Kim inanırdı ki, 1914'te Fransa'daki hayata bakıldığında,
ülkenin, tüm Avrupa ile birlikte,
tarihin en korkunç trajedilerinden biriyle mi karşılaşacaktı?
Alsace-Lorraine'in hala iyileşmemiş bir yara olduğu doğru,
ve Almanlara karşı acı bir nefret vardı,
hala Le Boche'un aşağılayıcı ismiyle biliniyor.
Ancak hiç kimse savaşın mümkün olabileceğini düşünmüyordu.
Yaklaşık 45 yıldır barış hakimdi.
Bu, Fransa-Rusya ittifakının zamanıydı,
ve Entente Cordiale İngiltere ile eski rekabetin yerini almıştı.
Ancak tehlike oradaydı.
Avrupa'nın barışı silahlı bir barıştı.
Kaiser Wilhelm II'nin Almanyası güneşin altında bir yer istiyordu.
Paris kalabalığı Avenue du Bois'yı doldurdu.
Paris dans etti 1914'ün güzel yazında,
ve sonra bir kıvılcım her şeyi alevlendirdi.
1914'te Avrupa felaketle sonuçlanacak bir savaşa girişti
sonunda beş kıtadan savaşçıları içine alacaktı.
Bu, karada, denizde ve havada yapılan küresel bir savaştı.
dört imparatorluğu ve 10 milyondan fazla canı ele geçirdi.
Savaşın etkileriyle çok daha fazla hayat mahvoldu.
Bir zamanlar dünyanın kültür merkezi olan Avrupa'yı terk etti,
siyasi kin ve ırksal nefretle çok derinden bölünmüş
İkinci bir Dünya Savaşı'nın kaçınılmaz olduğu.
Trajedi şu ki, Birinci Dünya Savaşı'nın hiç olmasına gerek yoktu,
ama biraz daha ihtiyat ve ortak iyi niyet için.
1914'ün sıcak yazında Avrupa'yı birleştiren birçok şey vardı.
Kıtanın kültürünün ve toplumunun büyük bir kısmı paylaşılan kurumlardı.
Kraliyet hanedanları kan bağı veya evlilik yoluyla birbirine bağlıydı.
Almanya'nın Kayzeri Wilhelm II İngiltere'nin Edward VII'sinin yeğeniydi
ve Rus Çarı Nikolay'ın kuzeni.
VII. Edward'ın cenazesinde,
Tabutunu en az yedi tane taçlı devlet başkanı takip etti.
Kraliyet başkanları birbirlerinin silahlı kuvvetlerinde fahri mevkilerde bulunuyorlardı.
Örneğin, işte yeni taç giyen George V
ve Çar Nikolay, Alman üniformaları giymişti.
Ancak, aynı zamanda kaynayan birçok gerginlik de var.
Birleşik Almanya'nın endüstriyel ulusların dünya düzeninde hızla yükselişi
özellikle gerginliğin kaynağıydı.
Özellikle Fransa uzlaşmazdı.
Hala derin bir kızgınlık besliyordu
1871'de Prusya'ya karşı aldığı aşağılayıcı yenilginin ardından
ve Alsace ve Lorraine'deki toprakların kaybı.
Fransa'nın büyük müttefiki Rusya,
Almanya'nın yükselişinden de giderek daha fazla endişeleniyordu,
Orta ve Doğu Avrupa'daki hakimiyetini tehdit ettiği için.
Öte yandan İngiltere, Avrupa komşularının sorunlarından uzak kaldı,
güvenlik ve prestijin tadını çıkarmak
imparatorluğuyla birlikte gelen ve Milletler Topluluğu.
Ancak İngiltere, artan Alman militarizminden endişe duyuyordu.
Almanya ulusların en üst masasında bir yer istiyordu
ve itibarını kanıtlamak için silah kullanmaya hazırdı.
Almanya'nın büyük bir kısmı denize kıyısı olmamasına rağmen,
Kayzer, İngiltere'nin Kraliyet Donanması'na karşı derin bir kıskançlık duyuyordu.
Kraliyet Donanması'yla rekabet edebilecek bir filoya sahip olmaya kararlıydı.
Amiral von Tirpitz'de, coşkulu bir destekçisi vardı
Kayzer'in hayalini gerçeğe dönüştürmeye koyulan,
İngiltere'nin şaşkınlığına rağmen.
1905 yılında,
HMS Dreadnought dört ayda inşa edildi ve denize indirildi.
Bu yeni savaş gemisi sınıfı muazzam bir ileri adımı temsil ediyordu,
Kraliyet Donanmasına önemli bir avantaj sağlıyor,
Yapımı 3 milyon pounddan fazla maliyete mal olmasına rağmen.
Fırlatılması, dünyanın donanmalarının farkına varmasıyla bir silahlanma yarışına yol açtı
dreadnought deniz gücünün geleceğini temsil ediyordu.
İngiltere deniz üstünlüğünü sürdürme konusunda kararlıydı
Almanlar da buna ayak uydurmaya çalışacaktı.
1913'te yeni bir süper dretnot sınıfı ortaya çıktı.
Kraliçe Elizabeth'in 15 inçlik topları vardı, dünyanın en büyüğü,
15.000 poundluk tek bir geniş borda mermisi fırlatabilecek.
Ayrıca nispeten hızlıydı.
çünkü o, petrol yakıtlı kazanları kullanan ilk savaş gemisiydi.
Onun varlığı aynı zamanda silahlanma yarışının temposunu da artırdı,
şimdi diğer tüm donanmalar bu süper dretnotlardan birini istiyordu,
ama zaman tükeniyordu.
Avrupa'daki gerginlikler ayrıca bilgiyle de keskinleşti
potansiyel veya hayali düşmanların detaylı savaş planları hazırlayanlar.
Bu karmaşık planlar şansa pek yer bırakmıyordu
ve birlik hareketlerinin katı zaman çizelgeleri dahil edildi
ve dikkatlice hazırlanmış hedef listeleri.
Asker hareketlerinin planlanmasında Avrupa'nın yolları ve kara ağları merkezi bir öneme sahipti.
Fransa-Prusya Savaşı'nda,
Prusyalılar hızlı ve etkili bir şekilde seferber olmuştu,
kuvvetleri hızla taşımak için demir yolu ağlarını kullanmak
ihtiyaç duyulan yere,
Fransız trenleri ise terminallerinde bir tıkanıklık nedeniyle hareketsiz kaldı.
Tartışmasız en çok tartışılan plan Almanya'nın Schlieffen Planı'ydı.
Plan Alfred von Schlieffen tarafından hazırlandı,
Alman Büyük Genelkurmay Başkanı kimdi
1891'den itibaren.
1905 yılında yayınlanan plan,
kuşatma zemininde tasarlandı,
Batıda Fransa ve doğuda Rusya.
Plan, en ince ayrıntısına kadar planlandı,
1 milyon adamın seferberliği Fransa'yı 42 günde yenecek
Rusları yenmek için doğuya doğru yola çıkmadan önce.
Rusya'nın seferber olmasının bu kadar uzun süreceği varsayılmıştı
Ülkenin çok geniş bir coğrafyada olmasından dolayı.
Planın başarılı bir şekilde sonuçlanmasının merkezinde
Paris'in batısından gelen saldırılı bir saldırıydı,
ana kuvvetler Belçika ve Lüksemburg sınırlarına akın ederken
Fransa'nın başkentinin kuzeydoğusunda.
Plan, tüm detaylarına rağmen, iki açıdan kusurluydu.
Birincisi, Paris'e giden en hızlı ve en kolay rota kuzeydendi,
bu da tarafsız Belçika'dan geçmek anlamına geliyordu,
tahkimatların nispeten hafif olduğu yerler.
İkinci olarak, Schlieffen İngilizlerin katılımının asgari düzeyde olacağını varsaydı,
en iyi ihtimalle kanal portlarını korumakla sınırlıdır.
Belçika tarafsızlığının garanti altına alınması gerekiyordu
1839'da İngiltere ve Almanya tarafından imzalanan uluslararası antlaşmayla,
diğerleri arasında.
Savaşa giden yıllarda,
Schlieffen'in halefleri programı kurcaladılar.
Ağustos 1914'te savaşa gelindiğinde,
Almanlar ana planlarına sadık kalmayı başaramadılar.
Ölümcül bir şekilde, Schlieffen'in son sözlerini dikkate almadılar:
"Sağ kanadı güçlü tutun."
Sonuç şu oldu ilk başarıya rağmen,
Kazançlarını değerlendiremediler.
Böylece Almanlar savunma pozisyonunu benimsemek zorunda kaldılar
1918 baharına kadar.
Schlieffen Planı'nın varlığı ve bazı içerikleri hakkında bilgi
Fransızlar için endişe vericiydi ve sadece paranoyalarını körükledi.
Bir dizi savaş planı tasarlandı ve bunların doruk noktası Plan 17 oldu.
1914 yazında tamamlandı.
Fransa'nın temel hedefi Alsace ve Lorraine'i geri almaktı.
Fransız planlamacılar sadece saldırgan ruhun
günü kazanabilirdi.
Böylece, Alsas'ta amansız bir saldırı düzenleyerek,
Almanları alt etmeyi umuyorlardı,
onları diğer cephelerden yedek kuvvet çekmeye zorladı.
Plan 17'nin fark edemediği şey
Fransız kuvvetlerinin en büyük darbeden uzakta toplanacağı
Alman saldırısının nereden geleceği belli değildi.
Fransızlar için daha kötü, Almanlar için daha iyi olamazdı.
Fransa ve Almanya, tüm büyük savaşan taraflar gibi,
askerlik hizmeti sonucunda büyük daimi ordulara sahip oldular.
Bu kadar çok ordunun varlığı,
Güney'in savaş planlarını engellemesiyle birlikte,
sadece istikrarsızlık atmosferine eklendi.
Seferberlik emri verildikten sonra,
Sadece bu iki ülkede 3 milyondan fazla adam hareket halinde olacak.
Bu, askeri ve siyasi liderler arasında yaygın bir inançtı.
ve hatta genel halk bile,
trenleri ve orduları hareket ettiren zaman çizelgeleri,
bir makineyi temsil ediyordu, bir kez harekete geçirildiğinde,
durdurulamadı.
Böylece seferberlik emri bir savaş ilanıyla eşanlamlı hale geldi,
daha çok onun öncüsü olmaktan ziyade.
Öte yandan İngiltere'de askerlik hizmeti yoktu
ve 150.000 kişilik düzenli bir orduya güveniyordu.
Savaşın patlak vermesi üzerine,
bu sefer kuvveti taşınacaktı
Fransa'nın Belçika sınırına kadar,
seferberlikten sonra yaklaşık 21 gün sürecek bir süreç.
Bölgede bu kadar istikrarsızlık varken, sadece zaman meselesiydi
bir şey Avrupa çapında bir savaşı başlatmadan önce.
O zamanlar, bir savaşın yalnızca birkaç hafta süreceği varsayılıyordu
veya muhtemelen aylar.
Kimse önümüzde bizi bekleyen dört yıllık katliamı öngörmemişti.
I. Dünya Savaşı'nı başlatan kıvılcım 28 Haziran 1914 Pazar günü ateşlendi.
Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun varisi, Arşidük Franz Ferdinand,
ve eşi Sophie Saraybosna'yı ziyaret ediyorlardı,
Sırbistan'ın başkenti.
Gavrilo Princip, Sırp milliyetçi bir grubun üyesi,
beklenmedik bir fırsatla karşılaştı
davalarına dikkat çekmek için.
Sürücü imparatorluk çiftinin arabasını çevirirken
yanlış bir yola girdikten sonra,
Princip tabancasını çekip iki el ateş etti, Franz Ferdinand ve karısını öldürdü.
Avusturya derhal harekete geçseydi,
Avrupa'nın geri kalanı muhtemelen sempati duyardı.
Bunun yerine, Viyana'da dört hafta sonrasına kadar bir kaçamak cevap vardı,
imkansız bir ültimatom verildiğinde
hatta Almanya Şansölyesi Theobald von Bethmann Hollweg bile,
düşünce çok sertti.
Buna karşılık Rusya, Sırp müttefikini desteklemek için güçlerini seferber etmeye başladı.
Almanya, Avusturyalı müttefikine güvence vermişti
desteklerinin sarsılmaz olduğunu, da harekete geçmeye başladıklarını söyledi.
İyi bir önlem olarak, Fransa'nın tarafsız kalmasını talep etti
ve iyi niyet göstergesi olarak, karşılıklı sınırlarında bulunan kaleleri teslim edin.
Fransa kabul edemedi ve ayrıca tam seferberlik ilan etti
31 Temmuz öğleden sonra geç saatlerde.
Pazartesi, 3 Ağustos'ta Almanya Fransa'ya savaş ilan etti.
Aynı zamanda, Belçikalılar Alman talebini reddetti
ülkelerinden geçiş için.
Britanya'da, Ağustos Banka Tatili'ydi.
Birçok kişi tatile gitmişti,
Başlamakta olan felaketin farkında olmadan.
Salı günü, 4'ünde, Alman ordusu Belçika'ya girdi
Schlieffen Planı uygulanmaya başlandığında.
İngiltere derhal geri çekilmeyi talep etti ancak bu talep dikkate alınmadı.
Şansölye Bethmann Hollweg İngiltere'nin Belçika ile olan anlaşmasını reddetti
sadece bir kağıt parçası olarak.
Gece yarısı, İngiltere Almanya'ya savaş ilan etti.
Fransa 1,7 milyondan fazla adamı seferber etti, beş orduya organize oldu,
ve onları kuzeydoğu sınırına taşıdı.
Almanya 1,5 milyon adamı yedi orduya bölerek taşımıştı
Fransa ve Belçika sınırlarına.
200.000 kişi daha Doğu Prusya'ya gönderildi
Rus saldırısına karşı savunmak için.
Ruslar, büyük ordularının harekete geçmesini beklemek istemiyorlardı,
Doğu Prusya'ya doğru ilerlemeye başladı her biri 300.000 kişiden oluşan iki orduyla.
İngilizler programın gerisindeydi, ama ordusu çok daha küçüktü,
çok uzun sürmedi.
Fransa'ya yelken açan İngiliz Seferi Kuvvetleri veya BEF
iki ordu birliği ve bir süvari tümeninden oluşuyordu,
toplam 150.000 adam.
BEF, Mons-Condee Kanalı boyunca mevziler alacaktı
Belçika'nın hemen içinde.
Bu, beş ila on günlük kısa bir aranın ardından geldi,
erzaklar getirilirken ve askerler tahliye edilirken
ve yürüyerek başlangıç pozisyonlarına yürüdüler.
Almanların ilerlemesi zaten programın gerisindeydi
küçük bir Belçika ordusunun hararetli savunması sayesinde,
200.000 adam.
Almanlar devasa obüsler getirmek zorundaydı
Belçika kalelerini vurmak hayatlara malolacak kadar büyük bir bedel.
Zaman çizelgesini değiştirmek zorunda kalmanın sonuçları,
özellikle çok önemli olan sağ kanatta,
bunun sonraki haftalarda ciddi sonuçları olacaktı.
Savaşın en büyük harekâtı sınır muharebesiyle başladı.
Fransızlar Joseph Joffre komutasında beş saldırı başlattı.
Savaşların yapıldığı on gün pahalıya mal olacaktı.
300.000'den fazla Fransız askeri öldürüldü.
Mulhouse, Lorraine, Ardennes, Charleroi'deki savaşlar,
ve Mons fırlatıldı az çok aynı anda
ve her iki Fransız Planının çatışması işaretlendi 17
ve Alman Schlieffen Planı.
Renkler açılarak ve gruplar çalarak, Fransızlar ilk saldırılarını başlattılar,
piyadeler süngülerle ilerliyordu.
Mulhouse'daki açılış saldırısı başarılı oldu,
Lorraine'deki açılış saldırıları gibi,
ama Almanlar sadece geri çekiliyordu Fransız piyadesini tuzaklara çekmek için
makineli tüfekler ve ağır toplarla patlatılabilecekleri yerler.
Karşı saldırılarını başlatarak, Almanlar başarılı oldular
Fransızları başlangıç pozisyonlarına geri döndürmek için,
ancak bir Fransız keşif uçağı Almanların biriktiğini tespit etti
ve böylece yeterli bir savunma hazırladı.
Almanlar 24 Ağustos'ta saldırdığında,
önemli kazanımlar elde edemediler.
Tekrarlanan girişimlere rağmen, Fransız hattı tutundu,
çıkmaza ve siper savaşına yol açıyor.
Almanlar Lorraine'de karşı saldırılarını başlatırken,
ayrıca Ardenler'de büyük bir saldırı düzenlediler,
Fransa-Belçika sınırında bulunan yoğun ormanlık arazi.
Fransızlar böylesine büyük bir Alman kuvvetiyle karşılaşacaklarını tahmin ediyorlardı
21 Ağustos'ta saldırısına başladığında,
ancak Fransızların hücum ruhu buna müsait değildi
iyi yerleştirilmiş makineli tüfeklere ve topçulara karşı.
İki gün içinde, Fransız orduları tam bir kaçış halindeydi,
Almanları sadece Sedan ve Verdun'da durdurdu.
Bu arada Charleroi'da,
Almanlar ilk yenilgilerini Fransız Beşinci Ordusu'na yaşattılar,
General Lanrezac komutasında.
Lanrezac, Belçika'daki Alman yığınağını önceden görmüştü,
ancak ordusunu kuzeye doğru genişletmesi Joffre tarafından engellendi,
onun başkomutanı.
Joffre 20 Ağustos'ta yumuşadığında,
Alman İkinci Ordusu Nemours'a yaklaşıyordu.
Lanrezac saldırıyı durdurmak istese de
İngiliz Seferi Kuvvetleri pozisyona girene kadar,
Almanlar daha önceden Somme Nehri'nin karşısında iki köprübaşını ele geçirmişti.
İki gün süren şiddetli çatışmalar sonrasında Fransızlar ağır kayıplar verdi.
Batıda hat çöktü,
İngiliz Seferi Kuvvetleri'nin sağ kanadını ifşa etmek
Mons'ta.
Fransızların Ardennes'ten çekildiğine dair haberlerle,
Lanrezac, kuvvetlerinin genel olarak geri çekilmesini emretmek zorunda kaldı.
Bunu yaparken, muhtemelen Fransız ordusunu kurtardı
tam bir yıkımdan.
Ancak Joffre onu Fransız başarısızlıklarının günah keçisi yapmayı seçti
ve Plan 17'nin başarısızlığından dolayı.
Mons'ta İngilizler ve Almanlar ilk savaşlarını yaptılar,
23 Ağustos'ta başlıyor.
Almanlar BEF ile karşılaşmayı beklemiyorlardı,
Sir John French komutası altında,
General Lanrezac'ın Beşinci Ordusu ile bağlantı kurmaya çalışırken
Charleroi'da.
Sir John French'in iki piyade birliği vardı
Mons'un doğusunda ve batısında 40 kilometrelik bir cepheye konuşlandırıldı,
önlerinde kanal var.
Doğu kanatları neredeyse geri çekilen Fransız Beşinci Ordusuna ulaşıyordu,
ancak Sir John French Alman Birinci Ordusuyla karşılaşmayı beklemiyordu
geri çekilen Fransızları takip ederken, ve kesinlikle güç olarak değil.
Almanlar İngilizlerden sayıca üstündüler piyade ve silahlarda ikiye bir,
ancak açılış atakları felaketle sonuçlandı.
İngiliz piyadesi, şarjörlü bir Lee-Enfield tüfeğiyle donatılmıştı.
ve dakikada 15 mermiyi isabetli bir şekilde ateşlemek üzere eğitilmişti.
Sonuç olarak, Almanlar topluca katledildi.
Gerçekten de, birçok kişi İngilizlerin çok sayıda makineli tüfeğe sahip olduğunu bildiriyor.
Ateşlerinin hızı ve doğruluğu o kadar yüksekti ki.
İngilizlerin kayıpları da yüksekti, yaklaşık 1.600 kişi.
BEF'in Lanrezac tarafından rahatlatılmayacağının farkına vararak,
Fransızlar geri çekilme emri verdi.
Almanlar, çok sayıda kayıp verdikleri için onları kovalamamayı tercih ettiler.
Ancak Büyük Gerileme başlamıştı.
İngiliz ve Fransız ordularını Paris'in en dış mahallelerine kadar götürecekti.
26 Ağustos'ta, General Smith-Dorrien komutasındaki iki kolordu
dönmek ve Le Cateau'da düşmanla çatışmaya girmek zorunda kaldılar.
Sürekli yürüyüş ve kavga günlerinden bitkin düşmüşler
ve muhtemelen her halükarda ağır bir saldırıya maruz kalacak,
Smith-Dorrien karar verdi
daha iyi bir savaş duruşu sergileme şansları olurdu.
Yine tuhaf bir şekilde adlandırılan tüfekçilik becerileri
İngiliz piyadesinin öne çıktı.
Almanların ilerlemesi yeterince yavaşlatıldı
İngilizlerin başka bir geri çekilme organize edebilmesini sağlamak için,
ancak maliyeti yüksek olmuştu.
Yaklaşık 8.000 İngiliz askeri kaybedildi.
Ancak onların fedakarlığı boşa gitmedi.
Almanların Paris'e ilerlemesi gecikmişti.
Şehrin doğusunda, Marne'daydı,
bitkin Müttefik ordularının yeni bir saldırı başlatabilmesini sağladı.
6 Eylül'den itibaren,
Fransız Altıncı Ordusu Almanların sağ kanadına saldırdı.
Saldırıyı karşılamak için dönerken, 30 mil genişliğinde bir boşluk açıldı,
Müttefiklerin hemen faydalandığı bir durum.
Umutsuz bir mücadele içinde,
6.000 Fransız yedek askeri Paris'ten feribotla taşındı
bir taksi seli içinde.
Günü kurtarmaya yetti,
ve fark daha da açıldı bir sürpriz saldırıyla
Fransız Beşinci Ordusu tarafından 8 Eylül'de başlatıldı.
Müttefiklerin bir atılım yapmasından korkan,
Alman Genelkurmay Başkanı Helmuth von Moltke geri çekilme emri verdi.
40 mil geri çekildiler
Aisne Nehri'ndeki iyi hazırlanmış savunmalara.
Önümüzdeki dört yıl boyunca orada kalacaklardı.
Marne Muharebesi stratejik bir başarıydı
Fransızlar ve İngilizler için,
Alman saldırısını geri püskürtmeyi başardıkları için
ve haftalar öncesinde kaybedilen bazı toprakları geri almak.
Almanların sahip olabileceği tüm umutları etkili bir şekilde sona erdirdi
Batı Cephesi'ndeki savaşı erken sona erdirmek.
Bu aynı zamanda hareket savaşının da sonuydu
şimdiye kadar çatışmayı karakterize eden.
Bundan sonra iki taraf da yerleşti
giderek daha da tanıdık bir siper savaşı düzenine dönüşüyor.
Almanlar, iyi hazırlanmış savunmalara girdiler,
Müttefik saldırıları nedeniyle hareket ettirilmesi gerekecekti.
Maliyeti yüksek olmuştu.
Fransızların kaybı ise 250.000 civarındaydı.
Almanlar da benzer miktarda.
BEF'in 12.733 kayıp daha verdiği belirtildi.
Bu arada Doğu Cephesi'nde savaş Almanlar için iyi gidiyordu.
Ağustos ayının başında,
iki Rus ordusu Doğu Prusya'yı işgal etmişti.
General Samsonov'un İkinci Ordusu güneydoğudan ilerlemişti,
ve General Rennenkampf'ın Birinci Ordusu kuzeydoğudan ilerledi.
Plan, Birinci Ordu'nun Almanların Sekizinci Ordusu ile çatışmasıydı
General Prittwitz komutasında önden saldırıda,
Samsonov'un ordusu ise Almanları arkadan sardı.
Başlangıçta kampanya iyi gidiyordu, ama Rennenkampf Samsonov'dan nefret ediyordu,
ve onun kan davası felaket bir yenilgiyle sonuçlanacaktı
Tannenberg'deki Ruslar için.
Almanlar, iki komutan arasındaki sürtüşmenin farkındaydılar,
yakalanan şifrelenmemiş mesajlar iki ordu arasında
ve böylece habersiz Samsonov'a bir tuzak kurmayı başardılar.
Sonraki eylemde, yaklaşık 95.000 Rus esir alındı
ve 30.000 kişi öldü.
Sadece 10.000 Rus kaçmayı başardı.
Samsonov kendini vurdu
Felaketi bildirmenin utancıyla yüzleşmektense.
Tannenberg iki Alman generalinin itibarını kazandı
savaşın geleceğinde merkezi roller oynayacak olan,
Paul von Hindenburg ve Erich Ludendorff.
Savaşın ilk ayındaki muharebeler etkisini göstermişti
Küçük İngiliz Seferi Kuvvetleri'ne.
Lord Kitchener'a göre, en azından üç yıl sürmesi kesindi
ve Noel'e kadar bitmeyecek, popüler inanışın aksine.
Hükümet askerlik hizmetine izin vermeyi reddetti,
bu yüzden Kitchener kitlesel vatanseverlik coşkusundan yararlanmaya karar verdi
savaşın başlangıcında ülkeyi saran
Başlangıçta 100.000 gönüllü çağrısında bulundu
tüm zamanların en ünlü reklam posterlerinden birini kullanarak.
Adamlar askerlik bürolarına akın etti ve Kitchener 100.000 sınırını kaldırdı.
1914'ün sonuna kadar 1 milyondan fazla adam çağrısına cevap vermişti.
Yeni alaylar yaratmak yerine,
yeni askerler basitçe yeni taburlara dahil edildi.
Savaşın sonunda, bazı alayların 40'tan fazla taburu vardı.
Bu taburların çoğu
ortak ilgi alanlarına veya mesleklere sahip erkeklerden yetiştirildiler,
veya aynı kasaba veya şehirden gelen.
Bunlar evrensel olarak Pals Taburları olarak tanındılar.
Her ne kadar erkek gruplarını bir arada tutma politikası
moralin korunmasında rol oynamış olabilir,
yüksek can kaybı oranları tüm toplulukların
Savaştan sonra erkeklerinden yoksun bırakıldılar.
Kitchener'ın Yeni Orduları'ndaki sorun
onları donatıyor, giydiriyor ve eğitiyordu.
Çoğu düzenli subay Fransa'ya gönderilmişti,
bu yüzden eski askerlerden gelen yardım teklifleri memnuniyetle kabul edildi,
bazı bilgileri güncelliğini yitirmiş olsa bile.
Diğer subaylar devlet okullarından, Subay Eğitim Kolordusu'ndan geldi.
Geçici komisyonlar aldılar ve düzenli olarak çalışanlar tarafından tanınıyorlardı,
biraz küçümseyici bir şekilde, geçici beyler olarak.
Tüfekler de yetersizdi,
bu nedenle ilk tatbikatlar süpürgeler kullanılarak yapılmak zorundaydı.
Fransa'da BEF yeni savaş tarzıyla boğuşuyordu.
Siperler Fransız kırsalını taramağa başladı
İsviçre sınırından Belçika'daki Kuzey Denizi'ne kadar.
Örneğin BEF şunu öğrendi:
o hendekler kazıyor tepelerin ön yamaçlarında
düşman topçu gözlemcileri tarafından hedef alınmalarını kolaylaştırdı.
Böylece, şimdi yamacın ters tarafında kazı yapmaya başladılar.
Sonbahardaydı
Batı Cephesi'ndeki savaşın tekrar hareketli hale gelmesi.
Her iki taraf da kuzeye doğru bir dizi manevra başlattı
diğerini alt etme çabasında.
Deniz Yarışı olarak bilinmeye başlandı, ama sonuç daha da çıkmaza girdi.
BEF kendisini merkezde buldu
eski Belçika kumaş kasabası Ypres'te.
Çoğu İngiliz Tommy'nin telaffuz edemediği
evrensel olarak Wipers olarak tanındı.
Ölüm ve yıkımla eşanlamlı bir isim haline geldi
ve Batı Cephesi'ndeki en kötü çatışmalardan bazılarının yaşandığı bir sahne.
Çevredeki alan alçak ve bataklıktı,
ve iklim nemliydi.
Sonuç olarak su tahliye edilemedi
ve hendekler daha fazla suyla karşılaşmadan yeterince derin kazılamazdı.
Oradaki yüksek arazi Almanlar tarafından işgal edilmişti,
İngiliz mevzilerini bu kadar savunmasız bırakarak
asker hareketlerini gizlemek amacıyla perdelerin kurulması gerektiği.
Fransa'da herhangi bir ilerleme sağlanamadı,
Almanlar Ypres'teki BEF'i delmeye karar verdiler.
İngilizler arkalarında yedek olmadığını biliyorlardı,
ve eğer Almanlar geçerse, muhtemelen kanal limanlarını alabilirlerdi
ve BEF'in İngiltere ile iletişimini kesti.
Her iki taraf da kurtulabilen herkesi kavgaya attı.
İngiltere'de olduğu gibi, vatanseverlik coşkusu yaşandı
Savaşın başlangıcında Almanya'nın her yerinde.
Üniversiteler boşaltıldı
binlerce genç, idealist adam gönüllü olmak için koştu.
Ypres'te binlercesi öldü, ölümcül İngiliz tüfek ateşiyle biçildiler
toplu halde ilerlerken, sanki geçit töreni alanındaymış gibi.
Almanya'da Der Kindermord bei Ypern olarak tanındı.
veya Ypres'teki Çocuk Katliamı.
Birinci Ypres Muharebesi ekim ortasından kasım ortasına kadar sürdü.
Eski İngiliz Ordusu Flanders çamurunda öldü,
Deneyimleri çok özlenecek olan erkekler
Gelecek savaşlarda.
Yaklaşık 25.000 İngiliz askeri öldü ve 50.000 Alman da yok oldu.
Kayzer ordusuna emir verdi
General French'in aşağılık küçük ordusunun üzerinden geçmek.
Akılda kalıcı bir isim oldu.
Gelecekte, Eski Aşağılık olmak saygı uyandırmak anlamına gelecekti.
Her iki taraf da bitkin ve hayal kırıklığına uğramış
herhangi bir atılım yapamamaları nedeniyle,
yaralarını sarmak için durdular.
Bazılarına birkaç günlük izin verildi,
ama artık savaşın Noel'e kadar bitmeyeceği açıktı.
Denizde de savaş pek ilerlemiyordu.
Birinci Dünya Savaşı başlamıştı kısmen deniz silahlanma yarışı nedeniyle
İngiltere ve Almanya arasında
ancak 1914'ün sonuna gelindiğinde, her iki filo da kesin bir sonuç elde edememişti.
Coronel'de, Güney Amerika kıyılarında,
küçük bir Alman baskın gücü teslim etmişti
Kraliyet Donanması'nın yüzyıllardır ilk yenilgisi.
İntikam çabuk olmuştu,
ve akıncılar yakalanmış ve Falkland Adaları açıklarında batırılmıştı.
İngilizleri en derinden sarsan olay
Almanların Scarborough, Hartlepool ve Whitby'ye saldırısıydı,
16 Aralık 1914'te.
Kraliyet Donanması yaklaşan baskını bilmesine rağmen,
Amiral Franz von Hipper gücünü yönetebildi
saldırılarını artırmak için.
Yaklaşık olarak 16 Aralık sabahı saat 8:10'da,
silahlar bombardımanını başlattı.
Saldırı sona erdiğinde, saldırı 137 sivilin ölümüne neden oldu
ve 592 kişi daha yaralandı.
Daha da kötüsü, Hipper kaçmayı başardı,
gemileri hasar görmüş olmasına rağmen
topçu ateşiyle iki kıyı bataryasından.
Öfkeli İngiliz halkı artık kararlı bir eylem talep ediyor.
Bu arada Fransa'da, Müttefikler ilk saldırılarını başlattılar
sonbaharda siper savaşının başlamasından bu yana.
Siper hatları az çok sabitlenmişti,
ancak Fransız başkomutanı Joffre savaşı çabuk kazanmak istiyordu.
Saldırı tüm hat boyunca başlatılacaktı
Belçika'nın Nieuport kentinden Verdun'a,
Artois ve Champagne bölgeleri boyunca.
Olayda, Kış Taarruzu esas olarak şu şekilde yönlendirildi:
Saône'deki Alman çıkıntısına karşı,
Orta Fransa'ya doğru çıkıntı yapan,
ve daha güneyde Saint-Mihiel'de bulunan daha küçük bir çıkıntı.
Joffre'nin planı Almanların Üçüncü Ordusuna saldırmaktı
Sayıca üstün bir kuvvetle
Saône çıkıntısında kuzey ve güney kenarlarında.
Ardennes'te başka bir saldırı başlatılacaktı
Almanların geri çekilme hattını kesmek amacıyla.
Bir dizi daha küçük saldırı 10 Aralık'ta başladı,
20'sinde ise daha şiddetli çatışmalar yaşandı.
Sayıca az olmalarına rağmen,
Alman hatları etkili bir şekilde yerleşmişti.
Bir kez daha, savunma savaşının üstünlüğünü gösterdiler
o zamanki mevcut saldırı savaşı durumu hakkında.
Açık arazideki piyade saldırıları tekrar tekrar başarısız oldu
güçlendirilmiş makineli tüfek mevzilerinin karşısında.
Müttefik komutanları piyadenin galip gelebileceğine ikna olmuşlardı,
özellikle de Doğu Taarruzu'nun inançları nedeniyle
Ruslara karşı taburları Fransa'dan çekiyordu.
Siperlerinde saklanan askerler için bu tür büyük stratejiler pek bir şey ifade etmiyordu.
Noel yaklaşırken kaleleri yuvaları haline geldi.
Ağustos ayının baş döndürücü iyimserliği,
herkes her şeyin Noel'e kadar biteceğine inandığında,
yerini acı bir gerçekliğe bırakmıştı
savaşın çok daha uzun sürmesi muhtemeldi.
Noel Günü'nde, her iki taraftaki askerler siperlerini terk etti
ve sigara ve iyi niyet alışverişinde bulunmak için hiç kimsenin olmadığı bir bölgede buluştuk.
Bu, askerlerin yüzyıllar boyunca yaptığı bir şeydi,
ama bu sefer, benzeri görülmemiş katliam göz önüne alındığında, dokunaklılık kattı
her iki tarafça da deneyimlendi.
Üst düzey subaylar bu tür kaynaşmaları durdurmaya çalışsalar da,
Noel ateşkesi, bilindiği gibi, bazı sektörlerde tüm gün sürdü,
ve bazılarında ise daha da uzun.
Kutlamalar sona erdiğinde,
Birlikler savaşa devam etmek için siperlerine geri döndüler.
Birçoğu belki de gelecek Noel'e kadar evlerine dönebileceklerini umuyordu.