Wie zou het geloven, kijkend naar het leven in Frankrijk in 1914,
dat het land, samen met heel Europa,
op het punt stond getroffen te worden door een van de meest verschrikkelijke tragedies in de geschiedenis?
Het is waar dat Elzas-Lotharingen nog steeds een ongenezen wond was,
en dat er bittere haat was tegen de Duitsers,
nog steeds bekend onder de beledigende naam Le Boche.
Niemand dacht echter dat oorlog mogelijk was.
Bijna 45 jaar lang was er vrede.
Het was de tijd van de Frans-Russische alliantie,
en de Entente Cordiale had de oude rivaliteit met Groot-Brittannië vervangen.
Maar het gevaar was aanwezig.
De vrede in Europa was een gewapende vrede.
Het Duitsland van keizer Wilhelm II wilde een plekje in de zon.
De Parijse menigte vulde de Avenue du Bois.
Parijs danste in de prachtige zomer van 1914,
en toen zette een vonk alles in lichterlaaie.
In 1914 begon Europa aan een catastrofale oorlog
die uiteindelijk strijders van alle vijf continenten zou overspoelen.
Het was een wereldwijde oorlog uitgevochten op land, zee en lucht,
vier rijken opeisend en meer dan 10 miljoen levens.
Nog veel meer levens werden verwoest door de gevolgen van oorlog.
Het verliet Europa, ooit het culturele centrum van de wereld,
zo diep verdeeld door politieke wrok en rassenhaat
dat een tweede Wereldoorlog onvermijdelijk was.
De tragedie is dat de Eerste Wereldoorlog helemaal niet had hoeven plaatsvinden,
maar voor een beetje meer voorzichtigheid en algemene goodwill.
Er waren veel dingen die Europa verenigden in de hete zomer van 1914.
Een groot deel van de cultuur en de samenleving van het continent bestond uit gedeelde instellingen.
Haar koningshuizen waren verbonden door bloed of huwelijk.
De Duitse keizer Wilhelm II was de neef van de Britse Edward VII
en een neef van tsaar Nicolaas van Rusland.
Bij de begrafenis van Edward VII,
niet minder dan zeven gekroonde staatshoofden volgden zijn kist.
De koninklijke hoofden bekleedden ereposities in elkaars strijdkrachten.
Bijvoorbeeld, hier is de pas gekroonde George V
en Tsaar Nicolaas, gekleed in Duitse uniformen.
Er zijn echter ook veel sluimerende spanningen.
De snelle opkomst van een verenigd Duitsland in de wereldorde van industriële naties
was een bijzondere bron van spanning.
Frankrijk was bijzonder onverbiddelijk.
Ze koesterde nog steeds een diepe wrok
na haar vernederende nederlaag tegen Pruisen in 1871
en het verlies van gebieden in de Elzas en Lotharingen.
De grote bondgenoot van Frankrijk, Rusland,
was ook steeds meer gealarmeerd door de opkomst van Duitsland,
omdat het haar dominantie in Centraal- en Oost-Europa bedreigde.
Groot-Brittannië bleef daarentegen afzijdig van de problemen van haar Europese buren,
genietend van de veiligheid en het prestige
die met haar rijk en Gemenebest kwam.
Groot-Brittannië was echter gealarmeerd door het groeiende Duitse militarisme.
Duitsland wilde een plek aan de top van de landen
en was bereid om geweld van wapens te gebruiken om zijn geloofwaardigheid te bewijzen.
Hoewel het grootste deel van Duitsland door land omgeven is,
de keizer was diep jaloers op de Britse Royal Navy.
Hij was vastbesloten om een vloot te hebben die kon wedijveren met die van de Royal Navy.
In Admiraal von Tirpitz had hij een enthousiaste aanhanger
die zich bezighield met het verwezenlijken van de droom van de keizer,
tot grote ontsteltenis van Groot-Brittannië.
In 1905,
HMS Dreadnought was in vier maanden gebouwd en te water gelaten.
Deze nieuwe klasse van slagschepen vertegenwoordigt een enorme stap voorwaarts,
waardoor de Royal Navy een aanzienlijk voordeel krijgt,
ook al kostte het meer dan 3 miljoen pond om te bouwen.
Haar lancering leidde tot een wapenwedloop toen de marines van de wereld zich realiseerden
de dreadnought vertegenwoordigde de toekomst van de zeemacht.
Groot-Brittannië was vastbesloten om haar marine-superioriteit te behouden
terwijl de Duitsers probeerden dit te evenaren.
Een nieuwe klasse super dreadnoughts verscheen in 1913.
De Queen Elizabeth had 15-inch kanonnen, de grootste ter wereld,
die één 15.000 pond wegende breedzijde kon leveren.
Ze was ook relatief snel,
omdat zij het eerste slagschip was dat gebruik maakte van oliegestookte boilers.
Haar aanwezigheid verhoogde ook het tempo van de wapenwedloop,
omdat nu elke andere marine een van deze super dreadnoughts wilde,
maar de tijd begon te dringen.
De spanningen in Europa werden ook aangescherpt door de kennis
van potentiële of ingebeelde vijanden die gedetailleerde oorlogsplannen voorbereidden.
Deze ingewikkelde plannen lieten weinig aan het toeval over
en omvatte strikte tijdschema's van troepenbewegingen
en zorgvuldig voorbereide lijsten met doelstellingen.
Centraal bij de planning van de troepenbewegingen stonden de Europese wegen en grondnetwerken.
In de Frans-Duitse oorlog,
de Pruisen waren snel en effectief gemobiliseerd,
het gebruik van spoorwegnetwerken om troepen snel te vervoeren
naar waar ze nodig waren,
terwijl de Franse treinen stil bleven staan, vastgelopen in hun terminals.
Het meest controversiële plan was waarschijnlijk het Duitse Schlieffenplan.
Het plan werd voorbereid door Alfred von Schlieffen,
die chef was van de Duitse Grote Generale Staf
uit 1891.
Het plan, gepubliceerd in 1905,
werd bedacht tegen een achtergrond van omsingeling,
met Frankrijk in het westen en Rusland in het oosten.
Het plan was tot in de kleinste details gepland,
de mobilisatie van 1 miljoen mannen die Frankrijk in 42 dagen zouden verslaan
voordat ze naar het oosten gingen om de Russen te verslaan.
Er werd aangenomen dat Rusland er zo lang over zou doen om te mobiliseren
vanwege de enorme uitgestrektheid van het land.
Centraal in het succesvolle resultaat van het plan
was een swingende aanval die vanuit het westen van Parijs kwam,
terwijl de belangrijkste troepenmachten de Belgische en Luxemburgse grenzen overstroomden
ten noordoosten van de Franse hoofdstad.
Het plan, ondanks alle details, was op twee punten gebrekkig.
Ten eerste was de snelste en gemakkelijkste route naar Parijs vanuit het noorden,
wat betekende dat we door het neutrale België moesten,
waar de versterkingen relatief licht waren.
Ten tweede ging Schlieffen ervan uit dat de Britse betrokkenheid minimaal zou zijn,
beperkt tot het beschermen van de kanaalpoorten op zijn best.
Belgische neutraliteit zou gegarandeerd moeten zijn
door het internationale verdrag ondertekend in 1839 door Groot-Brittannië en Duitsland,
onder andere.
In de jaren voorafgaand aan de oorlog,
De opvolgers van Schlieffen knoeiden aan het programma.
Toen het in augustus 1914 tot oorlog kwam,
de Duitsers slaagden er niet in vast te houden aan hun masterplan.
Ze faalden om Schlieffens laatste woorden ter harte te nemen:
"Houd de rechtervleugel sterk."
Het resultaat was dat ondanks het aanvankelijke succes,
Zij konden hun winsten niet verzilveren.
De Duitsers waren dus genoodzaakt een verdedigende houding aan te nemen
tot het voorjaar van 1918.
Kennis van het bestaan van het Schlieffenplan en enkele van de inhoud ervan
was alarmerend voor de Fransen en voedde hun paranoia alleen maar.
Er werd een reeks oorlogsplannen bedacht, die culmineerden in Plan 17,
afgerond in de zomer van 1914.
Het voornaamste doel van Frankrijk was de herovering van de Elzas en Lotharingen.
Franse planners geloofden dat de aanvallende geest alleen
zou kunnen winnen.
Door een onverzettelijke aanval in de Elzas uit te voeren,
ze hoopten de Duitsers te overweldigen,
waardoor ze gedwongen worden reserves aan te trekken van hun andere fronten.
Wat Plan 17 niet herkende
was dat de Franse troepen zouden worden samengebracht weg van de zwaarste
van waar de Duitse aanval zou plaatsvinden.
Het had niet slechter kunnen zijn voor de Fransen en beter voor de Duitsers.
Frankrijk en Duitsland, net als alle grote oorlogvoerende partijen,
hadden grote staande legers als gevolg van de dienstplicht.
De aanwezigheid van zoveel legers,
gekoppeld aan het Zuiden dat oorlogsplannen afslaat,
alleen maar bijdroeg aan de sfeer van instabiliteit.
Nadat het bevel tot mobilisatie was gegeven,
alleen al in deze twee landen zouden meer dan 3 miljoen mannen op de vlucht zijn.
Het was een algemeen geloof onder militaire en politieke leiders,
en zelfs het grote publiek,
dat de dienstregelingen die de treinen en de legers in beweging brachten,
vertegenwoordigde een machine die, eenmaal in beweging gezet,
kon niet worden gestopt.
Zo werd het bevel tot mobilisatie synoniem met een oorlogsverklaring,
en niet een voorloper ervan.
Groot-Brittannië had daarentegen geen dienstplicht
en vertrouwde op een regulier leger van 150.000 man.
Bij het uitbreken van de oorlog,
deze expeditiemacht moest worden getransporteerd
naar de Franse grens met België,
een proces dat ongeveer 21 dagen na mobilisatie zou duren.
Met zoveel instabiliteit in de regio, was het slechts een kwestie van tijd
voordat er iets een oorlog in heel Europa ontketende.
Destijds werd aangenomen dat een oorlog slechts enkele weken zou duren
of mogelijk maanden.
Niemand had voorzien welke vier jaar van slachting er nog zouden volgen.
De vonk die de Eerste Wereldoorlog deed ontbranden, werd afgevuurd op zondag 28 juni 1914.
De erfgenaam van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk, Aartshertog Frans Ferdinand,
en zijn vrouw Sophie waren op bezoek in Sarajevo,
de Servische hoofdstad.
Gavrilo Princip, een lid van een Servische nationalistische groep,
werd gepresenteerd met een onverwachte kans
om de aandacht op hun zaak te vestigen.
Terwijl de chauffeur de auto van het keizerlijk paar omdraaide
na een verkeerde afslag genomen te hebben,
Princip trok zijn pistool en schoot twee keer, waarbij hij Franz Ferdinand en zijn vrouw doodde.
Als Oostenrijk onmiddellijk actie had ondernomen,
de rest van Europa zou waarschijnlijk sympathie hebben gehad.
In plaats daarvan werd er in Wenen tot vier weken later getwist,
toen er een onmogelijk ultimatum werd gesteld
dat zelfs de Duitse bondskanselier, Theobald von Bethmann Hollweg,
gedachte was te hard.
Als reactie hierop begon Rusland haar troepen te mobiliseren ter ondersteuning van haar Servische bondgenoot.
Duitsland, die haar Oostenrijkse bondgenoot had gerustgesteld
dat hun steun onwrikbaar was, begonnen ook te mobiliseren.
Voor de goede orde eiste ze dat Frankrijk neutraal zou blijven
en, als een daad van goede trouw, forten aan hun wederzijdse grens overdragen.
Frankrijk kon het niet accepteren en verklaarde ook volledige mobilisatie
laat in de middag van 31 juli.
Op maandag 3 augustus verklaarde Duitsland de oorlog aan Frankrijk.
Tegelijkertijd weigerden de Belgen een Duitse eis
voor een doortocht door hun land.
In Groot-Brittannië was het de bankholiday in augustus.
Veel mensen waren op vakantie gegaan,
zich niet bewust van de ramp die zich begon te ontvouwen.
Op dinsdag 4 stak het Duitse leger de grens met België over
toen het Schlieffenplan in werking werd gesteld.
Groot-Brittannië eiste een onmiddellijke terugtrekking, maar werd genegeerd.
Kanselier Bethmann Hollweg heeft het verdrag van Groot-Brittannië met België verworpen
als een stukje papier.
Om middernacht verklaarde Groot-Brittannië de oorlog aan Duitsland.
Frankrijk had meer dan 1,7 miljoen man gemobiliseerd, georganiseerd in vijf legers,
en transporteerde ze naar de noordoostelijke grens.
Duitsland had 1,5 miljoen man getransporteerd, georganiseerd in zeven legers
tot aan de Franse en Belgische grenzen.
Nog eens 200.000 werden naar Oost-Pruisen gestuurd
om zich te verdedigen tegen een Russische aanval.
De Russen, die niet willen wachten tot hun enorme legers zich mobiliseren,
begon op te rukken naar Oost-Pruisen met twee legers, elk met 300.000 man.
De Britten liepen achter op schema, maar omdat hun leger veel kleiner was,
het duurde niet zo lang.
De Britse Expeditiemacht, of BEF, die naar Frankrijk voer
bestond uit twee legerkorpsen en een cavaleriedivisie,
in totaal 150.000 man.
De BEF zou posities innemen langs het Mons-Condée-kanaal
net binnen België.
Dat volgde op een korte onderbreking van vijf tot tien dagen,
terwijl er voorraden werden aangevoerd en troepen werden afgezet
en marcheerden te voet naar hun startposities.
De opmars van de Duitsers liep al achter op schema
dankzij de strijdlustige verdediging van een klein Belgisch leger,
200.000 man.
De Duitsers moesten enorme houwitsers inzetten
om de Belgische forten te bombarderen met een aanzienlijk verlies aan mensenlevens.
De gevolgen van het moeten wijzigen van de dienstregeling,
vooral op de uiterst belangrijke rechtervleugel,
ernstige gevolgen zou hebben in de weken die volgden.
De belangrijkste campagne van de oorlog begon met de slag om de grenzen.
Vijf aanvallen werden uitgevoerd door de Fransen, onder bevel van Joseph Joffre.
De tien dagen waarin de gevechten werden uitgevochten, zouden kostbaar blijken te zijn.
Meer dan 300.000 Franse soldaten sneuvelden.
De gevechten bij Mulhouse, Lotharingen, de Ardennen, Charleroi,
en Mons werden min of meer gelijktijdig gelanceerd
en markeerde de botsing van beide Franse Plan 17
en het Duitse Schlieffenplan.
Met ontvouwde kleuren en spelende bands, lanceerden de Fransen hun eerste aanvallen,
met de infanterie die oprukte met bajonetten op hun gericht.
De openingsaanval in Mulhouse was succesvol,
zoals de openingsaanvallen in Lotharingen,
maar de Duitsers trokken zich gewoon terug om de Franse infanterie in vallen te lokken
waar ze konden worden beschoten door machinegeweren en zware artillerie.
Bij het opzetten van hun tegenaanval slaagden de Duitsers erin
door de Fransen terug te drijven naar hun startposities,
maar een Frans verkenningsvliegtuig spotte de Duitse opbouw
en zo een adequate verdediging voorbereidde.
Toen de Duitsers op 24 augustus aanvielen,
ze konden geen significante winsten behalen.
Ondanks herhaalde pogingen hield de Franse linie stand,
wat leidde tot een patstelling en loopgravenoorlog.
Terwijl de Duitsers hun tegenoffensief in Lotharingen begonnen,
ze voerden ook een grote aanval uit in de Ardennen,
het dichtbeboste terrein dat de Frans-Belgische grens overspant.
De Fransen hadden verwacht zo’n grote Duitse strijdmacht te ontmoeten
toen het op 21 augustus zijn aanval begon,
maar de Franse aanvalsgeest was geen partij
tegen goed geplaatste machinegeweren en artillerie.
Binnen twee dagen waren de Franse legers op volle vlucht,
alleen de Duitsers tegenhouden bij Sedan en Verdun.
Ondertussen, in Charleroi,
de Duitsers brachten hun eerste nederlaag toe aan het Franse Vijfde Leger,
onder bevel van generaal Lanrezac.
Lanrezac had de Duitse opbouw in België voorzien,
maar hij werd verhinderd zijn leger noordwaarts uit te breiden door Joffre,
zijn opperbevelhebber.
Tegen de tijd dat Joffre op 20 augustus toegaf,
het Duitse Tweede Leger naderde Nemours.
Hoewel Lanrezac de aanval wilde afhouden
totdat de Britse Expeditiemacht in positie was,
de Duitsers hadden al twee bruggenhoofden over de rivier de Somme veiliggesteld.
Er volgden twee dagen van hevige gevechten, waarbij de Fransen zware verliezen leden.
Naar het westen stortte de lijn in,
het blootstellen van de rechtervleugel van de Britse Expeditiemacht
te Mons.
Met het nieuws van de Franse terugtrekking uit de Ardennen,
Lanrezac werd gedwongen om een algemene terugtrekking van zijn troepen te bevelen.
Daarmee redde hij waarschijnlijk het Franse leger
van volledige vernietiging.
Joffre koos er echter voor om hem tot zondebok te maken voor de Franse mislukkingen
en voor het mislukken van Plan 17.
Bij Mons vochten de Britten en de Duitsers hun eerste slag uit,
vanaf 23 augustus.
De Duitsers hadden niet verwacht de BEF tegen te komen,
onder het bevel van Sir John French,
omdat het probeerde verbinding te maken met het Vijfde Leger van Generaal Lanrezac
te Charleroi.
Sir John French had twee infanteriekorpsen
verspreid over een front van 40 kilometer ten oosten en ten westen van Bergen,
met het kanaal voor zich.
Hun oostelijke flank bereikte bijna het terugtrekkende Franse Vijfde Leger,
maar Sir John French had niet verwacht het Duitse Eerste Leger te ontmoeten
terwijl het de terugtrekkende Fransen achtervolgde, en zeker niet in kracht.
De Duitsers waren in aantal twee keer zo groot als de Britten wat betreft infanterie en kanonnen,
maar hun openingsaanvallen waren rampzalig.
De Britse infanterist was uitgerust met een Lee-Enfield-geweer met magazijn,
en hij was getraind om 15 kogels per minuut nauwkeurig af te vuren.
Als gevolg daarvan werden de Duitsers massaal neergeschoten.
Velen meldden inderdaad dat de Britten over een groot aantal machinegeweren leken te beschikken.
Zo snel en nauwkeurig schoten ze.
Ook de Britse verliezen waren hoog, zo'n 1.600.
Zich realiserend dat de BEF niet door Lanrezac zou worden afgelost,
Frans gaf bevel tot een terugtocht.
De Duitsers besloten de achtervolging niet in te zetten, omdat ze veel slachtoffers hadden gemaakt.
Maar de Grote Terugtocht was al begonnen.
Het zou de Britse en Franse legers naar de uiterste buitenwijken van Parijs brengen.
Op 26 augustus, twee korpsen onder generaal Smith-Dorrien
werden gedwongen om zich om te draaien en de vijand bij Le Cateau aan te vallen.
Uitgeput door hun dagen van constant marcheren en vechten
en waarschijnlijk toch zwaar aangevallen zullen worden,
Smith-Dorrien besloot
ze zouden een betere kans hebben om een gevechtsstandpunt te maken.
Opnieuw de vreemd genaamde musketvaardigheden
van de Britse infanterist kwam naar voren.
De Duitse opmars werd voldoende vertraagd
om de Britten in staat te stellen een nieuwe terugtocht te organiseren,
maar de kosten waren hoog.
Bijna 8.000 Britse soldaten waren slachtoffers geworden.
Hun offer was echter niet tevergeefs,
want de opmars van de Duitsers naar Parijs was vertraagd.
Het lag ten oosten van de stad, aan de Marne,
dat de uitgeputte geallieerde legers in staat waren een nieuw offensief op te zetten.
Vanaf 6 september,
het Franse Zesde Leger viel de rechterflank van de Duitsers aan.
Bij het omkeren om de aanval het hoofd te bieden, ontstond er een 30 mijl brede kloof,
waar de geallieerden snel gebruik van maakten.
In wanhopige strijd,
6.000 Franse reservetroepen werden vanuit Parijs overgevlogen
in een stroom taxi's.
Het was genoeg om de dag te redden,
en de kloof werd nog groter door een verrassingsaanval
gelanceerd door het Franse Vijfde Leger op 8 september.
Uit angst voor een geallieerde doorbraak,
de Duitse stafchef, Helmuth von Moltke, gaf bevel tot een terugtocht.
Ze trokken zich 40 mijl terug
tot goed voorbereide verdedigingswerken aan de rivier de Aisne.
Ze zouden daar de komende vier jaar blijven.
De Slag bij de Marne was een strategisch succes
voor de Fransen en de Britten,
omdat ze erin geslaagd waren het Duitse offensief terug te slaan
en het heroveren van wat gebied dat in de weken daarvoor verloren was gegaan.
Het maakte effectief een einde aan alle hoop die de Duitsers nog hadden
om de oorlog aan het Westelijk Front vroegtijdig te beëindigen.
Het was ook het einde van de bewegingsoorlog
die het conflict tot nu toe kenmerkten.
Vanaf nu hebben de twee partijen een regeling getroffen
in een steeds bekender patroon van loopgravenoorlog.
De Duitsers groeven zich in goed voorbereide verdedigingen,
door geallieerde aanvallen verplaatst zouden moeten worden.
De kosten waren hoog.
De Fransen leden ongeveer 250.000 verliezen.
De Duitsers ongeveer evenveel.
De BEF had nog eens 12.733 slachtoffers te betreuren.
Ondertussen verliep de oorlog aan het oostfront voorspoedig voor de Duitsers.
Begin augustus,
twee Russische legers waren Oost-Pruisen binnengevallen.
Het Tweede Leger van Generaal Samsonov was vanuit het zuidoosten opgerukt,
en het Eerste Leger van Generaal Rennenkampf rukte op vanuit het noordoosten.
Het plan was dat het Eerste Leger het Achtste Leger van de Duitsers zou aanvallen
onder Generaal Prittwitz in een frontale aanval,
terwijl Samsonovs leger de Duitsers van achteren omsingelde.
Aanvankelijk verliep de campagne goed, maar Rennenkampf had een hekel aan Samsonov,
en zijn vete zou resulteren in een catastrofale nederlaag
voor de Russen in Tannenberg.
De Duitsers, zich bewust van de wrijving tussen de twee commandanten,
onderschepte ongecodeerde berichten tussen de twee legers
en konden zo een valstrik opzetten voor de onwetende Samsonov.
In de daaropvolgende actie werden ongeveer 95.000 Russen gevangengenomen
en 30.000 doden.
Slechts 10.000 Russen wisten te ontsnappen.
Samsonov schoot zichzelf dood
in plaats van de schande te moeten ondergaan om de ramp te melden.
Tannenberg maakte de reputaties van twee Duitse generaals
die een centrale rol zouden spelen in de toekomst van de oorlog,
Paul von Hindenburg en Erich Ludendorff.
De gevechten van de eerste maand van de oorlog hadden hun tol geëist
over het kleine Britse expeditieleger.
Voor Lord Kitchener was het zeker dat het minstens drie jaar zou duren
en niet voorbij zijn tegen Kerstmis, zoals de publieke opinie wilde.
De regering weigerde dienstplicht toe te staan,
dus Kitchener besloot te profiteren van de massale patriottische hartstocht
die het land hadden overspoeld bij het uitbreken van de oorlog.
Hij riep aanvankelijk op tot 100.000 vrijwilligers
met behulp van een van de beroemdste reclameposters aller tijden.
Mannen stroomden de wervingskantoren binnen en Kitchener liet de limiet van 100.000 vallen.
Tegen het einde van 1914 hadden meer dan 1 miljoen mannen gehoor gegeven aan zijn oproep.
In plaats van nieuwe regimenten te creëren,
de nieuwe rekruten werden eenvoudigweg opgenomen in nieuwe bataljons.
Tegen het einde van de oorlog hadden sommige regimenten meer dan 40 bataljons.
Veel van deze bataljons
werden opgevoed door mannen met gemeenschappelijke interesses of beroepen,
of die uit dezelfde stad of dorp kwamen.
Ze werden algemeen bekend als Pals Battalions.
Hoewel het beleid om groepen mannen bij elkaar te houden
kan een rol hebben gespeeld in het handhaven van het moreel,
het hoge aantal slachtoffers betekende dat hele gemeenschappen
werden na de oorlog van hun mannen ontdaan.
Het probleem met Kitchener's nieuwe legers
was hen uitrusten, kleden en trainen.
De meeste reguliere officieren waren naar Frankrijk gestuurd,
dus werden hulpaanbiedingen van voormalige soldaten met genoegen aanvaard,
ook al was een deel van hun kennis verouderd.
Andere officieren kwamen van openbare scholen, Officiers' Training Corps.
Ze kregen tijdelijke opdrachten en waren bekend bij vaste klanten,
nogal denigrerend, als tijdelijke heren.
Ook was er een tekort aan geweren,
dus moesten vroege oefeningen worden uitgevoerd met bezemstokken.
In Frankrijk worstelde de BEF met de nieuwe stijl van oorlogsvoering.
Loopgraven begonnen het Franse platteland te doorzoeken
van de Zwitserse grens tot aan de Noordzee in België.
De BEF had bijvoorbeeld geleerd:
dat het graven van sleuven op de voorste hellingen van heuvels
maakte ze gemakkelijker te targeten door de artilleriewaarnemers van de vijand.
Dus begonnen ze nu te graven aan de andere kant van de helling.
Het was in de herfst
dat de oorlog aan het Westelijk Front weer mobiel werd.
Elke kant begon een reeks manoeuvres die noordwaarts gingen
in een poging de ander te omzeilen.
Het werd bekend als de Race naar de Zee, maar het resultaat was een verdere patstelling.
Het BEF bevond zich in het midden
op de oude Belgische lakenstad Ieper.
Onuitspreekbaar voor de meeste Britse Tommies,
Het werd algemeen bekend als Wipers.
Het werd een naam die synoniem werd met dood en vernietiging
en een scène van enkele van de ergste gevechten aan het Westelijk Front.
De omgeving was laaggelegen en moerassig,
en het klimaat was vochtig.
Hierdoor kon het water niet weglopen
en sleuven konden niet diep genoeg gegraven worden zonder dat er meer water op zou komen.
De hoogte daar was bezet door de Duitsers,
waardoor de Britse posities zo kwetsbaar werden
dat er canvasschermen moesten worden neergezet in een poging om troepenbewegingen te verdoezelen.
Omdat er in Frankrijk geen vooruitgang kan worden geboekt,
besloten de Duitsers om te proberen door de BEF in Ieper heen te breken.
De Britten wisten dat er geen reserves achter hen waren,
en dat als de Duitsers doorbraken, ze waarschijnlijk de kanaalhavens konden innemen
en verbrak de communicatie van de BEF met Groot-Brittannië.
Beide partijen gooiden iedereen die gemist kon worden in de strijd.
Net als in Groot-Brittannië was er een golf van patriottische hartstocht
in heel Duitsland bij het uitbreken van de oorlog.
De universiteiten liepen leeg
terwijl duizenden jonge, idealistische mannen zich aanmeldden als vrijwilliger.
Bij Ieper stierven ze met duizenden, neergeslagen door dodelijk Brits geweervuur
terwijl ze in massale rijen oprukten, alsof ze op het paradeterrein stonden.
Het werd in Duitsland bekend als Der Kindermord bei Ypern,
of de kindermoord in Ieper.
De eerste Slag om Ieper duurde van half oktober tot half november.
Het oude Britse leger stierf in de Vlaamse modder,
mannen wiens ervaring zeer gemist zou worden
in de komende gevechten.
Ongeveer 25.000 Britse soldaten stierven en 50.000 Duitsers kwamen ook om.
De keizer gaf zijn leger opdracht
om over het verachtelijke legertje van Generaal French te lopen.
Het was een naam die bleef hangen.
In de toekomst betekende een Oude Verachtelijke zijn respect afdwingen.
Beide kanten, uitgeput en gefrustreerd
door hun onvermogen om een doorbraak te bewerkstelligen,
stopten om hun wonden te likken.
Sommigen kregen een paar dagen verlof,
maar het was nu duidelijk dat de oorlog niet voorbij zou zijn tegen Kerstmis.
Ook op zee verliep de oorlog moeizaam.
De Eerste Wereldoorlog was begonnen deels door de wapenwedloop op zee
tussen Groot-Brittannië en Duitsland,
maar tegen het einde van 1914 had geen van beide vloten een beslissend resultaat opgeleverd.
Bij Coronel, voor de kust van Zuid-Amerika,
een kleine Duitse aanvalsmacht had geleverd
de eerste nederlaag van de Royal Navy in eeuwen.
De wraak was snel gekomen,
en de raiders waren gevangen en tot zinken gebracht voor de kust van de Falklandeilanden.
De gebeurtenis die de diepste gevoelens van de Britten deed wankelen
was de Duitse aanval op Scarborough, Hartlepool en Whitby,
op 16 december 1914.
Hoewel de Royal Navy wist van de dreigende aanval,
Admiraal Franz von Hipper kon zijn troepenmacht door
om hun aanval uit te voeren.
Omstreeks 8:10 uur, op de ochtend van 16 december,
de kanonnen begonnen met hun bombardement.
Tegen de tijd dat de aanval was afgelopen, waren er 137 burgers omgekomen
en nog eens 592 gewonden.
Om het nog erger te maken, kon Hipper wegglippen,
hoewel zijn schepen beschadigd waren
door artillerievuur van twee kustbatterijen.
Een verontwaardigd Brits publiek eiste nu daadkrachtige actie.
Ondertussen, in Frankrijk, voerden de geallieerden hun eerste offensief uit
sinds het begin van de loopgravenoorlog in de herfst.
De loopgravenlijnen waren min of meer gestabiliseerd,
maar Joffre, de Franse opperbevelhebber, wilde de oorlog snel winnen.
Het offensief zou worden gelanceerd tegen de gehele linie
van Nieuwpoort in België naar Verdun,
in de Artois- en Champagne-regio's.
In feite werd het Winteroffensief vooral gericht
tegen de Duitse saillant bij Saône,
die uitstak in centraal Frankrijk,
en een kleinere saillant die verder naar het zuiden bij Saint-Mihiel bestond.
Joffre's plan was om het Derde Leger van de Duitsers aan te vallen
met een numeriek superieure kracht
op de Saône-saillant aan de noordelijke en zuidelijke randen.
Er zou nog een aanval in de Ardennen worden gelanceerd
met als doel de terugtocht van de Duitsers af te snijden.
Een reeks kleinere aanvallen begon op 10 december,
gevolgd door hevigere gevechten op de 20e.
Ondanks dat ze in de minderheid zijn,
de Duitse linies waren effectief ingegraven.
Opnieuw toonden ze de superioriteit van defensieve oorlogsvoering
over de toenmalige stand van zaken van de offensieve oorlogsvoering.
Infanterie-aanvallen op open terrein mislukten herhaaldelijk
tegenover versterkte machinegeweerposities.
De geallieerde commandanten waren ervan overtuigd dat de infanterie de overwinning kon behalen,
vooral omdat ze geloofden dat het Oostelijke Offensief
tegen de Russen was het wegtrekken van bataljons uit Frankrijk.
Voor soldaten die zich in hun loopgraven schuilhielden, betekenden zulke grootse strategieën weinig.
Toen Kerstmis naderde, werden hun forten naar huis gericht.
Het bedwelmende optimisme van augustus,
toen iedereen geloofde dat het allemaal voorbij zou zijn tegen Kerstmis,
was vervangen door een grimmig besef
dat de oorlog waarschijnlijk nog veel langer zou duren.
Op kerstdag verlieten soldaten aan beide kanten hun loopgraven
en ontmoetten elkaar in niemandsland om sigaretten en goodwill uit te wisselen.
Het was iets dat soldaten door de eeuwen heen hadden gedaan,
maar deze keer voegde het iets ontroerends toe gezien het ongekende bloedbad
ervaren door beide partijen.
Hoewel hoge officieren probeerden een einde te maken aan dergelijke verbroedering,
de kerstbestand, zoals het bekend werd, duurde in sommige sectoren de hele dag,
en bij anderen zelfs langer.
Nu de festiviteiten voorbij zijn,
de troepen keerden terug naar hun loopgraven om de oorlog te hervatten.
Velen zullen gehoopt hebben dat ze misschien volgend met Kerstmis weer thuis zouden zijn.