5 มิถุนายน 2487 เวลา 21:30 น.
ทหาร 13,348 คนจากสองแผนก พลร่มชาวอเมริกัน,
กองบินที่ 82 และ 101 เตรียมพร้อมที่จะปีนขึ้นไป
ในอุปกรณ์เกือบ 1,000 เครื่อง ที่จะทิ้งพวกเขาไว้ที่นอร์ม็องดี
จนถึงตอนนั้นยังไม่มีใครกล้าเปิดตัว การปฏิบัติการทางอากาศ
ขนาดนี้
พลร่มเหล่านี้จะประกอบขึ้น
คลื่นลูกแรก ของการลงจอดของอเมริกา
ภารกิจของพวกเขาคือการรักษาปีกขวา ของการโจมตีทางบกเปิดถนน
เพื่อให้ทหารราบ สามารถทะลุทะลวงได้อย่างรวดเร็ว
ภายในประเทศ ยึดทางแยกไว้ทุกวิถีทาง
สะพานและถนนในภาคนี้ ทำลายแนวป้องกันของศัตรู
และเผชิญกับโอกาส การตอบโต้ของเยอรมัน
เจ้าหน้าที่ฝ่ายสัมพันธมิตร คาดว่าจะขาดทุนมหาศาล
ประกาศการคาดการณ์บางส่วน พลร่ม 75% จะตกอยู่ในการต่อสู้
และพวกเขาก็อยู่ไม่ไกลจากเครื่องหมาย
การดำเนินการอยู่ห่างออกไปสองนิ้ว จะเป็นความล้มเหลวอันน่าเศร้า
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเย็นของวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ.2561 พลร่มแห่งกองบิน 82 และ 101
ถึงแล้ว เพื่อทำภารกิจส่วนใหญ่ให้สำเร็จ
ที่ได้รับมอบหมายไว้แก่พวกเขา
แม้ว่าสภาพอากาศเลวร้าย วางข้อผิดพลาด
ความหายนะ ปืนต่อต้านอากาศยานของเยอรมัน,
ขัดข้อง และการจมน้ำในหนองน้ำ
พวกเขาปูทางได้สำเร็จ ยกพลขึ้นบกที่หาดยูทาห์
ผู้ชายเหล่านี้เป็นใคร? ซึ่งส่วนใหญ่ได้เริ่มดำเนินการแล้ว
เป็นครั้งแรกเหรอ?
พวกเขาประสบความสำเร็จได้อย่างไร ความสำเร็จอันบ้าคลั่งนี้เหรอ?
ทำไมเยอรมันถึงล้มเหลว? เพื่อหยุดการโจมตีของพวกเขา?
นักข่าวและนักประวัติศาสตร์
ฉันอยากจะรู้ ผลงานที่แน่นอน
พลร่มอเมริกัน ณ การลงจอดที่นอร์ม็องดี
ฉันข้ามเวลามาแล้ว
ฉันรวบรวมพยานหลักฐาน
ผู้ชายคนนั้นซ่อนอยู่ที่นั่น และเมื่อเขาเห็นพวกเราเขาก็พูดว่า:
“ฉันไม่เชื่อ ว่าฉันจะผ่านมันไปได้”
ฉันรวบรวมเบาะแส
มันคือฝาครอบดุมล้อของรถ ของนายพลฟอลลีย์
ผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์การดำรงชีวิต
สร้างขึ้นใหม่สำหรับฉัน เงื่อนไขการต่อสู้
เพื่อให้เข้าใจ ฉันจึงเดินตามไปบนพื้น จอแสดงผลที่ใช้งานอยู่
ของกองทหารต่างประเทศที่ 2 พลร่มจากคาลวี
การกระทำสำคัญๆ เหล่านี้ อยู่เพื่อเรา
ตำนานเล็กน้อยและจอกสูงสุด ที่เราอยากจะสืบพันธุ์
นอกเหนือจากตำนานและตำนาน
ฉันพยายามถอดรหัส ระยะนี้ค่อนข้างไม่ค่อยมีใครรู้จัก
ของการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในนอร์ม็องดี
อยู่ที่นั่นระหว่างสวนและหนองน้ำ ว่าพลร่มชาวอเมริกัน
เขียนหน้าที่สวยที่สุดหน้าหนึ่ง ของประวัติความเป็นมาของกองทัพอากาศ
แม้จะมีอันตรายต่างๆ มากมาย และภายใต้เงื่อนไข
มักจะน่ากลัว ทหารพิเศษเหล่านี้
มีบทบาทสำคัญ ในความสำเร็จของการลงจอด
พวกเขาจะเป็นตลอดไป เหล่านางฟ้าแห่งชัยชนะ
6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 หาดโอมาฮา
เวลา 06.35 น. ระลอกการโจมตีครั้งแรกของอเมริกา
จะปรากฏขึ้นที่นี่
หนึ่งในห้าวัตถุประสงค์ ของปฏิบัติการเนปจูน,
ชื่อรหัสสถานประกอบการ ของหัวสะพาน
บนชายฝั่งนอร์ม็องดี
ชาวอังกฤษและชาวแคนาดา จะจอดเทียบท่าที่ชายหาดสามแห่ง
ไปทางทิศตะวันออกของอุปกรณ์
ชื่อรหัสว่า โกลด์ จูโน และดาบ
ชาวอเมริกันจะทำการโจมตี ของทั้งสองชายหาด
ทางตะวันตกสุดคือยูทาห์และโอมาฮา
ในโอมาฮา มันจะเป็นนรก
90% ของผู้ชายในช่วงแรก จะถูกฆ่าหรือได้รับบาดเจ็บ
บรรดาคลื่นดังต่อไปนี้ จะต้องติดอยู่บนชายหาด
ถ่ายโดยชาวเยอรมัน การป้องกันของใคร
จะไม่ได้เริ่มต้น โดยการทิ้งระเบิด
สถานการณ์ของทหารที่ขึ้นฝั่ง เป็นหายนะอย่างยิ่ง
ว่ากองบัญชาการทหารสูงสุดฝ่ายสัมพันธมิตร จะพิจารณาพาพวกเขากลับขึ้นเครื่องด้วยซ้ำ
จึงยอมเสี่ยง เพื่อทำให้การดำเนินการทั้งหมดล้มเหลว
ในตอนท้ายของวัน ผลลัพธ์จะล้นหลาม
จากจำนวนทหาร 35,000 นายที่ยกพลขึ้นบก
เกือบ 5,000 คนจะถูกสังหาร ได้รับบาดเจ็บหรือสูญหาย
โอมาฮาจะมีชื่อเล่นว่า "บลัดดี้โอมาฮา" บลัดดีโอมาฮา
กลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญ ของการลงจอดของอเมริกา
บนชายฝั่งของฝรั่งเศส
ตำนานก็อยากได้ ว่าปฏิบัติการในยูทาห์
ชายหาดอีกแห่งในภาคอเมริกา
ผ่านไปด้วยดี ว่าพวกเขาจะได้ช่วยชีวิตการลงจอด
นายพลแบรดลีย์, ผู้บังคับบัญชากองทัพอเมริกันที่หนึ่ง
กระทั่งกล้าที่จะพูด เดินเพื่อสุขภาพในยูทาห์
เรจิส จาร์ดคือหนึ่งเดียว ผู้เชี่ยวชาญชาวฝรั่งเศส
ของการรบที่นอร์ม็องดี
เขาเดินบนพื้นและค้นหา ที่เก็บถาวรมานานกว่า 20 ปี
สวัสดีเรจิส -สวัสดีเซิร์จ
เราอยู่ในโอมาฮาที่นี่
เมื่อวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 การขึ้นฝั่งดำเนินไปอย่างเลวร้ายมาก
คลื่นลูกแรก จะถูกสับบนชายหาด
มันไปดีกว่าที่หาดยูทาห์ เราจะอธิบายได้อย่างไร?
อาจจะด้วยการบอกกับตัวเองว่า ว่าคลื่นลูกแรก
ไม่ได้เกิดขึ้นตอน 6.30 น. เหมือนที่นี่ในโอมาฮา
แต่ในตอนกลางคืน ภายในประเทศแม้กระทั่งในหนองน้ำ
คลื่นลูกแรกนี้ พวกพลร่มใช่ไหม?
ใช่แล้ว แม้ว่าบริเวณชายหาดก็ตาม ระหว่างโอมาฮาและยูทาห์แตกต่างกัน
การป้องกันก็แตกต่างกัน ที่ดินด้วย
เราไม่มีการป้องกันเหมือนกัน หรือดินแดนเดียวกัน
แต่ความแตกต่างพื้นฐาน ระหว่างยูทาห์และโอมาฮา
คือในยูทาห์ เรามีองค์ประกอบ กองกำลังทางอากาศของพลร่ม 13,500 นาย
ดังนั้นหากเราพิจารณา ห่อแนวตั้งนี้
ในแง่การทหาร พลังนี้มาจากท้องฟ้า
เหมือนการโจมตีระลอกแรก ในที่สุด ที่หาดยูทาห์
เราเกือบจะได้ผลลัพธ์เดียวกัน กว่าโอมาฮาในแง่ของการสูญเสีย
ทำไมไม่ส่ง. พลร่มที่อยู่เบื้องหลังโอมาฮาเหรอ?
มันเป็นคำถาม ปานกลางเป็นหลัก
ด้านหน้าของเครื่องบินเนปจูน เป็นภาคชายฝั่งทะเลยาว 80 กิโลเมตร
และเราไม่สามารถส่งพลร่มไปที่นั่นได้
มีพลร่มไม่เพียงพอ และเครื่องบินเพื่อขนส่งพวกเขา
พลร่มถูกส่งไป ในจุดยุทธศาสตร์มาก
เรามีพลร่มหล่น ที่ปลายทั้งสองของหัวสะพาน
เธออยู่ที่ไหน เสี่ยงต่อการถูกตอบโต้มากที่สุด
ในภาคภาษาอังกฤษ นี่คือเครื่องบินลำที่หก
ผู้ซึ่งจะกระโดดขึ้นเหนือเมืองก็อง และในภาคส่วนอเมริกา
มันเป็นสองแผนก 82© และอันดับที่ 101 ตามหลังหาดยูทาห์
พลร่ม 13,500 นายยังคงอยู่ นักกระโดดร่มชูชีพจำนวนมาก
มีเครื่องบินกี่ลำ?
นั่นคือเครื่องบิน 800 ลำสำหรับพลร่ม สำหรับหยดในคืนวันที่ 5-6 มิถุนายน
ตอนเช้ามีเครื่องบินเป็นร้อยลำ และเครื่องบินประมาณ 200 ลำในตอนเย็น
เพื่อลากและนำหลัก กำลังเสริมในผู้ชายและอุปกรณ์
นี่ก็หมายความว่ามี ปฏิบัติการร่มชูชีพ
แล้ว การปฏิบัติการทางอากาศ
การดำเนินการหลักคือการเปิดตัว ของกองทหารร่มชูชีพจำนวน 6 กอง
แล้วก็มีคลื่นเสริมกำลัง เวลา 04.00 น. โดยเครื่องร่อน
และมีคลื่นช่วงเย็นเวลา 21.00 น. ด้วยเครื่องร่อน
เราต้องรอเป็นเวลานาน
ต่อหน้าฝ่ายสัมพันธมิตร ตัดสินใจกระโดดร่มชาย
ไม่กี่ชั่วโมง ก่อนลงจอด
และด้วยเหตุผลที่ดี
การปฏิบัติการทางอากาศครั้งก่อน ในปี พ.ศ. 2485 และ พ.ศ. 2486
ในแอฟริกาเหนือและซิซิลี ไปได้ไม่ดีนัก
โดยเฉพาะในประเทศอิตาลี ทหารพลร่ม 3,400 นายจากกองบิน 82
กระจัดกระจาย มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่า 80 กิโลเมตร
มีการกระโดดแล้ว ในเวลากลางวันแสกๆ
อะไรทำให้ผู้ชาย มีความเสี่ยงเป็นพิเศษ
จากเครื่องร่อนอังกฤษ 144 ลำ
70 หายไป ถูกทำลายโดย DCA ของเยอรมัน
ผู้ประสบอุบัติภัยหรือได้รับความเสียหายในทะเล
ถ้านายพลไอเซนฮาวร์ รองรับการดำเนินงาน
สมาชิกบางคน ของเสนาธิการฝ่ายสัมพันธมิตร
ยังคงลังเลใจมาก
หากเป็นการโจมตีเบื้องต้น ในการปล่อยพลร่ม
กำลังเสริมของทหารราบ 4,000 นาย จะถูกขนส่งทางอากาศด้วยเครื่องร่อน
ซึ่งสามารถนำมาจัดกลุ่มได้โดยตรง คนและอุปกรณ์ภาคพื้นดิน
อุปกรณ์เหล่านี้มีสองประเภท
เครื่องร่อน Horsa, ออกแบบโดยอังกฤษ
ผลิตจำนวน 3800 เล่ม ระหว่างปี 1942 ถึง 1945
เซลล์ส่วนใหญ่ของเขา ทำจากไม้อัดหุ้มผ้าใบ
ถ้ามันพังลงบนพื้น เศษนั้นคมและอันตราย
ด้วยความจุ ชายพร้อมอุปกรณ์ 25 คนหรือรถจี๊ปสองคัน
หรือรถจี๊ป และปืนต่อต้านรถถัง 57 มม.
มันเป็นอุปกรณ์หนักที่ต้องใช้ พื้นที่ลงจอดที่ชัดเจน
สำหรับการขนถ่าย ลำตัวของมันแยกออกเป็นสองส่วน
แต่ดูเหมือนว่าฮอร์ซา เหมาะน้อยกว่ารุ่นอเมริกัน
สำหรับการลงจอดตอนกลางคืน ในชนบทนอร์ม็องดี
CG-4 หรือ Waco เบากว่าและจัดการได้มากขึ้น
แต่ก็แข็งแกร่งพอๆ กัน ด้วยโครงสร้างท่อเหล็ก
ผลิตจำนวน 14,000 เล่ม โดย 16 บริษัทที่แตกต่างกัน
ระหว่างปี 1942 ถึง 1945
เหมาะสำหรับการขนส่งทหารราบ เหมือนหน่วยสนับสนุนปืนใหญ่
หรืออัจฉริยะ สามารถบรรทุกทหารพร้อมอุปกรณ์ได้ 13 นาย
หรือปืนครก 75 มม หรือรถปราบดินเบา
ต่างจากฮอร์ซา มี WACO ติดตั้งอยู่
จมูกเอียงก้อง อยู่ด้านหลังห้องนักบิน
วันนี้เช่นเดียวกับในปี 1944 การขนส่งทางอากาศของอุปกรณ์
ยังคงมีความสำคัญ
เราต้องส่งมอบให้เร็วที่สุด และอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
ถึงบุรุษที่โดดร่ม วิธีการที่จำเป็น
เพื่อการวิ่งที่ราบรื่น การดำเนินงานด้านที่ดินของพวกเขา
การแทรกแซงที่ละเอียดอ่อนที่สุด
นั่นคือร่มชูชีพ ซึ่งได้เกิดขึ้นแล้วในช่วงปี 40-44
เมื่อถึงเวลาลงจอด
อย่างแน่นอน.
เรามักจะใช้ การทิ้งพัสดุขนาดเล็ก
รับน้ำหนักได้ 50 ถึง 225 กิโลกรัม.
และที่นั่น วันนี้ คุณทิ้งอันที่ใหญ่มากได้ไหม?
อันใหญ่มาก, เราสามารถไปได้มากถึงแปดตัน
เหมือนเสาอากาศศัลยกรรมทางการแพทย์
ซึ่งจะมี โรงผ่าตัดในภาระเดียว
ในรอบเดียว และเราสามารถวางสิ่งนี้ลงบนพื้นได้
มันเป็นกระบวนการของการกระทำ ซึ่งละเอียดอ่อนมาก
ด้วยการกระโดดร่มบรรทุกสิ่งของขนาดเล็ก แม้กระทั่งการบรรทุกขนาดใหญ่
มันต้องเป็นอย่างนั้น ยากมากที่จะกระโดดร่ม
ใช่ มันต้องการ ทักษะทางเทคนิคค่อนข้างสูง
มากเท่ากับบรรจุภัณฑ์ ของภาระในตัวเอง
สำหรับงานบรรทุกขนาดใหญ่มาก มีปริมาณมาก
และมีน้ำหนักมาก และสำหรับระบบร่มชูชีพด้วย
ดังนั้นระบบร่มชูชีพ ทางเลือกของร่มชูชีพ
ในการทำงาน ความเร็วลม,
เครื่องบินบินอย่างไร ที่ระดับความสูงเท่าใด
และเท่าไหร่ เราอยากจะทิ้งเขาไป
ทุกอย่างคำนวณมาอย่างดี -อย่างแน่นอน.
มีทีมงานส่วนเทคนิค ของกองทัพ
ใครเป็นผู้คำนวณลมและพื้นผิวของเขา และใครเป็นผู้ให้แผนภูมิแก่เรา
จากแผนภูมิเหล่านี้ และกราฟเหล่านี้
เราจะสามารถบรรลุผลได้ เรา การปรับสภาพของเราตาม
ความต้องการกองกำลังภาคพื้นดิน เพื่อให้พวกเขาได้อย่างแม่นยำ
ให้มีอุปกรณ์ของตน ในเวลาที่เหมาะสมและในสถานที่ที่เหมาะสม
ที่จริงแล้วคุณเป็น เหมือนพนักงานไปรษณีย์ผู้ยิ่งใหญ่
คุณสามารถส่งมอบ คุณคือ UPS International
นั่นจะอธิบายเราได้ดี บรรดาพนักงานไปรษณีย์ผู้ยิ่งใหญ่
พนักงานไปรษณีย์ที่ยิ่งใหญ่ ของหน่วยฉุกเฉิน
เรามาจากกองพลที่ 11 ของพลร่ม
ซึ่งเรียกว่า กองพลฉุกเฉิน
เพราะเรามีความสามารถ เพื่อทำสิ่งนี้
ออกระหว่างเวลา 00.00 น. ถึง 01.00 น. พลร่มอเมริกัน
จะต้องรอหลายชั่วโมง ก่อนที่คุณจะสามารถ
กู้คืนอุปกรณ์และกำลังเสริม
อย่างไรก็ตามก็จะมีความจำเป็น ให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด
ภารกิจที่มีเป้าหมาย มีการเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง
ก่อนวันดีเดย์
วัตถุประสงค์ของการดำเนินงานคืออะไร ในที่สุด American Airborne ล่ะ?
เมื่อกองพลที่ 7 ขึ้นฝั่งที่หาดยูทาห์
วัตถุประสงค์คือการไปและนำไปใช้ ท่าเรือเชอร์เบิร์ก
จึงตัดก่อน คาบสมุทรโกตองแตง
นี่คือบทบาทของพาร์ราส ที่จะตัดคาบสมุทรนี้?
ในนัดแรกก็แค่นั้นแหละ
มีกองบิน, ที่ 82 ที่ต้องโดด
ระหว่างแซงต์-โซเวอร์ เลอ วิกองต์ และชายฝั่งตะวันตกของโกตองแตง
และอันดับที่ 101 จะต้องกระโดดระหว่างแซงต์-แมร์ และคาเรนตันด้านหลังหาดยูทาห์
หมายความว่าแผนมีการเปลี่ยนแปลง?
15 วันก่อน 24 พ.ค. การแสดงการสกัดกั้นทางวิทยุ
กับการลาดตระเวนทางอากาศ ใครยืนยัน
มีเพียงกำลังเสริมของเยอรมันเท่านั้น อยู่ในตำแหน่ง
ในพื้นที่ที่กำหนด สำหรับพลร่มลดลง
มีกำลังพล 8,000 นาย นี่คือดิวิชั่น 91
มันถูกเสริมแรง โดยพลร่มชาวเยอรมัน 3,500 นาย
ของกรมทหารฟอลส์เชิร์มเยเกอร์ที่หก
พันธมิตรถูกบังคับ เพื่อเปลี่ยนแผนของพวกเขา
เมื่อวันที่ 27 พฤษภาคม 44 พวกเขาจะเผยแพร่แผนสุดท้าย
แผนการโจมตีของโอเวอร์ลอร์ด และพวกเขาจะมีสมาธิ
พลร่มทุกคน ด้านหลังบริเวณชายหาดยูทาห์
พวกเขาจะปกป้อง ทริปชายหาดในยูทาห์?
ส่วนใหญ่, ปกป้องทางออกชายหาด
และเริ่มยึดหัวหาด เหนือแม่น้ำแห่งเมอร์เดอเร็ต
เพื่อเริ่มการตัด
กองบิน 82 ต้องยึด แซงต์-แมร์-เอกลีส,
โบเดียงวิลล์ และนอยวิลล์-โอ-เพลน
เธอจะต้องทำลายสะพาน บน Douve ใน Étienville
และเบิซวิลล์ ลา บาสตีย์
ยึดสะพานไว้ ใน La Fière และ Chef-du-Pont
เพื่อสร้างตำแหน่ง ทางตะวันตกของแม่น้ำเมอร์เดอเรต
กองบิน 101 จะต้องปลอดภัย สี่ทางหลวง
ออกมาจากชายหาดยูทาห์
แบตเตอรี่หนักเงียบ จากแซงต์-มาร์แตง-เดอ-วาร์เรวีล
สะพานข้าม Douve ทางเหนือของคาเรนตัน
จะต้องถูกทำลาย
สะพานสองแห่งในBrévands และอีกสะพานหนึ่ง ที่ล็อค La Barquette
จะต้องถูกพิชิต
ที่นี่ ที่นี่ ที่นี่เท่านั้นที่เป็นพื้นดิน เป็นผลเสียอย่างยิ่ง
โบเคจถูกสร้างขึ้น ของการพันกัน
ไม่เป็นมงคล เมื่อเครื่องร่อนลงจอด
ชาวเยอรมัน ส่วนใหญ่ประกอบด้วยกับดัก
โดยเฉพาะน้ำท่วมหนองบึง
เออร์วาน แพตเต้ เป็นช่าง ที่สวนสาธารณะ Marais du Cotentin
เขาอธิบายให้ฉันฟังว่าชาวเยอรมัน ถึงแล้ว
เพื่อรักษาส่วนหนึ่งของภูมิภาค ใต้น้ำที่มีกระแสน้ำขึ้นสูง
เออร์วาน นี่... เราอยู่บนสะพาน La Barquette
เป็นจุดผ่านแดนทางยุทธศาสตร์ สำหรับฝ่ายสัมพันธมิตรในวันที่ 6 มิถุนายน 44
มันก็เป็นจุดยุทธศาสตร์เช่นกัน สำหรับชาวเยอรมันในที่สุด
ใช่เพราะว่าผู้บริหาร และการควบคุมสะพานแห่งนี้
ทำความเข้าใจกับสะพานแห่งนี้ ช่วยบริหารจัดการน้ำ
สะพานลาบาร์แกตต์, ก่อนจะมาเป็นสะพานข้าม
เป็นสะพานที่มีประตูลอยอยู่
ซึ่งป้องกันน้ำจากทะเล ให้น้ำท่วมหนองน้ำ
ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18
มันทำงานอย่างไร?
มันทำงานด้วยแรงดันน้ำ
ทะเลสูงขึ้น มันปิดประตู
ทะเลลงไป น้ำเปิดประตูอีกครั้ง
มันเป็นไปโดยอัตโนมัติ -ใช่.
ชาวเยอรมันจะเข้าใจว่าที่นั่น โดยการท่วมบึง
โดยการควบคุมน้ำนี้ พวกเขาสามารถควบคุมพื้นที่ได้ 28,000 เฮกตาร์
พื้นที่เปียก ให้เติมน้ำให้เต็ม และพวกเขาจะใช้สิ่งนั้น
ไอ้พวกน้ำ ซึ่งเป็นองค์ประกอบที่วางแผนไว้
เพียงเพื่อการบำรุงรักษาประตู
คุณลื่นขนาดใหญ่เหล่านี้ ท่อนไม้ในแต่ละด้าน
และคุณทำได้ ทำงานที่ประตู
หากคุณเลื่อนมันลง สิ่งนี้ช่วยให้คุณควบคุมระดับน้ำได้
ถ้าน้ำไม่ผ่าน เหนือป่าเหล่านี้
เธอเปิดประตูไม่ได้
เป็นเวลาสี่ปี ไม่ให้น้ำท่วมบ้านเรือน
เราจะรักษา ระดับคงที่
เรามีความประทับใจ ว่าพวกเขาทำสิ่งนี้ในลักษณะอนาธิปไตย
แต่เปล่าเลย มันเป็นการคิดมาก
ใช่. นอกจาก, มีข่าวลือที่ไม่ดี
บอกว่าพวกเขาล็อคประตู แต่ไม่มี
หากพวกเขาปิดกั้น
มันคงจะน้ำท่วมในที่สุด ทุกสิ่งที่อยู่รอบ ๆ
เพราะว่าน้ำ คงสะสมมามากแล้ว
มีฝนตก ในนอร์มังดี
แต่นั่นหมายความว่า ว่าน้ำถึงระดับไหน?
เราเห็นร่องรอยบนสะพาน เมื่อไลเคนหยุด
คือว่าน้ำกำลังขึ้น เพราะมันล้างก้นดาดฟ้า
เรามองเห็นได้ชัดเจน ว่ามันยังสามารถขึ้นได้
สองหรือสามเมตร
และแผ่นดินทั้งหมด อยู่ใต้น้ำ
ใช่แล้ว เหล่านี้คือดินแดน ซึ่งอยู่ในสถานที่ต่างๆ
ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล มากกว่าน้ำท่วมหนองบึง
และเหนือสิ่งอื่นใด ว่ามันอนุญาตให้เราทำได้
เมื่อพื้นที่น้ำท่วม คุณต้องผ่านเส้นทางบางเส้นทาง
ถนนสะพาน
คุณควบคุมสะพาน ถนน
และเราสามารถควบคุมได้ ทุกสิ่งที่กำลังข้ามไป
มันเหมือนกับว่า ชาวเยอรมันได้สร้างไว้
กำแพงน้ำขนาดใหญ่
และไม่มีอีกแล้ว มีเพียงข้อความเล็ก ๆ ที่ต้องตรวจสอบ
พวกเขามีเครื่องมืออยู่
ที่จะทำให้ตัวเอง การปกป้องตามธรรมชาติที่ยอดเยี่ยม
และมันจะได้ผลในเชิงกลยุทธ์
มันคงเป็นข้อจำกัด สำหรับกองกำลังทางอากาศด้วย
บางคนที่ล้มลง ในพื้นที่ที่ถูกน้ำท่วมเหล่านี้
เพราะขึ้นอยู่กับ ถึงความแม่นยำในการปล่อย
มาตรฐานที่นักบินมี
เพราะเราก็อยู่ในสภาพเช่นกัน ซึ่งไม่เป็นผลดีในวันที่ 44 มิถุนายน
ในกรณีที่เกิดความคลาดเคลื่อน สัมพันธ์กับดรอปโซน
แทนที่จะอยู่บนดินแห้ง พวกเขาอยู่ในพื้นที่น้ำท่วม
หากคุณพบว่าตัวเองอยู่ตรงกลาง ของพื้นที่น้ำท่วมใหญ่
มีความเสี่ยงสูงที่จะจมน้ำ และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
ในคืนวันที่ 6 มิถุนายน
ภูมิทัศน์นี้จะเปลี่ยนไป ในสนามรบอันกว้างใหญ่
ซึ่งบางครั้งก็ปรากฏออกมาว่า 70 ปีหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว
ซากศพที่กำลังเคลื่อนที่
ในระหว่างการถ่ายทำ ไกด์ของฉัน Régis Giard เรียกหาฉัน
เขาเพิ่งทำ การค้นพบโอกาส
คุณไม่เคยหยุด?
นี่คืออะไร? -มันเป็นร่มชูชีพ.
มันเป็นชิ้น รับประกันร่มชูชีพ 44
จางไปแล้วแต่ก็แค่นั้นแหละ - คุณล้อเล่นหรือเปล่า?
ฉันเคยเห็นมันมาก่อนและมันก็เป็นเช่นนั้น เหมือนนั่นคือสิ่งที่มันเป็น
ฉันเพิ่งเจอมัน ขณะเดินโดยบังเอิญ
มันเป็นไปไม่ได้
ฉันสาบานว่ามันเป็นร่มชูชีพ ลายพรางอเมริกัน
มันบ้า. -มีใครมีของมั้ย?
มันเป็นชิ้นใหญ่มาก แต่มันก็ดี
เบาะแส
ร่มชูชีพอเมริกันชิ้นหนึ่ง
มันบ้า. -คุณมีความทรงจำของคุณ
ค่อนข้างเป็นความทรงจำ
มันใหญ่มาก มันใหญ่มาก
นี่คือประวัติศาสตร์สด - เรื่องราวสด
ร่มชูชีพอเมริกันชิ้นหนึ่ง
ไม่ไกลเกินไป จากสะพาน La Barquette
อยู่ข้างๆ กัน - มันใหญ่มาก
DZ หกแห่ง, Dropzones, โซนดรอป ทำเครื่องหมายด้วยตัวอักษรที่แตกต่างกัน
ได้รับการกำหนดและแจกจ่าย ระหว่างกองพลร่มชูชีพทั้งหก
ของกองบินทั้งสอง
สองโซนลงจอด โซนลงจอดหรือ LZ
ก็ได้รับเลือกเช่นกัน สำหรับเครื่องร่อน
อยู่ตรงกลางพื้นที่ปฏิบัติการ
และบริเวณใกล้เคียง ของทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 13
ทั้งหมดตั้งอยู่ในพื้นที่ ประมาณ 57 ตารางกิโลเมตร
การดำเนินงานจะต้องปฏิบัติตามซึ่งกันและกัน บนท้องฟ้านอร์มัน
ตั้งแต่เวลา 21.50 น.
อุปกรณ์แรก จะบินขึ้นที่อังกฤษ
นี่คือการดำเนินการตามรหัสของบอสตัน สำหรับกองบินที่ 82 และออลบานี
สำหรับคนของกองบิน 101
ตั้งแต่เวลา 04.00 น. เครื่องร่อนจะมาร่วมเต้นรำ
นี่คือการดำเนินงานของชิคาโก สำหรับวันที่ 101
และดีทรอยต์ในวันที่ 82
เมื่อช่วงหัวค่ำ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487
กำลังเสริมเพิ่มเติม จะถูกขนส่ง
โดยเครื่องร่อน ปฏิบัติการของเอลมิราและคีโอคุก
ผู้เบิกทาง 200 คน หน่วยสอดแนมของกองทัพอากาศ
จะได้มีภารกิจ เพื่อทำเครื่องหมายโซนกระโดด
หล่นลงมาคนเดียวกลางดึก กลางดินแดนศัตรู
พวกเขาจะเป็นทหารกลุ่มแรกของดีเดย์ บนดินนอร์มังดี
กัปตันแฟรงค์ ลิลลีแมน ผู้นำผู้เบิกทางแห่งกองบิน 101
จะเป็นทหารพันธมิตรคนแรก เพื่อกระโดดขึ้นไปบนนอร์มังดี
เทคโนโลยี ที่ผู้เบิกทางใช้
ถูกจัดเป็นความลับสุดยอด
ทีมงานได้แต่ง โดยทั่วไปมีผู้ชาย 18 คน
มีตะเกียงโฮโลเฟนเจ็ดดวง ซึ่งจะวางลงบนพื้น
เพื่อสร้าง T.
ฐานของ T บ่งบอกทิศทางของการกระโดด
คานประตู, จุดที่มาถึง
ผู้เบิกทางก็เช่นกัน ติดตั้งสถานีส่งสัญญาณยูเรก้า
ใครจะส่ง พัลส์ความถี่วิทยุ
หยิบขึ้นมาโดยผู้รับรีเบคก้า ติดตั้งไว้ใต้ลำตัว
อุปกรณ์ที่อยู่ด้านบนของการฝึกอบรม
นักบินจึงสามารถกำหนดทิศทางได้ สู่โซนดรอป
สัมผัสประสบการณ์อันเข้มข้น จากการก้าวกระโดดไปสู่การปฏิบัติการ
นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ
ฉันต้องเข้าใจ
ผู้ชายเป็นยังไงบ้าง กระโดดร่มเข้าไปในเขตศัตรู
อาจก่อให้เกิดพลังอันทรงประสิทธิภาพ สามารถทำลายศัตรูให้มั่นคงได้
หรือแม้กระทั่งเอาชนะเขา
สังเกตครั้งแรกเฉพาะวัสดุเท่านั้น และเครื่องบินก็เปลี่ยนไปตั้งแต่ปี 1944
คำแนะนำการกระโดด และบรรยากาศก็ดูเหมือนเดิม
ในตอนกลางคืน หน่วยสอดแนมของตัวแทนคนที่สอง
มาถึงดรอปโซนแล้ว ที่พวกเขาทำเครื่องหมายไว้
หลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น โดยศัตรู
พวกเขาสร้างการเชื่อมต่อ ด้วยเครื่องบินตก
เป้าหมายเพื่อรวบรวม airdrops ในพื้นที่ที่เล็กที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
รวบรวมกองกำลังแทรกแซง
บนเครื่องบิน ต่อหน้าต่อตาเหล่าทหาร
ฉันรู้สึกถึงความหวาดหวั่นอันน่าเบื่อหน่าย อธิบายโดยพลร่มชาวอเมริกัน
ตั้งแต่เดือนมิถุนายน พ.ศ. 2487
กระโดดลงจากเครื่องบินที่อยู่ห่างออกไป 200 กิโลเมตร ตรงต่อเวลาไม่เป็นธรรมชาติ
มันต้องใช้ความกล้าอย่างมาก
นาทีผ่านไป ความดันกำลังเพิ่มขึ้น
หลังจากการบินทางยุทธวิธีเป็นเวลา 1 ชั่วโมง ตั้งใจจะให้ผู้ชายอาบน้ำ
ฉันมีความรู้สึกที่ทุกคนไม่มีอีกต่อไป ความปรารถนาเดียวเท่านั้น: เดินผ่านประตู
กำจัดห้องโดยสารนี้ ใครขังพวกเขาไว้
กระโดดเข้ามาและเริ่มปฏิบัติการ เพราะภารกิจจะไม่เริ่มต้นจริงๆ
ซึ่งเมื่อพลร่ม จะได้แตะพื้นแล้ว
เมื่อประตูเปิด และผู้ชายก็ลุกขึ้น
แนบแน่นซึ่งกันและกัน แตกสลายด้วยภาระของพวกเขา
และสายรัดที่รัดไว้ ความตึงเครียดอยู่ที่จุดสูงสุดแล้ว
แล้วเสียงไซเรนก็ดังขึ้นในที่สุด
เมื่ออยู่บนพื้นแล้ว นักกระโดดร่มชูชีพพบว่าตัวเองอยู่คนเดียว
ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว มากกว่าอาวุธของตัวเอง
และกระสุนจำนวนจำกัด
เขามีความเสี่ยงเป็นพิเศษ
ส่วนที่เหลือของการดำเนินงาน ถูกทำซ้ำหลายสิบครั้ง
ไม่มีอะไรเหลือให้โอกาส
เราต้องมารวมตัวกันก่อน
ตีกลับ เพื่อให้คนเหล่านั้นกระจัดกระจายไป
สร้างกำลังรบที่แท้จริงขึ้นมาใหม่
นี่เรามาออกกำลังกายกัน โดยมีพนักงานจำนวน 200 คน
เราจะพูดไม่มากก็น้อย…
รวม 280.
เราจินตนาการในปี 44 มีหลายพันคน
เพื่อกระโดดในเวลากลางคืน ด้วยวิธีการสื่อสาร
ผู้ซึ่งด้อยกว่า กับสิ่งที่คุณมีในวันนี้
มันคงจะเป็นเช่นนั้น ซับซ้อนมากสำหรับพวกเขา
มันเป็นเรื่องดีด้วยเหตุนี้ ที่พวกเขาพูดซ้ำ
และทำซ้ำเป็นเวลาหลายเดือน การดำเนินการ
มันซับซ้อนมากและจำเป็นต้องทำซ้ำ อย่างละเอียดเพื่อไม่ให้เกิดความแปลกใจ
เมื่อความประหลาดใจมาถึง
งานของเราคือการทำ แล้วพบกันใหม่โดยเร็วที่สุด
และเราก็มีคน ที่ได้ฝึกฝนร่วมกัน
เพื่อดำเนินภารกิจต่อไป
แต่ละบริษัท ขึ้นอยู่กับองค์ประกอบของมัน
ของโซนการปรับใช้ของพวกเขา การกระทำของพวกเขา
พวกเขารวมกลุ่มกันเป็นจุดเริ่มแรก ในศัพท์แสงของประเทศต่างๆ
เราจัดกลุ่มกันตามประเทศ หลังจากอยู่หลังประเทศ
ต่อไปอีกหน่อย เรามีโซนข้อต่อที่รอบคอบ
ซึ่งช่วยให้ เพื่อนับทุกคน
นั่นคือปัญหาเมื่อเรากระโดด มันเป็นเพราะว่าเราไม่เป็นระเบียบ
เราทุกคนรู้ว่าเราต้องไปที่ไหน
เมื่อรู้ว่าที่นั่นเราก็ทำ เครื่องบินบินใน 1 ชั่วโมง มันเบามาก
แต่เมื่อเราสามารถทำได้ 2 ถึง 4 ชั่วโมง ในความร้อน ในความเย็น หรืออะไรก็ตาม
ในความเครียด เราก็จะสับสนไปหมดอย่างรวดเร็ว
อะไรที่เรียบง่ายก็กลายเป็น ซับซ้อนมากในการดำเนินการ
พูดชัดแจ้ง และรับรองว่าทุกคน
จากทหารคนสุดท้ายถึงผู้นำ
ไปถูกที่แล้ว และทุกคนอยู่ในที่ที่ถูกต้อง
มันซับซ้อน
แต่ละองค์ประกอบมีจุดเริ่มต้น พื้นที่ข้อต่อของมัน
มันผ่านจุดเริ่มแรก ที่ซึ่งทุกคนจะถูกนับ
พวกเขาคิดใหม่ โดยที่เราจะกลับสู่ท่าการต่อสู้อีกครั้ง
เราจะปฏิรูปกลุ่ม ส่วนต่างๆ แม้แต่บริษัท
และเมื่อพร้อมแล้ว พวกเขารายงานทางวิทยุ
และเราสามารถเริ่มภารกิจได้
แต่ในส่วนของพื้นที่ เหมือนตอนกระโดด
มันเป็นส่วนที่เป็นเทคนิคมาก ที่คุณต้องไปอย่างรวดเร็ว
เรากระโดด เราเอาร่มชูชีพของเรา เราไม่ทิ้งพวกเขาและกระเป๋า
เราหนัก 30 หรือ 40 กิโล
เรามีระยะทางเฉลี่ย ประมาณ 1500 ม
ที่จะทำในเวลาไม่ถึงเก้านาที เพื่อหนีไปให้เร็วที่สุด
เราจะออกจากดรอปโซนแล้ว เพราะโดยทั่วไปแล้วมันเป็นสนาม
พื้นเรียบ, ดังนั้นเราจึงมีความเสี่ยงมาก
เพื่อไปบริเวณข้อต่อ เราจะเป็นที่กำบังเล็กน้อย
แล้วเรามีเวลา 1 ชั่วโมง ไปอีกแปดกิโลเมตร
เพราะเราประมาณการ 1 ชั่วโมงเป็นเวลาที่ต้องการ
สำหรับหน่วยที่ค่อนข้างพร้อม เพื่อปิดเซกเตอร์
เส้นผ่านศูนย์กลาง 8 กม.
นี่ทำให้เราสามารถพูดได้
ว่าเราจะออกจากพื้นที่ได้ และอยู่ข้างนอก
ของความสามารถในการตอบโต้ของศัตรู
เมื่อร่มชูชีพของคุณ ถูกเปิดและตรวจสอบ
มันเป็นครั้งแรก คนอื่นๆ อยู่ที่ไหน?
แล้วฉันอยู่ที่ไหนล่ะ?
กว่า 70 ปีหลังจากการเปิดตัว พลร่มอเมริกัน
เหนือโคเทนติน
ผู้ชายรำลึกเหตุการณ์ เกือบจะกระโดด
ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน
การฟังคำแนะนำ ฉันเข้าใจ.
กระโดดลงจากเครื่องบินทำงาน มันไม่เป็นธรรมชาติ
อันตรายมีจริง ทำไมต้องเสี่ยงขนาดนั้น?
หนึ่งในผู้เข้าร่วมคือ โทมัส เคลเลอร์ ผู้มีสัญชาติเยอรมัน จงเรียกข้าพเจ้าเถิด
คุณมาจากที่ไหน ?
ฉันมาจากประเทศเยอรมนี และฉันเป็นอดีตพลร่ม
ที่เรียกว่า Fallschirmjager
การปรากฏตัวของคุณที่นี่ในวันนี้ เป็นสัญลักษณ์มาก
ใช่แล้ว ด้วยเหตุผลสองประการ
เราเคยไปฝรั่งเศส
เราต่อสู้กัน ต่อกัน
และวันนี้ เรารวมกันเป็นหนึ่งในยุโรป
ประการที่สองคือเราอยู่ที่นี่ เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ที่ปลดปล่อยเรา
โดยเฉพาะพลร่ม ซึ่งอยู่แถวหน้า
แต่การกระโดดครั้งนี้คุณทำได้ สำหรับใครบางคน
หรืออะไรสักอย่างโดยเฉพาะ หรือเพื่อความสนุกสนาน?
มันไม่ใช่เพื่อความสนุกสนาน มันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา
และเราทำสิ่งนี้เพื่อนักดิ่งพสุธา เพื่อเป็นเกียรติแก่พวกเขา
เพื่อเป็นเกียรติแก่ชายหนุ่มเหล่านี้ เด็กอายุ 18 หรือ 20 ปีที่เสียชีวิตที่นี่
และใครไม่พร้อม เพื่อต่อสู้เพื่อยุโรป
นี่คือเรื่องราวของเรา และเรารู้สึกใกล้ชิดกับเธอ
เรากระโดดไปกับชาวอเมริกัน อังกฤษ,
สหายชาวฝรั่งเศส ที่เรารัก
มันเหมือนเป็นพี่น้องกันใหญ่ มันพิเศษจริงๆ
คุณมีความรู้สึกอะไรบ้าง?
มันไม่ใช่ความรู้สึกจริงๆ
มันเป็นความรู้สึกเกี่ยวกับอวัยวะภายใน ที่เรามี
เมื่อเราเห็น C-47 เก่าเหล่านี้ ที่เรากระโดดจากที่
มันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของเรา มันไม่ใช่ฮอลลีวูด
นี่ไม่ใช่การก้าวกระโดดในโรงภาพยนตร์
เห็นไหม เราฝึก เราปฏิบัติตามคำสั่ง
มันยังคงเป็นอันตราย เช่นนี้เรามีชีวิตอยู่ประวัติศาสตร์
ฉันต้องขอให้คุณเท่านั้น กระโดดที่ดี
ในวันดีเดย์กองเรือขนส่ง ประกอบด้วย
821 เครื่องบิน ดักลาส C-47 รถไฟฟ้า,
รถไฟลอยฟ้า
อุปกรณ์โยธาถูกนำไปใช้งาน ตั้งแต่ปี 1935
และนำมาใช้โดยกองทัพอากาศสหรัฐในปี พ.ศ. 2485
เช่นเดียวกับเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตร พวกเขามีเครื่องหมายประจำตัว
ของดีเดย์เพื่อหลีกเลี่ยงการยิงกันเอง
แถบสีขาวสามแถบและแถบสีดำสองแถบ
มันเกี่ยวกับการหลีกเลี่ยงความล้มเหลวของซิซิลี
ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2486
ครึ่งหนึ่งของเครื่องบินเสริม ได้รับผลกระทบ
ด้วยการยิงจากกองเรือพันธมิตร
ชาร์ลส ดอนเนฟอร์ต เป็นวิศวกรการบินและนักบิน
เขามีความหลงใหลในทุกสิ่งอย่างไม่จำกัด อะไรบิน
และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง สู่เครื่องบินทหาร
ของสงครามโลกครั้งที่สอง
ชาร์ลส์ เครื่องบิน C-47 คันนี้ มันเป็นเครื่องบินที่ดีไหม?
ใช่ มันเป็นเครื่องบินที่ดีที่สุดในยุคนั้น สำหรับการขนส่ง
เขาเหนือกว่ามาก เทียบเท่ากับ Junkers-52
นอกจากนี้ยังเป็นเครื่องบินที่แข็งแกร่ง ง่ายและไม่แพงมากในการทำ
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่ายังคง มีความเสี่ยงเป็นพิเศษ
เขาไม่มีอาวุธ
มันเป็นเครื่องบินที่ดูเหมือนไม่ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำสงครามอย่างแท้จริง
ไม่ มันเป็นเครื่องบินพลเรือน ดีซี-3
นี่คือ C-47 เวอร์ชันทางการทหาร
เขาไม่มีเลย ระบบป้องกัน
มันค่อนข้างช้า เมื่อเทียบกับนักล่า
มันไม่ได้รับการปกป้อง โดยไม่มีการป้องกัน
เขาเป็นคนอ่อนไหวมาก สะเก็ดไฟและอาวุธขนาดเล็ก
ซึ่งหมายความว่าสภาพเที่ยวบิน คงจะพยายามมากใช่ไหม?
ใช่. พวกเขาไม่มีเพื่อนเที่ยว
และเหนือนอร์มังดี มันแย่กว่านั้น
เพราะทำการบินตอนกลางคืน มีเครื่องมือและไม่มีแสง
นักบินมีสมาธิ บนไฟของไกด์
และเหนือโคตองติน มีหมอกหนาทึบ
ดังนั้นกลุ่มต่างๆจึงแยกย้ายกันไป
และนักบินทุกคน ต้องหาทีละคน
โซนดรอปของมัน
มันจำเป็นจริงๆ ให้พวกเขากล้าหาญเถิด
แน่นอนและค้นหาดรอปโซน
ในสถานการณ์เหล่านี้ กับฟลัค
ที่บางคนไม่เคยพบเจอ
ความทุกข์ทรมานของนักบิน ความวิตกกังวลของพลร่ม
และไฟของศัตรู ทัศนวิสัยไม่ดี
และเหนือสิ่งอื่นใดคือความเสี่ยงที่จะถูกยิง ไม่พบดรอปโซน
หรือต้องด้นสด ในกรณีที่ดรอปโซนไม่ว่าง
มันคงจะสั่นสะเทือนอยู่ข้างใน มันคงเป็นเที่ยวบินที่เหนื่อยมาก
แน่นอนว่าพวกเขากำลังเปรียบเทียบกัน สะเก็ดระเบิดกระทบลูกเห็บ
อย่างไรก็ตามนักบิน ต้องรักษาความเย็นไว้
เพื่อค้นหา DZ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น และปล่อยพลร่มออกไป
ไม่ว่าราคาจะเท่าไรก็ตาม
ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะบินไปที่นั่น เพื่อดูว่าจริงๆ แล้วมีลักษณะเป็นอย่างไร
รูปแบบ C-47 จะบินออกจากอังกฤษ
เพื่อวนซ้ำ เหนือคาบสมุทรโกตองแตง
ผ่านไปตามลำดับ นอกชายฝั่งของเกาะเกิร์นซีย์และเจอร์ซีย์
เหนือโซนดรอป แล้วก็หาดยูทาห์
กองทหารแต่ละกอง ทหารราบร่มชูชีพ
ลงเล่น 3 ถึง 4 รูปแบบสี่รูปแบบ เรียบเรียงตาม
กรณีของ 36, 45 หรือ 54 C-47
รูปแบบเหล่านี้เรียกว่า Serials
ห่างกันหกนาที บนโซนกระโดด
บนเรือมีพลร่ม ถูกสร้างขึ้น
ใน Sticks จำนวน 15 ถึง 18 คน
ในการทำงาน อุปกรณ์ที่ขนส่ง
การจัดบุคลากรของพลร่มเป็นสิ่งที่ดี แตกต่างจากทหารราบ
เสื้อผ้าของพวกเขามีความเฉพาะเจาะจงมากด้วยซ้ำ
พวกเขาสวมหมวกกันน็อคดัดแปลง มีอุปกรณ์ป้องกันคาง
แจ็คเก็ตกางเกง และรองเท้ากระโดด
มีพลร่มพร้อม เพื่อภารกิจที่เฉพาะเจาะจงมาก
พวกเขาจะต่อสู้ หลังแนวศัตรู
ในหน่วยอิสระขนาดเล็ก
ในการปันส่วนของพวกเขา มีการเพิ่มปันส่วนการอยู่รอด
ทำจากช็อคโกแลตซุปเปอร์ชาร์จ
ซึ่งให้พลังงานที่จำเป็น เป็นเวลาสามวัน
ชุดปฐมพยาบาลของพวกเขา เสริมด้วยสายรัด
และมอร์ฟีนในปริมาณหนึ่ง
อาวุธของพวกเขา มีการปรับเปลี่ยนเป็นรายกรณี
แต่ทุกคนกลับมีอาวุธยุทโธปกรณ์ ระเบิดมือและแม้กระทั่ง
เหมืองแสงเพิ่มเติม
การดูแล ดูไม่ค่อยใส่ใจนัก
ในการจัดหา มีดสั้นหรือมีดพร้า
ไม่จำเป็นต้องใช้อย่างเคร่งครัด กฎระเบียบเกี่ยวกับปืนพก
บางคนถึงกับต้องเตรียมตัวเองก่อนด้วยซ้ำ ร่มชูชีพของพวกเขา
และเสื้อชูชีพของพวกเขา บรรทุกอุปกรณ์ไปแล้วกว่า 40 กิโล
ทุกสิ่งที่ไม่ได้ถูกพรากไปโดยตรง
ถูกยัดลงในภาชนะที่หยดได้ แพ็คพารา
โหลดเข้าอุปกรณ์แล้ว หรือเชื่อมต่อโดยตรง
ใต้ท้องเครื่องบิน C-47
รุ่งเช้าวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2487 กองเรือบุกประกอบด้วย
เรือมากกว่า 5,000 ลำ ออกเดินทาง
มุ่งหน้าไปยังชายฝั่งนอร์มังดี ว่าจะต้องถึง 24 ชั่วโมงอย่างช้าที่สุด
5 มิถุนายนเดียวกันนี้ในตอนท้ายของวัน หัวหน้าเจ้าหน้าที่ทั่วไปฝ่ายสัมพันธมิตร
นายพลไอเซนฮาวร์, เสด็จเยือนกรมทหารที่ 502
ทหารราบร่มชูชีพ ของกองบิน 101
ต่างจาก ค.ศ. 82 หน่วยได้ทิ้งเหนือซิซิลีแล้ว
และอิตาลีในปี พ.ศ. 2486 ผู้ชายเหล่านี้ส่วนใหญ่
ไม่เคยกระโดดเข้าสู่การดำเนินงาน แต่พวกเขาก็ทนทุกข์ทรมาน
การฝึกทหารชั้นยอด
การฝึกอย่างเข้มข้น 37 สัปดาห์
เดินขบวน 40 กิโลเมตรใน 8 ชั่วโมง วิ่งจ็อกกิ้งยามเช้าเล็กน้อย
พร้อมกระเป๋าหนัก 15 กิโลบนหลังของคุณ การฝึกใช้กระสุนจริง
และนอนไม่หลับ กลายเป็นชีวิตประจำวันของพวกเขา
พวกเขาปลอมแปลงความมีน้ำใจของพวกเขา และตั้งกองกำลังช็อก
พวกเขาพร้อมแล้ว เพื่อผ่านการทดสอบทั้งหมด
นี่เป็นสิ่งที่ดี
ปฏิบัติการในนอร์มังดี จะเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ฉายแสง
ประมาณการขาดทุนล่าสุด ส่งความสั่นสะท้านไปตามกระดูกสันหลังของคุณ
หนึ่งในสองอาจถูกฆ่าได้ หรือได้รับบาดเจ็บในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
หลังจากข้ามไปสองวัน พลร่มของตัวแทนคนที่สอง
จะดำเนินการซ้ำในความมืด สมบูรณ์ที่สุดในครั้งนี้
เหมือนกับที่ผู้อาวุโสของพวกเขาทำ ในคืนวันที่ 5-6 มิถุนายน พ.ศ. 2487
เย็นนี้ บรรยากาศสุดพิเศษสำหรับคุณ
ฉันเดาว่าการกระโดดตอนกลางคืน แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
ข้อจำกัดนั้นสมบูรณ์ แตกต่างจากวันหยุด?
ใช่. ความมืดก่อตัวก่อน คุณเห็นมัน
บรรยากาศที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย
ผู้คนมีความมุ่งมั่นมาก พอดีกับการกระโดดของพวกเขาอีกหน่อย
นักกระโดดร่มชูชีพโดดเดี่ยวมาก
โดดเดี่ยวมากยิ่งขึ้น ว่าเมื่อเขาแตกวัน
ทั้งในระหว่างการกระโดด ระหว่างที่ลงไปใต้ใบเรือ
และระหว่างการกลับตัวใหม่
มันยังทำให้มันซับซ้อนมากขึ้น
การจัดวางกำลังทหาร และการวิ่งที่ราบรื่น
ของภารกิจบางประการ
ในทางเทคนิคแล้วเราต้อง
เตรียมตัวให้แตกต่าง เพื่อจัดกลุ่มใหม่ ปรับทิศทางตัวเอง
และต่อสู้ในเวลากลางคืน
เรามีอุปกรณ์ครบครันสำหรับเรื่องนั้น
ตามยุทธวิธีแล้ว เราใช้เวลานานกว่านั้น และเราก็เตรียมโจมตีภารกิจ
กับส่วนหนึ่งของแรงงาน ที่ไม่ได้เข้าร่วมหน่วย
แม้กระทั่งกองทหาร ที่เข้าร่วมหน่วยใกล้เคียง
เพราะพวกเขาหลงทางแล้ว และพวกเขาก็เกาะติดกับอีกคนหนึ่ง
พลร่มหรือนายทหารชั้นสัญญาบัตรอื่น ๆ ใครเป็นคนรวบรวมพวกเขา
ดังนั้นคุณจึงเริ่มภารกิจของคุณ และคุณคิดว่าเป้าหมายนั้น
สามารถเข้าถึงได้จาก นักกระโดดร่มชูชีพกี่เปอร์เซ็นต์
รวมตัวกันที่ดรอปโซน
โดยทั่วไปเราถือว่า 75% เราสามารถโจมตีภารกิจได้
สภาพจิตใจโดยทั่วไป ในที่สุดก็เหมือนกัน
หรือมันดูเยอะมาก ถึงสิ่งที่มีชีวิตอยู่
และสิ่งที่พวกเขาคิด ฉันคิดว่านักสู้ในปี 1944
ใช่ครับ เพราะเมื่อคุณเดินผ่านประตูเข้าไป ของเครื่องบินลำหนึ่งที่ปล่อยออกมา
ตอนกลางคืนด้วยความเร็ว 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มันก็ให้ผลเหมือนเดิมเสมอ
บนนักกระโดดร่มชูชีพ
เมื่อคุณเสียบเข้ากับต้นไม้ ว่าคุณไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน
คุณอาจจะอยู่ในปี 2559
มันก็โดดเดี่ยวเหมือนกัน คำถามเดียวกัน
ที่คุณมี: ฉันจะติดต่อเพื่อนร่วมชั้นได้อย่างไร?
ภาคเหนืออยู่ที่ไหน? สัญญาณเหล่านี้คืออะไร?
คนนี้ใช่ไหม. ที่ฉันเห็นผ่านไปในเงามืด
มาจากหน่วยของฉันเหรอ?
วันนี้เหมือนเมื่อวาน นักกระโดดร่มชูชีพ
ใครคือนักสู้ขั้นสุดยอด
การแยกตัว, ความคิดริเริ่มและความเบา
จะต้องกล้าหาญ ความรู้สึกริเริ่ม
และความสามารถในการปรับตัว ความก้าวร้าว
และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ไม่ต้องสงสัย ทหารที่แตกต่างจากคนอื่นๆ เล็กน้อย
เวลา 21.30 น. กัปตัน C-47 Frank Lillyman และผู้เบิกทางของเขา
เป็นคนแรก เพื่อจะออกจากอังกฤษ
ทิศทางโคตองติน
ตั้งแต่เวลา 22:48 น. และทุกๆ 11 วินาที
เครื่องบินบรรทุก กองทหารอากาศจำนวนมาก
ออกจากสนามบินอังกฤษ 14 แห่ง
ตอนนี้พลร่มกำลังบินไปฝรั่งเศส และไปสู่ชะตากรรมของพวกเขา
แดน แมคไบรด์ อดีตทหารผ่านศึก ของบริษัท F
กองพลที่ 502 กองบิน 101
จำชั่วโมงไข้ได้ ซึ่งนำหน้าการกระโดดร่มในฝรั่งเศส
คุณมีความทรงจำอะไรบ้างเกี่ยวกับเที่ยวบินของคุณ ไปฝรั่งเศส
ก่อนและระหว่างเที่ยวบิน?
เราก็ออกเดินทาง เมื่อเวลาประมาณ 22:25 น. ของวันที่ 5 มิถุนายน
และเราก็เข้าสู่การฝึก และเราก็ออกเดินทางไปถึงฝั่ง
เราข้ามช่องแคบ
ในรูปแบบที่แน่นหนามาก และทุกอย่างเป็นไปด้วยดีระหว่างเที่ยวบิน
เราบินข้ามกองเรือบุก และฉันไม่รู้
ว่ามันมีอยู่ได้ มีเรือมากมายในโลก
แผนของเราคือการยิง ออกจากเกาะเกิร์นซีย์
และจากเจอร์ซีย์ไปทางชายฝั่ง
มันยากที่จะจินตนาการถึงบรรยากาศ บนเครื่องบิน C-47 ระหว่างทางไปฝรั่งเศส
พลร่มจำนวนมากถูกเจือ ด้วยดราโพมีน
ยาแก้เมาเครื่องบิน และทะเล
เหนือเกาะต่างๆ จากเกิร์นซีย์และเจอร์ซีย์
ปืนต่อต้านอากาศยานของเยอรมัน ตื่น.
ห้องโดยสารสั่นสะเทือน โดยการระเบิด
ผ่านช่องหน้าต่าง, พวกทหารก็สามารถมองเห็นได้
C-47 อยู่ในเปลวเพลิง
พวกเขาหยุดการฝึก
ก่อนที่จะล้ม เหมือนดาวตก
นำมนุษย์ไปสู่ความตาย และทีมงาน
เราถูกขอให้ยืนขึ้น
ที่จะยึดมั่นกับเรา และเตรียมเราให้พร้อมออกเดินทาง
เมื่อเราผ่านชายฝั่งไปแล้ว เผื่อเราโดน..
และเพื่อที่เราจะได้มีโอกาส เพื่อพาเราออกจากมัน
ถ้าเราถูกสัมผัสล่ะ. ด้วยไฟของปืนใหญ่เยอรมัน
เราอยากจะตายด้วยการยืน เหมือนผู้ชาย
ทุกอย่างเรียบร้อยดี จนกว่าเราจะถึงชายฝั่ง
ที่นั่นเราเข้าไป ในธนาคารหมอก
ไดรเวอร์ทั้งหมด กลัวที่จะชนกัน
ซึ่งกันและกัน และพวกเขาก็แยกกัน
นักบินพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์
แต่เหนือโคเทนติน อุปกรณ์ต่างๆ แทรกซึมเข้ามา
มวลเมฆขนาดมหึมา และมีหมอกหนาปกคลุมพื้นดิน
เป็นไปไม่ได้ที่จะปรับทิศทางตัวเองให้ถูกต้อง
อย่างไรก็ตาม แอร์ดรอป กำลังจะเกิดขึ้น
นักบินของเรา ที่เป็นเด็กเหมือนเรา
เริ่มซิกแซกระหว่างเปลือกหอย ขณะที่เรากำลังยืนอยู่
ด้วย SOA ของเราที่ติดงอมแงม และเรากำลังพยายามอยู่
เพื่อรักษาสมดุลของเรา
มันไปทางหนึ่ง จากนั้นอีกฝ่ายก็หลบการยิง
และแทนที่จะชะลอตัวลง และให้เรากระโดด
เขาบินและเร่งความเร็ว
เราไม่ได้มีความสุขมาก ของการซ้อมรบนี้
เขาบินต่ำและเร็วเกินไป เมื่อเขาเปิดไฟสีเขียว
เนื่องจากฉันต้องกระโดด ในตำแหน่งที่สาม
ฉันต้องโยนภาชนะ ก่อนที่จะกระโดด
เขาจึงเปิดโคมสีเขียว
ร้อยโทกระโดด จ่าสิบเอกกระโดด
ฉันเดินไปที่ประตู และฉันเพิ่งมีเวลา
เพื่อปล่อยภาชนะ
เมื่อเครื่องบินทำ ความเซถลาครั้งใหม่
มากเสียจนเสียสมดุล และฉันก็พบตัวเองแล้ว
โยนลงไปในความว่างเปล่า หัวก่อน
ฉันจึงกระแทกเข้ากับเครื่องบิน
ฉันรู้สึกตะลึงครึ่งหนึ่ง และฉันก็ค่อนข้างตกใจมาก
เมื่อร่มชูชีพของฉันเปิดออก
ระหว่างเวลา 00:00 น. - 00:15 น. ลิลลี่แมนและคนของเขา
ลงมาที่สนามด้านหลัง โบสถ์แซงต์แชร์กแมง เดอ วาร์เรวิลล์
กัปตันให้สัญญาณ ระหว่างเวลา 00.20 น. ถึง 00.30 น.
20 นาทีต่อมา คลื่น C-47
ทิ้งพลร่ม บนดรอปโซน A
ในภาคนี้ ภารกิจของผู้เบิกทางสำเร็จแล้ว
น่าเสียดาย, นี่ไม่ใช่กรณีทุกที่
ดรอปโซนเพียงสามโซนเท่านั้น ได้รับการทำเครื่องหมายอย่างถูกต้อง
กลุ่มผู้เบิกทางอื่น ๆ ถูกทิ้งไว้ไกลเกินไป
บางคนถูกสังหารหมู่ คนอื่นถูกจับ
ระยะแรกนี้ การปฏิบัติการทางอากาศถือเป็นความล้มเหลว
และสิ่งนี้มีผลกระทบอย่างมาก ส่วนที่เหลือของหยด
แผนที่ก็เพียงพอที่จะเข้าใจ ขนาดของภัยพิบัติ
สีน้ำเงินคือ DZ ของกองบิน 82 สีแดง ของกองบิน 101
กากบาทสีน้ำเงินและสีแดง
แสดงสถานที่จริง หรือไม้เท้าทั้งสองส่วน
ได้ลงจอดแล้ว
ในนอร์ม็องดีฝ่ายสัมพันธมิตรผ่านไป ใกล้จะเกิดภัยพิบัติ
โดยทั่วไปแล้ว มีเพียงคนของกรมทหารที่ 505 เท่านั้น
ครั้งที่ 82 และของกรมทหารที่ 506 จาก 101
ลงจอดบน DZ ที่วางแผนไว้
ที่เหลือก็กระจัดกระจายไปหมด
พลร่มที่ 508 กระจัดกระจาย ทั่วทั้งโคตองติน
บางส่วนสูญหายไป 40 กิโลเมตร ของวัตถุประสงค์เบื้องต้น
พลร่มตกอยู่ในหนองน้ำ ที่พวกเขาจมน้ำตาย
ในน้ำสูง 50 ซม เพราะน้ำหนักของอุปกรณ์ของพวกเขา
และติดอยู่ในร่มชูชีพของพวกเขา รวมทั้งสายรัดด้วย
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเลิกทำ โดยไม่ต้องตัดสายรัด
กิ่งไม้บางอันหล่นลงทะเล ที่ซึ่งมนุษย์หายตัวไปทั้งกายและวิญญาณ
อุปกรณ์วิทยุมากมาย สูญหายหรือถูกทำลาย
ชาวเมืองแซงต์-แชร์กแมง เดอ วาร์เรวิลล์ Auguste Robiole อายุสิบปี
เมื่อพลร่มชาวอเมริกัน กระโดดขึ้นไปบนนอร์มังดี
เขาอยู่แถวหน้า ของปรากฏการณ์อันน่าทึ่งนี้
ดังนั้นคุณจึงอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้ ตอนเย็นของวันที่ 5 หรือ 6 มิถุนายน?
ที่แน่นอน. อย่างแน่นอน. ฉันยังเกิดในบ้านหลังนี้
และในช่วงเย็นของวันที่ 5 ถึง 6 มิถุนายน เราอยู่ที่นั่น
และตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นมา ว่าการวางระเบิด
ดำเนินการที่เมืองเซนต์มาร์ติน
แล้วมันก็ดำรงอยู่ต่อไปได้อย่างไร เป็นช่วงเวลาที่ดี
และมันก็กระแทกอย่างแรง
พ่อของฉันพูดว่า: “เราไม่ได้อยู่บ้าน”
เราออกไปกับเพื่อนบ้าน
เราทิ้งไว้ในคูน้ำนี้ ต่ำกว่าเล็กน้อย
เพื่อปกป้องคุณ มันเป็นร่องลึกชนิดหนึ่ง
ในความคิดของเขา มันเป็นการป้องกัน
นั่นคือความคิดของเขา
แล้วเราก็ได้ยินตอนจบว่า แน่นอน,
ของการทิ้งระเบิด จนกระทั่งคลื่นเครื่องบินมาถึง
ที่มาของพลร่มชื่อดัง
กี่โมงแล้ว?
ฉันวางสิ่งนี้ไว้ประมาณตี 1 -เอาล่ะ.
เรายังอยู่ในคูน้ำ ประมาณตี 1
เครื่องบินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? - เยอะมาก เยอะมาก
โอ้ใช่แล้ว เต็มแล้ว! มันเป็นเครื่องบินที่ลื่นไหล
มันออกมาจากเครื่องบินตลอดเวลา ไม่หยุด
จากนั้นมันก็เปิดออก
คุณเห็นพวกเขาด้วยตาเปล่าจริงๆเหรอ?
โอ้ใช่แล้ว เมื่อพวกเขาต่ำกว่าแน่นอน
น่าเสียดาย, มีบางคนตกลงไปบนต้นไม้
ทุกที่อย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาเจอหมู่บ้านหรือเปล่า? -ใช่ มีพวกเขาอยู่ทุกที่ ทุกแห่ง
ซึ่งใกล้เคียงที่สุด บนต้นไม้ที่นี่
ใครเกาะติดต้นไม้ต้นนี้.. -ห้อยอยู่บนต้นไม้ด้านซ้าย.
เขาอยู่ทางซ้าย และเขาเป็นพ่อของฉัน และบาทหลวงประจำหมู่บ้านที่พาเขาลงไป
ประการที่สองใกล้ชิดยิ่งขึ้น บนปล่องไฟของบ้านตรงข้าม
และฉันยังคงเห็นเขาผู้ชายคนนั้น
ฉันยังเห็นพวกเขาทะเลาะกัน เพื่อปลดตะขอ
ฉันเห็นมันเมื่อฉันอยู่ที่นั่น
แล้วอันที่สามตรงนั้น ที่ปลายสวนของบ้าน
ทั้งสามคนนี้อยู่ใกล้ที่สุด
หลังจากนั้นพวกเขาก็อยู่ทุกหนทุกแห่ง
มันคงจะเป็นเรื่องพิเศษสำหรับคุณ สิบปีที่ได้พบคนเหล่านี้
ตกลงมาจากท้องฟ้า
เราไม่ได้จินตนาการถึงสิ่งนั้น
ฉันไม่สามารถจินตนาการได้
สิ่งแรกสุด สิ่งแรกสุด ซึ่งปรากฏว่า
มีห้าหรือหกคน ที่เข้ามาในบ้าน
พวกเขายืนอยู่เปื้อนไปหมด พร้อมอุปกรณ์ทั้งหมด
เปื้อนทั้งหมด และพวกเขาก็ให้ขนมแก่เรา
บนโต๊ะ
คนที่ล้มลงที่นี่ยังคงอยู่ หรือพวกเขาจากไป
โอ้ไม่ พวกเขาย้ายแล้ว
มีบางคนอยู่บ้างเล็กน้อย แต่พวกเขาไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่เลย
พวกเขาออกไปพักผ่อน ของภารกิจของพวกเขา
ฉันกำลังจะพูดว่า พวกเขามีภารกิจของพวกเขา
เช่นเดียวกับเหล่านั้นอย่างแม่นยำ ที่เข้ามาในบ้าน
ภารกิจของพวกเขา มันคือแซงต์-มาร์ติน
พวกเขาต้องไป ดังนั้นพวกเขาจึงถาม
ข้อมูลมากมายสำหรับพ่อของฉัน เพื่อไปแซงต์-มาร์ติน
เพื่อระบุตัวตนของคุณในค่ำคืนอันมืดมิด พลร่มของหน่วยที่ 101
เล่นคริกเก็ต ใบมีดทองเหลืองชุบโครเมียม
ซึ่งทำให้เกิดเสียงคลิก เมื่อกดแล้ว
รหัสประจำตัวนั้นง่าย
คลิกสองครั้งควรตอบ เพื่อระบุตัวตนขอคลิก
วิธีอื่นในการรับรู้ ได้รับการพัฒนา
รวมถึงรหัสเสียง
ในคืนวันที่ 5-6 มิถุนายน
พลร่มต้องบอกว่า "ฟ้าร้อง" ฟ้าร้อง
เมื่อพวกเขาถูกสอบสวน ด้วยคำว่า “แฟลช” สายฟ้าแลบ
บนกระดาษ คำแนะนำนั้นง่าย
บนกระดาษเท่านั้น เพราะนักดิ่งพสุธาบางคนอยู่คนเดียว
ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยศัตรู
นี่เป็นกรณีของ Dan McBride
น่าจะเป็น 01.00 น.
ฉันเดินคนเดียวอย่างช้าๆ พยายามหาใครสักคน
และในเวลาเดียวกัน เพื่อไม่ให้ถูกพบเห็น
หลังจากนั้นประมาณ 45 นาที
ฉันได้ยิน มีคนเดินเร็วมาก
แต่ฉันมองไม่เห็นมัน มันมืดเกินไปและอยู่ในหัวของฉัน
ฉันจินตนาการถึงชาวเยอรมันสูงสองเมตร ที่กำลังมาหาฉัน
ฉันกำลังจะไปยิง แต่อีกครั้ง ฉันหยิบคริกเก็ตของฉันออกมา
แล้วฉันก็ได้ยิน ตอบสนองอย่างน้อยสิบครั้ง
และข้าพเจ้าเห็นชายผู้นี้ซึ่งเป็นสหายร่วมคนหนึ่ง
เขาก็ไม่เคยเห็นใครเช่นกัน
เขาหายไปเหมือนฉัน และเราเกือบจะจูบกัน
เราก้าวไปข้างหน้าด้วยกัน และเราสังเกตเห็นร่องรอย
ในหญ้าสูง ราวกับถูกทิ้งไว้บนเกวียน
เราพูดกับตัวเองว่าพวกเขาจะนำเรา ที่ไหนสักแห่ง
และเราเริ่มติดตามพวกเขา
เมื่อมันสว่างขึ้นในเวลากลางวัน เราเดินเร็วขึ้นและเร็วขึ้น
ฉันบอกตัวเองว่าทุกอย่างสงบนิ่ง แต่ทันใดนั้น
เราได้ยินคำว่า "แฟลช"
และเราก็พูดว่า "ฟ้าร้อง" นี่คือรหัสผ่านของเรา
เขาเป็นร้อยโท และพลร่มอีกสองคนจากกองบิน 82
และพวกเขาก็หลงทางเหมือนคุณเหรอ?
ใช่แล้ว เมื่อฉันถามเขาว่า: ร้อยโท เราอยู่ที่ไหน?
เขาตอบฉัน: ตามแผนที่ของฉัน
และจากสิ่งที่ฉันเห็น ฉันคิดว่าเราเป็น
ที่ไหนสักแห่งในยุโรป
เราก้าวหน้าไปมากกับเรื่องนั้น
ส่วนมากจะเป็นพลร่มอเมริกัน จะต้องปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ
โดยไม่มีช่องทางการติดต่อสื่อสาร โดยมีน้อยกว่าหนึ่งในสามของจำนวนพนักงานที่วางแผนไว้
อย่างไรก็ตามเราจะต้องก้าวไปข้างหน้า โจมตี, ถือ
และอย่าปล่อยมือจนกว่า จนกว่าจะมีการขึ้นฝั่งทางทะเล
เมื่อเวลา 02.00 น. วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 เรือพลัง U 1,000 ลำเพื่อยูทาห์
อยู่ห่างออกไปประมาณสิบห้ากิโลเมตร จากชายหาดของ Saint-Martin de Varreville,
ควรลงจากที่ไหน มากกว่า 30,000 G.I.
ของกองพลทหารราบที่สี่ และรถยนต์ 3,500 คัน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เวลา 02:29 น.
ยูเอสเอส เบย์ฟิลด์ แบกผู้บังคับบัญชา
จากหาดยูทาห์ พล.ต.คอลลินส์ ถอนสมอแล้ว
แม้จะมีการกระจายตัว วัตถุประสงค์ของพลร่มที่ 82
และกองบิน 101 ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
เราต้องรักษาความปลอดภัยให้เร็วที่สุด
สี่ทางหลวง ออกมาจากหาดยูทาห์
นี่จะเป็นภารกิจหลัก ชายคนที่ 101
ซึ่งก็ต้องเงียบเช่นกัน แบตเตอรี่ของ Saint-Martin de Varreville,
ทำลายสะพานข้าม Douve ทางเหนือของคาเรนตัน
ยึดสะพานที่หันหน้าไปทางBrévands และตัวล็อค La Barquette
พลร่มที่ 82 จะต้องรับ และถือแซงต์-แมร์-เอกลิส
โบสถ์ Baudienville และ Neuville-au-Plain พิชิตจุดผ่านแดน
บนแม่น้ำเมอร์เดอเรต และทำลายสะพานข้ามแม่น้ำดูฟ
หลังจากจัดกลุ่มใหม่แล้ว พลร่มอเมริกัน
มีส่วนร่วมในการต่อสู้เกือบทุกที่
พวกเขากระทำการที่กล้าหาญ ตั้งค่าการซุ่มโจมตี
แย่มาก เกมซ่อนหาเริ่มต้นขึ้น
พวกพลร่มเอาเปรียบ ของโอกาสทั้งหมด
บ้างก็ทำไม่ได้ เพื่อบรรลุภารกิจของพวกเขา
จะทำการเลือก เพื่อจัดตั้งตำแหน่งป้องกัน
พวกเขาจะต้องรวบรวม ทรัพยากรที่มีอยู่ไม่กี่อย่าง
และหาตำแหน่งที่ถูกใจ
นี่เป็นกรณีในหมู่บ้าน Graignes
โดยมีพลร่ม 182 นายจากทั้งสองกอง ตัดสินใจปิดกั้นตัวเอง
ระหว่างรอการเสริมสมมุติฐาน
ถือได้ว่าเป็นการกระโดดร่ม ครั้งที่ 82 และ 101
เนื่องจากการกระจายตัว มันไม่เป็นไปด้วยดี
ชาวเยอรมันมีปฏิกิริยาอย่างไร?
มันเป็นเรื่องจริงที่เวลาปล่อย การเริ่มต้นลดลง
เป็นปัญหาจริงๆ
พวกเขาจะมีปัญหาในการรวมกลุ่มใหม่ แต่ก็มีคุณธรรมบางอย่างเช่นกัน
นี่จะทำให้ชาวเยอรมันไม่พอใจจริงๆ นอกเหนือจากการดำเนินการผันแปร
มีการเบี่ยงเบนความสนใจ นอกจากการกระโดดร่มแล้ว?
ค่อนข้าง. นี่คือรัพเพิร์ต ผู้มีประสบการณ์จากปฏิบัติการไททานิค
ส่วนประกอบทางอากาศ ของปฏิบัติการผันตัวของฝ่ายสัมพันธมิตร
ซึ่งประกอบด้วย เพื่อทิ้งพลร่มปลอม
นั่นนักกระโดดร่มชูชีพปลอมเหรอ? -ค่อนข้าง.
มันเป็นหุ่นที่เต็มไปด้วยกระดาษ และหลอด
ซึ่งถูกลิขิตให้ถูกเผาไหม้ ค่าใช้จ่ายล่าช้า
เมื่อเขาถึงพื้นแล้ว ซึ่งจำลองร่มชูชีพ
ซึ่งคงจะไหม้เหมือน พลร่มที่จะทิ้งเขาไป
และใครจะเดินเตร่ เพื่อหลบหนีชาวเยอรมัน
ชาวเยอรมันเริ่ม เพื่อตามหารัพเพิร์ตอยู่ที่ไหน
เขาถูกกระโดดร่ม
พวกเขาสับสนมาก เพราะการดำเนินการครั้งนี้
มันเป็นจริงๆ เพื่อจำลองดรอปโซน
ไกลเกินกว่าดรอปโซนจริง
ตัวนี้โดนทิ้งครับ ในเขตมารีนี
มี DZ อีกแห่งหนึ่งใน Saint-Lô DZ ใน ก็อง
และไกลกว่านั้นถึงฮาฟร์
มันประสบความสำเร็จในการหลอกชาวเยอรมันหรือไม่?
หน่วยคอมมานโดภาษาอังกฤษ SAS เพิ่มเติม
ซึ่งในแต่ละดรอปโซน ของรุ่นดังเหล่านี้
พลร่มปลอม
จะออกอากาศด้วย เครื่องขยายเสียง,
ระเบิดสบถ เพื่อจำลองการต่อสู้ที่อื่น
นั่นฉันเดาว่ามันได้ผล ในตอนแรก
ชาวเยอรมัน มันทำให้พวกเขาเสียสติ
แต่พวกเขาต้องลงมือทำร่วมกัน ในบางจุด
เห็นว่าพวกเขากำลังถูกโจมตี
ทุกที่ที่ชาวอเมริกันล่มสลาย ในช่วงกลางของแนวเยอรมัน
ก็จะมีอย่างแน่นอน การต่อสู้แห่งโอกาส
ทุกการกระทำ ทุกความเคลื่อนไหว พลร่มอเมริกัน
จะถูกตอบโต้อย่างรุนแรง โดยชาวเยอรมัน
ที่นี่เราอยู่ใน La Fière ทางตะวันตกของแซ็งต์-แมร์-เอกลิส
นี่คือตัวอย่างที่ดีที่สุด
สะพาน La Fière ที่นี่ มีการโจมตีสามครั้ง
และเช้าวันที่ 6 มิถุนายน ถึงพลร่มสหรัฐฯ เพื่อที่จะสามารถยึดมันไว้ได้
แล้วข้ามถนน จากลา เฟียร์
ไปถึงโบสถ์แห่ง Cauquigny ที่ซึ่งพลร่มอีกกลุ่มหนึ่งจากปี 507
สามารถจัดกลุ่มใหม่ได้
แต่อย่างไรก็ตาม ภายใน 1 ชั่วโมง พวกเขาจะเสียตำแหน่งอีกครั้ง
ชาวเยอรมันตอบโต้ ปืนใหญ่เริ่มต้นขึ้น
เพื่อปอกเปลือกภาค Cauquigny
ชาวอเมริกันจะลาออก พวกเขาจะคอยปกป้อง
พวกเขามีระเบิดเท่านั้น และอาวุธ
พวกเขาไม่มีการสนับสนุน และมันเป็นเรื่องเดียวกัน
ไกลออกไปทางใต้บน Chef-du-Pont
ปืนใหญ่เยอรมันหนึ่งกระบอก กองทัพบกไม่กี่คน
จะสามารถรองรับคนได้ 75 คน เป็นเวลาหลายวัน
ในความเป็นจริงพลร่ม พบว่าตัวเองอยู่คนเดียว
ความหวังเดียวของพวกเขาคือท้ายที่สุดแล้ว การขึ้นฝั่งเป็นไปด้วยดี
และกองทหารเดินทางมาถึงยูทาห์ สามารถทำลายสิ่งล้อมรอบได้
คือการที่จะสามารถยึดถือ ตำแหน่งแรกที่พวกเขาพิชิตได้
แต่พวกเขาต้องการการสนับสนุน และการเสริมกำลัง
สามดิวิชั่นของเยอรมัน ถือโคเทนติน
ในหมู่พวกเขา 709th จัดอยู่ในการป้องกันครั้งแรก
ตามแนวชายฝั่ง
แผนกนี้ถูกสร้างขึ้น ชายชราและอาสาสมัครจากตะวันออก
ของ Osttruppen ซึ่งอยู่ไกลมาก ให้เป็นสายฟ้าแห่งสงคราม
ถ้ามีคน 8,000 คนจากหน่วยที่ 91 วางอยู่ตรงกลาง
โซนร่มชูชีพอเมริกัน ปรุงรสมากขึ้น
เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันจะหยุดชะงัก ความสามารถในการโต้ตอบ
อยู่ตรงกลาง ตั้งแต่คืนวันที่ 5 ถึง 6 มิถุนายน
นายพลวิลเฮล์ม ฟอลลีย์ ออกจากสำนักงานใหญ่ของเขา
ปราสาทเบอร์นาดวิลล์
รถของเขากำลังเคลื่อนที่ มุ่งหน้าสู่ฟาร์มมิโนเทอรี
นายพลฟัลลีย์ มีนัดกับความตาย
เกิดอะไรขึ้นที่นี่?
ที่นี่ในคืนวันที่ 5 ถึง 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487
นายพลฟอลลีย์ซึ่งจากไปแล้ว ในเมืองแรนส์เพื่อ Kriegspiel
การฝึกซ้อมเชิงกลยุทธ์ จะกลับมาโดยเร็ว
มีเครื่องบินพันธมิตร ที่ทำให้ท้องฟ้าเกะกะ
เขาจะตัดสินใจรีบกลับ ในปิโกวิลล์
กลับสู่สนาม และเมื่อเขากลับมาที่นี่
พลร่มอเมริกัน ได้ลดลงแล้ว
ประมาณ 1 ชั่วโมงที่แล้ว
ก็มีเกือบ พลร่มประมาณสิบคน
ประมาณกองทหารที่ 508 พลร่มที่ 82
เมื่อรถของนายพล จะเกิดขึ้น
ในถนนเล็กๆ ในชนบทแห่งนี้ ที่นี่
เขาจะล้มลง ในการซุ่มโจมตีโดยพลร่ม
บราเดนขวางทาง เพื่อให้รถหยุด
และคนขับก็พูดต่อ พวกพลร่มยิงกัน
รถเต็มไปด้วยกระสุน และสิ้นสุดที่นี่
ติดกับกำแพงฟาร์ม
ตรงนั้นเหรอ? -อย่างแน่นอน.
นายพลถูกฆ่าตาย คนขับพยายามจะออกไป
เขาถูกจับเข้าคุก
และพันตรีบาร์ธูซัต ผู้ช่วยเดอแคมป์ของฟอลลีย์
พยายามเอาปืนคืน เขาถูกยิง
การลาดตระเวนทางอากาศ ดำเนินการไม่กี่วันต่อมา
นำภาพบรรยากาศโดยรอบกลับมาเป็นชุด ของปราสาทเบอร์นาดวิลล์
หนึ่งในนั้นมียานพาหนะปรากฏขึ้น ถูกทอดทิ้งข้าม
ของถนนในชนบทที่ระดับความสูงเท่านั้น จากฟาร์มมิโนเทอรี
นี่คือรถของนายพลฟัลลีย์
อะไรนะเรจิส?
มันคือดุมล้อ ของรถของนายพลฟัลลีย์
ซึ่งได้รับการฟื้นฟูแล้ว ไม่กี่ทศวรรษต่อมา
ที่นั่นในคูน้ำ
เขาอยู่ที่นั่นในคูน้ำหรือเปล่า? - ตลอดเวลานี้
ยังคงน่าประทับใจมาก ที่จะมีประจักษ์พยานเช่นนี้
ของเหตุการณ์ประวัติศาสตร์
ดุมล้อของ Horch ของนายพลฟอลลีย์
การตายของฟอลลีย์, มันเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่
สำหรับชาวเยอรมัน ขณะขึ้นฝั่งนั้น
ใช่. ถ้าเราพิจารณา ว่าสนามดิวิชั่น 91
ซึ่งเขาเป็นผู้บังคับบัญชา เป็นกำลังหลักของเยอรมัน
สามารถตอบสนองต่อการขึ้นฝั่งได้
เมื่อเธอถูกตัดหัว เราเห็นว่าแผนนั้น
อารมณ์เสียจริงๆ
พวกเขาจะจริงๆ ยากที่จะตอบสนอง
และอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ยิ่งกว่านั้น ยังไม่ทราบเรื่องนี้เหรอ?
นิทานบอกว่าเขานอนหลับ
เวลา 04.00 น. จอมพลฟอน รุนด์สเตดท์ ร้องขอต่อผู้บังคับบัญชาสูงสุด
อนุญาตให้จัดวางกำลังสองฝ่าย ไปทางชายฝั่ง
เขาจะรอคำตอบเป็นเวลานานมาก ยาวเกินไป.
ฮิตเลอร์แทบไม่ได้นอนเลย ที่รังนกอินทรีในเบิร์ชเทสกาเดน
Führerฟังวากเนอร์ ส่วนใหญ่ของคืน
เขาถามโดยเฉพาะ ที่จะตื่นตอน 9 โมงเช้าเท่านั้น
และไม่มีใคร อย่ากล้ารบกวนการนอนของเขา
ในช่วงเวลาเดียวกับที่Führer เข้าไปนอนบนเตียงของเขา
นอกชายฝั่งนอร์ม็องดี การขนย้ายหน่วยโจมตี
ในยานลงจอดเริ่มต้นขึ้น
ในท้องฟ้า อุปกรณ์คลื่นลูกใหม่เกิดขึ้น
กำลังเสริมการขนส่งทางอากาศชุดแรก
จะเริ่มออกรบ ซึ่งเดือดดาลอยู่บนพื้นดิน
ระหว่างเวลา 04.00 น. ถึง 04.10 น. เครื่องร่อนหนึ่งร้อยเครื่อง
วางตัวได้ดี ที่เจ็บปวดในความมืด
นี่คือการดำเนินงานของชิคาโก และดีทรอยต์
เครื่องร่อน 52 ลำจากดินแดนที่ 82 บน LZ-W ทางใต้ของแซ็งต์-แมร์-เอกลีส
แต่ไม่สามารถขึ้นฝั่งได้ ปืนต่อต้านรถถังเพียงแปดกระบอก
รถจี๊ป 11 คัน และทหาร 220 นาย พลปืนส่งสัญญาณให้บุคลากร
และคณะผู้บังคับบัญชา ของแผนก
เครื่องร่อน 49 จาก 52 ลำ วางแผนสำหรับดินแดนที่ 101 บน LZ-E
ใกล้เมืองฮีเอวิลล์
นำชายจำนวน 155 คน ปืนต่อต้านรถถัง 16 57 มม.
รถปราบดินขนาดเล็ก เสาอากาศผ่าตัด
และรถจี๊ปวิทยุพร้อมรถพ่วง ติดตั้งสถานี SCR-199 ไว้ด้วย
เพื่อสื่อสารกับอังกฤษ
น่าเสียดาย, นายพลดอน ฟอร์เรสเตอร์ แพรตต์,
รองผู้บัญชาการหน่วยที่ 101
เสียชีวิตในอุบัติเหตุเครื่องร่อนของเขา
เขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสคนแรก พันธมิตรจะต้องตายในนอร์มังดี
เวลา 04:30 น. ฟอน รันด์สเตดท์ สั่งกองพลยานเกราะ SS ที่ 12
เช่นเดียวกับแพนเซอร์เลอร์ เพื่อเริ่มต้นทันที
สำหรับกัลวาโดส
โกรธมากหัวหน้าพนักงาน
ตามคำสั่งของ Wehrmacht นายพลอัลเฟรด โจเดิล
ยกเลิกออเดอร์เวลา 06.30 น.
เขาชอบ รอให้Führerตื่น
ขณะนั้นแซงต์-แมร์-เอกลิส อยู่ในมือแล้ว
ทหารพลร่มชาวอเมริกันที่ 82
พวกเขาตัดสายเคเบิลหลัก
จากโทรศัพท์ของทหารถึงเชอร์บูร์ก และทรงวางเครื่องกีดขวางทางทิศตะวันออก
และทางใต้ของเมือง
พลร่มแห่งหน่วยที่ 101 Robert Noody ในภาพที่ถ่าย
ในคืนวันที่ 5-6 มิถุนายน จะได้ขึ้นปกนิตยสารกองทัพอากาศ
เพื่อกระโดดขึ้นไปบน Sainte-Mère-Église
เขาอายุ 19 ปี
เกือบจะในทันที ฉันวิ่งเข้าไปหาผู้ชายสองคนจากไม้ของฉัน
มีผู้ชายคนหนึ่งแขวนอยู่บนต้นไม้
ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจ ไปตัดร่มชูชีพ
เพื่อนำมันลงมา
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาทำ
พวกเขาตัดและผู้ชาย ล้มลงพร้อมกับสายรัดของเขา
ฉันไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นยังไง ประสบอยู่ ณ ขณะนั้น.
เราได้รับคำแนะนำแล้ว ไม่ต้องโหลดอาวุธของเราทันที
เกรงว่าเราจะยิงกัน กับคนอื่น ๆ
แต่เราต้องทำ ยิงชาวเยอรมัน
และฉันก็ทันที โหลดปืนของฉัน
จริงๆแล้วฉันเป็น หลังบ้านนายกเทศมนตรี
ตอนนี้ฉันลืมชื่อของเขาแล้ว แต่ฉันอยู่ในทุ่งนา
หลังบ้านของเขา
พวกเราเป็นฉันจะบอกว่าผู้ชายหกหรือเจ็ดคน
เมื่อเรามาถึง บน Place de Sainte-Mère-Église
เราผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้านหลังโบสถ์
ฉันไม่เห็นผู้ชายคนไหนห้อยลงมาจากหอระฆังเลย หรืออะไรแบบนั้น
แต่ก็ยังยิงได้ และมีผู้ชายสองสามคนโดนโจมตี
ฉันจำผู้ชายคนหนึ่งได้ ฉันจำชื่อของเขาได้
ชื่อของเขาคือบราวน์
เขาอยู่ทางด้านซ้ายของโบสถ์
เมื่อเราเข้าใกล้จากด้านหน้า และมีกำแพงอยู่ตลอดทาง
ฉันคิดว่าเขายังอยู่ที่นั่น
ผู้ชายคนนั้นซ่อนอยู่ที่นั่น
และเมื่อเขาเห็นพวกเราเขาก็พูดว่า: “ฉันไม่เชื่อว่าฉันจะทำมันได้”
เขาก็กลัวเช่นกัน สิ่งที่เราทำจริงๆ
แม้ว่าการโจมตีตอบโต้จะคุกคาม ตั้งแต่เวลา 04.30 น.
วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 ธงรูปดาวแพรวพราวบินไป ที่แซงต์-แมร์-เอกลิส
แนวรบด้านตะวันตกเปิดอยู่
เรจิส เรารู้จักแซงต์-แมร์-เอกลิส ขอบคุณหรือเพราะหนังเรื่องนี้
"วันที่ยาวนานที่สุด" กับตอนนี้ภายในภาพยนตร์
เกี่ยวกับจอห์น สตีล ซึ่งยังคงแขวนอยู่บนหอระฆัง
และใครเห็นสหายของเขา ที่จะถูกสังหารหมู่
มันกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปแล้ว แต่เรามักจะลืม
ว่าแซงต์-แมร์-เอกลิสนั้นแท้จริงแล้ว หนึ่งในวัตถุประสงค์
กองทัพอากาศอเมริกัน.
มันเป็นเรื่องจริงที่โรงหนัง จินตนาการของเราเอง
ได้จัดวางความจริงทางประวัติศาสตร์ แต่แซงต์-แมร์
มันเป็นเป้าหมายสำคัญจริงๆ สำหรับพลร่มในวันดีเดย์
เป็นทางแยกหกแยก
นี่คือที่ที่กองทหารทั้งหมด
กำลังเสริมทั้งหมดจะผ่านไป เพื่อปฏิบัติการสู่เชอร์บูร์ก
และส่วนที่เหลือของยุทธการนอร์ม็องดี
นี่คือวัตถุประสงค์หลักและ วันนี้เราเข้าใจสัญลักษณ์ดีขึ้น
แล้วมันเกิดขึ้นได้อย่างไร? การยึดแซงต์-แมร์-เอกลิส?
แซงต์-แมร์-เอกลิส ระหว่างปล่อยก็สามแท่ง
สองคนจากอันดับที่ 101 และอีกหนึ่งคนจากอันดับที่ 82 ทหารพลร่มประมาณห้าสิบคน
ซึ่งหล่นลงมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
โหลล้มในหมู่บ้าน
และการยึดแซงต์-แมร์ จะเข้าแทรกแซงสองบริษัทใน 505
ที่ถูกทิ้งอย่างถูกต้อง
นี่คือการดรอปที่ดีที่สุด ทางเหนือของแซงต์-แมร์
พวกเขาจะเข้าไปในทางหนึ่ง ค่อนข้างง่าย
เวลา 04.30 น. พวกเขาทำความสะอาดเมือง
มีการแลกเปลี่ยนบ้าง ส่วนใหญ่เป็นทับทิม
มีผู้เสียชีวิตสิบคนในฝั่งเยอรมัน
นักโทษประมาณสามสิบคนและเป้าหมาย ของพลร่ม 360 นายที่เดินทางกลับเมือง
มันคือการติดตั้งสิ่งกีดขวางบนถนนอย่างรวดเร็ว ทุกทางออกจากแซงต์แมร์
เพื่อเผชิญกับการตอบโต้? -ใช่.
รุ่งเช้าขึ้นฝั่งทางทะเล จะต้องเข้าแทรกแซง
เพราะอุปสรรคทั้งหลายถูกเรียกมา ปืนกล, ครก, ปืนใหญ่
ที่แซงต์-แมร์ เราเห็นปืนใหญ่และรถถัง
ผู้ที่เริ่มต้น เพื่อเตรียมการตอบโต้
ดังนั้นความซับซ้อนจึงไม่เกิดขึ้น ที่จะพาแซงต์-แมร์-เอกลิส
เราต้องปกป้องมัน และปกป้องจุดยุทธศาสตร์นี้
มันไม่ใช่การพาเธอไป แต่ต้องถือมันไว้
เมื่อเธอลงทุนอย่างรวดเร็ว
เวลา 04.30 น. จนถึงรุ่งเช้า การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วมาก
และการแลกเปลี่ยนก็เกิดขึ้นเป็นระยะๆ
เริ่มเวลา 05:45 น. นอกชายฝั่งยูทาห์ เรือรบ 18 ลำ
นำปืนใหญ่ของพวกเขามุ่งหน้าสู่ชายฝั่ง และเปิดฉากยิงใส่ป้อมปราการต่างๆ
ของกำแพงแอตแลนติก
เวลา 06.10 น. การโจมตีทางยุทธวิธี การป้องกันชายหาด
เริ่มต้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเครื่องบินทิ้งระเบิด 300 ลำ หมายถึง B-26 Marauder
เหล่านักบินผู้กล้าหาญก็ลงมา ใต้เพดานที่มีเมฆมาก
และทิ้งระเบิดของพวกเขา ที่ระดับความสูงต่ำมาก
พวกเขาก่อเหตุระเบิดครั้งหนึ่ง มีประสิทธิภาพมากที่สุดของวัน
และสูญเสียเครื่องบินเพียงสองลำเท่านั้น
การลงจอดบนชายหาดนอร์มังดี เริ่มเวลา 06.30 น.
ที่หาดยูทาห์ คนเหล่านั้นถูกโยนออกไปสองกิโลเมตร
ทางใต้ของเป้าหมาย
โชคดีที่พวกเขามาถึง
บนบริเวณชายหาดที่มีป้อมน้อยที่สุด โดนโจมตีตั้งแต่รุ่งสาง
ต่อวัตถุระเบิด 100 ตัน
รถถังเชอร์แมน 28 คัน ก็สามารถไปถึงฝั่งได้
เวลา 08.00 น. สี่กองพัน
ทหารเกือบ 1,000 นาย ของกองพลทหารราบที่สี่
อยู่บนชายหาดแล้ว
ภายในประเทศ พลร่มแห่งหน่วย 101
ที่ไม่ไปเที่ยวทะเล กำลังดิ้นรนที่จะหยุด
แบตเตอรี่ปืนใหญ่ วางตำแหน่งเป็นแนวป้องกันที่สอง
ที่พวกเขาเพิ่งค้นพบ รอบๆ แซงต์-มารี ดู มองต์
หากปืนใหญ่ของฮาโม แชร์กแมง ไม่ได้อยู่ในแบตเตอรี่
และจะถูกทำให้เป็นกลางอย่างรวดเร็ว พลร่มจะต้อง
เข้าร่วมการต่อสู้ที่Brécourtและ Holdy ที่พวกเขาจะต้องยึด
ปืนครกปืนครก 105 มม. แปดกระบอก ซึ่งถ่ายทำที่หาดยูทาห์
ที่โฮลดี ชาวเยอรมันประมาณห้าสิบคน ปกป้องตำแหน่ง
แต่ไม่กี่คน พลร่มชาวอเมริกันที่กล้าหาญ
ตัดสินใจเหมือนกันหมด ที่จะพัดพามันไปโดยพายุ
Jean-Noël Ferroliet อุทิศตน แปดปีในชีวิตของเขา
สู่การสืบสวนที่เหลือเชื่อ
ตอนนี้เขาอาศัยอยู่ที่บ้าน
ซึ่งเป็นที่ตั้งของ พลปืนชาวเยอรมันแห่งโฮลดี
ในความเป็นจริง ออสท์ทรุปเพน ทหารจากตะวันออก
พระองค์ทรงสร้างใหม่ ในรายละเอียดที่เล็กที่สุด
การต่อสู้ของพลร่มที่ 101 เพื่อคว้าแบตเตอรี่
Jean-Noël นี่เราอยู่ไม่ไกลมาก ของแซงต์-มารี ดู มงต์
มันเป็นโซนดรอป สำหรับชาวอเมริกันในคืนวันที่ 6 มิ.ย. 44?
ใช่ ด้านหลังแซงต์-มารี ดู มองต์ นี่คือดรอปโซน C
โดยบังเอิญ มีนักกระโดดร่มอยู่สองสามคน
ซึ่งจะตกไปตามแบตเตอรี่ ใครอยู่ข้างหลัง
และใครจะเป็นผู้ถูกสังหาร
มีเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง สำหรับชาวอเมริกันในพื้นที่นี้?
ใช่ ด้านหลังแซงต์-มารี ดู มองต์ แน่นอน
นี่แบตเตอรี่โฮลดี้
พวกเขาไม่รู้จริงๆ เธออยู่ที่ไหนที่โฮลดี้
เธอยังสามารถเป็นได้ บนถนนสู่เมืองบรูจส์
ฉันมีความประทับใจ เมื่อคุณพูดกับฉันแบบนั้น
ว่ามี เกมซ่อนหาเล็กๆ น้อยๆ
ในคืนนั้นของวันที่ 6 มิถุนายน
คนอเมริกันไม่รู้ จำเป็นต้องกระโดดร่มอยู่ที่ไหน
พวกเขายังมีเป้าหมาย
แบตเตอรี่โฮลดี้นี้ นี่คือหนึ่งในวัตถุประสงค์
กองกำลังอเมริกัน
ใช่แล้ว นี่คือหนึ่งในวัตถุประสงค์ กองกำลังอเมริกัน
เพราะโฮลดี้ คุณสามารถถ่ายภาพบนหาดยูทาห์ได้
โฮลดี้ คุณไม่เห็นนะ ไม่ใช่หาดยูทาห์
ตัวปรับการยิงคือ ในโบสถ์แซงต์-มารี ดู มองต์
จากนั้นคุณสามารถมองเห็นได้ดีมาก ชายหาดยูทาห์
มันเป็นแบตเตอรี่ มีความสุขุมรอบคอบและมองไม่เห็น
อาจจะอันตรายกว่า เป็นโรงเรือนสำหรับการลงจอด
เธออยู่ไม่ไกลจากที่นี่เหรอ? -เธออยู่ข้างหลังนั่น..
ฉันจะพาคุณไปที่นั่น - เอาล่ะไปกันเลย
ปฏิบัติการพิเศษบนเรือโฮลดี้
มันพร้อมจริงๆ
มันอยู่ที่นี่ แบตเตอรี่อยู่ที่ไหน
เซิร์จ นี่คือที่ที่แบตเตอรี่อยู่ อยู่ในทุ่งหญ้า
และปืนใหญ่ก็ออกมา ระหว่างต้นไม้ที่นี่
และมันก็เกือบจะลงไปแล้ว มากถึงสามในสี่ของสนาม
มีกี่คน?
ปืนใหญ่ต่อมใต้สมองสี่กระบอก ดึงโดยหนอนผีเสื้อและรถแทรกเตอร์
ต้นไม้เหล่านี้อยู่ที่นั่น
ในภาพถ่ายก่อนหน้านี้ มันเล็กกว่านิดหน่อย
มันชัดเจนกว่ามาก เพราะเรามีตำแหน่งปืนใหญ่
คูน้ำสะอาด แต่คุณมีต้นไม้ต้นเดียวกัน
นอกจากหนึ่งหรือสองอย่างที่ฉันเห็น แต่กลับตกลงมาพร้อมกับพายุ
แต่คุณมี ตลอดทางเช่นนั้น
คุณมีระบบป้องกันทั้งหมด คุณมีหลุมจิ้งจอกในฝั่งเยอรมัน
และคุณมีสนามเพลาะ แบบนี้
นั่นเป็นสนามเพลาะจริงๆ
คุณพบสิ่งนี้ คุณพบรูปนี้ที่นั่น...
ในหนังสือของมาร์ค บันโด นักประวัติศาสตร์ชาวอเมริกัน
คุณพบรูปนี้
ที่ซึ่งมีโจ พิสตันอยู่ พาราอเมริกันอันโด่งดังนี้ซึ่งถูกอ้างถึง
พวกเขาอยู่ที่ไหนแบบนั้น และคุณก็อยู่ที่นั่น ทหารเยอรมันที่เสียชีวิต
ถ้าฉันเคลียร์ช่องว่างทั้งหมดให้คุณ
คุณอยู่ในที่เดียวกัน กว่าในภาพถ่าย
เราอยู่ในร่องลึกจริงๆ
นี่เราอยู่ตรงนี้จริงๆ บนสนามรบ
นั่นสิ เราอยู่จริงๆ บนสนามรบ
แบตนี้ตอน 6 โมงเช้า เธอถูกจับ
เธอจะไม่มีวันยิงได้ บนชายหาดของหาดยูทาห์
ซึ่งหมายความว่าท้ายที่สุดแล้ว พลร่ม,
โดยการปิดเสียงแบตเตอรี่ ช่วยชีวิตได้อย่างแน่นอน
บนหาดยูทาห์ มิฉะนั้นปืนใหญ่เหล่านี้ก็จะดำเนินต่อไป
เพื่อไปถ่ายที่ชายหาด
แน่นอน นั่นแน่นอน
หากแบตเตอรี่สามารถยิงได้ ในการขึ้นฝั่ง
นั่นคงจะทำไปแล้ว เสียชีวิตหลายร้อยคน
นั่นแน่และแน่นอน
ในภาค101
ล็อคลาบาร์แกตต์ และสะพานBrévands
ถูกยึดไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ แม้ว่าเยอรมันจะตอบโต้ก็ตาม
เวลา 12.00 น. ทางออกแรก ชายหาดยูทาห์บีช,
ไม่ไกลจากเมืองปูเป้ ตกถึงมือ พลร่มอเมริกัน
และการติดต่อถูกสร้างขึ้นด้วยองค์ประกอบ ของกองพลทหารราบที่สี่
ลงจากเครื่องในตอนเช้า
ในอีกไม่กี่ชั่วโมง อีกสามทางออก
อูเดียงวิลล์, โอดูวิลล์ เดอ ลา ฮูเบิร์ต, แซงต์-มาร์ติน เดอ วาร์เรวิลล์ ปลอดภัยแล้ว
แต่ชาวเยอรมันยังคงยึดถือ ภาคอุตสาหกรรมอย่างมั่นคง
จากแซ็ง-โกม-ดู-มงต์ และถนนสู่คาเรนตัน
สถานการณ์วันที่ 82 วิกฤติมากขึ้น
Sainte-Mère-Église ถูกยึดครอง แต่การป้องกันของเขาซับซ้อน
และการก่อตั้งหัวหาด
ทั้งสองธนาคาร ดู แมร์เดอเรต์ล้มเหลว
หลายหน่วยถูกแยกออกจากกัน บนฝั่งตะวันตก
ในตอนต้นของช่วงบ่าย ที่สองและสาม
กองพันของกรมทหารที่แปด ทหารราบออกจากชายหาดยูทาห์
และเข้าถึงภายในได้ โดยใช้เส้นทางหนึ่งและสอง
สนับสนุนโดยรถถังเชอร์แมน
พวกเขาจะมีส่วนร่วม ในการยึดครองแซงต์-มารี ดู มงต์
แต่วันที่ 6 มิ.ย. เวลาประมาณ 16.00 น. ชาวเยอรมัน ตอบโต้ต่อ
จากสะพาน La Fière
พลร่มแห่งกองบิน 82
เผชิญหน้ากับพวกเขา 200 กองทัพบก และแพนเซอร์
ของกองพันฝึกหุ้มเกราะ ติดตั้งรถถังยึดฝรั่งเศส:
เรโนลต์ R35 และ Hotchkiss H39
ตลอดช่วงต้นหลัง 12.00 น. พลร่ม
อยู่ภายใต้การยิงปืนใหญ่อย่างต่อเนื่อง
เวลา 16.00 น. รถถัง 2 คันปรากฏตัว บน Chaussée de La Fière
ปืนใหญ่ขนาด 57 มม และสองทีมพิฆาตรถถัง
ติดอาวุธด้วยปืนบาซูก้าทำลายพวกเขา
ขณะที่ถังที่สาม เข้าใกล้อย่างอันตราย
และคุกคามจุดยืนของอเมริกา พลร่มผู้กล้าหาญสองคน
แต่กระสุนหมด จัดการทำลายมันด้วย
จึงหยุด การกล่าวหาอย่างรุนแรงของเยอรมัน
สถานการณ์นี้เกิดขึ้นได้ทุกที่ พลร่มไม่ยอมแพ้
แม้จะกระจัดกระจายไปก็ตาม ผู้ชายมารวมตัวกัน
มักจะพบกับสิ่งเหล่านั้น บริษัทอื่น กองทหารอื่น ๆ
ผู้ที่ 82 บางครั้งก็ปะปนกับคนที่ 101
คำสั่งสมมติที่อาวุโสที่สุด ของกลุ่มที่แตกต่างกันเหล่านี้
ทุกคนพยายามที่จะบรรลุภารกิจของตน แม้จะมีจำนวนที่ด้อยกว่าก็ตาม
ขาดอุปกรณ์และกระสุน
เมื่อพวกเขาล้มเหลว เพื่อโจมตีจุดยุทธศาสตร์
สิ่งเหล่านี้บ่อนทำลายถนน
ตั้งค่าการซุ่มโจมตี และสร้างจุดเข้มแข็ง
ว่าชาวเยอรมัน พยายามลดขนาดลงด้วยการจมน้ำ
ท่ามกลางไฟอันท่วมท้น
บนเนินเขา 30 ไม่ไกลจาก Picauville
ทหารพลร่มชาวอเมริกัน 500 นาย ของครั้งที่ 82 ยังคงอยู่
ปิดล้อมหลายวัน ส่งอย่างต่อเนื่อง
การปลอกกระสุน แบตเตอรี่เยอรมัน
พวกเขาขาดน้ำ กระสุนปืน
พลาสมาสำหรับผู้บาดเจ็บ แต่จะคงอยู่ได้ห้าวัน
เกินกว่าตำนาน และไปรษณียบัตรแซงต์-แมร์-เอกลิส
เราพิจารณาได้ไหม ว่าปฏิบัติการทางอากาศของอเมริกา
ในตอนเย็นของวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 มันประสบความสำเร็จหรือเปล่า?
หากเรายึดวัตถุประสงค์ทีละอย่าง
มันเป็นเรื่องยาก เพื่อสรุปผลนี้
สะพานข้ามแม่น้ำ Douve จะไม่ถูกทำลาย
แซงต์-โกม-ดู-มงต์ ไม่ได้ถูกถ่าย
ที่ 82 ไม่สำเร็จ เพื่อให้เป็นหัวหาด
อย่างไรก็ตาม, Sainte-Mère-Église ถูกจับและจัดขึ้น
และถนนทุกสาย ทริปชายหาดยูทาห์บีชทั้งหมด
ถูกจับและปลอดภัย และนั่นจะทำให้สามารถขึ้นฝั่งได้
กองทหารทางทะเล ซึ่งจะอยู่ในสภาพ
สนับสนุนมาก ที่พวกเขาไม่มีวันมีได้
โดยปราศจากการโจมตีทางอากาศ
ในแง่นี้ถือเป็นความสำเร็จ
ดังนั้น จริงๆ แล้ว จริงๆ แล้ว พลร่ม
ก่อตัวเป็นคลื่นลูกแรก หน้าหาดยูทาห์
เพื่อให้เกิดความก้าวหน้า กองกำลังภาคพื้นดิน?
อย่างแน่นอน. ความสูญเสียที่นี่สามารถเทียบเคียงได้
เราได้กล่าวไปแล้วว่า มันขาดทุน 60% สำหรับอันดับที่ 82
40 สำหรับอันดับที่ 101 เราประมาณ 90% อุปกรณ์ที่สูญหายระหว่างการโจมตี
แต่สำหรับทั้งหมดนั้น บุคคลทั่วไปชาวอเมริกัน,
โดยเฉพาะใน 82mm จะเพิ่มขึ้น ว่าการกระทำนั้นยอดเยี่ยมมาก
การต่อสู้ของพลร่ม ดีมากจริงๆ
พวกเขาแสดงให้เห็นอย่างแท้จริง สิ่งที่พวกเขารู้ว่าต้องทำอย่างไร
ใช่. พวกเขาแสดงให้เห็น ว่าหลักธรรมนั้น
การห่อแนวตั้ง, มันเป็นสงครามสมัยใหม่
มันเป็นสิ่งที่ได้ผลจริงๆ เพื่อมาถึงด้านหน้า
ด้านหน้าเครื่องลงจอด
เมื่อเวลา 21.00 น. วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487
พันธมิตรเปิดตัว ปฏิบัติการ Keokuk และ Elmira
การส่งกำลังเสริมที่สำคัญโดยเครื่องร่อน ซึ่งจะเป็นอย่างมาก
เพิ่มพลังการยิง พลร่มอเมริกัน
บนชายหาด การดำเนินงานดำเนินต่อไป
ในรัฐยูทาห์ ในตอนท้ายของวัน ผู้ชายมากกว่า 23,000 คน
ยานรบ 1,700 คัน และอุปทาน 1,695 ตัน
ถูกลงจอด
เมื่อเวลาเที่ยงคืนของวันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 หัวสะพานนั้นแน่นอน
ติดตั้งในยูทาห์บีช
แต่วิธีการต่างๆ ไปทางแซงต์-โซเวอร์ เลอ วิกองต์ ไปทางทิศตะวันตก
และคาเรนทันไปทางทิศใต้ เพื่อให้บรรลุจุดตัดโคเทนติน
และทางแยก โดยมีกองทหารยกพลขึ้นบกที่โอมาฮา
ยังคงต้องพิชิต
หัวหาดที่หวังไว้
ลงมาที่กระเป๋าใบใหญ่ พลร่มยังคงโดดเดี่ยว
สองกลุ่มถูกแยกออกจากกัน ในแต่ละฝั่งของแอมฟรีวิลล์
กลุ่มหนึ่งครอบครองที่ Hill 30 ระหว่าง Picauville และ Chef-du-Pont
องค์ประกอบที่หันหน้าไปทางBrévands และรอบๆ ลา บาร์แกตต์
ยังคงถูกคุกคามโดยชาวเยอรมัน ถือความสูงของแซ็ง-โกม-ดู-มงต์
และไกลออกไปทางใต้อีกมาก ห่างไกลจากเป้าหมายใดๆ
พลร่มที่สูญหายของสองกองทหาร ติดอยู่ใน Graignes
แผนกร่มชูชีพของอเมริกา จ่ายราคาหนัก
วันที่ 6 มิถุนายน พ.ศ. 2487 นี้
ทหารพลร่ม 2,500 นายเสียชีวิตหรือได้รับบาดเจ็บ
หน่วยที่ 101 สูญเสียบุคลากรไป 40% ที่ 82, 60%,
ซึ่งหลายคนในตอนเย็นของวันที่ 6 มิถุนายน ยังคงสูญหายไป
หรือโดดเดี่ยวในชนบทนอร์ม็องดี
ประชากร ช่วยพวกเขาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
นักกระโดดร่มชูชีพบางคนสูญหาย จะเร่ร่อนไปหลายวัน
คนอื่นจะไม่มีวันพบ เพราะกำลังเสริมของเยอรมันกำลังมาถึง
ในวันอาทิตย์ที่ 11 มิถุนายน พ.ศ. 2487 เวลารุ่งสาง ทหารพลร่มชาวอเมริกัน 182 นาย
ที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้าน Graignes ถูกโจมตีโดยทหารราบ 2,000 นาย
ของกองพลยานเกราะ SS ที่ 17
การโจมตีครั้งแรกถูกขับไล่
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ตลอดทั้งวัน
ในยามพลบค่ำ ชาวอเมริกันก็ล้นหลาม
เลิกการต่อสู้ และกลับเข้าสู่ความวุ่นวาย
พวกเขาทิ้งบาดแผลไว้เบื้องหลัง
และชาวบ้านในหมู่บ้าน ที่ไม่หนีไปไหน
การตอบโต้ต่อประชากรพลเรือน ผู้ทรงสนับสนุนผู้ปลดปล่อยเหล่านี้
จะต้องแย่มาก
หมู่บ้านถูกไล่ออก แล้วจึงจุดไฟ
หน่วย Waffen SS สังหารผู้รอดชีวิต
พลเรือน 32 คน และอย่างน้อย
ทหารอเมริกันประมาณห้าสิบคน จะพินาศ
คนอื่นๆ ก็สามารถหลบหนีไปได้ แต่ทัศนคติของ SS
พูดมากเกี่ยวกับสภาพจิตใจของพวกเขา
พวกเขาจะต่อสู้จนถึงที่สุด
เริ่มที่ชายหาดและในชนบท การต่อสู้เพื่อปลดปล่อยฝรั่งเศส
และยุโรปเพิ่งเริ่มต้น
พลร่มที่ 82 และกองบิน 101
ยังสู้ไม่จบ
พวกเขาจะมีส่วนร่วม การต่อสู้อื่น ๆ อีกมากมาย
พวกเขาจะอยู่ในการต่อสู้ทั้งหมด
ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2487 ในเมืองอาร์เนม ฮอลแลนด์ ในเดือนธันวาคมของปีเดียวกัน
ในเมืองบาสโตญ ประเทศเบลเยียม
ในเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2487 นี้ ยุทธการที่นอร์ม็องดีเริ่มต้นขึ้น
สงครามโลกครั้งที่สอง ยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุด
เหล่านางฟ้าแห่งชัยชนะ เพิ่งเปิดทาง