Reich eagle, watawat ng swastika at paghakbang ng gansa.
Maayos na tayo noong 1940.
Ang mga larawang ito ay kinunan sa France, sa Paris, ng mga sundalo ng hukbong Aleman, ang Wehrmacht.
Noong mga taon ng digmaan, nandito siya sa bahay.
Mahigit 100,000 sundalo, opisyal, heneral.
Dumaan din ang mga lalaki pati na rin ang mga babae ng Lungsod ng Liwanag.
Ang Paris ay para sa lahat ang tunay na pangarap.
- Paris, ito ang pinakamagandang taon.
Mga pabango, masarap na pagkain.
At lahat ng mga monumento na ito upang bisitahin.
Malayo sa larangan ng digmaan,
ang mga bagong panginoon na gawa sa Paris, isang Eldorado.
Lahat ay iniisip para sa kanila.
- Alam ng nakatira kung paano pumili ng mga lugar ang pinakamaganda at pinakamasaya.
Hindi nila ilalagay ang kanilang sarili sa isang masamang apartment. Malinaw na.
Sa mga mataas na kapitbahayan, ang pangalawang Alemanya.
Foyer, cafe, sinehan. O ang 100% German na alok na nakalaan para sa mga sundalo.
- Kailangan nilang mamuhay tulad ng isang Aleman. Napakahalaga noon.
Ang mga sundalo ay nag-e-enjoy dito nang walang hadlang.
Sa gabi, cabarets, teatro, restaurant, ngunit din Ang mga Pranses na prostitute ay nasa kanilang pagtatapon.
- Ito ay nagpapahintulot sa akin na tamasahin ang mga bagay na wala ako sa bahay.
Mga brothel, halimbawa.
Para sa mga taga-Paris, ang pananakop ng Aleman humahantong sa kakulangan.
Mga tiket sa rasyon, kundi pati na rin ang mga pagsalakay at matinding panunupil.
- Maliban kung ako ay nagkakamali, naramdaman namin ang kamay ng trabaho.
At kung ang lahat ay sumasalungat sa kanila, Pranses at Aleman minsan lalapit.
Mula sa poot, ang ilan ay dadaan sa pag-ibig.
At mga kwentong tulad ng kay Marguerite at Otto manganganak pa ng mga bata.
- Minahal ng aking ama ang aking ina nang taos-puso at mahal ng aking ina ang aking ama,
galit siya dito.
Ang mga pakikipagsapalaran sa Paris ng mga sundalong ito, sila ang nagsasabi sa kanila.
Unang Klaus, sundalo ng Luftwaffe, ang Air Force.
At si Gertrude, operator ng telepono.
At saka ang mga anak ng mga kawal na nakarinig kanilang mga kuwento at naka-archive na mga larawan at dokumento.
Ngayon, si Peter Lorenz, anak ng isang opisyal, senior officer, at Margaret Viteux,
anak ng isang karaniwang sundalo, ang mga tagapag-alaga ng alaala ng kanilang ama.
- Siya ay nabighani sa buhay ng lungsod na ito.
Ngunit mayroon ding libu-libong diary, hindi mabilang na mga album ng larawan,
nang hindi nakakalimutan ang milyun-milyong sulat na ipinadala sa mga taon ng digmaan sa mga pamilya.
Napakaraming kakaibang kwento, testimonial sa loob ng 4 na taon na ito, noong si Paris ay Aleman.
Ang mga sundalo at opisyal na ito, sino sila?
Paano sila nabubuhay sa araw-araw sa pinakamagandang lungsod sa mundo?
At ano ang tunay na relasyon sa pagitan ang mga bagong panginoon at ang mga natalo na Parisian?
Sa unang pagkakataon, ang pananakop ng Paris sinabi sa kabilang dulo ng teleskopyo,
sa panig ng mga sundalong Aleman.
Paris, ang pananakop na naranasan ng mga Aleman
Hunyo 14, 1940.
Sa Paris, nangangako ang panahon na magiging maluwalhati.
Ngunit ang kabisera ay isang patay na lungsod.
Ang mga kalye, ang mga terrace ng cafe at walang laman ang mga gusali.
Sa 1.8 milyong Parisian, mahigit 1 milyon ang tumakas.
At sa magandang dahilan, ang kanilang pinakamasamang bangungot ay nasa paggawa para maging realidad.
Ang Wehrmacht, ang hukbong Aleman nagmamartsa sa kabisera.
Tinalo ni Hitler ang France.
Salamat sa Blitzkrieg, ang blitzkrieg.
Sa loob lamang ng 5 linggo ng matinding labanan.
Umabot sa 80,000 namatay na sundalo.
Ilang kilometro mula sa Paris, ang mga nagwaging tropa ay huminto sa huling pagkakataon.
Pribadong Werner, 18, naaalala ng isang tubong Lower Saxony.
- Bago pumasok sa lungsod, kailangan mo na linisin natin ang ating mga sasakyan at ang ating mga uniporme.
Kinailangan naming ipakita ang aming sarili bilang maayos na mga sundalo.
Kailangan naming gumawa ng magandang impression.
Ito ay mula sa hilaga, Porte de Clignancourt at Porte de la Villette,
na dumating ang mga unang unit.
- Dumating ang mga unang unit sa Paris bandang 6 a.m.
Ito ay mga yunit ng motorsiklo.
Tumungo sila sa Place de la Concorde.
Ito rin ay magiging isang sentral na lokasyon para sa mataas na utos ng Aleman.
Ang mga Aleman ay walang nakakatugon paglaban sa Paris.
Paris, ang Lungsod ng Liwanag ay bumagsak na sa kamay ng Reich.
Isang magandang catch at ang ginintuang punto ng matagumpay na kampanya.
Si Pribadong Klaus ay 19 noong panahong iyon
at sinusukat niya ang kanyang suwerte.
- Masaya akong nasa Paris, ito ang pinakamagandang nangyari sa akin.
Ako ay mula sa Berlin, alam ko ang mga malalaking lungsod. Ngunit ang Paris ay isang klase pa rin sa itaas.
Dito ako mabubuhay nang hindi isinasapanganib ang aking buhay.
Dito wala na ako sa mortal na panganib.
Susunod na hakbang para sa mga tropang Wehrmacht itatag ang kanilang punong tanggapan ng militar.
Sa isang lungsod na disyerto ng dalawang-katlo ng mga naninirahan dito, ang mga kondisyon ay perpekto.
Walang laman ang malalaking hotel. At karamihan din sa mga apartment.
Para maiwasan ang away, Ang Paris ay idineklara na isang bukas na lungsod,
ng mga awtoridad ng Pransya.
Ibig sabihin kailangan niyang yumuko sa mga kinakailangan ng mga nanalo.
Kaya ang mga German ay may carte blanche.
- Ang pinakamahusay na gabay ay ang gabay ng Michelin, na isinalin din sa Aleman.
Ang gabay ng Michelin, ang pulang gabay, 1939.
Ano ang pinakamagandang lugar? Ang pinakamahusay na mga hotel?
Kaya ang mananakop ay nakapili ng mga lugar ang pinakamaganda at pinakamasaya.
At ang pinaka-emblematic din ng Paris.
Ito ay mga simbolo, siyempre.
Hindi nila ilalagay ang kanilang sarili sa isang masamang apartment, ito ay malinaw.
At ang mga hinihinging hotel na ito lahat ay napaka-prestihiyoso.
Simula sa Meurice, rue de Rivoli, Punong-tanggapan ng General Chambourg.
Ang bagong master ng Paris.
Ang Ritz, Place Vendôme, ang pinakaprestihiyosong palasyo sa lungsod
ay nakalaan para sa matataas na dignitaryo pagbisita sa Paris.
Marshal Hermann Goering, komandante ng hukbong panghimpapawid,
may suite na nakalaan para sa taon.
Kaliwang bangko, ang Lutetia hotel. Ang pinakamoderno sa lahat ng palasyo ng Paris.
Ito ay naging upuan ng Abwehr, ang lihim na serbisyo ng Aleman.
At ang pinakamahalaga sa lahat ng Majestic.
Ang hotel na ito ay naglalaman ng MBF, sa madaling salita ang mataas na command militar para sa buong France.
Sa ulo nito, si Heneral Otto von Stülpnagel.
- Sa bawat oras, ito ay isang simbolo. Ito ay ang Arc de Triomphe, ito ay hindi wala.
Avenue d'Iéna, lahat ng mga pangalang ito na mga tagumpay ni Napoleon.
At ito rin ay paghihiganti. Ito ay paghihiganti!
At upang magarantiya ang pinakamataas na kaligtasan sa mga ultra-sensitive na lugar na ito,
lihim na serbisyo ng Nazi makuha ang tumpak na mga plano.
- Mga mapa ng kadastre na malayang magagamit.
At ang mga planong ito ay palaging nagpapakita ng mga pintuan ng pasukan, ang exit door ay kung sakaling may atake.
Laging may pagkakataon na makatakas.
At siyempre, ang mga lugar ng requisition ginawa ayon sa mga posibilidad na ito,
laging tumatakbo.
Kung mas mahalaga ang isang lugar, mas marami ito isa, dalawa o kahit tatlong exit door.
Hindi na kailangang magreklamo ang mga opisyal ng kanilang tirahan.
Ang George V, ang Raphael, ang Crillon, ang Royal Monceau
at iba pang mga prestihiyosong address ay nakalaan para sa kanila.
Tanong ng kaginhawaan, ngunit hindi lamang.
- Bawat kuwarto ay nilagyan ng mga telepono.
Hindi lamang natin kayang tanggapin ang lahat, ngunit mayroon din kaming imprastraktura.
Ang mahalaga ay magkaroon ng kuryente at kontrol sa mga palitan ng telepono.
Dahil ang mga hotel ay may mga kama lamang.
Pagkatapos ay kailangan mo ng mga mesa, lampara, mga makinilya.
Kaya't ang mga Aleman ay gumawa ng walang katapusang mga listahan hinihiling na dapat masiyahan ng mga Pranses.
Kaya paano ito gumagana?
Kunin ang halimbawa ng Majestic kasama ang mga luxury suite nito.
First floor, naging room 119 ang opisina ng isang tenyente na namamahala
upang pamahalaan ang mga pahintulot ng mga sundalo.
Katabi, dating room 118. Ito ay ginawang secretariat.
At ang 117 ay ginagamit na ngayon para sa pag-record mga bagong dating na sundalo.
Ilang palapag na mas mataas, sa ikaapat, ang dating suite 464 ay naging opisina ni dr. Michael.
Siya ang namamahala sa pagkontrol sa buong ekonomiya ng France sa German zone.
Ang pinakamataas na awtoridad ng militar ay iniimbitahan doon.
Simple at spartan ang palamuti.
Isang larawan ni Hitler at iyon na.
Ang higpit ng militar ay obligado.
Sa kabuuan, nag-requisition ang mga German 400 mga hotel sa Paris.
Ang mga may-ari ng mga hotel na ito hindi na kailangang magreklamo.
Nagbabayad ang nakatira sa kanyang bill, ngunit sa pera ng Pranses.
Bahala na si France ang magbayad ang mga gastos sa pananakop ng Aleman.
400 milyong franc, o 160 milyong euro, araw-araw.
- Nag-set up sila ng bank account kung saan babayaran ng Estado ng Pransya
400 milyong francs araw-araw.
Ito ay may pera mula sa account na ito na tutustusan ng mga Aleman ang pananakop.
Mga hotel, ngunit pati na rin ang mga paghahatid sa Reich.
Nagbabayad ang Germany ng mga bill nito, ngunit sa pera ng Pranses.
Para sa kanilang mga pangangailangan, inilagay ng mga Aleman ang kanilang mga kamay sa mga apartment o kahit sa buong gusali.
Iyon sa napaka-prestihiyosong British bank Lloyds ng London.
Na naging Reich Credit Union.
At pagkatapos ay sa mga gusali at apartment Mga Hudyo ng Paris na tumakas sa mga Nazi.
At walang tanong, siyempre, sa pagbabayad ng upa.
Kung ikaw ay Hudyo, Freemason, Ingles, Amerikano, wala kang karapatang pagmamay-ari.
May mga walang laman na apartment, samakatuwid, may mga spoliations.
May mga requisitions at may mga seal.
May mga selyadong at ang mga apartment na ito, tinawag silang mga apartment ng mga Hudyo.
Alam na.
Iniisip ko ang mga mansyon ng Rothschild, Halimbawa.
Ang Rothschild mansion, sa avenue Foch, nagiging punong-tanggapan ng Sipo-SD,
kilala bilang Gestapo at ang nakakatakot na SS, mga security squad.
Ito ang armadong pakpak ng partidong Nazi, kilala sa kanyang walang awa na kalupitan,
patungo sa mga kaaway ng Reich.
- Sa bawat oras, ibinabalik ang lugar na ito.
Lumiko kami sa lugar at binibigyan namin ito ng bagong layunin.
Ngunit sa ngayon, ang SS at ang Sipo-SD ay hindi kunin lamang ang kanilang mga marka, nang maingat.
Ang tunay na kapangyarihan ay nasa kamay ng Wehrmacht, ang hukbong Aleman, ngunit sa ngayon lamang.
Sa mga hinihinging hotel at gusali,
mayroon ding dalawang ospital sa Lariboisière at ang Pitié Salpêtrière.
Isang dental clinic sa 13ᵉ arrondissement.
Mayroon ding mga kuwartel, tatlo sa mga ito ay nasa sentro ng lungsod, Prince Eugene, Military School at kahit Polytechnic.
Dito matutuloy ang mga sundalo sa ilalim ng mas simpleng mga kondisyon.
- At siyempre, ilang mga borough ay may pribilehiyo.
At ang silangan ng Paris ay isinasaalang-alang ang red light district, ang komunistang distrito.
Ang 10ᵉ, ang 11ᵉ, ang 19ᵉ, ang 20ᵉ. Doon, kakaunti ang presensya ng Aleman.
Ang mananakop ay nag-utos ng curfew.
Walang tao sa mga lansangan ng Paris mula 11 p.m.
At ang mga bintana ay dapat na naka-block.
Nais ng mga Aleman ang isang desyerto na lungsod at nakikita mula sa langit, hindi nakikita sa gabi.
Ang mga pintuan ng kabisera ay inilalagay sa ilalim mataas na pagbabantay.
Sa pagitan ng mga tangke at mga hadlang sa kalsada, lahat dapat magpakita ng paa
para makapasok sa Paris.
Ang Pranses, siyempre, kundi pati na rin ang mga sundalo ng Reich.
Sesame, ang Ausweis, isang pass, may bisa mula sa ilang oras hanggang ilang buwan.
Upang makuha ito, magtungo sa Komandantur, Opera Square.
- Ang Kommandantur ay ang katumbas ng isang French town hall.
Inaayos nito ang lahat ng usaping pang-administratibo araw-araw.
At inihahatid ang lahat ng mga papeles na nangangailangan pahintulot mula sa mga Aleman.
Ngunit ito rin ay gumaganap bilang isang reception point, para sa mga sundalong Aleman.
Nahanap nila ang lahat ng kanilang hinahanap, sa Kommandantur.
At para makasigurado talaga na Paris naging Aleman,
ang pangunahing sangang-daan ng kabisera tingnan ang mga panel na ito ay umunlad
upang idirekta ang mga tropa sa mga estratehikong lokasyon.
Mga ospital, kuwartel at siyempre mga command center.
Noong tag-araw ng 1940, nabago ang Paris sa isang lungsod ng Aleman.
- At narito ang parada, na pumuputong sa oras na ito ng kaluwalhatian.
Unang pagpapakita ng puwersa ng mga bagong panginoon, parada ng tagumpay,
sa paanan ng Arc de Triomphe.
10,000 kawal na gumagasa, sa isang desyerto na daan.
- Ang mga yunit ng Aleman ay gumawa ng kanilang unang parada ng tagumpay.
Hindi sa Champs-Élysées, gaya ng madalas na sinasabi,
ngunit sa Avenue Foch.
Makikita mo ito sa mga larawan.
Ang Arc de Triomphe ay medyo pahilig.
Kung nais mo ang aking opinyon, ito ay isang pagtatangka para hindi masyadong masaktan ang mga Pranses.
Gayunpaman, para sa mga lalaking ito, ito ay isang dakilang sandali ng kapangyarihan.
Naalala ng isang batang Austrian na sundalo.
"Nadama namin na kami ang mga panginoon ng mundo, habang tumatawid ng Paris.
Sa tingin ko, normal lang itong pakiramdam para sa isang sundalo.
Ipinagmamalaki namin na natalo namin ang mga Pranses kasing bilis."
Ngunit ang pinakamahusay ay darating pa.
Ang pagsuko ng namamanang kaaway, Makalipas ang 10 araw.
- Ang monumento ng Gallic na pagmamataas ay natatakpan ng bandila ng Reich.
Si Hitler ay gumagalaw nang personal.
Hinihiling niya na maganap ang pagsuko ng mga Pranses gaya ng sa mga German 22 taon na ang nakalilipas, noong 1918.
Una ang lugar, ang paglilinis ng Rotonde, malapit sa Compiègne, 50 km hilaga ng Paris.
At pagkatapos ang bagon na ito ay espesyal na kinuha mula sa isang museo.
Ito ay sa parehong table na Pranses at pinirmahan ng mga Aleman ang armistice,
noong Nobyembre 11, 1918.
Ang Führer ay nagtagumpay pagkalipas ng ilang araw na may sorpresang pagbisita sa Paris sa 6 a.m.
Ang tanging paglalakbay niya sa lungsod na ito ay nabighani sa kanya mula noong kanyang kabataan.
- Siya ay nasa Eiffel Tower, sa Trocadero.
Kung saan kinuha namin ang sikat na litrato niya.
Pagkatapos ay pumunta siya sa opera.
Mayroong kahit isang concierge na may mga susi at sino ang maaaring bumisita sa delegasyon na ito.
Sa pagbisitang ito, nabanggit ni Hitler na mayroon mga pagbabago mula sa mga plano
na kanyang pinag-aralan noong kanyang kabataan.
Ang mga planong ito ng Opera, alam niya ang mga ito halos sa pamamagitan ng puso.
At totoo nga, kinumpirma sa kanya ng concierge nagawa na ang gawaing iyon.
Makikita mo kung gaano siya nabighani, ng lungsod na ito.
Mamaya, ipagkakatiwala ni Hitler ang kanyang arkitekto, Albert Speer.
"Ito ang pangarap ng buhay ko para makabisita sa Paris.
Madalas kong iniisip kung sisirain ang Paris.
Pero kapag nakapag-rebuild na kami ang bagong Berlin.
Ang Paris ay magiging anino lamang nito.
Kaya bakit sirain?"
Ang pagkahumaling na ito para sa Lungsod ng Liwanag, Ibinahagi ito ni Hitler kay Joseph Goebbels,
Ministro ng Nazi Propaganda.
Para kay Goebbels. Ang Paris ang magiging showcase city ng Reich.
Ang lugar kung saan maganda ang buhay, basta German ka.
- Sa mga mata ni Goebbels, kailangang hawakan ni Paris isang espesyal na lugar sa loob ng Reich.
Mabilis niyang naunawaan na kailangan itong panatilihin ang kapaligiran at ang kakaibang katangian ng lungsod na ito.
Magtatag ng karaniwang order ng Aleman sa Paris.
Gawing pangalawang Berlin ang Paris.
Hindi ito sa interes ng mga Aleman.
Paris, ang showcase city, ay upang maging isang atraksyon para sa mga sundalo.
Kung saan maaari silang magkaroon ng mga pakikipagsapalaran.
Ang Paris ang magiging lungsod ng pahinga ng mandirigma.
Kung saan makakalimutan niya ang mga paghihirap mga larangan ng digmaan.
At kung nanalo ang mga Aleman sa digmaan.
Magagawa ba nilang manalo ang puso ng mga Parisian?
Katapusan ng tag-init 1940, na may pinirmahang armistice,
ang digmaan ay mabuti at tunay na tapos na, at least sa France.
Wehrmacht troops ngayon ay naging sumasakop sa mga tropa.
Unti-unti, nahuhulog ang pang-araw-araw na gawain.
- Una doon ay ang mga permanenteng manggagawa na nagtatrabaho sa iba't ibang administrasyon.
Nasa pagitan sila ng 20 at 25000 at hindi madalas magbago.
Sa Paris, hindi na kailangan ng mga tropang panlaban, ngunit may contingent pa rin ng mga sundalo
na maaaring pakilusin kung sakaling magkaroon ng kaguluhan.
Pagkatapos ay mayroong industriya sa paligid,
na gumagawa ng mga sandata para sa mga Aleman.
Lalo na ang mga tanke.
At kailangan ng mga sundalo upang subukan ang mga ito.
Pero hindi lang lalaki sa hukbong Aleman.
Mga auxiliary ng mga kabataang babae ng Wehrmacht dumating bilang reinforcements.
Sila ay bumubuo ng mas mababa sa 10% ng mga manggagawa, ngunit mag-ambag sa pagsisikap sa digmaan,
sa pamamagitan ng paghawak ng mga posisyon at pagpapalaya kaya mga lalaking sumali sa harapan.
Kadalasan sila ay mga sekretarya o operator, sa mga transmission.
Ang mga Pranses ay agad na nakahanap sa kanila ng isang palayaw, Ang Gray Mice.
And if she commit, it's not necessarily para sa mga kadahilanang ideolohikal.
- Napaka classy ng uniform. Isa siyang sastre.
Ang isang sastre ay isang bagay napaka-elegante noong panahong iyon.
Kaya't nag-alok ang hukbo ng isang sastre sa mga babaeng ito, na hinding hindi niya kayang bayaran.
Karamihan sa kanila ay nagmula sa mga tahanan medyo mahinhin at natagpuan na ang uniporme na ito
ay isang bagay na napakaespesyal.
Pinapayagan din sila ng digmaan na makatakas sa mga tungkulin maybahay na ipinataw ng ideolohiyang Nazi.
Bilang isang bonus, natuklasan niya ang bagong imperyo ni Hitler kasama ang hiyas nito, ang Paris.
- Noong na-assign sila sa Germany o sa Austria, medyo nabigo sila,
dahil gusto niyang mag-abroad.
Kabilang sa mga paboritong destinasyon, meron syempre France at lalo na Paris.
Ito ay numero uno, Paris.
Lungsod ng fashion at lungsod ng pag-ibig.
Kabilang sa kanila si Gertrud, mula sa isang maliit na nayon sa hilagang Alemanya.
Isa siya sa mga maswerteng iyon na nakatalaga sa Paris.
Siya ay 20 taong gulang noon.
- Wala akong tiyak na ideya tungkol sa naghihintay sa akin sa Paris.
Natuwa lang ako na hindi ko natapos sa isang pabrika ng armas ng Aleman.
Na-assign ako sa transport kommandantur north.
Dumating si Gertrude noong 1940 kasama ang isang grupo ng 30 batang babae.
Nakatira sila sa isang hotel malapit sa Madeleine.
Sa Paris, lahat ay bago para sa kanya.
- Kami ay nasa isang metropolis.
Karamihan sa atin ay hindi alam hindi ang malalaking lungsod.
Nakaramdam kami ng dayuhan, medyo nawala.
Kailangan mo talagang pumasok sa iyong ulo na nasa France na kami at wala na sa Germany.
Sa simula, hindi kami pinapayagang lumabas mag-isa mula sa aming hotel.
Hinatid na kami sa aming trabaho.
Medyo natakot kami.
Hindi namin alam kung kamusta ang mga Pranses reaksyon sa aming presensya.
Ano ang magiging reaksyon ng mga Pranses?
Ito ang pag-aalala ng mga tauhan.
Walang tanong na palayain ang mga sundalo sa ligaw.
Para sa kanyang unang buwan ng pananatili, si Private Klaus ay naka-consign sa isang Parisian barracks.
- We had to settle down muna sa aming barracks, sa military school.
Paghanap ng ating mga marka, paglilinis ng ating mga uniporme.
Alam mo, ang pang-araw-araw na buhay ng isang sundalo ay palaging nakaayos sa minuto.
Palagi kaming naghahanap ng mga bagay na gagawin mo. Hindi kami nagsasawa.
Pero hindi kami pinayagang lumabas kaagad.
At ang mga utos ay nagmula mismo sa Führer, na may petsang Hunyo 18, 40.
Ang sundalo ay dapat maging halimbawa ng espiritu Militar ng Aleman, sa mga tuntunin ng katuwiran,
masayahin, lalaki, sa lahat ng sitwasyon.
Sa madaling salita, inuutusan ni Hitler ang bawat sundalo kumilos sa tamang paraan sa mga Parisian.
Layunin na gawing kakampi ang kalaban.
Noong 1940, nadama ng populasyon ng Pransya na inabandona sila ng sarili niyang gobyerno.
Sa panig ng Aleman, napagtanto namin na ang kawalan ng pag-asa at galit ng mga Pranses
laban sa kanilang estado ay isang pagkakataon na manindigan sa magandang liwanag.
Sa pinakamataas na antas, tinatakan namin ang isang kasunduan noong Oktubre 1940.
Nang makilala ni Hitler si Marshal Pétain, sa Montoire.
Sa pakikipagkamay na iyon, ang matandang mandirigma ng Verdun opisyal na pangako,
ang pakikipagtulungan ng gobyerno ng Vichy sa susunod na master ng Europa.
Nananatili na itong makuha ang puso ng mga Parisian.
Magsisimula ang isang tunay na operasyon ng pang-aakit.
Araw-araw lumilitaw ang mga sundalo sa Champs Elysees.
Impeccably pinakintab na bota at sa perpektong pagkakasunud-sunod.
At pagkatapos ang napakalakas na simbolikong kilos na ito.
Dumating sila upang magnilay-nilay sa libingan ng Hindi kilalang sundalo, sa ilalim ng Arc de Triomphe.
Isang napaka kalkuladong pagpupugay.
- Ang mga Aleman ay may reputasyon maging mga barbaro, lalo na sa France.
At pagkatapos ay dumating ang mga barbaro.
Pero natuklasan namin na hindi siya kamukha sa mga barbaro
at hindi sila ganoong inaasal.
Hindi pala sila kumakain gayundin ang maliliit na bata.
Isang bagay na hindi namin masyadong sigurado noong una.
Nagkaroon sila ng aura ng mga nanalo.
Nabighani nila ang lahat, nang walang pagbubukod. Kahit mga lalaki.
Maiintindihan natin na ang pagdating ng mga sundalong ito, sa kanilang maayos na mga uniporme,
kanilang leather boots sa kanilang motorsiklo ay isang tunay na sensasyon.
Sa hagdan ng Paris Opera at sa mga pampublikong hardin,
sinusubukang manligaw ng mga bandang militar ang mga Parisian
at ang mga canteen ng national soup kitchen sosyalista na namamahagi ng pagkain
libre sa nangangailangan.
- May mga anekdota na nagsasabi kaysa sa mga batang Pranses
na naglaro ng digmaan lahat ay gustong maging mga sundalong Aleman.
Dahil sila ang nanalo.
Ginawa na ng propaganda ang trabaho nito.
Kaya, mula Hulyo 40, bumalik ang mga Parisian mula sa kanilang pagkatapon.
Kabilang sa kanila, si Jean-Claude, isang 19-taong-gulang na Parisian.
Natuklasan niya ang kanyang lungsod at ang mga bagong panginoon.
- Bumalik kami sa Paris at nakikita ko pa mga poster kung saan
nakita namin ang isang malaking nakangiting sundalo may bata sa kanyang balikat.
At may nakasulat na Populasyon na inabandona, magtiwala sa mga sundalong Aleman.
Tinamaan ako nito. Napatingin kami dito na parang hindi makapaniwala.
Hindi kami sigurado kung gusto mo. Hindi namin alam at walang partikular.
Pero kung tutuusin, bumalik kami, kalmado ang lahat.
Ang pinakamasamang takot ay napapawi sa magkabilang panig.
Para sa mga sundalong Aleman, ang 40 taon magiging sa lahat ng kasiyahan.
At si Klaus, ang sundalo ng Berlin, ay sa wakas ang kanyang unang bakasyon.
- Paris iyon.
Ayan, ako yun, sa unang palapag ng Eiffel Tower.
Umakyat kami sa unang palapag, dahil sira ang mga elevator
at ito ay napakataas na.
Pantheon, Notre-Dame Dame.
Maingat ang mga alaala ni Klaus inayos sa isang marangyang album na inaalok
ng hukbo ng Reich.
Mga takip ng katad, swastika helmet at ang inskripsiyong ito sa Aleman.
"Ang aking serbisyo militar."
Ang mga maliliit na talaarawan sa paglalakbay, magiging sila libu-libo upang gawin itong maingat.
Nilagyan ng camera at camera, Sumakay ang mga sundalong Aleman
para sa mga guided tour, nararapat na pinangangasiwaan sa pamamagitan ng mataas na utos.
Sa harap ng Sacred Heart, Notre Dame, ang Opera, ang Louvre, ang Invalides,
hindi nakakalimutan ang Trocadero at ang Eiffel Tower.
Itinatanghal nila ang kanilang sarili sa Lungsod ng Liwanag, na ngayon ay sa kanila na.
Nagtatapos ang mga guided tour na ito lubhang simboliko.
Sa Hall of Mirrors sa Palasyo ng Versailles, ang parehong kung saan ang kasumpa-sumpa kasunduan para sa Alemanya
ay nilagdaan noong 1919.
Ang paghihiganti ay perpekto.
- Para sa aking bahagi, hindi ko ito tinatawag na turismo. Binibigyan nito ng halaga ang hanapbuhay.
Kitang-kita natin na inilalagay ng mga sundalong Aleman ang kanilang mga sarili sa entablado bilang mga nanalo at mga bagong panginoon.
At iyon ay pinaghahanap nina Hitler at Goebbels.
Ang mga sundalo ay kailangang kumuha ng litrato upang sumaksi sa kanilang maluwalhating tagumpay
at ipadala ang mga larawang ito sa bahay upang ipaliwanag sa kanilang mga pamilya ang mga merito ng digmaang ito.
Sa album ng sundalong ito, ang mga larawan at ang mga komento ay malinaw.
"Ayan na, ang mga bagong master"
komento niya sa kinunan na larawan sa harap ng Palasyo ng Versailles.
At ang larawang ito ng estatwa ni Louis XIV pinugutan ng ulo ay nagbibigay inspirasyon sa isa pang komento.
"France na walang ulo."
- May kabalintunaan, siyempre, ngunit higit sa lahat ang ideyang ito na sila ang mga bagong mukha.
O itong isa pang album ng isang opisyal kasama ang larawang ito na kinunan sa bubong ng Arc de Triomphe.
Ang boot sa rehas, ang pose ng bagong master ng Paris
ay maingat na pinag-aaralan.
Sa mga bansang sinakop, ipinagbabawal ang pagkuha ng litrato sa populasyong sibilyan
at sa parehong oras, ang mga sundalo ay kailangang ugali ng kumpiskahin ang lahat ng mga camera.
Kaya walang natira ang mga sibilyan.
Ang mga Aleman lamang ang may karapatan para kumuha ng litrato
at sinamantala nila ito.
Ngunit para sa mga kabataang Aleman na ito, ang tunay na kuryusidad ay nasa ibang lugar.
Sino ang mga Parisian na ito?
- Ito ay isang bagong mundo para sa akin, ngunit hindi ako makapagsalita sa Pranses,
dahil hindi ako nagsasalita ng kanilang wika.
Kaya nanatili akong tahimik.
Nanatili ring tahimik ang mga Pranses, dahil hindi sila nagsasalita ng isang salita ng Aleman.
Sinubukan ng batang operator na si Gertrud ang kanyang kapalaran sa kanyang ilang mga salita ng Pranses na natutunan sa paaralan.
Nagsisimula ito sa janitor at ang mga katulong ng kanyang hotel.
- Palagi akong nag-e-effort para makipag-usap sa kanila.
Sila ay mas nakalaan kaysa sa anumang bagay.
Nagkaroon sila ng kanilang pambansang pagmamalaki.
- Paano mo gustong magustuhan ako ng mga taga-Paris? Tinalo namin sila.
Tinanggap ng mga Pranses ang kanilang kapalaran.
At tinanggap ko ang akin. Namuhay kami ayon sa prinsipyong ito, ganoon.
Lahat ng tao mula sa aming panig.
- Sinubukan naming magpanggap na hindi namin sila nakita.
Sa kalye, ilang beses, nangyari sa amin upang tumawid sa mga detatsment ng Aleman,
na nagpunta mula sa isang punto patungo sa isa pa.
At nang makita namin silang paparating, kunwari, papunta kami sa isang shop window.
At tumingin sa loob ng mga bintanang ito, ang ibig sabihin ay pagtalikod sa kanila.
Ito ay sa pag-alis ng kanyang hotel na Gertrude tumuklas ng ibang uniberso,
ibang kaisipan, ibang paraan ng pamumuhay.
- Ang Pranses ay medyo mababaw. Hindi nila sineseryoso ang buhay
hindi katulad ng mga Aleman.
Para sa mga Aleman, ang mga Pranses ay mababaw, malayo, walang pakundangan
at ang mga Parisienne ay ang pagkakatawang-tao ng diyablo.
Sa isang liham sa kanyang asawa, Si Pribadong Ernst ay nagalit sa kanilang tindig.
"Hindi ka naniniwala sa iyong mga mata, makita ang maldita make-up,
na ang mga babae ay nagpapahid ng kanilang mga mukha.
Kung ginawa ito ng aking asawa, Iimpake ko na ang mga bag ko at aalis kaagad.
Ito ay hindi kapani-paniwala!
Kadalasan kailangan kong mag-isip tungkol sa ibang bagay, kung hindi, ako ay sinasamsam ng marahas na pagduduwal.
Ang kanyang matingkad na mapupulang labi, ang mga mukha ay pininturahan ng dilaw, yung mga kilay na naka-highlight sa black
at ang kanyang nakakasilaw na nail polishes.
Sa likod nitong marangya nagtatago ng malaking kalokohan.
Para sa mga German, ito ay isang culture shock.
Ang mga Parisienne ay ibang-iba sa ideal Ang babaeng Aleman na itinaguyod ng propaganda ng Reich.
Nag-aalala tungkol sa pag-uugali ng mga tropa, ang Wehrmacht ay maglalaan pa ng isang buong kabanata
sa mga babaeng Pranses sa opisyal na gabay nito, Paris na nakita ng mga Aleman.
“Malandi ang Parisienne. Ngunit kahit na siya ay may likas na ugali
upang paglaruan ang kanyang mga ari-arian ng babae, siya ay may napakalakas na pakiramdam ng pamilya
at isang malaking pagmamahal sa kanyang mga anak.
- Nais naming maiwasan ang hindi pagkakaunawaan sa pamamagitan ng pagpapaliwanag sa mga sundalo na may iba pang mores sa France.
Ang isang Frenchwoman ay hindi isang patutot o isang madaling babae.
Dahil lang sa kamukha niya kung ano ang magiging tulad ng isang puta sa Germany.
Ngunit sinubukan ng ilang mga sundalo ang kanilang kapalaran.
- Kaya may ilang naghahanap contact syempre!
Sa mahabang paglalakad nila miss.
Sinabi nila iyon upang subukang makipag-ugnay. Ito ay gumana minsan.
Ang staff, gayunpaman, ay may malabong tanawin anumang pakikipag-ugnayan sa pagitan ng kanyang mga tropa at ng mga Parisian.
Mayroong kahit napakatatag na mga tagubilin ibinigay sa mga sundalo.
“Iwasang makipag-ugnayan sa populasyong sibilyan.
Bawal magdala ng mga babaeng Pranses sa kotse ng kumpanya
o hawakan mo sila sa braso."
- Ang Kawal na Masyadong Malapit kasama ang populasyong sibilyan,
ay tuluyang makakalimutan ang kanyang tungkulin bilang isang sundalo. At iyon ay isang malaking problema para sa hukbo.
- Ang Paris ay nagkaroon ng palayaw ng lungsod na walang mga mata.
Tumingin ang mga Aleman sa Pranses na hindi sila pinansin.
Ngunit ito ay hindi mapapanatili sa mahabang panahon.
Hinati ng digmaan, hinati ng wika, nahahati sa kultura.
Paano ang mga Bagong Panginoon at ang Natalo magsasama ba sila sa Reich na ito
ng 1000 taon na ipinangako ni Hitler?
Ngunit ang Paris ay may maraming mga pakinabang, kung saan ang mga mananakop ay magpapatalo.
Huling tag-araw 1940, kinuha ng mga sundalong Aleman pagmamay-ari ng puso ng Paris.
At mga terrace ng cafe.
Pero hindi lang.
Namumuhunan din sila sa mga tindahan.
Paris sa simula ng pananakop, ay isang tunay na kuweba ni Ali Baba.
- Ang mga Aleman ay nagkaroon ng kasiyahan sa pagbili.
Gusto niyang bumili ng mga bagay na hindi nila mahanap wala sa bahay, medyo parang turista.
Binili nila lahat ng kaya nila.
Sabi ng mga Pranses kaya natin kahit na ibenta sila ng isang basque mula 1870
at binili pa nila.
- Mula sa sandaling wala na tayo sa digmaan, ngunit sa isang okupado na sitwasyon.
Ang relasyong komersyal na itinatag ay talagang klasiko.
Kung ang isang sundalo ay tumangging magbayad, ito ay pagnanakaw. Malubhang pinarusahan ng korte militar ng Aleman.
Sa unang pagkakataon sa kanilang buhay, may paraan ang mga sundalo.
Ang suweldo ng 90 Reichsmark, ito ay katumbas ng minimum wage ngayon.
Maliban doon sa isang bagong paborableng halaga ng palitan sa nakatira, ang kanyang kapangyarihan sa pagbili
ay pinarami ng apat.
At ito ay pocket money lamang, sapagkat ang mga kawal ay pinakain,
tinatanggap sa gastos ng France.
Pagkatapos ay natuklasan niya ang kagalakan ng pamimili.
- Bumili ako ng pabango, tinawag ito, Gabi sa Paris.
Binibili ito ng lahat ng mga sundalo noon, ito ay isang asul na bote na may mga bituin.
Sa totoo lang, hindi ko rin maalala kung masarap ang pakiramdam.
Ngunit ang bote ay napakaganda.
- Walang kahit isang sundalo na wala kahit isang beses
nagpadala ng silk stockings sa isang sulat, sa kanyang kasintahan.
Ito ay ang malaking luho.
- Ito ay ganap na kinakailangan na natuklasan namin ang mga department store.
- Sa Tatlong Kuwarter at Galeries Lafayette.
Ito ay isang tunay na pakikipagsapalaran para sa amin.
Hindi namin alam malalaking tindahan na ganyan.
Sanay na kami sa maliliit na tindahan sa nayon.
Tuwang-tuwa kaming nakahanap kakaibang prutas,
na nanggaling sa malalayong lupain.
Saging, hindi pa namin nakakain.
At para sa mga opisyal na may dobleng suweldo, mas maganda pa.
Sa mga kundisyong ito, pinapayagan ang ilang dagdag, kaysa sa high end.
Ito ang kaso ng opisyal na ito, si Hans Lorenz.
Sa loob ng 4 na taon, isa lamang ang kanyang kinahuhumalingan, palayawin ang kanyang anak na si Peter, pauwi.
- Mayroon akong pinakamagandang ski sa mundo, isang magandang French bike,
na hindi matagpuan sa Alemanya.
Binili niya lahat iyon sa Paris.
At ang aking ama ay nagbalik din ng mga magagarang pabango
at magagandang alak mula sa Burgundy at Bordeaux.
May klase pa siya, tatay ko.
Para siyang tandang sa Paris.
Ngunit ito ay hindi lamang tungkol sa mga mamahaling bagay, na itinakda ng mga Aleman ang kanilang mga tanawin.
Nakakapagtaka, bumili sila ng pagkain para pauwiin siya.
Sa pinakapuso ng matagumpay na Reich.
- Nagpadala pa sila ng kalahating baboy o sariwang itlog,
indibidwal na nakabalot sa mga kahon na may palaman.
Nais ng sundalo na gampanan ang kanyang tungkulin bilang isang lalaki at ng isang ama,
upang tulungan ang kanyang sarili, na kinailangang ipagtanggol ang sarili.
Ang pagiging malayo sa bahay, lahat kung ano ang maaari nilang gawin upang mag-ambag sa sambahayan,
ito ay upang magpadala ng maraming produkto hangga't maaari.
At ito ay bahagi sa parehong oras ng diskarte sa Reich.
Mas maraming sundalo ang ipinadala mula sa mga biniling bagay sa mababang presyo sa mga bansang nasakop,
ang mas kaunting kakulangan sa Alemanya.
- Ang France ay isang reserba para sa Alemanya.
Sa isang digmaan na patuloy pa rin at kung kaninong mananakop hindi pa nakikita ang wakas, noong 1940.
Ang layunin ay upang samantalahin ang lahat ng mga mapagkukunan ng bansang ito upang ipagpatuloy ang digmaan laban sa England.
Ang mga padala ay nagiging napakarami, na ang Reichspost, ang Reich post office, ay nalulula.
Nagpasya siyang limitahan ang bigat ng mga pakete bawat sundalo.
Ang mga bagong panginoon ay sumuko sa tunay na opisyal na pagnanakaw.
Dalawang-katlo ng produksyon ng agrikultura ng Pransya at pang-industriya ay nakalaan para sa nakatira.
Isang hindi pantay na dibisyon ang binalak sa pamamagitan ng mga tuntunin ng armistice.
Alam ng mga Parisian noon isang tunay na kakulangan ng pagkain,
kundi gatong din.
Ang isa pang pagnanakaw ay nagpapatuloy nang mas maingat.
Iyon sa mga gawa ng sining na ninakaw mula sa dakila Mga kolektor ng mga Hudyo sa Paris.
Lalo na para kay Goering at Hitler, dakilang mahilig sa sining.
- Dumating ang goering nang higit sa 20 beses at siya ay dumating upang tulungan ang kanyang sarili.
Kaya nariyan ang pang-aagaw ng ari-arian ng mga Hudyo, Syempre.
At ang spoliation, ang pag-alis ng laman ng mga apartment, na pag-aari ng mga Hudyo, Freemason,
Amerikano o Ingles. At mayroong pag-uuri ng mga bagay.
At ang pinakamagagandang piraso ay isinantabi. Kaya nga, ito ay pagnanakaw!
Organisado at pamamaraang pagnanakaw.
Sa pagitan ng 1941 at 1944, 29 na convoy ang umalis Paris para sa Reich.
Kinakatawan nila ang kabuuang 138 bagon puno ng 4170 crates.
Ang pinakamalaking pagnanakaw ng mga gawa ng sining lahat ng oras.
Hindi pa alam ng mga Aleman, ngunit ang tamis ng pananakop ng Paris
malapit nang matapos.
Hunyo 22, 1941.
4000 km mula sa Paris, ang mga tropa ng Wehrmacht lusubin ang Unyong Sobyet.
Inilunsad ni Hitler ang Operation Barbarossa.
Nag-aapoy na naman ang Europe sa Silangan.
Isang pagbabagong punto para sa digmaan, kundi para din sa Paris.
Ito ang simula ng armadong paglaban.
Sa istasyon ng metro ng Barbès sa 18ᵉ,
Alphonse Moser, kadete ng militar ng Kriegsmarine,
ay binaril patay ni Pierre-Georges.
Mas kilala sa kanyang pseudonym Fighter. Koronel Fabian.
- Sa pagtatapos ng 1940, ang populasyon nagising mula sa pagkabigla ng pagkatalo.
Ang mga mag-aaral at mag-aaral sa high school ay nagpapakita ng laban ang trabaho sa Champs Élysées,
sa Araw ng Armistice 1918.
Inaresto sila sa isang operasyon pinagsamang pagitan ng mga Pranses at mga Aleman.
Ito ang mga unang palatandaan na nagpapahiwatig nagbabago ang opinyon ng publiko.
Itong mapayapang demonstrasyon ng mga estudyante nagdudulot ng matinding panunupil.
Demonstrasyon o pag-atake?
Anumang aksyong anti-German ay mananagot sa parusang kamatayan.
Isang pangungusap na binibigkas sa panahon ng isang papet na paglilitis.
Paano kung hindi mahanap ang mga salarin?
Ang Wehrmacht ay naglalapat ng walang awa na mga hakbang dinidiktahan ng Berlin.
- Mula sa sandaling isang miyembro ng Wehrmacht ay pinatay.
At higit pa kung ito ay ng mas mataas na ranggo.
Ang isang quota ay itinatag.
100 hostage para sa isang German na pinatay.
At ang mananakop ay nagpahayag ng mga pangungusap nito, sa mga poster na nakalimbag sa parehong wika.
Mga sentensiya ng kamatayan sa bawat oras.
Ang layunin ay simple, upang maghari ng takot.
- Lagi kaming natatakot pagdating namin sa istasyon ng subway sa umaga,
magkaroon ng pulang poster, na nagsasaad ng mga pangalan ng mga tao
na binaril ng mga Aleman.
Naalala kong binasa ko ang poster na nagpahayag ng pagbitay kay Estienne d'Orves.
Ang batang kapitan ng French navy ay isa sa 100 hostage na pinatay,
kasunod ng pag-atake ni Barbès.
- Medyo nakakatakot din.
Naramdaman namin ang kamay ng okupasyon.
Ibig sabihin ito ay mga tao, na lumaban sa mga mananakop.
Pinaniniwalaan iyon ng Wehrmacht ng mga sundalo sa likod ng bawat lalaki
at lalo na sa likod ng bawat magandang babae, nagtatago ng isang kaaway ng Reich.
Ngunit paano labag sa kalikasan ng tao?
At binigo ang isang buong hukbo ng mga pakikipagtalik?
- Masasabi ko sa iyo na isang kawan ng mga kabataan mga lalaking may mga hormone na nag-aapoy,
Ito ay dinamita.
Napaka delikado. Kailangan mong itago ang lahat.
Ang solusyon ng mga nakareserbang brothel sa mga miyembro ng Wehrmacht.
Isang inisyatiba na hinimok ni Adolf Hitler.
- Kung ang sundalo ay inaasahang magbuwis ng buhay nang walang reserbasyon.
Dapat may kalayaan din siyang magmahal nang walang reserbasyon.
Dose-dosenang mga brothel ay pagkatapos ay requisitioned.
Ang mga manager at mga puta ay Pranses.
Ipinagbawal ang mga babaeng Hudyo.
Mga brothel para sa mga karaniwang sundalo ay nasa mga sikat na kapitbahayan.
Isang kasiyahang hindi maiisip sa Reich.
- Ano ang ipinagbabawal sa Alemanya, ay pinahintulutan sa France.
Hindi ko alam kung ito ba ay kalayaan, ngunit ito ay nagpapahintulot sa akin na tamasahin ang mga bagay
na wala ako sa bahay.
Tulad ng mga brothel halimbawa.
Sa isang liham sa kanyang asawa, Isinalaysay ni Private Gunther ang operasyon
mga brothel at medyo maingat siya.
"Honey, hindi ako pumunta.
Dapat sabihin na ang mga taong ito hindi talaga ako gusto.
Sinasabi ng mga istatistika na ang isang kalapating mababa ang lipad isang average ng 100 pass bawat araw.
Ang record ay 187, isipin kung ano ang dapat nilang kalagayan.
Hello palabas!
At pagkatapos ay mayroong mga nakareserbang brothel sa mga opisyal.
Tulad ng Chabanais, isang iglap mula sa Royal Palace, isang institusyon na naging maalamat sa panahon ng Belle Époque.
O ang napakasikat at napakamodernong One Two Two, matatagpuan ang rue de Provence.
Mga high-end na brothel na may marangyang interior,
oriental na banyo at kasangkapan na nag-iiwan ng puwang para sa lahat ng pantasya.
Ang mga babae ay naghihintay ng mga kliyente sa boudoir na may sulfur na palamuti.
Bihis o hindi. Sila ay pinili.
Ang mga Aleman ay nahuhumaling sa kalinisan.
Ang tunay na kaaway ng Wehrmacht? Mga sakit sa venereal.
- Ang Paris ay may reputasyon bilang isang lungsod ng kasiyahan.
Tama o mali ! Marahil ay tama.
At isang maruming reputasyon ng bayan at ang paniwala ng sanitary ay hindi pareho.
Dahil natuklasan ng mga Aleman na ang mga Pranses huwag maghugas araw-araw.
Kaya ang ideyang ito ng mapanganib na babae, ng venal woman at ng venereal disease.
Ang Syphilis ay hindi isang sakit na nalulunasan sa oras na.
Kaya ang mga brothel ay tulad ng mga Chabanais ay nilagyan ng isang gynecological office,
kung saan kinokontrol ang mga babae dalawang beses sa isang linggo.
Ngunit hindi lang iyon.
Ang mga sundalo ay sumasailalim din sa mga tseke at mga pang-iwas na paggamot.
Sa mga ipinamamahaging listahan ay lilitaw sa kaliwa mga address ng mga brothel
at sa kanan ng mga botika ng pagdidisimpekta.
Dapat pumunta doon ang mga sundalo bago at pagkatapos ng bawat ulat.
At sa ganoong kapaligiran, madaling magkamali.
Isang hindi nasisiyahang sundalo at ito ang ekspedisyon nagpaparusa sa isang bahay-aliwan.
- Kinailangan naming ipakita sa kanila kung sino ang mga panginoon. Hindi namin pinalampas iyon.
Pumasok kami sa gulo. Bahagya kaming humila sa lahat ng direksyon
at umakyat kami para tingnan ang p***.
Hinubaran namin siya, tinapon namin ang mga gamit niya sa labas ng bintana at binugbog nila siya.
Pinanood lang kami ng mga tao sa ginagawa namin.
Ito ang aming paghihiganti.
Nasa taas na kami ng aming kapangyarihan.
Ang ilang mga sundalo ay naghahari ng takot.
Naaalala ng sundalong Austrian na si Heinz.
- Kung kinasusuklaman nila tayo, kasalanan natin ito.
Mayabang kami.
At habang nagpapatrol, nag-check kami kung iginagalang ng mga tao ang curfew
at kung ang mga kurtina ay maayos na iginuhit.
At nang makakita kami ng liwanag, pinaputukan ng mga opisyal ang mga bintana.
Ito ay dahil sa bagay na ito na talagang kinasusuklaman tayo ng mga tao.
Isyu para iwasan ng mga tauhan ang mga slippage nito sa lahat ng mga gastos.
Sa puso ng Paris, ginawang muli ng mananakop ang Alemanya sa mga pinaka-prestihiyosong kapitbahayan.
Mayroong dalawang German bookshop, rue de Rivoli at sa Champs Élysées.
Tatlong sinehan ang na-requisition, dalawa sa Champs-Élysées at sa Rex,
na may malaking silid na 2000 upuan.
Sa menu, mga pelikulang Aleman, romantikong nursery rhymes, kundi puro at simpleng propaganda din.
- Ito ay kinakailangan upang muling buuin ang isang bahagi ng Germany para sa mga sundalo nito,
bigyan sila ng kanlungan ng kapayapaan.
Ang malaking hamon ay sakupin sila at naglalaman ng mga ito.
Halimbawa, kailangan nilang magawa ipagdiwang ang Pasko sa paraang Aleman.
Kinailangan nating hayaan silang mabuhay, medyo parang sa bansa.
Napakahalaga noon.
Bilang karagdagan, ang Paris ay may ilang mga tahanan para sa mga sundalo.
Ang pinakamahalaga ay nasa Place de Clichy, sa Saint-Michel at sa Champs Élysées.
Sa ilalim ng larawan ng Führer, naghahain sila ng tipikal na pagkaing Aleman.
Karot na sopas, pritong isda sinamahan ng hilaw na gulay at patatas.
Lahat sa isang tipikal na kapaligiran ng Aleman.
- Maaari tayong magsaya sa pagkikita at medyo German din,
i.e. ang koronang kape, ang lugar kung saan maaari kang magkape
at kahit kumain ng cake, magbasa ng mga pahayagan sa Aleman, Mga tindahan ng libro sa Aleman.
At pinag-isipang mabuti ang lahat.
Sa mga lugar na ito ay mayroon pa ring makakain.
Sa Parisian brasseries, wala na masyadong natira.
Ang mapa ay nabawasan habang naroon, nagkaroon ng pagpipilian.
At sa bahay ng marangyang airmen sa Boulevard de Courcelles,
may bavarian brewery pa nga matapat na muling itinayo.
Isang bagay para makalimutan nila ang homesickness.
Sa Mga Sulat ni Private Kurt sa Kanyang Nobya Dorrit, nabasa natin:
"Masarap talaga ang kape at cake at hindi rin masama ang hapunan.
Pagkatapos ay nagpakawala kami ng singaw sa paglalaro ng ping pong.
At nang makita ko ang munting Pranses na waitress, Akala ko ikaw na, aking munting puso.
Naramdaman kong nag-iisa ako. I would so love to be with you.
At pagkatapos ay mayroong cafe ng mga sundalo na si Madeleine, malapit sa sikat na simbahan.
Ang pinaka maluho, ang pinakasikat din.
Tagapamahala ng libangan sa Wehrmacht ay si Heinz Lorenz,
ang opisyal na nagpadala ng pinakabagong mga bisikleta sa kanyang anak sa Germany.
Sa kanyang mga alaala, inilalarawan nito ang kapaligiran ng mga lugar na ito.
- Ang cafe ay binagyo, ito ay nakakatakot.
Ang gusto lang niya ay kumain ng cake at kalimutan ang digmaan, sa ilang sandali.
Ang mga sundalo ay nahuhumaling sa mga matatamis.
Ang pinaglingkuran namin ay tiyak na hindi mataas na gastronomy.
Mahina ang kalidad ng harina, kaunting gatas at maraming asukal.
Ang pangunahing bagay ay ang dekorasyon at ang mga ngiti ng mga waitress.
Sa isang weekend, naibenta namin ang 22,000 ng mga cake na ito.
Walang kapaguran, nagpupumilit si Officer Lorenz nag-aalok ng lahat ng uri ng distractions sa mga sundalo.
- Nag-organisa siya ng mga kumpetisyon sa palakasan.
Tunay na maliit na Olympics.
Mga kumpetisyon sa athletics, karera sa pagtakbo, mataas na lukso.
Sa madaling salita, naroon ang lahat ng mga disiplina.
- Marami akong ginawang sports, lalo na ang paglangoy.
Isang swimming pool ang nakalaan para sa amin, kung saan ako madalas pumunta.
Sinamantala ko ang pagkakataon para makapasa ang aking sertipiko ng first aid.
At pagkatapos ay football, ang pambansang isport sa Germany.
Ang Wehrmacht ay nag-organisa ng isang kampeonato.
Ang Luftwaffe Air Force laban sa Panzer Division, ang armored division.
At sa bawat pagkakataon, sa Parc des Princes, laging mga German ang nananalo.
Si Hans Lorenz ay manghihingi pa ng mga artista kasama mga sundalo para sa mga kumpetisyon sa pagpipinta at pagguhit.
Mga nakakatawang pintor na naka-uniporme tapos go i-set ang kanilang easel,
sa pinakamagagandang sulok ng Paris, tulad ng Montmartre.
Ang resulta ay minsan nakakagulat.
Tulad ng maliliit na guhit na ito ni Private Schmitz, na gumaganap ng kanyang mga pantasya.
Hindi sigurado na maaprubahan ng Führer.
- Nais niyang panatilihing abala ang mga sundalo.
Hayaan silang makaranas ng mga hindi pangkaraniwang bagay.
At iyon ang dahilan kung bakit kami nag-organisa itong mga kumpetisyon sa pagpipinta.
At sa mga sundalo, may isang tunay na artista.
At ang kanyang ama ay hindi nagkukulang sa imahinasyon.
Ipapaayos pa niya ang isang lumang barge, upang mag-alok ng mga sundalong cruise sa Seine.
Araw-araw, 200 sa kanila ang sumasakay, sa turista II,
syempre makikilala, sa watawat ng swastika nito.
Ang tanging sibilyan na bangka ang pinapayagan upang maglakbay sa Seine.
Sa programa, magkabukol tayo, mga romantic ballad at magagandang kasama.
Ang mga biyahe ng bangka ay na-promote sa mga gabay na Aleman na inilathala sa Paris.
Ang pinakasikat sa kanila ay ang Deutsche Wegleiter.
Lalo na ang German Pariscope dinisenyo para sa mga tropa.
Mapa ng metro, programang pangkultura ng Paris, Programa ng Wehrmacht.
Ginagawa ang lahat upang ang sundalong Aleman matatagpuan doon sa dakilang metropolis.
- Ang gabay na ito ay nagiging napakahalaga din para sa mga mangangalakal ng Paris.
Dahil maaari silang maglagay ng mga ad doon.
Nag-aalok ang mga photo studio na gumawa mga larawan sa bahay.
Mga institusyon tulad ng Lido at iba pang mga kabaret i-advertise ang kanilang mga programa,
minsan din sa kulay.
Sinehan, teatro, buhay kultural sa pangkalahatan gumaling ng medyo mabilis.
At ang mga Aleman ay aktibong lumahok dito salamat din sa ganitong uri ng gabay.
Sa ilang buwan, ang Wegleiter ay mula sa 16 higit sa 100 mga pahina.
Ang mga Parisian advertisers ay naghaharutan sa gate.
Mga ad sa German, siyempre.
Fashion salon, furs, furniture, gamit ng sanggol at pati na rin ang mga restawran.
Sa Montmartre, isa sa mga pinakasikat na kapitbahayan ng mananakop,
pinaka sikat na restaurant ay tinatawag na Ina Catherine.
Matatagpuan sa Place du Tertre.
Ito ay puno araw-araw.
At sa magandang dahilan, ang may-ari ng maliit na Parisian bistro na ito, upang iakma ang menu nito sa panlasa ng nakatira.
- French at German culinary panlasa ay hindi pareho.
Halimbawa, hindi gusto ng mga Aleman anumang mollusc
at lahat ng bagay na seafood.
Habang ito ay napakasarap para sa French palates.
Kaya hindi yan nauubos at mas mabuti para sa mga Pranses,
sinong makakain.
Sa menu sa Mother Catherine, Strasbourg sausage sa anim na franc.
Nakakagulat, ang ilang mga gawi sa pandiyeta ng mananakop ay manirahan,
sa French gastronomy.
- Grated carrots, maaaring mukhang kakaiba, ngunit wala iyon bago dumating ang mananakop.
Nagsimula kaming kumain ng grated carrots sa sinakop na France, kasama ang mananakop.
Besides, nagpapatuloy kami.
Ngunit gagawin ng pinakamatapang na sundalo subukan ang lutuing Pranses,
ganap na kakaiba para sa kanila.
Narito ang liham mula sa isang sundalo na nagpasya na gawin ito, sa mga lokal na pakikipagsapalaran sa pagluluto.
"Mahal at magiliw kong asawa, nais kong sabihin sa iyo bagay na magpapatawa sa iyo ng husto.
Isipin na sinubukan ko sa unang pagkakataon snails at kailangan kong sabihin na ito ay mabuti.
Pumikit ako habang kumakain ng una.
Ang hitsura at lasa ay medyo kahawig ng mga bato.
Kaya kong kainin ito araw-araw.
- Paris ay ang lungsod ng unang beses.
Sabi ng isa sa mga babae na natuklasan niya ang mainit na tsokolate.
Hindi pa siya nagkaroon nito noon.
Natuto silang uminom ng champagne, alkohol at kahit absinthe,
na ang ilan ay uminom sa mga bar.
Ang mga opisyal at kawani, sa kanilang bahagi, mamuhay tulad ng mga mogul.
Saksihan ang menu na ito na inihain sa isang gala dinner sa Opera.
Sa menu, talaba, kagat à la reine, fillet ng solong may Brillat-Savarin,
chicken casserole na may mushroom at dauphine potatoes.
At upang matapos, sa kagaanan, Norwegian omelet.
Habang binibilang ang populasyon ng Paris itong mga ration ticket,
ang malalaking mesa na pinahahalagahan ng mananakop ay puno ng hindi makukuhang mga produkto.
Tulad ng sa Maxim's, ang pinakaprestihiyosong address ng kabisera,
Ang paboritong canteen ni Hermann Goering.
Arno Breker, ang paboritong iskultor ng Führer, regular ng lugar, magsusulat mamaya.
"Ang kay Maxim ay isang kapistahan para sa mga mata at panlasa parang hindi ko pa nakita,
hindi bago o pagkatapos ng pananakop.
1941.
Habang nasa Paris ang kapaligiran ay maligaya.
Sa Silangang Europa, nagsimulang mag-ikot ang mga Nazi ang populasyon ng mga Hudyo.
Ito ang simula ng huling solusyon, ang pagpuksa sa mga Hudyo ng Europa.
Tulad ng mga nakakatakot na larawang kinunan sa Latvia, ng mga berdugo mismo.
Dumating ang organizer ng mga masaker na ito sa Paris noong Mayo 1942.
Ito ay si Reinhard Heydrich, pinuno ng SS, mga security squad.
Nakilala ni Heydrich si René Bousquet dito, sa kaliwa sa larawan,
Hepe ng pulisya ng Pransya.
Gagawin niya ang maruming gawain.
- Sinasabi ng mga Pranses sa kanilang sarili:
Kung tayo mismo ang gumagawa ng mga bagay, pinananatili namin ang isang tiyak na awtonomiya
at ilang kontrol sa bansa.
At dahil pumayag ang gobyerno ng Vichy kasama ang mga Aleman sa sangkap.
Mga Batas at Pag-uusig laban sa Hudyo.
Wala naman talagang problema.
Unang panukala, ang dekreto ng Hunyo 7, 1942.
Inoobliga niya ang mga Hudyo ng Paris magsuot ng dilaw na bituin.
83000 mga bituin ay ipinamamahagi sa mga istasyon ng pulisya sa Paris,
tatlo bawat tao.
Taas ng pangungutya, kailangan nilang bayaran ang mga ito may rasyon ticket.
Ang panukalang ito ay malalim na nagmamarka sa mga Parisian.
- Kaya doon, mayroon akong isang napakalinaw na memorya ng pagkakaroon ng nakita isang matandang ginoo na may Legion of Honor.
Isang abogado kaya siya ay may kanyang damit na abogado, ang Legion of Honor at isang dilaw na bituin.
Oo, iyon, dapat kong sabihin na nagulat ako at naantig.
Naantig upang makita ang paghihiwalay ng lahi na ito na katumbas ng wala.
Kinailangan niyang umakyat sa huling subway car.
At sinabi ko sa aking sarili na ako at ang iba, sumakay kami sa kanila.
Sumakay na rin kami sa kotseng iyon.
Nais naming ipakita... Ito ay kaunting pakikiisa ko para sa kanila!
Kung gusto mo.
Ano ang mapanganib, sa wakas, hindi namin alam.
Sapagkat kung sakaling matipon natin ang mga Hudyo na nasa isang bagon.
Hop, pinaikot kami sa kanila.
Hulyo 42, ibinalita ng mga Nazi na gusto nilang i-deport 100,000 Hudyo ng France.
Kaya sumunod ang mga awtoridad ng Pransya.
Ang Hulyo 16 ay ang Vel d'Hiv roundup.
13,152 kababaihan, lalaki at bata ang inaresto, pagkatapos ay ipinatapon sa mga kampo ng kamatayan.
3% lang sa kanila ang babalik na buhay.
- Pumasok ang France sa oras na ito, parang tunay na alipores,
sa programa ng Aleman ng pangwakas na solusyon.
Sa pagitan ng 1942 at 1944, 50,000 Parisian Jews babarilin o ipapatapon sa mga kampo ng kamatayan.
Ito ang mga pinakamadilim na oras na malalaman ang Lungsod ng Liwanag noong panahon ng pananakop ng Nazi.
Taglagas 1942, 2 taon na kumikita ang mga Germans ang tamis ng pamumuhay sa Paris.
Gertrud, ang maliit na operator ng Wehrmacht, ngayon ay may mga paborito niyang sulok.
- Sa Luxembourg Gardens, palagi kong natagpuan may ka-chat.
Nang makita namin ang maliliit na bata. Nakipag-usap kami sa mga ina,
ito ay talagang napaka-kaaya-aya.
Nagpapatuloy siya sa isang pakikipagsapalaran sa kaitaasan ng Montmartre.
Naiintriga sa mga lokal na artistang ito, kumukuha siya ng lakas ng loob sa magkabilang kamay
at simulan ang pakikipag-usap sa isa sa kanila.
- Nakipag-usap ako sa isang pintor.
Gusto kong malaman kung darating siya upang maghanapbuhay mula sa kanyang propesyon.
At ginawa niya akong drawing ng Sacred Heart, para sa akin.
Isinulat pa niya ang pangalan ko.
Ngunit ang idyll na ito ay mapanlinlang.
Ang paglaban ng Paris ay hindi natutulog.
Setyembre 16, 1942, naganap ang unang pag-atake sa harap ng tahanan ng mga sundalo sa Champs Élysées.
Ang gawang bahay na bomba ay nakatago sa pasukan sa metro sumabog din kaagad.
Nami-miss niya ang mga sundalo nang ilang minuto na lalabas na sana ng sinehan, katabi lang.
Makalipas lang ang 24 oras isa pang bomba ang sumabog sa harap ng Grand Rex,
kapag humigit-kumulang 2000 sundalo ang lumabas sa isang sesyon.
Sa pagkakataong ito, 4 ang nasawi at 17 ang nasugatan.
Ang tugon ng Aleman, ilang dosenang mga hostage binaril bilang ganti.
Si Hans Lorenz, na nasa karamihan, magkokomento sa mga pangyayaring ito sa kanyang mga memoir.
"Sa tingin ko ang layunin ng paglaban ay hindi kinakailangang pumatay sa mga sundalong Aleman,
ngunit sa halip ay hatiin ang mga Aleman at ang Pranses.
Iyon ang nagawa nila."
Ang ganitong uri ng pagkilos ay hindi mananatiling walang epekto sa pang-araw-araw na buhay ng mga sundalong Aleman.
Hindi na sila pinapayagang lumabas ng mag-isa at ang pagdadala ng sandata ay nagiging sapilitan.
Nakaayos na ngayon ang pagbabantay.
- Kailangan nating mag-ingat!
Lalo na sa metro.
May mga mapanganib na lugar.
Kung malapit na tayo sa gilid ng pantalan, may panganib na maitulak sa mga riles.
Ngunit hindi tayo dapat maniwala na ang paglaban na-trauma ang mga sundalo.
Ang mga Aleman ay ang mga propesyonal.
Ang mga lihim na serbisyo at ang Sipo-SD ay nabuo upang maalis ang mga kalaban sa pulitika.
Sa kabilang panig mayroon kang halimbawa isang munting guro,
na nagpasya na lumaban at mag-print ng leaflet.
At na mahanap ang kanyang sarili ganap na walang magawa sa harap ng panunupil.
Kaya sa simula, ang mga maliliit na grupo ng mga lumalaban na mandirigma na nabuo ay may maraming kahirapan.
Ang kaunting impormasyon ay sapat na upang ibagsak ang isang buong network.
Ang Paris ay palaging magiging Paris.
Hindi ito paglaban na hahadlang sa kasiyahan ng mga sundalo.
Ang hindi makaligtaan na Lido, Moulin Rouge, Folies Bergère na dinadala ng bagyo tuwing gabi.
Ngunit mas tipikal sa mata ng mananakop, Scheherazade,
rue de Liège, sa 9th arrondissement.
Ang mga tanawing ito ay nakakabighani kay Private Lenz na sumusulat sa kanyang asawa pabalik sa Vienna.
"Ang palamuti ng pagsusuri ay nakalulugod sa mga mata, pati na rin ang mga yugto at artistikong props.
joke games, kanta at mga kababaihan sa maraming kasuotan.
Kung matatawag mo pa yan.
Isa sa mga piraso ay tiyak para pasayahin tayo, ang Viennese waltzes.
At pinatugtog namin ang magandang musikang ito ng magandang asul na Danube.
Maaari mong isipin na sa kabila ang aking sigasig para sa magazine,
ang mga tonong ito ay nagpasakit ng kaunti sa aking puso.
Ang mga gabi ng Paris ay nagpapahintulot sa mga sundalo upang samantalahin kung ano ang Reich
itinuturing itong degenerate art.
Ang indayog na musika ng kaaway ng Amerika, mahigpit na ipinagbabawal sa Germany.
Gustung-gusto din ng mga sundalo ang mga gypsy orchestra at Django Reinhardt.
Kasabay nito, libu-libo ang ipinatapon ng Reich ng Roma sa mga kampong piitan.
- Ang mga Aleman ay mahilig sa mga palabas na ito.
At minsan may mga totoong away sa pagitan ng mga sundalo at ng publikong Pranses,
para sa pinakamagandang upuan sa mga bulwagan.
Mga Pranses na bituin tulad ni Maurice Chevalier, Mistinguett, Fernandel, Arletty at Sacha Guitry
mangyari sa harap ng nakatira.
Kaya sila ay naging mga sinta ng publikong Aleman.
- Sa digmaang ito, Ang Paris ay hindi target ng militar.
Dito mayroon kang isang pambihirang sitwasyon at maaari kang magpasa ng mga pahintulot
mas kaaya-aya kaysa sa bahay.
Libu-libong kilometro mula sa Paris, nagaganap ang labanan.
Ang Front ay nangangailangan ng mga lalaki at Klaus, ang sundalo ng Berlin,
sumali sa Afrikakorps ni Rommel sa Tunisia.
Ngunit ang ibang mga kawal ay darating, diretso mula sa mga larangan ng digmaan.
Ang Paris ang tunay na gantimpala, para sa kanilang mga sakripisyo.
Ang isa sa kanila ay tinatawag na Giesbert Vite, ang transmitter na ito sa air force, 22 taong gulang,
laging may problema sa bato.
Malubhang may sakit, ipinadala si Giebert nagpapagaling sa Paris.
Pagkatapos ay tumakas siya ng ilang linggo sa larangan ng digmaan at balak niyang samantalahin ito.
- Sa bawat bagong mutation, ang unang bagay na interesado sa aking ama,
ito ay ang programang pangkultura.
At walang tanong na manatiling nakakulong sa ospital.
Kasama ang dalawa pang kasama, mga sundalong katulad niya.
Ginalugad ni Giesbert ang Paris.
Ang karaniwang pangarap nila ay makapunta sa opera.
Pero mga officer uniform lang o tailcoats ay pinapayagan.
Kaya, si Giesbert at ang kanyang mga kaibigan ay gagawa ng isang plano.
- At ang pangatlo sa gang ay isang waiter sa gulo ng mga opisyal.
At kaya humiram siya para sa gabi tailcoats sa locker room.
Natagpuan niya ang tamang sukat, kaya sinuot ng tatlo
at ginawa nila ang pader.
Ganyan sila nakapasa ilang magandang gabi.
Sinabi sa akin ng aking ama mamaya, Hindi ko alam kung ano ang gagawin niya sa amin,
kung nahuli tayo.
Gayunpaman, maraming beses na nila itong ginawa.
Ang opera, ang Opéra Comique, ang Salle Pleyel.
Kahit saan, quota ng mga lugar ay nakalaan para sa mga tropa.
At ang kumander ng Paris siyempre ay may kanyang kahon.
- Sa mga silid ng pagpapalit, may mga hilera ng mga takip ng mga opisyal ng Aleman.
Ako ay lubos na namangha, na sinasabi sa aking sarili na darating panoorin ang palabas na ito,
hindi ito palabas ng mga hubad na mananayaw, ngunit ito ay talagang isang intelektwal na panoorin.
Marami kasing German na mahusay magsalita ng French at mga interesado sa buhay
Ang intelektwal na Pranses, naiisip ko.
Ngunit nais ding ipakita ng mga Aleman ang mga Parisian na sila ay isang dakilang bansa ng kultura.
Dinadala namin ang pinakamahusay sa Reich.
Ang Berlin Philharmonic, sa ilalim ng direksyon ni Herbert von Karajan.
Nagaganap ito sa Théâtre de Chaillot, humihingi ng tatlong gabi sa isang linggo,
upang matiyak ang German programming.
Mas mahinhin, nakikilahok din si Gertrud pinagsasama-sama ang mga tao.
Kasama ang koro ng Protestante ng Wehrmacht.
Sa 42, sa okasyon ng mga pista opisyal ng Pasko.
Kinakanta niya ang Passion ni Bach sa Notre Dame.
Kasabay nito, ang mga bomba ay bumagsak sa Berlin, Hamburg, Munich.
- Nang bumalik ako sa Germany nang umalis at na pinag-uusapan ko ang aking mga pakikipagsapalaran sa Paris.
Mula sa koro. Mula sa aming konsiyerto sa Notre Dame.
Sinagot ako ng aking ama: so hindi ka marunong mag war?
Namuhay talaga sila tulad ng sa panahon ng kapayapaan.
Sa Paris, ang natatanging lungsod, ang digmaan ay nagligtas sa mga sundalo.
Kaya't gagawin ni Giesbert, ang mahilig sa opera, ang lahat upang maiwasang bumalik sa mga larangan ng digmaan.
- Sa katunayan, alam niya na kapag natapos na ang kanyang paggamot, obligado siyang bumalik sa harapan ng Russia.
Kaya kasama ang isa niyang kaibigan na may kaalaman sa medisina.
Nagpasya silang gumawa ng pinaghalong ihi at dugo para makumbinsi ang mga doktor
ang tindi ng kanyang sakit.
At salamat dito, hindi na siya pinabalik sa harapan.
Sa amin, mga anak niya, lagi niyang sinasabi na nagligtas sa kanyang buhay.
Dahil dapat malaman na walang tao sa kanyang unit hindi nakabalik ng buhay mula sa Russia.
Sa ngayon, nananatiling kanlungan ang Paris pinapaboran ng tropa.
Ngunit hanggang kailan?
1943, ang taon ng pagbabago.
Sa Stalingrad, bumagsak ang mga sundalong Aleman parang langaw,
nasaan ang mga bilanggo ng daan-daang libo.
Sa unang pagkakataon, Pakiramdam ng mga taga-Paris ay umiikot na ang tubig.
Ngunit ang pamamahayag ay kontrolado ng mananakop at ang mga pahayagan ay nag-uulat lamang ng maluwalhating mga katotohanan.
Kaya dapat maghanap ng impormasyon ang mga taga-Paris sa English BBC.
- Kami ay nasa RadioLondres, pero ingat na ingat kami.
Hindi naman kami masyadong malakas.
Laging natatakot sa isang tao naririnig ito ng iba, atbp.
Ito ay nangyari na ang mga Germans pumasok sa mga bahay
at agad na binuksan ang radyo, para makita ang pinapakinggan namin.
At kung ito ay nahulog sa RadioLondres,
mga taong nakinig sa Radiolondon ay nagsimulang magkaroon ng gulo.
Ang rebeldeng Pranses ay maingat laban sa mananakop.
Bilang patunay, itong mga poster ng collaboration.
Ang paglaban sa Bolshevism ay nagiging,
pagkatapos ng ilang stroke, labanan ang Boche.
Pinipili ng mga taga-Paris ang mga poster sa metro upang gawin ang parehong.
- Bawal manigarilyo sa metro at naglalagay kami ng mga poster sa bawat kotse,
rauchen verboten, bawal manigarilyo.
At pagkatapos ay napansin ng mga Pranses na sa pamamagitan ng pagputol ng ilang titik,
maaari silang mabuhay ng "berdeng lahi".
Ito ay ang mga Aleman, sila ay nakasuot ng berde.
At kung ang mood ay nagiging tensiyonado, ang mga Aleman ay hindi lamang may mga kaaway sa France.
Sa 3 taon ng presensya sa araw-araw na pakikipag-ugnayan kasama ng mga sibilyan.
Mula sa mga nakatira, ang ilan ay naging kaibigan, kahit magkasintahan.
Lumilitaw ang opisyal na si Hans Lorenz nang hindi kumikibo kasama ang kanyang pinakamagagandang pananakop sa Paris.
- Ang aking mga magulang ay nagkaroon ng isang napaka-bukas na relasyon.
Ang aking ama ay isang tunay na lalaki.
Parehong hindi pinalampas ang anumang pagkakataon.
Nabuhay sila sa kanilang sarili.
Ngunit ang pag-ibig sa pagitan ng Frenchwoman at German na sundalo ay isang bagay na hindi maisip.
At gayon pa man...
Mula sa poot hanggang sa kawalang-interes, mula sa mapayapang pagsasama hanggang sa pagkakaibigan.
At mula sa sex hanggang sa pag-ibig.
Ang kalikasan ng tao ay gumagawa nito.
Noong unang bahagi ng Abril 1943, isang 24-taong-gulang na babaeng Breton pagdating sa Paris.
May malaking problema si Marguerite Rouxel, ipinanganak niya ang anak ni Otto Hamon,
isang German air force non-commissioned officer.
At kung pupunta siya sa Paris, ito ay upang manganak sa klinika ng Port Royal.
Ang isang espesyal na diyeta ay nagpapahintulot sa mga kababaihan na manganak nang hindi nagpapakilala, sa ilalim ng maling pangalan.
Ang bunga nitong ipinagbabawal na pagsasama, maliit na si Daniel, isang anak ng pag-ibig.
- Minahal ng aking ama ang aking ina nang taos-puso. Laging mahal ng nanay ko ang tatay ko, baliw siya sa kanya.
nasa bahay ang nanay ko at naglagay ako ng larawan ng aking ama sa telebisyon.
Hindi niya alam.
Dumating siya nang hindi inaasahan, mukhang: Otto!
Siya ay mukhang isang batang babae, na nakahanap ng kanyang katipan.
At iyon ay isang bagay, at siya ay umiiyak!
Ito ay isang bagay, oo, isang napakagandang kwento.
Ang kwentong ito sa pagitan nina Otto at Mathilde nagsisimula sa Brittany,
sa mga kalsada ng Saint-Malo, kung saan sila unang nagkita.
- Siya ay nakasakay sa isang bisikleta sa daan patungong Saint-Malo.
Dapat ay isang araw na walang pasok, sa tingin ko.
At nakilala niya ang aking ama na nagmamaneho at isang kasamahan niya,
at hininto nila ang sasakyan at kinausap nila ang aking ina.
At may kaunting detalye ang tatay ko na labis kong ikinatuwa.
Kumain siya ng cherry.
Ang aking ama ay kumain ng cherry at nag-alay siya ng cherry sa nanay ko.
Nakahanap ng trabaho si Mathilde bilang canteen sa isang barracks kung saan nakatira si Otto.
Ang magkasintahan ay gumugugol ng oras nang magkasama.
Sa magkabilang panig, ang entourage ay may kamalayan. Pero nakapikit kami.
Ang mga problema ay lumitaw nang dumating si Daniel sa mundo.
Ang aking ama ay pumunta sa Paris upang makita ako at hindi siya pinayagang pumasok.
Bawal siyang pumasok!
Hindi siya pinayagang pumasok sa clinic.
- Ang mga Aleman ay walang karapatan para makilala ang mga batang ito.
Wala silang karapatang magpakasal µ kasama ang mga Pranses.
Ang lahat ng ito ay ipinagbabawal ng Wehrmacht.
Isang beses lang makikita ni Otto ang kanyang anak para yakapin siya.
- Sinabi niya sa kanyang ina. Sabi niya: Nay, may anak ako sa France.
Gusto ko na kung ako ay mamatay, Gusto kong palakihin siya tulad ko, pinalaki ako.
Ngunit gumagana ang digmaan at dapat umalis ang unit ni Otto sa France.
Nalaman ni Daniel kung sino ang kanyang ama noong siya ay 4 na taong gulang.
- Bumalik ako sa paaralan at ang mga bata ay dumating upang makita ako.
Hindi nila ako kilala, dahil sa pagitan nila, magkakilala sila.
Dumating sila para makita ako. Anak ka ba ni Boche?
Ano ang ibig sabihin nito? Ano ito ?
At saka oo, gumawa ng boche ang nanay mo... May mga salita lamang, ngunit ang pinaka walang katotohanan,
ang pinaka nakakadiri na narinig namin! At ganoon.
At isa lang ang gusto ko, ito ay umiyak. Hindi na bumalik sa paaralan at umiiyak.
Oo, ang maging anak ng kalaban.
Isang stigma na dadalhin ni Daniel sa buong buhay niya.
Sa ilalim ng panggigipit ng mga nakapaligid sa kanya, ang ganda ng kwento nina Otto at Mathilde
nagiging bangungot para sa ina at sa kanyang anak.
- Ang aking ina ay labis na napahiya.
Hindi niya... Hindi, hindi, hindi.
Naiinis ako sa nanay ko.
Isang tunay na kahihiyan para sa aking ina.
Oo, at siya ay nagkaroon ng kahihiyan na hindi niya kaya... Oo.
Pero palagi siyang may kasama na nandoon din para paalalahanan siya.
Oo, laging may magpapaalala sa kanya!
Kahit ngayon, mahirap matukoy ang eksaktong bilang ng mga bata
bunga ng ugnayan ng mga Pranses at Aleman.
Ang mga pagtatantya ay mula 60 hanggang 200,000.
Ang daming hidden love story nabuhay sa kahihiyan.
Hunyo 6, 1944, D-Day sa mga dalampasigan ng Normandy.
Amerikano, Ingles, Canadian buksan ang kanlurang harapan,
upang palibutan ang Germany ni Hitler.
Ngayon ang digmaan ay nagngangalit 250 km mula sa Paris at sa unang pagkakataon sa loob ng 4 na taon,
Nakikita ni Gertrud ang mga kahihinatnan. Mula sa isang operator, siya ay naging isang nars.
- Kinailangan naming alagaan sila, bendahe,
pangangalaga sa pangunang lunas.
At higit sa isa ang namatay.
Sa Paris, gayunpaman, ginagawa ng mataas na utos Parang walang nangyari.
Ang mga tagubilin na nagmumula sa Berlin ay malinaw, huwag mag-panic.
Dapat nating pukawin ang pagtitiwala sa mga taga-Paris.
Pero behind the scenes, busy kami.
- Noong panahong iyon, unang bahagi ng Agosto 1944, itinataas ng kawani ang tanong ng pag-alis.
Ngunit hindi pa namin isinasaalang-alang bumalik sa Germany.
Pagkatapos ay nagsisimula kaming magsunog ng mga talaan sistematikong.
At ang tag-araw ng 44 ay inilarawan bilang napaka-niyebe.
Sa pagbagsak ng mga piraso ng abo.
Magmamadali ang mga kaganapan.
Noong Agosto 19, sumiklab ang unang labanan sa mga lansangan.
Ito ang simula ng paghihimagsik ng mga Parisian.
Isang kabuuang sorpresa para kay Gertrud.
At sa unang pagkakataon, natatakot siya.
- Hindi na kami ligtas sa mga lansangan, ito ay pagbaril sa lahat ng dako.
Ayan, digmaan talaga.
Tanging posibilidad na makatakas.
May mga nakagawa na, tulad ni Officer Lorenz.
Salamat sa kanyang mga kaibigan sa Paris, nakahanap siya ng isang driver na nagdala sa kanya sa Germany.
Ngunit para sa mga ordinaryong sundalo, walang pinaplano.
Dahil para kay Hitler, Ang pagkatalo ay hindi kailanman isang opsyon.
- Ang Aleman ay kinakailangang manalo, dahil ito ay isang superior lahi,
sabihin nating pumunta nang mabilis.
At sa oras na iyon, ang mabuting kawal, siya ang namamatay sa labanan,
upang ipagtanggol ang kanyang bansa o kaya kung sino ang nanalo.
Kaya ang 20,000 sundalo ay nag-iisa.
Ang kanilang mga pagpipilian ay manipis.
Sa buwang ito ng Agosto 44, hindi kasama ang tren.
Sinabotahe ang mga riles ng French Resistance.
Ilang oras pa lang si Gertrud para makahanap ng solusyon.
- Walang nagmamalasakit sa amin para mailabas tayo ng Paris.
Sumakay kami sa huling metro, ang aking mga kasintahan at ako.
At pumunta na kami sa Terminus.
meron pa ilang mga trak ng Aleman,
nasira na ng mga butas ng bala.
Kinuha kami ng isa sa kanila.
Sa kalsada, ilang beses kaming huminto magtago.
Pinagbabaril kami.
Ito ay kakila-kilabot!
Nagtataka ako kung paano kami nakaligtas doon.
Para kay Gertrud, ang unang hintuan ay Verdun, pagkatapos ay ang Netherlands.
Para sa kanya, patuloy ang digmaan.
Sa Hôtel Meurice, ang bagong commandant ng Paris, Dietrich von Choltitz,
tumatanggap ng order mula sa Berlin.
Ipagtanggol ang lungsod sa lahat ng paraan, hanggang sa huling lalaki.
Masisira nito ang mga madiskarteng lugar, pagpapalitan ng telepono,
ang Senado at ang tulay ng Alexandre III.
Ang lahat ay nasa lugar upang ang Paris nagiging larangan ng digmaan.
Ang problema lang karamihan sa mga sundalo ay wala na sa harap ng Normandy.
- Sinubukan ng mga Aleman sa huling minuto upang mangolekta ng pansamantalang mga yunit.
At doon natin napagtanto.
Na kabilang sa 20,000 sundalo na nasa Paris, kakaunti ang nagkaroon ng totoong pagsasanay sa militar.
Karamihan sila ay mga lingkod-bayan naka-uniporme, ngunit hindi mga sundalo.
Agosto 23, ang pangalawang DB ni Heneral Leclerc ay 50 km mula sa Paris.
Walang makakapigil.
Kaya alam ni Von Choltitz na ang pagtatanggol sa Paris ay isang pag-aaksaya ng oras.
Nakipag-ayos pa siya ng tigil-putukan sa paglaban.
Sa Berlin, naiwan kaming walang impormasyon.
Kaya hinati ni Hitler ang isang telegrama sa sikat na tanong na ito.
"Nasusunog ba ang Paris?"
- Ito ay hindi isang destruction order.
Inayos ni Von Choltitz ang katotohanan sa kanyang mga memoir pagkatapos ng digmaan,
dahil akala niya gusto ng mga Pranses marinig iyon.
Wala siyang interes na ipaalam sa Berlin na siya ay nakipag-ayos ng isang armistice sa Paglaban.
Maaari itong isaalang-alang tulad ng mataas na pagtataksil.
- Siya ay kumilos na mas parang isang sundalo kaysa sa sinabi ng Nazi na tapos na
at na ito ay mas mahusay na upang mapanatili, Paris at hukbo kaysa pumunta sa labanan, hanggang sa wakas,
na isang pagkatalo pa rin.
Noong Agosto 24, bandang 6 p.m., ang unang French armored vehicle ng Heneral Leclerc dumating sa Paris,
sa harap ng town hall, kinuha na ng Resistance.
Bigla kaming nakarinig patunugin ang mga kampana ng simbahan.
Sa araw na iyon, ang radyo ay dumaan sa mga kamay ng Paglaban.
E ano ngayon ? Inulit ng tagapagsalita, nagtanong:
sa mga ginoo ang mga pari ng Paris sa mabait tumawag sa kanilang mga simbahan,
para sa pagpapalaya ng kapital.
Kaya ito ay talagang mainit! Nangyayari ito sa oras na iyon.
Kaya naghintay kami ng unti-unti lahat ng simbahan sa paligid, nagsimulang tumunog.
Napaka-move-on nito.
Ngunit kinabukasan, Agosto 25, 1944, nagaganap ang labanan.
Lalo silang marahas sa paligid Mga estratehikong punto ng Aleman.
Ang Kommandantur, ang Majestic at ang Military School.
Higit sa 1000 French at 3200 Germans mag-aalay ng kanilang buhay doon.
Isa-isa, ang mga kuta ng Aleman mahuhulog.
Ang Le Meurice ay isa sa mga nauna.
Dito nilagdaan ni von Choltitz ang pagsuko, eksaktong 2:45 p.m.
- Pagkatapos ay kailangan din niyang pumirma ng mga order ng pagsuko na naihatid
ng mga opisyal ng Aleman na sinamahan Pranses o kaalyadong sundalo,
sa iba't ibang punto ng paglaban ng Aleman.
Ang Paris ay napalaya.
Ang mga larawang ito ng mga eksena ng kagalakan maglibot sa mundo.
Pati na rin ang mga lumang nahulog na panginoong Aleman.
Halos 13,000 sa kanila ang mabibihag.
Ang pagbaliktad ng mga tungkulin para sa mga taga-Paris.
Medyo isang simbolo.
Ang Aleman na nagparada ng Concorde sa Champs-Élysées.
Ang matagumpay na hukbong ito ay nagiging isang talunang hukbo at vice versa.
Ang mga talunan kahapon ay nagiging mga nanalo ngayon.
Ang mga Parisian ay hindi nakalimutan ang trabaho, mga kakulangan, pagsalakay at panunupil.
Kahit na ang dating nakatira sa isang sitwasyon ng pagkatalo ay isang kaluwagan,
na kung minsan ay naghihikayat ng pag-apaw.
May mga eksena talaga ng mga sundalo, sino ang lalaitin,
kung sino ang magiging molestiyahin ng kaunti, kung kanino kami magpapadala ng mga insulto at dumura.
May karahasan talaga na, kahit na ito ay sinusukat,
na pasalita at pisikal, ngunit alin ang karahasan,
Masasabi kong isang karahasan sa pagpapalaya.
Ito talaga ang populasyon ng sibilyan.
At madalas nating makita, hindi sila lalaki,
ngunit sila ay mga babae o mga bata na sa huli, maghiganti.
Kahit na sukatin, ngunit maghiganti para sa hanapbuhay na ito o nitong nanalo na ngayon ay natalo
at sino ang walang pagtatanggol.
Para sa mga sundalong ito, tapos na ang digmaan.
Mula sa mga nakatira, sila ay nagiging mga bilanggo.
Isang bagong katayuan ang ipininta sa kanilang mga uniporme, PG para sa mga bilanggo ng digmaan.
Ang 800,000 Aleman na bilanggo ng digmaan ay hihilingin upang linisin ang mga dalampasigan,
magtrabaho sa mga minahan ng North.
Ang huli sa kanila ay babalik noong 1948.
Nakarating si Gertrud nang ligtas at maayos sa Germany.
Bumalik siya sa kanyang sariling rehiyon, may asawa at nagkaroon ng tatlong anak.
Nakatira siya ngayon sa isang nursing home sa hilagang Alemanya.
Si Klaus, ang sundalo ng unang oras, gumugol ng apat na taon sa pagkabihag sa Estados Unidos.
Noong 1948, pagkatapos ng walong taon na pagkawala. Nakatira siya ngayon sa Berlin.
Si Pribadong Giesbert ay bumalik sa Germany.
Nagbukas siya ng appliance store sa Cloppenburg. Nanatili sa kanyang hilig ang musika.
Mula noong namatay siya noong 2014, pinahahalagahan ng kanyang anak na babae itong mga souvenir photos ng Paris.
Natagpuan ng opisyal na si Hans Lorenz ang kanyang anak.
Hanggang sa kanyang kamatayan noong 1966, nagpatuloy siyang nag-organisa ng mga kaganapang pangkultura,
tulad ng Wine Festival sa Germany.
Para naman kay Daniel Rouxel, anak ni Boche,
makikilala niya ang kanyang pamilyang Aleman sa edad na 12.
Noong 2009, pagkatapos ng mga taon ng administratibong abala, nakakuha siya ng dual German nationality.
Ang pangalan niya ngayon ay Daniel Rouxel Hamon.
Sa Paris, walang trace recalls ang mga madilim na taon ng Okupasyon.
Ang pagkahumaling ng mga Aleman para sa Lungsod ng Liwanag nanatiling buo.