150000 نفر وجود دارد،
از طریق اراده محض به اینجا آورده شده است از یک مرد مجرد
با هم زیر یک بنر واحد
متحد با همان سلام.
آماده دنبال کردن او حتی در جنگ،
به جنون،
راهنمای آنها،
پیشوای آنها
تعداد کمی از نام ها به این شدت طنین انداز می شوند در تاریخ معاصر
مانند آدولف هیتلر.
تعداد کمی از مردان مرتبط باقی می مانند با چنین احساس وحشت
و نفرت در حافظه جمعی ما.
آرزو و اراده ما برای این رایش است تا هزار سال دوام بیاورد
ما می توانیم خوشحال باشیم زیرا که آینده کاملاً متعلق به ماست.
درود بر پیروزی
سخنرانی های ملی گرایانه و متعصبانه او کل مردم را گالوانیزه کرد،
آنها را در مرگبارترین درگیری فرو می برد قرن بیستم:
جنگ جهانی دوم
پنج سال جنگ
بیش از 60 میلیون کشته
کل جهان متحول شد.
و این فاجعه نسل‌ها را مشخص کرد.
هفتاد سال پس از مرگش، تاریخ رهبر نازی ها
هنوز دارای مناطق خاکستری است.
چگونه مردی که از ناکجاآباد آمده است رسیدن به قله قدرت
و فجیع ترین جنایات جنگی را مرتکب شوند و بدترین جنایات
علیه بشریت تا به حال مرتکب شده اید؟
این داستان است ما در حال گفتن هستیم
چگونه می توان چنین تصور کرد این پسر بچه جوان
روزی خواهد شد مسئول چنین وحشت مطلقی باشید؟
در ابتدا قرار بود که داشته باشد یک زندگی غیر قابل توجه،
ناشناس ترین وجود ممکن
پسر، که بعدا پیشوا نامیده شود،
در روستایی به دنیا آمد از لینز، اتریش، در آوریل 1889.
او دوران نوجوانی بی حادثه ای داشت.
به عنوان یک پسر جوان،
او تفاوتی نداشت از هر یک از دوستان جوانش،
نه بالای کلاسش
نه یک رقص واقعی
معلمش می دانست که او باهوش است،
اما او هم تنبل بود و بالاتر از همه، به شدت بی انضباط.
آدولف هیتلر ممکن است به مدرسه بی علاقه بوده باشد،
اما او اشتیاق داشت.
او تمام اوقات فراغت خود را سپری می کرد در نقاشی اتاق خوابش
این تنها زمان عبور او بود.
در واقع، طراحی به زودی بسیار بیشتر شد بیش از یک سرگرمی صرف در دوران کودکی
او استعداد ذاتی داشت،
تمام خانواده اش، هیچ کدام تحصیلات هنری داشت
در مورد نقاشی هایش هیجان زده شد و آبرنگ هایش
و در آن سن کم، فقط 11 یا 12
او تصمیم گرفت که نقاش می شد
این فراخوان هنری برآورده نشد با تایید جهانی در خانه
چون پدرش آلویس از قبل برای آینده پسرش برنامه ریزی کرده بود.
آدولف مانند او، کارمند دولتی شود
پدرش خواب دید از تبدیل آدولف به یک کارمند دولتی
در امپراتوری اتریش مجارستان،
و بنابراین به او گفت مطرح نبود
و بنابراین فریاد زد، اشک و شاید حتی ضربات بود.
پدرش خشن بود، زیاد مشروب می‌نوشید و سپس طغیان های عصبانیت داشت.
اما زمانی که او فقط 13 سال داشت،
پدرش ناگهان درگذشت از یک حمله قلبی
آدولف سپس متوجه شد که هیچ چیز ثابت نیست در راه راه انتخابی اش
او یک هنرمند می شد.
سال 1907 بود.
هیتلر فقط 18 سال داشت.
او خانه و استان خود لینز را ترک کرد در شمال اتریش
هدف او، پایتخت، وین،
200 کیلومتر دورتر.
در آن زمان، شهر بود پایتخت فرهنگی بزرگ اروپا،
رقیب پاریس،
و مکانی ضروری برای هنرمندان و روشنفکران
در آغاز قرن.
متقاعد به استعدادش،
هیتلر معتقد بود که بالاخره می تواند آن را به عنوان یک هنرمند بسازید.
و بهترین راه از طریق فرهنگستان هنرهای زیبا بود.
برای اخذ پذیرش در این موسسه،
دانش آموزان مجبور به گرفتن یک امتحان بسیار انتخابی
اما آدولف هیتلر نگران نبود.
برای او سایه ای از شک وجود نداشت.
کنکور چیزی بیشتر نخواهد بود نسبت به رسمی بودن
این کسی است که ایمان آورده است در تمایز طبیعی،
در نبوغ، در توانایی استثنایی.
در تمام طول زندگی هیتلر، و این در مورد امتحان مدرسه هنر صادق است،
او نشان داد یک اعتماد به نفس قوی و واقعی
او متقاعد شده بود که موفق خواهد شد،
و پذیرفته شود وارد فرهنگستان هنرهای زیبا شد.
امضای آدولف هیتلر
اینجا بوم هاست او در آن زمان نقاشی می کرد.
در حالی که آنها استعداد خاصی را نشان می دهند، کار دقیق،
آنها به خصوص اصلی نیستند.
در هر صورت این نظر بود از فرهنگستان هنرهای زیبا.
استاد در نظر گرفته شده است کارش ناکافی بود و شکست خورد.
وقتی رای هیئت منصفه صادر شد،
هیتلر انگار او از پشت ضربه خورده بود
آدولف هیتلر به وضوح داشت به اندازه کافی سخت کار نکرده،
او فقط بی خیال قدم زد،
اما او فقط نسبتاً با استعداد بود در طراحی، هیچ چیز بیشتر.
در کتاب من کمپف، سالها بعد نوشته شد
او این روز را یک روز توصیف کرد از بدترین لحظات زندگیش
"من به موفقیت خود بسیار متقاعد شده بودم که اعلام شکست من
مانند یک پیچ از آبی بیرون آمد.»
او اصلاً انتظار این را نداشت، و او له شد.
آدولف هیتلر این شکست را نپذیرفت، به خصوص که او متقاعد شده بود
که اگر شکست خورد به خاطر کمبود استعداد نبود،
اما چون هیئت منصفه اشتباه کرد.
او احساس ناامیدی کرد و از موسسه عصبانی است.
این شکست آغازگر سیاه ترین سال ها بود در زندگی هیتلر
او به دم فرو رفت، یک مارپیچ رو به پایین
این یک قسمت کمی شناخته شده است در تاریخ او،
و با این حال در این دوره بود که نفرت درونی او از دیگران است
ریشه می گرفت و رشد می کرد.
اگرچه او رد شد توسط فرهنگستان هنرهای زیبا،
آدولف هیتلر تصمیم گرفت در وین بماند.
روزهایش را سپری کرد در اتاق زیر شیروانی خود پنهان شده است
در این ساختمان در مرکز شهر.
او هیچ تمایلی به کار نداشت
یا به عنوان کارمند دولتی یا به عنوان کارمند در جایی.
همه اینها کمتر از چیزی که لیاقتش را داشت به نظر می رسید چون خودش را می دید
به عنوان یک هنرمند بزرگ
مرد جوان به تدریج تمام پس انداز خود را مصرف کرد.
به زودی او بدون پول کافی بی پول شد حتی اجاره اش را پرداخت کند.
او مجبور شد به پناهگاه ها پناه ببرد و گاهی در خیابان زندگی می کرد،
حتی خوابیدن روی نیمکت های عمومی بعضی شب ها
هیتلر 20 ساله و ولگرد بود.
برای کسب درآمد کمی، او مناظر را نقاشی کرد
که به گردشگران فروخت.
کارت های کوچکش را فروخت، نقاشی های کوچک او
هر وقت توانست
او زیاد غذا نمی خورد چون درآمد چندانی نداشتند.
وجود او کاملاً حاشیه ای بود.
این دوره از غربت چندین سال طول بکشد،
سال هایی که هیتلر به شدت در آن بود همانطور که او متقاعد شده بود تلخ است
که اگر اینقدر پایین آمده بود، نمی توانست تقصیر او باشد
کسی یا چیزی دیگری باید مسئول بود
و هیتلر آن دشمنان را شناسایی کرده بود که می خواست به او صدمه بزند،
کسانی که او را مقصر شکست خود می دانست.
قبلا ساخته اند بزغاله در آن زمان
در دهه 1920،
در اتریش، برخی از مطبوعات مقصر بودند همه مشکلات جامعه
روی یک دسته از جمعیت،
یهودیان
یهودستیزی باز بود و بدون ابهام،
همانطور که در "Deutches Volksblatt" نشان داده شده است،
روزنامه مردم آلمان
با یکی از بزرگترین چاپ ها در وین اجرا می شود.
در این مقاله، روزنامه روزانه بحث می کند
"تخریب های اقتصادی که یهودیان مسئول آن هستند».
آنها را با یک بیماری مقایسه می کنند که جامعه اتریش را پوسیده بود.
«عنصر یهودی یک جسم خارجی مضر است
که باید حذف شود تا دولت و مردم سالم بمانند».
مقاله دیگری درخواست تجدید نظر را راه اندازی کرد به خوانندگان آلمانی ضد یهود.
در اواسط انتخابات در وین، یهودیان به تصویر کشیده شدند
به عنوان حریفی برای ضرب و شتم
«رای دهندگان آلمانی نباید پیروی کنند شعار انتخاباتی جواهرسازی».
یهودیان محکوم شدند، انکار شدند، به عنوان ضد ملیت های نهایی.
به عبارت دیگر، مردمی که نه خانه دارند و نه کوره،
نه دین و نه قانون، و در نتیجه چه کسانی تهدید هستند.
هیتلر مرتب مطالعه می کرد این مطبوعات ضد یهود
و حتی به خواندن رادیکال تر روی آورد.
یکی از مورد علاقه های او یک نشریه راست افراطی کوچک بود،
"اوستارا"،
که آشکارا صریح بود در نفرت از یهودیان
او به طور دقیق مشخص کرد و توسط یک شوالیه آلمانی تهدید شد.
ایده هایی که طنین انداز شدند با آدولف هیتلر جوان
این مطبوعات او را فراهم کرد با دلایل سقوطش
در آن زمان هیتلر خود را دید به عنوان یک طرد شده اجتماعی
و خواندن این همه ادبیات، خواندن تمام این مطبوعات،
با دیدن اینکه مواضع گرفته شد توسط افرادی مانند یهودیان،
که نباید حق آنها را داشته باشد.
این به رنجش اجتماعی او دامن زد.
هیتلر در آن زمان 24 ساله بود، و زندگی او یک شکست بود.
اما یک اتفاق بیرونی همه چیز را تغییر خواهد داد
اتفاقی که سرنوشت او را دگرگون خواهد کرد.
جنگ جهانی اول در تابستان 1914 رخ داد.
امپراتوری اتریش مجارستان و آلمان مقابل فرانسه، انگلیس و روسیه.
هیتلر اتریشی بود اما به طرف آلمانی ها پیوست
چون مردم آلمان بودند می خواست دفاع کند
و در این درگیری از خشونت وصف ناپذیر،
او معنای جدیدی برای زندگی خود خواهد یافت.
در این عکس، او تقریباً غیرقابل تشخیص ایستاده است
در کنار جفت های تختخوابش، سبیل بلندی روی صورت نحیفش.
در ارتش، مرد جوان محیط حمایتی را کشف کرد.
این برای او تقریباً یک مکاشفه بود.
در آغاز جنگ جهانی اول، او یک مرد جوان بدون خانواده است.
در طول هفته ها و ماه ها، او مکانی جدید برای جا شدن پیدا می کند.
برای اولین بار از زمان مرگ مادرش
هیتلر جوان دوباره خانه دارد.
سرباز هیتلر یک پیک مسئول بود برای ارسال پیام
بین پست های فرماندهی پشت جلو
و پسری که تا به حال بوده است یک دانش آموز متوسط ​​و یک نقاش شکست خورده
سرباز نمونه شد غیور و مطیع
برای اولین بار در زندگی اش، آدولف هیتلر حتی به رسمیت شناخته شد.
ارتش او را تزئین کرد با صلیب آهنین،
یک جایزه عالی نظامی
این یکی خواهد بود از افتخارآمیزترین دستاوردهای زندگی اش.
و زمانی که سالها بعد پیشوا شد، او همیشه آن را می پوشید.
این چیز مهمی بود برای او شخصا
این اولین دیپلم او بود، اولین تمایز او
مرد جوان بالاخره جای خود را در ارتش پیدا کرده بود.
تنها مشکل این بود در 11 نوامبر 1918،
آلمان آتش بس را امضا کرد.
جنگ تمام شد.
برای آدولف هیتلر، این یک تراژدی بود
همانطور که به معنای شروع از صفر بود دوباره همه چیز،
بازگشت به زندگی قبلی، بی پول، بدون خانواده و بدون خانه.
او هیچ تمایلی به ترک ارتش نداشت،
این تنها مکان بود جایی که او توانسته بود زندگی کند
تا حدودی راحت از دوران کودکی اش،
از زمانی که خانه اش را ترک کرده بود.
اگر او را از خدمت خارج کردند، او در نهایت گرسنه می ماند،
نقاشی و تلاش برای فروش آنها.
بنابراین او همه چیز را امتحان کرد او می توانست در ارتش بماند.
مرد جوان حمایت ارزشمندی دریافت خواهد کرد
از مردی که او را زیر بال خود گرفت.
این مرد کارل مایر بود.
احتمالا هرگز نشنیده اید نام او یا دیده شدن چهره اش،
اما او نقش تعیین کننده ای خواهد داشت در زندگی آدولف هیتلر
او بود که مرد جوان را توانمند کرد برای پی ریزی پایه ها
برای چه به زودی تبدیل شدن به ایدئولوژی نازی
می توان به کارل مایر اعتبار داد با خلق هیتلر
او به عنوان یک عنصر انتقالی خدمت کرد، پله ای که او را قادر ساخت
برای یافتن توانایی که او را به پیشوا، راهنما تبدیل می کند.
کارل مایر مرد مهمی بود در ارتش
او رئیس هنگ خود بود سرویس های اطلاعاتی
در پایان جنگ با او روبرو بود افزایش تهدید در میان سربازانش.
ستیزه جویان چپ افراطی در میان سربازان بودند بازگشت از جبهه،
و مایر ترسید که ایده های آنها گسترش یابد.
رهبری ارتش نگران بود که این افراد
به زندگی غیرنظامی بازگردانده می شود،
ایده های جناح چپ، ذهنیت های جناح چپ.
آنها دیده بودند که چگونه بلشویک ها ارتش را با موفقیت به دست گرفته بود.
و آنها نگران بودند که این به راحتی می تواند در خانه اتفاق بیفتد.
مایر می خواست جلوگیری کند این جنبش های افراطی
از آلوده کردن ارتش به هر قیمتی.
و برای این، او به مردان قابل اعتماد و وفادار نیاز داشت
که مراقب گوسفند سیاه بود.
بنابراین او آدولف هیتلر را به خدمت گرفت. که حاضر به انجام هر کاری بود
برای ماندن در ارتش
او به عنوان یک خبرچین پست شروع کرد که به فرمانده خود گفت
کدام سربازان قابل اعتماد بودند یا نه.
او دوستان را محکوم کرد، و در عین حال
او احتمالا احساس کرد که او بسیار میهن پرست بود.
او به ارتش کمک می کرد عناصر ناخوشایند آن را از بین ببرید.
سرباز جوان ویژگی های دیگری داشت که مایر آن را بسیار مفید می دانست.
او یک وطن پرست بود و هدیه ای بی بدیل از گاب داشت.
او کسی بود که صحبت می کرد تمام وقت،
با یک بی اختیاری کلامی شبه بدون توقف؛
هر وقت توانست، او مردم را آزار می داد، سخنرانی می کرد.
و در واقع مایر و دیگران متوجه شدند که او هدیه ای داشت
متفاوت از افراد دیگر، برای صحبت در جمع،
به ویژه یک جامعه گسترده
هیتلر همه چیز داشت برای تبدیل شدن به یک قهرمان داستان،
اما او فاقد آموزش و فرهنگ بود.
بنابراین مایر او را به دانشگاه فرستاد مونیخ برای شرکت در کلاس ها.
اینجا بود که هیتلر یاد گرفت چگونه فرآیندهای فکری خود را ساختار دهد.
او در کلاس های تاریخ و سیاست شرکت کرد.
او برخی از این سخنرانی ها را پیدا کرد به خصوص جالب
زیرا در این آمفی تئاترها در آن زمان،
برخی از کلاس های اقتصاد مبتنی بر یهودستیزی رادیکال بود.
ظاهراً سرمایه داری مالی ایجاد شد توسط یهودیان با هدف
تراشیدن نیروهای تولیدی از کشورهای مختلف
این یک افشاگری برای هیتلر بود.
او آن را به طور کامل پذیرفت در حالی که آن را به یهودی ستیزی خود خم می کند،
یهودستیزی که کاملاً دیوانه شده بود، وسواسی، رادیکال و جدید.
نفرت از یهودیان به عنصر تعیین کننده تبدیل شد
از کل فلسفه هیتلر
او آن را با خشونت بیان می کرد و به طور خام در نامه ای در سال 1919.
اینجا این نامه است.
چهار صفحه توسط خود هیتلر نوشته شده است و نزد سربازی به نام آدولف گملیچ فرستاد،
در پاسخ به یک درخواست در مورد مسئله یهود
این چیزی است که هیتلر نوشته است.
وی اظهار داشت که یهودیان یک نژاد خارجی هستند،
که او با آن مقایسه کرد "سل رادیکال ملل".
در ادامه اظهار داشت که حمایت می کند یک «یهود ستیزی
بر اساس عقلی که باید منجر شود به مبارزه قانونی سیستماتیک
و حذف از امتیازات یهودیان».
سپس نامه حاوی یک تهدید به سختی پوشیده
"هدف نهایی باید باشد حذف غیرقابل برگشت یهودیان».
این شروع است یک نظریه سیاسی ضد یهود
که قبلاً به وضوح هدف را ترویج می کرد حذف خشونت آمیز یهودیان
از جامعه آلمان
منظور او جدا کردن گندم آلمانی بود از کاه یهودی،
تقسیم این دو عنصر و آنها را از هم جدا می کند.
از قبل ایده تبعید وجود دارد، خلاص شدن از شر آنها
هیتلر فقط 30 سال داشت
و این اولین اقدام سیاسی او بود،
متنی که پایه ها را گذاشت بخاطر یهودستیزی مطلقش.
شاید هنوز هم بوده است یک درجه افسر صرف
به اشتراک گذاشتن عقاید خود در محافل نظامی، اما هیتلر هیچ وقت را تلف نمی کرد
گسترش ایدئولوژی خود، بسیار فراتر از مرزهای ارتش.
همه چیز تغییر می کرد در طول یک ماموریت مخفی
تاریخ 12 سپتامبر 1919 بود. مکان، مونیخ
هیتلر پشت یک میز نشسته بود در یک بار در مرکز شهر،
اما او یک مشتری معمولی نبود.
سرویس های اطلاعاتی نظامی او را مأمور کرده بود
با جاسوسی از یک گروه جناح راست افراطی که مقر خود را اینجا دایر کرده بود.
این DAP بود، یک حزب کارگران آلمانی فوق رادیکال
با حدود 50 عضو
ماموریت آدولف هیتلر از او خواسته بود که در حالت ناشناس بماند،
اما این رویداد آنطور که برنامه ریزی شده بود اتفاق نیفتاد.
جمله ای گفته شد که او را عصبانی کرد
در حالی که اعضای حزب مشغول مناظره بودند، یکی از آنها این ایده را ترویج کرد
بایرن مستقل که از آلمان جدا خواهد شد.
برای هیتلر که با این کلمات نیش خورده است، این غیر قابل تصور بود
و او نمی توانست آرام بنشیند.
روی میز رفت و شروع کرد به صحبت کردن
و یک سخنرانی کاملا متعصبانه انجام داد
جدایی طلبی باواریا را محکوم کرد.
هیتلر از آلمان بزرگ دفاع کرد که برای آن جنگیده بود،
و او بسیار مشتاق بود، چنین اعتقادی را نشان داد
که تمام حضار مجذوب شدند.
او متوجه می شود که استعداد دارد که او واقعاً متوجه نیروی آن نشده بود.
همه در یک بار، من می توانم صحبت کنم یعنی مردم اکنون گوش می دهند
به همه چیزهایی که باید بگویم
و ناگهان برای او مثل بهشت ​​می شود.
او توسط مردم احاطه شده است که فکر می کند او بزرگ است،
که او را می پذیرند و به او گوش می دهند.
آن شب روز 12 سپتامبر 1999، نقطه عطفی را رقم زد
در زندگی آدولف هیتلر
این به نوعی است واقعا لحظه دوم
که کار سیاسی هیتلر شروع می شود.
آدولف هیتلر راه خود را پیدا کرده بود.
او یک سیاستمدار خواهد بود.
او به عنوان پنجاه و پنجمین عضو DAP به آن پیوست.
فعالان جوان قصد توقف در آنجا را نداشت.
جاه طلبی او صعود به قله بود.
دو سال بعد، یک غروب در فوریه 1921 در مونیخ.
Circus Krone، یکی از این شهر بزرگترین مکان های تفریحی، مملو از جمعیت بود.
شش هزار نفر آمده بود تا به آدولف هیتلر گوش دهد.
فقط در چند ماه، خبرچین کوچک از بار
سخنگوی ستاره شده بود برای مهمانی
نام او به تنهایی مکان ها و حامیان را پر کرد و صرفا کنجکاو
جذب استعدادهای سخنوری او شدند و سخنرانی های طرفدار کارگری او.
او بیان کرد رنج مردم آلمان
خشم، خشم، دردشان. و این طنین انداز شد
با مردم آن زمان
او موفق به تولید شد شور و شوق جمعی عمیق
از جمله در بین مردم که در اصل آمده بود
به قصد لعنت بر او
سخنرانی های آدولف هیتلر شبیه هیچ بود قبلاً در آن زمان دیده شده است.
در دهه 1920،
سیاستمداران اینگونه هستند با مردم خود صحبت کردند.
لحن آزاردهنده آکادمیک، صدای لرزان
و اکنون سخنرانی آدولف هیتلر.
در آن زمان جدید بود، کسی نبود تا به حال دیده بودم که مردم به این شکل صحبت کنند
در آلمان آن سالها
هیتلر به شیوه ای استاکاتو و متلاطم صحبت می کرد.
جملات کوتاهی که بودند ضربه بسیار سخت، اغلب خشن،
از نظر احساسات و پر از نفرت، پر از پرخاشگری.
اما لحن این افسر حکم معنی و عمق داشت
در آن زمان
هیتلر متوجه شد که او می تواند بسیار بیشتر شود
از خطیب برای یک گروه سیاسی کوچک در بایرن.
او می توانست جمعیت را گالوانیزه کند.
او می‌تواند نقش مهمی در سیاست داشته باشد.
به عنوان یکی از اعضای اصلی DAP، رهبری را بر عهده گرفت
از حزب کوچک، و ماموریت عظیم خود را آغاز کرد
تا روزی به یک رهبر ملی تبدیل شود.
و چرا که نه، رهبر تمام آلمان.
برای صعود به قله های قدرت در دهه 1920، هیتلر
اولترا راه اندازی کنید استراتژی ارتباطات مدرن
علاوه بر استعدادهای او به عنوان سخنران و عقاید افراطی او،
او همچنین ابزاری را به کار گرفت که تعداد کمی از سیاستمداران زمان خود
از قدرت تصاویر استفاده می کردند، از ظاهر خودش شروع کرد
اینجا در پایان جنگ در سال 1918، او هنوز سبیل های پهن داشت،
باقی مانده از قرن 19.
چند ماه بعد، او ظاهر خود را تغییر داد،
سبیل خود را به یک برس کوچک کوتاه می کند.
این یک نگاه مدرن برای دوران بود.
من هم فکر می کنم خواسته او وجود داشت برای شکستن با
قرن 19
او خیلی جوان بود،
و تاثیر مد وجود داشت
در مورد جوانان مونیخ
پرتره های او از قبل نشان داده شده است مدل موهای شیک او
ظاهر موهایش را عوض می کرد، اما بعدا
و اطمینان حاصل شود که هیچ کس چهره خود را فراموش نمی کند برای ایجاد یک تاثیر قوی
در دهه 1920، هیتلر با یک متخصص کار کرد
نام او هاینریش هافمن بود.
او یک عکاس حرفه ای بود و همچنین یک نازی متعهد.
یکی از اولین اعضا از حزب کوچک هیتلر
او پیشنهاد کرد که تبدیل شود عکاس رسمی او
و هیتلر پذیرفت.
به خودش اجازه داد قانع شود که کاری برای انجام دادن وجود دارد
و اینکه تصویر او می تواند تلطیف شود.
هیتلر یاد گرفت که چگونه از عکاسی استفاده کند به عنوان یک ابزار ارتباطی
در استودیو مونیخ هاینریش هافمن
در 50 شلینگ استراسه.
روی ژست ها و حالت های خود کار می کرد جلوی دوربین
برای جلب توجه بهتر، بهتر است افکار عمومی خود را متقاعد کند.
او حرکات نمایشی را توسعه داد تا ایده هایش را چکش کند،
مواضع نمایشی به او بدهد یک سبک بلافاصله قابل تشخیص
او نه تنها یک سیاستمدار بود، او یک بازیگر بود،
به شدت روی نقشش سرمایه گذاری کرد.
ترفند او قرض گرفتن از تئاتر بود.
او هرگز به عنوان بازیگر آموزش ندیده بود. اما شب های طولانی را در تئاتر گذرانده بود
و اپرا و او آن را به سیاست منتقل کرد.
هیتلر بوکسور را بازی می کرد وقتی می خواست سرکش به نظر برسد.
مشتش را تکان داد وقتی می خواست دشمنانش را تهدید کند.
او همه چیز را امتحان کرد.
جلوی آینه تمرین می کرد، اما با عکس
او می تواند ایده بهتری داشته باشد.
او عملکرد خود را کامل کرد.
و عملکرد، جسمانی همه بخشی از نفوذ او بود.
هدف او نیز برجسته شدن بود از دیگر سیاستمداران زمان خود.
یکی از رؤسای جمهور اینگونه است
جمهوری آلمان، فیلد مارشال هیندنبورگ در جمع سخنرانی کرد.
سخنرانی خود را خواند بدون اینکه هرگز چشمانش را بگیرد
خارج از صفحه نوشته شده، بدون هیچ اشاره ای یا کوچکترین ابراز احساسات.
هیتلر اما دقیقا برعکس بود.
مشت های گره کرده برای ابراز خشم.
اما به جای سخنرانی درباره برادری،
ما باید با مردم ارتباط برقرار کنیم، آهسته از تعصبات آنها فراتر بروید،
برای کمک، بیشتر و بیشتر.
انگشتش رو به پایین است برای نشان دادن دشمن
نابود شود.
او بر هر ایده تأکید کرد با حرکات وحشیانه،
گویی از گفتارش تسخیر شده بود.
این کسی نیست که به فقرا می دهد.
اما ما به مردم آلمان می گوییم: به خودتان کمک کنید!
ثروتمند یا فقیر، همه باید کمک کنند
همه باید فکر کنند که وجود دارد کسی فقیرتر از من.
aمن می خواهم به این هموطن کمک کنم.
این همه بسیار موثر بود که هافمن بعداً متحول شد
عکس های خاص به همان اندازه پوسترهای تبلیغاتی رسا
ظاهر، دیکشنری، وضعیت بدن.
هیتلر هیچ چیز را به شانس واگذار نکرد، و او نیز این رویکرد را به کار برد،
که اکنون نامیده می شود بازاریابی سیاسی به حزب خود
هیتلر فکر می کرد که آرم DAP کسل کننده است در مقایسه با رقبای خود
همه احزاب بزرگ در آن زمان لوگوهایی با ظاهر تیز داشت،
سه تیر برای سوسیالیست ها، سیاه، سفید و قرمز
از پرچم آلمان برای جناح راست ملی،
چکش و داس برای کمونیست.
هیتلر یک نماد هم می خواست که توجه مردم را به خود جلب کند
و بهتر از رقبای خود باشد، بنابراین او دست به کار شد.
یک شب در سال 1920، در باری که از آن به عنوان مقر خود استفاده می کرد،
او رهبران DAP را دور هم جمع کرد.
همه باید ایده هایی را ارائه می کردند برای لوگوی آینده حزب
چندین نماد مورد مطالعه قرار گرفت. یک ستاره هشت شاخه،
دیگری با شش شاخه
نوعی صلیب گرد و چندین نفر دیگر
ایده ها در جریان بودند و جلسه مهمی بود
در واقع، در پایین سند یک بیانیه دست نویس بود،
"نقاشی مقدس آلمانی ها،
یکی از این نقاشی ها باید ما را به عمل تحریک کند».
امضای آن آدولف هیتلر بود.
در میان نقاشی های مختلف، هیتلر هدفش را مشخص کرد
در این یکی به نام سواستیکا.
برای اینکه بفهمیم چرا باید کاوش کنیم ذهنیت راست افراطی آلمان
که او را به شدت مشخص کرده بود.
یک دنیا بود غرق در اساطیر ژرمنی
نبرد دانتس برای بقای یک نژاد
نژاد آریایی که ظاهرا تهدید شده بود
توسط تمدن های دیگر
مجموعه ای از ادبیات ملی گرایانه نشانی را به این قوم نسبت داد.
یک سواستیکا، نماد برتری فرضی
از نژاد سفید نوردیک
هدف بازگشت بود به خاستگاه آلمان،
خاستگاه تمدن نوردیک
برای هیتلر، این طرح نماد بود برتری آلمانی ها
بر همه مردم دیگر، به ویژه یهودیان
"این صلیب نشان دهنده روح آریایی است، نه روح یهود
این نشانه نبرد ماست در برابر طاعون جهانی».
هیتلر می خواست این نشان را بسازد تا حد امکان قوی
برای جذب اعضای دیگر احزاب
او ابتدا حزب کمونیست را هدف گرفت، که در بین کارگران بسیار محبوب بود.
بنابراین او رنگ قرمز را انتخاب کرد از پرچم آنها
اما او هم به رقبای خود چشم دوخته بود در سمت راست.
بنابراین او سفید را تصاحب کرد پرچم امپراتوری آلمان
و بدین ترتیب خلق شد علامت تجاری حزب نازی
در همین راستا، هیتلر نام حزب کوچک خود را تغییر داد
در اقدامی برای انداختن توری گسترده تر.
حزب کوچک کارگر آلمان به حزب ناسیونال سوسیالیست تبدیل شد
کوتاه شده به نازی
هیتلر تمام تلاشش را می کند برای متقاعد کردن سایر اعضای خود
از حزب کارگر آلمان که به نوعی حزب کارگران آلمان
کاملا کار نمی کند
چیزی کم است، اما او فکر می کند چیزی که واقعا مردم را هیجان زده می کند
ایده ناسیونالیسم را به ارمغان می آورد و سوسیالیسم با هم
فقط یک سال بعد از قدم گذاشتن در سیاست، هیتلر تصویری خلق کرده بود
که به طور جهانی قابل تشخیص بود، و حزب او، با صلیب شکسته هایش،
به راحتی قابل شناسایی بود
تمام آن چیزی که باقی ماند قرار بود برای همه آلمانی ها بیشتر شناخته شود.
برای انجام این کار، هیتلر حس شدید تئاتری را نشان داد.
او شبه نظامی شخصی خود را ایجاد کرد، مردان سرسختی که مسئول بودند
برای جلب توجه به حزب خود در صحنه سیاسی
و برای تحت تاثیر قرار دادن توده ها.
او یک پیراهن قهوه ای یکنواخت برای آنها ایجاد کرد.
در واقع او فقط کپی کرده است یک سیاستمدار دیگر
که قبلاً همه اینها را انجام داده بود.
رهبر فاشیست ایتالیا موسولینی، که قدرت را در رم به دست گرفت
با سربازان پیراهن مشکی اش
حتی اسم شبه نظامیانش برای تحت تاثیر قرار دادن در نظر گرفته شده بود.
او آنها را SA نامید، مخفف آلمانی
برای "بخش حمله".
با SA، جلسات هیتلر به نمایش های قدرت تبدیل شدند.
او این نیروی شبه نظامی را داشت راهپیمایی در گام کامل
با یک رشته که تاثیر قوی گذاشت
تولید بسیار چشمگیر بود که اگرچه او بود
فقط رئیس یک حزب کوچک، او یک سیاستمدار برجسته به نظر می رسید.
او حتی موفق شد تیتر اخبار هم شود در روزنامه های آلمانی
با استفاده از یک روش ساده که تقریباً هر بار کار می کرد.
خشونت
او از هر بهانه ای استفاده می کرد.
هر چه خشونت تماشایی تر باشد، مطبوعات بیشتر در مورد نازی ها می نوشتند.
روزنامه نورنبرگ دیلی ژورنال گزارش داد که «مردانی که صلیب شکسته می پوشند
به سه یهودی در اتومبیل حمله کرد.
بار دیگر، مطبوعات ابراز نگرانی کردند درباره "ترس سواستیکا".
در مونیخ، «17 جوان بیرون انداخته شدند
از یک کافه و با قمه و چوب کتک خوردند».
SA تا آنجا پیش رفت که مرتکب حملات شد مثل این "نارنجک پرتاب شده
در شهر مانهایم" یک شهر کوچک در بایرن.
تبلیغات اکسیژن هیتلر بود.
شما می توانید از ابتدا تضمین کنید وقتی هیتلر صحبت می کرد،
آتش بازی خواهد بود و آتش بازی کلامی
و گاهی اوقات این دعواها و دعواها وجود دارد،
و غیره
و هر راهی که مطمئن شد که وارد روزنامه ها شد.
نه یک هفته بدون خبری از نازی ها گذشت،
و موضع فوق ناسیونالیستی هیتلر در سراسر آلمان گسترش یافته بود.
تا سال 1923، عضویت او ده برابر شده بود.
حزب او 55000 عضو داشت.
هیتلر قوی تر از همیشه احساس می کرد، بنابراین تصمیم گرفت از 800 SA خود استفاده کند
برای سازماندهی کودتا و راهپیمایی به سمت پایتخت، برلین.
در 8 نوامبر، حوالی ساعت 7 بعد از ظهر. با چند صد مرد مسلح
او اعضا را گروگان گرفت از جلسه دولت
در یک سالن بزرگ مونیخ
او می خواست به زور قدرت را به دست بگیرد.
هیتلر ناگهان منفجر شد، به دنبال او SA
و او تیری به سقف شلیک کرد.
سپس با گام به سکو رفت
و شروع کرد به داد زدن که انقلاب ملی
شکسته شده بود.
هیتلر خواست که وزرا در جلسه
به او بپیوندید تا دیکتاتوری برپا کنید و راهپیمایی به سمت برلین
اما کودندگان او قدرت خود را بیش از حد برآورد کرده بودند.
ارتش و پلیس با آنها مخالفت می کنند بهتر سازماندهی شده بودند و بهتر مسلح بودند.
دو روز در خیابان ها نبرد ادامه داشت، اما نازی ها همتا نبودند.
تلاش کودتا سرکوب شد.
هیتلر دستگیر شد به خیانت بزرگ متهم و محکوم شد.
به نظر می رسید ظهور او کوتاه شده بود، اما فقط در ظاهر
او قانع شد که به زودی رهبری آلمان را بر عهده خواهد گرفت.
او قبلاً استراتژی جدیدی در ذهن داشت.
ویژگی تعیین کننده او بود ایمان تزلزل ناپذیر او
در سرنوشت سیاسی خود بسیار فراتر از هر چیزی که قابل تصور باشد
در آوریل 1924،
در زندان لندسبرگ، کلیک یک ماشین تحریر
صدای آمدن از یک سلول به گوش می رسید در سطح بالایی
آدولف هیتلر هم سلولی خود را داشت ده ها صفحه تایپ کرد
او پروژه ای را آغاز کرده بود که انرژی جدیدی به او تزریق کرد.
او یک کتاب می نوشت خلاصه ای از فلسفه سیاسی او
و آن را "من کمپف" می نامید یا "مبارزه من".
"من کمپف" ساختار زیربنایی بود از یک پلتفرم سیاسی
هیتلر آرزو داشت سخنگو باشد برای همه سربازان سابق،
از این رو عنوان "مبارزه من".
او می توانست نام آن را "مبارزه ما" بگذارد. اما او به وضوح قصد نشان دادن داشت
که اون یکی بود که آماده بود تا تمام راه را برود،
که هر چیزی را که نیاز باشد به عهده می گیرد برای جنگیدن برای آلمان
هر چند پشت میله های زندان، هیتلر هرگز از تلاش خود برای کسب قدرت دست نکشید.
او فقط استراتژی خود را تغییر داد به عنوان کودتای نافرجام او
به او مکثی برای فکر کردن داده بود.
در این مرحله، او می خواست به طور قانونی یک رهبر شود
از طریق فرآیند رای گیری
او می خواست در انتخابات پیروز شود.
گل هیتلر با "من کمپ" این بود که برای خودش شناخته شده باشد
به عنوان رهبر بلامنازع جنبش ملی گرای راست.
یک کتاب بزرگ، یک مقاله سیاسی که بیش از 600 صفحه دارد
اما یک مقاله هیولا که در آن گسترش یافت
ایدئولوژی فوق ناسیونالیستی او، نظریه های نژادپرستانه
که او قرار داده بود با هم از دهه 1920.
وی به ویژه تاکید کرد برتری ادعایی
آریایی ها بر یهودیان سرزنش دومی برای همه
از بدبختی های آلمان
او دین یهود را مقایسه کرد به یک بیماری مقاربتی، به سیفلیس.
«اثر وجود او همچنین شبیه انگل ها است،
جایی که او به نظر می رسد مردم میزبان دیر یا زود می میرند.»
هیتلر در «کامپف من» به صراحت صحبت کرد در مورد ایده او
که قلمرو تحت سلطه آلمان باید باشد
سرزمینی بدون یهودیان
هیتلر همچنین وعده آلمانی سلطه گر را داد
الگوی او امپراتوری بزرگ آلمان بود، چیزی که قبل از جنگ جهانی اول،
بخش بزرگی از اروپا را پوشانده است.
"هدف ما: تضمین ملت آلمان است قلمرو
که در این زمین مستحق آن است».
و این قلمرو بسیار زیاد بود همانطور که هیتلر همه کشورها را می خواست
که مردم آلمانی الاصل داشتند. اتریش، مجارستان،
چکسلواکی و لهستان
و به نام برتری از نژاد آریایی،
او حتی روسیه را نیز در نظر گرفت.
ایده این بود که توضیح بدهم چرا دعوا می کرد
و کتاب با رؤیا به پایان رسید جنگی جدید برای فتح این فضای حیاتی،
و از این منظر برای انتقال تفاهم
که نبرد حاضر فقط آماده سازی بود
برای جنگ پیش رو
فلسفه سیاسی او آماده بود.
کتاب او به عنوان اساس عمل خواهد کرد برای تبلیغات انتخاباتی آینده
زمانی که او آزاد شد، هیتلر فتح آلمان را از سر خواهد گرفت.
این بار او غیرقابل توقف خواهد بود.
در 20 دسامبر 1924،
هیتلر از زندان بیرون رفت.
برای کسب قدرت از طریق صندوق های رای، او می خواست مبارزات انتخاباتی کند
در سراسر کشور، همه را متقاعد کنید که به او رای دهند.
اما برای این کار به پول زیادی نیاز داشت و حزب او شکسته شد.
آنها بسیار فقیر بودند.
یکی از جانشینان او اغلب می گفت که وقتی می خواستند سخنرانی را تبلیغ کنند
قصد دارد دنیا را متحول کند،
حتی نتوانستند چسب بخرند برای پوسترها
هیتلر قطعا باید پول پیدا می کرد، پول زیادی
و تنها یک راه وجود داشت که او می توانست این کار را انجام دهد، پشتیبانی را بدست آورید
از ثروتمندترین آلمانی ها
در آغاز دهه 1930، چند فوق العاده وجود داشت
تاجران ثروتمند در آلمان، به ویژه سرمایه گذاران صنعت فولاد.
صاحبان کارخانه ذغال سنگ و فولاد.
مشکل این بود که برای این کاپیتان ها بود در صنعت، هیتلر یک افراطی باقی ماند،
مردی که به وضوح بود برای تجارت اطمینان بخش نیست
2 نوامبر 1927، در Thierschstrasse در مونیخ،
هیتلر در اینجا در شماره 41 زندگی می کرد.
در این روز او جلسه ای داشت با یکی از اولین هاش
و وفادارترین حامیان، هرمان گورینگ
گورینگ یک ستاره بسیار آراسته بود از جنگ جهانی اول،
یک خلبان جنگنده بسیار محبوب در آلمان، و همچنین یک نازی متعهد.
اما بالاتر از همه، گورینگ بسیار خوب متصل بود
با تکیه بر شهرت او، او توانست وارد تجارت شود
پس از جنگ و اغلب اجتماعی شد با تجار برجسته آلمانی
بنابراین هیتلر او را فرستاد
برای جلب حمایت آنها
گورینگ آماده کرده بود استدلال های محکم
برای گرفتن پول از این مردان
او قول قراردادهای افسانه ای را داد با دولت آینده هیتلر،
نشان دهنده میلیون ها مارک است برای کارخانه هایشان
و با ظرفیت کامل سفارش می دهد.
او روی «نبرد من» هیتلر طراحی کرد. آن را سیاه و سفید بازنویسی کرده بود
که برای ساختن رایش آلمانی بزرگ،
اولویت تسلیح مجدد کشور خواهد بود.
"ما می خواهیم سلاح های خود را پس بگیریم" او نوشت.
و گورینگ می دانست که چگونه اصرار کند.
اولین کسی که به حزب ما می پیوندد فراموش نخواهد شد
و قراردادهای بزرگی در اختیار خواهد داشت
زیرا آلمان دوباره مسلح خواهد شد و غیره.
عجله کنید، برای همه کافی نخواهد بود.
وسوسه شده توسط چشم انداز از قراردادهای بزرگ،
تاجران خاص، برخی از ثروتمندترین ها،
بگذار خودشان متقاعد شوند
به عنوان مثال، فریتز تیسن، صنعتگر فولاد
جذب جذابیت گورینگ شد، اگرچه او بارها و بارها این کار را کرده بود
هیتلر را تا آن مرحله پایین آورد.
تیسن پول خود را روی تفکر گورینگ گذاشت که هر کس ممکن است به حزب خود بی اعتماد شود،
اما اگر خود گورینگ علاقه مند بود، قرار دادن پول بی خطر بود.
تیسن نقش تعیین کننده ای خواهد داشت در ظهور حزب نازی
دسته چکش را سخاوتمندانه باز کرد در زمانی که هیتلر به آن بیشتر نیاز داشت.
ما سندی پیدا کردیم که او را نشان می دهد در سپتامبر 1945،
در طول یک معاینه توسط آمریکایی ها انجام شد.
تیسن تصدیق می کند که حمایت مالی کرده بود
نازی ها با مشارکت در خرید از مقر حزب
در سال 1927، خانه براون.
روزهای گذشته در اتاق های پشتی بارها.
هیتلر بالاخره یک ساختمان باشکوه داشت، یک عمارت خصوصی راحت
با اتاق های پر نور
و در طبقه بالا، دفتر خصوصی او.
تیسن واقعاً سخاوتمند بود.
"من باید خودم پرداخت کنم، شاید 200000
به 280000 مارک رسید.»
تیسن به همین جا بسنده نکرد.
او اعتراف کرد که 20000 مارک پرداخت کرده است هر سال به نازی ها
از سال 1932 شروع شد برای پوشش هزینه های عملیاتی
"من مبلغ بسیار خوبی به او دادم، چیزی حدود 20000 مارک
این یک کمک سالانه شد».
با تشکر از گورینگ، آدولف هیتلر بودجه راحت داشت
و می تواند تامین مالی کند بزرگ ترین انتخابات
تا به حال در آلمان دیده شده است.
او مجالس مردانه را ترتیب داد در شهر کوچک نورنبرگ
او یک تور نیز انجام داد در سراسر آلمان،
و فقط با هواپیما سفر کرد.
این به او یک مزیت بزرگ داد چون میتونست تحمل کنه
به سه جلسه در روز در حالی که رقبای او فقط می توانستند یکی را مدیریت کنند.
او اولین سیاستمداری بود که این کار را کرد، که در واقع نوعی هاله ایجاد می کرد
وجود همه جا در اطراف شخصیت او؛ او تقریباً جادویی به نظر می رسید،
با یک توانایی هر لحظه در همه جای آلمان باشم.
رهبر نازی ها حتی پوسترهای تبلیغاتی را چاپ کرد
با شعاری مهیب "هیتلر بر آلمان تسلط دارد".
جلسات او تأثیر فزاینده ای داشت، افراد بیشتری شرکت کردند.
ظهور حزب نازی غیر قابل مقاومت به نظر می رسید
و زمینه به طور فزاینده ای برای این امر مطلوب بود.
در سال 1929، رکود بزرگ آلمان را زده است.
این یک بحران اقتصادی بی سابقه بود.
بیکاری به رکورد بی سابقه رسید
تورم سر به فلک کشید.
کشور در آستانه فاجعه بود.
برای تعداد فزاینده ای از آلمانی ها، هیتلر شروع به ابراز امیدواری کرد،
یک جایگزین به مهمانی های قدیمی سنتی،
که نتوانسته بود برای احیای کشور
من برای خودم یک هدف تعیین کردم:
از بین بردن حدود 30 حزب سیاسی.
اما چرا مردم او را باور کردند، چه چیزی او را متفاوت کرده است
از یک سیاستمدار سنتی؟
چون دیگران را باور نکردند.
او سخت بود، او در زندان بود و رد شد،
و او معتبر به نظر می رسید و حقیقت را گفت
شعاری در قلب جلسات او به قلب رای دهندگان آلمانی می رسد.
"آلمان، بیدار شو".
یک تولید کامل وجود داشت در حوالی رستاخیز آلمان
این چیزی است که باید نماد آن بود.
هر زمان، در اوایل دهه 1930،
این یکی از کمپین ها بود شعارهای "آلمان بیدار شو".
با این استراتژی، حزب نازی امتیاز می گیرد از پشت بام گذشت،
انتخابات پس از انتخابات
در حالی که او با سه درصد به پایان رسید از آراء در اواخر دهه 1920.
در چند سال، او 18 درصد درآمد داشت، بیش از 33 درصد آرا.
شده بود حزب پیشرو در آلمان
در 30 ژانویه 1933، هیتلر به هدف خود رسید.
او به عنوان رئیس دولت معرفی شد.
در 10 سال، غوغاگر کوچک باواریایی
تبدیل شده بود به مرد قدرتمند در آلمان