee,
teatralne pozy, aby nadać mu natychmiast rozpoznawalny styl.
Był nie tylko politykiem, był aktorem,
intensywnie zaangażowany w swoją rolę.
Jego sztuczką było pożyczanie z teatru.
Nigdy nie uczył się aktorstwa., ale spędzał długie wieczory w teatrze
i operę i przeniósł to na politykę.
Hitler grał boksera, kiedy chciał wyglądać na buntownika.
Machał pięścią, kiedy chciał zagrozić swoim wrogom.
Próbował wszystkiego.
Ćwiczył przed lustrem, ale ze zdjęciem
mógłby mieć lepszy pomysł.
Doprowadził swój występ do perfekcji.
A występ, fizyczność, wszystko to było częścią jego wpływu.
Jego celem było również wyróżnienie się na tle innych polityków swoich czasów.
Tak mówił jeden z prezydentów
Republiki Niemieckiej, feldmarszałek Hindenburg, przemawiał publicznie.
Przeczytał swoje przemówienie, nie odrywając wzroku
poza stroną pisaną, bez żadnych gestów lub najmniejszego wyrazu emocji.
Hitler natomiast był jego dokładnym przeciwieństwem.
Zacisnął pięści, by wyrazić swój gniew.
ale zamiast wygłaszać przemówienia o braterstwie,
musimy dotrzeć do ludzi, powoli przekraczać ich uprzedzenia,
aby pomagać coraz bardziej.
Jego palec skierowany w dół, aby oznaczyć wroga
zostać zniszczonym.
Podkreślił każdy pomysł oburzającymi gestami,
jakby opętała go jego mowa.
Nie chodzi o to, kto daje biednym.
ale mówimy narodowi niemieckiemu: pomóż sobie!
Bogaci czy biedni, każdy musi pomagać
każdy musi myśleć, że jest ktoś biedniejszy ode mnie.
i chcę pomóc temu rodakowi.
To wszystko było tak skuteczne, że Hoffman później przekształcił
niektórych fotografii na równie wyraziste plakaty propagandowe.
Wygląd, sposób mówienia, postawa.
Hitler nie pozostawiał niczego przypadkowi i stosował również to podejście,
co teraz nazywa się marketingiem politycznym skierowanym do jego partii.
Hitler uważał, że logo DAP było nudne w porównaniu z logo jego rywali.
Wszystkie główne partie w tamtym czasie miały ostro wyglądające loga,
trzy strzały dla socjalistów, czarna, biała i czerwona
niemieckiej flagi dla prawicy narodowej,
sierp i młot dla komunistów.
Hitler chciał również symbolu, który przyciągnie uwagę ludzi
i być lepszym od rywali, więc wziął się do pracy.
Pewnej nocy w 1920 roku, w barze, który był jego kwaterą główną,
zgromadził liderów DAP.
Każdy musiał przedstawić pomysły na przyszłe logo partii.
Przebadano kilka symboli; ośmioramienna gwiazda,
drugi z sześcioma gałęziami.
Rodzaj zaokrąglonego krzyża i kilka innych.
Pomysły płynęły i było to ważne spotkanie.
Rzeczywiście, na dole dokumentu znajdowało się odręcznie napisane oświadczenie,
„święty rysunek Niemców,
jeden z tych rysunków powinien nas pobudzić do działania".
Podpisano: Adolf Hitler.
Wśród różnych rysunków Hitler skupił się na
na tym zwanym swastyką.
Aby zrozumieć dlaczego musimy zbadać mentalność niemieckiej skrajnej prawicy
co naznaczyło go tak mocno.
To był świat przesiąknięty mitologią germańską
Dantejskiej bitwy o przetrwanie rasy.
Rasa aryjska, która najwyraźniej była zagrożona
przez inne cywilizacje.
Cała masa ultranacjonalistycznej literatury przypisywała temu ludowi jakiś emblemat.
Swastyka, symbol domniemanej wyższości
rasy białej nordyckiej.
Celem był powrót do korzeni Niemiec,
Początki cywilizacji nordyckiej.
Dla Hitlera projekt ten symbolizował wyższość Niemców
nad wszystkimi innymi ludźmi, szczególnie nad Żydami.
„Ten krzyż symbolizuje ducha aryjskiego, nie żydowskiego.
To znak naszej walki z ogólnoświatową zarazą".
Hitler chciał, aby ten emblemat był jak najsilniejszy
aby przyciągnąć członków innych partii.
Najpierw celował w Partię Komunistyczną, która cieszyła się ogromną popularnością wśród robotników.
Dlatego przyjął kolor czerwony z ich flagi.
Ale miał też oko na swoich rywali z prawej strony.
Więc przywłaszczył sobie biel niemieckiego sztandaru cesarskiego.
I tak powstał znak firmowy Partii Nazistowskiej.
W tym samym duchu Hitler zmienił nazwę swojej małej partii
w celu poszerzenia zasięgu.
Mała Niemiecka Partia Robotnicza stała się Narodowosocjalistyczną Partią
w skrócie nazistowski.
Hitler próbuje wszystkiego, co może, aby przekonać swoich współtowarzyszy
Niemieckiej Partii Robotniczej że jakoś Niemiecka Partia Robotnicza
nie do końca działa.
Czegoś brakuje, ale raczej myśli, że to, co naprawdę ekscytuje ludzi
łączy ideę nacjonalizmu i socjalizmu.
Zaledwie rok po wejściu do polityki Hitler stworzył wizerunek
który był powszechnie rozpoznawalny, i jego partia ze swastykami,
był łatwy do zidentyfikowania.
Pozostało tylko stać się lepiej znanym wszystkim Niemcom.
Aby to zrobić, Hitler wykazał się wyczuciem teatralności.
Stworzył swoją osobistą milicję, twardzieli, którzy byli odpowiedzialni
za zwrócenie uwagi na swoją partię na scenie politycznej
i po to, by zrobić wrażenie na masach.
Stworzył dla nich jednolity brunatny mundur.
W rzeczywistości po prostu skopiował innego polityka
który już to wszystko zrobił.
Włoski przywódca faszystowski Mussolini, który przejął władzę w Rzymie
ze swoimi żołnierzami w czarnych koszulach.
Nawet nazwa jego milicji miała robić wrażenie.
Nazywał ich SA, niemiecki skrót
dla „Dywizji Szturmowej”.
Za sprawą SA spotkania Hitlera przekształciły się w pokazy siły.
Kazał tym siłom paramilitarnym maszerować w idealnym tempie
z dyscypliną, która wywarła na mnie silne wrażenie.
Produkcja była tak imponująca, że chociaż był
będąc jedynie przywódcą małej partii, wydawał się być czołowym politykiem.
Udało mu się nawet trafić na pierwsze strony gazet niemieckich
stosując prostą metodę, która działała prawie za każdym razem.
Przemoc.
Wykorzystywał każdy możliwy pretekst.
Im bardziej spektakularna była przemoc, tym więcej prasa pisała o nazistach.
Dziennik „Nürnberg Daily Journal” donosił, że „mężczyźni noszący swastyki
zaatakował samochodami trzy osoby pochodzenia żydowskiego".
Innym razem prasa wyraziła zaniepokojenie „terrorem swastyki”.
W Monachium „17 młodych ludzi zostało wyrzuconych”
kawiarni i bity pałkami i kijami".
SA posunęła się tak daleko, że przeprowadziła ataki takie jak ten „granat rzucony
w mieście Mannheim", małym miasteczku w Bawarii.
Rozgłos był tlenem Hitlera.
Można było zagwarantować od początku, że kiedy Hitler przemówił,
będą fajerwerki i słowne fajerwerki.
A czasami dochodziło do bójek i walk,
i tak dalej.
I w jakikolwiek sposób zapewniło mu to miejsce w gazetach.
Nie minął ani jeden tydzień bez wiadomości o nazistach,
a ultranacjonalistyczna postawa Hitlera rozprzestrzeniła się na całe Niemcy.
Do 1923 roku liczba jego członków wzrosła dziesięciokrotnie.
Jego partia miała 55 000 członków.
Hitler czuł się silniejszy niż kiedykolwiek, więc postanowił użyć swojego 800 SA
zorganizować pucz i marsz na stolicę, Berlin.
8 listopada, około godziny 19:00, z udziałem kilkuset uzbrojonych mężczyzn,
wziął jako zakładników członków spotkania rządowego
w dużym audytorium w Monachium.
Chciał przejąć władzę siłą.
Hitler wpadł nagle, a za nim jego SA
i oddał strzał w sufit.
Następnie wszedł na podium
i zaczął krzyczeć, że rewolucja narodowa
wybuchło.
Hitler zażądał, aby ministrowie na spotkaniu
dołączyć do niego, by ustanowić dyktaturę i maszerować na Berlin.
Ale jego puczyści przecenili swoją siłę.
Przeciwstawiające się im wojsko i policja były lepiej zorganizowane i lepiej uzbrojone.
Przez dwa dni na ulicach toczyły się zacięte walki, ale naziści nie byli w stanie im sprostać.
Próba puczu została stłumiona.
Hitlera aresztowano, oskarżono o zdradę stanu i skazano.
Wydawało się, że jego kariera została przerwana, ale tylko pozornie.
Pozostał przekonany, że wkrótce obejmie przywództwo w Niemczech.
Miał już nową strategię.
Jego cechą charakterystyczną była niezachwiana wiara
w jego politycznym przeznaczeniu daleko wykraczającym poza wszystko, co można sobie wyobrazić.
W kwietniu 1924 r.
w więzieniu Landsberg, klikanie maszyny do pisania
można było usłyszeć dochodzące z celi na wyższym piętrze.
Adolf Hitler kazał swojemu współwięźniowi przepisać dziesiątki stron.
Rozpoczął projekt, który napełnił go nową energią.
Napisałby książkę podsumowującą jego filozofię polityczną
i nazwałby to „Mein Kampf” lub „Moja walka”.
„Mein Kampf” stanowił podstawową strukturę platformy politycznej.
Hitler pragnął być rzecznikiem wszystkich byłych żołnierzy,
stąd tytuł „Moja walka”.
Mógł nazwać to „Naszą walką”, ale wyraźnie miał zamiar to zademonstrować
że to on był tym, który był gotowy pójść całą drogą,
który podjąłby się wszystkiego, co niezbędne, by walczyć za Niemcy.
Choć przebywał za kratkami, Hitler nigdy nie zrezygnował z dążenia do władzy.
On po prostu zmienił swoją strategię, ponieważ jego nieudany zamach stanu
zmusiło go do zastanowienia się.
W tym momencie chciał zostać liderem legalnie
poprzez proces głosowania.
Chciał wygrać wybory.
Celem Hitlera w „Mein Kampf” było zdobycie uznania dla siebie
jako niekwestionowany lider nacjonalistycznego ruchu prawicowego.
Duża książka, esej polityczny liczący ponad 600 stron
ale potworny esej, w którym rozszerzył
jego ultranacjonalistyczna ideologia, teorie rasistowskie
które układał od lat dwudziestych XX wieku.
Szczególnie podkreślił rzekomą wyższość
Aryjczyków nad Żydami, obwiniając tych ostatnich za wszystko
nieszczęść Niemiec.
Porównał religię żydowską do choroby wenerycznej, do kiły.
„Efekt jego istnienia przypomina również pasożyty,
tam gdzie się pojawia, ludzie-gospodarze prędzej czy później wymierają".
Hitler wyraźnie wyraził się w „Mein Kampf” o swoim pomyśle
że terytorium podlegające dominacji Niemiec musi być
terytorium bez Żydów.
Hitler obiecał także dominujące Niemcy
Jego wzorem było wielkie imperium germańskie, które przed I wojną światową
obejmował znaczną część Europy.
„Nasz cel: zagwarantować narodowi niemieckiemu terytorium
do którego ma prawo na tej ziemi".
A to terytorium było ogromne, bo Hitler chciał mieć wszystkie kraje
w którym mieszkali ludzie pochodzenia niemieckiego; Austria, Węgry,
Czechosłowacja i Polska.
I w imię wyższości rasy aryjskiej,
zapragnął nawet Rosji.
Chodziło o to, żeby wyjaśnić, dlaczego walczył
a książka kończy się wizją nowej wojny mającej na celu podbój tej ważnej przestrzeni,
i z tego punktu widzenia, aby przekazać zrozumienie
że obecna bitwa była tylko przygotowaniem
na nadchodzącą wojnę.
Jego filozofia polityczna była gotowa.
Jego książka będzie stanowić podstawę nadchodzących kampanii wyborczych.
Po uwolnieniu Hitler wznowił podbój Niemiec.
Tym razem będzie nie do zatrzymania.
20 grudnia 1924 r.
Hitler wyszedł z więzienia.
Aby zdobyć władzę poprzez wybory, chciał prowadzić kampanię
w całym kraju, przekonać wszystkich, żeby na niego głosowali.
Ale żeby to zrobić, potrzebował dużo pieniędzy, a jego partia była spłukana.
Byli bardzo biedni.
Jeden z jego poruczników często mawiał, że kiedy chcieli wypromować przemówienie,
mający na celu przekształcenie świata,
nie mogli nawet kupić kleju do plakatów.
Hitler koniecznie musiał znaleźć pieniądze, dużo pieniędzy.
A mógł to zrobić tylko w jeden sposób: zdobyć poparcie
od najbogatszych Niemców.
Na początku lat 30. XX wieku było kilka niezwykle
bogaci biznesmeni w Niemczech, zwłaszcza magnaci przemysłu stalowego.
Właściciele fabryk węgla i stali.
Problem polegał na tym, że dla tych kapitanów przemysłu Hitler pozostał ekstremistą,
mężczyzna, który wyraźnie nie był sympatyczny w interesach.
2 listopada 1927 r., na Thierschstrasse w Monachium,
Hitler mieszkał tutaj, pod numerem 41.
Tego dnia miał spotkanie z jednym ze swoich pierwszych
i najwierniejsi zwolennicy, Hermann Goering.
Goering był wysoko odznaczoną gwiazdą I wojny światowej,
bardzo popularny pilot myśliwski w Niemczech, a także zagorzały nazista.
Ale przede wszystkim Göring miał bardzo dobre koneksje.
Korzystając ze swojej sławy, mógł rozpocząć działalność gospodarczą
po wojnie i często spotykał się z czołowymi niemieckimi biznesmenami.
Hitler więc go wysłał
aby zdobyć ich poparcie.
Goering przygotował solidne argumenty
żeby wycisnąć pieniądze od tych ludzi.
Obiecał fantastyczne kontrakty z przyszłym rządem Hitlera,
reprezentujących miliony marek dla swoich fabryk
i zamówień realizujemy w pełnym zakresie.
Opierał się na „Mein Kampf” Hitlera, kazał przepisać go na czarno-biało
że aby zbudować większą Rzeszę Germańską,
priorytetem byłoby dozbrojenie kraju.
„Chcemy odzyskać naszą broń” – napisał.
A Goering potrafił być stanowczy.
Pierwszy, który dołączy do naszej partii, nie zostanie zapomniany
i będzie miał do zaoferowania ogromne kontrakty
ponieważ Niemcy będą się dozbrajać, itd.
Spiesz się, bo nie wystarczy dla wszystkich.
Skuszony perspektywą dużych kontraktów,
niektórzy biznesmeni, niektórzy z najbogatszych,
dać się przekonać.
Na przykład Fritz Thyssen, przemysłowiec stalowy
uległ urokowi Goeringa, mimo że wielokrotnie
do tego momentu odrzucał Hitlera.
Thyssen postawił pieniądze na Goeringa, myśląc, że wszyscy mogą nie ufać jego partii,
ale jeśli sam Goering był zainteresowany, to można było bezpiecznie wyłożyć pieniądze.
Thyssen odegrał decydującą rolę w powstaniu Partii Nazistowskiej.
Otworzył hojnie swoją książeczkę czekową w chwili, gdy Hitler najbardziej jej potrzebował.
Znaleźliśmy dokument, który umieszcza go we wrześniu 1945 r.
podczas badania przeprowadzonego przez Amerykanów.
Thyssen przyznał, że wspierał finansowo
nazistów poprzez przyczynienie się do zakupu siedziby partii
w 1927 r., Brown House.
Minęły czasy, gdy siedzieliśmy w zapleczu baru.
Hitler w końcu miał imponujący budynek, wygodną prywatną rezydencję
z pokojami wypełnionymi światłem.
A na górze jego prywatne biuro.
Thyssen rzeczywiście był hojny.
„Muszę sam to spłacać, może 200 000
do 280 000 marek", powiedział.
Thyssen na tym nie poprzestał.
Przyznał się do płacenia nazistom 20 000 marek rocznie
począwszy od 1932 r. na pokrycie kosztów operacyjnych.
„Dałem mu całkiem niezłą sumkę, coś koło 20 000 marek.
Stało się to składką roczną".
Dzięki Goeringowi Adolf Hitler miał wygodny budżet
i mógłby sfinansować najbardziej megalomańskie wybory
kiedykolwiek widziano w Niemczech.
Organizował spotkania mężczyzn w małym miasteczku Norymberga.
Podjął się również podróży po całych Niemczech,
i podróżował wyłącznie samolotem.
Dało mu to dużą przewagę, ponieważ mógł utrzymać
do trzech spotkań dziennie, podczas gdy jego rywale mogli odbyć tylko jedno.
Był pierwszym politykiem, który to zrobił, co faktycznie stworzyło pewnego rodzaju aurę
wszechobecności wokół jego osobowości; wydawał się być niemal magiczny,
z możliwością bycia w dowolnym momencie w każdym miejscu w Niemczech.
Przywódca nazistów nawet drukował plakaty propagandowe
z bombastycznym hasłem: „Hitler dominuje nad Niemcami”.
Jego spotkania miały coraz większy wpływ, uczestniczyło w nich coraz więcej osób.
Rozwój partii nazistowskiej wydawał się nieodparty.
A kontekst był coraz bardziej sprzyjający.
W 1929 roku Niemcy dotknął Wielki Kryzys.
Był to bezprecedensowy kryzys gospodarczy.
Stopa bezrobocia osiągnęła rekordowy poziom.
Inflacja gwałtownie wzrosła.
Kraj stanął na skraju katastrofy.
Dla coraz większej liczby Niemców Hitler zaczął dawać nadzieję,
alternatywa dla tradycyjnych starych partii,
które nie były w stanie ożywić kraju.
Postawiłem sobie jeden cel:
wyeliminować około 30 partii politycznych.
Ale dlaczego ludzie mu uwierzyli, co go wyróżniało
od tradycyjnego polityka?
Ponieważ nie uwierzyli innym.
Był trudny, był w więzieniu i został odrzucony,
i wydawał się być autentyczny i mówił prawdę.
Hasło będące sednem jego spotkań trafiało do serc niemieckich wyborców.
„Niemcy, obudźcie się”.
Powstała cała produkcja opowiadająca o odrodzeniu Niemiec.
To właśnie miało symbolizować.
Za każdym razem, na początku lat 30. XX wieku,
to było jedno z haseł kampanii: „Niemcy, obudźcie się”.
Dzięki tej strategii wyniki partii nazistowskiej poszybowały w górę,
wybory po wyborach.
Choć pod koniec lat dwudziestych zdobył trzy procent głosów.
W ciągu kilku lat zdobył 18 procent, a nie ponad 33 procent głosów.
Stała się wiodącą partią w Niemczech.
30 stycznia 1933 roku Hitler osiągnął swój cel.
Został mianowany szefem rządu.
Za 10 lat, Mały bawarski wichrzyciel
stał się najpotężniejszym człowiekiem w Niemczech.