Αετός του Ράιχ, σημαία σβάστικα και χήνα-βήμα.
Είμαστε καλά στο 1940.
Αυτές οι εικόνες γυρίστηκαν στη Γαλλία, στο Παρίσι, από στρατιώτες του γερμανικού στρατού, της Βέρμαχτ.
Στα χρόνια του πολέμου ήταν εδώ στο σπίτι.
Περισσότεροι από 100.000 στρατιώτες, αξιωματικοί, στρατηγοί.
Πέρασαν άντρες αλλά και γυναίκες από την Πόλη του Φωτός.
Το Παρίσι ήταν για όλους το απόλυτο όνειρο.
- Παρίσι, ήταν τα καλύτερα χρόνια.
Αρώματα, καλό φαγητό.
Και όλα αυτά τα μνημεία για επίσκεψη.
Μακριά από τα πεδία των μαχών,
οι νέοι άρχοντες φτιαγμένοι από το Παρίσι, ένα Eldorado.
Τα πάντα είναι σκεπτόμενα για αυτούς.
- Ο ένοικος ήξερε να διαλέγει τα μέρη το πιο ωραίο και απολαυστικό.
Δεν πρόκειται να μπουν σε ένα απαίσιο διαμέρισμα. Είναι σαφές.
Στις πολυτελείς γειτονιές, μια δεύτερη Γερμανία.
Φουαγιέ, καφετέρια, κινηματογράφος. Ή η 100% γερμανική προσφορά που προορίζεται για στρατιώτες.
- Έπρεπε να μπορούν να ζουν σαν Γερμανοί. Ήταν πολύ σημαντικό.
Οι στρατιώτες απολαμβάνουν εδώ χωρίς εμπόδια.
Το βράδυ, καμπαρέ, θέατρα, εστιατόρια, αλλά και Γαλλίδες ιερόδουλες είναι στη διάθεσή τους.
- Μου επέτρεψε να απολαμβάνω τα πράγματα που δεν είχα στο σπίτι.
Οίκοι ανοχής, για παράδειγμα.
Για τους Παριζιάνους, η γερμανική κατοχή οδηγεί σε έλλειψη.
εισιτήρια σιτηρέσιο, αλλά και επιδρομές και σφοδρή καταστολή.
- Αν δεν κάνω λάθος, νιώσαμε το χέρι της κατοχής.
Και αν όλοι τους αντιτίθενται, Γάλλοι και Γερμανοί μερικές φορές θα έρθει πιο κοντά.
Από την εχθρότητα, κάποιοι θα περάσουν στην αγάπη.
Και ιστορίες σαν αυτές της Marguerite και του Otto θα γεννήσει ακόμη και παιδιά.
- Ο πατέρας μου αγαπούσε τη μητέρα μου πολύ ειλικρινά και Η μητέρα μου πάντα αγαπούσε τον πατέρα μου,
ήταν θυμωμένη με αυτό.
Οι παριζιάνικες περιπέτειες αυτών των στρατιωτών, είναι αυτοί που τους λένε.
Πρώτος Κλάους, στρατιώτης της Luftwaffe, η Πολεμική Αεροπορία.
Και η Γερτρούδη, τηλεφωνήτρια.
Και μετά τα παιδιά των στρατιωτών που άκουσαν τις ιστορίες τους και τις αρχειοθετημένες φωτογραφίες και τα έγγραφά τους.
Σήμερα, ο Peter Lorenz, γιος ενός αξιωματικού, ανώτερος αξιωματικός και η Margaret Viteux,
κόρη ενός κοινού στρατιώτη, είναι οι φύλακες της μνήμης του πατέρα τους.
- Ήταν γοητευμένος από τη ζωή αυτής της μητρόπολης.
Υπάρχουν όμως και χιλιάδες ημερολόγια, αμέτρητα άλμπουμ φωτογραφιών,
χωρίς να ξεχνάμε τα εκατομμύρια των επιστολών που στάλθηκαν στα χρόνια του πολέμου σε οικογένειες.
Τόσες πολλές μοναδικές ιστορίες, μαρτυρίες αυτά τα 4 χρόνια, όταν το Παρίσι ήταν γερμανικό.
Αυτοί οι στρατιώτες και οι αξιωματικοί, ποιοι ήταν;
Πώς ζούσαν σε καθημερινή βάση στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου;
Και ποιες ήταν οι πραγματικές σχέσεις μεταξύ οι νέοι άρχοντες και οι νικημένοι Παριζιάνοι;
Για πρώτη φορά η κατάληψη του Παρισιού είπε από την άλλη άκρη του τηλεσκοπίου,
στο πλευρό των Γερμανών στρατιωτών.
Παρίσι, η κατοχή που βίωσαν οι Γερμανοί
14 Ιουνίου 1940.
Στο Παρίσι, ο καιρός υπόσχεται να είναι ένδοξος.
Αλλά η πρωτεύουσα είναι μια νεκρή πόλη.
Οι δρόμοι, οι βεράντες των καφέ και τα κτίρια άδεια.
Από τα 1,8 εκατομμύρια Παριζιάνων, περισσότεροι από 1 εκατομμύριο τράπηκαν σε φυγή.
Και για καλό λόγο, ο χειρότερος εφιάλτης τους είναι στα σκαριά να γινει πραγματικοτητα.
Η Βέρμαχτ, ο γερμανικός στρατός πορείες στην πρωτεύουσα.
Ο Χίτλερ νίκησε τη Γαλλία.
Χάρη στο Blitzkrieg, το Blitzkrieg.
Σε μόλις 5 εβδομάδες σκληρής μάχης.
Οι νεκροί στρατιώτες ανέρχονται σε 80.000.
Λίγα χιλιόμετρα από το Παρίσι, τα νικηφόρα στρατεύματα κάνουν οριστική στάση.
Στρατιώτης Βέρνερ, 18, θυμάται ένας ντόπιος της Κάτω Σαξονίας.
- Πριν μπεις στην πόλη, έπρεπε ότι καθαρίζουμε τα οχήματά μας και τις στολές μας.
Έπρεπε να παρουσιαστούμε ως περιποιημένοι στρατιώτες.
Έπρεπε να κάνουμε καλή εντύπωση.
Είναι από το βορρά, Porte de Clignancourt και Porte de la Villette,
ότι φτάνουν οι πρώτες μονάδες.
- Φτάνουν οι πρώτες μονάδες στο Παρίσι γύρω στις 6 π.μ.
Πρόκειται για μονάδες μοτοσυκλέτας.
Κατευθύνονται προς την Place de la Concorde.
Θα γίνει επίσης μια κεντρική τοποθεσία για τη γερμανική ανώτατη διοίκηση.
Οι Γερμανοί δεν συναντούν κανένα αντίσταση στο Παρίσι.
Το Παρίσι, η Πόλη του Φωτός μόλις έπεσε στα χέρια του Ράιχ.
Ωραίο πιάσιμο και το χρυσό σημείο μιας επιτυχημένης καμπάνιας.
Ο στρατιώτης Κλάους ήταν 19 ετών τότε
και μετρά την τύχη του.
- Χάρηκα που ήμουν στο Παρίσι, αυτό είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να μου συμβεί.
Είμαι από το Βερολίνο, ξέρω τις μεγάλες πόλεις. Αλλά το Παρίσι είναι ακόμα μια κατηγορία παραπάνω.
Εδώ θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να ρισκάρω τη ζωή μου.
Εδώ δεν ήμουν πια σε θανάσιμο κίνδυνο.
Επόμενο βήμα για τα στρατεύματα της Βέρμαχτ ιδρύσουν το στρατιωτικό τους αρχηγείο.
Σε μια πόλη έρημη κατά τα δύο τρίτα των κατοίκων του, οι συνθήκες είναι ιδανικές.
Τα μεγάλα ξενοδοχεία είναι άδεια. Και τα περισσότερα διαμερίσματα επίσης.
Για να αποφύγετε τους καβγάδες, Το Παρίσι έχει ανακηρυχθεί ανοιχτή πόλη,
από τις γαλλικές αρχές.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να λυγίσει στις απαιτήσεις των νικητών.
Άρα οι Γερμανοί έχουν λευκή κάρτα.
- Ο καλύτερος οδηγός ήταν ο οδηγός Michelin, που μεταφράζεται και στα γερμανικά.
Ο οδηγός Michelin, ο κόκκινος οδηγός, 1939.
Ποια είναι τα καλύτερα μέρη; Τα καλύτερα ξενοδοχεία;
Έτσι ο κατακτητής μπόρεσε να επιλέξει τα μέρη το πιο ωραίο και απολαυστικό.
Και το πιο εμβληματικό του Παρισιού επίσης.
Αυτά είναι σύμβολα, φυσικά.
Δεν πρόκειται να μπουν σε ένα απαίσιο διαμέρισμα, είναι σαφές.
Και αυτά τα επιταγμένα ξενοδοχεία έχουν όλα πολύ κύρος.
Ξεκινώντας από το Meurice, rue de Rivoli, Αρχηγείο General Chambourg.
Ο νέος κύριος του Παρισιού.
The Ritz, Place Vendôme, το πιο διάσημο παλάτι της πόλης
προορίζεται για υψηλόβαθμους αξιωματούχους επίσκεψη στο Παρίσι.
Στρατάρχης Χέρμαν Γκέρινγκ, διοικητής της αεροπορίας,
υπήρχε μια σουίτα δεσμευμένη για το έτος.
Αριστερή όχθη, το ξενοδοχείο Lutetia. Το πιο μοντέρνο από όλα τα παριζιάνικα παλάτια.
Γίνεται η έδρα του Abwehr, η γερμανική μυστική υπηρεσία.
Και το πιο σημαντικό από όλα το Majestic.
Αυτό το ξενοδοχείο στεγάζει το MBF, με άλλα λόγια το υψηλή στρατιωτική διοίκηση για όλη τη Γαλλία.
Επικεφαλής της, ο στρατηγός Otto von Stülpnagel.
- Κάθε φορά, είναι ένα σύμβολο. Είναι η Αψίδα του Θριάμβου, δεν είναι τίποτα.
Avenue d'Iéna, όλα αυτά τα ονόματα που είναι οι νίκες του Ναπολέοντα.
Και είναι και εκδίκηση. Είναι εκδίκηση!
Και για να εγγυηθεί τη μέγιστη ασφάλεια σε αυτά τα εξαιρετικά ευαίσθητα μέρη,
ναζιστική μυστική υπηρεσία λάβετε τα ακριβή σχέδια.
- Χάρτες του κτηματολογίου που διατίθενται ελεύθερα.
Και αυτά τα σχέδια δείχνουν πάντα τις πόρτες εισόδου, η πόρτα της εξόδου είναι σε περίπτωση επίθεσης.
Πάντα ευκαιρία για απόδραση.
Και φυσικά, οι χώροι επίταξης έγιναν σύμφωνα με αυτές τις δυνατότητες,
πάντα στο τρέξιμο.
Όσο πιο σημαντικό είναι ένα μέρος, τόσο πιο πολύ έχει μία, δύο ή και τρεις πόρτες εξόδου.
Οι αξιωματικοί δεν θα χρειαστεί να παραπονεθούν του καταλύματός τους.
Ο George V, ο Raphael, ο Crillon, το Βασιλικό Μονσό
και άλλες διευθύνσεις κύρους προορίζονται για αυτούς.
Ζήτημα άνεσης, αλλά όχι μόνο.
- Κάθε δωμάτιο είναι εξοπλισμένο με τηλέφωνα.
Όχι μόνο μπορούσαμε να φιλοξενήσουμε όλους, αλλά είχαμε και τις υποδομές.
Αυτό που ήταν απαραίτητο ήταν να υπάρχει ηλεκτρισμός και έλεγχος τηλεφωνικών κέντρων.
Καθώς τα ξενοδοχεία έχουν μόνο κρεβάτια.
Τότε χρειάζεστε γραφεία, λάμπες, γραφομηχανές.
Έτσι οι Γερμανοί κάνουν ατελείωτες λίστες απαιτήσεις που πρέπει να ικανοποιήσουν οι Γάλλοι.
Πως λειτουργεί, λοιπόν ?
Πάρτε το παράδειγμα του Majestic με τις πολυτελείς σουίτες του.
Πρώτος όροφος, το δωμάτιο 119 έχει γίνει το γραφείο ενός υπευθύνου υπολοχαγού
για τη διαχείριση των αδειών των στρατιωτών.
Δίπλα, πρώην δωμάτιο 118. Μετατρέπεται σε γραμματεία.
Και το 117 χρησιμοποιείται πλέον για ηχογράφηση νεοαφιχθέντες στρατιώτες.
Λίγους ορόφους ψηλότερα, στον τέταρτο, η πρώην σουίτα 464 έγινε το γραφείο του δρ. Μιχαήλ.
Είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο ολόκληρης της οικονομίας της Γαλλίας στη γερμανική ζώνη.
Οι ανώτατες στρατιωτικές αρχές είναι καλεσμένοι εκεί.
Η διακόσμηση είναι απλή και σπαρταριστή.
Ένα πορτρέτο του Χίτλερ και τέλος.
Η στρατιωτική αυστηρότητα υποχρεώνει.
Συνολικά, οι Γερμανοί επιτάχθηκαν 400 ξενοδοχεία στο Παρίσι.
Οι ιδιοκτήτες αυτών των ξενοδοχείων δεν θα χρειαστεί να παραπονεθεί.
Ο ένοικος πληρώνει τον λογαριασμό του, αλλά με γαλλικά χρήματα.
Εναπόκειται στη Γαλλία να πληρώσει το κόστος της γερμανικής κατοχής.
400 εκατομμύρια φράγκα, ή 160 εκατ. ευρώ, κάθε μέρα.
- Έφτιαξαν τραπεζικό λογαριασμό επί των οποίων θα πληρώσει το γαλλικό κράτος
400 εκατομμύρια φράγκα καθημερινά.
Είναι με χρήματα από αυτόν τον λογαριασμό ότι οι Γερμανοί πρόκειται να χρηματοδοτήσουν την κατοχή.
Ξενοδοχεία, αλλά και delivery στο Ράιχ.
Η Γερμανία πληρώνει τους λογαριασμούς της, αλλά με γαλλικά χρήματα.
Για τις ανάγκες τους οι Γερμανοί έβαλαν τα χέρια τους σε διαμερίσματα ή και ολόκληρα κτίρια.
Αυτό της πολύ φημισμένης βρετανικής τράπεζας Lloyds του Λονδίνου.
Η οποία γίνεται η πιστωτική ένωση του Ράιχ.
Και μετά σε κτίρια και διαμερίσματα Παριζιάνικοι Εβραίοι που διέφυγαν από τους Ναζί.
Και δεν τίθεται θέμα, φυσικά, πληρωμής ενοικίου.
Εάν είστε Εβραίος, Τέκτονας, Άγγλος, Αμερικανός, δεν έχεις δικαίωμα να κατέχεις.
Υπάρχουν άδεια διαμερίσματα, επομένως, υπάρχουν ληστείες.
Υπάρχουν επιταγές και υπάρχουν σφραγίδες.
Υπάρχουν σφραγισμένα και αυτά τα διαμερίσματα, ονομάζονταν τα διαμερίσματα των Εβραίων.
Είναι γνωστό.
Σκέφτομαι τις επαύλεις των Ρότσιλντ, Για παράδειγμα.
Η έπαυλη Rothschild, στη λεωφόρο Foch, γίνεται η έδρα της Sipo-SD,
γνωστή ως η Γκεστάπο και τα τρομακτικά SS, τμήματα ασφαλείας.
Είναι η ένοπλη πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος, γνωστός για την αδίστακτη σκληρότητά του,
απέναντι στους εχθρούς του Ράιχ.
- Κάθε φορά, αυτό το μέρος επιστρέφεται.
Γυρίζουμε το μέρος και του δίνουμε νέο σκοπό.
Αλλά προς το παρόν, τα SS και το Sipo-SD δεν το κάνουν πάρτε μόνο τα σημάδια τους, διακριτικά.
Η πραγματική δύναμη βρίσκεται στα χέρια της Βέρμαχτ, ο γερμανικός στρατός, αλλά μόνο προς το παρόν.
Στα απαιτούμενα ξενοδοχεία και κτίρια,
υπάρχουν επίσης δύο νοσοκομεία Lariboisière και το Pitié Salpêtrière.
Μια οδοντιατρική κλινική στο 13ᵉ arrondissement.
Υπάρχουν επίσης οι στρατώνες, τρεις από τους οποίους βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, Πρίγκιπας Ευγένιος, Στρατιωτική Σχολή ακόμη και Πολυτεχνείο.
Εδώ θα φιλοξενηθούν οι στρατιώτες κάτω από πολύ απλούστερες συνθήκες.
- Και φυσικά, μερικούς δήμους είναι προνομιούχοι.
Και τα ανατολικά του Παρισιού θεωρείται η συνοικία με τα κόκκινα φανάρια, η κομμουνιστική συνοικία.
Το 10ᵉ, το 11ᵉ, το 19ᵉ, το 20ᵉ. Εκεί, η γερμανική παρουσία είναι πολύ μικρή.
Ο κατακτητής ορίζει απαγόρευση κυκλοφορίας.
Κανείς στους δρόμους του Παρισιού από τις 11 π.μ.
Και τα παράθυρα πρέπει να είναι μπλοκαρισμένα.
Οι Γερμανοί θέλουν μια έρημη πόλη και φαίνεται από τον ουρανό, αόρατο τη νύχτα.
Οι πύλες της πρωτεύουσας μπαίνουν κάτω υψηλή επιτήρηση.
Ανάμεσα σε τανκς και οδοφράγματα, όλοι πρέπει να δείχνει το πόδι
να μπει στο Παρίσι.
Οι Γάλλοι, φυσικά, αλλά και οι στρατιώτες του Ράιχ.
Σουσάμι, το Ausweis, ένα πέρασμα, ισχύει από λίγες ώρες έως αρκετούς μήνες.
Για να το αποκτήσετε, κατευθυνθείτε στο Kommandantur, Πλατεία Όπερας.
- Το Kommandantur είναι το αντίστοιχο ενός γαλλικού δημαρχείου.
Ρυθμίζει όλα τα διοικητικά θέματα κάθε μέρα.
Και παραδίδει όλα τα έγγραφα που απαιτούνται άδεια από τους Γερμανούς.
Λειτουργεί όμως και ως σημείο υποδοχής, για Γερμανούς στρατιώτες.
Βρίσκουν ό,τι ψάχνουν, στο Kommandantur.
Και για να βεβαιωθούμε πραγματικά ότι το Παρίσι έγινε Γερμανός,
το μεγάλο σταυροδρόμι της πρωτεύουσας δείτε αυτά τα πάνελ να ανθίζουν
να κατευθύνει στρατεύματα σε στρατηγικές τοποθεσίες.
Νοσοκομεία, στρατώνες και φυσικά κέντρα διοίκησης.
Το καλοκαίρι του 1940, το Παρίσι μεταμορφώθηκε σε μια γερμανική πόλη.
- Και εδώ είναι η παρέλαση, που στεφανώνει αυτή την ώρα της δόξας.
Πρώτη επίδειξη δύναμης των νέων αρχόντων, παρέλαση νίκης,
στους πρόποδες της Αψίδας του Θριάμβου.
10.000 στρατιώτες που βαδίζουν, σε μια έρημη λεωφόρο.
- Γερμανικές μονάδες κάνουν την πρώτη τους παρέλαση της νίκης.
Όχι στα Ηλύσια Πεδία, όπως λέγεται συχνά,
αλλά στη λεωφόρο Φοχ.
Μπορείτε να το δείτε στις εικόνες.
Η Αψίδα του Θριάμβου είναι λίγο λοξή.
Αν θέλετε τη γνώμη μου, ήταν μια προσπάθεια για να μην προσβάλει πολύ τους Γάλλους.
Ωστόσο, για αυτούς τους άνδρες, είναι μια μεγάλη στιγμή δύναμης.
Ένας νεαρός Αυστριακός στρατιώτης θυμάται.
«Αισθανθήκαμε σαν οι κύριοι του κόσμου, ενώ διέσχιζε το Παρίσι.
Νομίζω ότι ήταν ένα φυσιολογικό συναίσθημα για έναν στρατιώτη.
Ήμασταν περήφανοι που νικήσαμε τους Γάλλους τόσο γρήγορα."
Τα καλύτερα όμως έρχονται.
Η παράδοση του κληρονομικού εχθρού, 10 μέρες μετά.
- Το μνημείο της Γαλλικής αλαζονείας καλύπτεται με τη σημαία του Ράιχ.
Ο Χίτλερ μετακινείται αυτοπροσώπως.
Απαιτεί να γίνει η παράδοση των Γάλλων όπως αυτή των Γερμανών 22 χρόνια νωρίτερα, το 1918.
Πρώτα το μέρος, η εκκαθάριση της Rotonde, κοντά στην Κομπιέν, 50 χλμ βόρεια του Παρισιού.
Και μετά αυτό το βαγόνι που βγήκε ειδικά από ένα μουσείο.
Είναι σε αυτό το ίδιο τραπέζι με το γαλλικό και οι Γερμανοί είχαν υπογράψει την ανακωχή,
της 11ης Νοεμβρίου 1918.
Ο Φύρερ θριαμβεύει λίγες μέρες αργότερα με μια αιφνιδιαστική επίσκεψη στο Παρίσι στις 6 π.μ.
Το μοναδικό του ταξίδι σε αυτή την πόλη που τον συναρπάζει από τα νιάτα του.
- Ήταν στον Πύργο του Άιφελ, στο Τροκαντερό.
Εκεί που βγάλαμε την περίφημη φωτογραφία του.
Μετά πήγε στην όπερα.
Υπάρχει ακόμη και ένας θυρωρός που έχει τα κλειδιά και ποιος μπορεί να επισκεφθεί αυτήν την αντιπροσωπεία.
Κατά τη διάρκεια αυτής της επίσκεψης, ο Χίτλερ σημείωσε ότι είχε υπάρξει αλλαγές από τα σχέδια
που είχε σπουδάσει στα νιάτα του.
Αυτά τα σχέδια της Όπερας, τα ήξερε σχεδόν από καρδιάς.
Και πράγματι, του επιβεβαιώνει ο θυρωρός ότι το έργο έχει γίνει.
Μπορείτε να δείτε πόσο γοητευμένος ήταν, από αυτή την πόλη.
Αργότερα, ο Χίτλερ θα εμπιστευτεί τον αρχιτέκτονά του, Άλμπερτ Σπέερ.
«Ήταν το όνειρο της ζωής μου για να μπορέσει να επισκεφτεί το Παρίσι.
Συχνά αναρωτιόμουν αν θα καταστρέψει το Παρίσι.
Όταν όμως έχουμε ξαναχτίσει το νέο Βερολίνο.
Το Παρίσι θα είναι μόνο η σκιά του.
Γιατί λοιπόν να το καταστρέψετε;»
Αυτή η γοητεία για την Πόλη του Φωτός, Ο Χίτλερ το μοιράζεται με τον Τζόζεφ Γκέμπελς,
Υπουργός Ναζιστικής Προπαγάνδας.
Για τον Γκέμπελς. Το Παρίσι θα είναι η πόλη βιτρίνα του Ράιχ.
Το μέρος όπου η ζωή είναι ωραία, αρκεί να είσαι Γερμανός.
- Στα μάτια του Γκέμπελς, η Παρί έπρεπε να κρατήσει μια ιδιαίτερη θέση μέσα στο Ράιχ.
Πολύ γρήγορα κατάλαβε ότι ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί την ατμόσφαιρα και τον μοναδικό χαρακτήρα αυτής της πόλης.
Καθιερώστε ένα τυπικά γερμανικό τάγμα στο Παρίσι.
Κάντε το Παρίσι ένα δεύτερο Βερολίνο.
Δεν ήταν προς το συμφέρον των Γερμανών.
Παρίσι, η πόλη-βιτρίνα, έμελλε να αποτελέσει πόλο έλξης για τους στρατιώτες.
Εκεί που θα μπορούσαν να έχουν περιπέτειες.
Το Παρίσι θα είναι η πόλη ανάπαυσης των πολεμιστών.
Εκεί που μπορεί να ξεχάσει τα μαρτύρια πεδία μάχης.
Και αν οι Γερμανοί κέρδιζαν τον πόλεμο.
Θα καταφέρουν να κερδίσουν τις καρδιές των Παριζιάνων;
Τέλη καλοκαιριού 1940, με την υπογεγραμμένη ανακωχή,
ο πόλεμος έχει τελειώσει και πραγματικά, τουλάχιστον στη Γαλλία.
Τα στρατεύματα της Βέρμαχτ γίνονται τώρα κατοχικά στρατεύματα.
Σιγά σιγά η καθημερινότητα μπαίνει στη θέση της.
- Πρώτα είναι οι μόνιμοι εργαζόμενοι που εργάζονται σε διάφορες διοικήσεις.
Είναι μεταξύ 20 και 25000 και μην αλλάζετε πολύ συχνά.
Στο Παρίσι, δεν υπάρχει ανάγκη για μάχιμα στρατεύματα, αλλά υπάρχει ακόμη μια ομάδα στρατιωτών
που μπορεί να κινητοποιηθεί σε περίπτωση προβλήματος.
Στη συνέχεια, υπάρχει η βιομηχανία στην περιφέρεια,
που αναπτύσσει όπλα για τους Γερμανούς.
Ειδικά τα τανκς.
Και χρειάζονται στρατιώτες για να τα δοκιμάσουν.
Δεν είναι όμως μόνο οι άντρες στον γερμανικό στρατό.
Νεαρές γυναίκες βοηθοί της Βέρμαχτ φτάνουν ως ενισχύσεις.
Αποτελούν λιγότερο από το 10% του εργατικού δυναμικού, αλλά συμβάλλετε στην πολεμική προσπάθεια,
με την κατάληψη θέσεων και την αποδέσμευση έτσι οι άνδρες που εντάσσονται στο μέτωπο.
Είναι κυρίως γραμματείς ή χειριστές, στις μεταδόσεις.
Οι Γάλλοι τους βρίσκουν αμέσως ένα παρατσούκλι, Τα γκρίζα ποντίκια.
Και αν δεσμευτεί, δεν είναι απαραίτητα για ιδεολογικούς λόγους.
- Η στολή ήταν πολύ αριστοκρατική. Ήταν ράφτης.
Ο ράφτης ήταν κάτι πολύ κομψό εκείνη την εποχή.
Έτσι ο στρατός πρόσφερε έναν ράφτη σε αυτές τις γυναίκες, που δεν θα μπορούσε ποτέ να αντέξει οικονομικά.
Οι περισσότεροι προέρχονταν από σπίτια μάλλον σεμνό και διαπίστωσε ότι αυτή η στολή
ήταν κάτι πολύ ιδιαίτερο.
Ο πόλεμος τους επιτρέπει επίσης να ξεφύγουν από τους ρόλους νοικοκυρά που επέβαλε η ναζιστική ιδεολογία.
Ως μπόνους, ανακαλύπτει τη νέα αυτοκρατορία του Χίτλερ με το στολίδι του, το Παρίσι.
- Όταν τους ανέθεσαν στη Γερμανία ή στην Αυστρία, ήταν λίγο απογοητευμένοι,
γιατί ήθελε να φύγει στο εξωτερικό.
Από τους αγαπημένους προορισμούς, υπήρχε φυσικά η Γαλλία και κυρίως το Παρίσι.
Ήταν το νούμερο ένα, το Παρίσι.
Πόλη της μόδας και πόλη της αγάπης.
Ανάμεσά τους και η Gertrud, από α μικρό χωριό στη βόρεια Γερμανία.
Είναι από αυτές τις τυχερές που έχουν ανατεθεί στο Παρίσι.
Ήταν τότε 20 ετών.
- Δεν είχα συγκεκριμένη ιδέα για το τι με περίμενε στο Παρίσι.
Χάρηκα που δεν τελείωσα σε ένα γερμανικό εργοστάσιο όπλων.
Είχα διοριστεί στο μεταφορικό kommandantur βόρεια.
Η Γερτρούδη φτάνει το 1940 με μια ομάδα 30 κοριτσιών.
Μένουν σε ξενοδοχείο κοντά στο Madeleine.
Στο Παρίσι όλα είναι καινούργια για εκείνη.
- Ήμασταν σε μια μητρόπολη.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν ξέραμε όχι οι μεγάλες πόλεις.
Νιώθαμε ξένοι, λίγο χαμένοι.
Έπρεπε πραγματικά να μπεις στο μυαλό σου ότι ήμασταν τώρα στη Γαλλία και όχι πια στη Γερμανία.
Στην αρχή δεν μας επέτρεπαν να βγούμε έξω μόνος από το ξενοδοχείο μας.
Οδηγηθήκαμε στη δουλειά μας.
Φοβηθήκαμε λίγο.
Δεν ξέραμε πώς τα πήγαιναν οι Γάλλοι αντιδρούν στην παρουσία μας.
Πώς θα αντιδράσουν οι Γάλλοι;
Αυτό είναι το μέλημα του προσωπικού.
Δεν υπάρχει θέμα απελευθέρωσης των στρατιωτών στη φύση.
Για τον πρώτο μήνα παραμονής του, ο στρατιώτης Κλάους αποστέλλεται σε παρισινό στρατώνα.
- Έπρεπε να τακτοποιηθούμε πρώτα στον στρατώνα μας, στη στρατιωτική σχολή.
Βρίσκοντας τα σημάδια μας, καθαρίζοντας τις στολές μας.
Ξέρεις, η καθημερινότητα ενός στρατιώτη είναι πάντα οργανωμένος στο λεπτό.
Πάντα βρίσκουμε πράγματα για εσάς να κάνετε. Δεν βαριόμαστε ποτέ.
Αλλά δεν μας επέτρεψαν να βγούμε έξω αμέσως.
Και οι εντολές προέρχονται από τον ίδιο τον Φύρερ, με ημερομηνία 18 Ιουνίου 40.
Ο στρατιώτης πρέπει να είναι παράδειγμα πνεύματος Ο γερμανικός στρατός, όσον αφορά τη δικαιοσύνη,
εύθυμος, αντρικός, σε όλες τις καταστάσεις.
Με άλλα λόγια, ο Χίτλερ διατάζει κάθε στρατιώτη να συμπεριφέρονται σωστά με τους Παριζιάνους.
Στόχος να γίνει ο εχθρός σύμμαχος.
Το 1940, ο γαλλικός πληθυσμός ένιωθε εγκαταλελειμμένος από τη δική του κυβέρνηση.
Από τη γερμανική πλευρά, το καταλάβαμε ότι η απελπισία και ο θυμός των Γάλλων
ενάντια στο κράτος τους ήταν μια ευκαιρία να σταθούν σε καλό φως.
Στο υψηλότερο επίπεδο, σφραγίζουμε μια συμφωνία τον Οκτώβριο του 1940.
Όταν ο Χίτλερ συναντά τον Στρατάρχη Πετέν, στο Montoire.
Με αυτή τη χειραψία, ο παλιός μαχητής του Βερντέν υπόσχεται επίσημα,
η συνεργασία της κυβέρνησης Vichy στον επόμενο κύριο της Ευρώπης.
Μένει πλέον να κερδίσουμε τις καρδιές των Παριζιάνων.
Τότε ξεκινά μια πραγματική επιχείρηση αποπλάνησης.
Οι στρατιώτες εμφανίζονται καθημερινά στα Ηλύσια Πεδία.
Άψογα γυαλισμένες μπότες και σε άψογη σειρά.
Και μετά αυτή η πολύ δυνατή συμβολική χειρονομία.
Έρχονται να διαλογιστούν στον τάφο του Άγνωστος στρατιώτης, κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου.
Ένα πολύ υπολογισμένο αφιέρωμα.
- Οι Γερμανοί είχαν φήμη να είναι βάρβαροι, ειδικά στη Γαλλία.
Και μετά φτάνουν οι βάρβαροι.
Ανακαλύπτουμε όμως ότι δεν έμοιαζε στους βαρβάρους
και ότι δεν συμπεριφέρθηκαν έτσι.
Αποδείχθηκε ότι δεν έτρωγαν ούτε τα μικρά παιδιά.
Κάτι για το οποίο δεν ήμασταν τόσο σίγουροι στην αρχή.
Είχαν την αύρα των νικητών.
Γοήτευσαν τους πάντες ανεξαιρέτως. Ακόμα και άντρες.
Μπορούμε να καταλάβουμε ότι η άφιξη αυτών των στρατιωτών, με τις καλοραμμένες στολές τους,
τις δερμάτινες μπότες τους στη μοτοσυκλέτα τους ήταν μια πραγματική αίσθηση.
Στα σκαλιά της Όπερας του Παρισιού και σε δημόσιους κήπους,
στρατιωτικές μπάντες προσπαθούν να αποπλανήσουν οι Παριζιάνοι
και τις καντίνες της εθνικής σούπας σοσιαλιστές μοιράζουν τρόφιμα
δωρεάν στους απόρους.
- Υπάρχουν ανέκδοτα που λένε παρά μικρά Γαλλικά αγόρια
που έπαιζε πόλεμο όλοι ήθελαν να γίνουν Γερμανοί στρατιώτες.
Γιατί αυτοί ήταν οι νικητές.
Η προπαγάνδα έκανε τη δουλειά της.
Έτσι, από τις 40 Ιουλίου, οι Παριζιάνοι επιστρέφουν από την εξορία τους.
Ανάμεσά τους, ο Ζαν Κλοντ, ένας 19χρονος Παριζιάνος.
Ανακαλύπτει την πόλη του και τους νέους άρχοντες.
- Επιστρέψαμε στο Παρίσι και μπορώ ακόμα να δω αφίσες στις οποίες
είδαμε έναν μεγάλο χαμογελαστό στρατιώτη με ένα παιδί στους ώμους του.
Και γράφτηκε ότι οι πληθυσμοί εγκαταλείφθηκαν, εμπιστευτείτε τους Γερμανούς στρατιώτες.
Με είχε χτυπήσει. Το κοιτάξαμε με λίγη δυσπιστία.
Δεν ήμασταν σίγουροι αν το θέλατε. Δεν ξέραμε καθόλου και τίποτα συγκεκριμένο.
Αλλά στην πραγματικότητα, επιστρέψαμε, όλα ήταν ήρεμα.
Οι χειρότεροι φόβοι καταργούνται και από τις δύο πλευρές.
Για τους Γερμανούς στρατιώτες, το 40ο έτος θα είναι αυτή όλων των απολαύσεων.
Και ο Κλάους, ο στρατιώτης του Βερολίνου, το έχει επιτέλους την πρώτη του άδεια.
- Αυτό είναι το Παρίσι.
Εκεί, είμαι εγώ, στον πρώτο όροφο του Πύργου του Άιφελ.
Ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο, γιατί τα ασανσέρ ήταν εκτός λειτουργίας
και ήταν ήδη πολύ ψηλά.
Πάνθεον, Notre-Dame Dame.
Οι αναμνήσεις του Κλάους είναι προσεκτικές διασκευασμένο σε πολυτελές άλμπουμ που προσφέρεται
από τον στρατό του Ράιχ.
Δερμάτινα καλύμματα, κράνος με σβάστικα και αυτή η επιγραφή στα γερμανικά.
«Η στρατιωτική μου θητεία».
Αυτά τα μικρά ταξιδιωτικά ημερολόγια, θα είναι χιλιάδες για να τα φτιάξετε προσεκτικά.
Εξοπλισμένο με κάμερα και κάμερες, Γερμανοί στρατιώτες επιβιβάζονται
για ξεναγήσεις, δεόντως εποπτευόμενες από την υψηλή εντολή.
Μπροστά στην Ιερή Καρδιά, η Παναγία των Παρισίων, την Όπερα, το Λούβρο, τους Ανάπηρους,
χωρίς να ξεχνάμε το Τροκαντερό και τον Πύργο του Άιφελ.
Ανεβαίνουν στην Πόλη του Φωτός, που πλέον τους ανήκει.
Αυτές οι ξεναγήσεις τελειώνουν άκρως συμβολικό.
Στην Αίθουσα των Κατόπτρων στο Παλάτι των Βερσαλλιών, το ίδιο όπου η περιβόητη συνθήκη για τη Γερμανία
υπογράφηκε το 1919.
Η εκδίκηση είναι τέλεια.
- Από την πλευρά μου δεν το λέω τουρισμό. Ευτελίζει την κατοχή.
Μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα ότι οι Γερμανοί στρατιώτες βάζουν τον εαυτό τους επί σκηνής ως οι νικητές και οι νέοι άρχοντες.
Και αυτό το ήθελαν ο Χίτλερ και ο Γκέμπελς.
Οι στρατιώτες έπρεπε να βγάλουν φωτογραφίες για να μαρτυρήσει την ένδοξη νίκη τους
και στείλτε αυτές τις φωτογραφίες στο σπίτι για να εξηγήσετε στις οικογένειές τους τα πλεονεκτήματα αυτού του πολέμου.
Στο άλμπουμ αυτού του στρατιώτη, οι φωτογραφίες και τα σχόλια είναι κατηγορηματικά.
«Ορίστε, οι νέοι κύριοι»
σχολιάζει αυτή τη φωτογραφία που τραβήχτηκε μπροστά από το παλάτι των Βερσαλλιών.
Και αυτή η φωτογραφία του αγάλματος του Λουδοβίκου XIV αποκεφαλισμένος εμπνέει ένα άλλο σχόλιο.
«Η Γαλλία χωρίς κεφάλι».
- Υπάρχει ειρωνεία, φυσικά, αλλά πάνω από όλα αυτή η ιδέα ότι είναι τα νέα πρόσωπα.
Ή αυτό το άλλο άλμπουμ ενός αξιωματικού με αυτή τη φωτογραφία που τραβήχτηκε στην οροφή της Αψίδας του Θριάμβου.
Η μπότα στο κάγκελο, η πόζα του νέου κυρίου του Παρισιού
μελετάται προσεκτικά.
Στις κατεχόμενες χώρες, η φωτογραφία ήταν απαγορευμένη στον άμαχο πληθυσμό
και ταυτόχρονα οι στρατιώτες έπρεπε συνήθεια της κατάσχεσης όλων των καμερών.
Έτσι οι πολίτες δεν είχαν μείνει κανένας.
Μόνο οι Γερμανοί είχαν το δικαίωμα να βγάλουν φωτογραφίες
και το εκμεταλλεύτηκαν.
Αλλά για αυτούς τους νεαρούς Γερμανούς, η πραγματική περιέργεια είναι αλλού.
Ποιοι είναι αυτοί οι Παριζιάνοι;
- Ήταν ένας νέος κόσμος για μένα, αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω με τους Γάλλους,
γιατί δεν μιλούσα τη γλώσσα τους.
Έτσι έμεινα σιωπηλός.
Οι Γάλλοι έμειναν επίσης σιωπηλοί, γιατί δεν μιλούσαν ούτε λέξη γερμανικά.
Η νεαρή χειρίστρια Gertrud δοκιμάζει την τύχη της με τα λίγα λόγια του γαλλικά που έμαθε στο σχολείο.
Ξεκινά με τον θυρωρό και οι υπηρέτριες του ξενοδοχείου του.
- Πάντα έκανα μια προσπάθεια να μιλήσω μαζί τους.
Ήταν πιο συγκρατημένοι από οτιδήποτε άλλο.
Είχαν την εθνική τους υπερηφάνεια.
- Πώς ήθελες να αρέσω στους Παριζιάνους; Τους είχαμε νικήσει.
Οι Γάλλοι αποδέχτηκαν τη μοίρα τους.
Και δέχτηκα το δικό μου. Ζούσαμε σύμφωνα με αυτή την αρχή, έτσι.
Όλοι από την πλευρά μας.
- Προσπαθήσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν τους είδαμε.
Στο δρόμο, αρκετές φορές, μας συνέβη να διασχίσουν γερμανικά αποσπάσματα,
που πήγαιναν από το ένα σημείο στο άλλο.
Και όταν τους είδαμε να έρχονται, δήθεν, πηγαίναμε σε μια βιτρίνα.
Και κοιτάξτε μέσα σε αυτά τα παράθυρα, δηλαδή να τους γυρίζεις την πλάτη.
Φεύγοντας από το ξενοδοχείο της η Γερτρούδη ανακαλύψτε ένα διαφορετικό σύμπαν,
άλλη νοοτροπία, άλλος τρόπος ζωής.
- Οι Γάλλοι είναι λίγο επιφανειακοί. Δεν παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά
σε αντίθεση με τους Γερμανούς.
Για τους Γερμανούς οι Γάλλοι είναι επιφανειακός, απόμακρος, αγενής
και οι Παριζιέν είναι η ενσάρκωση του διαβόλου.
Σε ένα γράμμα προς τη σύζυγό του, Ο στρατιώτης Ερνστ προσβάλλεται εξαιτίας τους.
«Δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου, βλέποντας το καταραμένο μακιγιάζ,
που οι γυναίκες τους λερώνουν τα πρόσωπά τους.
Αν η γυναίκα μου το έκανε αυτό, Θα ετοιμάσω τις βαλίτσες μου και θα φύγω αμέσως.
Είναι απίστευτο !
Πολύ συχνά πρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο, αλλιώς, με κυριεύει η βίαιη ναυτία.
Τα έντονα κόκκινα χείλη της, αυτά τα πρόσωπα βαμμένα κίτρινα, αυτά τα φρύδια που τονίζονται με μαύρο χρώμα
και τα εκθαμβωτικά βερνίκια νυχιών της.
Πίσω από αυτό το φανταχτερό κρύβει ένα μεγάλο χάλι.
Για τους Γερμανούς είναι πολιτισμικό σοκ.
Οι Παριζιέν είναι τόσο διαφορετικές από τις ιδανικές Γερμανικό θηλυκό που υποστηρίζεται από την προπαγάνδα του Ράιχ.
Ανησυχώντας για τη συμπεριφορά των στρατευμάτων, η Βέρμαχτ θα αφιερώσει ακόμη και ένα ολόκληρο κεφάλαιο
στις Γαλλίδες στον επίσημο οδηγό της, Το Παρίσι το είδαν οι Γερμανοί.
«Η Parisienne είναι φλερτ. Αλλά ακόμα κι αν έχει μια φυσική τάση
να παίξει με τα γυναικεία της στοιχεία, έχει πολύ ισχυρή αίσθηση της οικογένειας
και μεγάλη αγάπη για τα παιδιά του.
- Θέλαμε να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις εξηγώντας στους στρατιώτες ότι υπήρχαν άλλα ήθη στη Γαλλία.
Μια Γαλλίδα δεν είναι ιερόδουλη ή ένα εύκολο κορίτσι.
Ακριβώς επειδή μοιάζει πώς θα ήταν μια ιερόδουλη στη Γερμανία.
Όμως κάποιοι στρατιώτες δοκιμάζουν την τύχη τους.
- Υπήρχαν λοιπόν κάποιοι που έψαχναν επαφή φυσικά!
Ήταν στη μεγάλη τους βόλτα, δεσποινίς.
Το έλεγαν για να προσπαθήσουν να έρθουν σε επαφή. Λειτουργούσε μερικές φορές.
Το προσωπικό, ωστόσο, έχει μια αμυδρή θέα οποιαδήποτε επαφή μεταξύ των στρατευμάτων του και των Παριζιάνων.
Υπάρχουν ακόμη και πολύ αυστηρές οδηγίες δίνεται σε στρατιώτες.
«Αποφύγετε την επαφή με τον άμαχο πληθυσμό.
Απαγορεύεται να φέρνουν Γαλλίδες σε εταιρικό αυτοκίνητο
ή κρατήστε τα από το μπράτσο».
- Ο στρατιώτης που δένει πολύ στενά με τον άμαχο πληθυσμό,
θα καταλήξει να ξεχάσει τον ρόλο του ως στρατιώτη. Και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για τον στρατό.
- Το Παρίσι είχε το παρατσούκλι της πόλης χωρίς μάτια.
Οι Γερμανοί κοίταξαν τους Γάλλους που τους αγνόησε.
Αλλά είναι αβάσταχτο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Χωρισμένος από πόλεμο, χωρισμένος από γλώσσα, χωρισμένο κατά πολιτισμό.
Πώς οι Νέοι Άρχοντες και οι Νικημένοι θα ζήσουν μαζί σε αυτό το Ράιχ
των 1000 χρόνων που υποσχέθηκε ο Χίτλερ;
Αλλά το Παρίσι έχει πολλά πλεονεκτήματα, στην οποία θα υποκύψουν οι εισβολείς.
Στα τέλη του καλοκαιριού του 1940, οι Γερμανοί στρατιώτες πήραν κατοχή της καρδιάς του Παρισιού.
Και βεράντες καφέ.
Αλλά όχι μόνο.
Επενδύουν και τα καταστήματα.
Το Παρίσι στην αρχή της κατοχής, είναι ένα πραγματικό σπήλαιο του Αλί Μπαμπά.
- Οι Γερμανοί είχαν αγοραστικό ξεφάντωμα.
Ήθελε να αγοράσει πράγματα που δεν μπορούσαν να βρουν όχι στο σπίτι, λίγο σαν τουρίστες.
Αγόρασαν ό,τι μπορούσαν.
Οι Γάλλοι είπαν ότι μπορούσαμε να τους πουλήσει ακόμη και μια βασκική από το 1870
και αγόρασαν ακόμα.
- Από τη στιγμή που δεν είμαστε πλέον σε πόλεμο, αλλά σε κατειλημμένη κατάσταση.
Η εμπορική σχέση που δημιουργείται είναι απολύτως κλασικό.
Εάν ένας στρατιώτης αρνηθεί να πληρώσει, είναι κλοπή. Τιμωρήθηκε αυστηρά από το γερμανικό στρατοδικείο.
Για πρώτη φορά στη ζωή τους, οι στρατιώτες έχουν μέσα.
Μισθός 90 Ράιχσμαρκ, είναι το ισοδύναμο του κατώτατου μισθού σήμερα.
Εκτός από αυτό με νέα ευνοϊκή ισοτιμία στον κάτοχο, την αγοραστική του δύναμη
πολλαπλασιάζεται επί τέσσερα.
Και είναι μόνο χαρτζιλίκι, γιατί οι στρατιώτες τρέφονται,
φιλοξενείται με έξοδα της Γαλλίας.
Τότε ανακάλυψε τις χαρές των αγορών.
- Αγόραζα άρωμα, λεγόταν, Βράδυ στο Παρίσι.
Όλοι οι στρατιώτες το αγόραζαν τότε, ήταν ένα μπλε μπουκάλι με αστέρια.
Ειλικρινά, δεν θυμάμαι καν αν ένιωθε καλά.
Αλλά το μπουκάλι ήταν πολύ όμορφο.
- Δεν υπήρχε ούτε ένας στρατιώτης που δεν έχει τουλάχιστον μια φορά
έστειλε μεταξωτές κάλτσες σε μια επιστολή, στην κοπέλα του.
Ήταν η μεγάλη πολυτέλεια.
- Ήταν απολύτως απαραίτητο που ανακαλύπτουμε τα πολυκαταστήματα.
- Στα τρία τέταρτα και Galeries Lafayette.
Ήταν μια πραγματική περιπέτεια για εμάς.
Δεν ξέραμε μεγάλα καταστήματα όπως αυτό.
Είχαμε συνηθίσει τα μπακάλικα του χωριού.
Ήμασταν πολύ χαρούμενοι που βρήκαμε εξωτικά φρούτα,
που ήρθαν από μακρινές χώρες.
Μπανάνες, δεν τις είχαμε φάει ποτέ.
Και για αξιωματικούς με διπλή αμοιβή, είναι ακόμα καλύτερο.
Υπό αυτές τις συνθήκες, επιτρέπονται ορισμένα πρόσθετα, παρά υψηλό τέλος.
Αυτή είναι η περίπτωση αυτού του αξιωματικού, του Hans Lorenz.
Για 4 χρόνια θα έχει μόνο μια εμμονή, κακομάθει τον γιο της Πέτρο, πίσω στο σπίτι.
- Είχα τα πιο όμορφα σκι στον κόσμο, ένα υπέροχο γαλλικό ποδήλατο,
που δεν μπορούσε να βρεθεί στη Γερμανία.
Τα αγόρασε όλα αυτά στο Παρίσι.
Και ο πατέρας μου έφερε πίσω επίσης πολυτελή αρώματα
και υπέροχα κρασιά από τη Βουργουνδία και το Μπορντό.
Είχε ακόμα μάθημα, πατέρα μου.
Ήταν σαν κόκορας στο Παρίσι.
Αλλά δεν πρόκειται μόνο για είδη πολυτελείας, ότι οι Γερμανοί έβαλαν στο στόχαστρο τους.
Παραδόξως, αγοράζουν τρόφιμα να τον στείλω σπίτι.
Στην καρδιά του θριαμβευτικού Ράιχ.
- Έστειλαν ακόμα και μισά γουρούνια ή φρέσκα αυγά,
ατομικά τυλιγμένο σε γεμισμένα κουτιά.
Ο στρατιώτης ήθελε να εκπληρώσει τον ρόλο του ως άνδρα και ενός πατέρα,
να βοηθήσει τους δικούς του, που έπρεπε να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους.
Το να είσαι μακριά από το σπίτι, τα πάντα τι θα μπορούσαν να κάνουν για να συνεισφέρουν στο νοικοκυριό,
ήταν να στείλουμε όσο το δυνατόν περισσότερα προϊόντα.
Και ήταν μέρος ταυτόχρονα της στρατηγικής του Ράιχ.
Περισσότεροι στρατιώτες στάλθηκαν από αγορασμένα αντικείμενα σε χαμηλές τιμές στις κατεχόμενες χώρες,
τόσο μικρότερη ήταν η έλλειψη στη Γερμανία.
- Η Γαλλία είναι εφεδρεία για τη Γερμανία.
Σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται ακόμα και του οποίου ο κατακτητής δεν βλέπει ακόμα το τέλος, το 1940.
Στόχος είναι η εκμετάλλευση όλων των πόρων αυτής της χώρας να συνεχίσει τον πόλεμο κατά της Αγγλίας.
Οι αποστολές γίνονται τόσο πολλές, ότι το Reichspost, το ταχυδρομείο του Ράιχ, έχει κατακλυστεί.
Αποφασίζει να περιορίσει το βάρος των δεμάτων ανά στρατιώτη.
Οι νέοι άρχοντες παραδίδονται σε πραγματική επίσημη λεηλασία.
Τα δύο τρίτα της γαλλικής αγροτικής παραγωγής και βιομηχανικά προορίζονται για τον κάτοχο.
Προγραμματίστηκε άνιση διαίρεση με τους όρους της ανακωχής.
Οι Παριζιάνοι ξέρουν τότε πραγματική έλλειψη τροφίμων,
αλλά και καύσιμα.
Μια άλλη λεηλασία συνεχίζεται πιο διακριτικά.
Αυτό των έργων τέχνης κλεμμένα από τους μεγάλους Παριζιάνικοι Εβραίοι συλλέκτες.
Ειδικά για τον Γκέρινγκ και τον Χίτλερ, μεγάλοι λάτρεις της τέχνης.
- Ο Γκέρινγκ ήρθε περισσότερες από 20 φορές και ήρθε να βοηθήσει τον εαυτό του.
Υπάρχει λοιπόν η λεηλασία της εβραϊκής περιουσίας, Φυσικά.
Και η λεηλασία, το άδειασμα των διαμερισμάτων, που ανήκε σε Εβραίους, Τέκτονες,
Αμερικανοί ή Άγγλοι. Και υπάρχει η ταξινόμηση των αντικειμένων.
Και τα πιο όμορφα κομμάτια τα αφήνουμε στην άκρη. Άρα πράγματι, είναι λεηλασία!
Οργανωμένη και μεθοδευμένη λεηλασία.
Μεταξύ 1941 και 1944, έφυγαν 29 νηοπομπές Παρίσι για το Ράιχ.
Αντιπροσωπεύουν συνολικά 138 βαγόνια γεμάτο με 4170 τελάρα.
Η μεγαλύτερη λεηλασία έργων τέχνης συνεχώς.
Οι Γερμανοί δεν το ξέρουν ακόμα, αλλά τη γλύκα της παρισινής κατοχής
σύντομα θα τελειώσει.
22 Ιουνίου 1941.
4000 χλμ. από το Παρίσι, τα στρατεύματα της Βέρμαχτ εισβάλλουν στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Χίτλερ ξεκινά την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα.
Η Ευρώπη φλέγεται ξανά στην Ανατολή.
Σημείο καμπής για τον πόλεμο, αλλά και για το Παρίσι.
Αυτή είναι η αρχή της ένοπλης αντίστασης.
Στο σταθμό του μετρό Barbès στο 18ᵉ,
Alphonse Moser, στρατιωτικός δόκιμος του Kriegsmarine,
πυροβολείται από τον Pierre-Georges.
Πιο γνωστός με το ψευδώνυμό του Μαχητής. συνταγματάρχης Φάμπιαν.
- Προς τα τέλη του 1940 ο πληθυσμός ξυπνάει από το σοκ της ήττας.
Μαθητές και μαθητές λυκείου διαδηλώνουν κατά η κατάληψη στα Ηλύσια Πεδία,
την Ημέρα Ανακωχής του 1918.
Συλλαμβάνονται κατά τη διάρκεια επιχείρησης από κοινού μεταξύ Γάλλων και Γερμανών.
Αυτά είναι τα πρώτα σημάδια που δείχνουν η κοινή γνώμη αλλάζει.
Αυτή η ειρηνική διαδήλωση των μαθητών πυροδοτεί σφοδρή καταστολή.
Διαδήλωση ή επίθεση;
Κάθε αντιγερμανική ενέργεια υπόκειται σε θανατική ποινή.
Μια ποινή που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια μιας μαριονέτας.
Κι αν δεν βρεθούν οι ένοχοι;
Η Βέρμαχτ εφαρμόζει ανελέητα μέτρα υπαγορεύεται από το Βερολίνο.
- Από τη στιγμή που είναι μέλος της Βέρμαχτ σκοτώνεται.
Και πολύ περισσότερο αν είναι υψηλότερου βαθμού.
Καθιερώνεται ποσόστωση.
100 όμηροι για έναν Γερμανό που σκοτώθηκε.
Και ο κατακτητής ανακοινώνει τις ποινές του, σε αφίσες τυπωμένες και στις δύο γλώσσες.
Θανατικές ποινές κάθε φορά.
Ο στόχος είναι απλός, να βασιλεύει ο τρόμος.
- Πάντα φοβόμασταν όταν φτάσαμε στο σταθμό του μετρό το πρωί,
ας υπάρχει μια κόκκινη αφίσα, που έδειχνε ονόματα ανθρώπων
που είχαν πυροβολήσει οι Γερμανοί.
Θυμάμαι έντονα ότι διάβασα την αφίσα που ανήγγειλε την εκτέλεση του Εστιέν ντ' Ορβ.
Ο νεαρός καπετάνιος του γαλλικού ναυτικού είναι ένας από τους 100 ομήρους που εκτελέστηκαν,
μετά την επίθεση Barbès.
- Ήταν και λίγο τρομακτικό.
Νιώσαμε το χέρι της κατοχής.
Αυτό σήμαινε ότι ήταν άνθρωποι, που πολέμησαν κατά των κατακτητών.
Η Βέρμαχτ κάνει τους στρατιώτες να το πιστεύουν αυτό πίσω από κάθε άντρα
και κυρίως πίσω από κάθε όμορφη γυναίκα, κρύβει έναν εχθρό του Ράιχ.
Πώς όμως να πάμε ενάντια στην ανθρώπινη φύση;
Και να ματαιώσει έναν ολόκληρο στρατό σεξουαλικών επαφών;
- Μπορώ να σας πω ότι μια ορδή νέων άνδρες με ορμόνες σε φωτιά,
Είναι δυναμίτης.
Είναι πολύ επικίνδυνο. Πρέπει να τα συγκρατήσεις όλα.
Η λύση των αποκλεισμένων οίκων ανοχής στα μέλη της Βέρμαχτ.
Μια πρωτοβουλία που ενθαρρύνει ο Αδόλφος Χίτλερ.
- Εάν ο στρατιώτης αναμένεται να καταθέσει τη ζωή του χωρίς κράτηση.
Πρέπει επίσης να έχει την ελευθερία να αγαπά χωρίς κράτηση.
Στη συνέχεια επιτάσσονται δεκάδες οίκοι ανοχής.
Οι μάνατζερ και οι ιερόδουλες είναι Γάλλοι.
Απαγορεύτηκαν οι Εβραίοι.
Οίκοι ανοχής για κοινούς στρατιώτες βρίσκονται σε λαϊκές γειτονιές.
Μια απόλαυση αδιανόητη στο Ράιχ.
- Τι ήταν απαγορευμένο στη Γερμανία, εγκρίθηκε στη Γαλλία.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι ελευθερία, αλλά μου επέτρεψε να απολαμβάνω πράγματα
που δεν είχα στο σπίτι.
Όπως οι οίκοι ανοχής για παράδειγμα.
Σε ένα γράμμα προς τη σύζυγό του, Ο στρατιώτης Gunther αφηγείται την επιχείρηση
οίκους ανοχής και είναι αρκετά προσεκτικός.
«Αγάπη μου, δεν πήγα.
Πρέπει να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά δεν μου αρέσουν.
Τα στατιστικά λένε ότι μια πόρνη ροκάρει κατά μέσο όρο 100 περάσματα την ημέρα.
Το ρεκόρ είναι 187, φανταστείτε σε τι κατάσταση πρέπει να βρίσκονται.
Γεια σου εκπομπή!
Και μετά υπάρχουν οι αποκλειστικοί οίκοι ανοχής σε αξιωματικούς.
Όπως τα Chabanais, σε απόσταση αναπνοής από το Βασιλικό Παλάτι, ένας θεσμός που ήταν ήδη θρυλικός κατά τη διάρκεια της Belle Époque.
Ή το πολύ διάσημο και πολύ μοντέρνο One Two Two, που βρίσκεται η rue de Provence.
Οίκοι ανοχής υψηλής ποιότητας με πολυτελείς εσωτερικούς χώρους,
ανατολίτικα μπάνια και έπιπλα που αφήνει χώρο για όλες τις φαντασιώσεις.
Οι γυναίκες περιμένουν πελάτες σε μπουντουάρ με θειούχο ντεκόρ.
Ντυμένος ή όχι. Είναι επιλεγμένα με το χέρι.
Οι Γερμανοί έχουν εμμονή με την υγιεινή.
Ο πραγματικός εχθρός της Βέρμαχτ; Αφροδίσια νοσήματα.
- Το Παρίσι έχει τη φήμη της πόλης της απόλαυσης.
Σωστό ή λάθος ! Ίσως πολύ σωστά.
Και μια βρώμικη φήμη πόλης και η έννοια του υγειονομικού δεν είναι το ίδιο.
Γιατί οι Γερμανοί ανακαλύπτουν ότι οι Γάλλοι μην πλένεστε κάθε μέρα.
Αυτή λοιπόν η ιδέα της επικίνδυνης γυναίκας, της φλεβικής γυναίκας και της αφροδίσιας νόσου.
Η σύφιλη δεν είναι ιάσιμη ασθένεια την εποχή εκείνη.
Οι οίκοι ανοχής λοιπόν σαν τους Chabanais είναι εξοπλισμένα με γυναικολογικό γραφείο,
όπου ελέγχονται τα κορίτσια δύο φορές την εβδομάδα.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Οι στρατιώτες επίσης υποβάλλονται σε ελέγχους και προληπτικές θεραπείες.
Στις κατανεμημένες λίστες εμφανίζονται στα αριστερά διευθύνσεις οίκων ανοχής
και δεξιά εκείνα των φαρμακείων της απολύμανσης.
Οι στρατιώτες πρέπει να πάνε εκεί πριν και μετά από κάθε αναφορά.
Και σε μια τέτοια ατμόσφαιρα, τα πράγματα πάνε στραβά εύκολα.
Ένας δυσαρεστημένος στρατιώτης και αυτή είναι η αποστολή τιμωρός σε οίκο ανοχής.
- Έπρεπε να τους δείξουμε ποιοι ήταν οι άρχοντες. Δεν μπορούσαμε να το αφήσουμε να περάσει.
Μπήκαμε στο χάλι. Τραβήξαμε λίγο προς όλες τις κατευθύνσεις
και ανεβήκαμε να δούμε το π***.
Την γδύσαμε, της πετάξαμε τα πράγματά της έξω από το παράθυρο και την χτύπησαν.
Οι άνθρωποι απλώς μας έβλεπαν να το κάνουμε.
Ήταν η εκδίκησή μας.
Ήμασταν στο απόγειο της δύναμής μας.
Μερικοί στρατιώτες κάνουν βασιλεία τρόμου.
Ο Αυστριακός στρατιώτης Heinz θυμάται.
- Αν κατέληγαν να μας μισούν, είναι δικό μας λάθος.
Ήμασταν αλαζονικοί.
Και στις περιπολίες κάναμε έλεγχο αν οι άνθρωποι τηρούσαν την απαγόρευση κυκλοφορίας
και αν οι κουρτίνες είχαν τραβηχτεί σωστά.
Και όταν είδαμε φως, οι αστυνομικοί πυροβόλησαν στα παράθυρα.
Είναι λόγω αυτού του πράγματος ότι ο κόσμος τελικά μας μισούσε.
Θέμα που πρέπει να αποφύγει το προσωπικό τα ολισθήματά του πάση θυσία.
Στην καρδιά του Παρισιού, ο κατακτητής έχει ξαναφτιάξει τη Γερμανία στις πιο αριστοκρατικές γειτονιές.
Υπάρχουν δύο γερμανικά βιβλιοπωλεία, rue de Rivoli και στα Ηλύσια Πεδία.
Τρεις κινηματογραφικές αίθουσες επιτάχθηκαν, δύο στα Ηλύσια Πεδία και στο Ρεξ,
με μια τεράστια αίθουσα 2000 θέσεων.
Στο μενού, γερμανικές ταινίες, ρομαντικές παιδικές ρίμες, αλλά και καθαρή και απλή προπαγάνδα.
- Ήταν απαραίτητη η ανασύσταση ενός τμήματος της Γερμανίας για τους στρατιώτες της,
δώστε τους ένα καταφύγιο ειρήνης.
Η μεγάλη πρόκληση ήταν να τους απασχολήσω και να τα περιέχει.
Για παράδειγμα, έπρεπε να μπορούν γιορτάστε τα Χριστούγεννα με τον γερμανικό τρόπο.
Έπρεπε να τους επιτρέψουμε να ζήσουν, λίγο όπως στη χώρα.
Ήταν πολύ σημαντικό.
Επιπλέον, το Παρίσι έχει αρκετά σπίτια για στρατιώτες.
Τα πιο σημαντικά βρίσκονται στην Place de Clichy, στο Saint-Michel και στα Ηλύσια Πεδία.
Κάτω από το πορτρέτο του Φύρερ, σερβίρουν τυπικό γερμανικό φαγητό.
Καρότο σούπα, τηγανητό ψάρι συνοδεύεται από ωμά λαχανικά και πατάτες.
Όλα σε μια τυπική γερμανική ατμόσφαιρα.
- Μπορούμε να διασκεδάσουμε συναντώντας ο ένας τον άλλον και λίγο γερμανικό επίσης,
δηλαδή τον καφέ κορώνα, το μέρος όπου μπορείτε να πιείτε έναν καφέ
και ακόμη και να φάτε ένα κέικ, να διαβάσετε γερμανικές εφημερίδες, Γερμανικά βιβλιοπωλεία.
Και είναι όλα πολύ καλά μελετημένα.
Σε αυτά τα μέρη υπήρχε ακόμα κάτι για φαγητό.
Στις μπρασερί του Παρισιού, δεν έμειναν πολλά.
Ο χάρτης μειώθηκε όσο εκεί, υπήρχε επιλογή.
Και στο πολυτελές σπίτι των αεροπόρων στη Boulevard de Courcelles,
υπάρχει ακόμη και μια βαυαρική ζυθοποιία ανακατασκευάστηκε πιστά.
Κάτι να τους κάνει να ξεχάσουν τη νοσταλγία.
Στο Private Kurt's Letters to His Bride Ντόριτ, διαβάζουμε:
«Ο καφές και τα κέικ είναι πολύ καλά και το δείπνο δεν ήταν κακό.
Στη συνέχεια αφήνουμε τον ατμό παίζοντας πινγκ πονγκ.
Και όταν είδα τη μικρή Γαλλίδα σερβιτόρα, Νόμιζα ότι ήσουν εσύ, καρδούλα μου.
Ένιωσα πολύ μόνος. Θα ήθελα πολύ να είμαι μαζί σας.
Και μετά υπάρχει το καφενείο των στρατιωτών Madeleine, κοντά στην περίφημη εκκλησία.
Το πιο πολυτελές, το πιο δημοφιλές επίσης.
Διευθυντής αναψυχής της Βέρμαχτ είναι ο Heinz Lorenz,
ο αξιωματικός που έστειλε τα πιο πρόσφατα ποδήλατα στον γιο του στη Γερμανία.
Στα απομνημονεύματά του, περιγράφει την ατμόσφαιρα αυτών των τόπων.
- Το καφενείο καταιγίστηκε, ήταν τρομακτικό.
Το μόνο που ήθελε ήταν να φάει ένα κέικ και ξεχάστε τον πόλεμο για λίγο.
Οι στρατιώτες είχαν εμμονή με τα γλυκά.
Αυτό που σερβίραμε σίγουρα δεν ήταν υψηλή γαστρονομία.
Κακής ποιότητας αλεύρι, λίγο γάλα και πολύ ζάχαρη.
Το κύριο πράγμα ήταν η διακόσμηση και τα χαμόγελα των σερβιτόρων.
Σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο, πουλήσαμε 22.000 από αυτά τα κέικ.
Ακούραστος, ο αξιωματικός Lorenz παλεύει να το κάνει προσφέρουν κάθε είδους περισπασμούς στους στρατιώτες.
– Διοργάνωσε αθλητικούς αγώνες.
Πραγματικοί μικροί Ολυμπιακοί Αγώνες.
Αγώνες στίβου, αγώνες τρεξίματος, αλμα εις υψος.
Με λίγα λόγια, υπήρχαν όλα τα πειθαρχεία.
- Έκανα πολύ άθλημα, ειδικά το κολύμπι.
Μια πισίνα κρατήθηκε για εμάς, όπου πήγαινα πολύ συχνά.
Βρήκα την ευκαιρία να περάσω πιστοποιητικό πρώτων βοηθειών μου.
Και μετά το ποδόσφαιρο, το εθνικό άθλημα στη Γερμανία.
Η Βέρμαχτ διοργανώνει πρωτάθλημα.
Η Πολεμική Αεροπορία της Luftwaffe εναντίον της Μεραρχίας Πάντσερ, της μεραρχίας τεθωρακισμένων.
Και κάθε φορά, στο Parc des Princes, είναι πάντα οι Γερμανοί που κερδίζουν.
Ο Hans Lorenz θα ζητήσει ακόμη και καλλιτέχνες μεταξύ τους στρατιώτες για διαγωνισμούς ζωγραφικής και σχεδίου.
Αστεία ζωγράφοι με στολή τότε πηγαίνετε στήνουν το καβαλέτο τους,
στις πιο γραφικές γωνιές του Παρισιού, όπως η Μονμάρτρη.
Το αποτέλεσμα μερικές φορές προκαλεί έκπληξη.
Όπως αυτά τα μικρά σχέδια του στρατιώτη Schmitz, που πραγματοποιούν τις φαντασιώσεις του.
Δεν είμαι σίγουρος ότι ο Φύρερ θα το είχε εγκρίνει.
- Ήθελε να απασχολήσει τους στρατιώτες.
Αφήστε τους να βιώσουν εξαιρετικά πράγματα.
Και γι' αυτό οργανωθήκαμε αυτούς τους διαγωνισμούς ζωγραφικής.
Και ανάμεσα στους στρατιώτες, υπήρχε ένας πραγματικός καλλιτέχνης.
Και από τον πατέρα του δεν λείπει η φαντασία.
Θα ανακαινίσει ακόμη και μια παλιά φορτηγίδα, να προσφέρει στους στρατιώτες κρουαζιέρες στον Σηκουάνα.
Κάθε μέρα, 200 από αυτούς επιβιβάζονται, στο τουριστικό II,
αναγνωρίσιμο φυσικά, στη σημαία της σβάστικας του.
Επιτρεπόταν το μόνο πολιτικό σκάφος να ταξιδέψει στον Σηκουάνα.
Στο πρόγραμμα ας φουσκώσουμε, ρομαντικές μπαλάντες και όμορφους συντρόφους.
Προωθούνται εκδρομές με σκάφος σε γερμανικούς οδηγούς που εκδόθηκαν στο Παρίσι.
Το πιο διάσημο από αυτά είναι η Deutsche Wegleiter.
Ειδικά το γερμανικό Pariscope σχεδιασμένο για στρατεύματα.
Χάρτης μετρό, Παρισινό πολιτιστικό πρόγραμμα, Το πρόγραμμα της Βέρμαχτ.
Όλα γίνονται έτσι ώστε ο Γερμανός στρατιώτης βρέθηκε εκεί στη μεγάλη μητρόπολη.
- Αυτός ο οδηγός γίνεται επίσης πολύ σημαντικός για παριζιάνους εμπόρους.
Γιατί μπορούν να βάλουν διαφημίσεις εκεί.
Τα φωτογραφικά στούντιο προσφέρουν να κάνουν πορτραίτα στο σπίτι.
Ιδρύματα όπως το Lido και άλλα καμπαρέ να διαφημίσουν τα προγράμματά τους,
μερικές φορές και σε χρώμα.
Κινηματογράφος, θέατρο, πολιτιστική ζωή γενικότερα ανακτήσει αρκετά γρήγορα.
Και οι Γερμανοί συμμετέχουν πολύ ενεργά σε αυτό επίσης χάρη σε αυτού του είδους τον οδηγό.
Σε λίγους μήνες, το Wegleiter πηγαίνει από τα 16 πάνω από 100 σελίδες.
Παριζιάνικοι διαφημιστές τρέμουν στην πύλη.
Διαφημίσεις στα γερμανικά, φυσικά.
Σαλόνι μόδας, γούνες, έπιπλα, βρεφικά είδη αλλά και εστιατόρια.
Στη Μονμάρτρη, μια από τις πιο δημοφιλείς γειτονιές από τον κατακτητή,
το πιο διάσημο εστιατόριο λέγεται Μητέρα Αικατερίνη.
Βρίσκεται στην Place du Tertre.
Είναι γεμάτο κάθε μέρα.
Και για καλό λόγο, ο ιδιοκτήτης αυτού του μικρού παριζιάνικου μπιστρό, να προσαρμόσει το μενού του στα γούστα του ενοίκου.
- Γαλλικές και γερμανικές γαστρονομικές γεύσεις δεν είναι τα ίδια.
Για παράδειγμα, στους Γερμανούς δεν αρέσει οτιδήποτε μαλάκιο
και όλα τα θαλασσινά.
Ενώ είναι απολαυστικό για τους γαλλικούς ουρανίσκους.
Άρα αυτό δεν καταναλώνεται και τόσο το καλύτερο για τους Γάλλους,
που μπορεί να φάει κάτι.
Στο μενού στο Mother Catherine, Λουκάνικα Στρασβούργου στα έξι φράγκα.
Παραδόξως, κάποιες διατροφικές συνήθειες του κατακτητή θα εγκατασταθεί,
στη γαλλική γαστρονομία.
- Τριμμένα καρότα, μπορεί να σας φανεί περίεργο, αλλά αυτό δεν υπήρχε πριν από την άφιξη του κατακτητή.
Αρχίσαμε να τρώμε τριμμένα καρότα στην κατεχόμενη Γαλλία, με τον κατακτητή.
Εξάλλου συνεχίζουμε.
Αλλά ο πιο τολμηρός στρατιώτης θα το κάνει δοκιμάστε γαλλική κουζίνα,
εντελώς εξωτικό για αυτούς.
Εδώ είναι το γράμμα ενός στρατιώτη που αποφάσισε να το κάνει, σε τοπικές γαστρονομικές περιπέτειες.
«Αγαπημένη και τρυφερή γυναίκα μου, θα ήθελα να σου πω κάτι που θα σας κάνει να γελάσετε πολύ.
Φανταστείτε ότι προσπάθησα για πρώτη φορά σαλιγκάρια και πρέπει να πω ότι ήταν καλό.
Έκλεισα τα μάτια μου ενώ έτρωγα το πρώτο.
Η εμφάνιση και η γεύση θυμίζουν κάπως τα νεφρά.
Θα μπορούσα να το τρώω κάθε μέρα.
- Το Παρίσι ήταν η πόλη των πρώτων καιρών.
Μια από τις γυναίκες είχε πει ότι είχε ανακαλύψει τη ζεστή σοκολάτα.
Δεν το είχε ποτέ πριν.
Έμαθαν να πίνουν σαμπάνια, αλκοόλ ακόμα και αψέντι,
που κάποιοι έπιναν στα μπαρ.
Οι αξιωματικοί και το προσωπικό από την πλευρά τους, ζήστε σαν μεγιστάνες.
Αυτό το μενού σερβίρεται σε εορταστικό δείπνο στην Όπερα.
Στο μενού, στρείδια, μπουκιές à la reine, φιλέτο σόλας με Brillat-Savarin,
κατσαρόλα κοτόπουλου με μανιτάρια και πατάτες ντόφιν.
Και για να τελειώσουμε, σε ελαφρότητα, νορβηγική ομελέτα.
Ενώ ο πληθυσμός του Παρισιού μετράει αυτά τα εισιτήρια μερίδας,
τα μεγάλα τραπέζια που βραβεύτηκαν από τον κατακτητή είναι γεμάτα από μη αποκτήσιμα προϊόντα.
Όπως στο Maxim's, την πιο διάσημη διεύθυνση της πρωτεύουσας,
Η αγαπημένη καντίνα του Χέρμαν Γκέρινγκ.
Ο Arno Breker, ο αγαπημένος γλύπτης του Führer, τακτικός του τόπου, θα γράψει αργότερα.
«Το Maxim's ήταν μια γιορτή για τα μάτια και τον ουρανίσκο όπως δεν έχω ξαναδεί,
ούτε πριν ούτε μετά την κατοχή.
1941.
Στο Παρίσι η ατμόσφαιρα ήταν γιορτινή.
Στην Ανατολική Ευρώπη, οι Ναζί αρχίζουν να συγκεντρώνονται τους εβραϊκούς πληθυσμούς.
Αυτή είναι η αρχή της τελικής λύσης, την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης.
Όπως σε αυτές τις τρομακτικές εικόνες που τραβήχτηκαν στη Λετονία, από τους ίδιους τους δήμιους.
Φτάνει ο οργανωτής αυτών των σφαγών στο Παρίσι τον Μάιο του 1942.
Αυτός είναι ο Reinhard Heydrich, αρχηγός των SS, τμήματα ασφαλείας.
Ο Heydrich συναντά τον René Bousquet εδώ, αριστερά στην εικόνα,
αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας.
Αυτή θα κάνει τη βρώμικη δουλειά.
- Οι Γάλλοι λένε στον εαυτό τους:
Αν κάνουμε πράγματα μόνοι μας, διατηρούμε μια ορισμένη αυτονομία
και κάποιου ελέγχου της χώρας.
Και αφού η κυβέρνηση του Βισύ συμφωνεί με τους Γερμανούς επί της ουσίας.
Αντιεβραϊκοί νόμοι και διώξεις.
Πραγματικά δεν υπάρχει πρόβλημα.
Πρώτο μέτρο, το διάταγμα της 7ης Ιουνίου 1942.
Υποχρεώνει τους Εβραίους του Παρισιού να φορέσει το κίτρινο αστέρι.
Διανέμονται 83000 αστέρια στα αστυνομικά τμήματα του Παρισιού,
τρεις ανά άτομο.
Ύψος κυνισμού, πρέπει να τους πληρώσουν με σιτηρέσια.
Αυτό το μέτρο σημαδεύει βαθιά τους Παριζιάνους.
- Λοιπόν, έχω μια πολύ ξεκάθαρη μνήμη ότι έχω δει ένας ηλικιωμένος κύριος που είχε τη Λεγεώνα της Τιμής.
Ένας δικηγόρος που είχε τη δικηγορική του ρόμπα, η Λεγεώνα της Τιμής και ένα κίτρινο αστέρι.
Ναι, αυτό, πρέπει να πω ότι εξεπλάγην και συγκινήθηκα.
Συγκινήθηκε για να δει αυτόν τον φυλετικό διαχωρισμό που δεν αντιστοιχούσε σε τίποτα.
Έπρεπε να ανέβει στο τελευταίο βαγόνι του μετρό.
Και είπα στον εαυτό μου ότι εγώ και οι άλλοι, καβαλήσαμε μαζί τους.
Μπήκαμε κι εμείς σε αυτό το αυτοκίνητο.
Θέλαμε να δείξουμε... Ήταν λίγο η αλληλεγγύη μου για αυτούς!
Αν θέλεις.
Τι ήταν επικίνδυνο, τελικά, δεν ξέραμε.
Γιατί αν ποτέ θα μαζέψαμε τους Εβραίους που βρίσκονταν σε ένα βαγόνι.
Χοπ, μαζευτήκαμε μαζί τους.
42 Ιουλίου, οι Ναζί ανακοινώνουν ότι θέλουν να απελάσουν 100.000 Εβραίοι της Γαλλίας.
Έτσι οι γαλλικές αρχές συμμορφώνονται.
Στις 16 Ιουλίου είναι η συλλογή του Vel d'Hiv.
13.152 γυναίκες, άνδρες και παιδιά συλλαμβάνονται, στη συνέχεια απελάθηκε στα στρατόπεδα του θανάτου.
Μόνο το 3% από αυτούς θα επιστρέψουν ζωντανοί.
- Η Γαλλία μπαίνει αυτήν την ώρα, σαν πραγματικός κολλητός,
στο γερμανικό πρόγραμμα της τελικής λύσης.
Μεταξύ 1942 και 1944, 50.000 Εβραίοι του Παρισιού θα πυροβοληθούν ή θα απελαθούν σε στρατόπεδα θανάτου.
Αυτές είναι οι πιο σκοτεινές ώρες που θα ξέρουμε η Πόλη του Φωτός κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.
Φθινόπωρο 1942, 2 χρόνια που κερδίζουν οι Γερμανοί τη γλυκύτητα της παριζιάνικης ζωής.
Gertrud, ο μικρός χειριστής της Βέρμαχτ, τώρα έχει τις αγαπημένες του γωνιές.
- Στους κήπους του Λουξεμβούργου, πάντα έβρισκα κάποιος να συνομιλήσει.
Όταν είδαμε τα μικρά παιδιά. Μιλήσαμε με μητέρες,
ήταν πραγματικά πολύ ευχάριστο.
Πηγαίνει σε μια περιπέτεια στα ύψη της Μονμάρτρης.
Ενδιαφέρονται από αυτούς τους τοπικούς καλλιτέχνες, παίρνει το θάρρος της και στα δύο χέρια
και άνοιξε μια συζήτηση με έναν από αυτούς.
- Μίλησα με έναν ζωγράφο.
Ήθελα να μάθω αν ερχόταν να βιοπορίζεται από το επάγγελμά του.
Και κατέληξε να μου κάνει ένα σχέδιο του Ιερή Καρδιά, για μένα.
Έγραψε ακόμη και το όνομά μου πάνω του.
Αλλά αυτό το ειδύλλιο είναι απατηλό.
Η παριζιάνικη αντίσταση δεν κοιμάται.
16 Σεπτεμβρίου 1942, γίνεται μια πρώτη επίθεση μπροστά από το σπίτι των στρατιωτών στα Ηλύσια Πεδία.
Η αυτοσχέδια βόμβα κρυμμένη στην είσοδο του μετρό εκραγεί πολύ σύντομα.
Στη συνέχεια της λείπουν οι στρατιώτες για λίγα λεπτά που έπρεπε να έβγαιναν από τον κινηματογράφο, ακριβώς δίπλα.
Μόνο 24 ώρες αργότερα άλλη μια βόμβα εκρήγνυται μπροστά στο Grand Rex,
όταν περίπου 2000 στρατιώτες βγαίνουν από μια συνεδρία.
Αυτή τη φορά άφησε πίσω του 4 νεκρούς και 17 τραυματίες.
Η γερμανική απάντηση, αρκετές δεκάδες όμηροι πυροβόλησε ως αντίποινα.
Ο Χανς Λόρεντς, που ήταν μέσα στο πλήθος, θα σχολιάσει αυτά τα γεγονότα στα απομνημονεύματά του.
«Νομίζω ότι ο στόχος της αντίστασης δεν ήταν απαραίτητα να σκοτωθούν Γερμανοί στρατιώτες,
αλλά μάλλον για να διχάσουν τους Γερμανούς και τους Γάλλους.
Αυτό κατάφεραν να κάνουν».
Αυτό το είδος δράσης δεν μένει χωρίς αντίκτυπο για την καθημερινή ζωή των Γερμανών στρατιωτών.
Δεν τους επιτρέπεται πλέον να βγαίνουν μόνοι τους και η οπλοφορία γίνεται υποχρεωτική.
Η επαγρύπνηση είναι τώρα σειρά.
- Έπρεπε να προσέχουμε!
Ειδικά στο μετρό.
Υπήρχαν επικίνδυνα μέρη.
Αν πλησιάζαμε πολύ στην άκρη της αποβάθρας, υπήρχε κίνδυνος να σπρωχτεί στις ράγες.
Δεν πρέπει όμως να πιστεύουμε ότι η αντίσταση τραυμάτισε τους στρατιώτες.
Οι Γερμανοί είναι οι επαγγελματίες.
Δημιουργήθηκαν οι μυστικές υπηρεσίες και η Sipo-SD να ξεριζώσει τους πολιτικούς αντιπάλους.
Από την άλλη πλευρά έχετε για παράδειγμα μια μικρή δασκάλα,
που αποφασίζει να αντισταθεί και εκτυπώστε ένα φυλλάδιο.
Και ποιος βρίσκεται εντελώς αβοήθητος μπροστά στην καταστολή.
Στην αρχή λοιπόν οι μικρές ομάδες των αντιστασιακών που σχηματίζονται έχουν πολλές δυσκολίες.
Λίγες πληροφορίες αρκούν να καταρρίψει ένα ολόκληρο δίκτυο.
Το Παρίσι θα είναι πάντα Παρίσι.
Δεν είναι αντίσταση που θα εμποδίσει τους στρατιώτες να διασκεδάσουν.
Το ασύλληπτο Lido, Moulin Rouge, Folies Bergère που καταιγίζονται κάθε βράδυ.
Αλλά πιο χαρακτηριστικό στα μάτια του κατακτητή, Σεχεραζάντ,
rue de Liège, στο 9ο διαμέρισμα.
Αυτά τα αξιοθέατα συναρπάζουν τον στρατιώτη Lenz που γράφει στη γυναίκα του πίσω στη Βιέννη.
"Η διακόσμηση της κριτικής ήταν μια απόλαυση για τα μάτια, καθώς και σκηνές και καλλιτεχνικά στηρίγματα.
αστεία παιχνίδια, τραγούδια και γυναίκες με πολλές φορεσιές.
Αν μπορείτε ακόμα να το πείτε έτσι.
Ένα από τα κομμάτια ήταν σίγουρα για να μας ευχαριστήσουν, τα βιεννέζικα βαλς.
Και παίξαμε αυτή την όμορφη μουσική του πανέμορφου γαλάζιου Δούναβη.
Μπορείτε να φανταστείτε ότι παρά ο ενθουσιασμός μου για το περιοδικό,
αυτοί οι τόνοι αρρώστησαν λίγο την καρδιά μου.
Οι παριζιάνικες νύχτες επιτρέπουν στους στρατιώτες να εκμεταλλευτεί αυτό που το Ράιχ
το θεωρεί εκφυλισμένη τέχνη.
Η swing μουσική του αμερικανικού εχθρού, απαγορεύεται αυστηρά στη Γερμανία.
Οι στρατιώτες αγαπούν επίσης τις τσιγγάνικες ορχήστρες και ο Django Reinhardt.
Ταυτόχρονα, το Ράιχ απέλασε χιλιάδες των Ρομά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
- Οι Γερμανοί αγαπούν πολύ αυτές τις παραστάσεις.
Και μερικές φορές γίνονται πραγματικοί καβγάδες μεταξύ στρατιωτών και γαλλικού κοινού,
για τις καλύτερες θέσεις στις αίθουσες.
Γάλλοι σταρ όπως ο Μορίς Σεβαλιέ, Mistinguett, Fernandel, Arletty και Sacha Guitry
συμβαίνουν μπροστά στον επιβάτη.
Γίνονται έτσι τα αγαπημένα του γερμανικού κοινού.
- Σε αυτόν τον πόλεμο, Το Παρίσι δεν είναι στρατιωτικός στόχος.
Εδώ έχετε πραγματικά μια εξαιρετική κατάσταση και μπορείτε να περάσετε δικαιώματα
ακόμα πιο ευχάριστο από το σπίτι.
Χιλιάδες χιλιόμετρα από το Παρίσι, οι μάχες μαίνονται.
Το Μέτωπο χρειάζεται άνδρες και τον Κλάους, ο στρατιώτης του Βερολίνου,
εντάχθηκε στο Afrikakorps του Rommel στην Τυνησία.
Αλλά έρχονται άλλοι στρατιώτες, κατευθείαν από τα πεδία των μαχών.
Το Παρίσι είναι η απόλυτη ανταμοιβή, για τις θυσίες τους.
Ένας από αυτούς ονομάζεται Giesbert Vite, αυτός ο πομπός στην αεροπορία, 22 ετών,
πάντα υπέφερε από πρόβλημα στα νεφρά.
Σοβαρά άρρωστος, ο Giebert στάλθηκε στη συνέχεια αναρρώνει στο Παρίσι.
Στη συνέχεια δραπετεύει για μερικές εβδομάδες στο πεδίο της μάχης και σκοπεύει να το εκμεταλλευτεί.
- Σε κάθε νέα μετάλλαξη, το πρώτο πράγμα που ενδιέφερε τον πατέρα μου,
ήταν το πολιτιστικό πρόγραμμα.
Και δεν τίθεται θέμα να μείνουμε κλεισμένοι στο νοσοκομείο.
Με άλλους δύο συντρόφους, στρατιώτες σαν κι αυτόν.
Ο Γκίσμπερτ εξερευνά το Παρίσι.
Το κοινό τους όνειρο είναι να πάνε στην όπερα.
Αλλά μόνο στολές αξιωματικών ή φράκο επιτρέπονται.
Έτσι, ο Γκίσμπερτ και οι φίλοι του θα καταστρώσουν ένα σχέδιο.
- Και ο τρίτος της συμμορίας ήταν σερβιτόρος στο χάλι των αξιωματικών.
Και έτσι δανείστηκε για το βράδυ φράκα στα αποδυτήρια.
Βρήκε το σωστό μέγεθος, έτσι τα έβαλαν οι τρεις
και έφτιαξαν τον τοίχο.
Έτσι πέρασαν μερικές καλές βραδιές.
Ο πατέρας μου μου είπε αργότερα, Δεν ξέρω τι θα έκανε μαζί μας,
αν μας έπιαναν.
Κι όμως το έχουν κάνει πολλές φορές.
Η όπερα, η Opéra Comique, η Salle Pleyel.
Παντού, ποσοστώσεις θέσεων προορίζονται για στρατεύματα.
Και ο διοικητής του Παρισιού έχει φυσικά τη στοά του.
- Στα αποδυτήρια, υπήρχαν σειρές καπέλων Γερμανών αξιωματικών.
Έμεινα εντελώς έκπληκτος, λέγοντας στον εαυτό μου ότι θα έρθει δείτε αυτή την παράσταση,
δεν ήταν μια παράσταση γυμνών χορευτών, αλλά ήταν πραγματικά ένα διανοητικό θέαμα.
Υπάρχουν τόσοι Γερμανοί που μιλούν καλά γαλλικά και που ενδιαφέρονται για τη ζωή
Γάλλος διανοούμενος, φαντάζομαι.
Αλλά και οι Γερμανοί θέλουν να δείξουν στους Παριζιάνους ότι είναι ένα μεγάλο έθνος πολιτισμού.
Φέρνουμε τα καλύτερα του Ράιχ.
Η Φιλαρμονική του Βερολίνου, υπό τη διεύθυνση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν.
Διαδραματίζεται στο Théâtre de Chaillot, απαιτούνται τρία βράδια την εβδομάδα,
για τη διασφάλιση του γερμανικού προγραμματισμού.
Πιο σεμνά συμμετέχει και η Gertrud φέρνοντας κοντά τους ανθρώπους.
Με την προτεσταντική χορωδία της Βέρμαχτ.
Στο 42, με αφορμή τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Τραγουδάει το Πάθος του Μπαχ στην Παναγία των Παρισίων.
Την ίδια ώρα, οι βόμβες πέφτουν στο Βερολίνο, Αμβούργο, Μόναχο.
- Όταν επέστρεψα στη Γερμανία με άδεια και ότι μιλούσα για τις παριζιάνικες περιπέτειές μου.
Από τη χορωδία. Από τη συναυλία μας στη Notre Dame.
Ο πατέρας μου μου απάντησε: άρα δεν ξέρεις πόλεμο;
Πραγματικά έζησαν σαν σε εποχές ειρήνης.
Στο Παρίσι, την εξαιρετική πόλη, ο πόλεμος γλιτώνει τους στρατιώτες.
Έτσι ο Γκίσμπερτ, ο λάτρης της όπερας, θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει την επιστροφή στα πεδία των μαχών.
- Στην πραγματικότητα, ήξερε ότι μόλις τελείωσε η θεραπεία του, θα ήταν υποχρεωμένος να επιστρέψει στο ρωσικό μέτωπο.
Έτσι με έναν από τους φίλους του που είχε ιατρικές γνώσεις.
Αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μείγμα ούρων και αίμα για να μπορέσουν να πείσουν τους γιατρούς
τη σοβαρότητα της ασθένειάς του.
Και χάρη σε αυτό, δεν στάλθηκε πίσω στο μέτωπο.
Σε εμάς, τα παιδιά του, έλεγε πάντα που του είχε σώσει τη ζωή.
Διότι πρέπει να είναι γνωστό ότι κανένας άνθρωπος της μονάδας του δεν γύρισε ζωντανός από τη Ρωσία.
Προς το παρόν, το Παρίσι παραμένει το καταφύγιο ευνοούνται από τα στρατεύματα.
Αλλά για πόσο ακόμα;
1943, η χρονιά της καμπής.
Στο Στάλινγκραντ, Γερμανοί στρατιώτες πέφτουν σαν μύγες,
που είναι οι κρατούμενοι κατά εκατοντάδες χιλιάδες.
Για πρώτη φορά, Οι Παριζιάνοι αισθάνονται ότι η παλίρροια αλλάζει.
Όμως ο Τύπος ελέγχεται από τον κατακτητή και οι εφημερίδες αναφέρουν μόνο ένδοξα γεγονότα.
Οπότε οι Παριζιάνοι πρέπει να αναζητήσουν πληροφορίες στο αγγλικό BBC.
- Ήμασταν στο RadioLondres, αλλά ήμασταν πολύ προσεκτικοί.
Δεν το βάλαμε πολύ δυνατά.
Πάντα με τον φόβο ότι κάποιος το ακούει άλλος κ.λπ.
Έτυχε οι Γερμανοί μπες στα σπίτια
και άνοιξε αμέσως το ραδιόφωνο, για να δούμε τι ακούγαμε.
Και αν πέσει στο RadioLondres,
άνθρωποι που άκουγαν Radiolondon είχαν αρχίσει να μπαίνουν σε μπελάδες.
Οι Γάλλοι επαναστατούν διακριτικά εναντίον του κατακτητή.
Ως απόδειξη, αυτές οι αφίσες της συνεργασίας.
Ο αγώνας ενάντια στον μπολσεβικισμό γίνεται,
μετά από μερικά εγκεφαλικά επεισόδια, αγώνα εναντίον των Boche.
Οι Παριζιάνοι επιλέγουν τις αφίσες στο μετρό να κάνει το ίδιο.
- Απαγορεύεται το κάπνισμα στο μετρό και βάζουμε αφίσες σε κάθε αυτοκίνητο,
rauchen verboten, απαγορεύεται το κάπνισμα.
Και τότε οι Γάλλοι το παρατήρησαν ότι κόβοντας μερικά γράμματα,
θα μπορούσαν να επιβιώσουν «πράσινη φυλή».
Ήταν οι Γερμανοί, ήταν ντυμένοι στα πράσινα.
Και αν η διάθεση γίνει τεταμένη, οι Γερμανοί δεν έχουν μόνο εχθρούς στη Γαλλία.
Σε 3 χρόνια παρουσίας σε καθημερινή επαφή με πολίτες.
Από τους ενοίκους, κάποιοι έγιναν φίλοι, ακόμα και εραστές.
Ο αστυνομικός Χανς Λόρεντς εμφανίζεται χωρίς να πτοείται με τις ωραιότερες παριζιάνικες κατακτήσεις της.
- Οι γονείς μου είχαν μια πολύ ανοιχτή σχέση.
Ο πατέρας μου ήταν ένας πραγματικός γυναικείος άντρας.
Και οι δύο δεν έχασαν καμία ευκαιρία.
Ζούσαν τη ζωή τους μόνοι τους.
Αλλά η αγάπη μεταξύ Γαλλίδας και Γερμανού στρατιώτη είναι κάτι αδιανόητο.
Και ακόμη...
Από το μίσος στην αδιαφορία, από την ειρηνική συμβίωση στις φιλίες.
Και από το σεξ στην αγάπη.
Η ανθρώπινη φύση κάνει τη δουλειά της.
Στις αρχές Απριλίου 1943, μια 24χρονη Βρετονίδα φτάνει στο Παρίσι.
Η Marguerite Rouxel έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, γεννάει το παιδί του Ότο Χάμον,
υπαξιωματικός της γερμανικής αεροπορίας.
Κι αν έρθει στο Παρίσι, είναι για να γεννήσει στην κλινική Port Royal.
Μια ειδική δίαιτα επιτρέπει στις γυναίκες να γεννήσουν ανώνυμα, με ψεύτικο όνομα.
Ο καρπός αυτής της απαγορευμένης ένωσης, ο μικρός Ντάνιελ, ένα παιδί της αγάπης.
- Ο πατέρας μου αγαπούσε τη μητέρα μου πολύ ειλικρινά. Η μητέρα μου πάντα αγαπούσε τον πατέρα μου, τρελαινόταν μαζί του.
η μητέρα μου ήταν στο σπίτι και έβαλα μια φωτογραφία του πατέρα μου στην τηλεόραση.
Δεν ήξερε.
Έρχεται απροσδόκητα, κοιτάζει: Ότο!
Έμοιαζε με νεαρό κορίτσι, που βρίσκει τον εραστή της.
Και αυτό είναι κάτι, και έκλαιγε!
Είναι κάτι, ναι, μια πολύ ωραία ιστορία.
Αυτή η ιστορία ανάμεσα στον Ότο και τη Ματθίλδη ξεκινά στη Βρετάνη,
στους δρόμους του Saint-Malo, όπου συναντιούνται για πρώτη φορά.
- Έκανε ποδήλατο στο δρόμο για το Saint-Malo.
Υποτίθεται ότι θα ήταν ρεπό, νομίζω.
Και συνάντησε τον πατέρα μου που οδηγούσε και ένας σύντροφός του,
και σταμάτησαν το αυτοκίνητο και μίλησαν με τη μητέρα μου.
Και ο πατέρας μου είχε μια μικρή λεπτομέρεια που με διασκέδασε πολύ.
Έφαγε κεράσια.
Ο πατέρας μου έτρωγε κεράσια και είχε προσφέρει κεράσια στη μητέρα μου.
Η Ματθίλδη βρίσκει δουλειά ως καντίνα σε έναν στρατώνα όπου μένει ο Ότο.
Οι ερωτευμένοι περνούν χρόνο μαζί.
Και από τις δύο πλευρές, το περιβάλλον είναι ενήμερο. Κλείνουμε όμως τα μάτια μας.
Τα προβλήματα προκύπτουν όταν ο Ντάνιελ έρχεται στον κόσμο.
Ο πατέρας μου πήγε στο Παρίσι να με δει και δεν του επέτρεψαν να μπει.
Του απαγόρευσαν να μπει!
Δεν του επέτρεψαν να μπει στην κλινική.
- Οι Γερμανοί δεν έχουν δικαίωμα να αναγνωρίσουν αυτά τα παιδιά.
Δεν έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν το μ με τους Γάλλους.
Όλα αυτά ήταν απαγορευμένα από τη Βέρμαχτ.
Ο Ότο θα δει τον γιο του μόνο μία φορά να τον αγκαλιάσω.
- Είπε στη μητέρα του. Είπε: Μαμά, έχω έναν γιο στη Γαλλία.
Θέλω ότι αν πεθάνω, Θέλω να μεγαλώσει όπως εγώ, μεγάλωσα.
Όμως ο πόλεμος κάνει τη δουλειά του και η μονάδα του Όθωνα πρέπει να φύγει από τη Γαλλία.
Ο Ντάνιελ έμαθε ποιος ήταν ο πατέρας του όταν ήταν 4 ετών.
- Πήγα σε μια επιστροφή στο σχολείο και τα παιδιά ήρθαν να με δουν.
Δεν με ήξεραν, γιατί μεταξύ τους, γνώριζαν ο ένας τον άλλον.
Ήρθαν να με δουν. Είσαι ο γιος του Boche;
Τι σημαίνει ? Τι είναι αυτό ?
Και μετά, ναι, η μάνα σου έφτιαξε ένα μπότσε... Υπάρχουν μόνο λόγια, αλλά τα πιο παράλογα,
το πιο αηδιαστικό που έχουμε ακούσει! Και κάπως έτσι.
Και είχα μόνο μια επιθυμία, είναι κλάμα. Όχι πια να επιστρέφω στο σχολείο και να κλαίω.
Ναι, να είσαι το παιδί του εχθρού.
Ένα στίγμα που θα κουβαλάει ο Ντάνιελ σε όλη του τη ζωή.
Υπό την πίεση των γύρω του, η όμορφη ιστορία ανάμεσα στον Όθωνα και τη Ματθίλδη
μετατρέπεται σε εφιάλτη για τη μητέρα και το παιδί της.
- Η μητέρα μου ήταν πολύ αμήχανη.
Δεν... Όχι, όχι, όχι.
Ήμουν ενοχλητικός για τη μητέρα μου.
Μια πραγματική αμηχανία για τη μητέρα μου.
Ναι, και είχε ντροπή ότι δεν μπορούσε... Ναι.
Αλλά πάντα είχε κάποιον που ήταν και εκεί για να του το θυμίσει.
Ναι, πάντα κάποιος να του το θυμίζει!
Ακόμη και σήμερα, είναι δύσκολο να προσδιοριστεί τον ακριβή αριθμό των παιδιών
που προκύπτει από τις σχέσεις μεταξύ Γάλλων και Γερμανών.
Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 60 έως 200.000.
Τόσες πολλές κρυμμένες ιστορίες αγάπης ζούσε με ντροπή.
6 Ιουνίου 1944, D-Day στις παραλίες της Νορμανδίας.
Αμερικανοί, Άγγλοι, Καναδοί ανοίξτε το δυτικό μέτωπο,
να περικυκλώσει τη Γερμανία του Χίτλερ.
Τώρα ο πόλεμος μαίνεται 250 χλμ. από το Παρίσι και για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια,
Η Gertrud βλέπει τις συνέπειες. Από χειριστής, έγινε νοσοκόμα.
- Έπρεπε να τους φροντίσουμε, επίδεσμοι,
φροντίδα πρώτων βοηθειών.
Και ήταν περισσότεροι από ένας που πέθαναν.
Στο Παρίσι, όμως, κάνει η ανώτατη διοίκηση Σαν να μην έγινε τίποτα.
Οι οδηγίες που έρχονται από το Βερολίνο είναι σαφείς, μην πανικοβάλλεστε.
Πρέπει να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη στους Παριζιάνους.
Αλλά στα παρασκήνια, είμαστε απασχολημένοι.
- Εκείνη την εποχή, αρχές Αυγούστου 1944, το προσωπικό θέτει το ζήτημα της απόσυρσης.
Αλλά δεν εξετάζουμε ακόμη επιστροφή στη Γερμανία.
Μετά αρχίζουμε να καίμε δίσκους συστηματικώς.
Και το καλοκαίρι του 44 χαρακτηρίζεται πολύ χιονισμένο.
Με τα κομμάτια της στάχτης να πέφτουν.
Τα γεγονότα θα βιαστούν.
Στις 19 Αυγούστου ξέσπασαν οι πρώτες μάχες στους δρόμους.
Αυτή είναι η αρχή της εξέγερσης των Παριζιάνων.
Πλήρης έκπληξη για την Gertrud.
Και για πρώτη φορά φοβάται.
- Δεν ήμασταν πλέον ασφαλείς στους δρόμους, πυροβολούσε παντού.
Εκεί, ήταν πραγματικά πόλεμος.
Μοναδική δυνατότητα απόδρασης.
Κάποιοι το έχουν ήδη κάνει, όπως ο αξιωματικός Lorenz.
Χάρη στους παριζιάνους φίλους του, βρήκε οδηγό που τον οδήγησε στη Γερμανία.
Αλλά για τους απλούς στρατιώτες, τίποτα δεν έχει προγραμματιστεί.
Γιατί για τον Χίτλερ, Η ήττα δεν ήταν ποτέ επιλογή.
- Ο Γερμανός είναι αναγκαστικά νικητής, αφού είναι ανώτερη φυλή,
ας πούμε να πάμε γρήγορα.
Και εκείνη την ώρα, ο καλός στρατιώτης, είναι αυτός που πεθαίνει στη μάχη,
να υπερασπιστεί τη χώρα του ή έτσι ποιος είναι νικητής.
Άρα οι 20.000 στρατιώτες είναι μόνοι τους.
Οι επιλογές τους είναι ελάχιστες.
Σε αυτόν τον μήνα Αυγούστου 44, το τρένο αποκλείεται.
Οι σιδηρόδρομοι υπονομεύτηκαν από τη Γαλλική Αντίσταση.
Η Gertrud είναι μόλις λίγες ώρες να βρει λύση.
- Κανείς δεν νοιάστηκε για εμάς για να μας βγάλουν από το Παρίσι.
Πήραμε το τελευταίο μετρό, οι φίλες μου και εγώ.
Και πήγαμε στο Terminus.
Υπήρχε ακόμα μερικά γερμανικά φορτηγά,
έχει ήδη καταστραφεί από τρύπες από σφαίρες.
Ένας από αυτούς μας πήρε.
Στο δρόμο, χρειάστηκε να σταματήσουμε πολλές φορές κρυβω.
Μας πυροβολούσαν.
Ήταν φρικτό !
Αναρωτιέμαι πώς το επιζήσαμε.
Για τη Gertrud, η πρώτη στάση είναι το Verdun, μετά την Ολλανδία.
Για αυτήν ο πόλεμος συνεχίζεται.
Στο Hôtel Meurice, ο νέος διοικητής του Παρισιού, Dietrich von Choltitz,
λαμβάνει παραγγελία από το Βερολίνο.
Υπερασπιστείτε την πόλη με κάθε κόστος, στον τελευταίο άνθρωπο.
Θα υπονομεύσει στρατηγικά μέρη, τηλεφωνικά κέντρα,
η Γερουσία και η γέφυρα Alexandre III.
Όλα είναι στη θέση τους ώστε το Παρίσι γίνεται πεδίο μάχης.
Μόνο πρόβλημα οι περισσότεροι στρατιώτες έχουν φύγει στο μέτωπο της Νορμανδίας.
- Οι Γερμανοί προσπαθούν την τελευταία στιγμή για τη συλλογή αυτοσχέδιων μονάδων.
Και τότε ήταν που καταλάβαμε.
Ότι ανάμεσα στους 20.000 στρατιώτες που βρίσκονταν στο Παρίσι, πολύ λίγοι είχαν πραγματική στρατιωτική εκπαίδευση.
Ήταν κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι με στολή, αλλά όχι στρατιώτες.
23 Αυγούστου, το δεύτερο DB του στρατηγού Leclerc απέχει 50 χλμ από το Παρίσι.
Τίποτα δεν μπορεί να το σταματήσει.
Άρα ο Φον Τσόλτιτζ ξέρει ότι η υπεράσπιση του Παρισιού είναι χάσιμο χρόνου.
Διαπραγματεύεται ακόμη και κατάπαυση του πυρός με την αντίσταση.
Στο Βερολίνο μένουμε χωρίς πληροφορίες.
Έτσι ο Χίτλερ χωρίζει ένα τηλεγράφημα με αυτή την περίφημη ερώτηση.
«Καίει το Παρίσι;»
- Δεν ήταν εντολή καταστροφής.
Ο Φον Τσόλτιτζ τακτοποίησε την αλήθεια στα απομνημονεύματά του Μετά τον πόλεμο,
γιατί νόμιζε ότι οι Γάλλοι ήθελαν ακούστε το.
Δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να ενημερώσει το Βερολίνο ότι είχε διαπραγματευτεί ανακωχή με την Αντίσταση.
Θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν εσχάτη προδοσία.
- Συμπεριφερόταν περισσότερο σαν στρατιώτης παρά στο ναζιστικό λέγοντας ότι τελείωσε
και ότι ήταν καλύτερο να διατηρηθεί, το Παρίσι και τα στρατεύματα παρά να πάω στη μάχη μέχρι το τέλος,
που ήταν ούτως ή άλλως ήττα.
Στις 24 Αυγούστου, γύρω στις 6 μ.μ., τα πρώτα γαλλικά τεθωρακισμένα του στρατηγού Leclerc φθάνει στο Παρίσι,
μπροστά από το δημαρχείο, ήδη ληφθεί από την Αντίσταση.
Ξαφνικά ακούσαμε χτυπήστε τις καμπάνες της εκκλησίας.
Εκείνη τη μέρα, το ραδιόφωνο είχε περάσει από τα χέρια της Αντίστασης.
Και λοιπόν ? Ο ομιλητής επανέλαβε ρωτώντας:
στους κυρίους τους ιερείς του Παρισιού να ευγενικά τηλεφωνήστε στις εκκλησίες τους,
για την απελευθέρωση της πρωτεύουσας.
Ήταν λοιπόν πολύ ζεστό! Συνέβαινε εκείνη την ώρα.
Οπότε περιμέναμε σιγά σιγά όλες οι εκκλησίες τριγύρω, αρχίζουν να κουδουνίζουν.
Ήταν πολύ, πολύ συγκινητικό.
Αλλά την επόμενη μέρα, 25 Αυγούστου 1944, οι μάχες μαίνονται.
Είναι ιδιαίτερα βίαιοι τριγύρω Γερμανικά στρατηγικά σημεία.
Το Kommandantur, το Majestic και η Στρατιωτική Σχολή.
Πάνω από 1000 Γάλλοι και 3200 Γερμανοί θα αφήσουν εκεί τη ζωή τους.
Το ένα μετά το άλλο τα γερμανικά φρούρια θα πέσει.
Το Le Meurice είναι ένα από τα πρώτα.
Εδώ ο φον Χόλτιτζ υπογράφει την παράδοση, ακριβώς στις 2:45 μ.μ.
- Τότε έπρεπε να υπογράψει και εντολές της παράδοσης που παραδόθηκαν
από Γερμανούς αξιωματικούς συνοδευόμενους Γάλλοι ή συμμαχικοί στρατιώτες,
στα διάφορα σημεία της γερμανικής αντίστασης.
Το Παρίσι απελευθερώνεται.
Αυτές οι εικόνες από σκηνές αγαλλίασης γυρίστε τον κόσμο.
Όπως και αυτό των παλιών πεσόντων Γερμανών αρχόντων.
Σχεδόν 13.000 από αυτούς θα αιχμαλωτιστούν.
Η αντιστροφή ρόλων για τους Παριζιάνους.
Αρκετά σύμβολο.
Ο Γερμανός που παρέλασε με το Concorde προς τα Ηλύσια Πεδία.
Αυτός ο νικηφόρος στρατός γίνεται ένας ηττημένος στρατός και αντίστροφα.
Οι χθεσινοί χαμένοι γίνονται οι σημερινοί νικητές.
Οι Παριζιάνοι δεν έχουν ξεχάσει την κατοχή, ελλείψεις, επιδρομές και καταστολή.
Ακόμα και ο πρώην ένοικος σε κατάσταση ήττας είναι μια ανακούφιση,
που ενίοτε ενθαρρύνει τις υπερχειλίσεις.
Υπάρχουν πράγματι σκηνές στρατιωτών, ποιος θα προσβληθεί,
που θα παρενοχληθούν λίγο, στους οποίους θα στείλουμε βρισιές και φτύσιμο.
Υπάρχει πραγματικά μια βία που, ακόμα κι αν είναι μετρημένο,
που είναι λεκτική και σωματική, αλλά που είναι βία,
Θα έλεγα βία απελευθέρωσης.
Είναι πραγματικά ο άμαχος πληθυσμός.
Και βλέπουμε συχνά, δεν είναι άντρες,
αλλά είναι γυναίκες ή παιδιά που στο τέλος εκδικούνται.
Έστω και μετρημένο, αλλά εκδικηθείτε για αυτή την κατοχή ή αυτού του νικητή που είναι τώρα ηττημένος
και ποιος είναι ανυπεράσπιστος.
Για αυτούς τους στρατιώτες, ο πόλεμος έχει πλέον τελειώσει.
Από ενοίκους γίνονται αιχμάλωτοι.
Ένα νέο status ζωγραφισμένο στις στολές τους, PG για αιχμαλώτους πολέμου.
Οι 800.000 Γερμανοί αιχμάλωτοι πολέμου θα ζητηθεί να καθαριστούν οι παραλίες,
δουλεύουν στα ορυχεία του Βορρά.
Το τελευταίο από αυτά θα επιστρέψει το 1948.
Η Gertrud έφτασε σώος και αβλαβής στη Γερμανία.
Επέστρεψε στην πατρίδα της, παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.
Τώρα μένει σε οίκο ευγηρίας στη βόρεια Γερμανία.
Ο Κλάους, ο στρατιώτης της πρώτης ώρας, πέρασε τέσσερα χρόνια σε αιχμαλωσία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πίσω στο 1948, μετά από οκτώ χρόνια απουσίας. Τώρα ζει στο Βερολίνο.
Ο στρατιώτης Giesbert επέστρεψε στη Γερμανία.
Άνοιξε ένα κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών στο Cloppenburg. Η μουσική παρέμεινε το πάθος του.
Από τον θάνατό της το 2014, η κόρη της έχει πολύτιμη αξία αυτές οι αναμνηστικές φωτογραφίες του Παρισιού.
Ο αστυνομικός Hans Lorenz βρήκε τον γιο του.
Μέχρι το θάνατό του το 1966, συνέχισε να διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις,
όπως το Φεστιβάλ Κρασιού στη Γερμανία.
Όσο για τον Daniel Rouxel, το παιδί του Boche,
θα γνωρίσει την γερμανική του οικογένεια σε ηλικία 12 ετών.
Το 2009, μετά από χρόνια διοικητικής ταλαιπωρίας, απέκτησε διπλή γερμανική υπηκοότητα.
Το όνομά του είναι πλέον Daniel Rouxel Hamon.
Στο Παρίσι, κανένα ίχνος δεν ανακαλεί τα μαύρα χρόνια της Κατοχής.
Η γοητεία των Γερμανών για την Πόλη του Φωτός παρέμεινε ανέπαφο.