Sino ang maniniwala, pagtingin sa buhay sa France noong 1914,
na ang bansa, kasama ang buong Europa,
ay malapit nang tamaan ng isa sa mga pinaka kakila-kilabot na mga trahedya sa kasaysayan?
Totoo na Alsace-Lorraine sugat pa rin ang hindi gumaling,
at nagkaroon ng matinding poot ng mga Aleman,
kilala pa rin sa mapang-insultong pangalan ni Le Boche.
Gayunpaman, walang nag-isip posible ang digmaang iyon.
Nagkaroon ng kapayapaan sa loob ng halos 45 taon.
Noon ay ang oras ng alyansang Franco-Russian,
at ang Entente Cordiale ay pinalitan ang lumang tunggalian sa Britain.
Gayunpaman, ang panganib ay naroroon.
Ang kapayapaan ng Europa ay isang armado.
Ang Alemanya ng Kaiser Wilhelm II gusto ng lugar sa araw.
Ang karamihan ng tao sa Paris napuno ang Avenue du Bois.
Sumayaw si Paris sa magandang tag-araw ng 1914,
at pagkatapos ay isang spark ang nag-alab sa lahat.
Noong 1914, nagsimula ang Europa sa isang malaking digmaan
na sa kalaunan ay lalamunin ang mga mandirigma mula sa lahat ng limang kontinente.
Ito ay isang pandaigdigang digmaan nakipaglaban sa lupa, dagat, at hangin,
nag-aangkin ng apat na imperyo at higit sa 10 milyong buhay.
Marami pang buhay ang nasira sa mga epekto ng digmaan.
Umalis ito sa Europa, dating sentro ng kultura ng mundo,
napakalalim na hati sa pamamagitan ng pampulitikang rancor at poot sa lahi
na ang ikalawang Digmaang Pandaigdig ay hindi maiiwasan.
Ang trahedya ay ang Unang Digmaang Pandaigdig hindi dapat nangyari,
ngunit para sa kaunting pag-iingat at karaniwang mabuting kalooban.
Maraming bagay ang nagbuklod sa Europa sa mainit na tag-araw ng 1914.
Karamihan sa kultura ng kontinente at ang lipunan ay ibinahaging mga institusyon.
Ang kanyang mga maharlikang bahay ay magkakaugnay sa pamamagitan ng dugo o kasal.
Kaiser Wilhelm II ng Alemanya ay pamangkin ni Edward VII ng Britain
at isang pinsan ni Tsar Nicholas ng Russia.
Sa libing ni Edward VII,
hindi bababa sa pito ang nakoronahan sinundan ng mga pinuno ng estado ang kanyang kabaong.
Ang mga pinuno ng hari ay humawak ng mga honorary na posisyon sa sandatahang lakas ng bawat isa.
Halimbawa, narito ang bagong nakoronahan na si George V
at Tsar Nicholas, nakasuot ng unipormeng Aleman.
Gayunpaman, mayroon ding maraming kumukulong tensyon.
Ang mabilis na pagbangon ng nagkakaisang Alemanya sa pandaigdigang kaayusan ng mga industriyal na bansa
ay isang partikular na pinagmumulan ng tensyon.
Ang France ay partikular na hindi mapakali.
Nagtago pa rin siya ng matinding hinanakit
kasunod ng kanyang nakakahiyang pagkatalo ng Prussia noong 1871
at ang pagkawala ng mga teritoryo sa Alsace at Lorraine.
Ang dakilang kaalyado ng France, Russia,
ay lalong naalarma sa pag-angat ng Germany,
habang nagbabanta ito sa kanyang pangingibabaw sa Gitnang at Silangang Europa.
Ang Britain, sa kabilang banda, ay nanatiling malayo mula sa mga problema ng kanyang mga kapitbahay sa Europa,
basking sa seguridad at prestihiyo
na dumating sa kanyang imperyo at Commonwealth.
Gayunpaman, naalarma ang Britanya sa pamamagitan ng lumalagong militarismong Aleman.
Gusto ng Germany ng lugar sa tuktok na talahanayan ng mga bansa
at handang gumamit ng lakas ng armas upang maitatag ang mga kredensyal nito.
Bagama't ang karamihan sa Germany ay landlocked,
sobrang inggit ang Kaiser ng Royal Navy ng Britain.
Determinado siyang magkaroon ng fleet upang karibal ang Royal Navy's.
Sa Admiral von Tirpitz, nagkaroon siya ng masigasig na tagasuporta
kung sino ang nagtakda ginagawang katotohanan ang pangarap ng Kaiser,
labis na ikinagulat ng Britain.
Noong 1905,
Ang HMS Dreadnought ay naitayo at inilunsad sa loob ng apat na buwan.
Itong bagong klase ng battleship kumakatawan sa isang napakalaking hakbang pasulong,
pagbibigay ng Royal Navy isang makabuluhang kalamangan,
kahit na siya ay nagkakahalaga mahigit 3 milyong pounds ang itatayo.
Ang kanyang paglunsad ay humantong sa isang karera ng armas gaya ng napagtanto ng mga hukbong pandagat ng mundo
kinakatawan ng dreadnought kinabukasan ng sea power.
Britain ay bilang determinado upang mapanatili ang kanyang naval superiority
habang ang mga Aleman ay susubukan na itugma ito.
Isang bagong klase ng mga super dreadnoughts lumitaw noong 1913.
Ang Queen Elizabeth ay may 15-pulgada na baril, ang pinakamalaking sa mundo,
na maaaring maghatid isang solong 15,000-pound broadside.
Medyo mabilis din siya,
dahil siya ang unang barkong pandigma na gumamit ng mga boiler na pinapagaan ng langis.
Pati presensya niya nadagdagan ang tempo ng karera ng armas,
tulad ng ngayon ang bawat iba pang hukbong-dagat ay nais isa sa mga sobrang dreadnought na ito,
ngunit ang oras ay tumatakbo.
Ang mga tensyon sa Europa ay napatalas din ng kaalaman
ng mga potensyal o naisip na mga kaaway na naghanda ng mga detalyadong plano sa digmaan.
Ang mga masalimuot na plano naiwan ng kaunti sa pagkakataon
at may kasamang mahigpit na mga timetable ng mga paggalaw ng tropa
at maingat na inihanda ang mga listahan ng mga layunin.
Sentral sa pagpaplano ng mga paggalaw ng tropa ay ang mga kalsada at ground network ng Europa.
Sa Digmaang Franco-Prussian,
ang mga Prussian ay kumilos mabilis at epektibo,
gamit ang mga network ng tren upang mabilis na maghatid ng mga pwersa
sa kung saan sila kailangan,
habang ang mga tren ng Pransya ay nanatiling walang ginagawa, nakulong sa isang gridlock sa kanilang mga terminal.
Masasabing, ang pinakakontrobersyal na plano ay ang Schlieffen Plan ng Germany.
Inihanda ang plano ni Alfred von Schlieffen,
sino si Chief ng German Great General Staff
mula 1891.
Ang plano, na inilathala noong 1905,
ay ipinaglihi laban sa isang backdrop ng pagkubkob,
kasama ang France sa kanluran at Russia sa silangan.
Ang plano ay naka-timetable, sa minutong detalye,
ang pagpapakilos ng 1 milyong kalalakihan sino ang makakatalo sa France sa loob ng 42 araw
bago tumungo sa silangan upang talunin ang mga Ruso.
Ipinapalagay na ang Russia magtatagal ng ganito katagal bago magpakilos
dahil sa sobrang lawak ng bansa.
Ang sentro ng matagumpay na kinalabasan ng plano
ay isang swinging attack na pumasok mula sa kanluran ng Paris,
habang ang pangunahing pwersa ay bumaha sa kabila ng hangganan ng Belgian at Luxembourg
sa hilagang-silangan ng kabisera ng Pransya.
Ang plano, para sa lahat ng detalye nito, ay may depekto sa dalawang bilang.
Una, ang pinakamabilis at pinakamadaling ruta sa Paris ay mula sa hilaga,
na nangangahulugan na dumaan sa neutral na Belgium,
kung saan mga kuta ay medyo magaan.
Pangalawa, ipinalagay ni Schlieffen na ang pakikilahok ng British ay magiging minimal,
limitado sa pagprotekta ang mga channel port sa pinakamahusay.
neutralidad ng Belgian ay dapat na garantisadong
sa pamamagitan ng internasyonal na kasunduan nilagdaan noong 1839 ng Britanya at Alemanya,
bukod sa iba pa.
Sa mga taon bago ang digmaan,
Mga kahalili ni Schlieffen nakikialam sa programa.
Nang dumating ang digmaan noong Agosto 1914,
nabigo ang mga Aleman upang manatili sa kanilang master plan.
Fatally, nabigo sila upang pakinggan ang namamatay na mga salita ni Schlieffen:
"Panatilihing malakas ang kanang pakpak."
Ang resulta ay iyon sa kabila ng unang tagumpay,
hindi nila mapakinabangan ang kanilang mga natamo.
Kaya, obligado ang mga Aleman upang magpatibay ng isang nagtatanggol na postura
hanggang sa tagsibol ng 1918.
Kaalaman sa Schlieffen Plan's pagkakaroon at ilan sa mga nilalaman nito
ay nakababahala para sa mga Pranses at pinalakas lamang ang kanilang paranoya.
Isang serye ng mga plano sa digmaan ang ginawa, na nagtatapos sa Plano 17,
natapos noong tag-araw ng 1914.
Ang pangunahing layunin ng France ay ang muling pagkabihag ng Alsace at Lorraine.
Naniwala ang mga French planner na ang nakakasakit na espiritu lamang
maaaring manalo sa araw.
Kaya, sa pamamagitan ng pag-mount isang walang humpay na pag-atake sa Alsace,
umaasa silang madaig ang mga Aleman,
pinipilit silang kumuha ng mga reserba mula sa kanilang iba pang mga harapan.
Anong Plano 17 ang hindi nakilala
ay ang pwersang Pranses ay massed ang layo mula sa pinakamahirap
kung saan darating ang pag-atake ng Aleman.
Hindi ito maaaring maging mas masahol pa para sa mga Pranses o mas mabuti para sa mga Aleman.
France at Germany, tulad ng lahat ng mga pangunahing nakikipaglaban,
nagkaroon ng malalaking nakatayong hukbo bilang resulta ng conscription.
Ang pagkakaroon ng napakaraming hukbo,
kasama ang Timog pagtataboy sa mga plano sa digmaan,
idinagdag lamang sa kapaligiran ng kawalang-tatag.
Sa sandaling ibinigay ang utos para sa pagpapakilos,
mahigit 3 milyong lalaki ang lilipat sa dalawang bansang ito lamang.
Ito ay isang karaniwang paniniwala sa mga pinuno ng militar at pulitika,
at maging ang pangkalahatang publiko,
na ang mga talaorasan na nagpalipat ng mga tren at mga hukbo,
kumakatawan sa isang makina na, sa sandaling kumilos,
hindi mapigilan.
Kaya, ang utos na magpakilos naging kasingkahulugan ng isang deklarasyon ng digmaan,
sa halip na isang pasimula nito.
Britain, sa kabilang banda, walang conscription
at umasa sa isang regular na hukbo ng 150,000 lalaki.
Sa pagsiklab ng digmaan,
ang expeditionary force na ito ay dadalhin
sa hangganan ng Pransya kasama ang Belgium,
isang proseso na kakailanganin mga 21 araw pagkatapos ng mobilisasyon.
Sa napakaraming kawalang-tatag sa rehiyon, ito ay isang oras lamang
bago ang isang bagay nagdulot ng digmaan sa buong Europa.
Noong panahong iyon, ipinapalagay na ang isang digmaan ay tatagal lamang ng ilang linggo
o posibleng buwan.
Walang nakaisip ng apat na taon ng patayan na nasa unahan.
Ang kislap na nagpasiklab sa Unang Digmaang Pandaigdig ay sinibak noong Linggo, Hunyo 28, 1914.
Ang tagapagmana ng Austro-Hungarian Empire, Archduke Franz Ferdinand,
at ang kanyang asawang si Sophie ay bumisita sa Sarajevo,
ang kabisera ng Serbia.
Gavrilo Princip, miyembro ng isang Serbian nationalist group,
ay iniharap sa hindi inaasahang pagkakataon
upang maakit ang pansin sa kanilang layunin.
Habang nakatalikod ang driver ang kotse ng mag-asawang imperyal sa paligid
matapos ang maling pagliko,
Inilabas ni Princip ang kanyang pistola at nagpaputok ng dalawang beses, pinatay si Franz Ferdinand at ang kanyang asawa.
Kung ang Austria ay gumawa ng agarang aksyon,
ang natitirang bahagi ng Europa malamang nakiramay.
Sa halip, nagkaroon ng prevarication sa Vienna hanggang makalipas ang apat na linggo,
kapag naglabas ng imposibleng ultimatum
na kahit ang German chancellor, Theobald von Bethmann Hollweg,
masyadong malupit ang iniisip.
Bilang tugon, nagsimulang magpakilos ang Russia ang kanyang pwersa bilang suporta sa kanyang kaalyado sa Serbia.
Germany, na nagbigay ng katiyakan sa kanyang Austrian na kaalyado
na ang kanilang suporta ay hindi natitinag, nagsimula na ring magpakilos.
Para sa mabuting sukat, hiniling niya na manatiling neutral ang France
at, bilang isang gawa ng mabuting pananampalataya, ibigay ang mga kuta sa kanilang magkabilang hangganan.
Hindi matanggap ni France at nagdeklara rin ng ganap na mobilisasyon
huli sa hapon ng Hulyo 31.
Noong Lunes, Agosto 3, Nagdeklara ng digmaan ang Germany sa France.
Kasabay nito, ang mga Belgian ay tumanggi sa isang kahilingan ng Aleman
para dumaan sa kanilang bansa.
Sa Britain, noon ay August Bank Holiday.
Maraming tao ang nagpunta sa kanilang bakasyon,
walang kamalayan sa sakuna iyon ay nagsisimula nang bumukas.
Noong Martes, ika-4, tumawid ang hukbong Aleman sa Belgium
bilang Schlieffen Plan ay inilagay sa paggalaw.
Hiniling ng Britain isang agarang pag-withdraw ngunit hindi pinansin.
Chancellor Bethmann Hollweg ibinasura ang kasunduan ng Britain sa Belgium
bilang isang pirasong papel lamang.
Sa hatinggabi, Nagdeklara ng digmaan ang Britain sa Germany.
Ang France ay nagpakilos ng mahigit 1.7 milyong kalalakihan, inorganisa sa limang hukbo,
at dinala sila sa hilagang-silangan na hangganan nito.
Nagdala ang Germany ng 1.5 milyong lalaki, inorganisa sa pitong hukbo
sa mga hangganan ng Pransya at Belgian.
Karagdagang 200,000 ay ipinadala sa East Prussia
upang ipagtanggol laban sa isang pag-atake ng Russia.
Ang mga Ruso, ayaw maghintay para makikilos ang kanilang malawak na hukbo,
nagsimulang sumulong sa East Prussia na may dalawang hukbo, bawat isa ay may 300,000 tauhan.
Ang mga British ay nasa likod ng iskedyul, ngunit dahil mas maliit ang kanyang hukbo,
hindi ito nagtagal.
Ang British Expeditionary Force, o BEF, na tumulak sa France
binubuo ng dalawang army corps at isang dibisyon ng kabalyero,
sa kabuuang 150,000 lalaki.
Ang BEF ay kumuha ng mga posisyon sa kahabaan ng Mons-Condee Canal
sa loob lang ng Belgium.
Kasunod iyon ng maikling interlude ng lima hanggang sampung araw,
habang dinadala ang mga gamit at ang mga tropa ay pinigil
at nagmartsa sa paglalakad sa kanilang panimulang posisyon.
Ang pagsulong ng mga Aleman huli na sa iskedyul
dahil sa masiglang depensa itinayo ng isang maliit na hukbo ng Belgian,
200,000 lalaki.
Kinailangan ng mga Aleman na ilabas napakalaking howitzer
upang bayuhin ang mga kuta ng Belgian sa ilang malaking halaga sa buhay.
Ang mga kahihinatnan ng kailangang baguhin ang timetable,
lalo na sa pinakamahalagang kanang pakpak,
ay magkakaroon ng malubhang epekto sa mga sumunod na linggo.
Ang pangunahing kampanya ng digmaan nagsimula sa labanan ng mga hangganan.
Limang pagkakasala ang inilunsad ng mga Pranses sa ilalim ng utos ni Joseph Joffre.
Ang sampung araw kung kailan ang mga laban ay nakipaglaban ay upang mapatunayang magastos.
Mahigit 300,000 sundalong Pranses ang napatay.
Ang mga labanan sa Mulhouse, Lorraine, ang Ardennes, Charleroi,
at ang Mons ay inilunsad higit pa o mas kaunti nang sabay-sabay
at minarkahan ang banggaan ng parehong French Plan 17
at ang German Schlieffen Plan.
Sa mga kulay na iniladlad at mga banda na tumutugtog, inilunsad ng mga Pranses ang kanilang mga unang pag-atake,
kasama ang infantry na sumusulong may mga bayoneta na naayos.
Ang pambungad na pag-atake sa Mulhouse ay matagumpay,
tulad ng mga pambungad na pag-atake sa Lorraine,
ngunit ang mga Aleman ay umaatras lamang upang akitin ang French infantry sa mga bitag
kung saan sila maaaring sabog sa pamamagitan ng mga machine gun at mabibigat na artilerya.
Sa pagtaas ng kanilang ganting atake, nagtagumpay ang mga Aleman
sa pagmamaneho ng Pranses bumalik sa kanilang panimulang posisyon,
ngunit isang French reconnaissance aircraft nakita ang pagbuo ng Aleman
at kaya naghanda ng sapat na pagtatanggol.
Nang sumalakay ang mga Aleman noong ika-24 ng Agosto,
hindi nila nagawa upang gumawa ng makabuluhang mga pakinabang.
Sa kabila ng paulit-ulit na pagtatangka, hawak ang linyang Pranses,
humahantong sa pagkapatas at digmaang trench.
Kasabay ng pag-akyat ng mga Aleman ang kanilang kontra-opensiba sa Lorraine,
nag-mount din sila isang malaking pag-atake sa Ardennes,
ang makapal na kakahuyan na lupain na tumatawid sa hangganan ng Franco-Belgian.
Inaasahan ng mga Pranses nakakatugon sa isang malaking puwersa ng Aleman
nang simulan nito ang pag-atake noong Agosto 21,
ngunit hindi tugma ang espiritu ng opensibong Pranses
laban sa maayos na pagkakalagay machine gun at artilerya.
Sa loob ng dalawang araw, ang mga hukbong Pranses ay ganap na lumipad,
pinipigilan lamang ang mga Aleman sa Sedan at Verdun.
Samantala, sa Charleroi,
ang mga Aleman ay nagdulot ng kanilang unang pagkatalo sa French Fifth Army,
pinamumunuan ni Heneral Lanrezac.
Nahulaan na ni Lanrezac ang pagbuo ng Aleman sa Belgium,
pero pinigilan siya mula sa pagpapalawak ng kanyang hukbo sa hilaga ni Joffre,
kanyang commander-in-chief.
Sa oras Si Joffre ay pumayag noong Agosto 20,
ang German Second Army ay papalapit kay Nemours.
Bagama't si Lanrezac gustong tumigil sa pag-atake
hanggang sa British Expeditionary Force ay nasa posisyon,
sinigurado na ng mga Aleman dalawang tulay sa kabila ng Ilog Somme.
Dalawang araw ng matinding labanan ang sumunod, kasama ang mga Pranses na tumanggap ng mabibigat na kaswalti.
Sa kanluran, bumagsak ang linya,
paglalantad sa kanang pakpak ng British Expeditionary Force
kay Mons.
Sa balita ng French retreat mula sa Ardennes,
Napilitan si Lanrezac na mag-utos isang pangkalahatang pag-alis ng kanyang mga pwersa.
Sa paggawa nito, malamang na nailigtas niya ang hukbong Pranses
mula sa ganap na pagkawasak.
Gayunpaman, pinili ni Joffre na gawin siya isang scapegoat para sa mga kabiguan ng Pranses
at para sa kabiguan ng Plano 17.
Sa Mons, ang British at ang Germans nakipaglaban sa kanilang unang laban,
simula noong Agosto 23.
Hindi inaasahan ng mga Aleman upang makita ang BEF,
sa ilalim ng utos ni Sir John French,
habang hinahangad nitong iugnay kasama ang Fifth Army ni General Lanrezac
sa Charleroi.
Si Sir John French ay mayroong dalawang infantry corps
naka-deploy sa isang 40-kilometrong harapan silangan at kanluran ng Mons,
na may kanal sa harap nila.
Ang kanilang silangang bahagi ay halos umabot ang umaatras na French Fifth Army,
ngunit hindi inaasahan ni Sir John French pakikipagpulong sa German First Army
habang hinahabol nito ang umaatras na Pranses, at tiyak na wala sa lakas.
Nahigitan ng mga Aleman ang mga British dalawa sa isa sa infantry at baril,
ngunit ang kanilang pambungad na pag-atake napatunayang nakapipinsala.
Ang British infantryman ay nilagyan na may hawak na magazine na Lee-Enfield rifle,
at siya ay sinanay na magpaputok Tumpak na 15 round bawat minuto.
Bilang resulta, ang mga Aleman ay pinutol nang maramihan.
Sa katunayan, marami ang nag-ulat ng British parang may napakaraming machine gun.
Ganyan ang bilis at katumpakan ng kanilang apoy.
Mataas din ang pagkalugi sa Britanya, mga 1,600.
Napagtatanto na ang BEF ay hindi mapapaginhawa ni Lanrezac,
Nag-utos si French ng retreat.
Pinili ng mga Aleman na huwag humabol dahil marami silang nasawi.
Gayunpaman, nagsimula na ang Great Retreat.
Aabutin nito ang mga hukbong British at Pranses hanggang sa labas ng Paris.
Noong Agosto 26, dalawang corps sa ilalim ng General Smith-Dorrien
ay napilitang lumiko at makipaglaban sa kalaban sa Le Cateau.
Pagod sa kanilang mga araw ng patuloy na pagmamartsa at pakikipaglaban
at malamang na sumailalim mabigat na atake pa rin,
Nagpasya si Smith-Dorrien
magkakaroon sila ng mas magandang pagkakataon ng paggawa ng fighting stand.
Muli, ang kakaibang pinangalanang mga kasanayan sa musketry
ng British infantryman napunta sa unahan.
Ang pagsulong ng Aleman ay sapat na pinabagal
upang paganahin ang British upang ayusin ang isa pang retreat,
ngunit ang gastos ay naging mataas.
Halos 8,000 sundalong British naging casualty.
Ang kanilang sakripisyo, gayunpaman, ay hindi walang kabuluhan,
para sa pagsulong ng mga Aleman sa Paris ay naantala.
Ito ay nasa silangan ng lungsod, sa Marne,
na ang mga pagod na hukbong Allied ay nakapag-mount ng bagong opensiba.
Simula noong ika-6 ng Setyembre,
ang French Sixth Army inatake sa kanang gilid ng mga Germans.
Sa pagliko upang matugunan ang pag-atake, isang 30-milya ang lapad na puwang ay nagbukas,
na mabilis na pinagsamantalahan ng mga kaalyado.
Sa desperadong pakikipaglaban,
6,000 reserbang tropang Pranses ay dinala mula sa Paris
sa batis ng mga taxi.
Ito ay sapat na upang iligtas ang araw,
at lalong lumawak ang agwat sa pamamagitan ng isang biglaang pag-atake
inilunsad ng French Fifth Army noong ika-8 ng Setyembre.
Natatakot sa isang tagumpay ng Allied,
ang German Chief of Staff, Helmuth von Moltke, nag-utos ng retreat.
Umatras sila ng 40 milya
sa mga depensang inihanda nang mabuti sa Ilog Aisne.
Mananatili sila doon para sa susunod na apat na taon.
Ang Labanan ng Marne ay isang madiskarteng tagumpay
para sa mga Pranses at British,
bilang sila ay nagtagumpay sa pagbabalik sa opensiba ng Aleman
at pagbawi ng ilang teritoryo nawala sa mga nakaraang linggo.
Mabisa nitong tinapos ang anumang pag-asa maaaring mayroon ang mga Aleman
ng pagdadala ng digmaan sa Western Front sa isang maagang pagsasara.
Ito rin ang pagtatapos ng digmaan ng kilusan
na nailalarawan ang tunggalian hanggang ngayon.
Mula ngayon, nagkaayos na ang dalawang panig
sa isang lalong pamilyar na pattern ng trench warfare.
Ang mga Aleman, nahukay sa mga handang depensa,
ay kailangang ilipat sa pamamagitan ng mga pag-atake ng Allied.
Ang gastos noon ay mataas.
Ang mga Pranses ay dumanas ng mga 250,000 pagkalugi.
Ang mga Aleman, isang katulad na halaga.
Ang BEF ay nagdusa may karagdagang 12,733 na nasawi.
Samantala, sa Eastern Front, naging maayos ang digmaan para sa mga Aleman.
Sa simula ng Agosto,
dalawang hukbo ng Russia ay sumalakay sa Silangang Prussia.
Ikalawang Hukbo ni Heneral Samsonov ay sumulong mula sa timog-silangan,
at Unang Hukbo ni Heneral Rennenkampf sumulong mula sa hilagang-silangan.
Ang plano ay para sa Unang Hukbo upang makisali sa Eighth Army ng mga Germans
sa ilalim ni Heneral Prittwitz sa isang harap na pag-atake,
habang ang hukbo ni Samsonov nilamon ang mga Aleman mula sa likuran.
Sa simula ay naging maayos ang kampanya, ngunit kinasusuklaman ni Rennenkampf si Samsonov,
at ang kanyang paghihiganti ay ang resulta sa isang malaking pagkatalo
para sa mga Ruso sa Tannenberg.
Ang mga Aleman, alam ang alitan sa pagitan ng dalawang kumander,
na-intercept ang mga hindi naka-code na mensahe sa pagitan ng dalawang hukbo
at sa gayon ay nakapagtakda ng isang bitag para sa hindi sinasadyang Samsonov.
Sa sumunod na aksyon, mga 95,000 Ruso ang nahuli
at 30,000 ang napatay.
10,000 Ruso lamang ang nakatakas.
Binaril ni Samsonov ang sarili
kaysa harapin ang kahihiyan ng pag-uulat ng sakuna.
Ginawa ni Tannenberg ang mga reputasyon ng dalawang heneral ng Aleman
sino ang gaganap sa mga pangunahing tungkulin sa hinaharap ng digmaan,
Paul von Hindenburg at Erich Ludendorff.
Ang mga laban sa unang buwan ng digmaan ay nagkaroon ng pinsala
sa maliit na British Expeditionary Force.
Para kay Lord Kitchener, ito ay tiyak upang tumagal ng hindi bababa sa tatlong taon
at hindi matatapos sa Pasko, bilang popular na opinyon nagkaroon ito.
Tumanggi ang gobyerno upang payagan ang conscription,
kaya nagpasya si Kitchener na mag-capitalize sa mass patriotic fervor
na tumangay sa bansa sa pagsiklab ng digmaan.
Una siyang tumawag ng 100,000 boluntaryo
gamit ang isa sa pinakasikat mga poster ng advertising sa lahat ng oras.
Dumagsa ang mga lalaki sa mga opisina ng pagre-recruit, at ibinaba ni Kitchener ang 100,000 na limitasyon.
Sa pagtatapos ng 1914, mahigit 1 milyong lalaki ay tumugon sa kanyang tawag.
Sa halip na lumikha ng mga bagong regiment,
ang mga bagong recruit ay hinihigop lamang sa mga bagong batalyon.
Sa pagtatapos ng digmaan, ilang mga rehimyento ay mayroong mahigit 40 batalyon.
Marami sa mga batalyong ito
ay pinalaki mula sa mga lalaki may mga karaniwang interes o propesyon,
o na nagmula sa parehong bayan o lungsod.
Sila ay naging kilala sa buong mundo bilang Pals Battalions.
Bagama't ang patakaran ng pagsasama-sama ng mga grupo ng mga lalaki
maaaring gumanap ng papel nito sa pagpapanatili ng moral,
ang mataas na antas ng mga nasawi nangangahulugan na ang buong komunidad
ay natanggal ng kanilang mga lalaki pagkatapos ng digmaan.
Ang problema sa Kitchener's New Army
ay kagamitan, damit, at pagsasanay sa kanila.
Karamihan sa mga regular na opisyal ay ipinadala sa France,
kaya nag-aalok ng tulong mula sa mga dating sundalo ay malugod na tinanggap,
kahit na ang ilan ng kanilang kaalaman ay luma na.
Ang ibang mga opisyal ay nagmula sa mga pampublikong paaralan, Mga Officers' Training Corps.
Nakakuha sila ng pansamantalang komisyon at kilala ng mga regular,
sa halip nanghahamak, bilang pansamantalang mga ginoo.
Kapos din ang mga riple,
kaya ang mga maagang drill ay kailangang isagawa gamit ang mga walis.
Sa France, ang BEF ay nakikipagbuno gamit ang bagong istilo ng pakikidigma.
Nagsimulang maglinis ang mga kanal ang kanayunan ng Pransya
mula sa hangganan ng Switzerland hanggang sa North Sea sa Belgium.
Natutunan ng BEF, halimbawa,
na naghuhukay ng mga kanal sa mga pasulong na dalisdis ng mga burol
ginawa silang mas madaling i-target ng mga tagamasid ng artilerya ng kaaway.
Kaya, nagsimula na silang maghukay sa reverse side ng slope.
Ito ay noong taglagas
na ang digmaan sa Western Front naging mobile na naman.
Ang bawat panig ay nagsimula ng isang serye ng mga maniobra patungo sa hilaga
sa pagtatangkang lampasan ang iba.
Ito ay naging kilala bilang ang Race to the Sea, ngunit ang resulta ay higit na pagkapatas.
Ang BEF ay natagpuan ang sarili na nakasentro
sa sinaunang Belgian cloth town ng Ypres.
Hindi mabigkas sa karamihan ng mga British Tommies,
ito ay naging pangkalahatang kilala bilang Wipers.
Ito ay naging isang pangalan na magkasingkahulugan na may kamatayan at pagkawasak
at isang eksena ng ilan sa pinakamasamang labanan sa Western Front.
Ang paligid ay mababa at malabo,
at basa ang klima.
Bilang resulta, hindi maubos ang tubig
at ang mga kanal ay hindi maaaring hukayin nang malalim nang hindi nakatagpo ng mas maraming tubig.
Ang mataas na lupa doon sinakop ng mga Aleman,
iniiwan ang mga posisyon ng British na nakalantad
na kailangang itayo ang mga screen ng canvas sa pagtatangkang takpan ang mga paggalaw ng tropa.
Hindi makagawa ng anumang pag-unlad sa France,
nagpasya ang mga Aleman na subukan at sumuntok sa BEF sa Ypres.
Alam ng British na walang mga reserba sa likod nila,
at kung ang mga Aleman ay makalusot, maaari nilang kunin ang mga port ng channel
at pinutol ang komunikasyon ng BEF kasama ang Britain.
Inihagis ng magkabilang panig ang lahat na maaaring maligtas sa labanan.
Tulad ng sa Britain, nagkaroon ng rush ng patriotic fervor
sa buong Alemanya sa pagsiklab ng digmaan.
Ang mga unibersidad ay walang laman
bilang libu-libong kabataan, nagmadaling magboluntaryo ang mga idealistikong lalaki.
Sa Ypres, namatay sila sa kanilang libo-libo, pinutol ng nakamamatay na British rifle fire
habang sumusulong sila sa hanay ng masa, parang nasa parade ground.
Nakilala ito sa Germany bilang Der Kindermord bei Ypern,
o ang Massacre ng mga Bata sa Ypres.
Nagtagal ang unang Labanan ng Ypres mula kalagitnaan ng Oktubre hanggang kalagitnaan ng Nobyembre.
Ang lumang British Army namatay sa putik ng Flanders,
mga lalaking may karanasan ay labis na mami-miss
sa mga darating na laban.
Mga 25,000 sundalong British ang namatay at 50,000 German din ang namatay.
Inutusan ng Kaiser ang kanyang hukbo
upang lumakad sa ibabaw ng General French hamak na maliit na hukbo.
Ito ay isang pangalan na nananatili.
Sa hinaharap, upang maging isang Matandang Contempt ay upang mag-utos ng paggalang.
Magkabilang panig, pagod at bigo
sa kanilang kawalan ng kakayahan upang makagawa ng anumang tagumpay,
tumigil sa pagdila sa kanilang mga sugat.
Ang ilan ay binigyan ng ilang araw na bakasyon,
ngunit ngayon ay malinaw na ang digmaan hindi matatapos sa pasko.
Sa dagat, ang digmaan ay din maliit na pag-unlad.
Nagsimula na ang Unang Digmaang Pandaigdig sa bahagi dahil sa naval arms race
sa pagitan ng Britain at Germany,
ngunit sa pagtatapos ng 1914, ni fleets ay naghatid ng isang mapagpasyang resulta.
Sa Coronel, sa baybayin ng Timog Amerika,
isang maliit na puwersa ng pagsalakay ng Aleman ang naghatid
ang unang pagkatalo ng Royal Navy sa mga siglo.
Naging mabilis ang paghihiganti,
at ang mga raiders ay nahuli at lumubog sa Falkland Islands.
Ang kaganapan na yumanig sa British
ay ang pag-atake ng Aleman sa Scarborough, Hartlepool, at Whitby,
noong Disyembre 16, 1914.
Kahit na ang Royal Navy alam ang paparating na pagsalakay,
Admiral Franz von Hipper nagawang pangunahan ang kanyang puwersa
upang i-mount ang kanilang pag-atake.
Sa humigit-kumulang 8:10, sa umaga ng Disyembre 16,
ang mga baril ay nagpakawala ng kanilang pambobomba.
Sa oras na ito ay natapos, ang pag-atake ay nag-iwan ng 137 sibilyan na patay
at 592 pang sugatan.
Para lumala pa, Nakaalis si Hipper,
bagama't nasira ang kanyang mga barko
sa pamamagitan ng artilerya mula sa dalawang baterya sa baybayin.
Isang galit na galit na British public ngayon ay humihingi ng mapagpasyang aksyon.
Samantala, sa France, ang mga Allies ay naglunsad ng kanilang unang opensiba
mula noong simula ng trench warfare sa taglagas.
Ang mga linya ng trench nagkaroon ng higit pa o hindi gaanong nagpapatatag,
ngunit si Joffre, ang French commander-in-chief, gustong manalo ng mabilis sa digmaan.
Ang opensiba ay dapat ilunsad laban sa buong linya
mula Nieuport sa Belgium hanggang Verdun,
sa buong Artois at mga rehiyon ng Champagne.
Sa kaganapan, ang Winter Offensive ay pangunahing nakadirekta
laban sa German salient sa Saône,
na bumagsak sa gitnang France,
at isang mas maliit na kapansin-pansin na umiral karagdagang timog sa Saint-Mihiel.
Ang plano ni Joffre ay umatake ang Ikatlong Hukbo ng Aleman
na may isang numerical superior force
sa Saône salient sa hilaga at timog na mga gilid nito.
Isa pang pag-atake sa Ardennes ay ilulunsad
na may layuning putulin linya ng pag-urong ng mga Aleman.
Isang serye ng mas maliliit na pag-atake nagsimula noong ika-10 ng Disyembre,
na sinundan ng mas mabigat na laban noong ika-20.
Sa kabila ng pagiging outnumber,
ang mga linya ng Aleman ay epektibong nakabaon.
Muli silang nagpakita ang kahigitan ng depensibong digma
sa kasalukuyang estado noon ng nakakasakit na digmaan.
Pag-atake ng infantry sa bukas na lupa paulit-ulit na nabigo
sa mukha ng mga pinatibay na posisyon ng machine gun.
Kumbinsido ang mga kumander ng Allied na ang infantry ay maaaring manaig,
lalo na sa kanilang pinaniniwalaan na ang Eastern Offensive
laban sa mga Ruso ay humihila ng mga batalyon palayo sa France.
Para sa mga sundalong sumilong sa kanilang mga kanal, kaunti lang ang ibig sabihin ng mga malalaking estratehiya.
Nang malapit na ang Pasko, bumalik ang kanilang mga kuta.
Ang nakakapagod na optimismo ng Agosto,
kapag naniwala ang lahat matatapos na ang lahat sa Pasko,
ay napalitan ng malungkot na realisasyon
na malamang ang digmaan para tumagal ng mas matagal.
Sa Araw ng Pasko, iniwan ng mga sundalo sa magkabilang panig ang kanilang mga trenches
at nagkakilala sa walang tao na lupain upang makipagpalitan ng sigarilyo at mabuting kalooban.
Ito ay isang bagay na mga sundalo sa paglipas ng mga siglo ay nagawa,
ngunit sa pagkakataong ito, ito ay nagdagdag ng kabagsikan ibinigay ang hindi pa naganap na pagpatay
nararanasan ng magkabilang panig.
Bagama't matataas na opisyal sinubukang pigilan ang gayong pagkakapatiran,
ang Christmas truce, gaya ng nalaman, tumagal buong araw sa ilang sektor,
at mas mahaba pa sa iba.
Nang matapos ang pagdiriwang,
bumalik ang mga tropa sa kanilang mga trenches upang ipagpatuloy ang digmaan.
Marami siguro ang umasa na uuwi na sila sa susunod na pasko.