Historia Wehrmachtu.
W 1939 roku niemiecka armia regularna była tzw najsilniejsza siła militarna na świecie.
Nie wynikało to przede wszystkim z wyższość materiału,
Ale ówczesna propaganda bardzo skuteczna,
Ponownie rozwinął ten mit bardzo obecny dzisiaj.
Prawdziwy powód jest należny niemieckiej tradycji wojskowej.
co oznaczało, że nawet w czasach pokoju przywódcy wyprzedzali swoje czasy.
I ten narodowy patriotyzm wspierał jego militarne aspiracje.
Podstawa tej machiny wojennej wraca do tradycji poborowych,
Pochodzący sprzed I wojny światowej.
Kiedy przywódcy wojskowi myśleli, że ich armia jest niezniszczalna.
Taka postawa potęguje niechęć stworzony przez traktat wersalski,
Co między innymi ograniczało drastycznie armia niemiecka,
Stwórz ruch militarny których skutki były widoczne,
Na długo przed przyjazdem Potęga Hitlera w 1933 r.
Ograniczenia traktatu wersalskiego, w szczególności na temat uzbrojenia,
skłania do refleksji nad rozwojem nowe materiały i nowa taktyka,
Kto, gdy nadejdzie czas, da armię skuteczne w bardzo krótkim czasie.
W rezultacie w latach 20. i 30.
Opracowano wiele materiałów w cywilnym przebraniu,
Co sprawiło, że nie zaśmiecać starym sprzętem.
Samochody i ciężarówki mogą być szybko przerobione na pojazdy terenowe.
Wyposażony w skuteczną broń, która była w rozwoju,
I otwarcie przetestowane w sąsiednich krajach.
Kiedy więc Hitler doszedł do władzy i postanowił stworzyć armię Wehrmacht,
który zgromadził armię, Luftwaffe i Kriegsmarine,
Fundamenty były już założone.
Rozwój czołgów walka była powolna,
Jak artyleria i samoloty które są materiałami trudnymi do ukrycia,
Raz złożony.
Ale inny sprzęt był gotowe do wyprodukowania.
Organizacja i planowanie nie został uśpiony,
Zgodnie z powojennymi ograniczeniami i zostały pilnie wznowione,
w okresie międzywojennym.
Niemiecki sztab generalny podchwycił te pomysły wieści od kapitana Anglii Liddella Harta,
Który stał się adwokatem siły opancerzony jak grot włóczni.
Niemieccy generałowie byli głęboko pod wrażeniem jego pomysłów,
I rozwinął je, dodając samolot szturmowy.
Ten nowy styl walki został nazwany Blitzkrieg lub Blitzkrieg.
Podstawowa koncepcja tej armii należał do Wehrkreise,
Strefy dystrybucji jednostek.
W 1939 roku było ich 18, podzielonych na sześć grup armii,
Dwa z nich były w Austrii.
Każdy Wehrkreise miał kilka dywizji i tworzących je pułków.
Powstał plan mobilizacyjny do wojny w systemie zastępczym lub systemie zastępczym.
W tym planie każda jednostka czasu pokoju miał dwie części.
Jednostka aktywna, gotowa do walki,
I kto zawsze miał materiał zastępczy w swoich podstawach.
To umożliwiło mobilizację szybko rezerwiści,
W celu zorganizowania rekrutacji, przeprowadzać szkolenia,
I dystrybucja materiał zastępczy
oraz odbioru i przetwarzania rannych lub rekonwalescencji personelu.
Zgodnie z tym schematem, gdyby wojna stała się nieuchronna,
Bataliony drugorzędne mogą być upoważnionym,
I wyposażone bez pułapek mobilizacyjny.
A dodatkowe bataliony mogłyby zostać przeszkolony bardzo szybko później.
W praktyce system ten był elastyczny.
A w chwili wybuchu działań wojennych
Mógł wyprodukować cztery fale dywizja piechoty w następującym porządku:
Jednostki czynne, rezerwiści, wojska terytorialne i nowi rekruci.
Po stronie pancernych pięć dywizji oryginały zostały szybko zdubbingowane,
Głównie przez konwersję istniejące lekkie podziały.
System ten pozostał niezmieniony do 1942 r., kiedy po pierwszej kampanii rosyjskiej,
szereg jednostek zastępczych znajdowały się w pobliżu teatru działań,
a nie w swoich bazach w Niemczech.
Ponadto pojawiły się nowe jednostki powstały tam, gdzie były potrzebne.
Pod koniec 1942 r. wojsko było stać się tak dużym i tak skomplikowanym,
Że system Ersatz został porzucony.
Stara siedziba dywizji stały się ośrodkami rekrutacyjnymi,
Z nowymi jednostkami napędowymi zorganizowane w pułki i bataliony.
W 1943 roku niektóre z tych jednostek były zorganizowana na froncie rosyjskim jako dywizja,
uzbrojony i wyposażony do misji przeciw powstaniu.
Ich odpowiedzialność została przeniesiona od dywizji Ersatz do jednostek bojowych.
Wszystkie siły zbrojne były kontrolowane przez kwaterę główną Führera.
przez OKW, Oberkommando der Wehrmachtu,
Którego naczelnym dowódcą był Hitler.
Grupy armii były kontrolowane przez OKH, Oberkommando RS,
który miał dwanaście działów,
Każdy ponosi odpowiedzialność sektora armii.
System był elastyczny i było to możliwe organizować lub modyfikować,
Ilość i rodzaj szkoleń wojowników na każdym poziomie.
Dla wojska było ich czterech rodzaje szkolenia podstawowego.
Panzer, piechota, oddziały górskie,
i powietrzne.
W przypadku Korpusu było ich sześć.
pancerny, piechota,
Oddziały górskie, powietrznodesantowe,
Dowódca Korpusu i Rezerwy.
W praktyce każdy mógłby się zintegrować elementy innego szkolenia,
gdyby wymagała tego sytuacja.
Wojska dołączone do poziomu armii lub korpusu,
były jednostkami wyspecjalizowani bojownicy.
OKH udostępnił swoje jednostki na stałe,
Do grupy armii, która dowodziła funkcje administracyjne.
Armie miały tych niezależnych jednostek,
W zależności od potrzeb kampanii,
Następnie zostali ponownie przydzieleni tymczasowo do Korpusu.
Jednostki te obejmowały artylerię brygady ciężkie i inżynieryjne,
lub bataliony z wyspecjalizowane jednostki.
Główna jednostka bojowa jako we wszystkich współczesnych armiach,
Był podział.
W miarę trwania wojny,
Konieczne stało się posiadanie garnizonów na terenach okupowanych nowe jednostki.
Utworzono dywizje obrony wybrzeża i doprowadził do powstania nowych jednostek,
Jak dywizje szturmowe czy szturmowe,
Kto miał mniej żołnierzy, ale większa siła ognia.
Istniał również dywizje grenadierów ludowych,
Złożony głównie z wyposażonych cywilów lżejsze niż zwykłe jednostki.
W teorii łańcuch dowodzenia był czysty.
Ale z biegiem czasu nie było tylko ingerencji innych organizacji,
ale sam Hitler to ominął coraz częściej.
Często wydawał polecenia bezpośrednio do dowódców frontowych.
Po 1943 kontrolowany przez OKH jednostki frontu wschodniego,
pozostali znajdują się pod kontrolą OKW.
Organizacja zaopatrzenia w amunicję i usługi administracyjne,
były ogólnie brane pod uwagę jako bardzo skuteczny.
Sekret tkwił w administracji prosty, z kilkoma sferami odpowiedzialności,
ale jasno określone.
I podstawowa struktura, która mogłaby być modulowane zgodnie z wymaganiami,
O sytuacji i możliwościach militarnych maksymalnie wykorzystać lokalne zasoby.
W szczególności dwie funkcje transport i obsługa,
były wyraźnie rozdzielone.
Transport był załatwiony na poziomie dywizji,
I obarczony odpowiedzialnością oficer zaopatrzenia,
Mając do dyspozycji numer znormalizowane jednostki dla swoich konwojów.
Misje transportowe między dywizjami,
zostały rozdzielone między jednostki dostarczane przez kolumny świetlne,
i bojowe jednostki transportowe.
Jednostki obsługi powiązane z pułkiem który miał jednostki specjalne,
Załadunek i rozładunek dostaw,
I były kontrolowane przez sekcje specjały administracyjne.
Zawiera wszystkie główne jednostki sekcje napraw i konserwacji.
Radzenie sobie z sytuacjami kryzysowymi i podziałami miał firmy warsztatowe,
dla głównych operacji.
Jeśli znaczenie napraw przekroczył je,
Powierzono je armii, która je utrzymywała bardzo dobrze wyposażone jednostki obsługowe,
w stanie wyruszyć prawdziwe rekonstrukcje.
Podział był w ogóle Armie II wojny światowej
największa ukonstytuowana jednostka, z szeroką gamą broni,
i zdolny do samodzielnej pracy.
Główne oddziały były normalnie wyspecjalizowane jednostki,
służy do dodawania wsparcia podczas określonej operacji.
Oddziały armii były ważne jednostki,
Ale kto nie miał zdolności działać samodzielnie.
Podział mógłby przynajmniej teoretycznie,
zaspokajać własne potrzeby.
W skład której wchodziła jednostka rozpoznawcza,
Jednostki inżynieryjne, często wyposażone do proste operacje krzyżowania,
Piechota czterech i dziewięciu batalionów,
Pułk Artylerii i Oddziały wsparcie zaopatrzeniowe i dyscyplinarne,
aby mógł zostać na boisku.
Dodatkowo może wystąpić tzw lub więcej jednostek pancernych,
dostarczanie mocy w ataku, jeśli to konieczne.
Największa jednostka w dywizji jest pułk.
Z grubsza odpowiednik angielskiej brygady podzielone na kilka abteilungen.
Jednostki o równoważnej wielkości lub większy niż batalion,
były zwykle klasyfikowane jako abteilungen i termin brygada,
Zarezerwowane dla grup dwa lub więcej pułków.
W armii niemieckiej, regularne dywizje bojowe,
ostro z tym kontrastował na którym opierał się Blitzkrieg.
W tej taktyce zastosowano m.in ograniczona liczba dywizji uderzeniowych.
Bardzo dobrze wyposażony, wspierany przez mniejsze formacje piechoty,
ale zmechanizowany dla szybkie następstwo ataku.
Główną przeszkodą było to, że ze względu na ograniczone możliwości przemysłu niemieckiego,
koncentracja jej elitarnych oddziałów pozostawił niewielką nośność,
i uzupełnienie dla pozostałych jednostek.
OKH nie brało pod uwagę piechoty tak ważna linia frontu.
Rozważano je z wyprzedzeniem tylko po to, by skonsolidować zyski naziemne,
i okupacji terytorium wroga,
W celu utrzymania ograniczonych obszarów z linii frontu.
Zaplanowano więc ich transport głównie koleją,
Jak to często robiliśmy kiedy pierwszej wojny światowej.
Ze względów taktycznych piechota był wyposażony w konie do transportu.
Po przywiezieniu koleją.
Teoretycznie taka darowizna mogłaby być uzupełnione o zarekwirowany sprzęt,
na terenach okupowanych.
Ich broń była bardziej defensywna niż czołgów lub dywizji pancernych,
i nie wymagał żadnego sprzętu wyrafinowany transport.
Ponieważ idea Blitzkriegu była uważane za dobre,
zasada działania tych jednostek transportowane koleją,
uznano za całkowicie zasadne.
Ale straszne zniszczenia, które nastąpiły otwarcie frontu rosyjskiego,
potem ci, którzy cierpieli w Normandii,
sprawił, że podziały nie mogły nie być już używany z taką mobilnością.
Co więcej, raz wyższość zagubiona antena,
Operacje transportowe stały się bardzo podatny na ataki.
Filozofia OKH wymagała a zrównoważony rozkład broni,
z działu na sekcję.
Każdy myśliwiec musiał być w stanie działać jako niezależna siła,
Ale także szybko się kojarzy innym bojownikom,
Bez konieczności redystrybucji broni.
Dzięki temu systemowi żołnierze niemieccy umieli walczyć
pod rozkazami jakiegokolwiek oficera.
W przeciwieństwie do angielskich żołnierzy w zależności od ich jednostki.
Zasada ta miała jednak poważną wadę,
Ponieważ ciężka broń była rozproszone w ramach dywizji.
To było prawie niemożliwe, w przeciwieństwie do Angielska artyleria wtedy niszczycielska,
Aby skoncentrować ujęcia całości artylerii dywizji.
Kolejna osobliwość organizacji dywizje niemieckie,
polegał na tym, że pułki strzeleckie,
Były skutecznymi jednostkami piechoty.
Batalion rozpoznawczy miał przy w ramach ruchomych dywizji piechoty,
żołnierzy na szybkich pojazdach, na motocyklach i transportach żołnierzy.
Mogli więc utworzyć rezerwę telefon komórkowy obsługiwany przez inżyniera.
Walczyli z wojskami i organizowali się jak potężny batalion piechoty,
Z wyposażeniem w ciężką broń.
Byli często najlepszymi żołnierzami w dywizji i specjalizował się w szturmie.
Dywizja Pancerna stanowiła siłę strajk wojsk niemieckich.
Oddział początkowo składał się z dwa pułki czołgów,
I jeden dla piechoty i wsparcia.
Zbiorniki te były głównie Panzery 1 i 2.
W praktyce opancerzony raczej lekko uzbrojony,
ale także pojazdy czeskie i kilka ciężkich pojazdów.
Podczas kampanii francuskiej w 1940 r.
czołgi w końcu zasiały ich dywizje piechoty,
pokazując zagrożenia takiej organizacji.
Dlatego pod koniec 1940 roku dokonano przeglądu bardziej zrównoważona podstawa,
Z pułkiem czołgów, dwa pułki piechoty zmotoryzowanej,
I większe jednostki wsparcia.
Automatyczne działa przeciwpancerne rakiety i artyleria,
Wprowadzano je stopniowo, aby aby zwiększyć siłę ognia.
W przypadku dywizji SS,
Piechota została w dużej mierze wzmocniona.
Organizacja w latach 1941-42,
Składał się z trzech batalionów w składzie dwie kompanie czołgów typu Panzer 2,
I kompania dział Panzer 4 skrót od bliskiego wsparcia.
Później dystrybucja została zmniejszona do dwóch bataliony czterech kompanii.
Jeden z 96 Panzerów 4 i drugi z 96 Panzerów,
Często z dodatkowym towarzystwem czołgów Tigre lub dział szturmowych.
W praktyce, choć ważne starano się,
do pilnowania batalionów Panzer 4 jako silny,
czołgów nigdy nie było dość.
Wiele pojazdów schwytanych i dobrze inne pojazdy zastępcze,
byli zatem zatrudnieni.
Każda armia miała swoją podstawową taktykę i jego plany triumfu na polu bitwy,
a każda armia szczegółowo je modyfikowała,
Albo szerzej kiedy wymagała tego sytuacja.
Od początku wojny polityka generał wojsk niemieckich,
była to tylko ofensywa umożliwił sukces.
I że operacje obronne nie powinny być używany tylko podczas okazjonalnych operacji,
Lub zabezpieczyć obszar, który posłuży jako podstawa do nowej ofensywy.
Zasada ta była częścią tzw Doktryna taktyczna Blitzkriegu.
Zasady te zaowocowały wczesnych latach II wojny światowej.
Ta idea zdominowała wszelkie myśli Armia niemiecka do 1943 r.
Podstawowe taktyki terenowe podzielić na trzy główne etapy.
Pierwszym z nich jest rozpoznanie taktyczne.
Ta praca jest wspólna dla wszystkich armii dopóki nie napotkają sprzeciwu.
Niemcy podzielili w rozpoznaniu operacyjnym,
który zwykle składa się z obserwacja z dużej odległości,
głównie samolotem,
i przeprowadzono rozpoznanie taktyczne od 30 do 40 kilometrów,
przed siłami atakującymi specjalnie zorganizowane jednostki pancerne.
Wreszcie rozpoznanie bojowe w bardzo niewielkiej odległości,
Wykonywany jest podczas podziału porusza się, by zaatakować wroga.
To ostatnie jest najważniejsze.
Zgodnie z zasadami jednostki pancerne,
Pierwsze pchnięcie było jak największe,
Powierzony Batalionowi Rozpoznawczemu dywizje pancerne.
Standardowy patrol składał się trzy pojazdy opancerzone,
działające w formacji skośnej i zakrywając się nawzajem.
Wiodący pojazd służył jako przynęta w pobliżu podejrzanych pozycji wroga.
Raz wystawiony na ostrzał wroga, szybko się cofnęli.
Nawiązywany jest wówczas kontakt,
zasadą było tworzenie lokalna przewaga liczebna,
dzwoniąc do rezerwy piechota batalionowa,
pozwolić jednostkom uznania,
do przejęcia posterunków wroga i dalej w drogę.
Piechota jako taka
Nie był przeznaczony do wykonywania ofensywne misje rozpoznawcze,
Ponieważ te podziały były zaplanowane tylko do konsolidacji pozycji.
Jednak uczestniczyli w niektórych przypadkach.
W tym czasie patrole walki od 15 do 20 ludzi,
ale częściej od 7 do 8 żołnierzy,
wysłano drogę Pierwsza wojna światowa.
Wyposażony głównie w broń automatyczną lub półautomatyczny,
nie byli tam dla brać udział w długotrwałej walce.
Ich misją było branie jeńców.
Koncepcja ofensywna armii niemieckiej miał otoczyć i zniszczyć wroga,
wykorzystując swoją przewagę w siłach pancernych, w sile ognia i zaskoczeniu.
Niemcy szybko nabrali podejrzeń klasyczne ataki frontalne,
które uważali za drogie, zarówno u mężczyzn, jak i pod względem materialnym,
a przede wszystkim bardzo trudne przeprowadzić pomyślnie.
Kiedy było to możliwe, woleli uderzyć na flanki i otoczyć wroga.
Przełom Sedana okazał się skuteczność tej taktyki.
Świat był zdumiony prędkość, z jaką
Niemieckie kolumny pancerne poruszały się.
Jaki był sekret, który pozwolił do tych armii, aby poruszały się tak szybko,
I tak szybko?
Sekret tkwił w organizacji siła uderzenia.
W ślad za wojskami pancernymi bardzo blisko dywizji zmotoryzowanych,
co skonsolidowało boki tak utworzonego korytarza,
a tym samym dozwolone pojazdy wsparcie i zaopatrzenie,
szybko się podnieść.
Było oczywiste, że jeśli sytuacja aliantów chciały zostać przywrócone,
niemieckie kolumny trzeba było ciąć.
17 maja generał de Gaulle zaatakował flankę niemiecką i wziął kilku jeńców.
Ale jego lekkie siły pancerne były tylko niż użądlenie osy przez nosorożca.
Znaczący atak nie miałby nie miał więcej sukcesów.
Oznaczało to po prostu licznik atak na niemieckie korytarze,
nie było możliwe.
Tam, gdzie mieliby to zrobić alianci musiał wyrównać kilka dywizji,
Firm było zaledwie kilka i dostępne bataliony.
Odważna próba cięcia korytarze niemieckie,
Została przeprowadzona przez grupę pancernych raczej wolny angielski na południe od Arras,
Który nie miał siły ognia i który został unicestwiony.
21 maja wojska niemieckie dotarły port w Abbeville nad kanałem La Manche.
Chroniąc ich flankę wzdłuż Sommy,
Niemcy rozgałęzili się na północny wschód.
To była bitwa doskonałej zagłady.
28 maja armia belgijska utknął w małej przestrzeni,
i wyczerpany walką, złożył ręce.
Francuzów i Anglików znaleźli się w rozpaczliwej sytuacji,
oparł się o morze, w porcie w Dunkierce.
Atak, który był normalny kierowane przez co najmniej jedną dywizję,
I teoretycznie rozumiane połączone siły pancerne,
piechota pancerna i zmotoryzowana,
I samobieżne działa szturmowe.
Wcześniej ostrzał artyleryjski zaplanowano msze.
Ale w praktyce Niemcy byli rzadko potrafią skoncentrować swoje strzały,
jak i aliantów.
Ulepszenia kamuflażu
zajął pozycje wroga często pozostawał zamaskowany,
Aż do walki wręcz.
Nawet pułki artyleria dywizji,
były często zdecentralizowane.
A potem zostały zastąpione moździerzami oraz broń szturmowa i wspierająca.
Podstawowym schematem było uruchomienie czołgów atakują w dwóch, a bardzo często w trzech falach.
Z piechotą pancerną na swojej połowie tory, w przerwach,
oraz działa i działa przeciwpancerne szturm na flanki.
Pierwsza fala zabrała większość walki pod jego dowództwem,
zajęcie pozycji przeciwpancernych i nieprzyjacielskiej piechoty,
podczas gdy druga fala i piechota,
robili ogień osłonowy następnie wyczyścił pozostałe pozycje.
Trzecia fala piechoty zmotoryzowanej przybył, aby ustanowić przełom,
I chronić flanki ofensywy, tzw że aktorzy pierwszych 2 fal,
rzucił się na pozycje artyleria wroga,
i uderzyć ich od tyłu.
Miały być czołgi wroga specjalnie zobowiązana,
Przez mobilne jednostki dział szturmowych,
oraz przez jednostki przeciwpancerne Panzerjager i Jagdpanzer.
Masowe ataki piechoty nie było tak wielu,
ale postępował według tego samego schematu.
Kiedy penetracja była możliwa stosując taktykę infiltracji.
Użyliśmy wtedy jednostek atak specjalny,
Aby zająć kluczowe pozycje.
Szczególny nacisk położono na wsparcie artylerii i moździerzy.
Haubice szturmowe były popularne,
Angażowanie broni pomocniczej wroga w zależności od potrzeb.
Brygady Artylerii Szturmowej były również wykorzystywane w ten sposób.
Ale w miarę postępu wojny ich masowe użycie był coraz bardziej wyjątkowy.
Niemcy byli gorsi zwolenników infiltracji.
Byli często zwieńczeni sukcesem,
W szczególności z powodu zamieszanie, które wywołali.
Z drugiej strony, kiedy się zmienili w frontalnej walce piechoty,
Podobnie jak w przypadku Anzio we Włoszech,
Ich skuteczność była znacznie mniej ciekawe.
Operacje obronne nie przewidziana jedynie jako sytuacja tymczasowa,
jako czas poza ofensywą,
Ponieważ zdaliśmy się na łaskę natychmiastowy i gwałtowny kontratak.
Zasadą było schwytanie wroga ponieważ był zdezorganizowany po ataku.
Po 1943 roku stało się jasne, że postawa niezbędna była obrona ogólna,
i taktyki obronnej głębokość została następnie przerobiona,
w oparciu o doświadczenie zdobyte na froncie rosyjskim.
Zasadą było zainstalowanie trzy główne obszary obrony.
Pierwsza strefa składała się z serii zaawansowanych pozycji,
mniej niż kilometr dalej przed głównym obszarem.
Były poza zasięgiem artyleria średnia.
Wśród nich były jednostki lekki i mobilny,
którego rolą było zmuszanie wroga do rozmieszczenia,
i jeśli to możliwe w niewłaściwym sektorze.
Jednostki te nie były wymagane stawić opór za wszelką cenę.
Musieli się wycofać, kiedy misja się skończyła,
prowadzi wroga do następna linia obrony.
Druga strefa, zaawansowana pozycja,
znajdował się zwykle w odległości 200 metrów przed główną linią obrony,
I był osłonięty lekką artylerią.
Składał się z pozycji Osoby przygotowane wcześniej
oddalone od siebie najbardziej możliwe,
Pozwalając na ogień wzajemnego wsparcia,
Dla jednostek piechoty i drużyny używające broni przeciwpancernej.
pułki piechoty z broń dalekiego zasięgu,
karabiny maszynowe lub karabiny,
zajmowane stanowiska alternatywne przygotowane z wyprzedzeniem.
Stąd mogą być szybkie ruchy prowadzili od jednego do drugiego, aby oszukać wroga.
Niemcy byli szczególnie zwolennicy szybkiego ruchu ich moździerza,
co uniemożliwiło ich wykrycie przez wrogich obserwatorów.
W miarę możliwości wszystkie pozycje zaliczki zostały wybrane z pomysłem,
aby ułatwić przejście na emeryturę dyskretny wobec swoich mieszkańców,
przed artylerią zobowiązuje się przeszkodzić wrogowi,
Zająć je po kolei.
Wreszcie trzecia strefa, główny obszar bitwy,
z połączeniem linii frontu kilka ufortyfikowanych punktów.
Te ostatnie ogólnie rozmieszczone na zboczach,
Miał całą linię ognia,
i byli chronieni przynajmniej przez drut kolczasty i miny,
I broniony przez strzelców maszynowych, wspierane przez moździerze i ciężką broń.
Niemcy nie lubili budować te budowle w lesie
ze względu na wydatek energetyczny że to pociągnęło za sobą
ale nad brzegami rzek.
Lubili instalować swoje obrona po stronie wroga,
Co uczyniło rzekę częścią integralną część ich obrony przeciwpancernej.
Być może bardziej niż w jakiejkolwiek innej armii,
Sztuka kamuflażu i posługiwania się nim naturalne przeszkody przed postępami wroga,
Zostały doprowadzone do wysokiego poziomu stopień doskonałości.
Te pozycje obronne zwolniły znacznie wojsk alianckich.
Były też wojska niemieckie zwolennicy dyskretnych odosobnień,
Tak, że alianckie bomby i ostrzał artyleryjski,
często uderzają w puste okopy.
Organizacja wojska i władzy stopień inicjatywy taktycznej,
upoważniony do podoficerów i kadry kierowniczej,
zakładał to szkolenie wiadomości można improwizować,
z dowolnego dostępne jednostki,
A to w celu awaryjnego zatkania otworów.
Te grupy bojowników lub Kampfgruppe,
były integralną częścią taktyka niemiecka.
Ich wielkość wahała się od wielkości firmy piechoty do dywizji.
Ale od 1944 te małe sztuczki taktyka nie była już rozwiązaniem.
Brak mobilności oznaczał, że a linka musiała wytrzymać, aż pękła.
Więc stało się to trudne dokonać kontrolowanej wypłaty,
i linie rezerwowe miały być zostać odtworzony z dala od stanowisk.
Nieoczekiwane rezultaty kampanii przeciwko Polsce w 1939 r.,
ukrywał fakt, że blitzkrieg,
została przeprowadzona zwycięsko jak na tamte czasy normalny sprzęt.
Podczas walk w maju 1940 r. pojazdy opancerzone Francuzi byli w wielu punktach,
lepsze od swoich niemieckich odpowiedników.
Ale organizacja armii francuskiej był nieskuteczny w pracy zespołowej,
i zaskakująca taktyka Niemców.
czas unieważniony teoria Blitzkriegu,
Kto nie okazał się w Rosji najlepszy sposób na wygranie wojny,
chociaż początkowo ta taktyka okazała się skuteczna.
Ofiara przewagi powietrznej i innowacyjna taktyka blitzkriegu,
Polacy jesienią 1939 r.
potem Francuzi i Anglicy osiem miesięcy później zostali pokonani.
Armia niemiecka znalazła się w roli mistrza z Europy Zachodniej,
ukoronowany reputacją duża siła ognia,
I nowoczesny sprzęt.
Brak takiego sprzętu nie został zauważony.
Sukces zamaskował nawet niedociągnięcia niemieckich przywódców politycznych.
W kolejnych latach wyposażenie ulepszone, zarówno ciężkie, jak i lekkie,
wszedł do służby.
czołgi podstawowe, Panzery 3 i 4.
Nowa broń piechoty i wyuczona taktyka,
Byli gotowi na kolej major wojny.
Otwarcie frontu rosyjskiego w czerwcu 1941 r.
Chociaż ta operacja ujawniła Niemcy do permanentnego koszmaru wszystkich sztabów,
Mianowicie wojna na dwa fronty.
Wystąpiła jako wykonalna operacja.
Taktyka pancerna i zadziałały ruchy okrężne.
Wojska rosyjskie zostały zmiecione.
Ale bardzo szybko, dwie słabości, które szkolił armię niemiecką,
Do porażki okazało się.
Na początku stało się oczywiste, że zdolności produkcyjne,
Nie wystarczyło wesprzeć szybko rozwijający się,
Niezbędny w rozległych rosyjskich przestrzeniach.
Sytuacja zaostrzona przez operacje na Bałkanach i w Afryce,
co zmobilizowało resztę dostępne zasoby.
Blitzkrieg nie powiódł się po raz pierwszy,
i ogłosił ostateczną klęskę.
Po drugie, kontrola surowe operacje wojskowe,
ustała 19 grudnia 1941 r.,
Kiedy Hitler objął dowództwo nad armią,
I coraz bardziej ingerował w jego działalność,
co miało fatalny wpływ efektywność wojsk i morale.
Jego obsesja, by nie tracić gruntu okaże się fatalny.
Niemcy nie miały środków potrzebne do prowadzenia długiej wojny.
Klęski pod Stalingradem i Tunezją,
Gdzie całe armie i ich zaginął sprzęt,
zadał nieodwracalne ciosy do potęgi niemieckiej.
Dowódcy na froncie wschodnim mieli zaakceptował powstanie prywatnych armii,
Utworzony przez frakcje reżimu Naziści, jak Waffen-SS,
zbrojne skrzydło partii nazistowskiej.
Najlepszy sprzęt, najlepsi żołnierze,
Najbardziej regularne dostawy były skierowane w stronę tej siły.
Ich dowódca polowy miał bezpośrednia linia komunikacyjna do OKV,
i nie było łatwe do zintegrowania w regularnych armiach.
Byli lojalni wobec Himmlera i Hitlera,
co doprowadziło do walki wewnętrznie w celu ich kontroli.
Ten sam problem wystąpił dla powstały podziały,
ze zbędnym personelem Luftwaffe i Kriegsmarine.
Dywizje te otrzymały wyposażenie ważne i szkoleniowe,
i ich były przywódca miał nadzieję zachować nad tym kontrolę.
Presja polityczna doprowadziła m.in racjonalizacja rozwoju produkcji.
Od 1942 nowy sprzęt, jak na tamte czasy bardzo nowoczesny
zostali przekazani wojsku,
ale nigdy w wystarczającej ilości.
Mimo pewnych młodzieńczych wad,
Obiekty te były lepsze od ich odpowiedniki w armiach alianckich.
I na tym polegała wyższość związana do skutecznej machiny wojennej,
Na czym opierało się przetrwanie niemieckiego żołnierza do końca tej długiej wojny.
Z lądowania w Normandii w czerwcu 1944 r.
Oryginalne wady armii niemieckiej doprowadził go do upadku.
Po pierwsze, brak środków był spotęgowane przewagą powietrzną aliantów,
coraz bardziej pilne.
I nieograniczona podaż sprzęt i sojuszniczą siłę roboczą.
Następnie przewaga powietrzna aliantów została unicestwiona niemieckie systemy obrony strategicznej,
czyniąc ich ważne podziały statycznymi.
Na froncie zachodnim sieć kolejowa nieustannie odcinane nalotami,
uniemożliwił przesunięcie dywizji.
Następnie obrona spoczęła słabo przystosowane mobilne rezerwy.
Siły powietrzne aliantów również są ograniczone zdolności ruchowe swoich rezerw.
Zapasy ropy szybko się zmęczyły,
i nawet pojazdy opancerzone już nie mogły bezpiecznie poruszać się w ciągu dnia.
Ponadto czołgi i jednostki zmotoryzowane,
czasami pozbawione wyposażenia w ze względu na potrzeby frontu rosyjskiego,
zostały zredukowane do systemów krzyżowcy obronni,
który był stabilnym systemem obronnym.
Trudno było przejść jak np Odkryli ją alianci pod Monte Cassino.
Ale po rozbiciu nie było większy opór z tyłu.
Co ważniejsze, wielu trzeba było zrezygnować ze sprzętu
Brak środków transportu.
Na froncie rosyjskim przewaga powietrzna nigdy nie był porównywalnym problemem.
Z drugiej strony klimat ekstremalny i duży odległości utrudniały armii niemieckiej.
Nigdy nie było dość sposobów sprzęt transportowy i bojowy.
Dobrym przykładem był odwrót Niemców podnosząca na duchu walka taktyczna.
Nawet Rosjanie stosowali taktykę blitzkrieg za ofensywę z 1945 r.,
podczas gdy linia frontu była utrzymana.
Być może najbardziej imponujący fakt o armii niemieckiej,
było to, pomimo ingerencja polityczna,
o jego stratach i niemożliwości aby zaspokoić ich potrzeby,
Pozostał spójną organizacją do samego końca wojny.
Było to częściowo związane ze wzrostem mobilizacja pracowników cywilnych,
zaspokoić potrzeby pracy i zdolności przemysłu niemieckiego,
utrzymanie wysokiego poziomu produkcji, nawet pod bombardowaniem aliantów.
A móc to było nie lada wyzwaniem zamontować mobilne siły kontrataku,
wielkości i jakości tego, co próbowano odeprzeć aliantów w Ardenach,
w grudniu 1944 r.
Atak nastąpił w najdalszym punkcie słaby z alianckich linii,
z wojskami niemieckimi trzykrotnie przewyższała liczebnie wojska amerykańskie.
Jak zwykle Tang szóstego i piąta armia pancerna,
poprowadzić atak ze swoimi czołgami Tiger i Royal Tiger.
Plan mógł się udać.
Z mgłą byli alianci nie można wezwać wsparcia lotniczego,
aw ciągu pierwszych 24 godzin piąta armia pancerna posunęła się o ponad 30 km,
w liniach amerykańskich.
Ale 23 grudnia pogoda się poprawiła i alianckie siły powietrzne interweniowały masowo.
Na ziemi napotkały niemieckie czołgi coraz większy opór,
zwłaszcza w Bastogne.
Jeśli miasto i jego liczne drogi, idąc we wszystkie strony,
został zdobyty podczas pierwsze dni ofensywy,
siły niemieckie byłyby w stanie zaatakować obronę Saint-Vith od tyłu.
I dotrzeć do Mozy bez sprzeciwu.
A więc druga dywizja pancerna uderzyć na Bastogne od północy,
przybywających bardzo blisko Mozy.
Ale brakowało jednostki wsparcia, skierowany do zdobycia miasta,
i z kim musiał się zmierzyć kontratak Pattona,
Kto przerwał oblężenie Bastogne, 26 grudnia.
Jak skała pośrodku bystrza,
Bastogne skoncentrował niemiecki atak.
Jeśli miasto upadło, niemiecki atak wszedłby głębiej,
a ziemia będzie znacznie trudniejsze.
Podczas gdy Niemcy stracił inicjatywę,
Amerykanie rozpoczęli kontratak.
Pod koniec stycznia br. bitwa dobiegła końca.
Alianci dotarli granicę niemiecką.
Zakład był przegrany.
Wehrmacht został pokonany i kapitulacja Niemiec,
podpisany 8 maja 1945 r.
Sojusznicza Rada Kontroli uchwalił ustawę,
oznaczający rozwiązanie Wehrmachtu 20 sierpnia 1946 r.,
podpisanie śmierci armii niemieckiej.