W przededniu wojny, Hitler zwraca się do siebie w tych kategoriach,
do wybranej grupy oficerów.
Pierwsza połowa mojego istnienia jest już za mną.
Wiele zostało zrobione.
Jest jeszcze więcej do zrobienia w obronie przyszłości Rzeszy.
Najbliższe lata będą kluczowe.
Do 1942 lub 1943 r.
wciąż mamy przewagę w broni w koncercie mocarstw zachodnich,
ale po każdym roku zwróci to coraz kruchej przewagi.
Jeśli tak, musimy wygrać coś,
należy to zrobić natychmiast.
Bóg wszechmogący.
Gdyby napisał w Mein Kampf.
pobłogosław nasze ramiona kiedy czas jest odpowiedni.
Bądź dla nas sprawiedliwy jak zawsze byłeś.
Sami oceńcie, czy zasłużyliśmy teraz nasza wolność.
Mój Boże, pobłogosław naszą walkę.
23 czerwca 1940 r.,
Adolf Hitler, podbijając Francję,
w końcu realizuje marzenie całego życia.
Wczesnym rankiem odwiedza stolicę, nietknięty i opuszczony,
w towarzystwie jej trójki ulubionych intelektualistów.
architekta Alberta Speera,
jego konkurent Hermann Giesler,
i rzeźbiarza Arno Brekera.
Po 10 miesiącach wojny Hitler jest panem całej północnej Europy,
od Arktyki po Pireneje.
Jego ostatnie zwycięstwo nad Francją, wygrał w ciągu kilku tygodni,
niezwykłej kampanii błyskawicznej,
zawarta w wagonie rozejmu w Rethondes,
w końcu go przekonał że stał się niepokonany.
Czytając dużo, często zdumiewające i niezwykłe intuicje,
nawet jeśli militarnie, pozostał prosty kapral z poprzedniej wojny,
nie jest w stanie dowodzić dużymi armiami.
Ten brak zmysłu strategicznego będzie drogo kosztować jego kraj.
Kiedy w czerwcu 1941 r. trenował to w kampanii przeciwko Zwiazkowi Sowieckiemu.
Ponieważ zawsze kierowali się ku wschodowi realizował ambicje führera.
To jest w tych ogromnych przestrzeniach że zamierza znaleźć miejsce do życia,
potrzebne do nowego większe Niemcy.
I choć podpisał 23 sierpnia 1939 r pakt o nieagresji ze Stalinem,
nadal uważa za bolszewickiego kolosa jako stałe zagrożenie,
dla bezpieczeństwa i przetrwania nawet z Trzeciej Rzeszy.
Zamierza więc atakować i niszczyć jak najwięcej władzy radzieckiej tak szybko, jak to możliwe,
przed ustanowieniem własnej władzy.
Hitler ma jednak problem bliższe załatwienie.
Gdyby Francja skapitulowała, brytyjskie siły ekspedycyjne,
pod dowództwem Lorda Gorta udało się uciec z pułapki Dunkierki.
Po drugiej stronie kanału, Anglia pozostaje nietknięta i wroga.
Hitler, prawdę mówiąc, nigdy życzył jej wojny.
Do swojego delfina, Rudolfa Hessa.
Powiedział nawet:
„Ta wojna może nawiązać przyjaźń trwały związek między Niemcami a Wielką Brytanią.
To zawsze był jeden z moich celów odkąd jestem w polityce”.
W efekcie pracuje z Hessem i Goeringiem,
do planu sojuszu, który umieści do dyspozycji Anglików,
12 dywizji w razie potrzeby wspieranie go w walce z jakąkolwiek agresją w Europie,
w tym z własnych sojuszników III Rzeszy.
Jednak 6 miesięcy później klęska Francji,
premier brytyjski Winston Churchill,
za jakie uważa Hitler alkoholik dyletant,
uparcie odmawia przyjęcia uwagę, tajemnice otworów,
pokoju od Niemców, cokolwiek konsekwencje dla Anglii.
W końcu Hitler będzie musiał to zrobić stawiając czoła dwóm nieprzejednanym wrogom,
Brytanii i Związku Radzieckiego.
Stalin z pewnością pogratulował Hitlerowi jego pierwsze triumfy militarne,
ale ZSRR anektuje teraz te kraje Nawiasem mówiąc, kraje bałtyckie, jakie Niemcy,
nie mógł ignorować od tej aneksji pojawił się w klauzulach tajnych,
paktu o nieagresji z 1939 r.
Stalin zaczyna dzielić Rumunię.
Naród niemiecki jest wtedy w pełnej zwycięskiej euforii.
Hitler obawia się jednak, że nie może poproś go o dodatkowy wysiłek.
Zwierza się otaczającym go osobom, że tak się czuje myśliwy naprzeciw 2 tygrysów,
z jednym nabojem w karabinie.
Która z tych dwóch bestii zaatakować pierwszy?
Ta strategiczna opcja jest dla niego koszmarem.
W końcu decyduje
będzie ZSRR.
Wie, że musi przezwyciężyć Armii Czerwonej w 1941 r.,
zanim zdecydują Stany Zjednoczone pomóc Anglii.
6 lipca 1940 r. Hitler wraca do Berlina.
Dał urlop,
a Goebbels rozprowadza 1 milion małe flagi ze swastyką,
przed skomentowaniem nt wydarzenia na żywo w radiu.
Atmosfera entuzjazmu generał pobudza Hitlera.
Teraz albo nigdy, że musi rozpocząć krucjatę przeciwko bolszewizmowi.
Powtarza, że nigdy Niemcy znów będzie miał na czele,
liderem z takim autorytet niż jego.
Mimo to zezwala na wszczęcie postępowania przygotowania do inwazji na Anglię.
Wieczorem 19 lipca br. zwraca się do Reichstagu,
przemawiał wśród marszałków i generałowie, którzy właśnie zostali awansowani,
po zwycięstwie nad Francją
odwołuje się do brytyjskiego rozsądku.
Ten apel pozostał martwą literą i Hitlerem dlatego jest coraz bardziej przekonany,
że Churchill pokłada wszystkie swoje nadzieje w wojnie niemiecko-sowieckiej.
Nielogiczny, zaciekły opór i krótkowzroczny angielski premier,
mocno koliduje z planami dokładnie rozważone przez Führera.
W rzeczywistości Hitler marzył przez 20 lat sojuszu z Anglią.
Długo po rozpoczęciu wojny, będzie trzymał się tego snu,
z odrobiną wytrwałości śmieszność kochanka,
nie chce się przyznać, że jego uczucia nie są akceptowane.
Rzesza tylko się sprzymierza pięć dywizji na wschód.
Ale przeciwnie, wojska Stalina stale rosnąć w siłę.
Hitler przekonuje się, że konflikt jest nieunikniony.
31 lipca wzywa do Berghofu,
na Obersalzbergu,
jego dowódcy wojskowi, w tym wielcy Admirał Raeder,
Marszałkowie Keitel i von Brauchitsch,
generałów Jodla i Haldera.
Hitler wyjaśnia, dlaczego chce od razu zaatakować.
Jeśli Rosja zostanie pokonana, mówi im:
Ostatnia nadzieja Anglii odleci.
Ribbentrop i Keitel są wstrząśnięci tym planem.
Kończą grę i na początku sierpnia 1940 r.
wydano rozkaz rozpoczęcia prace budowlane w kierunku wschodnim,
to znaczy przygotować inwazja na ZSRR.
Od teraz,
kamuflaż nikogo nie oszuka.
Luftwaffe, od której zależy los broń od czasów Kriegsmarine,
przekonał Hitlera do poddania się jego plany lądowania,
rozpoczęła działalność 10 lipca przeciwko Anglii.
Tym trudniejszy od czasów Hitlera zakazał bombardowania miast,
zwłaszcza Londyn.
Stolica Imperium Brytyjskiego, musi pozostać nienaruszony,
chronione przez eskadry myśliwskie i baterii przeciwlotniczych.
Hitler zlecił pierwszą misję Goering, niedawno awansowany na marszałka Rzeszy,
zniszczyć brytyjski myśliwiec.
Ale Goeringowi się nie spieszy,
i atak Messerschmitta,
a bombowce Heinkel nie naprawdę jeszcze się nie zaczęło
kiedy Führer odzyska siły Berghof 8 sierpnia.
Obserwacja tarasu jego willi zalane bawarskim słońcem,
w przepięknym górskim krajobrazie, władca III Rzeszy,
często myśli o czekającym cię zadaniu,
kiedy cała Europa będzie w jego rękach.
Chce kontynuować budowę autostrad które dotrą do serca Europy Wschodniej.
On zbuduje nowe miasta i upiększyć Berlin.
On wybaczy swoim przeciwnikom, nawet w Churchillu,
kto umiał malować i spisać jego wspomnienia.
Bitwa o Anglię trwa stopniowo nabierając rozpędu.
Codziennie szwadrony Heinkla bombardować brytyjskie lotniska,
po Londynie, zawsze oszczędny na rozkaz Hitlera.
Ale w nocy z 24 na 25 sierpnia br.
Niemieckie samoloty bombardują pomylić przedmieścia stolicy.
W odwecie następnego dnia Churchill wysyła RAF do ataku na Berlin.
Uszkodzenia są minimalne ale Hitler jest wściekły,
że stolica III Rzeszy nie być niezniszczalnym.
4 września w przemówieniu do Reichstagu,
ogłasza, że jeśli brytyjskie naloty w Berlinie kontynuuj,
Londyn zostanie z kolei zbombardowany dzień i noc. On idzie dalej.
„Jeśli Anglicy zaatakują nasze miasta, spalimy ich na popiół”.
7 września Luftwaffe wycofała się jego operacje przeciwko polowaniu na Anglików,
rozpocząć bombardowanie systematyczne strategie.
400 Heinkel 111 atakuje londyńskie doki tego dnia,
są tylko pierwszą falą setki innych, które pójdą jeden za drugim,
do końca października.
Zginie ponad 14 000 cywilów,
podczas tak zwanego Blitz.
Przekonany, że Churchill prowokował celowo naloty na Berlin,
Hitler nie ma już żadnych skrupułów.
Wielki Admirał Raeder pisze:
że Führer jest przekonany, że może pokonać Anglię, nawet jej nie najeżdżając.
Tymczasem są trzy armie wysłany na wschodnie granice.
Hitlera na prośbę gen Ion Antonescu, premier,
przyjechał do Berchtesgaden zapytać pomoc z Niemiec,
misję Luftwaffe zostaje wysłany do Rumunii.
Oficjalnie ma chronić pól naftowych kraju.
Hitler tka swoją sieć kraje Europy Środkowej,
dążenie do uwiedzenia głów państw, jak tutaj król bułgarski Borys III.
Führer jest zaniepokojony inicjatywami swego sojusznika Mussoliniego,
czyje plany na Grecję wydają mu się chimeryczne.
Spotyka „Douche”, który go wita dumnie na stacji we Florencji, tymi słowami:
„Führer, jesteśmy gotowi do marszu”.
Ale wszystkie obawy Hitlera się spełniły.
Pomimo znaczenia zaangażowane siły,
Włosi są odpychani przez lud Grecki fanatyk przeciwko najeźdźcy.
Przybędą wojska brytyjskie oficjalnie pomagając Grecji wiosną 1941 r.,
na Krecie, potem na kontynencie.
Hitler, pragnący się upewnić siebie, pomagając swemu sojusznikowi,
również przygotowuje się do interwencji i zaatakować Jugosławię.
Ale w rzeczywistości miał plany sporządzona na najbliższe miesiące,
nie idź zgodnie z planem.
Stracił inicjatywę.
Upokorzenie Włochów przed Grekami,
podniesione morale już wychowany od Brytyjczyków,
którzy stanowczo opierają się atakom niemieckie linie lotnicze.
Hitler następnie decyduje się zintensyfikować wojna podwodna,
wystrzeliwując U-Booty przeciwko konwojom Angielski kanałowy i atlantycki.
ZSRR pozostaje jedynym znaczącym terytorium gdzie Hitler może jeszcze przejąć inicjatywę.
Kiedy 12 listopada 1940 r.
Mołotow przybywa do Kancelarii Rzeszy,
Führer właśnie wydał rozkaz ścigania aktywnie przygotowując się do wojny.
Rozmowy z nieugiętym ministrem radzieckie sprawy zagraniczne,
są bardzo trudne.
W ostatnich dniach życia Hitler powie, że żądania Stalina,
byli obaj bezczelne i niedopuszczalne.
Poprosił mnie, abym dał mu kilka podstaw powietrze i dostęp do Morza Północnego,
plus Konstantynopol, Rumunia,
Bułgaria i Finlandia.
A Niemcy miały być zwycięzcami.
Kiedy Mołotow opuszcza Berlin, w Kancelarii nikt nie wątpi,
że wszystkie negocjacje zakończyły się fiaskiem.
Hitler nigdy nie będzie żałował,
straszną decyzję, którą podejmuje zaatakować Rosję,
nawet gdy wojna zostaną trwale utracone.
Operacja to przede wszystkim ustalony na 1 maja 1941 r.
Hitler myśli o dotarciu Leningrad za trzy tygodnie.
Bombardowania przeciwko Anglii kontynuują.
Doradcy Führera nie ustają pomyśleć, że te ataki,
połączone z działaniem okrętów podwodnych,
jest najlepszym sposobem na zabicie zdecydowanie Wielka Brytania,
że Churchill, wciąż na ziemi, galwanizować dalej.
Co do Goeringa, wściekłego z powodu porażki eskadry Luftwaffe,
pomimo cudów męstwa myśliwych,
wycofuje się do swoich domen z Prus Wschodnich,
w Carinhall i Rominten, jego rezerwa gry.
18 grudnia w Berghofie
miejsce pracy i emerytury Ulubieniec Hitlera
Generał Jodl przyprowadza do Führera,
Ostatnia wersja rozkazu operacji,
dotyczące przyszłej kampanii, której kryptonim to Barbarossa.
Ten 11-stronicowy dokument,
rozkazuje Wehrmachtowi zniszczyć Związek Radziecki,
podczas szybkiej kampanii i wcześniej niech wojna z Anglią się skończy.
Hitler chce rozwiązać całość kwestie kontynentalne przed 1942 r.,
data, w której myśli Stany Zjednoczone prawdopodobnie wystąpią.
Problemem pozostają jednak Włochy dla niego ważna, pokrzyżuje jego plany.
Grecy teraz się wycofali siły włoskie do Albanii.
W Egipcie Anglicy odparli wojska Mussoliniego do Libii,
aw styczniu 1941 r. oni zdobył nawet port w Tobruku,
chwytanie w przelocie tysiące więźniów.
Hitler myśli, że Trzecia Rzesza i faszystowskie Włochy,
są związani na lepsze i na gorsze,
postanawia wysłać do Afryki, 2 dywizje wspierające Mussoliniego.
Podczas gdy pierwsze jednostki przyszłego Afrikakorpsu,
pod dowództwem generała Erwina Rommla, ląd w Afryce.
Hitler, rozczarowany, dowiaduje się, że generał Franco,
odmawia pójścia na wojnę.
Führer, powiedział jeden z jego bliskich przyjaciół,
ma wtedy zamiar opuścić Hiszpanię.
To zajmie bardzo mało.
Pierwsza fala podziałów skoncentrowane na wschodzie
porusza się powoli w kierunku granicy sowieckiej.
Niemieckie tajne służby prawie nic nie wiedzą o intencjach,
stan umysłu, plany przeciwnika.
Funkcjonariusze nie mają karty bezpieczeństwa. ogromny kraj, który mają misję najechać.
Nie przeszkadza to żołnierzowi Wehrmacht wierzył, że jest niezwyciężony.
A jednak Wehrmacht jest mniej liczny.
Jednak jeśli radziecka zbroja są liczniejsze niż czołgi,
W większości są przestarzałe.
Wreszcie cała strategia szefa Niemcy opierają się na woli,
obalić ZSRR w ciągu kilku miesięcy.
To także konieczność. Dyby paliwo i części zamienne,
nie przekroczy.
Na południu Hitler się przygotowuje jego kampania przeciwko Rumunii,
zarówno dla odciążenia Włochów, chronić pola naftowe,
i stanowić punkt wyjścia rozszerzony do ataku na ZSRR.
Bałkany to nie najlepszy grunt,
manewrować nowoczesną i zmechanizowaną armię.
Dobrze wyszkolony Wehrmacht pokonuje jednak wszystkie przeszkody,
a 7 marca 1941 r. jego pierwsze elementy zająć pozycję na granicy greckiej,
w obliczu sił brytyjska i grecka.
Tydzień wcześniej Hitler ponownie udał się do Wiednia.
Jego młodsza siostra Paula który pracuje dyskretnie,
W szpitalu stolicy Austrii,
Powiedz mu:
„Kiedy jadę w góry i spotkać się z kaplicą, modlę się za ciebie”.
Odpowiedział:
„Mam absolutne przekonanie, że ręka Pana jest nade mną”.
27 marca proniemiecki rząd RP Regent Paweł z Jugosławii zostaje obalony.
Król Piotr II wraca do władzy.
Hitler reaguje natychmiast,
wiedząc jednak że wszelkie działania na Bałkanach,
opóźnia wyzwalanie z Barbarossy.
Ale jeszcze raz los mu sprzyja.
Wczesne wiosenne deszcze zamienił rosyjskie równiny w grzęzawisko.
W każdym razie czołgi nie mógł działać przed czerwcem.
Na początku kwietnia wojska niemieckie przekroczyły granicy greckiej i jugosłowiańskiej.
Belgrad zostaje zbombardowany 6.
Jest 20 000 ofiar.
Armia jugosłowiańska skapitulowała 18.
a król uciekł do Londynu.
W ciągu 12 dni zwycięskiej kampanii, Wehrmacht stracił tylko 151 zabitych.
Armia grecka skapitulowała 30 marca, po bohaterskim oporze.
Hitler pozdrawia ich determinację i ich wartość,
nakazał uwolnienie więźniów.
„Walczę z Anglią, nie małe kraje jak Grecja”.
Wyjaśnia dyplomacie.
Grecy zgodzili się poddać niemieccy generałowie,
ale oni odmawiają tyle samo przed Włochami.
poczucie własnej wartości Mussoliniego był już wielokrotnie kontuzjowany.
Więc robi sztuczkę swemu sprzymierzeńcowi, ogłaszając,
przedwcześnie w radiu, że wojska Hellenowie poddali się armii włoskiej.
W tym momencie, Hitler jest niemy z wściekłości,
ale żadne zdarzenie nie jest w stanie przyciemnić na stałe.
Anglicy opuszczają Grecję i koniec Maj pod ciosami Luftwaffe,
generała Freyberga,
i Studentów Spadochroniarzy,
ewakuują grzbiet.
Podobnie wojska brytyjskie zawodzą w Afryce Północnej.
Rommel przygotowuje się do ataku na początku kwietnia.
On nie chce przestać natarcie Afrikakorps,
przed dotarciem do granicy egipskiej.
4 maja Hitler wygłasza przemówienie entuzjastycznie w Reichstagu.
Rudolf Hess, jego delfin, siedzi niedaleko niego.
Wkrótce potem Hess zapyta swojego führera jeśli nadal jest to postanowione,
osiedlić się z Brytyjczykami razem z nimi walczyć z komunizmem.
Hitler to potwierdza.
6 dni później ten pierwszy Pilot Wielkiej Wojny,
leci do Szkocji na pokładzie z Messerschmitta 110.
Ma nadzieję, że dzięki swoim koneksjom z księciem Hamiltonem,
aby móc wynegocjować oddzielny pokój, który on uważany za tajny cel Hitlera.
Jego misja kończy się niepowodzeniem.
Wzięty do niewoli, umrze w niewoli w Berlinie w 1989 r.
44 lata po wojnie.
Hitler w końcu zdecydował Rozpocznie się operacja Barbarossa,
niedziela, 22 czerwca 1941 r.
W maju bombowce Luftwaffe,
wykonać swój ostatni atak masowo w Londynie.
Teraz będą działać na froncie wschodnim.
Poddaliśmy się wielu znakom sobie sprawę, że Stalin też
gorączkowo przygotowując ofensywę.
Hitler wie, że istnieje duże plany,
i gigantyczny program budowlany,
ale pomija szczegóły.
W obliczu przyszłej marynarki radzieckiej, Kriegsmarine przygotowuje się.
5 maja Hitler dokonuje inspekcji dwóch nowych krążowniki liniowe Bismarck i Tirpitz.
To najpotężniejsze statki wojna światowa.
Kiedy 22 maja dowiaduje się niż Bismarck i Prinz Eugen,
ten inny olbrzym,
po raz pierwszy wyruszyli w morze kampania na północnym Atlantyku,
Führera ogarnia nagle przeczucie i zapytanie na miejscu,
jeśli można je sprowadzić z powrotem.
Rozpoczyna się bitwa, która rozpocznie się 24 maja dobry dla 2 niemieckich okrętów,
których ścigano przez brytyjską flotę.
Bismarck zatapia krążownik Hood i poważnie szkodzi Księciu Walii.
Ale Bismarck traci olej i uciekł do Saint-Nazaire,
ścigany przez kilka statków w tym lotniskowiec Victorious.
Po przechwyceniu wiadomości radiowej Anglicy zawracają na drogę swojego przeciwnika,
który, pomimo swojego zaawansowania, dołącza i zaatakowany przez samoloty Victoriusa,
25 i 26 maja.
Bitwa trwa całą noc.
Brak amunicji, Bismarck płonie od rufy do dziobu.
Rankiem 27-go niemiecki krążownik zatonął, wysoki pawilon,
z 2200 marynarzami.
Ta ofiara nie poszła na marne.
Bismarck cieszył się dużym zainteresowaniem część brytyjskiej marynarki wojennej,
i w ten sposób przyczynił się do niemieckiego sukcesu na froncie śródziemnomorskim.
Ledwie kilka tygodni różnicy ta walka z Barbarossą.
Związek Radziecki próbuje znaleźć sojuszników wśród swoich sąsiadów.
Ale intensywna działalność dyplomatyczna Hitlera przynosi owoce.
Finlandia, Rumunia i Węgry,
zaoferować III Rzeszy zachętę i pomocy wojskowej.
Zakładając to zwycięstwo Nie można wątpić w język niemiecki,
Hitler kazał Keitelowi wyemitować swój pierwszy rozkazy głównych dowódców armii.
Jego instrukcje są bardzo surowe że siedziba,
nakazuje ich zniszczenie po przeczytaniu.
Żeby nie narażali nie być znanym.
Oczekuje się, że będzie dla niego bezwzględny komunistyczni komisarze polityczni,
czego Hitler nie słyszy stosować prawa wojenne.
Jeśli złapią się w ramiona lub jeśli stawiają opór,
zostaną natychmiast straceni.
Jego rozkazy będą wykonywane nie tylko przez wojska niemieckie,
ale przez wiele zagranicznych kontyngentów walcząc u boku Wehrmachtu,
Słowacy, Chorwaci, Rumuni,
Belgowie, Francuzi...
O ile zbliża się termin,
Hitlera cofa jego bezsenność.
Nie śpi całymi nocami,
rozmyślając nad jego planami i poszukiwaniami rozpaczliwie wady,
co mogłoby zdenerwować jego wielkie projekty.
20 czerwca każdy dowódca jednostki otrzymuje tajną wiadomość od Hitlera.
To podsumowuje: „Kiedy czytasz te wiersze,
największy i najsilniejszy zgromadzenie sił zbrojnych,
które kiedykolwiek się zjednoczyło jest gotowy do ataku.
Największa linia frontu historii otrząśnie się,
nie tylko po to, żeby to zakończyć wojuj i wyzwól uciskane narody,
ale także ratować cywilizację i kultury europejskiej.
Żołnierze niemieccy, zaczynacie walkę najtrudniejszy i najbardziej wymagający.
Niech Bóg nam dopomoże!”
O świcie 22 czerwca 1941 r. wojska Niemcy atakują na całym froncie.
Zaskoczenie Sowietów jest całkowite.
2 dni później dołączył Hitler swoją nową siedzibę,
nora wilka w Rastenburgu.
To z tego umocnionego obozu, ukryte w środku lasu,
usiane bunkrami i otoczone pola minowe,
że były kapral z I wojny światowej poprowadzi armię niemiecką.
Dlatego Hitler uruchamia podbić Rosję.
Ma 52 lata.
Jego legiony idą od walki do walki,
przemierzać ogromne, monotonne równiny
i smagana wiatrem,
bogate połacie Ukrainy, bagna i stepy,
niegościnnej tundrze.
Za cenę niezwykłych poświęceń i wzorowa odwaga,
dotrą żołnierze III Rzeszy wreszcie góry Kaukazu.
Najpierw opanowany przez panikę, Stalin zareagował szybko i ogłosił:
wojna patriotyczna.
W ten sposób mu się to udaje fanatyzować swoich żołnierzy.
Niemcy zdają sobie z tego sprawę Radzieckie czołgi są nowocześniejsze,
i skuteczny niż powtórzył Hitler.
Zaskakuje ich także duch walki i nieustępliwość żołnierzy Armii Czerwonej,
odważny, uparty i gotowi poświęcić swoje życie.
Rosyjska ziemia sama w sobie jest przeszkodą.
Wraz z deszczem drogi się zmieniają szybko w błocie.
Ale to nie wszystko.
Niemcy zauważają przygotowania Sowietów do ataku na Rzeszę.
Z głębi lasów, od końca równin.
Widzą zbliżający się nowy rydwan 30 ton, słynny T34,
w tym najlepszych ekspertów nic nie wiem.
Jednak pod koniec lipca br. 12 000 radzieckich czołgów,
zostały zniszczone lub schwytane.
Sam Hitler w końcu by to przyznał przed niektórymi przywódcami cywilnymi i wojskowymi:
„Gdybym wiedział, że ma tak wiele zbroja tego typu,
Pomyślałbym dwa razy przed ich atakiem.
Stalina, który nie podpisał konwencja genewska,
wzywa do wojny partyzanckiej za liniami niemieckimi.
Jego wojska stosują politykę spękana ziemia.
Całe miasta są wydobywane do zdobycia uwięzić wrogie jednostki szturmowe.
Hitler oszacował to w lipcu kampania jest praktycznie wygrana.
A jednak bitwa ze Smoleńska do centrum,
pokazał umiejętności sowieckiego oporu.
Biorąc pod uwagę, że Moskwa już nie ma o prawdziwym znaczeniu strategicznym,
wysyła armie do podboju Krymu i Doniecka,
i na północ od Leningradu.
W kwaterze głównej wielu oficerów narzekać na ciągłą ingerencję Hitlera,
w prowadzeniu operacji.
Jeden z nich, generał Halder, napisał w swoim dzienniku:
„To wydaje się coraz bardziej oczywiste wróg ma nieograniczone zasoby,
w ludziach i materiale”.
Halder i inni generałowie dają się przekonać że jedyną możliwością wygranej,
jest atak na centra przemysłowcy jak Moskwa.
Hitler jest przekonany, że wcześniej zniszczyć wszystkie rezerwy żywności,
paliwo i stal.
Podczas gdy ta debata zajmuje i rozedrzeć legowisko wilka,
Hitler nagle zachoruje.
Jego lekarze, których jest niewielu kompetentny doktor Morell,
leczyć to lekami przeznaczony na choroby tropikalne,
a nawet zaaplikować mu pijawki.
Choroba nie przeszkadza mu w reżyserowaniu tak często jak to możliwe,
codzienna konferencja z jego oficerowie sztabowi.
Uczy się podczas jednego z nich że jego wojska maszerują na Moskwę.
18 sierpnia Hitler miał wywiad z jego minister propagandy, Goebbels,
widziany tutaj witający Führera na jednym z wielu spotkań
w Pałacu Sportu w Berlinie.
Tego dnia chodzi o środki ataki rasistowskie skierowane w szczególności przeciwko Żydom.
Hitler zatwierdza plan inwigilacji wzrosła przedstawione mu przez Goebbelsa.
Decyduje, że po operacji Barbarossy zakończone,
masowych deportacji Żydów niemieckich można rozpocząć na wschód.
we wrześniu 1941 r. Führer wciąż wierzy w zwycięstwo.
Planuje budowę głównych autostrad która poprowadzi na północ, do Skandynawii,
i na południe do Krymu.
Ale chociaż Związek Radziecki pozostaje jego irytacją,
prywatnie oświadcza swoim powiernikom,
że Stalin to wielki człowiek,
że upoważni go do kontynuacji doświadczenie socjalizmu za Uralem.
Jednak jego wola zniszczenia jest nadal silny.
Każe się ogolić całkowicie Leningrad,
który nie ukazuje się jego oczom żadnego interesu strategicznego.
W dawnej stolicy carów
mieszkańcy barykadują ulice.
W połowie września wojska niemieckie znajdują się w południowej części miasta.
Zaczyna panować głód.
Jest nawet w głodującej populacji przypadki kanibalizmu.
Jednak 16 września czołgi są zatrzymywani w swoim postępie,
i skierowany na front moskiewski.
2 października pierwszy miasto w ZSRR zostaje zaatakowane.
Znów zwraca się do tłumu entuzjastycznie nastawiony do Pałacu Sportu,
Hitler wyjaśnia, ile krajów stali się sojusznikami Niemiec,
poza Anglią niestety. on żałuje.
Oskarża Żydów i Churchilla, tego podżegacza wojennego.
Wrócił do swojej siedziby, zostaje zabrany przed tych marszałków,
nowego ataku megalomanii.
Porównuje Rosję do Indii,
i wyobraź sobie gigantyczną kolej co podwoiłoby transsyberyjską.
Planuje tam wysłać 5 milionów osadników niemieckich.
7 października ogromna kieszeń powstaje wokół Briańska.
Generał Jodl ostrzega przed tym swojego führera Sowieci przegrają,
72 dywizje.
Z podniecenia Hitler traci apetyt.
Następnego dnia Jodl triumfalnie ogłasza:
„Możemy wreszcie bez przesady powiedzieć,
że wygraliśmy tę wojnę”.
Ale na froncie wschodnim zaczyna padać,
a niebo zapowiada pierwsze śniegi.
Po drugiej stronie świata, Stany Zjednoczone oficjalnie wycofać się z wojny.
Ale od tego czasu prezydent Roosevelt dawno poza ścisłą neutralnością.
Rozkazał Marynarce Wojennej, w słynnej dyrektywie
strzelać na widok statków Osi.
Hitler ze swojej strony odmawia dać się ponieść.
stanowisko Roosevelta naprawdę się tym nie martw.
Naśmiewa się z amerykańskich przemysłowców uzbrojenie i uśmiechy,
manewry swoich czołgów nie wierząc w ich rzeczywistość.
Operacje na froncie wschodnim utknęły w martwym punkcie.
Centrum Grupy Armii marszałka von Bocka,
sparaliżowany śniegiem i błotem.
Niemcy, postępująca walka przez burze,
przejść przez niekończące się kolumny więźniów maszerujących na zachód.
Raport z Abwehry, służby kontrwywiadu niemieckiego
donosi, że populacje są mile widziane Niemcy jako wyzwoliciele,
ale trzeba się tego bać że ten stan umysłu
natychmiast odebrane przez usługi propagandowe,
jest przede wszystkim konsekwencją tradycji poczucie rosyjskiej gościnności.
Przy pierwszej niezdarności to samo populacje mogłyby równie dobrze się odwrócić,
przeciwko ich zdobywcom.
Dokładnie, ta wojna pociąga za sobą bardzo szybko pewną liczbę okrucieństw.
Szczególnie na Ukrainie, gdzie tzw Einsatzgruppen SS,
nie mylić z żołnierzami elita Waffen-SS,
przeprowadzać egzekucje streszczenia Żydów,
które buntują przywódców Wehrmachtu.
Generałowie i marszałkowie von Manstein, von Bock, von Reichenau,
von Leeb, von Rundstedt z wieloma innymi,
mówić przeciwko tym egzekucjom.
Wiedzą o tym także cywile przerażeni Rosjanie,
choć często antysemicki,
zapewni tysiące od wolontariuszy do sympatyków,
który wkrótce będzie najgroźniejszy przeciwnicy żołnierzy niemieckich.
Ale duch Hitlera, odcięty od świata,
w Rastenburgu, gdzie przyjmuje tu Goeringa,
koncentruje się na jedynej bitwa i jej skutki.
Śni głośno o ogromnych projektach, które zmotywowało do otwarcia tego drugiego frontu.
Powtarza swoim pracownikom, że by to zrobił chciał być 10 lub 15 lat młodszy,
aby móc żyć w tej długoterminowej przyszłości. Ale Führer jest już chory.
Jego lekarze odkryli, że on cierpi na chorobę wieńcową,
szybko ewoluuje.
Odliczanie już się rozpoczęło dla przywódcy III Rzeszy.
W połowie października 1941 r.
Moskwa ma praktycznie opróżniono z jego mieszkańców.
wojska von Bocka, które po spektakularne zwycięstwa wojsk pancernych,
Guderiana i von Kleista na Ukrainie,
rozpoczęła operację Tajfun,
znajdują się nie dalej niż 100 km od stolicy.
Tak zaczyna się Wehrmacht stawić czoła strasznej zimie 1941 roku.
zimno, lód i śnieg,
zablokować w miejscu setki jednostek którym szybko zabrakło paliwa.
Nadzieja Hitlera na zniszczenie szybko odlatują wojska stalinowskie,
z intensywnym zimnem, które przybija do ziemi eskadry Luftwaffe.
Musi odłożyć swoje wiele projektów, zwłaszcza że inne fronty,
nie dawaj mu więcej powód do optymizmu.
Jego nastrój się pogarsza, jego gniew jest częstszy,
nawet przed gośćmi marka, jak tutaj,
marszałek Luftwaffe Milch,
i generał Galland, szef polowania.
Führer wie, że znalazł w Stalinie poważny przeciwnik.
Podczas gdy armia niemiecka wcale nie przygotowany do tej zimowej walki,
jest unieruchomiony w miejscu,
radzieccy generałowie, jak tutaj Żukow, przygotować kontrofensywę.
Mają świeże i liczne wojska, przybywających w szczególności z Syberii,
i ulepszanie sprzętu z miesiąca na miesiąc.
Niemieckie natarcie na Moskwę jest całkowicie ustały w połowie listopada.
Sowiecki ruch oporu jest coraz silniejszy.
Hitler zwierzył się niektórym swoim krewnym że teraz wątpi w zwycięstwo.
Straszne mrozy rzucić się na jego wojska.
Obaj przeciwnicy wspierają zimę w zupełnie inny sposób.
Sowieci są przyzwyczajeni zimne i odpowiednio wyposażone.
Niemcy natomiast nie mają brak ciepłych ubrań.
Zacięcie broni. Silniki i paliwo zamarzają.
Podaż nie jest odpowiednia w takich warunkach bojowych.
Wehrmacht zamarza na śmierć w podstawowym tego słowa znaczeniu.
Walka jest teraz naznaczona dwie strony z jednakową dzikością.
Niemcy plądrują wsie znaleźć jedzenie,
potem spalić wszystko, żeby nie dać schronienie partyzantom.
Biorą jeńców ich ciepłe ubrania.
Czwarta Armia feldmarszałka von Kluge atakuje Moskwę.
2 grudnia uznanie przechodząc przez zamieć,
dociera na obrzeża miasta.
Żołnierze Wehrmachtu udaje się ruszyć dalej,
około dziesięciu kilometrów w kierunku centrum.
To będzie najostrzejszy punkt skrajność Niemców.
Nigdy nie pójdą dalej.
Temperatura spada poniżej 35 stopni.
Głowice cylindrów pękły.
Ręce przyklejają się do stali pistolety i armaty.
Sam olej zawiesza się w mechanizmach.
Wtedy to rozkazał Stalin potężna kontrofensywa,
który rozpocznie się 5 grudnia na całym froncie.
Rusza 14 armii dowodzonych przez Żukowa wypędzić Niemców 100 km od Moskwy.
Potężny czołg T-34 i jego 30 ton pojawiło się masowo.
Jego działo, dwa karabiny maszynowe 7,62 i jego ekranowanie,
uczynić go niewrażliwym na broń klasyczne niemieckie czołgi przeciwpancerne.
Najbardziej niepokojąca wiadomość nadchodzą teraz z frontu rosyjskiego.
Bo Hitler się zaczyna prawdziwy koszmar.
To do niego prowadzą liczne wątki co powinno prowadzić do strategicznych decyzji.
Kiedy 7 grudnia 1941 r. zobaczył przybyć jego chowańce do Kancelarii,
wie, że poszukiwanie ciepłych ubrań rozpoczęło się dzień wcześniej w całym kraju,
i najbardziej konkretne wydarzenie o pogarszającej się sytuacji.
Tego dnia, około północy,
rozmowa ustaje, gdy a wpada rzecznik prasowy.
Oświadczenie radiowe Amerykanin właśnie ogłosił,
Japoński atak z zaskoczenia na Pearl Harbor.
Imperium Wschodzącego Słońca jest na wojnie,
z Wielką Brytanią i Stany Zjednoczone.
To jest dla Trzeciej Rzeszy prawdziwego cudu.
Hitler powiedział swoim pracownikom:
„Teraz jest to dla nas niemożliwe przegrać wojnę.
Nasz nowy sojusznik nigdy nie był pokonany w ciągu 3000 lat historii”.
Następnie, nawiązując do Włoch, dodaje:
„Jeśli chodzi o naszego drugiego sojusznika, on ciągle ma spód,
ale w końcu się odnajduje zawsze po właściwej stronie”.
Hitler oświadcza 11 grudnia wojna w Stanach Zjednoczonych.
W głębi duszy instynktownie wie że przyszłe wydarzenia,
nie będzie mu już sprzyjać.
W ciągu ostatnich kilku dni tego kluczowego roku,
często zdarza mu się medytować przed jego świty na dziwność sytuacji,
gdzie z pomocą Japonii
Niemcy osłabiają pozycję rasy białej na Dalekim Wschodzie,
podczas gdy Wielka Brytania, ona,
walczyć z Europą obok bolszewików.
Zimą prowadzony przez jego pragnienie władzy absolutnej,
Führer pokazuje swoją wolę działania.
Wręcz przeciwnie, kilku jego generałów nie widzę rozwiązania,
niż na niechlubnej emeryturze.
Hitler prosi ich, aby wytrzymali do godz sprężynę, aby potem móc się zatrzymać,
ofensywę wroga.
Jeśli będą się kłócić lub nie będą posłuszni, on ich odrzuci.
W razie potrzeby grozi im zabraniem Dowództwo Operacyjne Frontu Wschodniego.
W końcu zrobi to 19 stycznia,
zwalniając feldmarszałka von Brauchitscha.
Jego siła przekonania, którą wyraża, kiedy on odznacza swoich najbardziej zasłużonych żołnierzy,
jak tutaj młodzi oficerowie z Luftwaffe,
kończy się przezwyciężeniem niechęci.
Szefowie, którzy są najbardziej wrogo nastawieni
nie sprzeciwiaj się już jego zaklęciom.
A jednak mimo wysiłków z Japonii w celu odciążenia frontu wschodniego,
katastrofa wydaje się nieuchronna.
Hitler osobiście zatelefonował do von Bocka,
„W naszej sytuacji jest tylko jedno rozwiązanie,
nigdy nie oddawaj ani centymetra ziemi, wypełnić dziury,
i trzymać za wszelką cenę.
Podpisuje słynny rozkaz, który będzie odtąd obowiązywał kierując całą akcją na froncie wschodnim.
Wojska muszą stawić opór postawić fanatyczny opór,
aby całkowicie zapobiec jakakolwiek przerwa w ich linii,
po bokach jak i z tyłu.
Hitler czuł się bardziej niż kiedykolwiek w tych tygodniach samotność władzy.
Skąd może być tego pewien czy jego decyzje są jedyne słuszne?
Albo wręcz przeciwnie, będzie nosił ostateczna odpowiedzialność,
o katastrofie militarnej bez precedensu?
Sowieci reagują z ostrą brutalnością.
Jeden z dowódców pułku, który walk napisał w swoim dzienniku:
„Rosjanie wyciągają rannych i pacjentów szpitali,
zbierać je na zewnątrz, podlewać benzynę i podpalić.
Głowy niemieckich jeńców umieszczone są na ziemi,
uformować ruiny symbole SS.
Wola Hitlera bez słabości ostatecznie ratuje Wehrmacht.
Przód stabilizuje się na jakiś czas.
W połowie stycznia 1942 r. autoryzował von Kluge usunąć z linii frontu,
najbardziej eksponowane jednostki swojej grupy armii.
Ta taktyka na Ziemi jest przestrzegana,
operacji morskiej bezprecedensowa strategia.
W dniu 11 lutego 1942 r. Flota powierzchnia stacjonująca w Brześciu,
w tym krążowniki Scharnhorst i Gneisenau,
udaje się dotrzeć do Morza Północnego przez kanał La Manche,
bez bycia zauważonym przez Royal Navy i Królewskich Sił Powietrznych.
Pod ochroną Luftwaffe i myśliwce Messerschmitt generała Gallanda,
dumne statki przełęcz Kriegsmarine bez incydentów,
oprócz dwóch szkód bez grawitacji z powodu min.
Kiedy flota przybywa do swoich portów przywiązanie, radość i duma,
wybuchają w całych Niemczech.
To straszne upokorzenie dla Churchilla.
Hitler natychmiast robi długie przemówienie w Pałacu Sportu,
przed tysiącami młodych oficerów.
Przekonuje ich, że w te dramatyczne godziny, oni sami,
może zmienić bieg wojny.
Kiedy schodzi z podium na zdrowie,
jego prestiż jest nadal podniósł poprzeczkę.
Myśl Hitlera stawia wiele nadziei na nadchodzącą wiosnę.
Ma nadzieję, że gdy pogoda się poprawi,
móc rozpocząć ofensywę decydujący o Kaukazie.
W tym samym czasie zostaje zatrzymany bardzo słaby,
co wielu niepokoi gości, którzy odwiedzają go w Rastenburgu.
Ciągle wraca do swoich dyrektyw do generałów, do jego planów ofensywy,
wiosną i latem.
Wehrmacht musi się przygotować wystrzelić na północ na Leningrad,
a na południu na Stalingrad i góry Kaukazu.
A jednak kilku doradców Führera są przeciwko tej ogólnej ofensywie.
Keitel ma szczególne wątpliwości które armia może przejąć,
nienaruszone pola naftowe Baku.
Hitler jednak nie ma alternatywy.
Absolutnie potrzebuje tego oleju jego czołgi, samoloty i ciężarówki.
Stalin namawia Churchilla uzyskać otwarcie drugiego frontu.
Brytyjskie Siły Powietrzne intensyfikują swoje działania bombardowania miast niemieckich.
Naloty RAF powodują tysiące ofiar wśród ludności cywilnej.
W odpowiedzi Hitler zarządził wyprawy środki karne Luftwaffe,
najbardziej w miastach starsi Anglii.
8 maja 1942 r. generał von Manstein,
rozpoczyna wiosenną kampanię atakiem Krym i jego stolica Sewastopol.
Jednocześnie rozkazał Hitler ofensywa na Charków.
Sowieci zareagują m.in atak pancerny na flanki, który
źle przygotowany, poniesie porażkę.
Dwie niemieckie ofensywy im się uda.
Sewastopol przypada na 1 lipca.
Hitler miał nadzieję, że jego niebieska operacja,
obraźliwy kryptonim na Kaukazie, odniesie sukces bardzo szybko.
Oświadcza Goebbelsowi: „Udusiłbym System sowiecki ściskający jabłko Adama”.
Później podczas oglądania filmów wiadomości skonfiskowane na wojskach radzieckich,
i pokazując niemieckich jeńców,
z satysfakcją zauważy, że twarze nie wyrażał ani śladu strachu,
albo tak częsta bezwładność wśród poddanych żołnierzy.
28 czerwca rozpoczął niebieską operację w pełni zrekonstruowane jednostki.
Popychają swój główny wysiłek nad Wołgą i Kaukazem.
Ale Armia Czerwona cofa się tak szybko,
że Wehrmachtowi się to nie udaje powiesić w najlepszych warunkach.
Kiedy 2 przeciwników w końcu spotkają się twarzą w twarz,
nadejdzie zima i linie komunikacja Niemców,
będzie na granicy skrajności.
Hitler usłyszał tę wiadomość 21 czerwca 1942 roku. zaskoczenie zdobyciem Tobruku,
przez wojska Rommla.
Flota brytyjska ewakuuje Aleksandrię.
Hitler już widzi Egipt wpaść w jego ręce.
Spodziewa się tej porażki prowadzi do upadku Churchilla.
Ale Anglicy się szykują stawić czoła swoim przeciwnikom,
do miejsca na pustyni zwany El-Alamein.
Rommel ma tylko 70 czołgów i pojazdów opancerzonych.
Między wojskami niemieckimi i pola naftowe Baku,
prawie stać 800 km dzikich gór.
Historia już udowodniła, że stanowi nieprzekraczalna bariera dla jakiejkolwiek inwazji.
Hitler atakuje feldmarszałka Lista Wilhelma,
przeprowadzić swoją grupę wojskową swoje góry do Morza Kaspijskiego.
Plan szarotki rozpoczyna się 24 lipca.
Wiele trudności zwalnia operacje.
burze hitlerowskie.
Obwinia generałów, których opodatkowują arogancja i niekompetencja.
Lista trzyma się mimo wszystko z Rostowa nad Donem.
Pod koniec sierpnia 1942 r. ofensywa oznacza czas.
dowodziły wojska sowieckie przez Budennego i Tcholeneva,
przeszkodzić Niemcom w ich przełamaniu.
Pomagają im deszcz, mgła,
i błoto nowej wczesnej jesieni.
Z przodu to sukces.
Nienawiść Hitlera do generałów jego pracowników idzie w górę.
Na Wołdze wystartował Paulus szturm na Stalingrad,
którego do centrum dotarł 27 lipca.
Ale w obliczu uporczywego oporu rosyjscy żołnierze i robotnicy,
ofensywa już nie postępuje tylko bardzo powoli.
Na dalekiej północy frontu,
Hitler zaatakował von Mansteina, pod rozkazami von Küchlera,
ostatecznie zdobyć Leningrad.
Pierwsze egzemplarze nowy czołg Heavy Tiger,
musi wziąć udział w zamachu.
Ale 27 sierpnia Sowieci przejąć inicjatywę,
i jednocześnie posuwać się naprzód na frontach Leningradu i Wołchowa,
wspierany przez Flotę Bałtycką,
Niemiecki atak w Leningradzie jest zagrożona.
Ponad 2500 km stąd,
Korpus Afrykański, po przegrał bitwę pod El Alamein,
powraca do punktu wyjścia.
W swojej kwaterze głównej w Rastenburgu gdzie nadal przyjmuje,
przywódcy wojskowi lub polityczni,
do którego wygłasza długie optymistyczne przemówienia,
Hitler jeszcze nie wie aby ta piękna jesień,
poprzedza całkowitą klęskę.
Codzienne wykłady państwowe główne są coraz bardziej ożywione,
a nawet burzowo.
Jedna zasada dla osób bliskich Führerowi,
zapewnić, że jego reputacja strategicznej nieomylności pozostaje nienaruszona.
W Stalingradzie spadają pociski przez tysiące nad miastem.
Wojska niemieckie utrzymują przedmieścia, ale Rosjanie walczą bohatersko.
Rozpoczęcie okrążenia, które ma nastąpić śmiertelne dla szóstej armii Paulusa.
Na wschodzie i południowym wschodzie partyzanci zatrudniony bez trudności,
w obliczu postawy Niemców, położył zaimplementować nowy rodzaj walki.
Żołnierze III Rzeszy, szybko się nauczy,
bać się tych partyzantów, do których strzelają i powiesić, gdy tylko je wezmą.
8 listopada 1942 alianci ląd w Afryce Północnej.
Reakcja Hitlera jest natychmiastowa.
Zleca utworzenie mostu powietrznego nowy przyczółek w Tunezji.
Złe wiadomości się piętrzą.
Hitler dowiaduje się, że Sowieci się przygotowują gigantyczna kontrofensywa,
prowadzony przez najlepszych Generałowie Woronow, Rokossowski
Fedorenko, Nowikow.
Rozpoczyna się 19 listopada na południowy zachód i nad Donem,
powodując pęknięcie frontu niemiecko-rumuńskiego.
Dwa dni później 6. Armia Stalingrad jest całkowicie otoczony.
Jedyna nadzieja Paulusa spoczywa w ratownictwie lotniczym.
Goeringowi jednak się nie spieszy.
Hitler zarządza start gigantycznego mostu powietrznego,
co umożliwi codzienne dostarczanie oblężonym, zaopatrzenie i sprzęt.
Pomimo wysiłków pilotów Junkera 52,
daleko nam jednak do 500 ton,
które byłyby potrzebne każdego dnia.
Sowieci posuwają się naprzód regularnie do miasta,
pokonując dziennie od 100 do 150 km.
11 grudnia Hitler czeka całą noc potwierdzenie ofensywy,
4. Armii Pancernej, która musi atak w celu oczyszczenia Stalingradu.
Paulusowi zostało tylko kilka dni żywność i amunicja.
Wie, że 6 armii sowieckich skup się na nim,
i że ma praktycznie nie ma szans na wygraną.
Dopiero przełom Czwartej Pancernej może go uratować.
Atak zaczyna się dobrze.
Von Manstein, od kogo zależy czwarty Panzer, jest optymistą,
ale Sowieci odnoszą sukces stworzyć wyłom,
we włoskim systemie obejmującym zachodni sektor Stalingradu.
Ta nowa katastrofa wprawia Hitlera w osłupienie.
Jego lekarz, dr Morell, obawa o jego zdrowie,
i nakazuje mu stymulanty serca.
Mówi mu o tym jego pacjent że nie boi się śmierci,
i że jest gotów dawać swoje życie dla Niemiec.
Sytuacja Paulusa jest rozpaczliwa.
Jego wojska liczą dziesiątki tysiące rannych i chorych,
którego nie da się ewakuować.
Nie możemy już grzebać zmarłych w zamarzniętej ziemi.
Morale żołnierzy jest niskie.
Hitler wie o tym, poświęcając jedną czwartą milion ludzi powstrzymujących Sowietów,
może jednak uratować Grupa Armii Kaukazu.
Jeśli 6. Armia ustąpi, żołnierze Stalina przetoczy się przez Zachód.
Paulusowi grozi 70 dywizji.
Hitler zabrania każdemu, kto przychodzi podnieść do marszałka do kapitulacji.
Pod koniec grudnia wszystkie próby niemieckie przerwanie okrążenia nie powiodło się.
Bazy wokół Stalingradu wpadł w ręce sowieckie.
Dostawy już nie docierają, a rannych nie można już ewakuować.
Straszny mróz sieje spustoszenie wśród oblężonych.
27 grudnia Hitler rozkazał von Kleistowi ewakuacja z Kaukazu,
dopóki jest jeszcze czas.
Von Kleist wycofuje się do Rostowa i półwysep Taman.
Zapowiada to wycofanie, które się rozpoczyna ogólne, które nie ustanie,
przed granicami niemieckimi.
Grupa armii odnosi sukces uratować 270 000 ludzi.
Rostów zostanie zajęty przez Rosjan w lutym 1943 r.
Rozmawiając z marszałkiem Antonescu, rumuńska głowa państwa,
Hitler wspomina to w przeszłości i w szczytowym momencie kryzysów
żaden mąż stanu nie był w stanie przewidzieć wynik konfliktu.
Bardzo często jednak, a nawet w tych warunkach, rozwiązanie prowadzi do zwycięstwa.
Armia Czerwona jednak wpada w wyłom.
Linia frontu Stalingradu cofa się w kierunku centrum miasta,
w pełni zainwestowane.
marszałek Paulus nadal nie chce się poddać.
Wysyła do Hitlera ostatnia wiadomość radiowa:
„Twoje rozkazy zostały wykonane. Niech żyją Niemcy !"
Hitler przygotowuje się na nieuniknione.
Uważa, że bohaterstwo jego żołnierzy w Stalingrad trzeba będzie nawet przewyższyć,
W nadchodzących miesiącach.
Cokolwiek się stanie, Wehrmacht będzie walczył dalej, nie myśląc wstecz.
Samolotami ewakuowano już 29 000 rannych kiedy ostatnie lotnisko w Stalingradzie,
wpadł w ręce sowieckie.
Wojownicy, którzy przeżyli, mają pozwolenie napisać ostatni list do swojej rodziny.
Kiedy ostatni Heinkel 111 pilotowany przez porucznika Kuntza,
odznaczony Krzyżem Kawalerskim,
ze szkoły 20 stycznia 1943 z toru nadal dostępne z Gumrak,
bierze 19 rannych i 7 worków poczty.
Szósta Armia jest bezkrwawa.
Paulus poddaje się 31 stycznia z 91 000 mężczyzn,
w tym 2500 oficerów i 23 generałów,
Mniej niż 10 000 powróci z niewoli.
Hitler szaleje z wściekłości.
Jego wspaniały Wehrmacht, jej wyjątkowi żołnierze,
jego naczelny korpus dowodzenia jakość i jego nowoczesna broń,
przechodzą na emeryturę przez front wschodni.
Władca Trzeciej Rzeszy, podczas jego długiej bezsenności,
zwróć uwagę na ogólny spadek swoich wojsk na wszystkich frontach.
Nawet w Afryce Północnej, gdzie Rommel stara się uniknąć generalnej klęski.
Jeśli chodzi o Luftwaffe Goeringa, pomimo odwagi swoich pilotów,
jest coraz bardziej bezradna.
Tymczasem fale nieustannie bombowce brytyjskie i amerykańskie,
funtów niemieckich miast.
Jednak dokument przyjęty Sowieci ujawniają, że ci lamentują,
ponad 11 milionów zgonów.
Ta wiadomość byłaby zwiastun nadziei dla Hitlera,
gdyby mógł dać nowy cios przeciwnikowi.
Ale jego wojska absolutnie potrzebuje okresu odpoczynku.
Ponadto ze strategicznego punktu widzenia musimy odejść do fabryk zbrojeniowych,
czas wypuścić nowe czołgi, nowe samoloty, nowe okręty podwodne.
Rok 1943, który się otwiera po klęsce Stalingradu,
będzie decydujący dla przyszłości świata.