Kto by pomyślał, patrząc na życie we Francji w 1914 roku,
że kraj, a także cała Europa,
miał spotkać jedną z najstraszniejszych tragedii w historii?
Prawdą jest, że Alzacja-Lotaryngia była wciąż niezagojoną raną,
i że istniała zaciekła nienawiść do Niemców,
nadal znany pod obraźliwym imieniem Le Boche.
Jednak nikt nie myślał, że wojna jest możliwa.
Pokój panował przez prawie 45 lat.
Był to czas sojuszu francusko-rosyjskiego,
a Entente Cordiale zastąpiła starą rywalizację z Wielką Brytanią.
Jednak niebezpieczeństwo istniało.
Pokój w Europie był pokojem zbrojnym.
Niemcy cesarza Wilhelma II chciały mieć miejsce na słońcu.
Paryżanie wypełnili Avenue du Bois.
Paryż tańczył w pięknym lecie 1914 roku,
A potem iskra sprawiła, że wszystko stanęło w płomieniach.
W 1914 roku Europa rozpoczęła katastrofalną wojnę
co ostatecznie pochłonęłoby kombatantów ze wszystkich pięciu kontynentów.
Była to globalna wojna, toczona na lądzie, morzu i w powietrzu,
roszcząc sobie prawo do czterech imperiów i ponad 10 milionów istnień.
Wiele innych istnień zostało dotkniętych skutkami wojny.
Opuścił Europę, niegdyś kulturalne centrum świata,
tak głęboko podzieleni przez polityczną wrogość i rasową nienawiść
że druga wojna światowa jest nieunikniona.
Tragedią jest to, że I wojna światowa wcale nie musiała się wydarzyć,
ale dla odrobiny większej ostrożności i dobrej woli.
Było wiele rzeczy, które zjednoczyły Europę w upalnym lecie 1914 roku.
Duża część kultury i społeczeństwa kontynentu opierała się na wspólnych instytucjach.
Jej królewskie domy były połączone więzami krwi lub małżeństwem.
Cesarz Niemiec Wilhelm II był bratankiem brytyjskiego Edwarda VII
i kuzyn cara Mikołaja II.
Na pogrzebie Edwarda VII,
nie mniej niż siedmiu koronowanych głów państw szło za jego trumną.
Głowy królewskie zajmowały honorowe stanowiska w siłach zbrojnych drugiej strony.
Na przykład, oto nowo koronowany Jerzy V
i car Mikołaj, ubrany w niemieckie mundury.
Jednakże istnieje również wiele narastających napięć.
Szybki wzrost zjednoczonych Niemiec w światowym porządku narodów uprzemysłowionych
było szczególnym źródłem napięć.
Francja była szczególnie nieugięta.
Wciąż żywiła głęboką urazę
po jej upokarzającej porażce przez Prusy w 1871 r.
i utrata terytoriów w Alzacji i Lotaryngii.
Wielki sojusznik Francji, Rosja,
był również coraz bardziej zaniepokojony wzrostem Niemiec,
ponieważ zagrażało to jej dominacji w Europie Środkowo-Wschodniej.
Z drugiej strony Wielka Brytania pozostała obojętna na problemy swoich europejskich sąsiadów,
rozkoszując się bezpieczeństwem i prestiżem
które przyszło wraz z jej imperium i Wspólnotą Narodów.
Jednakże Wielką Brytanię zaniepokoił rosnący militaryzm niemiecki.
Niemcy chciały miejsca przy najważniejszym stole narodów
i był gotowy użyć siły, aby udowodnić swoją wiarygodność.
Chociaż większość Niemiec nie ma dostępu do morza,
Cesarz bardzo zazdrościł brytyjskiej Royal Navy.
Był zdeterminowany, aby mieć flotę, która mogłaby rywalizować z Royal Navy.
W osobie admirała von Tirpitza miał entuzjastycznego zwolennika
który zabrał się za przekształcenie marzenia cesarza w rzeczywistość,
ku wielkiemu niezadowoleniu Wielkiej Brytanii.
W 1905 roku,
HMS Dreadnought został zbudowany i zwodowany w ciągu czterech miesięcy.
Ta nowa klasa pancerników stanowiła ogromny krok naprzód,
dając Royal Navy znaczną przewagę,
mimo że jej budowa kosztowała ponad 3 miliony funtów.
Jej wystrzelenie doprowadziło do wyścigu zbrojeń, gdy marynarki wojenne świata zdały sobie sprawę
Dreadnought reprezentował przyszłość potęgi morskiej.
Brytania była zdeterminowana, aby utrzymać przewagę morską
ponieważ Niemcy mieli próbować mu dorównać.
Nowa klasa superdrednotów pojawiła się w 1913 roku.
Queen Elizabeth miała 15-calowe działa, największe na świecie,
który mógł dostarczyć pojedynczą salwę burtową o wadze 15 000 funtów.
Była też stosunkowo szybka,
ponieważ był to pierwszy pancernik, który wykorzystywał kotły opalane olejem.
Jej obecność również przyspieszyła tempo wyścigu zbrojeń,
ponieważ teraz każda inna marynarka wojenna chciała jednego z tych superdrednotów,
ale czasu było coraz mniej.
Napięcia w Europie zaostrzyła również wiedza
potencjalnych lub wyimaginowanych wrogów, którzy przygotowali szczegółowe plany wojenne.
Te skomplikowane plany pozostawiały niewiele przypadkowi
i zawierał sztywne harmonogramy przemieszczania się wojsk
i starannie przygotowane listy celów.
Kluczowe znaczenie dla planowania ruchów wojsk miały europejskie drogi i sieci lądowe.
W wojnie francusko-pruskiej
Prusacy zmobilizowali się szybko i skutecznie,
wykorzystując sieci kolejowe do szybkiego transportu sił
tam, gdzie byli potrzebni,
podczas gdy francuskie pociągi pozostały bezczynne, utknąwszy w korkach na swoich terminalach.
Można powiedzieć, że najbardziej kontrowersyjnym planem był niemiecki Plan Schlieffena.
Plan został przygotowany przez Alfreda von Schlieffena,
który był szefem Wielkiego Sztabu Generalnego Niemiec
z 1891 roku.
Plan opublikowany w 1905 r.
został pomyślany na tle okrążenia,
z Francją na zachodzie i Rosją na wschodzie.
Harmonogram planu został szczegółowo opisany,
mobilizacja 1 miliona ludzi, którzy pokonaliby Francję w 42 dni
zanim udali się na wschód, by pokonać Rosjan.
Zakładano, że Rosja będzie potrzebowała tyle czasu, aby się zmobilizować
ze względu na ogrom tego kraju.
Kluczowe dla powodzenia planu
był to atak wahadłowy, który miał nadejść z zachodu Paryża,
podczas gdy główne siły zalały granice Belgii i Luksemburga
na północny wschód od stolicy Francji.
Plan, mimo wszystkich szczegółów, był wadliwy z dwóch powodów.
Po pierwsze, najszybsza i najłatwiejsza droga do Paryża prowadziła z północy,
co oznaczało przejazd przez neutralną Belgię,
gdzie fortyfikacje były stosunkowo lekkie.
Po drugie, Schlieffen założył, że zaangażowanie Brytyjczyków będzie minimalne,
ograniczone do ochrony portów kanałowych w najlepszym przypadku.
Neutralność Belgii miała być gwarantowana
na mocy traktatu międzynarodowego podpisanego w 1839 r. przez Wielką Brytanię i Niemcy,
między innymi.
W latach poprzedzających wojnę,
Następcy Schlieffena majstrowali przy programie.
Gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła wojna,
Niemcy nie trzymali się swojego planu.
Niestety, nie zwrócili uwagi na ostatnie słowa Schlieffena:
„Utrzymajcie prawe skrzydło silne”.
Rezultatem było to, że pomimo początkowego sukcesu,
nie mogli wykorzystać swoich zysków.
W związku z tym Niemcy zostali zmuszeni do przyjęcia postawy obronnej
do wiosny 1918 roku.
Wiedza o istnieniu Planu Schlieffena i niektórych jego treściach
było alarmujące dla Francuzów i tylko podsyciło ich paranoję.
Opracowano szereg planów wojennych, których zwieńczeniem był Plan 17,
ukończono latem 1914 roku.
Głównym celem Francji było odzyskanie Alzacji i Lotaryngii.
Francuscy planiści uważali, że sam duch ofensywy
może wygrać.
W ten sposób, przeprowadzając nieustępliwy atak w Alzacji,
mieli nadzieję przytłoczyć Niemców,
zmuszając ich do ściągnięcia rezerw z innych frontów.
Czego nie udało się rozpoznać w Planie 17
że siły francuskie zostaną skoncentrowane z dala od głównego celu
skąd miał nastąpić niemiecki atak.
Nie mogło być gorzej dla Francuzów ani lepiej dla Niemców.
Francja i Niemcy, podobnie jak wszystkie główne strony konfliktu,
mieli duże stałe armie w wyniku poboru.
Obecność tak wielu armii,
w połączeniu z odparciem planów wojennych Południa,
tylko dodało atmosfery niestabilności.
Po wydaniu rozkazu mobilizacji,
ponad 3 miliony mężczyzn wyemigrowałoby tylko w tych dwóch krajach.
Było to powszechne przekonanie wśród przywódców wojskowych i politycznych,
i nawet ogół społeczeństwa,
że rozkłady jazdy, które poruszały pociągi i armie,
reprezentował maszynę, która po uruchomieniu,
nie można było zatrzymać.
W ten sposób rozkaz mobilizacji stał się synonimem wypowiedzenia wojny,
raczej jego prekursor.
Z drugiej strony w Wielkiej Brytanii nie było poboru
i polegała na regularnej armii liczącej 150 000 ludzi.
W momencie wybuchu wojny,
ta siła ekspedycyjna miała zostać przetransportowana
do granicy francuskiej z Belgią,
proces, który zajmie około 21 dni po mobilizacji.
Przy tak dużej niestabilności w regionie, to była tylko kwestia czasu
zanim coś wywołało wojnę w całej Europie.
W tamtym czasie zakładano, że wojna potrwa zaledwie kilka tygodni
lub ewentualnie miesiące.
Nikt nie przewidywał czterech lat rzezi, które nas czekały.
Iskra, która zapoczątkowała I wojnę światową, wybuchła w niedzielę 28 czerwca 1914 roku.
Następca tronu Austro-Węgier, arcyksiążę Franciszek Ferdynand,
i jego żona Sophie byli z wizytą w Sarajewie,
stolica Serbii.
Gavrilo Princip, członek serbskiej grupy nacjonalistycznej,
przedstawiono nieoczekiwaną okazję
aby zwrócić uwagę na ich sprawę.
Gdy kierowca zawrócił samochód pary cesarskiej
po skręceniu w złą stronę,
Princip wyciągnął pistolet i oddał dwa strzały, zabijając Franza Ferdinanda i jego żonę.
Gdyby Austria podjęła natychmiastowe działania,
reszta Europy prawdopodobnie by współczuła.
Zamiast tego w Wiedniu doszło do wykrętów, które trwały aż do czterech tygodni,
gdy wydano niemożliwe ultimatum
że nawet kanclerz Niemiec Theobald von Bethmann Hollweg
myśl była zbyt surowa.
W odpowiedzi Rosja zaczęła mobilizować swoje siły, aby wesprzeć swojego serbskiego sojusznika.
Niemcy, które uspokoiły swojego austriackiego sojusznika
że ich poparcie było niezachwiane, również zaczęli się mobilizować.
Dla pewności zażądała, aby Francja pozostała neutralna
i jako akt dobrej wiary, przekazać forty na ich wspólnej granicy.
Francja nie mogła zaakceptować i również ogłosiła pełną mobilizację
późnym popołudniem 31 lipca.
W poniedziałek 3 sierpnia Niemcy wypowiedziały wojnę Francji.
W tym samym czasie Belgowie odrzucili niemieckie żądanie
na przejazd przez ich kraj.
W Wielkiej Brytanii był to sierpniowy dzień wolny od pracy.
Wiele osób wyjechało na wakacje,
nieświadomy katastrofy, która zaczynała się rozwijać.
We wtorek 4-go armia niemiecka wkroczyła do Belgii
gdy Plan Schlieffena został wprowadzony w życie.
Brytania zażądała natychmiastowego wycofania, ale jej żądanie zostało zignorowane.
Kanclerz Bethmann Hollweg odrzucił traktat Wielkiej Brytanii z Belgią
jako zwykły skrawek papieru.
O północy Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom.
Francja zmobilizowała ponad 1,7 miliona ludzi, zorganizowanych w pięć armii,
i przetransportowano je na północno-wschodnią granicę.
Niemcy przetransportowały 1,5 miliona ludzi, zorganizowanych w siedem armii
do granic Francji i Belgii.
Kolejne 200 000 wysłano do Prus Wschodnich
w celu obrony przed atakiem Rosji.
Rosjanie nie chcieli czekać na mobilizację swoich ogromnych armii,
zaczął wkraczać do Prus Wschodnich z dwiema armiami, każda licząca 300 000 ludzi.
Brytyjczycy byli w tyle, ale ponieważ jej armia była znacznie mniejsza,
nie trwało to tak długo.
Brytyjskie Siły Ekspedycyjne, lub BEF, które popłynęły do Francji
składał się z dwóch korpusów armii i dywizji kawalerii,
w sumie 150 000 mężczyzn.
BEF miało zająć pozycje wzdłuż kanału Mons-Condee
tuż za granicami Belgii.
Potem nastąpiła krótka przerwa trwająca od pięciu do dziesięciu dni,
podczas gdy dostarczano zaopatrzenie i wycofywano wojska
i maszerowali pieszo na swoje pozycje początkowe.
Postęp Niemców był już opóźniony
ze względu na zaciętą obronę prowadzoną przez niewielką armię belgijską,
200 000 ludzi.
Niemcy musieli sprowadzić ogromne haubice
aby ostrzelać belgijskie forty za cenę znacznej liczby ofiar.
Konsekwencje konieczności zmiany rozkładu jazdy,
zwłaszcza na najważniejszym prawym skrzydle,
miałoby poważne konsekwencje w kolejnych tygodniach.
Główna kampania wojny rozpoczęła się od bitwy granicznej.
Francuzi pod dowództwem Josepha Joffre'a przeprowadzili pięć ofensyw.
Dziesięć dni, w trakcie których toczyły się bitwy, miało okazać się kosztowne.
Zginęło ponad 300 000 żołnierzy francuskich.
Bitwy pod Miluzą, Lotaryngią, Ardenami, Charleroi,
i Mons zostały uruchomione mniej więcej jednocześnie
i oznaczało kolizję obu francuskich Planów 17
i niemiecki Plan Schlieffena.
Francuzi rozpoczęli pierwsze ataki, rozkładając flagi i grając przy orkiestrze,
z piechotą nacierającą z zamocowanymi bagnetami.
Pierwszy atak w Miluzie zakończył się sukcesem,
podobnie jak początkowe ataki w Lotaryngii,
ale Niemcy po prostu się wycofywali, by zwabić francuską piechotę w pułapki
gdzie można było ich ostrzelać z karabinów maszynowych i ciężkiej artylerii.
Przeprowadzając kontratak, Niemcom udało się
w odpychaniu Francuzów z powrotem na ich pozycje wyjściowe,
ale francuski samolot rozpoznawczy wykrył niemieckie narastanie
i w ten sposób przygotował odpowiednią obronę.
Gdy Niemcy zaatakowali 24 sierpnia,
nie byli w stanie poczynić znaczących zysków.
Pomimo wielokrotnych prób, linia francuska utrzymała się,
co prowadzi do impasu i wojny pozycyjnej.
W tym samym czasie, gdy Niemcy rozpoczęli kontrofensywę w Lotaryngii,
przeprowadzili także duży atak w Ardenach,
gęsto zalesiony teren, który rozciąga się wzdłuż granicy francusko-belgijskiej.
Francuzi spodziewali się spotkania z tak dużą siłą niemiecką
gdy rozpoczął atak 21 sierpnia,
ale francuski duch ofensywny nie był w stanie się z nim równać
przeciwko dobrze rozmieszczonym karabinom maszynowym i artylerii.
W ciągu dwóch dni armie francuskie były w pełnym biegu,
zatrzymując Niemców tylko pod Sedanem i Verdun.
Tymczasem w Charleroi,
Niemcy zadali pierwszą porażkę Francuskiej Piątej Armii,
pod dowództwem generała Lanrezaca.
Lanrezac przewidział niemiecką ekspansję w Belgii,
ale Joffre uniemożliwił mu rozszerzenie armii na północ,
jego naczelny dowódca.
Kiedy 20 sierpnia Joffre ustąpił,
Niemiecka Druga Armia zbliżała się do Nemours.
Chociaż Lanrezac chciał powstrzymać się od atakowania
dopóki Brytyjskie Siły Ekspedycyjne nie zajęły pozycji,
Niemcy zabezpieczyli już dwa przyczółki na rzece Sommie.
Nastąpiły dwa dni ciężkich walk, w których Francuzi ponieśli ciężkie straty.
Na zachodzie linia się załamała,
odsłaniając prawe skrzydło Brytyjskich Sił Ekspedycyjnych
w Mons.
Z wiadomością o wycofaniu się Francuzów z Ardenów,
Lanrezac został zmuszony do wydania rozkazu ogólnego wycofania swoich sił.
W ten sposób prawdopodobnie uratował armię francuską
od całkowitego zniszczenia.
Jednak Joffre postanowił uczynić go kozłem ofiarnym za francuskie niepowodzenia
i za niepowodzenie Planu 17.
Pod Mons Brytyjczycy i Niemcy stoczyli swoją pierwszą bitwę,
począwszy od 23 sierpnia.
Niemcy nie spodziewali się, że spotkają BEF,
pod dowództwem Sir Johna Frencha,
ponieważ starała się połączyć z Piątą Armią generała Lanrezaca
w Charleroi.
Sir John French miał dwa korpusy piechoty
rozmieszczone na froncie o długości 40 kilometrów na wschód i zachód od Mons,
z kanałem przed sobą.
Ich wschodnie skrzydło niemal dotarło do wycofującej się francuskiej Piątej Armii,
ale Sir John French nie spodziewał się spotkania z niemiecką Pierwszą Armią
ponieważ ścigał wycofujących się Francuzów, i na pewno nie w sile.
Niemcy przewyższali liczebnie Brytyjczyków w stosunku dwa do jednego pod względem piechoty i dział,
ale ich ataki otwierające okazały się katastrofalne.
Brytyjski piechur był wyposażony w karabin Lee-Enfield ładowany z magazynka,
i był szkolony, aby strzelać celnie 15 pocisków na minutę.
W rezultacie Niemcy zostali masowo wymordowani.
Rzeczywiście, wielu twierdziło, że Brytyjczycy mają bardzo dużo karabinów maszynowych.
Taka była szybkość i celność ich ognia.
Straty Brytyjczyków również były wysokie i wyniosły ok. 1600 żołnierzy.
Zdając sobie sprawę, że BEF nie zostanie zastąpiony przez Lanrezaca,
Francuzi zarządzili odwrót.
Niemcy postanowili nie kontynuować pościgu, ponieważ ponieśli wiele ofiar.
Jednak Wielki Odwrót już się rozpoczął.
Doprowadziłoby to armie brytyjską i francuską na same przedmieścia Paryża.
26 sierpnia dwa korpusy pod dowództwem generała Smitha-Dorriena
zostali zmuszeni do odwrócenia się i zaatakowania wroga pod Le Cateau.
Wyczerpani dniami nieustannego marszu i walki
i prawdopodobnie i tak zostanie mocno zaatakowany,
Smith-Dorrien zdecydował
mieliby większe szanse na podjęcie walki.
Ponownie, dziwacznie nazwane umiejętności muszkieterskie
brytyjskiego piechura wysunął się na pierwszy plan.
Postęp Niemców został wystarczająco spowolniony
aby umożliwić Brytyjczykom zorganizowanie kolejnego odwrotu,
ale koszt był wysoki.
Prawie 8000 brytyjskich żołnierzy zostało ofiarami.
Ich ofiara jednak nie poszła na marne,
ponieważ natarcie Niemców na Paryż zostało opóźnione.
Znajdował się na wschód od miasta, nad Marną,
że wyczerpane armie alianckie były w stanie przeprowadzić nową ofensywę.
Począwszy od 6 września,
Francuska Szósta Armia zaatakowała prawą flankę Niemców.
Zwracając się w stronę ataku, otworzyła się luka o szerokości 30 mil,
co alianci szybko wykorzystali.
W desperackiej walce,
6000 francuskich żołnierzy rezerwy zostało przetransportowanych z Paryża
w strumieniu taksówek.
To wystarczyło, żeby uratować sytuację,
a luka została jeszcze bardziej poszerzona przez niespodziewany atak
wystrzelony przez Francuską Piątą Armię 8 września.
Obawiając się przełomu aliantów,
niemiecki szef sztabu, Helmuth von Moltke, zarządził odwrót.
Wycofali się na 40 mil
do dobrze przygotowanych obron nad rzeką Aisne.
Pozostali tam przez następne cztery lata.
Bitwa nad Marną była strategicznym sukcesem
dla Francuzów i Brytyjczyków,
ponieważ udało im się odrzucić niemiecką ofensywę
i odzyskanie części terytorium utraconego w poprzednich tygodniach.
To skutecznie położyło kres wszelkim nadziejom, jakie mogli mieć Niemcy
zakończenia wojny na froncie zachodnim.
Był to również koniec wojny ruchowej
które charakteryzowały konflikt do tej pory.
Od tej chwili obie strony ustaliły
w coraz bardziej znany wzór wojny pozycyjnej.
Niemcy, okopali się w dobrze przygotowanych obronach,
musiałyby zostać przemieszczone w wyniku ataków alianckich.
Koszt był wysoki.
Francuzi ponieśli straty w wysokości około 250 000 żołnierzy.
Niemcy – podobna liczba.
BEF poniosło dalsze straty w wysokości 12 733 osób.
Tymczasem na froncie wschodnim wojna układała się pomyślnie dla Niemców.
Na początku sierpnia
dwie armie rosyjskie najechały Prusy Wschodnie.
Druga Armia generała Samsonowa nadciągała z południowego wschodu,
i Pierwsza Armia generała Rennenkampfa nacierała z północnego wschodu.
Plan zakładał, że Pierwsza Armia zaangażuje się w walkę z Ósmą Armią Niemców
pod dowództwem generała Prittwitza w ataku frontalnym,
podczas gdy armia Samsonowa otoczyła Niemców od tyłu.
Początkowo kampania przebiegała pomyślnie, ale Rennenkampf nienawidził Samsonowa,
a jego zemsta miała zakończyć się katastrofalną porażką
dla Rosjan pod Tannenbergiem.
Niemcy, świadomi tarcia między dwoma dowódcami,
przechwycone niekodowane wiadomości między dwiema armiami
i w ten sposób udało się zastawić pułapkę na nieświadomego Samsonowa.
W wyniku tej akcji schwytano około 95 000 Rosjan
i 30 000 zabitych.
Tylko 10 000 Rosjan zdołało uciec.
Samsonow zastrzelił się
zamiast stawić czoła hańbie związanej z relacjonowaniem katastrofy.
Tannenberg zyskał reputację dwóch niemieckich generałów
kto będzie odgrywał centralne role w przyszłości wojny,
Paula von Hindenburga i Ericha Ludendorffa.
Bitwy pierwszego miesiąca wojny zebrały swoje żniwo
w niewielkim Brytyjskim Korpusie Ekspedycyjnym.
Lord Kitchener był pewien, że potrwa to co najmniej trzy lata
i nie zakończy się przed Bożym Narodzeniem, jak głosiła powszechna opinia.
Rząd odmówił dopuszczenia do poboru,
więc Kitchener postanowił wykorzystać masowy patriotyczny zapał
które ogarnęły kraj na początku wojny.
Początkowo wezwał 100 000 wolontariuszy
wykorzystując jeden z najsłynniejszych plakatów reklamowych wszech czasów.
Mężczyźni zaczęli masowo przybywać do biur rekrutacyjnych, a Kitchener obniżył limit 100 000.
Do końca 1914 roku na jego wezwanie odpowiedziało ponad milion mężczyzn.
Zamiast tworzyć nowe pułki,
nowi rekruci byli po prostu wchłaniani do nowych batalionów.
Pod koniec wojny niektóre pułki liczyły ponad 40 batalionów.
Wiele z tych batalionów
zostały wychowane przez mężczyzn o wspólnych zainteresowaniach lub zawodach,
lub pochodzących z tego samego miasta.
Stali się powszechnie znani jako Bataliony Pals.
Chociaż polityka trzymania grup mężczyzn razem
mogło odegrać swoją rolę w utrzymaniu morale,
wysoki poziom ofiar sprawiał, że całe społeczności
zostali ogołoceni z mężczyzn po wojnie.
Problem z nowymi armiami Kitchenera
wyposażanie, ubieranie i szkolenie ich.
Większość regularnych oficerów została wysłana do Francji,
więc oferty pomocy od byłych żołnierzy były chętnie przyjmowane,
chociaż część ich wiedzy była nieaktualna.
Pozostali oficerowie pochodzili ze szkół publicznych, Korpusu Szkolenia Oficerów.
Otrzymali tymczasowe zlecenia i byli znani wśród stałych bywalców,
raczej lekceważąco, jako tymczasowi dżentelmeni.
Brakowało również karabinów,
więc wczesne ćwiczenia musiały być wykonywane przy użyciu mioteł.
We Francji BEF zmagało się z nowym stylem prowadzenia wojny.
Rozpoczęto okopy przeszukujące francuską wieś
od granicy ze Szwajcarią aż do Morza Północnego w Belgii.
BEF dowiedział się na przykład,
że kopanie rowów na przednich zboczach wzgórz
ułatwiło ich namierzanie przez obserwatorów artylerii wroga.
Dlatego zaczęli kopać po drugiej stronie zbocza.
To było jesienią
że wojna na froncie zachodnim stała się znów mobilna.
Każda ze stron rozpoczęła serię manewrów zmierzających na północ
próbując oskrzydlić drugiego.
Wydarzenie to stało się znane jako Wyścig do Morza, ale jego rezultatem był dalszy impas.
BEF znalazło się w centrum
o starożytnym belgijskim mieście sukienniczym Ypres.
Niewypowiadalne dla większości brytyjskich Tommies,
stała się powszechnie znana jako Wipers.
Stało się nazwą synonimiczną ze śmiercią i zniszczeniem
i scena jednych z najgorszych walk na froncie zachodnim.
Okoliczny teren był nizinny i bagienny,
a klimat był wilgotny.
W rezultacie woda nie mogła odpłynąć
i nie można było wykopać rowów wystarczająco głębokich, bez natknięcia się na więcej wody.
Wzgórze tam było zajęte przez Niemców,
pozostawiając brytyjskie pozycje tak odsłonięte
że trzeba było rozstawić płócienne ekrany, aby utrudnić widoczność ruchów wojsk.
Nie udało się poczynić żadnych postępów we Francji,
Niemcy postanowili spróbować przebić się przez BEF w Ypres.
Brytyjczycy wiedzieli, że nie ma za nimi żadnych rezerw,
i że jeśli Niemcy przebiją się, prawdopodobnie będą mogli przejąć porty kanału
i przerwać łączność BEF z Wielką Brytanią.
Obie strony rzuciły do walki każdego, kto mógł.
Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, nastąpił przypływ patriotycznego zapału
na terenie Niemiec na początku wojny.
Uniwersytety zostały opustoszałe
gdy tysiące młodych, idealistycznych mężczyzn rzuciło się na ochotnika.
Pod Ypres zginęli tysiącami, zabici śmiertelnym ogniem brytyjskich karabinów
gdy maszerowali w masowych szeregach, jakby na placu apelowym.
W Niemczech stało się znane jako Der Kindermord bei Ypern,
lub Masakra Dzieci pod Ypres.
Pierwsza bitwa pod Ypres trwała od połowy października do połowy listopada.
Stara armia brytyjska zginęła w błocie Flandrii,
mężczyźni, których doświadczenia byłyby bardzo brakujące
w nadchodzących bitwach.
Zginęło około 25 000 brytyjskich żołnierzy, a także 50 000 Niemców.
Cesarz wydał rozkaz swojej armii
przejść po godnej pogardy małej armii generała Frencha.
Nazwa ta się przyjęła.
W przyszłości bycie Starym Pogardliwym oznaczało wzbudzanie szacunku.
Obie strony wyczerpane i sfrustrowane
przez ich niezdolność do dokonania przełomu,
zatrzymali się, by lizać rany.
Niektórym dano kilka dni urlopu,
ale teraz było jasne, że wojna nie skończy się do Bożego Narodzenia.
Na morzu wojna również nie poczyniła większych postępów.
I wojna światowa rozpoczęła się częściowo z powodu wyścigu zbrojeń morskich
między Wielką Brytanią i Niemcami,
ale do końca 1914 roku żadna z flot nie przyniosła decydującego rezultatu.
W Coronel, u wybrzeży Ameryki Południowej,
mała niemiecka grupa desantowa dostarczyła
pierwsza porażka Royal Navy od wieków.
Zemsta była szybka,
a najeźdźcy zostali schwytani i zatopieni u wybrzeży Falklandów.
Wydarzenie, które wstrząsnęło Brytyjczykami najbardziej
był niemiecki atak na Scarborough, Hartlepool i Whitby,
16 grudnia 1914 roku.
Chociaż Królewska Marynarka Wojenna wiedziała o zbliżającym się ataku,
Admirał Franz von Hipper był w stanie poprowadzić swoje siły przez
aby rozpocząć atak.
Około godziny 8:10 rano 16 grudnia,
działa rozpoczęły ostrzał.
Do czasu zakończenia ataku zginęło 137 cywilów
i 592 rannych.
Co gorsza, Hipperowi udało się uciec,
chociaż jego statki zostały uszkodzone
ogniem artyleryjskim z dwóch baterii nadbrzeżnych.
Oburzona opinia publiczna w Wielkiej Brytanii domagała się teraz zdecydowanych działań.
Tymczasem we Francji alianci rozpoczęli swoją pierwszą ofensywę
od początku wojny pozycyjnej jesienią.
Linie wykopów zostały mniej lub bardziej ustabilizowane,
ale Joffre, francuski dowódca naczelny, chciał szybko wygrać wojnę.
Ofensywa miała zostać przeprowadzona przeciwko całej linii
z Nieuport w Belgii do Verdun,
w całym regionie Artois i Szampanii.
W tym przypadku Ofensywa Zimowa była skierowana głównie
przeciwko niemieckiemu występowi w Saonie,
który wbił się w centralną Francję,
i mniejszy występ, który istniał dalej na południe w Saint-Mihiel.
Plan Joffre’a zakładał atak na Trzecią Armię Niemiec
z liczebnie przeważającą siłą
na cyplu Saony na jego północnym i południowym krańcu.
Miał nastąpić kolejny atak w Ardenach
w celu odcięcia Niemcom linii odwrotu.
Seria mniejszych ataków rozpoczęła się 10 grudnia,
po czym 20-go doszło do cięższych walk.
Pomimo przewagi liczebnej,
linie niemieckie były skutecznie okopane.
Po raz kolejny udowodnili wyższość wojny obronnej
nad ówczesnym stanem wojny ofensywnej.
Ataki piechoty na otwartym terenie wielokrotnie zawiodły
w obliczu ufortyfikowanych stanowisk karabinów maszynowych.
Dowódcy alianccy byli przekonani, że piechota może zwyciężyć,
szczególnie, że wierzyli, że ofensywa wschodnia
przeciwko Rosjanom odciągało bataliony od Francji.
Dla żołnierzy ukrywających się w okopach takie wielkie strategie nie miały większego znaczenia.
Gdy zbliżało się Boże Narodzenie, ich forty zwróciły się ku domom.
Odurzający optymizm sierpnia,
kiedy wszyscy wierzyli, że do Bożego Narodzenia wszystko się skończy,
zostało zastąpione ponurą realizacją
że wojna prawdopodobnie potrwa o wiele dłużej.
W Boże Narodzenie żołnierze obu stron opuścili okopy
i spotkali się na ziemi niczyjej, aby wymienić się papierosami i dobrą wolą.
To było coś, co żołnierze robili przez wieki,
ale tym razem dodało to wyrazistości biorąc pod uwagę bezprecedensową rzeź
doświadczane przez obie strony.
Chociaż starsi oficerowie próbowali powstrzymać takie fraternizacje,
rozejm bożonarodzeniowy, jak go nazwano, trwał w niektórych sektorach cały dzień,
a w innych nawet dłużej.
Po zakończeniu uroczystości,
wojska powróciły do okopów, aby wznowić wojnę.
Wielu z nich zapewne miało nadzieję, że być może wrócą do domu na następne Boże Narodzenie.