นี่เป็นหนึ่งในเรื่องราวที่น่าเศร้าที่สุด นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
เมื่อสงครามเปลี่ยนไป เพื่อประโยชน์ของพันธมิตร
และฝรั่งเศสก็เปิดอยู่ กำลังจะปล่อยตัว
มีนักโทษหลายร้อยคน เริ่มดำเนินการเมื่อต้นฤดูร้อน พ.ศ. 2487
บนรถไฟไปตูลูส ทิศทางดาเชา
- เป็นเรื่องราวของผู้ชายเพียงไม่กี่คน
ที่จะสังหารพลเรือน ในช่วงสัปดาห์
ขบวนเนรเทศทางการเมืองครั้งนี้ เป็นหนึ่งในรถไฟขบวนสุดท้าย
มุ่งหน้าไปยังค่ายมรณะ
เหนือสิ่งอื่นใดการเดินทางของเขาจะใช้เวลา 2 เดือน
ที่ยาวนานที่สุดของสงครามโลกครั้งที่สองทั้งหมด
57 วันแห่งนรก
- เรากำลังจะบ้าแล้ว
เสียงถูกตัด, เสียงปืนกล, การยักยอก, การก่อวินาศกรรม,
รถไฟยังคงหยุดอยู่ หายไปและปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เพื่อแอบเข้าไปตรงกลาง แนวหน้า.
- รถไฟควรจะหยุด 20 ครั้ง และ 20 ครั้งก็ยังผ่าน
- นั่นเป็นเหตุผลที่เราเรียกมันว่ารถไฟ ผี เพราะไม่ได้รายงานที่ไหนเลย
ทำไมต้องเยอรมัน นาซีวุ่นวายไปหมด
เธอยังคงเนรเทศนักโทษของเธอต่อไปหรือไม่?
- ความมุ่งมั่นของพวกนาซีที่จะเป็นผู้นำ ขบวนเนรเทศเหล่านี้ไปจนสุดทาง
เป็นเพียงเรื่องที่น่าทึ่ง เขาออกไปแล้ว คำถามของการให้โอกาสพวกเขา
พวกเขาเป็นใครถึงได้มีมากขนาดนี้ มีคุณค่าในสายตาของ H**** เหรอ?
รถไฟผีจะใช้เวลา -เขามุ่งหน้าสู่การเนรเทศ
ที่ใหญ่ที่สุดบางส่วน นักสู้ต่อต้านจากฝรั่งเศส?
- สำหรับกองทหารอาสาและตำรวจฝรั่งเศส มันคือสัตว์ร้ายที่ต้องกำจัดให้หมดสิ้น
- เมื่อพ่อจากไป พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย
แน่นอนว่าฉันมีแผลเป็นมาตลอดชีวิต คุณอยากให้มันเป็นแบบไหนอีกล่ะ?
แนวต้านจะหยุดยั้งได้สำเร็จหรือไม่ รถไฟขบวนนี้และป้องกันไม่ให้มาถึงดาเชา?
ความร่วมมืออะไร พวกนาซีได้ประโยชน์ไหม?
- การจัดการ SNCF ทำสงครามกับคนงานรถไฟ
อัดแน่นไปด้วยรถวัวได้อย่างไร
ชายและหญิงเหล่านี้มี- พวกเขามีชีวิตอยู่ผ่านการทดสอบอันยาวนานหรือไม่?
จะหนีได้กี่คน?
- ฉันมีโอกาส 1,000 เพื่อออกไป ฉันอยู่นี่
ขอขอบคุณคำพยานที่ยอดเยี่ยมของ ผู้รอดชีวิตบางส่วนและครอบครัวของพวกเขา
นี่คือการผจญภัยอันเหลือเชื่อ นักสู้ต่อต้านจากขบวนนี้
รู้จักกันดีในนามรถไฟผี
18 สิงหาคม 1944 ใน Sorgues
กลุ่มนักโทษที่แปลกประหลาด ข้ามเมืองเล็กๆ แห่งนี้
ตั้งอยู่ห่างจากอาวีญงเพียงไม่กี่กิโลเมตร
เมื่อเขาเห็นพวกเขาผ่านไป ชาร์ลส์ เทสซิเออร์ตอนนั้นอายุเพียง 10 ขวบ
- มีร้านขายยาอยู่ที่นั่น ที่นี่ ด้านหลังเป็นศาลากลาง
เราเห็นผลของตำรวจ ซึ่งเป็นผู้ดูแลขบวนรถ
คุณเห็นรูปลักษณ์ที่พวกเขามีไหม? พวกเขาไม่ตลก
ผู้คนไม่ได้มองมาที่เราพวกเขา ทุกคนต่างซ่อนตัวอยู่ พวกเขาหวาดกลัว
ยกเว้นเด็กๆที่ไม่กลัวอะไรเลย
คอลัมน์แห่งความตายที่แท้จริง มีชีวิตชีวา น่าประทับใจมาก
ว่าเขาไม่อาจมองเห็นจุดจบของมันได้ นิมิตนี้จะหลอกหลอนไปตลอดชีวิตของเขา
- ฉันกำลังข้ามถนนอยู่ข้างหน้า รถโอเปิ้ลที่เจ้าหน้าที่อยู่
ฉันอยู่ใกล้รถและ ฉันสามารถสัมผัสฝากระโปรงได้
ฉันเห็นเจ้าหน้าที่เยอรมันชัดเจน พร้อมตราสัญลักษณ์และทุกสิ่ง
อาณานิคมที่ถูกเนรเทศคือ ในตอนท้ายสุด ตรงนั้น
โดยมีพวกผู้หญิงนำอยู่ซึ่งกำลังย่ำอยู่กับที่
มีเฟลด์เจนดาร์เมสอยู่แถวหนึ่ง ซึ่งไหลไปตามผนังบ้าน
และใครเป็นคนนำคนเข้ามา
ฉันพบว่าตัวเองเผชิญหน้ากัน ที่นี่พร้อมกับเฟลด์เจนดาร์เม
ผู้ทรงนำข้าพเจ้ากลับมาอย่างเข้มแข็ง
ผลักฉันด้วยไม้เท้าของเขา
แต่ฉันมีเวลา เพื่อดูทางผ่านขบวนรถ
ซึ่งไม่มีวันสิ้นสุด มันเป็นสิ่งที่แย่มาก
ฉันยังเห็นพวกเขาอยู่
เป็นภาพที่ทำให้ฉันนึกถึง เกิดขึ้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เราไม่รู้ว่าพวกเขามาจากไหน กำลังมาหรือกำลังจะไปที่ไหน
ไม่มีใครสามารถพูดได้
เพียงครึ่งศตวรรษต่อมาเท่านั้น ชาร์ลส์จะรู้ที่มาของขบวนรถนี้
ซึ่งเรื่องราวของเขาเกือบจะถูกลืมเลือน
เรื่องราวที่เริ่มต้นขึ้น เมื่อต้นฤดูร้อนปี 44
พันธมิตรเพิ่งมาถึง นอร์มังดีและแม้จะมีการสู้รบที่รุนแรง
ชาวเยอรมันดำเนินโครงการต่อไป การเนรเทศที่น่าขยะแขยงเริ่มขึ้นในปี 2485
เมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2487 มีขบวนรถมากกว่า 100 คัน ได้ส่งชาวยิว 70,000 คนจากฝรั่งเศสไปแล้ว
และนักสู้ต่อต้านเกือบ 40,000 คน และนักโทษการเมือง
มุ่งหน้าสู่ค่ายมรณะ มันอยู่ในนี้ บริบทว่าทางตอนใต้ของฝรั่งเศส
ในเมืองตูลูส วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 หลายร้อยคน นักโทษถูกนำตัวไปที่สถานี Matabiau
บนแพลตฟอร์มที่สงวนไว้สำหรับสินค้า
ฝันร้ายของพวกเขาเริ่มต้นขึ้น
- เราอยู่สุดชานชาลาสถานีแล้ว มาตาเบียว ใกล้สถานีอันเลวร้ายแห่งนี้
ไตซึ่งทำหน้าที่สำหรับทุกคน ขบวนเนรเทศ
มันเป็นสถานที่ที่รอบคอบในการจากไปของคนเหล่านี้ ผู้คน นักรบต่อต้านเหล่านี้
ที่ได้รับความเดือดร้อนแล้ว เดือนและเดือนในคุก
ว่าเราจะขังอยู่ในเกวียนเหล่านี้ ไปสู่ฝูงสัตว์โดยไม่ทราบจุดหมายปลายทาง
พวกเขาสงสัยว่าพวกเขาจะเข้าร่วม ค่าย ไม่ใช่ความสยดสยองที่รอคอยพวกเขาอยู่
นั่นไม่เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน
ตี 2 พวกเขาก็ปลุกเรา
และพวกเขาก็นำเรามา ในรถบรรทุกโทรศัพท์มือถือ
ที่ลานจอดเรือในเมืองตูลูส
แองเจิล อัลวาเรซเป็นพยานคนสุดท้าย
ผู้ถูกเนรเทศคนสุดท้ายอีกครั้ง มีชีวิตจากรถไฟผี
ตอนที่เขาอายุเพียง 18 ปี กำลังขึ้นขบวนในขบวนนี้
- มีเฟลด์เกนดาร์เมสด้วย เพราะเราเห็นพวกเขาด้วยเครื่องจักรของพวกเขา
พวกเขาเป็นกองกำลังชั้นยอด
นายทหารเยอรมันผู้เป็นผู้นำ ขบวนรถเขาบอกเราว่า:
“เราจะพาคุณไปเยอรมนี เราจะฆ่าพวกคุณให้หมด
เพราะพวกคุณทุกคนเป็นขโมย หรือปรสิตหรือผู้ก่อการร้าย”
เรารู้ว่าเรากำลังถูกเนรเทศและเขาก็พูด ชัดเจน ชัดเจน และแม่นยำในภาษาฝรั่งเศส
60 เป็น รถก็เต็ม
- ใครเป็นผู้จัดและใครเป็นผู้รับผิดชอบ ของการออกเดินทางของขบวนเนรเทศ?
นี่คือบริการของตำรวจ ของจักรวรรดิไรช์ในตูลูส,
นาซีเป็นคนกำหนดว่าใครจะไป ลาซึ่งกำหนดรายชื่อ
ใครเป็นคนเลือกนักโทษ
นาซีในฝรั่งเศสและนาซี ที่เป็นผู้จัดการระบบค่ายกักกัน
รายชื่อผู้ถูกเนรเทศรวมถึงคลอดด์ด้วย และ Raymond Lévy พ่อของนักเขียน
- ไม่ใช่การออกเดินทางโดยรถไฟ จากสิ่งที่พ่อบอกฉัน
มีผู้ชายเป็นร้อยคนที่เป็น อยู่ในสภาพเหนื่อยล้าแล้ว
ความเหนื่อยล้ามหาศาล ที่เรานำมาถึงท่าเรือ
ที่เราบรรทุกขึ้นเกวียน ขณะที่วัวบรรทุกมัน
ซึ่งพบอยู่ในเกวียนเหล่านี้ ยืนเบียดเบียนกัน
ในเกวียนที่ไม่มี หน้าต่างมีช่องแสงเล็กๆ 2 ช่อง
ในฤดูร้อนที่กำลังจะเป็นคลื่นความร้อนสูงสุดเป็นประวัติการณ์
- ตอนนี้พวกเขาจะปิดฉัน ประตูแล้วเราจะออกไปข้างนอกไม่ได้
ชาวเยอรมันก็เหมือนที่นี่ที่กำแพง มีมือปืนกลเหี้ยมอยู่บนพื้น
ขณะที่ชาร์จอยู่ ฉันพูดว่า :
“เราเอาปืนกลมาเริ่มกันเลย ยิงแล้วทุกคนก็หนีไป”
เขาบอกฉันว่า: "ถ้าคุณย้าย เราเรียกชาวเยอรมัน”
จากนั้นเราก็ออกเดินทางไปบอร์กโดซ์
เมื่อถึงจุดนั้นชาวเยอรมันก็เลือก เพื่อเป็นเส้นทางผ่านไปทางทิศตะวันตก
บอร์กโดซ์ ตูร์ ปารีส และเยอรมนี
โดยมีดาเชาอยู่สุดเส้นทาง
สิ่งที่สมเหตุสมผลที่สุดก็คือ ที่จะผ่านเมืองลิโมจส์
แต่กองทัพก็อยู่ ในพื้นที่ลิโมจส์
ขัดขวางไม่ให้ผ่านแต่อย่างใด ขบวนเกวียนบรรทุกสินค้า
กองกำลังของ Georges Guingouin, นักสู้ต่อต้านคนแรกในฝรั่งเศส
แต่ยังมีความหวาดกลัวในหมู่ทหารด้วย ชาวเยอรมันใน Dordogne และบริเวณรอบๆ Limoges
ประกอบขึ้นจากรถไม่กี่คัน ผู้โดยสารสำหรับทหารเยอรมัน
และเกวียนวัวประมาณสิบคันอยู่ที่ไหน นักโทษหลายร้อยคนมารวมตัวกัน
ขบวนมุ่งหน้าไปยังบอร์กโดซ์
แต่อังเคล อัลวาเรซพร้อมแล้ว ทุกสิ่งเพื่อออกจากกับดักนี้
- มีพวกเรา 3 คนที่อยากจะหนีไปด้วยกัน ดังนั้นเราจึงตัดสินใจว่าเรามี:
“เราต้องเอาหน้าต่างบานเล็กๆ เพื่อที่จะเอาหน้าต่างบานเล็กๆ
ทุกคน เขาทำเพื่อตัวเขาเอง และมีพวกเราสามคน
ดังนั้นเราจึงเอาเกาลัด
พวกพลซุ่มยิง, พวกเขาระเบิดรางรถไฟ
พวกเขาจึงไปเร็วไม่ได้
รถไฟเมื่อมันออกจาก Sainte- bazeille เขาไปช้ามาก
แล้วค่ำก็ตก
ฉันผลักกระดานลวด เหลือเหล็กหนามไว้ด้วย
และฉันก็เริ่มโผล่หัวออกมา
ฉันทำลูกบอลกลิ้ง แต่รถไฟหยุดแล้ว
พวกเขาจึงเปิดไฟหน้า และพวกเขาก็เริ่มยิงใส่ฉัน
ฉันเริ่มมุ่งหน้าไปยังการอนน์ ขณะที่วิ่งอยู่พวกเขาก็ยิงฉัน
แต่พวกเขาไม่ได้แตะต้องฉัน
ตกจากรถไฟนางฟ้า ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ
เขาจัดการเพื่อค้นหา ความแข็งแกร่งที่จะดำดิ่งสู่ Garonne
และกลับสู่หมู่บ้านเล็กๆ de Couture อีกด้านหนึ่ง
มันถูกรวบรวมและซ่อนไว้ เป็นเวลา 2 วัน
เขาคือผู้หลบหนีคนแรกจากรถไฟผีสิง
- ไม่มีใครหนีเหมือนฉันอีกต่อไป เพราะเรามีโอกาส 1 ใน 10,000
ที่จะหนีไปแบบนั้น ชาวเยอรมันถ้าพวกเขาเห็นคุณ
มีไฟหน้าสำหรับ ค่ำคืนและพลปืนกล f***
สิ่งที่ฉันทำมันบ้าไปแล้ว
ฉันมีโอกาส 1 ใน 1,000 เพื่อออกไปจากมัน ฉันอยู่ที่นี่
ฉันเชื่อมต่อกับกลุ่มต่อต้านอีกครั้ง และฉันก็สู้ต่อไป
ฉันทำหน้าที่ของฉัน
แต่การจะเข้าใจว่าใคร คือผู้ถูกเนรเทศจากรถไฟผีสิง
เราจำเป็นต้องถอยออกไปเล็กน้อย
เพราะแองเจิล อัลวาเรซ ไม่ใช่ นักโทษคนใดคนหนึ่ง
เขาอายุแค่ 18 ปีแต่มันก็ผ่านไปแล้ว 2 ปีที่เขาอยู่ในการต่อต้าน
และเดือนที่เขาถูกจองจำ เรือนจำแซงต์-มิเชลในเมืองตูลูส
ผู้ถูกเนรเทศประมาณ 120 คนจากรถไฟผี มาจากคุกแห่งนี้
นักสู้ผู้ต่อต้านฮีโร่จาก อายุเกือบ 20 ปีเหมือน Damien Nardone
นอร์เบิร์ต ลูกชายของเขา เข้ามา ครั้งแรกในกรงนี้
โดยที่ทุกๆ วันของต้นฤดูร้อนปี 44 นี้ เราทรมาน เราตัดสิน และยิง
สิ่งที่ตำรวจฝรั่งเศส แล้วโทรหาผู้ก่อการร้าย
- มันทำให้ฉันตลกมากที่ได้เห็น เมื่อข้าพเจ้ายังเป็นเด็กจากภายนอก
แล้วที่นี่ ตอนนี้ ที่นี่ข้างใน รู้ว่าพ่อของฉันไปไหน
กลับที่นี่วันที่ 13 เมษายน 44
เขาจากไปเมื่อวันที่ 2 กรกฎาคม แต่ต้องนั่งรถไฟผี
มันกำลังเคลื่อนไหว
พ่อของฉันเข้าร่วมกลุ่มการต่อสู้ ในตอนแรกพระองค์ทรงแจกใบปลิว
หลังจากนั้นก็มีระเบิดตามมา หลังจากนั้นพวกเขาก็ทำการโจมตี
น่าเสียดายที่เขาถูกจับ โดยทหารฝรั่งเศส
พวกทหารฝรั่งเศสก็มีนะ ส่งไปยังเกสตาโปและจากที่นั่น
เขาลงเอยในเรือนจำแซงต์มิเชล ขณะนั้นเขายังเด็กมาก
มีอายุระหว่าง 16 ถึง 19 ปี ว่าทุกอย่างเกิดขึ้น
- ที่เรือนจำแซงต์-มิเชลก็มี เครื่องบินรบต่อต้านตูลูสที่มีขนาดใหญ่มากหลายลำ
รวมทั้งอัลเบิร์ต เลาต์แมนด้วย เป็นเจ้าหน้าที่กองทัพลับ
จากนั้นก็มีทุกอย่าง เจ้าหน้าที่กองพลที่ 35
มาร์เซล แลงเกอร์.
มันคือ FTPMOI, Francs-Tireurs, ผู้สนับสนุนแรงงานอพยพ
ผู้ซึ่งตกเป็นเหยื่อของอวนลากอันกว้างใหญ่ ของตำรวจฝรั่งเศส ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2487
ชายและหญิงเหล่านี้จะถูกส่งตัว โดยระบอบวิชีถึงชาวเยอรมัน
มันยังอยู่หลังกำแพงอีกด้วย จากเรือนจำของเขาในเรือนจำตูลูส
ว่าแองเจิล อัลวาเรซถูกจำคุกและทรมาน ครั้งแรกโดยตำรวจฝรั่งเศส
- พวกเขาโจมตีพวกเราทั้ง 4 คน ของทีมพิเศษ
เป็นทีมทำความสะอาดพิเศษ เรียกว่ากลุ่ม F.T.P
ฟรังก์ไทร์และพลพรรคชาวฝรั่งเศส ฉันจะฆ่าชาวเยอรมัน
แต่คนฝรั่งเศสที่เป็น ขายให้กับชาวเยอรมันด้วย
เป็นเวลา 15 วัน 15 คืน นั่นเอง เคาะเลยขายเน็ตครับ
ฉันไม่ได้ขายใคร ฉันมี กระแทกไปทั่วศีรษะของฉัน
ฉันยังมีช่องว่างในหัวของฉัน
ในตูลูสฉันถูกวางไว้ ในห้องขังพิเศษ
เราทุกคนถูกตัดสินประหารชีวิต พวกเขาเป็นเพียงคนหนุ่มสาว
พวกเขามาตอนที่เปิดห้องขัง เราไม่รู้ว่าพวกเขาจะโทรหาใคร
- มีศาลปลอมเหล่านี้ซึ่งในตอนเช้า คุณมีผู้พิพากษาชาวฝรั่งเศส 3 คนที่อยู่ที่นั่น
นักโทษกลับมา เขาไม่มีทนาย เขาถูกพิพากษาลงโทษทันที
และถ่ายทำอีกครึ่งชั่วโมงต่อมาที่ลานบ้าน
เพื่อนของพ่อคือบอริส แฟรงเคิลคือเอนโซ ลอเรนซี
มันคือเอมิล แจ็คคูโบวิทซ์
นี่เป็นจำนวนมาก พวกเขาจะถูกยิง
กล่าวคือคนหนุ่มสาวที่ มีอายุระหว่าง 16 ถึง 25 ปี
และคนส่วนใหญ่ก็ตายพร้อมกับกรีดร้องว่า “ฝรั่งเศสจงเจริญ” ด้วยสำเนียงต่างชาติ
เช่นเดียวกับสหายของเขาจากกองพลที่ 35 Raymond Lévy และ Claude น้องชายของเขา
แล้วคิดว่าจะต้องประสบชะตากรรมเดียวกัน เหมือนข้อความร่องรอย
เรย์มอนด์ทุบงานชิ้นนี้ ระหว่างที่เขาถูกคุมขัง
- เขาเขียน เขาสลักไว้บนนั้น ด้วยเคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ
เหลือ Bastille อยู่ เอา. 21. FTP เรย์มอนด์ เลวี
รถไฟผีจึงบรรทุก 120 นักรบต่อต้านที่ถูกจองจำอยู่ที่นี่
ที่เรือนจำแซงต์-มิเชล
แต่เป็นกลุ่มนักโทษที่ใหญ่ที่สุด ลงมือในตูลูสด้วยขบวนรถนี้
วันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 มาจาก จากค่ายกักกันเวอร์เนท
ตั้งอยู่ในอารีแยจ เชิงเขาพิเรนีส ค่ายนี้กักขังชาวต่างชาติที่เข้ามา
จากทั่วยุโรปที่มีขนาดใหญ่ พรรครีพับลิกันสเปนส่วนใหญ่
- พวกเขาส่วนใหญ่เป็นฝ่ายตรงข้ามทางการเมือง ถึง H****, Mussolini, Pétain, Franco ด้วย
พวกต่อต้านฟาสซิสต์หลายคนเห็นได้ชัดว่า คนเหล่านี้ทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง
รวมแล้วประมาณ 35,000 คน คนที่ถูกกักขัง
ค่าย Vernet ก็มีพื้นฐานอยู่แล้ว ถูกเนรเทศออกไปหลายระลอก
เมื่อปลายเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2487 ยังมีผู้ฝึกงานอยู่ 403 คน ที่กำลังขึ้นรถไฟผีสิง
- ปู่ของฉันอยู่กับพวกเขา ตอนนั้นปู่ของฉันอายุ 55 ปี
เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่อายุมากที่สุด
คาร์ลอส บูรานี ก่อตั้งพรรค คอมมิวนิสต์อิตาลีในฟลอเรนซ์
ฮวน เด ปาโบล นั่นแหละ นักปฏิวัติมืออาชีพที่ผ่านการฝึกอบรมในกรุงมอสโก
เขาเขียนหนังสือเล่มแรก แม้กระทั่งก่อนสิ้นสุดสงคราม
เกี่ยวกับประวัติศาสตร์รถไฟผี
ค่าย Vernet ได้รับการมอบให้ โดยฝ่ายบริหารของฝรั่งเศส
ถึงชาวเยอรมันในวันที่ 9 มิถุนายนนั่นคือ 3 วันหลังจากขึ้นฝั่ง
รายงานทั้งหมดจากหัวหน้าค่าย บอกว่าพวกเขาคาดหวัง
เพื่อให้ผู้ต้องขังได้เข้าควบคุม ออกจากค่ายหลังจากลงจากเรือแล้ว
- ชาวเยอรมันไม่มี ความเชื่อมั่นต่อสภาพเรือนจำ
พวกมันคือตะแกรง เรือนจำฝรั่งเศส มีผู้ต้องขังมากเกินไปและมีการหลบหนีมากเกินไป
ด้วยเหตุนี้เองที่ การปราบปรามทวีความรุนแรงขึ้นในภูมิภาค
กับกองกำลังติดอาวุธวิชี แต่ยังด้วย แผนก SS Das Reich ที่น่าอับอาย
ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
เพื่อการสังหารหมู่เครดิตของเขาเช่น ของโอราดอร์ ซูร์ เกลน
หรือไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ประชากรทั้งหมดของหมู่บ้าน
ถูกสังหาร 643 คน
- ขณะที่กองพันแห่งหนึ่ง SS Das Reich กลับไปยังนอร์มังดี
เมื่อวันที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2487 มีกองทหารกองหนึ่งยังคงอยู่ที่นั่น ในภาคเทือกเขาพิเรนีส
ตามคำสั่งของ H**** ให้ไปฉีด การต่อต้านทุกรูปแบบในเทือกเขาพิเรนีส
มันอยู่ในบรรยากาศของสงครามนี้ ทั้งหมดด้วยความระมัดระวังเป็นสองเท่า
นับตั้งแต่การหลบหนีของ Ange Alvarez ว่ารถไฟผีจะกลับมาวิ่งต่อ
ขบวนรถจึงประกอบด้วย นักรบต่อต้านจากเรือนจำแซงต์มิเชล
และค่าย Vernet ซึ่งเพิ่มก ผู้หญิงสามสิบคนจากค่ายของโนอาห์
พวกเขายังเป็นนักสู้ต่อต้านอีกด้วย
สามารถคุมขังนักโทษได้ทั้งหมด 550 คน โดยมีทหารคุ้มกันประมาณ 150 นาย
- อาจดูน่าประหลาดใจ เพื่อจัดขบวนรถส่งกลับดังกล่าว
กลางฤดูร้อนปี 2487 ในขณะที่กองทัพพันธมิตร
กำลังอยู่ในกระบวนการสถาปนาตนเองขึ้นในแคว้นนอร์ม็องดี
จนกระทั่งสุดท้าย H**** เชื่อว่าเขาจะไป ชนะสงครามโลกครั้งที่สอง
การออกเดินทางขบวนล่าสุดทั้งหมดนี้ ในการเนรเทศจะต้องอธิบายก่อน
ด้วยความไม่ย่อท้อนี้นี้ การปราบปรามการต่อต้าน
เราต้องไม่ทิ้งโอกาสใดๆ ต่อศัตรูทางอุดมการณ์ของไรช์
พวกคอมมิวนิสต์ ชาวยิว นักโทษเหล่านี้
ออกไปข้างนอกไม่ได้ มีชีวิตจากเรือนจำนาซี
เหล่านักสู้รุ่นแรก ชั่วโมงแห่งความทรมานอันยาวนานของพวกเขาดำเนินต่อไป
มุ่งหน้าสู่ค่ายมรณะ
รถไฟมาถึงบอร์โดซ์แล้ว มุ่งหน้าไปทางเหนือสู่อองกูแลม
แต่อยู่ที่ความสูงของตัวเล็ก สถานีปาร์คูล เมดิแยค
เครื่องบินของกองทัพอากาศ กำหนดเป้าหมายขบวนรถ
ความตึงเครียดนั้นรุนแรงมาก
ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการขัดขวางกองทัพ ชาวเยอรมันจะเข้าร่วมแนวรบนอร์ม็องดี
- รถไฟหยุด แต่เกวียนทำด้วยไม้
กระสุนก็ตัด นักโทษอยู่ข้างใน มันเป็นการสังหารหมู่
พ่อสิ่งที่เขาบอกฉันคือเขาเป็น มั่นใจว่าครั้งต่อไปเขาจะตาย
แต่เขาบอกตัวเองว่าเราต้องลองทำอะไรสักอย่าง
เขามีเสื้อเชิ้ตสีขาว เขาถอดมันออก เขาขอให้คลอดด์ให้เขา
เสื้อสีน้ำเงินของเขา และเขาโบกธงนี้
ในเวลาที่พวกเขาอยู่ ดำน้ำไปทางขบวนรถ,
หัวหน้าฝูงบินเห็นธง แล้วเขาก็กลับไปสู่ระดับเดิม
และเมื่อถึงที่สูงแล้ว ของเกวียนที่มีชายธงโบกสะบัด
เขาทำอย่างนั้น
ส่วนปลายปีกของมันคือ ห่างจากเกวียน 5-6 เมตร
พ่อของฉันบอกฉันว่า: "คุณก็รู้ด้วยทั้งหมดของฉัน ชีวิต นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันเห็นอิสรภาพ
ใกล้และไกลจากฉันมากที่สุด
มีผู้ได้รับบาดเจ็บและอีกหลายราย เสียชีวิตแล้วรวมทั้งฝั่งเยอรมันด้วย
ท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย 2 นักโทษ หลบหนี
หัวรถจักรได้รับความเสียหาย
บางทีการสิ้นสุดของความเจ็บปวด สำหรับผู้ถูกเนรเทศ
แต่ในที่สุดรถไฟก็สำเร็จ เพื่อไปถึงอองกูแลม
ผู้เสียหายได้รับการอพยพ และหลังจากลังเลอยู่ 2 วัน
ผู้บังคับการรถไฟจึงตัดสินใจทำ หันหลังกลับไปลี้ภัยในบอร์กโดซ์
การถอนตัวเชิงกลยุทธ์
- รถไฟผีมาถึงในเมือง ซึ่งโดดเด่นมากจากความร่วมมือ
กับนายกเทศมนตรี เอเดรียน มาร์เกต์ ผู้ซึ่ง เป็นนักร่วมมือขั้นสูงสุด
นายอำเภอซาบาเทียร์ และ รองผู้อำนวยการ มอริซ ปาปอง
ผู้ที่มีส่วนร่วม การเนรเทศชาวยิว
นอกจากนี้ยังมีแบบอักษรคู่ขนาน ซึ่งทำงานร่วมกับนาซี
และใครจ้างด้วย การจับกุมนักรบต่อต้านจำนวนมาก
6 วันหลังจากออกจากตูลูส รถไฟถูกปิดกั้นที่สถานีบอร์โดซ์
ผู้บัญชาการขบวนหาทางแก้ไข เส้นทางสู่ดาเชา
นักโทษยังคงอยู่เป็นเวลา 3 วัน อัดแน่นอยู่ในรถวัวของพวกเขา
ไม่มีอะไรจะกิน ทันใดนั้นในวันที่ 12 กรกฎาคม พ.ศ. 2561
ชาวเยอรมันเรียก ผู้ถูกเนรเทศออกจากรถไฟ
พวกเขาเดินเท้าข้ามบอร์กโดซ์ ทะเลทรายเพื่อจุดหมายปลายทางอันน่าประหลาดใจ
- รถไฟผีอยู่ที่สถานี ของแซงต์ฌองโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
พวกเขาพบนักโทษ 550 คน สถานที่ที่จะจับพวกเขาไปเป็นเชลย
ซึ่งเป็นสุเหร่าแห่งเมืองบอร์กโดซ์ซึ่งมี รับโทษจำคุกแล้วเมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2487
เมื่อมีการจู่โจม ชาวยิวจากบอร์กโดซ์
550 พวกเขาต้องกลับมา ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทุกอย่างพังทลาย
มีการติดตั้งที่ ภายในธรรมศาลา
และพวกเขาก็ถูกเฝ้าดูอยู่ พวกนาซีที่อยู่ด้านบน
แต่อย่างน้อยพวกเขาก็นอนลงได้
และพบกับความสดชื่นสักหน่อย บนแผ่นหิน
พวกเขายังเป็นคนแรกอีกด้วย ตระหนักถึงจำนวนของพวกเขา
เหนือสิ่งอื่นใด ความหวังเกิดใหม่ เพราะที่นี่
ข้อมูลจากด้านหน้า จัดการเพื่อข้ามกำแพงเหล่านี้
- ชาวฝรั่งเศสที่อาศัยอยู่ อาคารรอบๆ ธรรมศาลา
พวกเขาไปที่ระเบียงพร้อมแผง เพื่อแจ้งให้ผู้ต้องขังทราบ
ใต้จมูก ใต้เคราของชาวเยอรมัน: “เดี๋ยวก่อน! ชาวอเมริกันกำลังมา”
มันเป็นอย่างนั้น การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของการต่อต้าน
ผลรวมของการต่อต้านเล็กๆ น้อยๆ นี้ ในที่สุดเธอก็กลายเป็นกลุ่มต่อต้านเช่นกัน
นักโทษรถไฟผีสิงยึดมั่นไว้ ถึงความหวังนี้และแม้กระทั่งเริ่มฝัน
สหายของพวกเขาในการต่อต้าน ชัดเจนว่าพวกเขาจะปลดปล่อยประเทศ
และพาพวกเขาออกจากการทดสอบนี้อย่างมีชีวิต
- ตั้งแต่วันที่ 5 มิถุนายนเป็นต้นไป กล่าวคือ หนึ่งวันก่อนการยกพลขึ้นบกที่นอร์ม็องดี
ถูกต่อต้านโดยฝ่ายต่อต้าน ซึ่งเราเรียกว่าแผนสีเขียว
เป็นแผนระดับชาติทั่วไป การก่อวินาศกรรมของรางรถไฟ
ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมเป็นต้นไป เครือข่ายเกือบจะใช้งานไม่ได้
- สิ่งสำคัญที่สุดคือการป้องกันชาวเยอรมัน เพื่อกลับไปยังแนวรบนอร์ม็องดี
ขัดขวางพวกเขา ก่อวินาศกรรมทุกสิ่งนั้น อาจเป็นอันตรายต่อความพยายามในสงครามของเยอรมัน
นั่นคือลำดับความสำคัญ
ในฤดูร้อนปี 44
กลับมาอยู่ในพุ่มไม้ แองเจ อัลวาเรซ ผู้หลบหนีคนแรกจากรถไฟผี
มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการก่อวินาศกรรมเหล่านี้
- เนื่องจากฉันเคยเป็นอดีตคนงานเหมือง และฉันก็เข้ากับไดนาไมต์ได้
ฉันถูกขอให้ทำอะไรบางอย่างเพื่อ ระเบิดเกวียน แต่ไม่ใช่รถไฟ
เพราะว่ามีตู้รถไฟอยู่ ชาวฝรั่งเศสที่เป็นผู้นำพวกเขา
ฉันคิดค้นสิ่งหนึ่ง ด้วยสายไฟ
และเมื่อรถไฟแล่นผ่านไปแล้ว เขาเอา 2 สิ่งมาสัมผัสกัน
มันทำให้ภาระหมดไป ถอยหลัง 2 เมตร.
ฉันระเบิดประมาณสี่สิบ รถไฟแบบนั้น
- 45% เกือบครึ่งหนึ่งของเครื่องจักร ไม่มีประโยชน์ในภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้
เมื่อปลายเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2487
- สำหรับชาวเยอรมันแล้วภูมิภาคเหล่านี้ทั้งหมดคือ กลายเป็นพื้นที่ที่ซับซ้อนในการข้าม
มีชาวฝรั่งเศสเข้าร่วมมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อต้านและขยายอันดับของมัน
สำหรับผู้บังคับการรถไฟ สถานการณ์มีความซับซ้อนอย่างมาก
เขาติดอยู่ในบอร์โดซ์มา 2 สัปดาห์แล้ว
- พวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไรอีกต่อไปแล้ว ให้คนพวกนี้ไปอยู่ในธรรมศาลา
พวกเขามีคำสั่งให้พาพวกเขาไปเยอรมนี พวกเขาศึกษาแผนที่พนักงาน
พวกเขาสงสัยว่าต้องทำอะไรพวกเขาก็ได้รับ คงจะขัดแย้งกับคำสั่ง
มันทะเลาะกันทุกที่
และแม้กระทั่งภายในธรรมศาลา
เพราะในทางของตัวเองผู้ต้องขังของรถไฟ ผียังคงเป็นนักสู้ต่อต้าน
บางคนเช่นคริสเตียน เด โรเกมอเรล ผู้ก่อตั้ง Bir-Hakeim maquis รุ่นเยาว์
แผนการหลบหนีฟัก
- พ่อของฉันอยากจะหลบหนีอย่างแน่นอน มีหน้าต่างกระจกสีอย่างเห็นได้ชัด
ซึ่งมองข้ามไปภายนอก และเขาก็คิดขึ้นมาทันทีว่า
นั่นคือวิธีที่เขาสามารถหลบหนีได้ พวกเขาซ่อนตัวพร้อมกับนักโทษอีก 2 คน
และพวกเยอรมันก็ไปจับพวกเขา พวกเขาถูกวางไว้ที่สนาม
ยืนอยู่กับกำแพง
ทุกครั้งที่พวกเขาย้าย น้อยมาก กระแสฝนก็ตกลงมา
และในที่สุดพวกเขาก็หมดสติไป
พวกเขาเล่าให้ฟังหลังจากที่เขาไปแล้ว กล่าวทักทายด้วยเสียงปรบมือ
เหมือนฮีโร่เมื่อพวกเขาเป็น มาพร้อมกับนักโทษคนอื่นๆ
แต่พวกเขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมันเพราะว่า ว่าพวกเขาหมดสติไปแล้ว
พร้อมด้วยสหาย 2 คน คริสเตียน เดอ โรเกมอเรล รอดจากการประหารชีวิตได้อย่างหวุดหวิด
แต่เพชฌฆาตของพวกเขาไม่ได้ทำ ผ่อนปรนอยู่เสมอ
- ตอนที่พวกเขาถูกขังอยู่ในธรรมศาลา จากบอร์กโดซ์ พวกเขาเฉลิมฉลองวันที่ 14 กรกฎาคม
ทั้งหมดมากกว่าครึ่ง เป็นชาวต่างชาติ
สิ่งที่พาพวกเขามาพบกัน มันคือมาร์กเซยส์
- พวกนาซีไม่ชอบมันเลย ที่พวกเขาร้องเพลง Marseillaise
พวกเขาสุ่มเอา 10 อัน
ทั้ง 10 คนถูกยิงเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 เพราะพวกเขาเคยร้องเพลง La Marseillaise
อัลเบิร์ต เลาต์มัน หัวหน้ากองทัพ ความลับของภูมิภาคตูลูส
เป็นหนึ่งใน 10 ช็อต การปราบปรามก็ป่าเถื่อนมากขึ้นเรื่อยๆ
มันเป็นสัญญาณของความกังวลใจ ชาวเยอรมันที่มีกลิ่นหอม
ว่าสงครามได้พ่ายแพ้แล้ว
H*** ก็ถูกโต้แย้งเช่นกัน โดยส่วนหนึ่งของพนักงานของเขา
เมื่อวันที่ 20 กรกฎาคม เขาได้หลบหนีออกจากปฏิบัติการ วาลคิรีและการโจมตีที่มุ่งเป้าไปที่เขา
หากเขาคุยโม้ต่อหน้ามุสโสลินี ซึ่งเขาได้รับในวันเดียวกันนั้น
กองกำลังฝ่ายอักษะคือ เข้าสู่ภาวะล่มสลาย
ในแนวรบด้านตะวันออกคือโซเวียต ขณะนี้อยู่ในโปแลนด์และค้นพบ
24 กรกฎาคม ครั้งแรก สยองขวัญ ของ Shoah ที่ค่าย Maidanek
การต่อต้านรถไฟ ผีอยู่ไกลเกินจินตนาการ
สิ่งที่ผู้ทรมานของพวกเขาเก็บไว้ให้พวกเขา
ในวันเดียวกันนั้นคือวันที่ 24 กรกฎาคม ฝ่ายสัมพันธมิตร เปิดตัวปฏิบัติการคอบร้าในนอร์มังดี
ใกล้กับ Avranches เพื่อบุกทะลุ ในที่สุดแนวรบเยอรมัน
แต่ H**** ไม่ยอมยอมแพ้ ค่อนข้างตรงกันข้าม
การเนรเทศมีความรุนแรงมากขึ้น
- ขั้นตอนสุดท้ายในการปีนเขา การปราบปราม 30 กรกฎาคม 2487
H**** ถูกกำหนดโดยพระราชกฤษฎีกาที่มีชื่อเสียง ความหวาดกลัวและการก่อวินาศกรรมที่ออกคำสั่ง
เพื่อหยุดการตัดสินผู้คน ก่อนขึ้นศาลทหาร
ขั้นตอนเหล่านี้ใช้เวลานานเกินไป บริการตำรวจนาซีในฝรั่งเศส
ไม่ว่าง จะต้องดำเนินการในขณะนี้ นอกสถานที่หรือส่งกลับอย่างเป็นระบบ
เหยื่อของการปราบปราม ไปยังค่ายกักกัน
- มีเครือข่ายมากมาย แทรกซึมโดยนาซี
จะมีมากกว่าประมาณนั้น เครื่องบินรบต่อต้าน 300 นายถูกยิงในภูมิภาคนี้
แถมมากิสอีกมากมายที่ถูกเช็ดออก โดยกองกำลังรบของเยอรมัน
จริงๆแล้วเราอยู่ในสถานการณ์ ของความสยดสยอง และเราก็มีการคูณ
การจู่โจมและยัง การจับกุมนักรบต่อต้าน
ในบรรดาการจับกุมเหล่านี้ นักสู้ต่อต้านอีกประมาณ 150 คน
จะร่วมชะตากรรม ผู้ถูกเนรเทศจากรถไฟผี
เมื่อเขากลับมาทำงานต่อ ถนนสู่ประเทศเยอรมนี
ในหมู่พวกเขามีคนหนุ่มสาว รับสมัครเหมือน Marcel Pilet
- เป็นน้องชายคนเล็กของเขาแล้ว เหนือสิ่งอื่นใด เขายังเด็กมาก
เขาเป็นเพียงนักสู้ต่อต้าน เขาไม่ใช่ผู้นำ
“พี่สาวและพี่เขยที่รัก ฉันเป็น ตั้งแต่ฉันออกจากคุก
ฉันไม่กล้าบอกแม่ เธอ มีเลือดชั่วมากพอแล้ว”
แล้วก็มีเชฟด้วย เครือข่ายอย่าง Georges Bonnac
นักสู้ต่อต้านชั้นนำคนนี้คือ แม้กระทั่งตั้งใจที่จะสั่งการ FFI
กองกำลังมหาดไทยของฝรั่งเศส ทั่วทั้งภูมิภาคอากีแตน
กิลเบิร์ต ลูกสาวของเขา เห็นว่าชีวิตของเธอพลิกผัน ในพริบตาเช้านี้ในฤดูร้อนปี 44
- นี่คือภาพสุดท้ายที่ พวกเราทั้ง 3 คนอยู่อย่างสงบ
มันเป็นช่วงสงคราม ภาพสุดท้ายของความสุข
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ล้มลงที่มุมหัวของเรา
มีชาวเยอรมัน 2 คนในชุดสูท ผู้ชาย 2 คน
ฉันรู้ทีหลังว่ามันเป็น พวกเกสตาโปจริงๆ
พวกเขาแข็งทื่อและไม่พูดอะไร พวกเขายืนอยู่ด้านหลังห้อง
และเป็นทหารอาสาที่พูดอยู่เสมอ
พวกเขาไม่ได้พูดอะไร
เมื่อพ่อจากไป พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเลย
ฉันไม่เคยเห็นพ่อของฉันอีกเลย
เขาถูกทรมานและสิ่งที่คล้ายกัน ไม่มีความเสี่ยงที่จะถูกมองเห็น
คุณรู้ไหมว่าพวกนาซีนั้นแย่มาก
ชนกันทุกคน ทุกคนต่างก็กลัว
มันเป็นเพียงตอนสิ้นสุดของสงครามเท่านั้น กิลเบิร์ต บอนแนค ค้นพบว่าพ่อของเขา
ถูกเนรเทศบนเรือ รถไฟผีลึกลับ
- ฉันถูกทำเครื่องหมายมาตลอดชีวิต คุณอยากให้มันเป็นแบบไหนอีกล่ะ?
และก็อยู่ที่นี่ในคุก จาก Fort du Rat ถึง Bordeaux
ว่าตำรวจฝรั่งเศสและนาซี นักรบต่อต้านที่ถูกทรมานและถูกคุมขัง
René Lafont มีเรื่องราวที่คล้ายกัน
เขาคือผู้นำของ Médoc maquis ตกเป็นเหยื่อของอวนลากอันกว้างใหญ่
- วันที่เขามาถึงเขาถูกทรมาน
- ฟันหัก 7 ซี่ ท้องเป็นรู
เป็นชาวเยอรมันที่สวมมัน เมื่อไปถามเขาก็เดินไม่ได้
- นอกจากนี้คนที่มี ถูกจับพร้อมกับเขา
และนำไปที่เกสตาโป ได้พบเขาในเย็นวันเดียวกันนั้น
คนนี้พูดว่า "ลาฟงต์ ณ คราวนี้เขาคงจะตายไปแล้ว”
- เขาถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง
ขณะนี้คือวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2487
เกือบ 4 สัปดาห์แล้ว ผู้บัญชาการรถไฟผี
มองหาหนทางที่จะจากไป บอร์กโดซ์และเดินทางกลับเยอรมนี
และก็เป็นรถไฟอีกขบวนหนึ่งนั่นเอง แสดงให้เขาเห็นหนทางที่จะปฏิบัติตาม
แน่นอนในวันที่ 30 กรกฎาคมรถไฟขบวนใหม่ ของนักโทษที่ออกจากตูลูสด้วย
ถึงเยอรมนีแล้วในอีก 5 วัน และผ่านหุบเขาโรน
สำหรับเขาไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป นี่คือเส้นทางที่จะปฏิบัติตาม
สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือการค้นหา เครื่องยนต์ไอน้ำอยู่ในสภาพการทำงาน
- ชาวเยอรมันตัดสินใจและ สั่งซื้อ SNCF ซึ่งดำเนินการ
นี่คือข้อตกลงสงบศึก เป็นความร่วมมือของรัฐอย่างแท้จริง
ระหว่างวิชีภายหลังการสงบศึก ของวันที่ 40 มิถุนายน และผู้ครอบครอง
สัญญาสงบศึกแทบจะไม่ได้ลงนาม คนงานรถไฟเยอรมัน 6,000 คน
บาห์นฮอฟอันโด่งดังกำลังมาถึงแล้ว แกร์เดอเลสต์ในปารีส,
ภายใต้อำนาจของพันเอกโกริตซ์ นับตั้งแต่วันนั้นในวันที่ 40 มิถุนายน
คนงานรถไฟ 400,000 คน ภาษาฝรั่งเศสที่ SNCF มี
ตอนนี้กำลังทำงานอยู่ สำหรับอาณาจักรไรช์ที่สาม
- มันคือการควบคุมของ Reich กล่าวคือจากเบอร์ลิน
บนเครื่องมือสำคัญคือ SNCF
- รัฐบาลวิชีใส่หมด ความชอบธรรมของโครงสร้างอธิปไตย
ของรัฐในการรับใช้นาซีไรช์
- ฝ่ายบริหารของ SNCF ไม่มี ไม่มีความกังวลเกี่ยวกับ
หรือการเนรเทศทางเชื้อชาติ หรือการเนรเทศทางการเมือง
เพราะมีความจำเป็นที่ เครื่องยังคงทำงานต่อไป
รถไฟขบวนนี้จะวิ่งไป
มันอาจดูน่าประหลาดใจ แต่มันง่ายมาก
- วันที่เราลงมืออีกครั้ง บนรถไฟไปบอร์โดซ์
ที่จะทำเส้นทางอื่นก็เป็นวัน ที่ซึ่งกองทัพพันธมิตรทิ้งระเบิดบอร์กโดซ์
แต่ไม่ได้รับคำสั่งแต่อย่างใด เพื่อวางระเบิดรางรถไฟ
และถล่มท่าเรือ มันไม่ได้มีค่าอะไรเลย
และนี่ไม่ใช่ครั้งเดียวในนี้ เรื่องราวที่โชคชะตาอาจพลิกผัน
วันที่ 9 ส.ค. รถไฟผีออก และออกจากบอร์กโดซ์ด้วย
นักโทษต่อต้านกว่า 700 คนบนเรือ และคุ้มกันทหารอย่างน้อย 150 นาย
ซึ่งมีการเพิ่ม SS และ บางครั้งก็เป็นภรรยาของเจ้าหน้าที่
เพราะเยอรมันหวังว่าจะได้คืนมากที่สุด ไปยังเยอรมนีอย่างรวดเร็วภายใน 3 หรือ 4 วันเป็นอย่างมากที่สุด
ประวัติศาสตร์จะพิสูจน์ว่าพวกเขาคิดผิด
ในรถวัว นรกเริ่มต้นอีกครั้ง
ภายใต้ความร้อนแรงและบันทึก อุณหภูมิเกือบ 40 องศา
ไม่มีอะไรจะกินและแทบไม่มีที่จะดื่มเลย ผู้สู้รบมีแต่ความสามัคคี
เพื่อเอาชนะการทดลอง ที่กำลังรอพวกเขาอยู่
- มีมิตรภาพที่ถูกสร้างขึ้น บนรถไฟขบวนนี้ซึ่งน่าทึ่งมาก
จาก Roquemaurel เชฟคนหนึ่ง ทหารของ Bir Hakeim maquis,
ที่มาเป็นประเพณีของชาวมอรัสเซียน **** ต่อต้านคอมมิวนิสต์
เป็นศัตรูกับแนวร่วมประชาชน ฯลฯ
อยู่ในความสามัคคีแบบหนึ่ง การต่อสู้กับชาวยิวเช่น Silberfeld
กับพวกคอมมิวนิสต์อย่าง ของกองพล FTP-MOI ที่ 37
มันทำให้ฉันหลงความสามัคคีแบบนี้ ของการต่อต้านที่เกิดขึ้น
ในระดับพี่น้อง ของการต่อสู้กับพวกนาซี
กล่าวอีกนัยหนึ่ง แม้แต่บนรถไฟก็ยังเป็นพวกเขา ไม่เคยหยุดเป็นนักสู้ต่อต้าน
เราต้องไม่ลืมใน ทั้งหมดนี้เป็นไปตามเงื่อนไขการขนส่ง
เขาแทบจะไม่มีอะไรจะกินเลย เขาหิว เขากระหาย
- มีเวลาทั้งวัน ซึ่งเขาไม่มีอะไรจะดื่ม
เขาเล่าถึงจุดหนึ่งว่าเขา กระหายน้ำมากจนลิ้นของเขา
บวมและเขาก็รู้สึก มีเปลือกบนลิ้น
เขาไม่มีน้ำลายอีกต่อไป
- คนที่กำลังจะบ้า หลังจากไม่กี่วัน.
- เพราะความกระหาย มากกว่าความหิวมาก
พ่อของนอร์เบิร์ต นาร์ดอนไม่เคยรู้มาก่อน หาคำพูดที่จะพูดกับลูกชายของคุณ
ของเรื่องนี้แต่ เขาทิ้งคำพยานนี้ไว้ให้เขา
- "บนรถไฟ เราถูกขังอยู่ พวกเรา" เรากำลังจะตายด้วยความร้อน เรากำลังจะตายด้วยความกระหาย
เราถูกเหากินเสียแล้ว
ฉันจำได้ว่าเรากำลังดูอยู่ ทิวทัศน์ผ่านสกายไลท์ก็แค่นั้น
นอนลงครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งยังคงยืนอยู่
ฉันเห็นเพื่อนร่วมงาน ดื่มความพินาศของตัวเอง
เราก็มีกล่องใส่เจ้าตัวน้อย ถั่วเพื่อทำตามความต้องการของเรา
มันทำหน้าที่ทุกคน
- มีที่ว่างไม่เพียงพอสำหรับ ทุกคนนอนอยู่บนรถไฟ
จำเป็นต้องทำม้วนให้เป็น ใกล้หน้าต่างมันร้อนมาก
สิ่งสกปรก ขาดสุขอนามัย มันแย่มาก
- เรากำลังจะบ้าแล้ว เรย์มอนด์ เลวี,
ความสมบูรณ์ของมนุษย์ของเราทั้งหมดหายไป
- พวกเขาใช้วิธีการ ที่พวกเขาใช้มาตลอด
ความไร้มนุษยธรรม กล่าวคือ เราไม่ให้อาหารเราไม่รดน้ำ
เราทำให้พวกเขามีชีวิตแบบนั้น แบบนั้น สุนัขและเราก็ไปตลอดทาง
นี่คือลัทธิฟาสซิสต์ซาดิสม์ของนาซี
- เมื่อรถไฟมาถึง ใน Remoulins ศพถูกนำออกมา
มีบางคนที่เป็น เหนื่อยจริงๆ
คนที่กำลังจะตายซึ่งเป็นครั้งแรก ครั้งจะดึงดูดความสนใจ.
มาถึงสถานี Remoulins เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม
ขบวนรถที่แปลกประหลาดนี้ก็คือ ยังคงอยู่ที่นั่นในวันรุ่งขึ้น
การปรากฏตัวของเขาวางอุบาย หญิงสาว มาดามดาเมียนี
เธอนำโดยหันหน้าไปทางผู้ครอบครองเพียงลำพัง อาหาร. ผู้บัญชาการรถไฟยอมให้
เขาไม่ชอบที่จะกระตุ้น ความเกลียดชังของคนทั้งหมู่บ้าน
น้ำบางส่วน. ขนมปัง.
มาดามดาเมียนีช่วยชีวิตศพ ผอมแห้งจนใกล้จะแตกหัก
เหนือสิ่งอื่นใด เธอสามารถแจ้งข้อมูลให้ทราบได้ กาชาดซึ่งบังคับชาวเยอรมัน
เพื่อเคารพอนุสัญญาเจนีวา และจัดหานักโทษของเขา
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่บอร์กโดซ์ พวกมันออกมาจากรถวัวพวกนี้
ในที่สุดก็มีอากาศเพียงเล็กน้อย
ชาวเยอรมันอนุญาตพวกเขา เพื่อเลี้ยงเป็นกลุ่มเล็กๆ
กองกำลังที่จะพิสูจน์ว่ามีความสำคัญ เพื่อความต่อเนื่องของโศกนาฏกรรมอันน่าเศร้าของพวกเขา
ในภูมิภาคก่อวินาศกรรมโดย การต่อต้านและการวางระเบิดของพันธมิตร
ป้องกันไม่ให้รถไฟออก
ดังนั้นในเกวียน ผู้ถูกเนรเทศถามตัวเองว่า:
เพราะเหตุใดในช่วงที่ข้ามแดนใต้อันยาวนานนี้ ของฝรั่งเศสฝ่ายต่อต้านก็ไม่สามารถเข้าแทรกแซงได้
และหยุดทันทีและตลอดไป ขบวนนี้เพื่อปลดปล่อยพวกเขาเหรอ?
- นั่นคือเหตุผลที่เรา เรียกมันว่ารถไฟผี
เพราะไม่ได้รายงานที่ไหนเลย
ฉันคิดว่าแม้แต่การต่อต้าน ว่านางจะต้องลำบาก
เพื่อจะได้รู้ว่าเขาจะผ่านหรือไม่
จริงๆแล้วมันเป็นรถไฟผี เขาขับรถไปรอบๆ บ่อยมากในเวลากลางคืน
- วิธีโจมตีรถไฟ ใครมีตัวประกันอยู่ข้างใน?
นักรบต่อต้านที่ถูกจับกุม คนเยอรมันก็ดูแลรถไฟได้ดีมาก
มีอย่างมาก ตกแต่งอย่างดีมีห้องหนัก
ของม**** นักสู้ต่อต้านไม่ได้ ติดอาวุธด้วยพลปืนกล f*** เท่านั้น
มันเป็นสถานการณ์ ซับซ้อนมาก
- ดูเหมือนว่าเกือบจะตกตะลึงด้วยซ้ำ ฝ่ายต่อต้านไม่สามารถหยุดได้
รถไฟเนรเทศทั้งหมดนี้ แต่ เมื่อเรามองภูมิทัศน์ของการต่อต้าน
รอบการเดินทางของรถไฟผีถ้าเรา ดำเนินคดีตั้งแต่วันที่ 15 สิงหาคมถึงมาร์กเซย
ความต้านทานอยู่ใน ปลดปล่อยมาร์กเซย
เธอหมกมุ่น เธอมุ่งความสนใจไปที่ วัตถุประสงค์ในการปลดปล่อยดินแดน
เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ฝ่ายสัมพันธมิตรและฝรั่งเศส เรียกปฏิบัติการเอนฟิลด์ดรากูน
การลงจอดครั้งที่สองคือโพรวองซ์
เรือ 1,000 ลำ และประมาณ 100,000 ลำ ทหารจะสร้างแนวรบด้านใต้
วัตถุประสงค์: กลืนชาวเยอรมัน
รถถังอเมริกาและฝรั่งเศส ห่างจากทางรถไฟ 200 กิโลเมตร
ไม่เคยเลยนับตั้งแต่พวกเขาออกจากตูลูส
นักโทษไม่ได้ ใกล้กับอิสรภาพมาก
- เมื่อพวกเขาอยู่ใน Remoulins และพวกเขา ได้เรียนรู้ว่าการลงจอดที่โพรวองซ์
ได้เกิดขึ้นแล้วและกองทัพพันธมิตร กำลังจะขึ้นไปบนหุบเขาโรน
สำหรับพวกเขา มันเป็นความหวังที่ยิ่งใหญ่ - พวกเขารู้สึกว่ามันเป็นจุดจบแล้ว
นอกจากนี้ผมคิดว่าถ้ารถไฟขบวนนี้ หมุนเวียนไปด้วยความยากลำบากมากมาย
พวกเขารู้สึกว่าชาวเยอรมัน อยู่ในความยากลำบาก
ในทางกลับกัน หัวหน้าขบวนรถ สถานการณ์เริ่มแย่ลง
ตอนนี้มันเป็นไปไม่ได้ เพื่อเข้าร่วมอาวีญง
สะพานถูกทิ้งระเบิด ถนนสายเหนือ ถูก Maquis ถือไว้ เสี่ยงเกินไป
แต่ผู้บังคับการรถไฟไม่ยอมจำนน ไม่และคิดว่าเขาจะสามารถออกจากกับดักนี้ได้
ในคืนวันที่ 17-18 สิงหาคม รถไฟผีออกอีกแล้ว
และหยุดต่อไปอีกไม่กี่กิโลเมตร ในเมือง Roquemaure กลางหุบเขาแห่งนี้
- มันฉลาด เพราะเขาวางตัวเองอยู่ระหว่าง หินจนเครื่องบินมองไม่เห็น
ที่จะได้รับการคุ้มครอง
เขาเป็นผีเมื่อเขาเป็น ในกำแพงนั้น
ข้อพิสูจน์ก็คือไม่มีใคร ใน Roquemaure เห็นรถไฟขบวนนี้
ผู้คนต่างลงรถกัน แล้วขบวนนี้จะออกไป
ด้วยการเดินเท้าข้ามทุ่งนา
แผนผังที่ผู้บังคับการรถไฟกำหนดขึ้น ประกอบด้วยการเดินเท้าข้ามแม่น้ำโรน
บนสะพานที่ยังไม่ถูกทิ้งระเบิดนี้
แล้วข้ามโดยการบังคับเดินทัพ ไร่องุ่นแห่ง Chateauneuf-du-Pape
ท่ามกลางแสงแดดจ้าในช่วงกลางเดือนสิงหาคม เพื่อไปให้ถึงอีก 17 กิโลเมตร
สถานีเล็กๆ ของ Sorgues อยู่ที่ไหน รถไฟขบวนใหม่กำลังรอเขาอยู่
- เขารู้วิธีเล่นทั้งหมด ข้อผิดพลาดของผู้นำขบวนนี้
เขาพยายามทำให้รถไฟมองไม่เห็น ฯลฯ
ฉันคิดว่าร้อยโทคนนี้ ชาวเยอรมันมีพรสวรรค์
เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งมากและเขาก็พิสูจน์มันแล้ว
- ผู้ชายคนนี้น่าจะอยู่ในบันได ของมนุษยชาติซึ่งอยู่ในระดับต่ำสุด
เขาเป็นซาดิสม์ เขาบ้า
แต่ความบ้าคลั่งที่ฉันถือว่าเขาเป็นข้อแก้ตัวไม่ได้ โดยไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
ฉันคิดว่าเขาเป็นซาดิสม์ มีความชัดเจนและมีสติมาก
- พ่อของฉันพูดอย่างนั้น เมื่อพวกเขาเดิน
ระหว่างชาโตเนิฟ-ดู-ปาป และซอร์กส์
ภายใต้ความร้อนแรง พวกเขาอยู่ในสภาพร่างกายที่สมบูรณ์
- ผ่านทางข้ามทุ่งไร่องุ่น
มันเป็นการทรมานอีกอย่างหนึ่ง นักโทษต่างกระหายน้ำ
หิวโหยและชาวเยอรมัน หยิบองุ่นมารับประทานกัน
นักโทษคนใดที่พยายาม เพื่อเข้าใกล้สวนองุ่น
ถูกฆ่าตายทันที
นักโทษ 700 คนมาถึงเมือง Sorgues และ อยู่ตรงนี้แล้ว เมื่อสุดทางนี้
ว่าเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2487 ชาร์ลส์ซึ่งขณะนั้นทรงพระชราภาพ อยู่ได้ ๑๐ ปี ก็เห็นมันผ่านไปเมื่อหมดเรี่ยวแรง
อ่อนแอลงจากการทดลองทั้งหมด ทนตั้งแต่พวกเขาออกจากตูลูส
45 วันที่ผ่านมา. ชาร์ลส์ ถูกมารดาเก็บไว้ห่างๆ
แต่เพื่อนของเขา Lucien Caraï สามารถสังเกตเรื่องราวที่เหลือได้
พวกเขากำลังเรียกเก็บเงินผู้คน ในเกวียนนั้นไม่สวยงามนัก
ฉันเสียใจมาก
- ฉันไม่รู้ว่าคุณเห็นมันไหม แต่รถไฟไปทางนั้น
และเกวียนคันแรกก็อยู่ที่นั่น มันดำเนินต่อไปในตอนท้ายที่นั่น
พวกเขากำลังโหลด คนในเกวียน
รถไฟผีที่หายไปเข้ามา หุบเขา Roquemaure ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่นี่
สร้างขึ้นใหม่ทั้งหมดด้วยสิ่งเดียวกัน การสลับรถโดยสาร
และเกวียนวัว
- คนงานรถไฟที่มี นำรถจักรกลับมาจากอาวีญง
พวกเขาจงใจไม่ใส่อะไรมาก ของน้ำไม่ให้รถไฟออกอีก
- เธอเกือบจะขาดน้ำ ที่นั่น เครนน้ำหักถูกก่อวินาศกรรม
ดังนั้นคนงานรถไฟสายต่อต้านจึงรู้ ว่าเขาออกไปไม่ได้
พวกเขาไม่เคยคิดอย่างนั้น ผู้นำคือมาเคียเวลเลียน
และเพื่อไปเติมพลัง ที่ลำธารตรงนั้นห่างออกไป 100 เมตร
- พวกเขาเต็มถังแล้ว นักโทษพร้อมถังน้ำ
อีกหนึ่งงานบ้านและการทรมาน สำหรับนักโทษทุกคนในขบวนรถ
เหนื่อยก็ถูกบังคับให้หาอาหาร หัวรถจักรใหม่นี้เอง
ใครควรจะพาพวกเขาไป ค่ายมรณะ
แต่ประชากรของ Sorgues เริ่มต้นขึ้น เพื่อรีบไปช่วยพวกเขา
ผู้หญิงจัดระเบียบตัวเองอย่างเร่งรีบ เพื่อแจกจ่ายอาหาร
ถึงผู้โชคร้ายทั้งหลายเหล่านี้ โดยที่พวกเขาไม่รู้อะไรเลย
- ชาวเยอรมันกำลังปิดกั้นสิ่งกีดขวางบนถนน พวกเขานำอาหารและเครื่องดื่มไป
พวกเขาเก็บเงินไว้มากมายเพื่อตัวเอง
ส่วนที่เหลือตกเป็นของผู้ถูกเนรเทศ ในขบวนเกวียนที่อยู่ที่นี่
นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาปล่อยให้มันเกิดขึ้น เพราะพวกเขาไม่มีอะไรจะกินอีกแล้ว
- พ่อของฉันบอกฉันเสมอ: “ฉันไม่เข้าใจ เรากำลังเปลี่ยนรถ
เราเปลี่ยนรถไฟ เราเปลี่ยนสถานี
และทั้งหมดนี้ก็ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางสงครามแม่ทัพผู้โด่งดัง ของรถไฟต้องมีเครื่องรองรับ
และเราไม่รู้จริงๆว่าอยู่ที่ไหน เพราะเกวียน พวกเขาไม่เกาะติดด้วยตัวเอง”
- คนแรกที่รับผิดชอบคือผู้บังคับบัญชา ของผู้คุ้มกันและในอีกไม่กี่ชั่วโมง
อีกไม่กี่วันก็มาถึงเช่นกัน น่าแปลกใจที่ดูเหมือนว่า
เพื่อหาช่องทางการคมนาคม นอกจากนี้ยังหมายถึงการทำงานร่วมกันนั้น
โดยที่ยังคงเหลือโครงสร้างวิชีอยู่ ซึ่งยังคงอยู่ในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2487
- จนถึงวันสุดท้าย SNCF จะออกใบแจ้งหนี้แก่รัฐฝรั่งเศสสำหรับขบวนรถ
และเป็นวันที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2487
กล่าวคือเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ของการปลดปล่อยทั้งประเทศ
คนงานรถไฟก็พยายามในส่วนของพวกเขา ที่นี่ใน Sorgues เพื่อทำลายรถไฟขบวนนี้
แม้จะมีภัยคุกคามจากผู้ครอบครองก็ตาม และติดตามลำดับชั้นของพวกเขา
- การบริหารจัดการของ SNCF ได้ ทำสงครามกับคนงานการรถไฟ
กล่าวคือเธอเห็น ตามคำขอของผู้ครอบครอง
คนงานรถไฟที่เป็น ไวต่อการต่อต้าน
และสิ่งเหล่านี้ถูกหยุดโดย SNCF
พนักงานรถไฟก็กลัวที่จะถูกเนรเทศเช่นกัน
- คนงานรถไฟ SNCF มากกว่า 2,600 คน เสียชีวิตในการเนรเทศหรือถูกยิง
หลังจากถูกตัดสินลงโทษ ถึงแก่กรรมในฤดูร้อนปี พ.ศ. 2487
ไม่ว่าในกรณีใด ใน Sorgues บนท่าเรือของ สถานนีที่ซึ่งความสับสนอันใหญ่หลวงครอบงำอยู่นี้
พนักงานรถไฟจะรับทั้งหมด เสี่ยงต่อการช่วยชีวิตผู้ถูกเนรเทศบางส่วน
ระหว่างการเดินทางกลับ ในรถวัวเหล่านี้
บางครั้งโดยปลอมตัวเป็นพนักงานรถไฟ แต่ยังรวมถึงและส่วนใหญ่
โดยบอกทางเข้าสู่ที่แคบ อุโมงค์ใต้ดินที่ข้ามรางรถไฟ
- พวกเขาสามารถหลบหนีผ่านคลองได้ ซึ่งผ่านไปใต้รางรถไฟ
และเราก็หมอบลงได้
- นั่นอาจจะทำให้มันเป็นไปได้ มีประมาณยี่สิบคนหลบหนี
- ชาวเยอรมันทำไม่ได้ นับพวกเขาเพราะคนที่จากไป
พวกเขาไม่เคยเห็นเลย ที่ได้หลบหนีไป
พวกเขาตั้งใจแน่วแน่ อยากจะวิ่งหนีเร็วๆ
พวกเขารู้ว่ามีกองกำลังอยู่ อเมริกันที่ตามมาทีหลัง
- ชาวอเมริกันอยู่ห่างออกไป 100 กิโลเมตร - มันเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 18 สิงหาคมที่นี่
ชาวอเมริกันมาถึงในวันที่ 25 พวกเขาใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์
อาวีญง ห่างจาก Sorgues 10 กิโลเมตร
เมืองของพระสันตะปาปาจึงเป็นศูนย์กลาง ศูนย์ประสาทของคำสั่งเยอรมัน
สำหรับยุโรปตอนใต้
แกร์ฮาร์ด โบคเคลเป็นนักเขียน ชาวเยอรมันที่ทำการวิจัย
ทั้งสองด้านของแม่น้ำไรน์ เรื่องราวของรถไฟผี
การค้นพบของเขานำมา ข้อมูลเชิงลึกที่มีคุณค่า
- ฉันพบในเอกสารสำคัญ ทหารในเยอรมนี,
ว่าในวันเดียวกันนั้นคือวันที่ 18 ส.ค. 44 12.30 น. ผู้บัญชาการทหาร
ทรงมีคำสั่งให้เคลื่อนย้าย การบริหารราชการทหาร
ซึ่งตั้งอยู่ในอาวีญง เพื่อกลับไปยังประเทศเยอรมนี
และฉันก็พบในเอกสารนี้ด้วย ว่าฝ่ายต่อต้านซ่อนรถบรรทุกไว้
ยานพาหนะทุกคัน มันน่าสนใจ เช่นเดียวกับฝ่ายบริหารของฝรั่งเศส
ซึ่งเคยเป็นผู้ร่วมมือน้อยมาก่อน เราบอกได้เลยว่าปฏิเสธที่จะทำงาน
กับชาวเยอรมันและประชากรพลเรือน อยู่ในสถานการณ์หยุดงานประท้วง
พวกเขาปิดร้านค้าทั้งหมด โรงแรมและร้านอาหารทั้งหมด
นี่คือสถานการณ์เมื่อวันที่ 18 สิงหาคมเมื่อ รถไฟผีสิงอยู่บริเวณนี้
หากฝรั่งเศสค้นพบตัวเองช้า จิตวิญญาณที่อดทนอีกครั้งหนึ่ง
น่าเสียดายที่กองโจรทำไม่ได้ พยายามอย่าหยุดรถไฟผีสิง
ในระหว่างวันที่เขา แต่กลับปรากฏในเวลากลางวันแสกๆ
- สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง เพื่อรวบรวมนักสู้ให้เพียงพอ
เพื่อโจมตีรถไฟและโจมตี ผู้พิทักษ์ติดอาวุธ 150 นาย
- วันเดียวกัน ประมาณสามสิบ กิโลเมตรจาก Sorgues
มีการต่อสู้ระหว่าง นักสู้ต่อต้านและชาวเยอรมัน
ซึ่งอยู่ระหว่างการอพยพออกจากพื้นที่
พันธมิตรและฝ่ายต่อต้านเริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น
แต่อีกครั้งหนึ่งรถไฟผี หลบเลี่ยงไปทางเหนือได้
เพราะในภาคใต้มีเมืองต่างๆ ปล่อยออกมาทีละอัน
ตูลงและมาร์กเซยใกล้จะถึงแล้ว เพื่อล่มสลาย Perpignan ได้รับการปลดปล่อยในวันที่ 18
ตูลูส เมืองที่ทุกสิ่ง มหากาพย์นี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ปาร์ตี้ที่ Place du Capitole ในวันที่ 19
วันนั้นรถไฟ. ผีมาถึงปิแอร์ลาตต์
เมื่อจู่ๆเขาก็กลับมาอีกครั้ง ถูกโจมตีโดยเครื่องบินฝ่ายสัมพันธมิตร
กองทัพแองโกล-อเมริกันอยู่ในการควบคุม ของท้องฟ้าเหนือดินแดนฝรั่งเศสทั้งหมด
เกิดเหตุไฟไหม้ขบวนรถขบวนนี้ เครื่องบินลำนั้นเข้าใจผิดว่าเป็นรถไฟ
กองทหารเยอรมันเคลื่อนตัวไปทางเหนือ
หวาดกลัวผู้ถูกเนรเทศ ติดอยู่ในเกวียนของพวกเขา
ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องทำ พึ่งพรอวิเดนซ์
- พวกเขาไม่รู้ว่ามันเป็นสัญญาณหรือไม่ ว่ารถไฟกำลังจะหยุด
และพวกเขาจะสามารถออกไปได้
หรือถ้าเป็นสัญญาณ ว่าพวกเขาทั้งหมดจะผ่านไปที่นั่น
- พวกเขาแน่นมาก ต่อกัน
มีคนหนึ่งได้รับกระสุน และสามีของฉันคุกเข่าอยู่ตรงนั้น
- อีกด้านหนึ่งก็เป็นเช่นนี้ บีบกระสุนปืนกล
ซึ่งไขว้แขน, คอและแขนอีกข้าง
ของคนที่เคยเป็น ข้างๆเขา
เส้นทางต่อไปของเครื่องบิน พันธมิตรยังอันตรายถึงตายอีกด้วย
ในเกวียนของพี่น้องเลวีหลายคัน สหายของพวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
- ที่นั่นจะพบความตายอย่างหนึ่ง นักสู้ต่อต้านที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตูลูส
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกองพล FTP-MOI ที่ 35
เขาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งด้วย มาร์เซล แลงเกอร์ ชื่อของเขาคือ เจค็อบ อินเซล
ถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 19 สิงหาคม ใต้กระสุนของฝ่ายสัมพันธมิตรในเวลากลางวัน
ฉันพบถึงการปลดปล่อยตูลูส นั่นเป็นความอยุติธรรมที่น่าเศร้ามาก
ชาวเยอรมันก็ไม่รอด และยังประสบความสูญเสียอีกด้วย
แต่นักสู้ต่อต้านของรถไฟผี แพ้วันนั้นสหายทั้ง 5 คน
พวกเขาอพยพออกไปไม่กี่กิโลเมตร ต่อไปยังมงเตลิมาร์
โชคชะตาไล่ตามอย่างไม่หยุดยั้ง นักโทษที่อ่อนแอลงมากขึ้น
ที่ไม่มีใครมาได้ฟรี
แม้ว่าจะผ่านมาเดือนครึ่งแล้วก็ตาม ว่าพวกเขาข้ามฝรั่งเศส
และรถไฟขบวนนี้ที่ออกเดินทางเรื่อยๆ ไปสู่เป้าหมายอันชั่วร้ายของมัน
วาลองซ์, ลียง, เร็วๆ นี้ มาคอน.
ในเกวียน นักโทษต่างสงสัย หากพันธมิตรจะตามรถไฟขบวนนี้ทัน
หรือว่าจะหนี
- ไม่ใช่ทุกคนที่เห็นด้วย การหลบหนีเป็นสิ่งที่อันตราย
พวกเขารู้สิ่งนั้นโดยรับสิ่งนั้น การตัดสินใจเขาอาจเผชิญกับการตอบโต้
พวกเขาเผชิญหน้ากัน กลุ่มที่ปฏิเสธการหลบหนีครั้งนี้
เพราะเธอเป็นตัวแทนของความเสี่ยง สำหรับผู้ที่ไม่ยอมจากไป
ในระยะนี้ของการเดินทางประมาณหกสิบ นักโทษสามารถหลบหนีได้แล้ว
ใช้ประโยชน์จากการหยุดและกราดยิง หรือแม้แต่ความช่วยเหลือจากพนักงานรถไฟ
และถึงแม้จะมีภัยคุกคามก็ไม่มีเลย การตอบโต้จากผู้บังคับบัญชา
เหล่าศัตรูของจักรวรรดิไรช์นั้นเขา ขับไปเยอรมนี
ดูเหมือนจะดีที่สุดยกเว้นการขับเคลื่อน
- มีชาวเยอรมันจำนวนมากที่นี่ที่ อยากนั่งรถไฟผี
แต่เป็นบุคคลที่รับผิดชอบ รถไฟผีปฏิเสธ
พวกเขาขึ้นรถไฟ เพราะในกรณีนี้
พวกเขาจำเป็นต้องทำ ทิ้งนักโทษไว้
ตัวประกันอยู่ที่นั่นเพื่อ หลีกเลี่ยงการโจมตีของพันธมิตร
มันคมชัดและชัดเจน
สามารถใช้รถไฟขึ้นรถได้ กองพันกำลังถอยทัพ
แต่ตามคำบอกเล่าของพยานหลายคน หัวหน้าขบวนยังขู่ด้วยซ้ำ
คำขอของผู้อื่นนี้ เจ้าหน้าที่แวร์มัคท์.
แต่ใครคือเพชฌฆาตผู้ไม่หยุดยั้งคนนี้?
บางคนเรียกเขาว่าชูสเตอร์ บาวการ์เทนอื่นๆ
Charles Tessier ใฝ่ฝันที่จะไขความลับ ตัวตนของเขาซึ่งกลายเป็นผีไปแล้วด้วย
- สิ่งที่ครอบงำฉันคือการรู้ ซึ่งเป็นหัวหน้าขบวนรถ
และฉันคิดว่ามันคือบาวการ์เทิน
เรามีเอกสารจากบอร์โดซ์ เกสตาโป คือ Baumgarten ผู้หมวด
ซึ่งเป็นผู้บังคับขบวนรถ
แล้วเราก็พบใน Sorgues เอกสารที่ระบุไว้
มีเครื่องหมาย Oberleutnant Baumgarten
ในภาพนี้เขาเป็นตัวแทน ต่อหน้า H**** ที่กำลังตกแต่งอยู่
โหงวเฮ้งของเขารูปร่างหน้าตาของเขา สำหรับฉันแล้วก็คือเขานั่นเอง
เพราะมันตรงกับรายงาน แต่การวิจัยนี้ควรได้รับการเสริมกำลัง
- เขาไม่ใช่ SS ผู้นำขบวนรถ เขาเป็นเจ้าหน้าที่ Wehrmacht
นายทหารประจำการ
ปรากฎว่า The Oberleutnant Baumgartner เป็นเจ้าหน้าที่ที่คลั่งไคล้
ที่ยืนกรานที่จะปฏิบัติตามคำสั่งจนถึงที่สุด
ความโกรธมันบอกว่าเราทำมัน
ต้องเผชิญกับความมุ่งมั่นของพวกนาซีที่ ไม่ต้องการที่จะแพ้การต่อสู้ทางอุดมการณ์
ไม่มีทางเลือกอีกต่อไป มันจำเป็น รับความเสี่ยงทั้งหมดและหลบหนี
เพราะถ้าฝรั่งเศสมีตา ตรึงอยู่กับปารีสที่กำลังกบฏ
นักสู้ต่อต้านรถไฟผีสิง พวกเขายังคงถูกทิ้งให้อยู่กับชะตากรรมของพวกเขา
และมองเห็นเส้นขอบ เยอรมันเข้ามาใกล้ๆ
อีก 2 วันอาจจะน้อยกว่านั้น พวกเขาจะอยู่ที่เยอรมนีและมันจะสายเกินไป
- บนรถไฟมีชาวสเปน ซึ่งมาจากค่ายเวอร์เนท
พวกเขามีเครื่องมือบางอย่างจากค่าย เพราะพวกเขาทำรองเท้าที่นั่น
เนื่องจากเป็นเกวียนเก่า เรามองเห็นรางลอดผ่านได้
พื้นถูกยึดด้วยสลักเกลียว 2 ตัว เราปัสสาวะบนสลักเกลียว
และด้วยเครื่องมือของพวกเขา เราก็ขุดขึ้นมา
- ฉันจะแสดงเครื่องมือบางอย่างให้คุณดู ถ้าคุณเรียกมันว่านั้นได้
กับพี่ชายของฉันเรามีพวกเขา เก็บไว้เป็นเวลา 75 ปี
ฉันไม่รู้ว่าเขาทำมันได้อย่างไร เพื่อจะซ่อนมันไว้ แต่เขากลับซ่อนไว้
ด้วยมีดปากกาพวกเขา เคลียร์หัวโบลท์อย่างชัดเจน
สายฟ้าก็หลุดออกมาแล้ว ด้วยด้ามส้อม
พวกเขายกขึ้น พวกเขายกใบมีดขึ้น
กับพี่ชายเราไม่เคยแยกจากกัน ของมีดนี้และเชื่อมต่อกันทั้งกลางวันและกลางคืน
มันเริ่มต้นเมื่อ 3 วันก่อน
มันอยู่ตรงนั้น ใต้รถไฟ ว่าฝ่ายต่อต้านจินตนาการถึงความรอดของพวกเขา
- พวกที่หนีเหมือนฉัน พ่อกระโดดลงจากรถไฟใต้รถไฟ
พวกเขายืนอยู่บนเพลาของ ล้อและเมื่อรถไฟชะลอความเร็ว
พวกเขากระโดดขึ้นท้อง บนรางรถไฟ
หากพวกเขากระโดดกลางรางรถไฟ มันอาจจะแขวนด้วยตะขอ
ใต้รถคันสุดท้ายจึงจำเป็น ไม่ว่าเขาจะกระโดดไปทางซ้ายหรือขวา
และอยู่นิ่งๆระหว่างรอ จนกว่าขบวนรถไฟจะผ่านไปทั้งหมด
- เมื่อคุณกระโดดถ้าขาของคุณ ถูกนำลงมาแตะพื้น
คุณถูกทับทับอยู่ใต้รถไฟ ดังนั้นการกระโดดจึงเป็นความเสี่ยงอย่างมาก
มันไม่เหมือนในเจมส์บอนด์ที่เรากระโดด ผ่านประตูคุณต้องกระโดดลอดใต้ราง
มันเป็นกระบวนการเดียวกับที่ทำไปแล้ว หลักฐานของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้
ในเกวียนของ Nardone และ Roquemaurel
- เป็น De Roquemaurel ที่ประสบความสำเร็จ ที่จะกระโดดก่อน Assoun ที่จะกระโดด
แต่เท้าของเขาถูกตัดออก Maquis ก็ฟื้นเขาในวันรุ่งขึ้น
มันเป็นกลางดึก. ฉันได้ล้อมรอบ ศีรษะของฉันด้วยผ้าขนหนูเทอร์รี่
เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บ
ครั้งนี้ในคืนวันที่ 24-25 สิงหาคมนี้ เป็นการหลบหนีที่ยอดเยี่ยมที่กำลังเตรียมไว้
ขอบคุณที่ชะลอตัวเกินกว่านั้น จากดิฌง ถึงเมอร์เรย์ เป๊ะเลย
วันที่ปารีสได้รับการปลดปล่อยมากกว่านั้น นักรบต่อต้าน 70 นายโยนตัวเองลงใต้รถไฟ
หนึ่งสิ่งหลังจากสิ่งอื่น.
- หนึ่งหรือ 2 วันต่อมา พวกเขาจะจบลงที่ดาเชา
พวกเขารู้ว่ามันเป็นครั้งสุดท้าย ความเป็นไปได้ที่จะออกจากรถไฟ
- มีผู้ชาย 3 คนที่เดินผ่านมา ฉันคิดว่าใต้ล้อ 2 หรือ 3
ส่วนนักโทษหญิง 62 คนบนรถไฟ ผี ไม่มีใครพยายามหลบหนีขนาดนั้น
70 คนหลบหนีซึ่งในคืนนั้น สามารถเอาชีวิตรอดไปได้
ถูกรวบรวมโดย ชาวนาแห่งโอต-มาร์น
ส่วนใหญ่จะกลับไป ต่อสู้ในตำแหน่ง F.F.I.
นี่เป็นกรณีของพี่น้องเลวี ในที่สุดเกวียนของพวกเขาก็พร้อมที่จะหลบหนี
เรย์มอนด์กระโดดก่อน คลอดแล้ว.
- พ่อจะบอกว่าเขาจะกลัวมาก เพราะเมื่อเขากระโดด
เขาเรียกพี่ชายและน้องชายของเขา ไม่ตอบและนั่นทำให้เขาหวาดกลัวอย่างยิ่ง
เขาบอกว่าโคลดตายแล้ว
แล้วเขาก็กลับขึ้นไปตามเส้นทาง และเขาก็ไปหาโคลด์
ซึ่งตกลงไปในพุ่มหนาม
- คนสุดท้ายคือมาร์ค บราฟแมนที่บอกฉันเรื่องนี้
เขาได้รับคำสั่งและเขา เขาอายุมากที่สุด
เขาอายุ 25 ปี เขาอายุมากที่สุด เก่าและเป็นอันสุดท้ายที่จะกระโดด
และทันทีที่เขากระโดด คนอื่นออกไปแล้ว
และรถไฟก็จอดอยู่ที่นั่น
เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งจากการคุ้มกันด้วย คบเพลิงและปืนกล
พวกเขาทุบตีเขา
เขาหมดสติไป
เราพาเขากลับขึ้นรถไฟ
หมดสติและตื่นขึ้นมาในดาเชา
ในที่สุดรถไฟก็มาถึงดาเชาในวันที่ 28 สิงหาคม 2487 หลังจากการทรมาน 57 วัน
สำหรับผู้รอดชีวิตจากการผจญภัยครั้งนี้ โศกนาฏกรรม ไปสู่นรกแห่งรถไฟผี
ตอนนี้มาถึงนรกแล้ว ค่ายมรณะ
นอกจากการเนรเทศชาวยิวแล้ว นักรบต่อต้านและนักโทษการเมือง 70,000 คน
เช่นเดียวกับรถไฟผีสิง ถูกเนรเทศจากฝรั่งเศสไปยังค่ายนาซี
- เราไม่ทราบแน่ชัด จำนวนผู้ถูกเนรเทศจากรถไฟผี
เพราะเราไม่มีรายการ การออกเดินทางของขบวนนี้
เราไม่รู้ ไม่ บวกกับจำนวนผู้หลบหนี
แต่เรารู้ว่ามีเยอะมาก
น่าจะมากกว่า 160 หนีออกมาจากรถไฟผีนี้
ในทางกลับกันเรามีรายชื่อการลงทะเบียน ผู้ถูกเนรเทศที่มาถึง
ในดาเชาเมื่อปลายเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2487
- ฉันพบรายละเอียดมากมาย ทุกอย่างถูกบันทึกไว้ มันเป็นความบ้าคลั่ง
ตัวอย่างเช่น Georges Bonnac นักสู้ฝ่ายต่อต้านผู้ยิ่งใหญ่
เป็นวันที่ 44 สิงหาคม พันธมิตรกำลังมาถึง
แต่ฝ่ายบริหารทำงาน
จมูก ปาก อันเล็ก หูทุกอย่างถูกบันทึกไว้
จนถึงที่สุดพวกนาซี ดำเนินภารกิจที่ไร้มนุษยธรรมต่อไป
จนถึงที่สุดประเทศฝรั่งเศส เดอ วิชี ร่วมมือกัน
ขบวนสุดท้ายออกเดินทาง แม้แต่ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2487
รถไฟผีสิง ในส่วนของมัน ข้ามฝรั่งเศสได้เกือบ 2 เดือน
และเรื่องราวของเขาก็เกือบจะถูกลืมไปแล้ว
วันนี้เรารู้แล้วว่านักสู้ต่อต้าน 536 คน รถไฟอันบ้าคลั่งขบวนนี้มาถึงดาเชา
ครึ่งหนึ่งไม่ได้กลับมา