این یکی از غم انگیزترین داستان هاست از پایان جنگ جهانی دوم
همانطور که جنگ می چرخد به نفع متفقین،
و فرانسه ادامه دارد در شرف آزاد شدن
صدها زندانی هستند در آغاز تابستان 1944 آغاز شد،
در قطاری به تولوز، جهت داخائو
- این داستان یک مشت مرد است،
که قصد کشتن غیرنظامیان را دارند در طول هفته ها
این کاروان تبعید سیاسی یکی از آخرین قطارهاست
رفتن به اردوگاه های مرگ
مهمتر از همه، سفر او 2 ماه طول خواهد کشید،
طولانی ترین جنگ جهانی دوم
57 روز جهنم
- داریم دیوونه میشیم
صدا قطع شده، تیراندازی، اختلاس، خرابکاری،
قطار همچنان می ایستد، ناپدید می شوند و دوباره ظاهر می شوند
مخفیانه به وسط برود خطوط مقدم
- 20 بار قطار باید متوقف می شد و 20 بار باز هم گذشت.
- برای همین اسمش را گذاشتیم قطار روح، چون در جایی گزارش نشده است.
چرا آلمان نازی، در آشفتگی کامل،
آیا او در اخراج زندانیان خود اصرار دارد؟
- عزم نازی ها برای رهبری این کاروان های تبعید تا آخر
فقط ذهن آور است او بیرون است سوال از دادن فرصت به آنها
اینا کی هستن که اینقدر داشته باشن ارزش از نظر H****؟
قطار ارواح سوار می شد او به سمت تبعید
برخی از بزرگترین رزمندگان مقاومت از فرانسه؟
- برای شبه نظامیان و پلیس فرانسه، این حیوان موذی است که باید نابود شود.
- وقتی بابا رفت هیچی نگفتن.
من در تمام عمرم زخمی بودم البته. دیگر چگونه می خواهید باشد؟
آیا مقاومت موفق به توقف خواهد شد؟ این قطار و جلوگیری از رسیدن آن به داخائو؟
چه همکاری آیا نازی ها سود بردند؟
- مدیریت SNCF با کارگران راه آهن جنگ به راه انداخت.
چگونه، انباشته در ماشین های گاو،
این مردان و زنان دارند - آیا آنها از طریق آزمایش طولانی خود زندگی کردند؟
چند نفر فرار خواهند کرد؟
- من فرصت داشتم 1000 تا از آن خلاص شوم، من اینجا هستم.
با تشکر از شهادت های استثنایی از برخی از بازماندگان و خانواده های آنها،
اینجا اودیسه باورنکردنی است رزمندگان مقاومت از این کاروان،
بیشتر به عنوان قطار ارواح شناخته می شود.
18 اوت 1944، در Sorgues.
گروه عجیبی از زندانیان از این شهر کوچک عبور می کند،
در چند کیلومتری آوینیون واقع شده است.
وقتی آنها را در حال عبور می بیند، چارلز تسیر در آن زمان فقط 10 سال داشت.
- آنجا یک داروخانه بود، اینجا، در پس زمینه، تالار شهر.
ما تأثیر ژاندارم ها را می بینیم، که بر کاروان نظارت دارند.
نگاهی که داشتند را می بینی؟ آنها خنده دار نبودند.
مردم به ما نگاه نمی کردند، آنها همه پنهان شده بودند، می ترسیدند.
به جز بچه هایی که از هیچ چیز نمی ترسیدند.
ستون واقعی مرگ زنده، خیلی تاثیرگذار،
که او نمی تواند پایان آن را ببیند. این چشم انداز تمام زندگی او را تحت الشعاع قرار خواهد داد.
- داشتم از جاده رد می شدم، همین جلوتر یک خودروی اوپل که در آن ماموران بودند.
نزدیک ماشین بودم و می توانستم خود کاپوت را لمس کنم.
افسران آلمانی را به وضوح دیدم با نشان ها و همه چیزشان.
مستعمره تبعید شده است کاملاً در پایان، آنجا،
با خانم‌هایی که جلوتر بودند، که در حال پا زدن به اطراف بودند.
یک ردیف فلجدارم بود که در امتداد دیوارهای خانه ها می چرخید،
و چه کسی مردم را وارد کرد.
خودم را رو در رو دیدم اینجا با فلجدارم،
که مرا با قدرت برگرداند
با چوبش مرا هل می دهد
اما وقت داشتم برای دیدن پاس کاروان،
که هرگز تمام نمی شود، چیزی وحشتناک است
من هنوز آنها را می بینم.
این تصویری است که مرا به یاد می آورد از آن زمان تاکنون ادامه دارد.
ما نمی دانستیم و از کجا آمده اند می آمدند یا به کجا می رفتند.
هیچ کس نتوانسته آن را بگوید.
تنها نیم قرن بعد از آن بود چارلز منشا این کاروان را خواهد دانست،
که داستانش تقریباً به فراموشی سپرده شد.
داستانی که شروع می شود در ابتدای تابستان 44.
متحدین به تازگی وارد شده اند نرماندی و با وجود شدت درگیری،
آلمانی ها به برنامه خود ادامه می دهند تبعید وحشتناک در سال 1942 آغاز شد.
در پایان ژوئن 1944، بیش از 100 کاروان قبلاً 70000 یهودی از فرانسه فرستاده شده بود.
و نزدیک به 40000 رزمنده مقاومت و زندانیان سیاسی
به سمت اردوگاه های مرگ در این است شرایطی که در جنوب فرانسه،
در تولوز، 3 ژوئیه 1944، صدها نفر زندانیان به ایستگاه Matabiau برده می شوند،
در سکوهای رزرو شده برای کالاها.
کابوس آنها شروع می شود.
- ما در انتهای سکوی ایستگاه هستیم Matabiau، نزدیک این ایستگاه شوم
کلیه که برای همه خدمت می کرد کاروان های اخراج
این محل محتاطانه عزیمت اینها بود مردم، این مبارزان مقاومت،
که قبلا زجر کشیده بود ماه ها و ماه ها زندان،
که قرار است در این واگن ها حبس کنیم به گاو برای مقصدی نامعلوم
آنها مشکوک بودند که بپیوندند اردوگاه ها، نه از وحشتی که در انتظارشان بود.
قطعاً اینطور نیست.
ساعت 2 صبح ما را بلند کردند،
و ما را آوردند در کامیون های تلفن همراه،
در حیاط مارشالینگ در تولوز.
آنجل آلوارز آخرین شاهد است.
آخرین اخراجی دوباره زنده از قطار ارواح
زمانی که او تنها 18 سال داشت در این کاروان سوار می شود.
- فلجدارم ها هم بودند، چون ما آنها را با ماشین هایشان دیدیم.
آنها نیروهای زبده بودند.
افسر آلمانی که رهبری می کرد کاروان، او به ما گفت:
"ما شما را به آلمان می بریم، ما همه شما را می کشیم،
چون همه شما دزد هستید یا انگل یا تروریست.»
ما می دانستیم که ما را اخراج می کنند و او گفت واضح، واضح و دقیق، به زبان فرانسوی.
60، بودند. ماشین پر بود
- چه کسی سازماندهی می کند و چه کسی مسئول است از خروج کاروان اخراج؟
اینها خدمات پلیس هستند رایش در تولوز،
این گشتاپو است که تعیین می کند چه کسی برود ترک، که فهرست اسامی را ایجاد می کند،
که زندانیان را انتخاب می کند
گشتاپو در فرانسه و گشتاپو، که سیستم اردوگاه کار اجباری را مدیریت می کنند.
این لیست از اخراج شدگان شامل کلود است و ریموند لوی، پدر نویسنده.
- این حرکت قطار نیست از آنچه پدرم به من گفت
صدها مرد هستند که هستند در حال حاضر در شرایط خستگی،
خستگی عظیم، که به اسکله می آوریم،
که در واگن ها بار می کنیم همانطور که گاوها آنها را بار می کنند،
که در داخل این واگن ها یافت می شوند ایستاده، به یکدیگر فشرده،
در واگن هایی که وجود ندارد پنجره، 2 نورگیر کوچک وجود دارد،
در تابستانی که قرار است یک موج گرما بی سابقه باشد.
- حالا من را می بندند درها و ما نمی توانیم بیرون برویم.
آلمانی ها مثل اینجا کنار دیوار بودند. یک مسلسل *** روی زمین بود،
با شارژر درگیر گفتم :
ما مسلسل را می گیریم، شروع می کنیم تیراندازی کنند و همه فرار کنند."
او به من گفت: "اگر حرکت کنی، ما آلمانی ها را صدا می کنیم.»
و سپس راهی بوردو شدیم.
در آن مرحله، آلمانی ها انتخاب کردند به عنوان مسیری برای عبور از غرب.
بوردو، تور، پاریس، سپس آلمان.
با داخائو در انتهای مسیر.
منطقی ترین چیز می شد برای عبور از لیموژ،
اما نیروهای حاضر در منطقه لیموژ،
مانع از عبور از کاروان های واگن های باری
سربازان ژرژ گینگوین، اولین مبارز مقاومت در فرانسه،
بلکه وحشت در میان سربازان نیز وجود دارد آلمانی ها در دوردون و اطراف لیموژ.
از چند ماشین تشکیل شده است مسافران برای سربازان آلمانی،
و حدود ده واگن گاو که در آن صدها زندانی دور هم جمع شده اند،
کاروان به سمت بوردو می رود.
اما آنجل آلوارز آماده است همه چیز برای رهایی از این تله
- ما 3 نفر بودیم که می خواستیم با هم فرار کنیم. بنابراین ما تصمیم گرفتیم، ما داریم:
"ما باید پنجره کوچک را برداریم. بنابراین، برای گرفتن پنجره کوچک،
همه، او برای خودش بود و ما سه نفر بودیم.
بنابراین شاه بلوط را گرفتیم.
تک تیراندازها، آنها مسیرها را منفجر کردند،
بنابراین آنها نمی توانند سریع بروند.
قطار وقتی سنت را ترک کرد بازیل، خیلی آهسته پیش می رفت.
و بعد شب فرا رسید.
تخته ها را فشار دادم، سیم آهن خاردار با آن باقی مانده است،
و شروع کردم به فرو بردن سرم
من یک توپ نورد انجام دادم، اما قطار متوقف شد
بنابراین آنها چراغهای جلو را روشن کردند، و آنها شروع به تیراندازی به سمت من کردند.
شروع کردم به رفتن به سمت Garonne در حال دویدن به من شلیک کردند.
اما آنها به من دست نزدند.
افتادن از قطار، فرشته، سرش زخمی شد
او موفق می شود پیدا کند قدرت شیرجه رفتن در گارون،
و به روستای کوچک برگردید de Couture، در ساحل دیگر.
جمع آوری و پنهان می شود به مدت 2 روز.
او اولین فراری از قطار ارواح است.
- دیگه هیچکس مثل من فرار نکرده چون شانس یک در 10000 داشتیم،
اینطوری از پسش بر بیای آلمانی ها اگر تو را ببینند،
چراغ های جلو برای شب و مسلسل های اف ***
کاری که من کردم دیوانه کننده بود
من شانس 1 در 1000 داشتم برای بیرون آمدن از آن، من اینجا هستم.
من دوباره با مقاومت وصل شدم، و من به مبارزه ادامه می دهم.
من وظیفه ام را انجام دادم.
اما برای اینکه بفهمیم کیست آیا این اخراج شدگان از قطار ارواح هستند؟
باید کمی به عقب برگردیم
چون آنجل آلوارز نیست هر زندانی
او فقط 18 سال دارد، اما قبلاً بوده است 2 سال در مقاومت بوده است
و ماه هایی که در زندان بود زندان سنت میشل در تولوز.
حدود 120 تبعیدی از قطار ارواح از این زندان آمده اند
همه رزمندگان مقاومت، قهرمانان از به سختی 20 ساله مثل دیمین ناردونه.
نوربرت، پسرش، وارد می شود اولین بار در این محوطه،
جایی که هر روز از این اوایل تابستان 44، ما شکنجه می کنیم، قضاوت می کنیم و تیراندازی می کنیم،
چیزی که پلیس فرانسه سپس تروریست ها را صدا می کند.
- دیدن من خیلی خنده دار است وقتی از بیرون جوان بودم،
و سپس اینجا اکنون، اینجا در داخل، بدونم پدرم کجا رفته
در 13 آوریل 44 به اینجا برگرد.
او در 2 ژوئیه رفت، اما برای رفتن به قطار ارواح.
در حال حرکت است.
پدرم به گروه رزمی پیوست، در ابتدا او اعلامیه هایی را توزیع کرد،
پس از آن مواد منفجره بود، سپس پس از آن دست به حملاتی زدند.
متأسفانه دستگیر شد توسط ژاندارم های فرانسوی
ژاندارم های فرانسوی آن را دارند تحویل گشتاپو و از آنجا،
او به زندان سنت میشل ختم شد. در آن زمان او بسیار جوان بود،
بین 16 تا 19 سالگی بود که همه چیز اتفاق افتاد
- در زندان سن میشل وجود داشت چندین جنگجوی بسیار بزرگ مقاومت تولوز،
از جمله آلبرت لوتمن که یک مقام ارتش مخفی بود.
سپس همه چیز وجود داشت کارکنان تیپ 35.
مارسل لانگر
این FTPMOI، Francs-Tireurs است، حامیان کار مهاجر،
که قربانی یک توری بزرگ بودند پلیس فرانسه، در آوریل 1944.
این زن و مرد قرار است به دنیا بیایند توسط رژیم ویشی به آلمانی ها.
آن هم پشت دیوارهایش، در یک از زندان هایش در زندان تولوز،
که آنجل آلوارز زندانی و شکنجه شده است، ابتدا توسط پلیس فرانسه
- هر 4 تای ما را زدند از تیم ویژه
این تیم ویژه نظافت بود. این گروه F.T.P نام داشت.
فرانک لاستیک ها و پارتیزان های فرانسوی. من قصد کشتن آلمانی ها را داشتم،
اما فرانسوی ها که بودند به آلمانی ها هم فروخته شد
به مدت 15 روز و 15 شب، آنها زد به طوری که من فروش شبکه.
من کسی را نفروختم من دارم برجستگی تمام سرم،
من هنوز در سرم روزنه هایی دارم.
من را در تولوز قرار دادند در یک سلول خاص،
همه ما محکوم به مرگ بودیم آنها فقط جوانان بودند،
آمدند، وقتی سلول را باز کردند، ما نمی دانستیم که آنها قرار است با چه کسی تماس بگیرند.
- این دادگاه های جعلی وجود دارد که در آن صبح، شما 3 داور فرانسوی دارید که آنجا هستند.
زندانی برمی گردد، او وکیل ندارد، او بلافاصله محکوم می شود،
و نیم ساعت بعد در حیاط تیراندازی کرد.
دوستان بابا بوریس بودند فرانکل انزو لورنزی بود،
امیل جکووویتز بود.
این تعداد زیادی است تیرباران خواهند شد،
یعنی جوانانی که بین 16 تا 25 سال سن داشتند
و بیشتر آنها با فریاد مردند: "زنده باد فرانسه" با لهجه خارجی.
مثل همه همرزمانش از تیپ 35، ریموند لوی و برادرش کلود،
سپس فکر کنید که آنها نیز به همان سرنوشت دچار خواهند شد، مانند یک پیام، یک رد
ریموند این قطعه را چکش می کند در دوران بازداشت وی
- نوشت، روی آن حک کرد، با یک نوک کوچک،
باستیل باقی مانده است گرفتن 21ᵉ FTP ریموند لوی.
بنابراین قطار ارواح 120 را حمل می کند مبارزان مقاومت که در اینجا زندانی بودند،
در زندان سن میشل
اما بزرگترین گروه از زندانیان در این کاروان وارد تولوز شد
از 3 ژوئیه 1944، از از اردوگاه کار اجباری ورنت
واقع در Ariège، در پای Pyrenees، این اردوگاه خارجی هایی را که آمده اند محبوس می کند
از سراسر اروپا با بزرگ اکثریت جمهوری خواهان اسپانیا
- عمدتاً مخالفان سیاسی بودند به H****، موسولینی، پتن، فرانکو نیز.
بسیاری از ضد فاشیست ها آشکارا، همه این افرادی که درگیر بودند.
در مجموع حدود 35000 نفر بودند افرادی که داخل شده بودند
اردوگاه Vernet اساساً قبلاً داشته است در چندین موج تبعید تخلیه شد.
در پایان ژوئن 1944، هنوز 403 زندانی وجود داشت. که سوار قطار ارواح می شوند.
- پدربزرگم با آنها بود. پدربزرگ من در آن زمان 55 سال داشت.
او یکی از قدیمی ترین ها بود.
کارلوس بورانی حزب را تأسیس کرد کمونیست ایتالیایی در فلورانس.
این خوان دی پابلو است، نوعی انقلابی حرفه ای که در مسکو آموزش دیده است.
او اولین کتاب را نوشت حتی قبل از پایان جنگ،
درباره تاریخچه قطار ارواح
اردوگاه ورنت داده شد توسط دولت فرانسه،
به آلمانی ها در 9 ژوئن، یعنی. 3 روز پس از پیاده شدن.
همه گزارش ها از رهبر کمپ می گویند انتظار داشتند،
تا زندانیان کنترل را در دست بگیرند از کمپ، پس از پیاده شدن.
- آلمانی ها هیچ اعتماد به وضعیت زندان ها
آنها غربال هستند، زندان های فرانسه تعداد زندانیان بسیار زیاد و فرارهای زیادی وجود دارد.
به همین دلیل است که سرکوب در منطقه تشدید می شود،
با شبه نظامیان ویشی، بلکه با لشکر بدنام SS Das Reich،
که در جنوب غربی واقع شده است.
به اعتبار او قتل عام مانند اورادور سور گلین،
یا چند روز زودتر کل جمعیت روستا
به قتل رسید، 643 نفر.
- در حالی که یکی از گردان ها اس اس داس رایش به سمت نرماندی برمی گردد،
در 8 ژوئن 1944، یک گردان آنجا ماند، در بخش پیرنه،
به دستور H**** برو سمپاشی هر شکلی از مقاومت در پیرنه.
در این فضای جنگی است در مجموع، با هوشیاری مضاعف،
از زمان فرار آنج آلوارز، که قطار ارواح مسیر خود را از سر می گیرد.
بنابراین کاروان متشکل از مبارزان مقاومت از زندان سن میشل،
و اردوگاه ورنت که الف سی زن از اردوگاه نوح،
آنها همچنین مبارزان مقاومت بودند.
در مجموع 550 زندانی نگهداری می شوند با اسکورت حدود 150 سرباز.
- ممکن است تعجب آور به نظر برسد، برای سازماندهی کاروان های تبعیدی،
در اواسط تابستان 1944، در حالی که نیروهای متفقین،
در حال استقرار خود در نرماندی هستند.
ح**** تا آخر باور داشت که می رود برنده جنگ جهانی دوم
همه این آخرین حرکت های کاروان در اخراج ابتدا توضیح داده شده است،
با این بی رحمی، این سرکوب مقاومت
ما نباید هیچ فرصتی را ترک کنیم به دشمنان ایدئولوژیک رایش،
کمونیست ها، یهودیان، این زندانیان،
نمی تواند بیرون برود زنده از زندان های نازی
این جنگنده های اول ساعت ادامه عذاب طولانی خود،
به سمت اردوگاه های مرگ
سپس قطار به بوردو می رسد به سمت شمال به سمت Angoulême حرکت می کند.
اما در اوج کوچک ایستگاه Parcoul Médillac،
هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی کاروان را هدف قرار دهید
تنش شدید است.
متفقین می خواهند جلوی سربازان را بگیرند آلمان ها برای پیوستن به جبهه نرماندی.
- قطار می ایستد، اما واگن ها از چوب ساخته شده اند،
پس گلوله ها را بریدند زندانیان در داخل، این قتل عام است.
بابا، چیزی که به من گفت این است که هست متقاعد شده است که در پاس بعدی، او خواهد مرد.
اما با خودش می گوید باید کاری را امتحان کنیم.
یک پیراهن سفید دارد، آن را در می آورد، او از کلود می خواهد که به او بدهد
پیراهن آبی او، و او این پرچم را تکان می دهد.
در لحظه ای که هستند شیرجه به سمت کاروان،
رهبر گروهان پرچم را می بیند و بنابراین او به سطح باز می گردد،
و هنگامی که به ارتفاع می رسد از واگنی که در آن پرچم تکان می‌خورد،
او این کار را می کند
نوک بال آن است 5-6 متر از واگن.
پدرم به من گفت: "می دانی، با تمام وجود زندگی، آن لحظه ای است که آزادی را دیدم،
نزدیک ترین و دورترین از من
مجروح و چند نفر هستند مرده، از جمله در طرف آلمانی.
در سردرگمی، 2 زندانی فرار کرد.
لوکوموتیو آسیب دیده است.
شاید پایان مصیبت برای اخراجی ها
اما قطار بالاخره موفق می شود برای رسیدن به آنگولمه
قربانیان تخلیه می شوند، و بعد از 2 روز تردید
فرمانده قطار تصمیم می گیرد برگردید و به بوردو پناه ببرید.
یک عقب نشینی استراتژیک
- قطار ارواح وارد شهری می شود که با همکاری بسیار مشخص است،
با شهردار، آدرین مارکت، که فوق العاده همکاری بود.
بخشدار ساباتیر ​​و معاون او موریس پاپون،
که مشغول هستند تبعید یهودیان
یک فونت موازی هم وجود داشت که در کنسرت با گشتاپو کار می کرد
و چه کسی استخدام کرد دستگیری دسته جمعی مبارزان مقاومت
6 روز پس از ترک تولوز، قطار در ایستگاه بوردو مسدود شده است.
فرمانده کاروان به دنبال راه حل است مسیری برای رسیدن به داخائو
3 روز زندانی ها می مانند در ماشین های گاوشان شلوغ شده اند،
بدون چیزی برای خوردن سپس ناگهان، در 12 جولای،
آلمانی ها احضار می کنند اخراج شدگان قطار را ترک کنند.
آنها پیاده از یک بوردو عبور می کنند کویر برای یک مقصد شگفت انگیز
- قطار ارواح در ایستگاه است سن ژان که نمی داند چه باید بکند،
از این 550 زندانی پیدا کردند جایی که آنها را اسیر کنند،
که کنیسه بوردو است که داشت قبلاً در 10 ژانویه 1944 در زندان گذرانده بود.
زمانی که حمله وجود داشت یهودیان اهل بوردو
550 باید برگردند به هر قیمتی همه چیز ویران شده است.
آنها نصب می شوند داخل کنیسه،
و آنها را زیر نظر داشتند نازی هایی که در راس بودند.
اما اینجا حداقل می توانند دراز بکشند،
و کمی تازگی پیدا کنید روی تخته های سنگی
برای اولی هم می گیرند از تعداد آنها آگاه است.
مهمتر از همه، امید دوباره متولد می شود، زیرا اینجا،
اطلاعات از جلو موفق می شود از این دیوارها عبور کند.
- فرانسوی هایی که در ساختمان های اطراف کنیسه،
آنها با پانل به بالکن می روند اطلاع رسانی به زندانیان
زیر بینی، زیر ریش آلمانی ها: "صبر کن! آمریکایی ها می آیند."
اینطوری بود، اقدامات کوچک مقاومت
این مجموع اقدامات کوچک مقاومت، او نیز در نهایت مقاومت را تشکیل داد.
زندانیان قطار ارواح ادامه می دهند به این امید، و حتی شروع به رویاپردازی.
همرزمانشان در مقاومت، واضح است، آنها کشور را آزاد خواهند کرد،
و آنها را زنده از این مصیبت خارج کنید.
- از 14 خرداد یعنی یک روز قبل از فرود در نرماندی،
توسط مقاومت برپا شد که ما آن را طرح سبز می نامیم،
یک طرح کلی ملی است خرابکاری در خطوط راه آهن
از ماه جولای، شبکه تقریبا غیر قابل اجرا است.
- اولویت جلوگیری از آلمانی هاست برای بازگشت به جبهه نرماندی.
مانع آنها شوید، همه چیز را خراب کنید می تواند به تلاش های جنگی آلمان آسیب برساند،
این اولویت است،
در تابستان 44.
بازگشت به بوته، آنج آلوارز، اولین فراری از قطار ارواح،
فعالانه در این اقدامات خرابکارانه شرکت می کند.
- همانطور که قبلا یک معدنچی بودم و اینکه با دینامیت کنار آمدم،
از من خواسته شد که کاری انجام دهم واگن ها را منفجر کنید، اما قطارها را نه،
چون لوکوموتیوها بودند فرانسوی هایی که آنها را رهبری کردند.
من یه چیز اختراع کردم با سیم های برق،
و وقتی قطار از روی آن گذشت، او 2 چیز را در تماس قرار داد،
بار را منفجر کرد 2 متر عقب.
حوالی چهل منفجر کردم چنین قطارهایی
- 45٪، تقریبا نیمی از ماشین آلات در منطقه جنوب غربی بی فایده هستند،
در پایان ژوئیه 1944.
- برای آلمانی ها همه این مناطق هستند به مناطق پیچیده ای برای عبور تبدیل شده اند.
تعداد بیشتری از فرانسوی ها در حال پیوستن هستند مقاومت کند و صفوف آن را متورم کند.
برای فرمانده قطار، وضعیت به طور جدی پیچیده است.
او 2 هفته است که در بوردو گیر کرده است.
- اونا دیگه نمیدونن چیکار کنن این بچه ها را در کنیسه بگذار
آنها دستور دارند آنها را به آلمان بیاورند. آنها نقشه های کارکنان را مطالعه می کنند،
آنها تعجب می کنند که چه کنند، آنها دریافت می کنند احتمالا دستورات متناقض
همه جا دعوا داره
و داخل خود کنیسه.
چون در راه خود، زندانیان قطار شبح همچنان مبارزان مقاومت هستند.
برخی مانند کریستین دو روکمورل، بنیانگذار جوان ماکی بیر حکیم،
طرح های فرار از دریچه
- پدرم کاملاً می خواست فرار کند. یک پنجره شیشه ای رنگی وجود داشت، واضح است،
که به بیرون مشرف بود و بلافاصله فکر کرد
اینجوری میتونست فرار کنه با 2 زندانی دیگر مخفی شدند
و آلمانی ها برای گرفتن آنها رفتند. آنها را در حیاط گذاشتند،
ایستاده در برابر یک دیوار
هر بار که حرکت کردند خیلی کم، ضربه ها بارید
و در نهایت هوشیاری خود را از دست دادند.
پس از حضور او به آنها گفته شد با تشویق،
مثل قهرمانان وقتی هستند با دیگر زندانیان آمد.
اما آنها هیچ خاطره ای از آن نداشتند زیرا که عملاً بیهوش بودند.
با 2 رفیقش کریستین دی Roquemaurel، به سختی از اعدام فرار می کند.
اما جلاد آنها این کار را نکرد همیشه خیلی ملایم بوده
- وقتی در کنیسه محبوس شدند از بوردو، 14 جولای را جشن گرفتند.
همه، بیش از نیمی خارجی بودند
چه چیزی آنها را گرد هم آورد، مارسی است.
- نازی ها اصلاً آن را دوست نداشتند که آنها مارسی را خواندند.
آنها به طور تصادفی 10 را گرفتند.
10 نفر در 31 ژوئیه 1944 تیراندازی شدند. چون لا مارسی را خوانده بودند.
آلبرت لوتمن، رئیس ارتش راز منطقه تولوز،
یکی از 10 شلیک شده بود. سرکوب بیشتر و بیشتر وحشیانه است.
نشانه عصبی بودن است آلمانی هایی که بوی خوبی دارند،
که جنگ شکست خورده است
H*** نیز مورد رقابت است توسط بخشی از کارکنانش
در 29 تیر از عملیات فرار کرد والکری و حمله ای که او را هدف قرار داد.
اگر در مقابل موسولینی لاف بزند که در همان روز دریافت می کند،
نیروهای محور هستند به خوبی به شکست
در جبهه شرق، شوروی اکنون در لهستان هستند و کشف می کنند
24 ژوئیه اول، وحشت از شوآ، در اردوگاه Maïdanek.
مقاومت قطار ارواح دور از تصور هستند
آنچه را که شکنجه گران برای آنها در نظر گرفته اند.
در همان روز، 24 جولای، متفقین آغاز عملیات کبرا در نرماندی،
نزدیک Avranches برای شکستن بالاخره جبهه آلمان
اما H**** تسلیم نمی شود، برعکس.
تبعید تشدید می شود.
- آخرین پله در صعود سرکوب، 30 ژوئیه 1944،
H**** توسط فرمان معروف دیکته شده است، وحشت و خرابکاری، که دستور می دهد
از قضاوت مردم دست بردارید در دادگاه های نظامی
این مراحل خیلی طولانی شد. خدمات پلیس نازی در فرانسه
مشغول است، اکنون باید اجرا شود در محل یا اخراج سیستماتیک،
قربانیان سرکوب به اردوگاه های کار اجباری
- بسیاری از شبکه ها هستند توسط گشتاپو نفوذ کرد.
تقریباً بیشتر از آن خواهد بود 300 رزمنده مقاومت در منطقه تیراندازی کردند
به علاوه بسیاری از ماکی ها که از بین رفتند توسط نیروهای رزمی آلمان
واقعاً ما در شرایطی هستیم وحشت و ما یک ضرب داریم
حملات و همچنین دستگیری مبارزان مقاومت
از جمله این دستگیری ها، حدود 150 مبارز مقاومت دیگر،
به سرنوشت خواهند پیوست اخراج شدگان از قطار ارواح،
وقتی او کارش را از سر گرفت جاده به آلمان
در میان آنها جوانانی نیز وجود دارند افرادی مانند مارسل پیله
- پس برادر کوچکش است بالاتر از همه، او بسیار جوان بود.
او فقط یک مبارز مقاومت بود، او یک رهبر نیست
«خواهر و برادر شوهر عزیز، من هستم از زمانی که زندان را ترک کردم
جرات نکردم به مامانم بگم او به اندازه کافی خون بد وجود دارد."
و سپس سرآشپزها نیز وجود دارند شبکه هایی مانند جورج بوناک
این مبارز پیشرو مقاومت بود حتی قصد فرماندهی FFI را داشت،
نیروهای داخلی فرانسه در سراسر منطقه آکیتن
گیلبرت، دخترش، دید که زندگی او زیر و رو شده است در یک لحظه صبح امروز در تابستان 44.
- این آخرین عکسی است که در آن ما هر سه در صلح هستیم
در زمان جنگ بود. آخرین عکس شادی.
ما نمی دانستیم چه خبر است افتادن گوشه سرمون
2 آلمانی با کت و شلوار بودند، 2 مرد.
بعدش فهمیدم که هست واقعا گشتاپو بچه ها.
سفت بودند و چیزی نگفتند، پشت در اتاق ایستادند،
و این شبه نظامی بود که همیشه صحبت می کرد.
چیزی نگفتند.
وقتی بابا رفت چیزی نگفتند.
دیگر پدرم را ندیدم.
او شکنجه شده بود و همینطور، هیچ خطری برای دیده شدن وجود نداشت
بعد، می دانید، نازی ها افتضاح بودند.
همه تصادف کردند، همه ترسیده بودند
فقط در پایان جنگ بود که گیلبرت بوناک متوجه می شود که پدرش،
به کشتی اخراج شد قطار ارواح مرموز.
- من در تمام زندگی ام علامت گذاری شده ام. دیگر چگونه می خواهید باشد؟
و اینجاست، در زندان از فورت دو رت تا بوردو،
که پلیس فرانسه و گشتاپو مبارزان مقاومت شکنجه شده و زندانی.
رنه لافونت نیز داستان مشابهی دارد.
او رهبر یک ماکی Médoc است قربانی یک توری بزرگ
- روزی که رسید، شکنجه شد.
- 7 دندان شکسته، شکم سوراخ شده.
این آلمانی ها بودند که آن را پوشیدند برای بازجویی از او، نمی توانست راه برود.
- علاوه بر این، شخصی که داشت همزمان با او دستگیر شد
و به گشتاپو برده شد همان شب او را دیدم
این شخص گفت: «لافونت، در در این زمان او باید مرده باشد."
- او کاملاً نابود شد.
اکنون 5 آگوست 1944 است.
تقریبا 4 هفته از آن زمان فرمانده قطار ارواح،
به دنبال راهی برای ترک بوردو و بازگشت به آلمان.
و این قطار دیگری است که راه را به او نشان می دهد
در واقع، در 30 ژوئیه یک قطار جدید از زندانیانی که تولوز را نیز ترک کردند،
5 روز دیگر وارد آلمان شده است و از دره رون می گذرد.
برای او، بدون شک، این مسیری است که باید طی کرد.
تنها چیزی که باقی می ماند یافتن است موتورهای بخار در حالت کار
- آلمانی ها تصمیم می گیرند و دستور SNCF را بدهید که اجرا می کند.
این توافق آتش بس است. این واقعاً یک همکاری دولتی است،
بین ویشی پس از آتش بس 40 ژوئن و اشغالگر.
آتش بس به سختی امضا شد، 6000 کارگر راه آهن آلمان،
بهنهوف معروف در حال ورود هستند Gare de l'Est در پاریس،
تحت اقتدار سرهنگ گوریتس. از آن روز در 40 ژوئن،
400000 کارگر راه آهن فرانسوی که SNCF دارد،
در حال حاضر مشغول به کار هستند برای رایش سوم
- کنترل رایش است، یعنی از برلین،
در ابزار ضروری که SNCF است.
- دولت ویشی همه را می گذارد مشروعیت ساختارهای حاکمیتی،
دولت در خدمت رایش نازی.
- مدیریت SNCF نداشت بدون تردید در مورد
و نه تبعید نژادی، نه تبعید سیاسی،
زیرا لازم بود که ماشین به کار خود ادامه می دهد
این قطار راه خود را باز خواهد کرد.
ممکن است شگفت انگیز به نظر برسد، اما به همین سادگی است
- روزی که دوباره آنها را سوار کردیم در قطار به بوردو،
برای انجام یک مسیر دیگر، آن روز است جایی که ارتش متفقین بوردو را بمباران کردند.
اما دستوری داده نشده بود برای بمباران خطوط راه آهن،
و بندر را بمباران کنید. به هیچ چیز نمی رسید.
و این تنها بار در این مورد نیست داستانی که در آن سرنوشت می‌توانست مسیر دیگری داشته باشد.
در 9 آگوست، قطار ارواح حرکت می کند و بوردو را ترک می کند
بیش از 700 زندانی مقاومت در هواپیما، و حداقل 150 سرباز اسکورت،
که به آن SS و گاهی همسران افسران
زیرا آلمانی ها حداکثر امیدوارند که دوباره به دست بیاورند سریع به آلمان، حداکثر ظرف 3 یا 4 روز.
تاریخ ثابت خواهد کرد که آنها اشتباه می کنند.
در ماشین های گاو، جهنم دوباره شروع می شود
زیر گرمای سوزان و رکورد دمای تقریبا 40 درجه
بدون چیزی برای خوردن و تقریباً چیزی برای نوشیدن. رزمندگان مقاومت فقط همبستگی دارند
برای غلبه بر آزمایشات که منتظر آنها هستند
- دوستی هایی هست که ایجاد می شود در این قطار که باورنکردنی هستند.
از Roquemaurel، یک آشپز سرباز ماکی بیر حکیم،
که می آیند، یک سنت موراسی، a****، ضد کمونیست،
دشمنی با جبهه مردمی و غیره
در نوعی همبستگی هستند، مبارزه با یهودیانی مانند سیلبرفلد،
با کمونیست هایی مثل تیپ 37 FTP-MOI.
من را تحت تاثیر قرار داد، این نوع وحدت از مقاومتی که در حال وقوع است.
در برادری از مبارزه با نازی ها
به عبارت دیگر، حتی در قطار، آنها هرگز از مبارزان مقاومت دست برنداشتند.
ما نباید فراموش کنیم همه این شرایط حمل و نقل.
تقریباً چیزی برای خوردن نداشت. گرسنه بود، تشنه بود.
- روزهای کاملی بود، جایی که چیزی برای نوشیدن نداشت.
او در یک نقطه می گوید که او آنقدر تشنه بود که زبانش
ورم کرده بود و احساس کرد داشتن پوسته روی زبان،
او دیگر بزاق نداشت.
- افرادی که دیوانه می شدند، چند روز بعد.
- به دلیل تشنگی، خیلی بیشتر از گرسنگی
پدر نوربرت ناردون هرگز نمی دانست کلماتی را برای صحبت با پسرت پیدا کن،
از این داستان، اما، او این شهادت را برای او گذاشت.
- «در قطار، ما را قفل کردند، ما از گرما میمردیم از تشنگی میمردیم
شپش خورده شدیم
یادمه داشتیم نگاه میکردیم چشم انداز از طریق نورگیر، این همه است.
نیمی دراز کشید، نیمه دیگر ایستاده ماند.
من همکاران را دیدم ویرانه خودشان را بنوشند
یه جعبه بچه کوچولو داشتیم نخود فرنگی برای انجام نیازهایمان
به همه خدمت کرد.
-جای کافی نبود همه در قطار دراز کشیده اند.
لازم بود که رول بسازیم نزدیک پنجره هوا خیلی گرم بود
کثیفی، عدم رعایت بهداشت، افتضاح بود.
- داریم دیوونه میشیم ریموند لوی،
تمام تمامیت انسانی ما از بین می رود.
- از روش ها استفاده می کنند که همیشه استفاده کرده اند،
غیر انسانی یعنی باید گفت ما غذا نمی دهیم، آب نمی دهیم،
ما آنها را مجبور می کنیم که چنین زندگی کنند سگ ها و ما تمام راه را می رویم.
این سادیسم فاشیستی نازی هاست.
- وقتی قطار رسید در Remoulins، یک جسد بیرون آورده شد.
عده ای بودند که بودند خسته، واقعا
مردم در حال مرگ که برای اولین بار بار، جلب توجه خواهد کرد.
در 13 آگوست به ایستگاه Remoulins رسید.
این کاروان عجیب است روز بعد هنوز آنجاست
حضور او فتنه الف زن جوان، مادام دامیانی.
تنها روبه روی ساکن، می آورد غذا. فرمانده قطار تسلیم می شود.
او ترجیح می دهد که تحریک نکند دشمنی کل یک روستا
کمی آب. نان.
مادام دامیانی اجساد را نجات می دهد لاغر شده در آستانه شکستن
بالاتر از همه، او موفق به اطلاع رسانی می شود صلیب سرخ که آلمانی ها را ملزم می کند،
احترام به کنوانسیون ژنو، و برای تامین اسیرانش.
برای اولین بار پس از بوردو، از این ماشین های دام بیرون می آیند.
بالاخره کمی هوا.
آلمانی ها به آنها اجازه می دهند برای تغذیه در گروه های کوچک
نیروهایی که حیاتی خواهند بود، برای ادامه اودیسه غم انگیزشان.
در منطقه، خرابکاری توسط مقاومت و بمباران متفقین،
جلوگیری از خروج قطار
بنابراین در واگن ها، اخراجی ها از خود می پرسند:
چرا در طول این عبور طولانی از جنوب در فرانسه، مقاومت نتوانست مداخله کند
و یکبار برای همیشه توقف کن این کاروان برای آزادی آنها؟
- به همین دلیل ما آن را قطار ارواح نامید،
چون جایی گزارش نشده
بنابراین حتی مقاومت، من فکر می کنم که او مشکلاتی داشته است،
تا بداند آیا او قرار است بگذرد یا نه.
واقعاً قطار ارواح بود. شب ها زیاد رانندگی می کرد.
- نحوه حمله به قطار چه کسی در داخل گروگان دارد؟
مبارزان مقاومت که دستگیر شدند آلمانی ها قطار را خیلی خوب نگه می دارند.
فوق العاده وجود دارد مجهز، با اتاق های سنگین
از m****. مبارزان مقاومت نیستند مسلح فقط به مسلسل های f***،
بنابراین یک وضعیت است فوق العاده پیچیده
- حتی به نظر می رسد، تقریبا تکان دهنده، که مقاومت نتوانست متوقف شود
همه این قطارهای اخراج، اما وقتی به چشم انداز مقاومت نگاه می کنیم
در اطراف سفر قطار ارواح، اگر ما پرونده را از 15 اوت به مارسی می برد،
مقاومت در است آزادسازی مارسی
او وسواس دارد، روی او متمرکز است هدف آزادسازی قلمرو
در 15 اوت 1944 متفقین و فرانسه عملیات Enfield Dragoon را آغاز کنید.
فرود دوم، پروونس.
1000 قایق و حدود 100000 سربازان، یک جبهه جنوبی ایجاد خواهند کرد.
هدف: بلعیدن آلمانی ها.
تانک های آمریکایی و حتی فرانسوی 200 کیلومتر با قطار فاصله دارند.
هرگز، از زمان خروج آنها از تولوز،
زندانیان نبودند خیلی نزدیک به آزادی
- زمانی که آنها در Remoulins بودند و آنها فهمید که فرود در پروونس،
صورت گرفته بود و ارتش متفقین قرار بود از دره رون بالا برود،
برای آنها، این یک امید بزرگ بود. - آنها احساس کردند که پایان است
علاوه بر این، من فکر می کنم که اگر این قطار منتشر شد مشکلات زیادی داشت
آنها احساس کردند که آلمانی ها در سختی بودند
برعکس، برای رهبر کاروان، وضعیت بدتر می شود
اکنون غیرممکن است برای پیوستن به آوینیون
پل ها بمباران شدند. جاده شمالی توسط ماکی برگزار می شود. خیلی خطرناکه
اما فرمانده قطار تسلیم نمی شود نه و فکر می کند می تواند از این تله خارج شود.
در شب 17 تا 18 آگوست، قطار ارواح دوباره حرکت می کند،
و چند کیلومتر جلوتر می ایستد، در روکمور، در وسط این دره.
- این هوشمندانه بود، زیرا او خود را بین آن قرار می دهد صخره هایی که توسط هواپیما دیده نمی شوند،
محافظت شود.
او زمانی که هست یک روح است در آن دیوار
گواه این است که هیچ کس در روکومور این قطار را دید.
مردم با ماشین پایین می روند، و سپس این کاروان حرکت خواهد کرد
پیاده در میان مزارع
طرحی که توسط فرمانده قطار طراحی شده است، شامل عبور از رون با پای پیاده،
روی این پل که هنوز بمباران نشده است،
سپس با راهپیمایی اجباری عبور کنید تاکستان های Châteauneuf-du-Pape
زیر یک خورشید سوزان در اواسط ماه اوت، برای رسیدن به 17 کیلومتر جلوتر،
ایستگاه کوچک Sorgues که در آن قطار جدیدی در انتظار اوست.
- او می داند که چگونه همه آنها را بازی کند مشکلات این رهبر کاروان
او موفق شد قطار را نامرئی کند و غیره.
فکر کنم این ستوان آلمانی با استعداد بود.
او مرد بسیار قوی بود و این را ثابت کرد.
- این پسر احتمالاً در نردبان است انسانیت که در پایین ترین حد خود قرار دارد.
او یک سادیست است، او دیوانه است.
اما دیوانگی که به او نسبت می دهم عذر ندارد به هیچ وجه از کاری که انجام می دهد آگاه نیست.
من فکر می کنم او یک سادیست است بسیار شفاف و بسیار آگاهانه
- پدرم این را گفت وقتی راه می رفتند،
بین Châteauneuf-du-Pape و Sorgues،
زیر گرمای سوزان، آنها کاملا در شرایط فیزیکی قرار داشتند.
- از طریق عبور از مزارع تاکستان،
این یک شکنجه دیگر است، زندانیان تشنه اند
گرسنه و آلمانی ها، انگور را بردارید و از آن لذت ببرید.
هر زندانی که تلاش می کند نزدیک شدن به تاکستان،
درجا کشته می شود.
700 زندانی به Sorgues و پس اینجاست، در پایان این پیاده روی،
که در 18 اوت 1944 چارلز که در آن زمان پیر شد در طول 10 سال، آنها را در پایان قدرت خود می بیند،
با تمام آزمایش ها ضعیف شده است از زمان خروج آنها از تولوز تحمل کردند،
45 روز پیش چارلز توسط مادرش دور نگه داشته می شود،
اما دوستش لوسین کارایی، توانست بقیه داستان را مشاهده کند.
از مردم اتهام می گرفتند در واگن ها، منظره زیبایی نبود.
من کاملا ویران شده بودم.
-نمیدونم دیدی یا نه اما قطار آن طرف بود.
و اولین واگن ها آنجا بودند، در پایان آنجا ادامه یافت،
در حال بارگیری بودند افراد در واگن ها
قطار ارواح که در آن ناپدید شد دره روکمور دوباره در اینجا ظاهر می شود،
به طور کامل با همان بازسازی شده است تعویض خودروهای سواری
و واگن های گاو.
- کارگران راه آهن که دارند لوکوموتیو را از آوینیون بازگرداند،
آنها عمدا چیز زیادی قرار ندادند آب تا قطار دوباره حرکت نکند.
- تقریباً آبش تمام شد. آنجا جرثقیل آب شکسته بود، خراب شد.
پس کارگران راه آهن مقاومت می دانستند که نمی توانست ترک کند.
آنها هرگز چنین فکر نمی کردند رهبر ماکیاولی بود،
و اینکه بروید و بنزین بزنید در نهر آن طرف، 100 متر دورتر.
- آنها مخزن را پر کرده بودند زندانیان، با سطل های آب.
یک کار سخت و شکنجه دیگر برای تمام اسرای کاروان
خسته، مجبور به تغذیه می شوند خود این لوکوموتیو جدید
چه کسی باید آنها را ببرد اردوگاه های مرگ
اما جمعیت سورگس آغاز می شود برای کمک به آنها بشتابند
زنان با عجله خود را سازماندهی می کنند برای توزیع غذا
به همه این مردم بدبخت که از آن چیزی نمی دانند.
- آلمانی ها سد راه را مسدود کردند، غذا و نوشیدنی را بردند.
خیلی چیزها را برای خود نگه داشتند،
بقیه رفتند سراغ تبعیدشدگانی که بودند در قطار واگن هایی که اینجا بودند.
به همین دلیل اجازه دادند این اتفاق بیفتد چون چیزی برای خوردن نداشتند.
- پدرم همیشه به من می گفت: "نمی‌فهمم، ما داریم ماشین را عوض می‌کنیم،
قطار را عوض می کنیم، ایستگاه را عوض می کنیم،
و همه اینها خیلی سریع بازسازی شد.
در میانه جنگ، فرمانده معروف قطار باید تکیه گاه داشته باشد،
و ما واقعاً نمی دانیم کجا، زیرا واگن ها، آنها به خودی خود نمی چسبند.»
- اولین فرد مسئول، فرمانده است اسکورت و در چند ساعت،
چند روز دیگه هم میرسه تعجب آور است، همانطور که ممکن است به نظر برسد،
برای یافتن وسایل حمل و نقل همچنین به معنای همکاری است
با ساختارهای ویشی باقی مانده است هنوز در تابستان 1944 در محل است.
- تا آخرین روز، SNCF برای کاروان ها به دولت فرانسه صورتحساب می دهد.
و 18 اوت 1944 است.
یعنی فقط چند روز از آزادی کل یک کشور
کارگران راه آهن به سهم خود تلاش کردند اینجا در سورگس، برای خرابکاری در این قطار،
با وجود تهدیدهای اشغالگر و نظارت بر سلسله مراتب آنها.
- مدیریت SNCF دارد با کارگران راه آهن جنگ می کند،
یعنی متوجه شد به درخواست ساکنین
کارگران راه آهن که بودند مستعد مقاومت،
و اینها توسط SNCF متوقف شد.
کارگران راه آهن هم از اخراج می ترسند.
- بیش از 2600 کارگر راه آهن SNCF در تبعید یا تیرباران مرد،
پس از محکومیت در تابستان 1944 درگذشت.
در هر صورت، در Sorgues، در اسکله های این ایستگاه که بزرگترین سردرگمی در آن حاکم است،
کارگران راه آهن همه را خواهند گرفت خطر نجات چند تبعیدی
در طول سوار شدن مجدد آنها در این ماشین های گاو
گاهی اوقات با مبدل کردن آنها به عنوان کارگران راه آهن، بلکه همچنین و بیشتر،
با نشان دادن ورودی به تنگه ای به آنها تونل زیرزمینی که از مسیرها عبور می کند.
- آنها توانستند از طریق کانال فرار کنند که از زیر ریل ها گذشت،
و ما می توانستیم خم شویم
- پس شاید آن را ممکن کرد حدود بیست نفر از آنجا فرار می کنند.
- آلمانی ها نتوانستند آنها را بشمار زیرا کسانی که رفتند،
حتی ندیده بودند که فرار کرده بود
حتما قصد داشتند که بخواهم سریع فرار کنم،
آنها می دانستند که نیرو وجود دارد آمریکایی که پشت سر رسید.
- آمریکایی ها 100 کیلومتر دورتر بودند. - در 18 آگوست، اینجا اتفاق افتاد،
آمریکایی ها در 25 ام رسیدند، یک هفته وقت گذاشتند.
آوینیون، 10 کیلومتر از سورگس.
سپس شهر پاپ ها مرکز است مرکز عصبی فرماندهی آلمان،
برای جنوب اروپا
گرهارد بوکل یک نویسنده است آلمانی که تحقیق کرد
در دو طرف راین در داستان قطار ارواح
اکتشافات او می آورد بینش های ارزشمند
- در آرشیو پیدا کردم نظامی در آلمان،
که در همان روز، 18 اوت 44، ساعت 12:30 فرماندهی نظامی
او دستور حرکت داد مدیریت نظامی،
که در آوینیون قرار داشت برای بازگشت به آلمان،
و همچنین در این سند یافتم، که مقاومت کامیون ها را پنهان کرد،
همه وسایل نقلیه جالب است و همچنین دولت فرانسه،
که قبلاً همکار کوچکی بود، می توان گفت، حاضر به کار نیست
با آلمانی ها و جمعیت غیرنظامی، در وضعیت اعتصاب است
همه فروشگاه ها را بستند، تمامی هتل ها و رستوران ها
این وضعیت در 18 اوت بود که قطار ارواح در این منطقه بود.
اگر فرانسه دیر خود را کشف کند یک روح مقاوم، یک بار دیگر،
متأسفانه چریک ها نمی توانند سعی نکنید قطار ارواح را متوقف کنید.
در این روز که او هنوز در روز روشن آشکار شده است.
- در عرض چند ساعت این امکان وجود نداشت برای جمع آوری مبارزان کافی،
برای حمله به قطار و حمله 150 ژاندارم مسلح اسکورت.
- همان روز، حوالی سی کیلومتر از سورگس،
دعوا بین وجود دارد مبارزان مقاومت و آلمانی ها،
که در حال تخلیه منطقه هستند.
متحدان و مقاومت نزدیک تر می شوند.
اما بار دیگر قطار ارواح موفق به لغزش می شود و از شمال فرار می کند.
چون در جنوب شهرها هستند یکی پس از دیگری منتشر شد.
تولون و مارسی در آستانه هستند برای سقوط، Perpignan در 18 آزاد شد.
تولوز، شهری که همه چیز از آن می آید این حماسه آغاز شده است
مهمانی در Place du Capitole در 19th.
آن روز قطار روح به پیرلاته می رسد.
وقتی ناگهان او دوباره است مورد حمله هواپیماهای متفقین قرار گرفت.
ارتش های انگلیسی-آمریکایی تحت کنترل هستند آسمان در سراسر قلمرو فرانسه
سیل آتش بر سر این کاروان فرو می ریزد که هواپیماها با قطار اشتباه می گیرند
نیروهای آلمانی در حال حرکت به سمت شمال
وحشت زده، تبعید شدگان در واگن هایشان گیر کرده اند،
چاره ای جز این ندارند تکیه بر پروویدنس
- آنها نمی دانستند که آیا این نشانه است که قطار قرار بود متوقف شود،
و اینکه آنها بتوانند از آن خارج شوند،
یا اگر نشانه بود که قرار بود همه از آنجا بگذرند.
- خیلی تنگ بودند در برابر یکدیگر،
یکی بود که گلوله خورد و شوهرم زانویش را همانجا داشت.
- از طرفی آنها اینگونه بودند، یک گلوله مسلسل را فشار داد
که از بازو عبور کرد، گردن و بازوی دیگر،
از شخصی که بود درست در کنار او
گذر بعدی هواپیماها متحدان حتی مرگبارتر است.
در واگن برادران لوی، چند نفر از همرزمانشان به شدت مجروح می شوند.
- وجود دارد، مرگ را پیدا خواهد کرد، یکی از بزرگترین مبارزان مقاومت تولوز،
که بخشی از تیپ 35 FTP-MOI بود.
او یکی از بنیانگذاران با مارسل لنگر، نام او ژاکوب اینسل بود.
پس از مرگ در 19 اوت، زیر گلوله های متفقین در طول روز،
از آزادی تولوز، من پیدا کردم این یک بی عدالتی بسیار غم انگیز است.
آلمانی ها در امان نیستند و همچنین متحمل ضرر و زیان شود.
اما رزمندگان مقاومت قطار ارواح آن روز 5 نفر از رفقای خود را از دست دادند.
چند کیلومتری تخلیه می شوند بیشتر به Montélimar.
سرنوشت در تعقیب خود بی امان است تضعیف روزافزون زندانیان،
که هیچکس آزاد نمی شود،
با اینکه یک ماه و نیم گذشته که از فرانسه عبور می کنند.
و این قطار که به حرکت ادامه می دهد به سمت هدف شوم خود
والنس، لیون، به زودی مکون.
در واگن ها، زندانیان تعجب می کنند اگر متفقین بالاخره به این قطار برسند،
یا فرار کردن
- همه موافق نبودند فرار خطرناک بود
آنها می دانستند که با گرفتن چنین تصمیم، او ممکن است با تلافی مواجه شود.
با دیگری روبرو شدند گروهی که این فرار را رد کردند،
زیرا او یک خطر را نشان می دهد برای کسانی که ترک نمی کنند
در این مرحله از سفر، حدود شصت زندانیان قبلاً موفق به فرار شده اند،
با استفاده از توقف ها و ضرب و شتم یا حتی کمک کارگران راه آهن.
و با وجود تهدیدها هیچ انتقام از فرمانده
این دشمنان رایش که او رانده به آلمان،
به نظر می رسد بهترین او به جز رانده است.
- آلمانی های زیادی اینجا بودند که می خواستم سوار قطار ارواح شوم،
اما شخص مسئول قطار ارواح امتناع کرد،
سوار قطار می شوند، زیرا در این مورد،
آنها موظف بودند زندانیان را رها کنید
گروگان ها آنجا بودند تا اجتناب از حمله متفقین
واضح و واضح بود
می توان از قطار برای سوار شدن استفاده کرد عقب نشینی گردان ها
اما به گفته چندین شاهد رهبر کاروان حتی تهدید می کند،
درخواست این دیگری افسر ورماخت
اما این جلاد بی امان کیست؟
برخی او را شوستر می نامند، باومگارتن دیگر
چارلز تسیر رویای کشف راز را دارد هویت او که به یک روح نیز تبدیل شده است.
- چیزی که مرا وسواس می کند دانستن است که رهبر کاروان بود.
و فکر کنم باومگارتن بود.
ما اسنادی از بوردو گشتاپو داریم، باومگارتن بود، ستوان،
که فرماندهی کاروان را برعهده داشت.
سپس در Sorgues پیدا کردیم سندی که در آن مشخص شده است.
با علامت Oberleutnant Baumgarten مشخص شده است.
در این عکس او نشان داده شده است جلوی H**** که داره تزیینش میکنه.
قیافه، ظاهرش، دقیقا، برای من، او است،
چون با گزارش مطابقت دارد، اما این تحقیق باید تقویت شود.
- او اس اس نیست، رهبر کاروان، او یک افسر ورماخت بود،
یک افسر ارتش عادی
معلوم می شود که The Oberleutnant باومگارتنر افسری متعصب بود.
که اصرار داشت تا آخر دستورات را اطاعت کند.
خشم گفت، ما این کار را می کنیم.
در مواجهه با عزم نازی ها که نمی خواهند مبارزه ایدئولوژیک خود را از دست بدهند،
دیگر انتخابی وجود ندارد لازم است تمام خطرات را بپذیر و فرار کن.
چون اگر فرانسه چشم داشته باشد پرچ شده بر پاریس که شورش می کند،
مبارزان مقاومت قطار ارواح، آنها به سرنوشت خود رها شده اند،
و مرز را ببین آلمانی نزدیکتر بیا
در 2 روز، شاید کمتر، آنها در آلمان خواهند بود و خیلی دیر خواهد بود.
- در قطار، اسپانیایی ها بودند که از اردوگاه ورنت آمده بودند.
آنها ابزارهایی از اردوگاه داشتند، چون آنجا صندل درست می کردند.
چون واگن های قدیمی بودند، می توانستیم ریل ها را از طریق آن ببینیم.
کف توسط 2 پیچ نگه داشته می شد. روی پیچ ها ادرار کردیم،
و با ابزار آنها حفر کردیم.
- چند ابزار به شما نشان خواهم داد، اگر می توانی اسمش را بگذاری
با برادرم آنها را داریم به مدت 75 سال نگهداری می شود.
نمی دانم چطور این کار را کرد تا آن را پنهان کند، اما او پنهان کرده بود.
با چاقو، آنها به وضوح سر پیچ را پاک می کند،
پیچ افتاد و سپس با دسته چنگال،
بلند کردند، تیغه ها را بلند کردند.
با برادرم هیچ وقت از هم جدا نشدیم از این چاقو و روز و شب وصل،
از 3 روز قبل شروع شده بود.
پس آنجاست، زیر قطار، که مقاومت نجات خود را تصور می کند.
- اونایی که مثل من فرار کردند پدر در حال پریدن از قطار زیر قطار،
آنها روی محور ایستادند چرخ ها و وقتی قطار کند شد،
روی شکم پریدند در مسیر راه آهن
اگر می پریدند وسط ریل قطار، می توان آن را به قلاب آویزان کرد
زیر آخرین ماشین، پس لازم بود چه بپرد چه چپ چه راست،
و در زمان انتظار صاف بمانید تا تمام قطار بگذرد
- وقتی می پرید، اگر پاهایتان آورده شده اند تا زمین را لمس کنند،
شما هستید که زیر قطار له شده اید، بنابراین پریدن خطر بزرگی است.
مثل جیمز باند نیست که ما می پریم از طریق در، شما باید به زیر ریل بپرید.
این همان فرآیندی است که قبلاً انجام شده است شواهد او چند روز قبل،
در واگن ناردونه و روکومورل.
- این دی روکومورل بود که موفق شد برای اولین بار پریدن آسون برای پریدن،
اما پایش قطع شد ماکی روز بعد او را بازیابی کرد.
نیمه های شب بود. محاصره کرده بودم سرم با یک حوله،
برای جلوگیری از صدمه دیدن
این بار در شب 24 به 25 مرداد، این یک فرار عالی است که در حال آماده شدن است.
به لطف کاهش سرعت فراتر از دیژون، به مری، دقیقا،
روزی که پاریس آزاد شد، بیش از 70 رزمنده مقاومت خود را زیر قطار می اندازند
یکی پس از دیگری.
- یک یا 2 روز بعد، آنها در داخائو به پایان می رسیدند.
آنها می دانستند که این آخرین است امکان خروج از قطار
- 3 نفر بودند که از آنجا رد شدند زیر چرخ ها فکر کنم 2 یا 3.
در مورد 62 زن زندانی قطار روح، هیچ کس چنین فراری را انجام نداده است.
70 فراری که در آن شب، توانست زنده فرار کند،
توسط جمع آوری می شوند دهقانان هاوت مارن
بیشتر به در صفوف F.F.I می جنگد.
این مورد برادران لوی است. واگن آنها بالاخره آماده فرار است.
ریموند اول می پرد، پس کلود
- بابا بهم میگه خیلی میترسه زیرا زمانی که او پرید،
برادر و برادرش را صدا می کند پاسخ نمی دهد و این وحشت مطلق اوست،
او می گوید کلود مرده است.
سپس از مسیر برمی گردد و او به دنبال کلود می رود،
که در بوته خار افتاد
- آخرین نفر مارک است برافمن که این را به من گفت.
او دستوری داشت و او او مسن ترین بود
او 25 سال داشت، از همه بزرگتر بود قدیمی و آخرین نفری است که می پرد.
و لحظه ای که می پرد، بقیه قبلا رفته اند
و در آنجا قطار متوقف می شود.
او مردی را از اسکورت با او می بیند یک مشعل و یک مسلسل
او را کتک زدند.
از حال رفت.
دوباره او را سوار قطار کردیم،
بیهوش شد و در داخائو از خواب بیدار شد.
قطار سرانجام در 28 به داخائو می رسد اوت 1944، پس از 57 روز شکنجه.
برای بازماندگان این اودیسه غم انگیز، به جهنم قطار ارواح،
حالا جهنم می آید اردوگاه های مرگ
علاوه بر تبعید یهودیان، 70 هزار مبارز و زندانی سیاسی
مانند قطار ارواح بودند از فرانسه به اردوگاه های نازی تبعید شد.
- ما با قطعیت نمی دانیم تعداد اخراج شدگان از قطار ارواح،
چون ما لیست نداریم خروج این کاروان
نمی دانیم نه به اضافه تعداد فراریان،
اما ما می دانیم که تعداد آنها بسیار زیاد است.
احتمالاً بیش از 160، از این قطار ارواح فرار کرد.
از طرفی ما لیست ثبت نام را داریم اخراجی هایی که می رسند،
در داخائو در پایان اوت 1944.
- من جزئیات زیادی پیدا کردم، همه چیز ذکر شده است، این دیوانگی است.
به عنوان مثال، ژرژ بوناک، مبارز بزرگ مقاومت،
مرداد 44 بود متحدین در حال ورود بودند.
اما مدیریت کار می کند.
بینی، دهان، کوچک گوش، همه چیز ذکر شده است.
تا آخر نازی ها به وظیفه غیرانسانی خود ادامه دادند.
تا آخر فرانسه دو ویشی همکاری کرد.
آخرین کاروان حرکت می کند حتی در نوامبر 1944.
قطار ارواح، به نوبه خود، تقریباً 2 ماه از فرانسه عبور کرد،
و داستان او تقریباً فراموش شد.
ما امروز می دانیم که 536 رزمنده مقاومت این قطار دیوانه وارد داخائو شد.
نصفش برنگشت