Orzeł Rzeszy, flaga ze swastyką i gęsią skórkę.
Mamy dobrze rok 1940.
Zdjęcia te kręcono we Francji, w Paryżu, przez żołnierzy armii niemieckiej Wehrmachtu.
W latach wojny był tu u siebie.
Ponad 100 000 żołnierzy, oficerów, generałów.
Przechodzili mężczyźni, ale także kobiety przez Miasto Światła.
Paryż był dla wszystkich największym marzeniem.
- Paryż, to były najlepsze lata.
Perfumy, dobre jedzenie.
I wszystkie te zabytki do odwiedzenia.
Daleko od pól bitewnych,
nowi lordowie z Paryża, Eldorado.
Wszystko jest dla nich pomyślane.
- Okupant wiedział, jak wybierać miejsca najmilszy i najprzyjemniejszy.
Nie zamierzają umieszczać się w złowrogim mieszkaniu. Jest jasne.
W ekskluzywnych dzielnicach drugie Niemcy.
Foyer, kawiarnia, kino. Albo w 100% niemiecka oferta zarezerwowana dla żołnierzy.
- Musieli umieć żyć jak Niemcy. To było bardzo ważne.
Żołnierze bawią się tutaj bez przeszkód.
Nocą kabarety, teatry, restauracje, ale też Do ich dyspozycji są francuskie prostytutki.
- Pozwoliło mi to cieszyć się rzeczami których nie miałem w domu.
Burdele np.
Dla paryżan okupacja niemiecka prowadzi do niedoboru.
bilety żywnościowe, ale także naloty i zaciekłe represje.
- O ile się nie mylę, poczuliśmy rękę okupanta.
A jeśli wszyscy się im sprzeciwią, Francuzi i Niemcy kiedyś się zbliży.
Z wrogości niektórzy przejdą do miłości.
I historie takie jak Marguerite i Otto nawet urodzi dzieci.
- Mój ojciec kochał moją matkę bardzo szczerze i moja mama zawsze kochała mojego ojca,
była o to zła.
Paryskie przygody tych żołnierzy, to oni im mówią.
Pierwszy Klaus, żołnierz Luftwaffe, siły Powietrzne.
I Gertrude, telefonistka.
A potem dzieci żołnierzy, które usłyszały ich historie oraz archiwalne zdjęcia i dokumenty.
Dziś Peter Lorenz, syn oficera, starszy oficer i Margaret Viteux,
córka zwykłego żołnierza, są strażnikami pamięci o ojcu.
- Był zafascynowany życiem tej metropolii.
Ale są też tysiące pamiętników, niezliczone albumy ze zdjęciami,
nie zapominając o milionach wysłanych listów w latach wojny rodzinom.
Tyle wyjątkowych historii, świadectw przez te 4 lata, kiedy Paryż był niemiecki.
Ci żołnierze i oficerowie, kim oni byli?
Jak żyli na co dzień w najpiękniejszym mieście świata?
I jakie były rzeczywiste relacje między nimi nowi panowie i pokonani paryżanie?
Po raz pierwszy okupacja Paryża opowiedziane przez drugi koniec teleskopu,
po stronie żołnierzy niemieckich.
Paryż, okupacja przeżyta przez Niemców
14 czerwca 1940 r.
W Paryżu pogoda zapowiada się wyśmienita.
Ale stolica to martwe miasto.
Ulice, tarasy kawiarni a budynki stoją puste.
Spośród 1,8 miliona paryżan, uciekło ponad 1 milion.
I nie bez powodu ich najgorszy koszmar jest w trakcie tworzenia stać się rzeczywistością.
Wehrmacht, armia niemiecka marsze na stolicę.
Hitler pokonał Francję.
Dzięki Blitzkrieg, blitzkrieg.
W ciągu zaledwie 5 tygodni zaciętej walki.
Opłata za 80 000 zabitych żołnierzy.
Kilka kilometrów od Paryża, zwycięskie wojska ostatecznie się zatrzymują.
Szeregowy Werner, 18 lat, wspomina mieszkaniec Dolnej Saksonii.
- Przed wejściem do miasta trzeba było byśmy czyścili nasze pojazdy i mundury.
Musieliśmy się przedstawić jako dobrze wyszkolonych żołnierzy.
Musieliśmy zrobić dobre wrażenie.
To z północy, Porte de Clignancourt i Porte de la Villette,
że przybyły pierwsze jednostki.
- Przyjeżdżają pierwsze jednostki w Paryżu około 6 rano
To jednostki motocyklowe.
Kierują się na Place de la Concorde.
Stanie się również centralną lokalizacją dla niemieckiego dowództwa.
Niemcy nie spotykają się z żadnym ruch oporu w Paryżu.
Paryż, Miasto Świateł właśnie upadło w rękach Rzeszy.
Ładny chwyt i złoty punkt udanej kampanii.
Szeregowy Klaus miał wtedy 19 lat
i mierzy swoje szczęście.
- Cieszyłem się, że jestem w Paryżu, to najlepsze co mogło mi się przytrafić.
Jestem z Berlina, znam duże miasta. Ale Paryż jest wciąż o klasę wyżej.
Tutaj mogłem żyć bez narażania życia.
Tutaj nie groziło mi już śmiertelne niebezpieczeństwo.
Kolejny krok dla żołnierzy Wehrmachtu założyć swoją kwaterę główną.
W mieście opuszczonym w dwóch trzecich jego mieszkańców warunki są idealne.
Duże hotele są puste. I większość mieszkań też.
Aby uniknąć bójek, Paryż został ogłoszony miastem otwartym,
przez władze francuskie.
To znaczy, że musi się schylić do wymagań zwycięzców.
Niemcy mają carte blanche.
- Najlepszym przewodnikiem był przewodnik Michelin, który jest również tłumaczony na język niemiecki.
Przewodnik Michelin, czerwony przewodnik, 1939.
Jakie są najlepsze miejsca? Najlepsze hotele?
Okupant miał więc możliwość wyboru miejsc najmilszy i najprzyjemniejszy.
A także najbardziej charakterystyczny Paryż.
To są oczywiście symbole.
Nie zamierzają lokować się w złowrogim mieszkaniu, jest jasne.
I te zarekwirowane hotele wszystkie są bardzo prestiżowe.
Zaczynając od Meurice, rue de Rivoli, Siedziba General Chambourg.
Nowy mistrz Paryża.
Ritz, Place Vendôme, najbardziej prestiżowy pałac w mieście
jest zarezerwowany dla wysokich dygnitarzy zwiedzanie Paryża.
marszałka Hermanna Goeringa, dowódca sił powietrznych,
był apartament zarezerwowany na rok.
Lewy brzeg, hotel Lutetia. Najnowocześniejszy ze wszystkich paryskich pałaców.
Staje się siedzibą Abwehry, niemieckie tajne służby.
A przede wszystkim Majestic.
W tym hotelu mieści się MBF, innymi słowy wysokie dowództwo wojskowe dla całej Francji.
Na czele generał Otto von Stülpnagel.
- Za każdym razem jest to symbol. To Łuk Triumfalny, to nie jest nic.
Avenue d'Iéna, wszystkie te nazwiska które są zwycięstwami Napoleona.
I to też jest zemsta. To zemsta!
I aby zagwarantować maksymalne bezpieczeństwo w tych ultrawrażliwych miejscach,
nazistowskie tajne służby uzyskać dokładne plany.
- Mapy katastru, który jest ogólnodostępny.
A te plany zawsze pokazują drzwi wejściowe, drzwi wyjściowe są w przypadku ataku.
Zawsze szansa na ucieczkę.
I oczywiście miejsca rekwizycji zostały wykonane zgodnie z tymi możliwościami,
zawsze w biegu.
Im ważniejsze miejsce jest zajęte, tym więcej ma jedno, dwoje lub nawet troje drzwi wyjściowych.
Funkcjonariusze nie będą musieli narzekać ich zakwaterowania.
George V, Raphael, Crillon, Królewski Monceau
i inne prestiżowe adresy są dla nich zarezerwowane.
Kwestia komfortu, ale nie tylko.
- Każdy pokój wyposażony jest w telefony.
Nie tylko mogliśmy pomieścić wszystkich, ale mieliśmy też infrastrukturę.
Niezbędne było posiadanie prądu i kontroli central telefonicznych.
Ponieważ hotele mają tylko łóżka.
Następnie potrzebujesz biurek, lamp, maszyny do pisania.
Niemcy tworzą więc niekończące się listy żądań, które Francuzi muszą spełnić.
Jak to działa?
Weź przykład z Majestic z luksusowymi apartamentami.
Pierwsze piętro, pokój 119 stał się urząd podporucznika
zarządzać uprawnieniami żołnierzy.
Obok, dawny pokój 118. Przekształca się w sekretariat.
A 117 jest teraz używany do nagrywania nowo przybyli żołnierze.
Kilka pięter wyżej, na czwartym, dawny apartament 464 stał się gabinetem dr. Michael.
Odpowiada za kontrolowanie całej gospodarki Francji w strefie niemieckiej.
Najwyższe władze wojskowe są tam zaproszeni.
Wystrój jest prosty i spartański.
Portret Hitlera i tyle.
Rygor wojskowy zobowiązuje.
W sumie Niemcy zarekwirowali 400 hoteli w Paryżu.
Właściciele tych hoteli nie będzie musiał narzekać.
Mieszkaniec płaci rachunek, ale za francuskie pieniądze.
To Francja musi zapłacić koszty okupacji niemieckiej.
400 milionów franków, lub 160 milionów euro dziennie.
- Założyli konto bankowe za które zapłaci państwo francuskie
400 milionów franków dziennie.
To z pieniędzy z tego konta że Niemcy będą finansować okupację.
Hotele, ale także dostawy do Rzeszy.
Niemcy płacą rachunki, ale za francuskie pieniądze.
Na ich potrzeby Niemcy położyli ręce na mieszkaniach lub nawet całych budynkach.
To z bardzo prestiżowego brytyjskiego banku Lloyds w Londynie.
Która staje się Unią Kredytową Rzeszy.
A potem na budynkach i mieszkaniach Paryscy Żydzi, którzy uciekli przed nazistami.
I oczywiście nie ma mowy o płaceniu czynszu.
Jeśli jesteś Żydem, masonem, Anglikiem, Amerykaninem, nie masz prawa posiadać.
Są puste mieszkania, dlatego są grabieże.
Są rekwizycje i są pieczęcie.
Są zapieczętowane i te mieszkania, nazywano je mieszkaniami Żydów.
Jest znane.
Myślę o rezydencjach Rothschildów, Na przykład.
Rezydencja Rothschildów, na Avenue Foch, staje się siedzibą Sipo-SD,
znany jako Gestapo i przerażające SS, brygady bezpieczeństwa.
To zbrojne skrzydło partii nazistowskiej, znany z bezwzględnego okrucieństwa,
wobec wrogów Rzeszy.
- Za każdym razem to miejsce jest zwracane.
Odwracamy miejsce i nadajemy mu nowy cel.
Ale na razie SS i Sipo-SD nie tylko przyjmuj ich znaki, dyskretnie.
Prawdziwa władza jest w rękach Wehrmachtu, armii niemieckiej, ale tylko na razie.
Do zarekwirowanych hoteli i budynków,
są też dwa szpitale Lariboisière i Pitié Salpêtrière.
Klinika dentystyczna w dzielnicy 13ᵉ.
Są też koszary, z których trzy znajdują się w centrum miasta, Księcia Eugeniusza, Szkołę Wojskową, a nawet Politechnikę.
Tam będą stacjonować żołnierze w znacznie prostszych warunkach.
- I oczywiście niektóre dzielnice są uprzywilejowani.
I rozważany jest wschód Paryża dzielnica czerwonych latarni, dzielnica komunistyczna.
10ᵉ, 11ᵉ, 19ᵉ, 20ᵉ. Tam jest bardzo mało obecności Niemców.
Okupant zarządza godzinę policyjną.
Nikogo na ulicach Paryża od 23:00
A okna powinny być zablokowane.
Niemcy chcą opuszczonego miasta i widziane z nieba, niewidoczne w nocy.
Bramy stolicy są zamknięte wysoki nadzór.
Między czołgami i blokadami drogowymi, wszyscy musi pokazać łapę
wejść do Paryża.
Francuzi oczywiście ale także żołnierze Rzeszy.
Sezam, Ausweis, przepustka, ważny od kilku godzin do kilku miesięcy.
Aby go zdobyć udaj się do Kommandantur, Plac Operowy.
- Kommandantur jest odpowiednikiem francuskiego ratusza.
Reguluje wszystkie sprawy administracyjne codziennie.
I dostarcza wszystkie wymagane dokumenty pozwolenie od Niemców.
Ale działa również jako punkt odbioru, dla żołnierzy niemieckich.
Znajdują wszystko, czego szukają, w Kommandanturze.
I naprawdę upewnić się, że Paryż stał się Niemcem,
główne skrzyżowanie stolicy zobacz, jak te panele rozkwitają
kierować wojska w strategiczne miejsca.
Szpitale, koszary i oczywiście centra dowodzenia.
Latem 1940 roku Paryż przeszedł metamorfozę w niemieckim mieście.
- A oto parada, która wieńczy tę godzinę chwały.
Pierwszy pokaz siły nowych panów, parada zwycięstwa,
u stóp Łuku Triumfalnego.
10 000 żołnierzy na gęsią skórkę, na opustoszałej alei.
- Jednostki niemieckie wyruszają na pierwszą defiladę zwycięstwa.
Nie na Polach Elizejskich, jak się często mówi,
ale na alei Focha.
Możesz to zobaczyć na zdjęciach.
Łuk Triumfalny jest trochę ukośny.
Jeśli chcesz poznać moją opinię, to była próba żeby zbytnio nie urazić Francuzów.
Jednak dla tych mężczyzn to wielka chwila mocy.
Wspomina młody austriacki żołnierz.
„Czuliśmy się jak panowie świata, podczas przeprawy przez Paryż.
Myślę, że to było normalne uczucie dla żołnierza.
Byliśmy dumni, że pokonaliśmy Francuzów tak szybko."
Ale najlepsze jeszcze przed nami.
Kapitulacja dziedzicznego wroga, 10 dni później.
- Pomnik galijskiej arogancji pokryty jest flagą Rzeszy.
Hitler porusza się osobiście.
Domaga się kapitulacji Francuzów jak Niemcy 22 lata wcześniej, w 1918 roku.
Najpierw miejsce, polana Rotonde, niedaleko Compiègne, 50 km na północ od Paryża.
A potem ten wagon specjalnie wywieziony z muzeum.
Na tym samym stole stoi francuski i Niemcy podpisali rozejm,
z 11 listopada 1918 r.
Führer triumfuje kilka dni później z niespodziewaną wizytą w Paryżu o 6 rano.
Jego jedyna podróż do tego miasta, która go fascynuje od młodości.
- Był pod Wieżą Eiffla, w Trocadero.
Tam, gdzie zrobiliśmy mu słynne zdjęcie.
Potem poszedł do opery.
Jest nawet konsjerż, który ma klucze i kto może odwiedzić tę delegację.
Podczas tej wizyty Hitler zauważył, że tak było zmiany w planach
którą studiował w młodości.
Znał te plany Opery prawie na pamięć.
I rzeczywiście, konsjerż mu to potwierdza ta praca została wykonana.
Widać, jak bardzo był zafascynowany, przez to miasto.
Później Hitler powierzy swemu architektowi, Alberta Speera.
"To było marzenie mojego życia aby móc zwiedzić Paryż.
często się zastanawiałem czy zniszczyć Paryż.
Ale kiedy odbudowaliśmy nowy Berlin.
Paryż będzie tylko jego cieniem.
Więc po co to niszczyć?”
Ta fascynacja Miastem Świateł, Hitler dzieli się nim z Josephem Goebbelsem,
Minister propagandy nazistowskiej.
Dla Goebbelsa. Paryż będzie wizytówką Rzeszy.
Miejsce, w którym dobrze się żyje, pod warunkiem, że jesteś Niemcem.
- W oczach Goebbelsa Paryż musiał się utrzymać specjalne miejsce w Rzeszy.
Bardzo szybko zrozumiał, że trzeba zachować atmosferę i niepowtarzalny charakter tego miasta.
Ustanowić w Paryżu typowo niemiecki zakon.
Uczyń Paryż drugim Berlinem.
Nie było to w interesie Niemców.
Paryż, miasto pokazowe, miał być atrakcją dla żołnierzy.
Gdzie mogą przeżywać przygody.
Paryż będzie miastem odpoczynku wojowników.
Gdzie może zapomnieć o udrękach pola bitew.
A gdyby Niemcy wygrali wojnę.
Czy będą w stanie wygrać serca paryżan?
koniec lata 1940 r., z podpisanym rozejmem,
wojna jest dobrze i naprawdę skończona, przynajmniej we Francji.
Oddziały Wehrmachtu stają się teraz wojska okupacyjne.
Stopniowo codzienna rutyna zaczyna się układać.
- Najpierw są stali pracownicy, którzy pracują w różnych administracjach.
Mają od 20 do 25 000 i nie zmieniaj się zbyt często.
W Paryżu nie potrzeba oddziałów bojowych, ale jest jeszcze kontyngent żołnierzy
które można zmobilizować w razie kłopotów.
Potem jest przemysł na peryferiach,
która rozwija broń dla Niemców.
Zwłaszcza czołgi.
A żeby je wypróbować, potrzeba żołnierzy.
Ale to nie tylko mężczyźni w armii niemieckiej.
Młode kobiety pomocnicze Wehrmachtu przybyć jako posiłki.
Stanowią mniej niż 10% siły roboczej, ale przyczynić się do wysiłku wojennego,
zajmując pozycje i zwalniając w ten sposób mężczyźni, którzy dołączają do frontu.
Są to głównie sekretarki lub operatorzy, w transmisjach.
Francuzi od razu znajdują im przydomek, Szare Myszy.
A jeśli się zobowiąże, to niekoniecznie ze względów ideologicznych.
- Mundur był bardzo elegancki. Był krawcem.
Krawiec to było coś bardzo elegancki jak na tamte czasy.
Więc armia zaoferowała tym kobietom krawca, na które nigdy nie było jej stać.
Większość z nich pochodziła z domów raczej skromny i stwierdził, że ten mundur
było czymś bardzo wyjątkowym.
Wojna pozwala im też uciec od ról gospodyni domowa narzucona przez nazistowską ideologię.
Jako bonus odkrywa nowe imperium Hitlera ze swoim klejnotem, Paryżem.
- Kiedy zostali skierowani do Niemiec czy w Austrii byli trochę rozczarowani,
ponieważ chciała wyjechać za granicę.
Wśród ulubionych kierunków była oczywiście Francja, a zwłaszcza Paryż.
To był numer jeden, Paryż.
Miasto mody i miasto miłości.
Wśród nich jest Gertruda, z mała wioska w północnych Niemczech.
Ona jest jedną z tych szczęśliwców którzy są przydzieleni do Paryża.
Miała wtedy 20 lat.
- Nie miałem konkretnego pomysłu o tym, co mnie czeka w Paryżu.
Cieszyłem się, że nie skończyłem w niemieckiej fabryce broni.
Zostałem przydzielony do kommandantur transportowego północ.
Gertruda przybywa w 1940 roku z grupą 30 dziewcząt.
Zatrzymują się w hotelu blisko Madeleine.
W Paryżu wszystko jest dla niej nowe.
- Byliśmy w metropolii.
Większość z nas nie wiedziała nie duże miasta.
Czuliśmy się obcy, trochę zagubieni.
Naprawdę musiałeś wejść sobie do głowy że jesteśmy teraz we Francji, a nie w Niemczech.
Na początku nie mogliśmy wychodzić sam z naszego hotelu.
Zawieziono nas do pracy.
Trochę się baliśmy.
Nie wiedzieliśmy, jak sobie radzą Francuzi zareagować na naszą obecność.
Jak zareagują Francuzi?
To jest zmartwienie personelu.
Nie ma mowy o wypuszczaniu żołnierzy na wolność.
Za pierwszy miesiąc pobytu, szeregowy Klaus trafia do paryskich koszar.
- Najpierw musieliśmy się ustatkować w naszych koszarach, w szkole wojskowej.
Znalezienie naszych znaków, czyszczenie naszych mundurów.
Wiesz, takie jest codzienne życie żołnierza zawsze zorganizowana co do minuty.
Zawsze znajdziemy dla Ciebie coś do zrobienia. Nigdy się nie nudzimy.
Ale nie pozwolono nam wyjść od razu.
A rozkazy pochodzą od samego Führera, z dnia 18 czerwca 40.
Żołnierz musi być przykładem ducha Niemieckie wojsko, jeśli chodzi o sprawiedliwość,
wesoły, męski, we wszystkich sytuacjach.
Innymi słowy, Hitler nakazuje każdemu żołnierzowi zachowywać się właściwie z paryżanami.
Cel, aby uczynić wroga sojusznikiem.
W 1940 r. ludność francuska czuła się opuszczona przez własny rząd.
Zdaliśmy sobie sprawę, że po stronie niemieckiej że rozpacz i gniew Francuzów
przeciwko ich państwu była okazja do wystąpienia w dobrym świetle.
Na najwyższym poziomie przypieczętowujemy porozumienie w październiku 1940 r.
Kiedy Hitler spotyka marszałka Pétaina, w Montoire'a.
Z tym uściskiem dłoni, stary wojownik of Verdun oficjalnie obiecuje,
współpracy rządu Vichy do następnego mistrza Europy.
Pozostaje teraz zdobyć serca paryżan.
Wtedy zaczyna się prawdziwa operacja uwodzenia.
Żołnierze pojawiają się codziennie na Polach Elizejskich.
Nienagannie wypolerowane buty i w idealnym porządku.
A potem ten bardzo mocny symboliczny gest.
Przychodzą, aby medytować przy grobie św Nieznany żołnierz, pod Łukiem Triumfalnym.
Bardzo wykalkulowany hołd.
- Niemcy mieli reputację być barbarzyńcami, zwłaszcza we Francji.
A potem przybywają barbarzyńcy.
Ale odkrywamy, że nie wyglądał do barbarzyńców
i żeby się tak nie zachowywali.
Okazało się, że nie jedzą małe dzieci też nie.
Coś, czego na początku nie byliśmy pewni.
Mieli aurę zwycięzców.
Fascynowały wszystkich, bez wyjątku. Nawet mężczyźni.
Możemy zrozumieć, że przybycie tych żołnierzy, z dobrze skrojonymi mundurami,
ich skórzane buty na motocyklu była prawdziwą sensacją.
Na schodach Opery Paryskiej oraz w ogrodach publicznych,
bandy wojskowe próbują uwieść Paryżanie
i stołówki narodowej jadłodajni socjalista rozdaje żywność
za darmo potrzebującym.
- Krążą anegdoty niż mali francuscy chłopcy
który bawił się w wojnę wszyscy chcieli być żołnierzami niemieckimi.
Ponieważ byli zwycięzcami.
Propaganda zrobiła swoje.
Tak więc od 40 lipca br. Paryżanie wracają z wygnania.
Wśród nich Jean-Claude, 19-letni paryżanin.
Odkrywa swoje miasto i nowych panów.
- Wróciliśmy do Paryża i nadal widzę plakaty, na których
zobaczyliśmy wielkiego uśmiechniętego żołnierza z dzieckiem na ramionach.
I było napisane Populacje opuszczone, zaufać niemieckim żołnierzom.
Uderzyło mnie to. Patrzyliśmy na to z pewnym niedowierzaniem.
Nie byliśmy pewni, czy chcesz. Nie wiedzieliśmy w ogóle i nic konkretnego.
Ale w rzeczywistości wróciliśmy, wszystko było spokojne.
Najgorsze obawy zostają rozwiane po obu stronach.
Dla żołnierzy niemieckich, 40 rok będzie przyjemnością wszystkich.
A Klaus, berliński żołnierz, w końcu to zrobił jego pierwszy urlop.
- To Paryż.
Tam, to ja, na pierwszym piętrze Wieży Eiffla.
Weszliśmy na pierwsze piętro, ponieważ windy były nieczynne
i był już bardzo wysoki.
Panteon, Notre-Dame-Dame.
Wspomnienia Klausa są starannie zaaranżowane w oferowanym luksusowym albumie
przez armię Rzeszy.
Skórzane pokrowce, hełm ze swastyką i ten napis w języku niemieckim.
„Moja służba wojskowa”.
Te małe dzienniki podróży, to będą tysiące, aby zrobić je ostrożnie.
Wyposażony w aparat i kamery, Wchodzą żołnierze niemieccy
na wycieczki z przewodnikiem, należycie nadzorowane przez naczelne dowództwo.
Przed Najświętszym Sercem, Notre Dame, Opera, Luwr, Inwalidów,
nie zapominając o Trocadero i Wieży Eiffla.
Przedstawiają się w Mieście Świateł, który teraz do nich należy.
Te wycieczki z przewodnikiem dobiegają końca wysoce symboliczne.
W Sali Lustrzanej Pałacu Wersalskiego, to samo, gdzie niesławny traktat dla Niemiec
została podpisana w 1919 r.
Zemsta jest doskonała.
- Ze swojej strony nie nazywam tego turystyką. Trywializuje okupację.
Wyraźnie widać, że niemieccy żołnierze się stawiają na scenie jako zwycięzcy i nowi panowie.
A tego chcieli Hitler i Goebbels.
Żołnierze musieli robić zdjęcia aby dać świadectwo ich chwalebnemu zwycięstwu
i wyślij te zdjęcia do domu, aby wyjaśnić swoim rodzinom zasługi tej wojny.
W albumie tego żołnierza, zdjęcia a komentarze są jednoznaczne.
„Proszę bardzo, nowi mistrzowie”
komentuje to zrobione zdjęcie przed Pałacem Wersalskim.
I to zdjęcie pomnika Ludwika XIV decapitated inspiruje kolejny komentarz.
„Francja bez głowy”.
- Jest oczywiście ironia, ale przede wszystkim pomysł, że to oni są nowymi twarzami.
Albo ten inny album oficera z tym zdjęciem zrobionym na dachu Łuku Triumfalnego.
But na poręczy, poza nowego pana Paryża
jest dokładnie studiowany.
W krajach okupowanych fotografowanie było zabronione do ludności cywilnej
a jednocześnie żołnierze musieli zwyczaj konfiskowania wszystkich aparatów.
Tak więc cywilom nie zostało nic.
Prawo mieli tylko Niemcy robić zdjęcia
i z tego skorzystali.
Ale dla tych młodych Niemców, prawdziwa ciekawość jest gdzie indziej.
Kim są ci Paryżanie?
- To był dla mnie nowy świat, ale nie mogłem rozmawiać z Francuzami,
ponieważ nie mówiłem w ich języku.
Więc milczałem.
Francuzi też milczeli, ponieważ nie mówili ani słowa po niemiecku.
Młoda operatorka Gertrud próbuje szczęścia swoimi kilkoma słowami francuskiego, którego nauczył się w szkole.
Zaczyna się od woźnego i pokojówki z jego hotelu.
- Zawsze się starałem porozmawiać z nimi.
Byli bardziej powściągliwi niż cokolwiek innego.
Mieli swoją dumę narodową.
- Jak chciałeś, żeby Paryżanie mnie lubili? Pokonaliśmy ich.
Francuzi pogodzili się ze swoim losem.
A ja przyjąłem swoje. Żyliśmy zgodnie z tą zasadą, o tak.
Wszyscy z naszej strony.
- Próbowaliśmy udawać, że ich nie widzimy.
Na ulicy zdarzyło nam się to kilka razy przeprawić się przez oddziały niemieckie,
który przeszedł z jednego punktu do drugiego.
A kiedy zobaczyliśmy, że nadchodzą, rzekomo, szliśmy do witryny sklepowej.
I spójrz w te okna, to znaczy odwrócić się od nich plecami.
Właśnie wychodząc z hotelu Gertruda odkryć inny wszechświat,
inna mentalność, inny sposób życia.
- Francuzi są trochę powierzchowni. Nie traktują życia poważnie
w przeciwieństwie do Niemców.
Dla Niemców Francuzi są powierzchowny, odległy, niegrzeczny
a Paryżanie są wcieleniem diabła.
W liście do żony ks. Szeregowy Ernst czuje się urażony ich postawą.
„Nie uwierzyłbyś własnym oczom, widząc przeklęty makijaż,
których kobiety smarują twarze.
Gdyby moja żona to zrobiła, Spakuję walizki i zaraz wyjadę.
To niesamowite !
Bardzo często muszę myśleć o czymś innym, w przeciwnym razie ogarniają mnie gwałtowne mdłości.
Jej jaskrawoczerwone usta, te twarze pomalowane na żółto, te brwi podkreślone na czarno
i jej olśniewające lakiery do paznokci.
Za tym błyskotliwym ukrywa wielkie gówno.
Dla Niemców to szok kulturowy.
Paryżanki tak bardzo różnią się od ideału Niemiecka kobiecość propagowana przez propagandę Rzeszy.
Zaniepokojony zachowaniem żołnierzy, Wehrmacht poświęci nawet cały rozdział
francuskim kobietom w swoim oficjalnym przewodniku, Paryż widziany przez Niemców.
„Paryżanka jest zalotna. Ale nawet jeśli ma naturalną skłonność
grać na jej kobiecych atutach, ma bardzo silne poczucie rodziny
i wielką miłość do swoich dzieci.
- Chcieliśmy uniknąć nieporozumień wyjaśniając żołnierzom, że we Francji panują inne obyczaje.
Francuzka nie jest prostytutką lub łatwa dziewczyna.
Tylko dlatego, że wygląda jaka byłaby prostytutka w Niemczech.
Ale niektórzy żołnierze próbują szczęścia.
- Więc byli tacy, którzy szukali kontakt oczywiście!
To było podczas ich długiego spaceru, panienko.
Mówili tak, żeby spróbować się skontaktować. Czasami działało.
Personel ma jednak słabą opinię jakikolwiek kontakt między jego żołnierzami a paryżanami.
Są nawet bardzo stanowcze instrukcje przekazany żołnierzom.
„Unikaj kontaktu z ludnością cywilną.
Zabrania się przyprowadzania Francuzek w samochodzie służbowym
lub trzymaj ich za ramię”.
- Żołnierz, który wiąże się zbyt blisko z ludnością cywilną,
w końcu zapomni o swojej roli żołnierza. I to jest duży problem dla armii.
- Paryż miał przydomek miasta bez oczu.
Niemcy spojrzeli na Francuzów kto ich zignorował.
Ale to jest nie do wytrzymania przez długi czas.
Podzieleni przez wojnę, podzieleni przez język, podzielone przez kulturę.
Jak nowi lordowie i pokonani czy zamieszkają razem w tej Rzeszy
1000 lat obiecanych przez Hitlera?
Ale Paryż ma wiele zalet, którym najeźdźcy ulegną.
Późnym latem 1940 r. żołnierze niemieccy zajęli posiadanie serca Paryża.
I tarasy kawiarni.
Ale nie tylko.
Inwestują też w sklepy.
Paryż na początku okupacji, jest prawdziwą jaskinią Ali Baby.
- Niemcy mieli szał zakupów.
Chciał kupić rzeczy, których nie mogli znaleźć nie w domu, trochę jak turyści.
Kupili wszystko, co się dało.
Francuzi powiedzieli, że możemy nawet sprzedać im baskinię z 1870 roku
i nadal kupowali.
- Od chwili, gdy nie jesteśmy już w stanie wojny, ale w okupowanej sytuacji.
Nawiązana relacja handlowa jest absolutnie klasyczny.
Jeśli żołnierz odmawia zapłaty, jest to kradzież. Surowo ukarany przez niemiecki sąd wojskowy.
Po raz pierwszy w życiu żołnierze mają środki.
Pensja w wysokości 90 marek niemieckich, jest to równowartość dzisiejszej płacy minimalnej.
Tyle że z nowym korzystnym kursem wymiany okupantowi jego siłę nabywczą
mnoży się przez cztery.
I to tylko kieszonkowe, bo żołnierze są nakarmieni,
zakwaterowani na koszt Francji.
Wtedy odkrył radość z zakupów.
- Kupowałem perfumy, nazywały się, Wieczór w Paryżu.
Wszyscy żołnierze kupowali to wtedy, była to niebieska butelka z gwiazdkami.
Szczerze mówiąc, nawet nie pamiętam jeśli czuł się dobrze.
Ale butelka była bardzo ładna.
- Nie było ani jednego żołnierza kto choć raz nie miał
wysłała listem jedwabne pończochy, do jego dziewczyny.
To był wielki luksus.
- To było absolutnie konieczne że odkrywamy domy towarowe.
- W trzech czwartych i Galeries Lafayette.
To była dla nas prawdziwa przygoda.
nie wiedzieliśmy takie duże sklepy.
Byliśmy przyzwyczajeni do małych sklepikarzy we wsi.
Byliśmy bardzo szczęśliwi, że znaleźliśmy owoce egzotyczne,
który przybył z odległych krain.
Banany, nigdy ich nie jedliśmy.
A dla oficerów za podwójną płacę, jest jeszcze lepiej.
W tych warunkach niektóre dodatki są dozwolone, niż high-end.
Tak jest w przypadku tego oficera, Hansa Lorenza.
Przez 4 lata będzie miał tylko jedną obsesję, rozpieszczać jej syna Petera w domu.
- Miałem najpiękniejsze narty na świecie, wspaniały francuski rower,
którego nie można było znaleźć w Niemczech.
Kupił to wszystko w Paryżu.
Mój ojciec przywiózł też luksusowe perfumy
oraz wspaniałe wina z Burgundii i Bordeaux.
Nadal miał klasę, mój ojciec.
Był jak kogut w Paryżu.
Ale nie chodzi tylko o przedmioty luksusowe, że Niemcy postawili sobie za cel.
Co zaskakujące, kupują jedzenie wysłać go do domu.
W samym sercu triumfującej Rzeszy.
- Wysłali nawet pół świnie lub świeże jajka,
pakowane pojedynczo w wyściełanych pudełkach.
Żołnierz chciał spełnić swoją rolę człowieka i ojca,
pomóc swoim, którzy musieli radzić sobie sami.
Bycie z dala od domu, wszystko co mogliby zrobić, aby przyczynić się do utrzymania gospodarstwa domowego,
chodziło o wysłanie jak największej ilości produktów.
I to była część w tym samym czasie strategii Rzeszy.
Więcej żołnierzy wysłanych z zakupionych przedmiotów po niskich cenach w krajach okupowanych,
tym mniej brakowało w Niemczech.
- Francja jest rezerwą dla Niemiec.
W wojnie, która wciąż trwa i której okupant nie widzi jeszcze końca, w 1940 r.
Celem jest wykorzystanie wszystkich zasobów tego kraju kontynuować wojnę z Anglią.
Przesyłki stają się tak liczne, że Reichspost, poczta Rzeszy, jest przeciążona.
Decyduje się ograniczyć waga paczek na żołnierza.
Nowi lordowie poddają się do prawdziwego oficjalnego grabieży.
Dwie trzecie francuskiej produkcji rolnej i przemysłowa są zarezerwowane dla najemcy.
Planowany nierówny podział przez warunki zawieszenia broni.
Paryżanie wiedzą więc prawdziwy brak żywności,
ale także paliwo.
Kolejne grabieże są kontynuowane w bardziej dyskretny sposób.
Dzieł sztuki skradzionych wielkim Paryscy kolekcjonerzy żydowscy.
Specjalnie dla Goeringa i Hitlera, wielkich miłośników sztuki.
- Goering przychodził ponad 20 razy i przyszedł sobie pomóc.
Mamy więc do czynienia z grabieżą mienia żydowskiego, Oczywiście.
I grabież, opróżnianie mieszkań, który należał do Żydów, masonów,
Amerykanie czy Anglicy. I jest sortowanie obiektów.
A najpiękniejsze kawałki są odkładane na bok. Więc rzeczywiście, to grabież!
Zorganizowane i metodyczne grabieże.
W latach 1941-1944 wyjechało 29 konwojów Paryż dla Rzeszy.
Reprezentują one łącznie 138 wagonów wypełnione 4170 skrzyniami.
Największa grabież dzieł sztuki cały czas.
Niemcy jeszcze tego nie wiedzą, ale słodycz paryskiej okupacji
niedługo się skończy.
22 czerwca 1941 r.
4000 km od Paryża wojska Wehrmachtu zaatakować Związek Radziecki.
Hitler rozpoczyna operację Barbarossa.
Europa znów płonie na Wschodzie.
Punkt zwrotny dla wojny, ale także dla Paryża.
To początek zbrojnego oporu.
Na stacji metra Barbès w 18ᵉ,
Alphonse Moser, kadet wojskowy Kriegsmarine,
zostaje zastrzelony przez Pierre-Georgesa.
Lepiej znany pod pseudonimem Fighter. Pułkownik Fabian.
- Pod koniec 1940 r. ludność budzi się z szoku po porażce.
Studenci i licealiści demonstrują przeciwko okupacja na Polach Elizejskich,
w dniu zawieszenia broni 1918 r.
Zostają zatrzymani w trakcie operacji połączenie Francuzów z Niemcami.
To są pierwsze oznaki, które wskazują opinia publiczna się zmienia.
Ta pokojowa demonstracja studentów wywołuje ostre represje.
Demonstracja czy atak?
Wszelkie działania antyniemieckie podlega karze śmierci.
Wyrok wydany w procesie marionetkowym.
A co jeśli sprawcy nie zostaną wykryci?
Wehrmacht stosuje bezwzględne środki pod dyktando Berlina.
- Od chwili członka Wehrmachtu ginie.
A tym bardziej, jeśli tak jest wyższej rangi.
Kwota jest ustalona.
100 zakładników za zabitego Niemca.
A okupant ogłasza swoje wyroki, na plakatach drukowanych w obu językach.
Wyroki śmierci za każdym razem.
Cel jest prosty, rządzić terrorem.
- Zawsze baliśmy się, kiedy przyjechaliśmy rano na stacji metra,
niech będzie czerwony plakat, które wskazywały nazwiska osób
że Niemcy strzelali.
Dokładnie pamiętam, jak czytałem plakat który zapowiedział egzekucję Estienne d'Orves.
Młody kapitan francuskiej marynarki wojennej jest jednym ze 100 straconych zakładników,
po ataku na Barbèsa.
- To też było trochę przerażające.
Czuliśmy rękę okupanta.
Oznaczało to, że byli to ludzie, który walczył z okupantem.
Wehrmacht sprawia, że żołnierze w to wierzą za każdym człowiekiem
a zwłaszcza za każdą ładną kobietą, ukrywa wroga Rzeszy.
Ale jak sprzeciwić się ludzkiej naturze?
I udaremnić całą armię kontaktów seksualnych?
- Mogę ci powiedzieć, że horda młodych mężczyźni z burzą hormonów,
To dynamit.
To jest bardzo niebezpieczne. Musisz to wszystko pomieścić.
Rozwiązanie zarezerwowanych burdeli dla członków Wehrmachtu.
Inicjatywa popierana przez Adolfa Hitlera.
- Jeśli oczekuje się, że żołnierz odda swoje życie bez rezerwacji.
Musi też mieć wolność kochania bez rezerwacji.
Następnie rekwiruje się dziesiątki burdeli.
Menedżerowie i prostytutki są Francuzami.
Żydowskie kobiety zakazane.
Burdele dla zwykłych żołnierzy są w popularnych dzielnicach.
Przyjemność nie do pomyślenia w Rzeszy.
- Co było zakazane w Niemczech, została dopuszczona we Francji.
Nie wiem, czy to jest wolność, ale to pozwoliło mi cieszyć się rzeczami
których nie miałem w domu.
Na przykład burdele.
W liście do żony ks. Szeregowy Gunther opowiada o operacji
burdelach i jest dość ostrożny.
„Kochanie, nie poszedłem.
Trzeba powiedzieć, że ci ludzie naprawdę nie trafiają w mój gust.
Statystyki mówią, że dziwka rządzi średnio 100 przejazdów dziennie.
Rekord 187, wyobraź sobie, w jakim muszą być stanie.
Cześć pokaż!
A potem są zarezerwowane burdele do oficerów.
Jak Chabanais, rzut beretem od Pałacu Królewskiego, instytucja, która była legendarna już w czasach Belle Époque.
Albo bardzo sławny i bardzo nowoczesny One Two Two, znajduje się rue de Provence.
Wysokie burdele z luksusowymi wnętrzami,
orientalne łazienki i meble co pozostawia miejsce na wszelkie fantazje.
Kobiety czekają na klientów w buduarach z siarkowym dekorem.
Ubrany czy nie. Są one wybierane ręcznie.
Niemcy mają obsesję na punkcie higieny.
Prawdziwy wróg Wehrmachtu? Choroby weneryczne.
- Paryż ma reputację miasta przyjemności.
Prawda czy fałsz ! Być może całkiem słusznie.
I brudna reputacja miasta i pojęcie sanitarne to nie to samo.
Bo Niemcy odkrywają, że Francuzi nie myj codziennie.
Więc ta idea niebezpiecznej kobiety, sprzedajnej kobiety i chorób wenerycznych.
Kiła nie jest chorobą uleczalną wtedy.
Więc burdele takie jak Chabanais wyposażone są w gabinet ginekologiczny,
gdzie dziewczyny są kontrolowane dwa razy w tygodniu.
Ale to nie wszystko.
Kontrolom poddawani są także żołnierze i zabiegi profilaktyczne.
Na rozesłanych listach pojawiają się po lewej stronie adresy burdeli
a po prawej apteki dezynfekcji.
Żołnierze muszą tam iść przed i po każdym raporcie.
I w takiej atmosferze rzeczy łatwo się psują.
Niezadowolony żołnierz i taka jest wyprawa kara w burdelu.
- Musieliśmy im pokazać, kim są panowie. Nie mogliśmy tego przepuścić.
Weszliśmy do bałaganu. Pociągnęliśmy trochę we wszystkich kierunkach
i poszliśmy zobaczyć p***.
Rozebraliśmy ją, wyrzuciliśmy jej rzeczy przez okno i ją pobili.
Ludzie tylko patrzyli, jak to robimy.
To była nasza zemsta.
Byliśmy u szczytu naszej potęgi.
Niektórzy żołnierze sieją terror.
Wspomina austriacki żołnierz Heinz.
- Jeśli w końcu nas znienawidzą, to nasza wina.
Byliśmy aroganccy.
A podczas patroli sprawdzaliśmy gdyby ludzie przestrzegali godziny policyjnej
i czy zasłony były prawidłowo zaciągnięte.
A kiedy zobaczyliśmy światło, funkcjonariusze strzelali w okna.
To przez te rzeczy że ludzie naprawdę nas znienawidzili.
Problem dla personelu, którego należy unikać jego poślizgi za wszelką cenę.
W sercu Paryża okupant przekształcił Niemcy w najbardziej prestiżowych dzielnicach.
Są dwie niemieckie księgarnie, rue de Rivoli i na Polach Elizejskich.
Zarekwirowano trzy kina, dwa na Polach Elizejskich i Rex,
z ogromną salą na 2000 miejsc.
W menu niemieckie filmy, romantyczne rymowanki, ale także czysta i prosta propaganda.
- Trzeba było odtworzyć część Niemiec za swoich żołnierzy,
daj im oazę spokoju.
Dużym wyzwaniem było ich zajęcie i zawierać je.
Musieli na przykład umieć świętować Boże Narodzenie po niemiecku.
Musieliśmy pozwolić im żyć, trochę jak w kraju
To było bardzo ważne.
Ponadto Paryż ma kilka domów dla żołnierzy.
Najważniejsze znajdują się na Place de Clichy, w Saint-Michel i na Polach Elizejskich.
Pod portretem Führera, serwują typowe niemieckie jedzenie.
Zupa Marchewkowa, Ryba Smażona w towarzystwie surowych warzyw i ziemniaków.
Wszystko w typowo niemieckiej atmosferze.
- Możemy się dobrze bawić, spotykając się i trochę po niemiecku
czyli kawa koronna, miejsce, w którym można napić się kawy
a nawet zjeść ciastko, poczytać niemieckie gazety, niemieckie księgarnie.
I to wszystko jest bardzo dobrze przemyślane.
W tych miejscach było jeszcze coś do jedzenia.
W paryskich brasserie, nie zostało wiele.
Mapa została tam zmniejszona, był wybór.
I do luksusowego domu lotników na Boulevard de Courcelles,
jest nawet bawarski browar wiernie zrekonstruowany.
Coś, co sprawi, że zapomną o tęsknocie za domem.
W prywatnych listach Kurta do jego narzeczonej Dorrit, czytamy:
„Kawa i ciasta są naprawdę dobre a obiad też nie był zły.
Potem odpoczęliśmy grając w ping ponga.
A kiedy zobaczyłem małą francuską kelnerkę, Myślałem, że to ty, moje małe serce.
Czułem się bardzo samotny. Tak bardzo chciałbym być z tobą.
A potem jest żołnierska kawiarnia Madeleine, niedaleko słynnego kościoła.
Najbardziej luksusowe, najpopularniejsze.
Kierownik rekreacji Wehrmachtu jest Heinz Lorenz,
oficer, który wysłał najnowsze rowery do syna w Niemczech.
W swoich wspomnieniach, opisuje atmosferę tych miejsc.
- Kawiarnia była szturmowana, to było straszne.
Chciał tylko zjeść ciastko i zapomnij na chwilę o wojnie.
Żołnierze mieli obsesję na punkcie słodyczy.
To, co serwowaliśmy, z pewnością nie było wysoka gastronomia.
Słabej jakości mąka, trochę mleka i dużo cukru.
Najważniejsza była dekoracja i uśmiechy kelnerek.
W jeden weekend, sprzedaliśmy 22 000 takich ciast.
Niestrudzony oficer Lorenz stara się oferować żołnierzom wszelkiego rodzaju rozrywki.
– Organizował zawody sportowe.
Prawdziwe małe igrzyska.
Zawody lekkoatletyczne, biegi, wysoki skok.
Krótko mówiąc, były wszystkie dyscypliny.
- uprawiałem dużo sportu, zwłaszcza pływanie.
Basen był zarezerwowany dla nas, gdzie bywałem bardzo często.
Skorzystałem z okazji, aby przejść mój certyfikat pierwszej pomocy.
A potem piłka nożna, sport narodowy w Niemczech.
Wehrmacht organizuje mistrzostwa.
Siły Powietrzne Luftwaffe przeciwko Dywizji Pancernej, dywizji pancernej.
I za każdym razem w Parc des Princes, zawsze wygrywaja Niemcy.
Hans Lorenz będzie nawet zabiegał o artystów żołnierzy do zawodów malarskich i rysunkowych.
Śmieszni malarze w mundurach, a potem idź ustawić swoje sztalugi,
w najbardziej malowniczych zakątkach Paryża, jak Montmartre.
Wynik jest czasem zaskakujący.
Jak te małe rysunki szeregowca Schmitza, które spełniają jego fantazje.
Nie jestem pewien, czy Führer by to zaakceptował.
- Chciał zająć żołnierzy.
Pozwól im doświadczyć niezwykłych rzeczy.
I dlatego się zorganizowaliśmy te konkursy malarskie.
A wśród żołnierzy był prawdziwy artysta.
A ojcu wyobraźni nie brakuje.
Każe nawet wyremontować starą barkę, oferować żołnierzom rejsy po Sekwanie.
Każdego dnia 200 z nich wchodzi na pokład, na turystycznej II,
rozpoznawalny oczywiście do swojej flagi ze swastyką.
Jedyna dozwolona łódź cywilna podróżować po Sekwanie.
W programie spuchnięte, romantyczne ballady i przystojni towarzysze.
Promowane są wycieczki statkiem w niemieckich przewodnikach wydawanych w Paryżu.
Najbardziej znanym z nich jest Deutsche Wegleiter.
Szczególnie niemiecki Pariscope przeznaczony dla wojska.
Mapa metra, paryski program kulturalny, programu Wehrmachtu.
Wszystko po to, aby niemiecki żołnierz znaleźć tam w wielkiej metropolii.
- Ten przewodnik również staje się bardzo ważny dla kupców paryskich.
Ponieważ mogą tam umieszczać reklamy.
Studia fotograficzne oferują wykonanie portrety w domu.
Instytucje takie jak Lido i inne kabarety reklamować swoje programy,
czasami także w kolorze.
Kino, teatr, życie kulturalne w ogóle dość szybko wyzdrowieć.
A Niemcy bardzo aktywnie w tym uczestniczą również dzięki tego rodzaju przewodnikowi.
Za kilka miesięcy Wegleiter schodzi z 16 ponad 100 stron.
Paryscy reklamodawcy tłoczą się przy bramie.
Reklamy oczywiście w języku niemieckim.
Salon mody, futra, meble, rzeczy dla dzieci, a także restauracje.
W Montmartre, jednej z najpopularniejszych dzielnic przez okupanta,
najsłynniejsza restauracja nazywa się Matka Katarzyna.
Znajduje się na Place du Tertre.
Jest pełna każdego dnia.
I nie bez powodu właściciel tego małego paryskiego bistro, dostosować swoje menu do gustów lokatorów.
- Francuskie i niemieckie gusta kulinarne nie są takie same.
Na przykład Niemcy nie lubią cokolwiek mięczak
i wszystko, co owoce morza.
Chociaż jest wyśmienity dla francuskich podniebień.
Więc to się nie zużywa i tym lepiej dla Francuzów,
kto może coś zjeść.
W menu u Matki Katarzyny, Kiełbaski strasburskie po sześć franków.
Co zaskakujące, niektóre nawyki żywieniowe okupanta osiedli się,
w gastronomii francuskiej.
- Tarta marchewka, może się to wydawać dziwne, ale to nie istniało przed przybyciem okupanta.
Zaczęliśmy jeść startą marchewkę w okupowanej Francji z okupantem.
Poza tym kontynuujemy.
Ale najodważniejsi żołnierze to zrobią spróbuj kuchni francuskiej,
dla nich totalna egzotyka.
Oto list od żołnierza, który zdecydował się na to, o lokalnych przygodach kulinarnych.
„Moja droga i czuła żono, chciałbym ci powiedzieć coś, co bardzo cię rozśmieszy.
Wyobraź sobie, że spróbowałem po raz pierwszy ślimaki i muszę powiedzieć, że było dobre.
Zamknęłam oczy jedząc pierwszą.
Wyglądem i smakiem przypominają nieco nerki.
Mogłabym go jeść codziennie.
- Paryż był miastem pierwszych czasów.
– powiedziała jedna z kobiet że odkryła gorącą czekoladę.
Nigdy wcześniej tego nie miała.
Nauczyli się pić szampana, alkohol, a nawet absynt,
że niektórzy pili w barach.
Ze swojej strony oficerowie i personel żyjcie jak magnaci.
Zobacz to menu serwowane podczas uroczystej kolacji w Operze.
W menu ostrygi, przekąski à la reine, filet z soli Brillat-Savarin,
zapiekanka z kurczaka z pieczarkami i ziemniakami Dauphine.
I na koniec, lekko, norweski omlet.
Podczas gdy ludność Paryża się liczy te kartki żywnościowe,
wielkie stoły cenione przez okupanta są pełne nieosiągalnych produktów.
Jak u Maxima, pod najbardziej prestiżowym adresem stolicy,
Ulubiona stołówka Hermanna Goeringa.
Arno Breker, ulubiony rzeźbiarz Führera, bywalca tego miejsca, napisze później.
„Maxim's była ucztą dla oczu i podniebienia jak nigdy nie widziałem,
ani przed, ani po okupacji.
1941.
Podczas pobytu w Paryżu atmosfera była świąteczna.
W Europie Wschodniej naziści zaczynają zbierać się ludności żydowskiej.
To początek ostatecznego rozwiązania, eksterminacji Żydów Europy.
Jak na tych przerażających zdjęciach nakręconych na Łotwie, przez samych oprawców.
Przybywa organizator tych masakr w Paryżu w maju 1942 r.
To jest Reinhard Heydrich, przywódca SS, brygady bezpieczeństwa.
Heydrich spotyka tu René Bousqueta, po lewej stronie na zdjęciu,
szef francuskiej policji.
Ona wykona brudną robotę.
- Francuzi mówią sobie:
Jeśli sami coś zrobimy, zachowujemy pewną autonomię
i trochę kontroli nad krajem.
A skoro rząd Vichy się zgadza z Niemcami w sprawie.
Prawa i prześladowania antyżydowskie.
Naprawdę nie ma problemu.
Środek pierwszy, dekret z 7 czerwca 1942 r.
Zobowiązuje paryskich Żydów nosić żółtą gwiazdę.
Rozdano 83000 gwiazdek na paryskich posterunkach policji,
trzy na osobę.
Szczyt cynizmu, muszą im zapłacić z kartami żywnościowymi.
Ten środek głęboko piętnuje paryżan.
- Więc mam bardzo wyraźne wspomnienie, że widziałem starszy pan, który miał Legię Honorową.
Prawnik, więc miał swoją prawniczą szatę, Legią Honorową i żółtą gwiazdą.
Tak, to, muszę powiedzieć, że byłem zaskoczony i wzruszony.
Wzruszyłem się widząc tę segregację rasową co nie odpowiadało niczemu.
Musiał iść w górę w ostatnim wagonie metra.
I powiedziałem sobie, że ja i inni, jeździliśmy z nimi.
My też wsiedliśmy do tego samochodu.
Chcieliśmy pokazać... To była odrobina mojej solidarności z nimi!
Jeśli chcesz.
Co było niebezpieczne, w końcu, nie wiedzieliśmy.
Bo jeśli kiedykolwiek mielibyśmy schwytać Żydów którzy byli w wagonie.
Hop, zostaliśmy z nimi otoczeni.
42 lipca hitlerowcy ogłaszają, że chcą deportacji 100 000 Żydów we Francji.
Tak więc władze francuskie przestrzegają.
16 lipca to obława Vel d'Hiv.
aresztowano 13 152 kobiet, mężczyzn i dzieci, następnie deportowani do obozów zagłady.
Tylko 3% z nich wróci żywe.
- Francja wchodzi w tym czasie, jak prawdziwy kawaler,
w niemieckim programie ostatecznego rozwiązania.
W latach 1942-1944 50 000 paryskich Żydów zostaną rozstrzelani lub wywiezieni do obozów zagłady.
To są najciemniejsze godziny, które poznają Miasto Świateł podczas okupacji hitlerowskiej.
Jesień 1942, 2 lata zysku dla Niemców słodycz paryskiego życia.
Gertrud, mały operator Wehrmachtu, ma teraz swoje ulubione zakątki.
- W Ogrodach Luksemburskich zawsze znajdowałem kogoś do rozmowy.
Kiedy zobaczyliśmy małe dzieci. Rozmawialiśmy z matkami,
było naprawdę bardzo przyjemnie.
Wyrusza na przygodę na wzgórzach Montmartre.
Zaintrygowani lokalnymi artystami, bierze swoją odwagę w obie ręce
i rozpocząć rozmowę z jednym z nich.
- Rozmawiałem z malarzem.
Chciałem wiedzieć, czy przyjdzie żyć ze swojego zawodu.
Skończyło się na tym, że zrobił mi rysunek Najświętszego Serca dla mnie.
Nawet napisał na nim moje imię.
Ale ta idylla jest zwodnicza.
Paryski ruch oporu nie śpi.
16 września 1942 r. następuje pierwszy atak przed domem dla żołnierzy na Polach Elizejskich.
Bomba domowej roboty ukryta przy wejściu do metra eksplodować za wcześnie.
Potem tęskni za żołnierzami o kilka minut którzy mieli wyjść z kina, tuż obok.
Tylko 24 godziny później kolejna bomba eksploduje przed Grand Rexem,
kiedy z sesji wychodzi około 2000 żołnierzy.
Tym razem pozostawił 4 zabitych i 17 rannych.
Niemiecka odpowiedź, kilkudziesięciu zakładników zastrzelony w odwecie.
Hans Lorenz, który był w tłumie, skomentuje te wydarzenia w swoich wspomnieniach.
„Myślę, że celem ruchu oporu niekoniecznie było zabijanie żołnierzy niemieckich,
ale raczej podzielić Niemców i Francuzów.
To im się udało”.
Tego rodzaju działania nie pozostają bez wpływu o życiu codziennym żołnierzy niemieckich.
Nie mogą już wychodzić same a noszenie broni staje się obowiązkowe.
Teraz obowiązuje czujność.
- Musieliśmy uważać!
Zwłaszcza w metrze.
Były niebezpieczne miejsca.
Jeśli zbliżymy się za bardzo do krawędzi nabrzeża, istniało ryzyko zepchnięcia na tory.
Ale nie wolno nam wierzyć, że opór ranił żołnierzy.
Niemcy to profesjonaliści.
Utworzono tajne służby i Sipo-SD wykorzenić przeciwników politycznych.
Po drugiej stronie masz np mały nauczyciel,
kto zdecyduje się stawić opór i wydrukować ulotkę.
I który czuje się całkowicie bezradny w obliczu represji.
Tak więc na początku małe grupy bojowników ruchu oporu które powstają, napotykają wiele trudności.
Wystarczy trochę informacji zniszczyć całą sieć.
Paryż zawsze pozostanie Paryżem.
To nie jest opór co uniemożliwi żołnierzom zabawę.
Lido, którego nie można przegapić, Moulin Rouge, Folies Bergère, które każdego wieczoru zdobywają szturmem.
Ale bardziej typowe w oczach okupanta, Szeherezada,
rue de Liège, w 9. dzielnicy.
Te widoki fascynują szeregowca Lenza który pisze do swojej żony w Wiedniu.
„Wystrój przeglądu był rozkoszą dla oczu, a także sceny i rekwizyty artystyczne.
żarty, piosenki i kobiety w wielu strojach.
Jeśli nadal możesz to tak nazwać.
Jeden z kawałków z pewnością był by nas zadowolić, walce wiedeńskie.
I graliśmy tę piękną muzykę pięknego błękitnego Dunaju.
Możesz to sobie wyobrazić pomimo mój entuzjazm dla magazynu,
te tony sprawiły, że moje serce było trochę chore.
Paryskie noce pozwalają żołnierzom wykorzystać to, co Rzesza
uważa to za sztukę zdegenerowaną.
Swingowa muzyka amerykańskiego wroga, surowo zabronione w Niemczech.
Żołnierze też kochają cygańskie orkiestry i Django Reinhardta.
W tym samym czasie Rzesza deportowała tysiące Romów w obozach koncentracyjnych.
- Niemcy bardzo lubią te pokazy.
A czasem dochodzi do prawdziwych walk między żołnierzami a francuskim społeczeństwem,
o najlepsze miejsca w salach.
Francuskie gwiazdy, takie jak Maurice Chevalier, Mistinguett, Fernandel, Arletty i Sacha Guitry
wystąpić przed okupantem.
W ten sposób stają się ulubieńcami niemieckiej opinii publicznej.
- W tej wojnie Paryż nie jest celem wojskowym.
Tutaj masz naprawdę wyjątkową sytuację i możesz przekazać uprawnienia
jeszcze przyjemniej niż w domu.
Tysiące kilometrów od Paryża, walka szaleje.
Front potrzebuje ludzi i Klausa, żołnierz berliński,
wstąpił do Afrikakorps Rommla w Tunezji.
Ale nadchodzą inni żołnierze, prosto z pól bitewnych.
Paryż jest najwyższą nagrodą, za ich ofiary.
Jeden z nich nazywa się Giesbert Vite, ten nadajnik w lotnictwie, 22 lata,
zawsze miał problemy z nerkami.
Poważnie chory Giebert został wysłany rekonwalescencji w Paryżu.
Następnie ucieka na kilka tygodni na polu bitwy i zamierza to wykorzystać.
- Przy każdej nowej mutacji pierwszą rzeczą, która zainteresowała mojego ojca,
był to program kulturalny.
I nie ma mowy o pozostaniu zamkniętym w szpitalu.
Z dwoma innymi towarzyszami, żołnierzami takimi jak on.
Giesbert zwiedza Paryż.
Ich wspólnym marzeniem jest wyjście do opery.
Ale tylko mundury oficerskie lub fraki są dozwolone.
Tak więc Giesbert i jego przyjaciele wymyślą plan.
- A trzeci z gangu był kelnerem w mesie oficerskiej.
I tak pożyczył na wieczór fraki w szatni.
Znalazł odpowiedni rozmiar, więc cała trójka je założyła
i zrobili mur.
Tak przeszli kilka dobrych wieczorów.
Ojciec powiedział mi później, Nie wiem, co by z nami zrobił,
gdybyśmy zostali złapani.
A jednak robili to wiele razy.
Opera, Opéra Comique, Salle Pleyel.
Wszędzie kwoty miejsc są zarezerwowane dla żołnierzy.
A dowódca Paryża oczywiście ma swoje pudełko.
- W szatniach były rzędy niemieckich czapek oficerskich.
Byłem całkowicie zdumiony, mówiąc sobie, że przyjdę zobacz ten program,
to nie był pokaz nagich tancerzy, ale to było naprawdę intelektualne widowisko.
Jest tylu Niemców, którzy dobrze mówią po francusku i którzy są zainteresowani życiem
Wyobrażam sobie francuskiego intelektualistę.
Ale Niemcy też chcą pokazać Paryżanom że są wielkim narodem kultury.
Sprowadzamy najlepszych z Rzeszy.
Filharmonia Berlińska pod dyr przez Herberta von Karajana.
Odbywa się w Théâtre de Chaillot, zarekwirowane trzy wieczory w tygodniu,
zapewnić programowanie w języku niemieckim.
Skromniej uczestniczy też Gertruda zbliżanie ludzi.
Z protestanckim chórem Wehrmachtu.
W 42, z okazji świąt Bożego Narodzenia.
Śpiewa Pasję Bacha w Notre Dame.
W tym samym czasie bomby spadają na Berlin, Hamburgu, Monachium.
- Kiedy wróciłem do Niemiec na urlopie i że mówiłem o moich paryskich przygodach.
Z chóru. Z naszego koncertu w Notre Dame.
Mój ojciec odpowiedział mi: więc nie znasz wojny?
Żyli naprawdę jak w czasach pokoju.
W Paryżu, wyjątkowym mieście, wojna oszczędza żołnierzy.
Więc Giesbert, miłośnik opery, zrobi wszystko aby uniknąć powrotu na pola bitwy.
- Tak naprawdę wiedział, że po zakończeniu leczenia, musiałby wrócić na front rosyjski.
Więc z jednym z jego przyjaciół który posiadał wiedzę medyczną.
Postanowili zrobić mieszankę moczu i krwi, aby móc przekonać lekarzy
ciężkość jego choroby.
I dzięki temu nie został odesłany z powrotem na front.
Do nas, swoich dzieci, zawsze powtarzał który uratował mu życie.
Bo trzeba wiedzieć, że żaden człowiek z jego jednostki nie wrócił żywy z Rosji.
Na razie azylem pozostaje Paryż lubiany przez wojsko.
Ale jak długo jeszcze?
1943 rok przełomu.
W Stalingradzie niemieccy żołnierze padają jak muchy,
gdzie są więźniowie przez setki tysięcy.
Po raz pierwszy, Paryżanie czują, że fala się odwraca.
Ale prasa jest kontrolowana przez okupanta a gazety donoszą tylko o chwalebnych faktach.
Paryżanie muszą więc szukać informacji w angielskim BBC.
- Byliśmy w Radio London, ale byliśmy bardzo ostrożni.
Nie mówiliśmy tego zbyt głośno.
Zawsze w strachu, że ktoś inni to słyszą itp.
Tak się złożyło, że Niemcy wchodzić do domów
i natychmiast włącz radio, zobaczyć, czego słuchamy.
A jeśli spadnie na Radio London,
ludzi, którzy słuchali Radiolondon zaczynali mieć kłopoty.
Francuski buntownik dyskretnie przeciwko okupantowi.
Jako dowód, te plakaty współpracy.
Walka z bolszewizmem staje się
po kilku uderzeniach, walka z Bochem.
Paryżanie wybierają plakaty w metrze zrobić to samo.
- W metrze obowiązuje całkowity zakaz palenia i umieściliśmy plakaty w każdym samochodzie,
rauchen verboten, zakaz palenia.
I wtedy Francuzi to zauważyli że wycinając kilka liter,
mogli przetrwać „zieloną rasę”.
To byli Niemcy, byli ubrani na zielono.
A jeśli nastrój staje się napięty, Niemcy mają wrogów nie tylko we Francji.
Za 3 lata obecności w codziennym kontakcie z cywilami.
Z okupantów niektórzy stali się przyjaciółmi, nawet kochankowie.
Oficer Hans Lorenz pojawia się bez mrugnięcia okiem z jej najpiękniejszymi zdobyczami paryskimi.
- Moi rodzice mieli bardzo otwarty związek.
Mój ojciec był prawdziwym kobieciarzem.
Obaj nie przegapili żadnej okazji.
Żyli własnym życiem.
Ale miłość między Francuzką a niemieckim żołnierzem jest rzeczą nie do pomyślenia.
I jeszcze...
Od nienawiści do obojętności, od pokojowego współżycia do przyjaźni.
I od seksu do miłości.
Ludzka natura robi swoje.
Na początku kwietnia 1943 r. 24-letnia Bretonka przybywa do Paryża.
Marguerite Rouxel ma duży problem, ona rodzi dziecko Otto Hamona,
podoficer lotnictwa niemieckiego.
A jeśli przyjedzie do Paryża, to po to, by urodzić w klinice Port Royal.
Specjalna dieta pozwala kobietom rodzić anonimowo, pod fałszywym nazwiskiem.
Owoc tego zakazanego związku, mały Daniel, dziecko miłości.
- Mój ojciec bardzo szczerze kochał moją matkę. Moja mama zawsze kochała mojego ojca, szalała za nim.
moja mama była w domu i umieściłem zdjęcie mojego ojca w telewizji.
Nie wiedziała.
Przychodzi niespodziewanie, patrzy: Otto!
Wyglądała jak młoda dziewczyna, która znajduje swojego kochanka.
I to już coś, a ona płakała!
To coś, tak, bardzo fajna historia.
Ta historia między Otto i Mathilde zaczyna się w Bretanii,
na drogach Saint-Malo, gdzie spotykają się po raz pierwszy.
- Jechała na rowerze w drodze do Saint-Malo.
Myślę, że to miał być dzień wolny.
I poznała mojego ojca, który prowadził i jego towarzysz,
i zatrzymali samochód i rozmawiali z moją matką.
A mój ojciec miał mały szczegół co mnie bardzo rozbawiło.
Zjadł czereśnie.
Mój ojciec jadł wiśnie i ofiarował wiśnie mojej matce.
Mathilde znajduje pracę jako stołówka w koszarach, w których mieszka Otto.
Kochankowie spędzają razem czas.
Po obu stronach świta jest świadoma. Ale zamykamy oczy.
Problemy pojawiają się, gdy na świat przychodzi Daniel.
Mój ojciec pojechał do Paryża, żeby się ze mną zobaczyć i nie pozwolono mu wejść.
Zakazano mu wstępu!
Nie został wpuszczony do kliniki.
- Niemcy nie mają prawa rozpoznać te dzieci.
Nie mają prawa do małżeństwa µ z Francuzami.
Wszystko to zostało zakazane przez Wehrmacht.
Otto zobaczy syna tylko raz go przytulić.
- Powiedział matce. Powiedział: Mamo, mam syna we Francji.
Chcę tego, gdybym miał umrzeć, Chcę, żeby był wychowywany tak jak ja, ja zostałem wychowany.
Ale wojna robi swoje a jednostka Otto musi opuścić Francję.
Daniel dowiedział się, kim jest jego ojciec, gdy miał 4 lata.
- Poszedłem w drodze powrotnej do szkoły i dzieci przyszły do mnie.
Nie znali mnie, bo między nimi, znali się.
Przyszli mnie zobaczyć. Czy jesteś synem Boche'a?
Co to znaczy ? Co to jest ?
A potem cóż, tak, twoja matka zrobiła boche... Są tylko słowa, ale najbardziej absurdalne,
najbardziej obrzydliwy, jaki słyszeliśmy! I tak.
I miałem tylko jedno pragnienie, to płakał. Koniec z powrotem do szkoły i płaczem.
Tak, być dzieckiem wroga.
Piętno, które Daniel będzie nosił przez całe życie.
Pod presją otoczenia, piękna historia między Otto i Mathilde
zamienia się w koszmar dla matki i jej dziecka.
- Moja mama była bardzo zawstydzona.
Ona nie... Nie, nie, nie.
Byłem irytujący dla mojej matki.
Prawdziwy wstyd dla mojej matki.
Tak, i miała wstyd że nie mogła... Tak.
Ale zawsze kogoś miała który również tam był, aby mu o tym przypominać.
Tak, zawsze ktoś mu o tym przypomni!
Nawet dzisiaj trudno to określić dokładną liczbę dzieci
wynikające ze stosunków francusko-niemieckich.
Szacunki wahają się od 60 do 200 000.
Tyle ukrytych historii miłosnych żył we wstydzie.
6 czerwca 1944, D-Day na plażach Normandii.
Amerykanie, Anglicy, Kanadyjczycy otworzyć front zachodni,
okrążyć hitlerowskie Niemcy.
Teraz wojna toczy się 250 km od Paryża i po raz pierwszy od 4 lat
Gertrud widzi konsekwencje. Z operatora stała się pielęgniarką.
- Musieliśmy się nimi opiekować, bandaże,
opieka pierwszej pomocy.
A zmarłych było więcej niż jeden.
W Paryżu jednak robi to naczelne dowództwo Jakby nigdy nic się nie stało.
Instrukcje, które płyną z Berlina są jasne, nie panikuj.
Musimy wzbudzić zaufanie paryżan.
Ale za kulisami jesteśmy zajęci.
- W tym czasie, na początku sierpnia 1944 r., personel podnosi kwestię wycofania się.
Ale jeszcze nie rozważamy wrócić do Niemiec.
Następnie zaczynamy palić płyty systematycznie.
A lato 44 jest opisywane jako bardzo śnieżne.
Z opadającymi kawałkami popiołu.
Wydarzenia będą się spieszyć.
19 sierpnia wybuchły pierwsze walki na ulicach.
To początek powstania paryżan.
Totalna niespodzianka dla Gertrudy.
I po raz pierwszy się boi.
- Przestaliśmy być bezpieczni na ulicach, strzelano wszędzie.
Tam to była naprawdę wojna.
Jedyna możliwość ucieczki.
Niektórzy już to zrobili, na przykład funkcjonariusz Lorenz.
Dzięki swoim paryskim przyjaciołom znalazł kierowcę który wywiózł go do Niemiec.
Ale dla zwykłych żołnierzy nic nie jest planowane.
Bo dla Hitlera porażka nigdy nie była opcją.
- Niemiec jest koniecznie zwycięzcą, ponieważ jest to rasa wyższa,
powiedzmy, że idziemy szybko.
I w tym czasie dobry żołnierz, on jest tym, który ginie w bitwie,
bronić swojego kraju albo kto jest zwycięzcą.
Więc 20 000 żołnierzy jest zdanych na siebie.
Ich możliwości są niewielkie.
W tym miesiącu 44 sierpnia pociąg jest wyłączony.
Koleje były sabotowane przez francuski ruch oporu.
Gertrud ma zaledwie kilka godzin znaleźć rozwiązanie.
- Nikt się nami nie interesował aby wydostać nas z Paryża.
Pojechaliśmy ostatnim metrem, moje dziewczyny i ja.
I pojechaliśmy do Terminusa.
Było jeszcze kilka niemieckich ciężarówek
już zniszczone przez dziury po kulach.
Jeden z nich zabrał nas.
Po drodze musieliśmy się kilka razy zatrzymywać ukryć.
Strzelano do nas.
To było okropne !
Zastanawiam się, jak to przeżyliśmy.
Dla Gertrud pierwszym przystankiem jest Verdun, potem Holandia.
Dla niej wojna trwa.
W Hôtel Meurice, nowy komendant Paryża, Dietricha von Choltitza,
otrzymuje rozkaz z Berlina.
Broń miasta za wszelką cenę, do ostatniego człowieka.
Podważy strategiczne miejsca, centrale telefoniczne,
Senat i most Aleksandra III.
Wszystko jest na swoim miejscu tak, że Paryż staje się polem bitwy.
Jedynym problemem jest to, że większość żołnierzy zniknęła na froncie normandzkim.
- Niemcy próbują w ostatniej chwili zbierać prowizoryczne jednostki.
I wtedy zdaliśmy sobie sprawę.
Że wśród 20 000 żołnierzy, którzy byli w Paryżu, bardzo niewielu przeszło prawdziwe szkolenie wojskowe.
Byli to głównie urzędnicy państwowi w mundurach, ale nie żołnierzy.
23 sierpnia, drugi DB generała Leclerca znajduje się 50 km od Paryża.
Nic nie może tego powstrzymać.
Więc Von Choltitz wie że obrona Paryża to strata czasu.
Negocjuje nawet zawieszenie broni z ruchem oporu.
W Berlinie zostajemy bez informacji.
Więc Hitler rozdziela telegram z tym słynnym pytaniem.
„Czy Paryż płonie?”
- To nie był rozkaz zniszczenia.
Von Choltitz ułożył prawdę w swoich wspomnieniach po wojnie,
ponieważ myślał, że Francuzi chcą słyszeć.
Nie miał żadnego interesu w informowaniu Berlina że wynegocjował zawieszenie broni z ruchem oporu.
Można by to rozważyć jak zdrada stanu.
- Zachowywał się bardziej jak żołnierz niż w nazistowskim powiedzeniu, że to koniec
i że lepiej było zachować Paryż i wojsko niż iść w bój do końca,
co i tak było porażką.
24 sierpnia około godziny 18:00 pierwsze francuskie pojazdy opancerzone generała Leclerca przybywa do Paryża,
przed ratuszem, już zajęty przez Ruch Oporu.
Nagle usłyszeliśmy bić w kościelne dzwony.
Tego dnia radio przeszło przez ręce Ruchu Oporu.
Więc co ? Mówca powtórzył, pytając:
do panów księży Paryża uprzejmie dzwonią do swoich kościołów,
o wyzwolenie stolicy.
Było więc naprawdę gorąco! To się działo w tamtym czasie.
Więc małymi krokami czekaliśmy wszystkie kościoły wokół, zacznij dzwonić.
To było bardzo, bardzo poruszające.
Ale następnego dnia, 25 sierpnia 1944 r., walka szaleje.
Są szczególnie agresywni w pobliżu Niemieckie punkty strategiczne.
Kommandantur, Majestic i Szkoła Wojskowa.
Ponad 1000 Francuzów i 3200 Niemców złożą tam swoje życie.
Jedna po drugiej, niemieckie twierdze upadnie.
Le Meurice jest jednym z pierwszych.
Tutaj von Choltitz podpisuje kapitulację, dokładnie o 14:45
- Wtedy też musiał podpisywać rozkazy kapitulacji, które zostały dostarczone
wraz z oficerami niemieckimi żołnierze francuscy lub alianccy,
w różnych punktach niemieckiego oporu.
Paryż zostaje wyzwolony.
Te obrazy scen radości iść dookoła świata.
Jak również dawnych upadłych panów niemieckich.
Prawie 13 000 z nich trafi do niewoli.
Odwrócenie ról paryżan.
Całkiem symbol.
Niemiec, który paradował Concordem do Pól Elizejskich.
Ta zwycięska armia staje się armią pokonaną i wzajemnie.
Stają się wczorajszymi przegranymi dzisiejsi zwycięzcy.
Paryżanie nie zapomnieli okupacji, braki, naloty i represje.
Nawet były okupant w sytuacji klęski jest ulgą,
co czasami sprzyja przepełnieniom.
Rzeczywiście są sceny z żołnierzami, kto się obrazi,
które będą trochę molestowane, któremu będziemy wysyłać obelgi i pluć.
Naprawdę istnieje przemoc, która nawet jeśli jest mierzona,
który jest werbalny i fizyczny, ale co jest przemocą,
Powiedziałbym, że gwałt uwolnienia.
To naprawdę ludność cywilna.
I często widzimy, to nie są mężczyźni,
ale są to kobiety lub dzieci którzy w końcu się zemszczą.
Nawet jeśli wymierzone, ale zemścij się za tę okupację lub tego zwycięzcy, który jest teraz pokonany
a kto jest bezbronny.
Dla tych żołnierzy wojna się już skończyła.
Z okupantów stają się więźniami.
Nowy status wymalowany na ich mundurach, PG dla jeńców wojennych.
800 000 niemieckich jeńców wojennych zostanie wezwana do oczyszczenia plaż,
pracować w kopalniach Północy.
Ostatni z nich powrócą w 1948 roku.
Gertrud dotarła cała i zdrowa do Niemiec.
Wróciła w rodzinne strony, żonaty i miał troje dzieci.
Obecnie mieszka w domu opieki w północnych Niemczech.
Klaus, żołnierz pierwszej godziny, spędził cztery lata w niewoli w Stanach Zjednoczonych.
W 1948 roku, po ośmiu latach nieobecności. Obecnie mieszka w Berlinie.
Szeregowy Giesbert wrócił do Niemiec.
Otworzył sklep AGD w Cloppenburgu. Muzyka pozostała jego pasją.
Od jej śmierci w 2014 roku jej córka jest skarbem te pamiątkowe zdjęcia z Paryża.
Oficer Hans Lorenz odnalazł syna.
Do śmierci w 1966 r. nadal organizował imprezy kulturalne,
takich jak Festiwal Wina w Niemczech.
Co do Daniela Rouxela, dziecka Boche'a,
swoją niemiecką rodzinę pozna w wieku 12 lat.
W 2009 roku, po latach kłopotów administracyjnych, uzyskał podwójne obywatelstwo niemieckie.
Nazywa się teraz Daniel Rouxel Hamon.
W Paryżu żaden ślad nie przypomina ciemne lata okupacji.
Fascynacja Niemców Miastem Świateł pozostał nienaruszony.