Broń ostatniej szansy
Historia lotnictwa wie ważny krok w lipcu 44.
W tym roku Komar RAF był jednym z nielicznych samolotów alianckich
aby móc łatwo penetrować Niemiecka przestrzeń powietrzna.
Został zestrzelony przez Messerschmitta 262 pilotowany przez porucznika Alfreda Schreibera.
Miał zaszczyt pierwszego zwycięstwa powietrze wygrało na pokładzie odrzutowca.
Gdyby Messerschmitt 262 był w czołówce technologii w 1944 roku,
był zwieńczeniem o długim niemieckim interesie
do napędu odrzutowego.
Więc Niemcy poleciały pierwszy w historii samolot odrzutowy,
Heinkel 178, 24 sierpnia 1939 r.
Miał reaktor tylko 500 kilogramów ciągu.
Sam w sobie 178 nie był niczym innym niż innowacja techniczna
bez potencjału militarnego.
Jednak dla Wankla zademonstrował…
że moglibyśmy się rozwijać samoloty odrzutowe do walki.
Już zaczął się uczyć dla dwusilnikowego myśliwca
z dużo mocniejszymi silnikami.
Rezultatem był Heinkel 280.
W pierwszym locie 2 kwietnia 1941 roku,
był prawdopodobnie najbardziej zaawansowany samoloty na świecie.
Z dwoma reaktorami, z których każdy się rozwija ponad 700 kg ciągu,
Heinkel 280 udaje się dotrzeć maksymalna prędkość 770 km/h.
Ulepszone reaktory
dałbym nadzieję prędkość 900 km/h.
Wiosną 1942 r. procesy kilku prototypów miało,
dla Heinkla, zatwierdził koncepcję 280.
Jednak jego los został przypieczętowany przez jego silniki.
Jego reaktory, również zaprojektowane przez Heinkla, nigdy nie udało mi się dotrzeć
pożądaną moc.
Wymień je z Jumo Junkers
było równoznaczne z adopcją te same reaktory co 262.
Ten ostatni, który jeszcze nie latał, był preferowany przez Luftwaffe,
ponieważ wydawał się mieć o większym potencjale,
a 27 marca 1943 r. Heinkel został poproszony o zrzucenie 280.
Oskarżamy niemiecką siłę polityczną
za niemożność wykrycia potencjału tych odrzutowców
i ich pozytywny wpływ na Luftwaffe,
ale nie zapominajmy o tym podczas pierwsze dwa lata konfliktu,
liczyliśmy na krótką wojnę.
W związku z tym Ernst Udet, tutaj po lewej,
kto nadzorował projekty Luftwaffe,
i Hans Jeschonnek, szef sztabu lotnictwo,
nie byli entuzjastycznie nastawieni do tych samolotów.
Dlatego ich potencjał
nie został wcześniej rozpoznany nie jest za późno
i ten zmarnowany czas być tak nieodwracalnie.
Nawet jak Messerschmitt eksperymentował z silnikiem turboodrzutowym,
jeszcze bardziej radykalna technika napędu był w fazie rozwoju
z instalacją rakiety Walter
gromadnie zaprojektowany przez dr Waltera Lippischa
z Niemieckiego Instytutu Badawczego na szybowcach.
Messerschmitt poleciał prototypem Messerschmitta 163 wiosną 1941 r.
To była ewolucja oryginalnego szybowca,
ale nie był jeszcze na poziomie produkcji Messerschmitt 163 B.
Testy w locie kontynuowane w ośrodku doświadczalnym w Peenemünde.
Testy w locie wykazały niezwykła wydajność,
w tym fenomenalna szybkość wznoszenia z prędkością 900 km/h.
Z tej okazji, był holowany na 13.000 stóp.
Po uwolnieniu odpalił swoją rakietę i osiąga prędkość 1000 km/h.
Po zużyciu paliwa
samolot wraca powrót do pierwotnego stanu szybowca.
Udostępnione wersje seryjne z prototypem
bardzo duża prędkość lądowania.
Wersja produkcyjna, prototyp B, była logiczną ewolucją A.
Jednak problematyczna rakieta Walter pozostał w centrum koncepcji.
Rozwijanie maksymalnego ciągu 1700 kg,
jego głównym niebezpieczeństwem było charakter jego paliwa.
W zestawie paliwo rakietowe 80 procent nadtlenku wodoru
oraz oksychinolina lub fosforan, powszechnie znany jako T-Stoff,
i roztwór wodny nadmanganian wapnia,
określany jako C-Stoff.
Ta bardzo niestabilna mieszanina może eksplodować w pewnych okolicznościach.
Pilot i obsługa naziemna musiałem nosić specjalne ubrania
chronić przed naturą wysoce żrąca ciecz
w stanie rozpuścić ludzką skórę.
Podczas testów naziemnych
silnik był często chłodzony płynem.
Testy Messerschmitta 163 B rozpoczęła się w 1943 roku,
ale pierwszy samolot produkcyjny zostały dostarczone do Luftwaffe
tylko w maju 1944 roku.
Fabryki były rozproszone na terenie całych Niemiec.
Miejscem montażu końcowego było potajemnie zainstalowany w Schwarzwaldzie
i obsługiwane przez kolej.
Produkcja była więc problematyczna.
Dopiero pierwsza jednostka zaczęła działać na 163 niż w lipcu 44.
JG 400 z siedzibą w Brandis, nosił swoją charakterystyczną odznakę
na nosie jego samolotów, chip wyposażony w rakietę.
Zaangażowany w walkę od 28 lipca, to dopiero 24 sierpnia
że Feldwebel Schubert, tutaj na zdjęciu, odniósł pierwsze zwycięstwo.
Dostępność 163 B nigdy nie było bardzo dobre, a od lipca
trudności zaczęły się przede wszystkim na dostawę paliwa
z rafinerii z Ludwigshafen i Leverkusen.
Nie tylko te witryny były celem bombowce amerykańskie,
ale T-Stoff i C-Stoff były również używane
przez moduł uruchamiania Latające bomby V1
który właśnie wchodził do służby.
Zapasy tego paliwa były przydzielony do V1 zamiast JG 400.
Miało to tylko osiem Messerschmittów 163 w linii lotu,
24 sierpnia, kiedy siły 185 B-17s
zbliżył się do zakładu produkcyjnego paliwo syntetyczne z Merseburga.
163 postawiono w stan pogotowia.
Szybko wspięli się na wysokość
i trening wsteczny bombowca.
163 następnie zbliżył się i otworzył ogień
z armatą 30 mm.
Szybkość 163 nie pozwoliła im na to tylko bardzo krótkie przejście strzeleckie.
Schubert odnosi sukces zestrzel dwa B-17.
Gdy skończy się paliwo, 163 wraca szybko
w kierunku ziemi w locie szybowcowym.
Podejście i lądowanie zostały przeprowadzone z bardzo dużą prędkością.
Mała chowana narta pod brzuch urządzenia nie była zbyt skuteczna.
Wielu pilotów zostali ranni, a nawet zabici
w ostatnich sekundach ich misji.
Messerschmitt 263 zaproponował aby poprawić ten punkt
z podwoziem bardziej konwencjonalne,
ale nie mogłem wejść do służby przed końcem wojny.
Ze względu na niebezpieczeństwo stwarzane przez 163, konieczne było odzyskanie każdego samolotu
wkrótce po wylądowaniu.
Zaprojektowaliśmy specjalny wózek dla tej funkcji.
Miał cylinder hydrauliczny podnieść 163
więc możemy go holować.
Samolot został podniesiony wystarczająco wysoko zezwolić mechanikom
wymienić wózek startowy a więc „Komet”,
jak to zostało oficjalnie nazwane,
był gotowy do nowej misji.
Wiele oczekiwaliśmy od 163,
zwłaszcza po tym, co zademonstrował 24 sierpnia
ale te nadzieje zostały rozwiane.
Cztery B-17 zestrzelone w ciągu dnia jego pierwszego zwycięstwa w powietrzu
były jego jedynymi sukcesami.
We wrześniu, po amerykańskich nalotach
przeciwko rafineriom produkującym T i C-Stoffs,
paliwo wyprodukowane później zostało przydzielone wyłącznie na V1
a 163 z JG 400 znalazły się porzucone i przygniecione do ziemi,
pozbawiony paliwa, które pozwoliłaby im zaczerpnąć powietrza.
163 był konceptem najbardziej ekstremalny myśliwiec
być w służbie podczas druga wojna Światowa.
Uznany przez wielu w Niemczech i poza nimi
jako najpotężniejszy samolot bojowy II wojny światowej,
reprezentowany Messerschmitt 262 wielka nadzieja dla Luftwaffe.
Pierwsza komórka 262 poleciał już w 1941 roku,
ale z silnikiem tłokowym.
Dopiero w marcu 1942 r. by pierwszy prototyp mógł latać
z reaktorami BMW i silnik tłokowy.
Prototyp V3 staje się pierwszym mieć inny silnik,
reaktory jumo, znacznie potężniejszy.
W celu uzyskania niezbędny trudny tor,
262 został przeniesiony do Leipheim do testów i 18 lipca 1942 r.,
poleciał po raz pierwszy z jedynymi reaktorami.
V3 rozpoczyna kołowanie.
Za sterami Fritz Wendel, Pilot testowy Messerschmitta.
Martwisz się wiedzieć
jak śledzić jego urządzenie? może wsiąść do linii lotniczej,
Wendel używał hamulców z ostrożnością
zmusić tył kadłuba do podniesienia.
Kilka sekund później 262 leciał.
Podczas lądowania samolot znalazł się otoczony dymem
bardziej spektakularne niż niebezpieczne.
Kilka małych problemów zostały ujawnione,
ale 262 był ogólnie? dogadzający.
Kolejne miesiące pozwoliły zmodyfikuj skrzydło
Dać mu jego charakterystyczna stała strzałka.
Zmotywowani entuzjastycznym raportem jednego z jego pilotów,
Adolf Galland pilotował czwartą prototyp w marcu 1943.
Jego reakcja była więcej niż entuzjastyczna:
„To było jak bycie szturchniętym przez anioła”.
W związku z tym polecił wszystkim aktualne projekty myśliwych
zostać anulowane, aby się skupić Focke-Wulf 190 i Messerschmitt 262.
Ale pragnienia Gallanda nie mogły być tak łatwo usatysfakcjonowanym.
W listopadzie następujące demonstracji,
Hitler nakazał to nie tylko dajemy temu urządzeniu wszelkie pierwszeństwo,
ale że musiała zostać przerobiona na bombowiec, nie myśliwy.
Göering zapewnił go że równie dobrze może być wyposażony w bomby.
On zapytał także, że samolot jest gotowy
przeciwstawić się prawdopodobnemu Sojusznicze lądowanie w Europie.
Messerschmitt się nie udaje przezwyciężyć trudności techniczne
kadłub i silniki wystarczająco szybko
aby 262 trafiło do produkcji,
jako myśliwy lub jako bombowiec przed czerwcem 1944 r.
Samoloty, które odleciały fabryki w lipcu,
wszedł do służby z KG 51, nazywany „Kommando Schenck”.
Weszli do akcji nad północną Francją w sierpniu 1944 r.
Wersja bombardowania otrzymał przydomek „Ptak Burzy”
aby odróżnić go od wersji polowanie zwane „Hirondelle”.
Dwie bomby 250 kg lub pojedyncza 500-kilogramowa bomba
można zainstalować pod kadłubem,
zachowując uzbrojenie czterech Pistolety 30 mm w nosie.
Pomimo nalegań Hitlera i lobbing ze strony innych urzędników
wymaganie wyprodukowania samolotu jak bombowiec z piorunem,
większość menedżerów Luftwaffe,
trochę zaniepokojony problemem, chciał zamiast tego wersję myśliwską.
Pierwsze dostawy myśliwego poprzednie wersje bombowców
z eksperymentalnym oderwaniem Komendanta Thierfeldera,
kto zrobił swój pierwszy? misje operacyjne w kwietniu 1944 r.
Po jego śmierci rozkaz… jednostki został powierzony przez Galland
do majora Waltera Nowotnego, as frontu wschodniego.
To 262 z Kommando Nowotny który został użyty do zrobienia
ten film instruktażowy dla pilotów szkolących się na odrzutowcach.
To było naprawdę niezbędne,
ponieważ pilotowanie 262 był znacznie bardziej wymagający
niż samoloty silnik tłokowy.
Jego przewaga technologiczna sprawiła, że nie od razu oczywiste dla jego pilotów.
Chociaż jest bardzo szybkim samolotem, jego przyspieszenie było dość wolne
ze względu na projekt swoich reaktorów Jumo.
Kontrolki gazu powinny: być używany powoli,
w przeciwnym razie sprężarka może się zatrzymać i umrzeć lub zostać zniszczone.
Raz w powietrzu, pilot nie mógł korzystać z 262
jak 109 lub 190, tylko szybciej.
Wirująca walka było niemożliwe z 262
ze względu na jego promień bardzo znaczący zwrot.
To znaczy niż Mustang, Thunderbolt,
Spitfire lub Tempest może działać znacznie krócej.
Ale ataki nurkowe do podjęcia prędkości dozwolonej 262
łatwo przejść przez kurtynę obronną bojownicy wroga
i uderz bezpośrednio amerykańskie bombowce
z potężnymi armatami nosowymi.
Wspomnieliśmy już o problemach napotkany przez Junkera i Messerschmitta
z silnikami Jumo,
ale musisz iść w górę trochę w czasie
aby lepiej zrozumieć problemy w obliczu tych dwóch firm
w ich próbie uruchomienia Messerschmitta 262
w znacznej ilości.
Znaczenie Messerschmitta 262 dla przyszłości Luftwaffe
została uznana na dzień 2 czerwca 1943 r.,
dzięki uprzejmości startu nowego samolotu jako myśliwy.
Ale ta decyzja została skonfrontowana
do problemów technicznych napotkanych na tym samolocie i jego silnikach.
Możemy zmierzyć wagę tych problemów
zauważając, że sześć miesięcy po tej decyzji,
tylko 23 Messerschmitt 262 komórki został zbudowany
i że nikt nigdy nie ukradł z powodu braku silników.
Junker też miał główne wyzwania do pokonania
i musiałem stawić czoła obu na jego problemy techniczne,
ale także pod presją tych kto potrzebował tych silników?
rozpocząć produkcję w ilości nie tylko Messerschmitt 262,
ale także bombowiec Arado 234.
W centrum zmartwień Junkera z jego reaktorem,
były problemy związane w pogarszającej się sytuacji
Niemcy w stanie wojny i przeciwko któremu
firma była bezradna.
Jumo 004 był w tym czasie
najbardziej zaawansowany wszystkich istniejących reaktorów.
Prawdziwe arcydzieło, zażądał wysokiej jakości konstrukcja
ze specjalnymi i rzadkimi materiałami, w stanie znieść
ogromne naprężenia termiczne produkowane przez reaktor.
nikiel i chrom,
które nie były już dostępne w Niemczech w 1944 roku.
Zamiast tego Junker miał użyć mniej odpowiednie metale
lub użyj materiałów strategicznych nadal w magazynie,
w małych ilościach i oszczędnie.
Na przykład, W normalnych okolicznościach,
komora spalania powinien być wykonany z aluminium.
Ale z niedoborem tego metalu,
Junker był zobowiązany zaprojektować go ze stali
pokryte cienką warstwą aluminium W środku
pozwolić mu znieść upał.
W rezultacie 004 reaktory nie miał żywotności
tylko około 10 godzin.
Kompresor również miał tendencja do bardzo szybkiego przeciągania.
zapas paliwa z dwóch silników trudno było wyregulować.
Jeśli benzyna dotarła zbyt szybko w turbinie reaktor się dławił.
Tyle problemów było w sercu trosk Luftwaffe,
nie można wdrożyć 262 w wystarczającej ilości.
Naleganie Hitlera na zatrudnienie ten samolot jako bombowiec
a nie jako myśliwy,
jest uważany jako mający wpływ
o jego problemach, ale nie będąc przyczyną.
Podczas gdy niemiecka pomysłowość pozwoliło na pojawienie się
szczególnie wydajnego statku powietrznego,
przemysł wojskowy nie był w stanie
przezwyciężyć problemy związane z jego napędem,
co było jednak? niezbędny warunek wstępny
do jego wdrożenia w wystarczającej ilości
aby zapewnić powodzenie wojny antena nad Niemcami.
Podczas gdy sytuacja militarna pogorszyła się dalej
i że moc Nasilenie bombardowań alianckich,
pod naciskiem Hitlera, chcąc szybko się pozbyć
jego szybkiego bombowca, postanowiono w czerwcu 44
wyrzec się wszelkich ulepszeń major Jumo.
Zamrażając konstrukcję silnika ze wszystkimi jego wadami,
mogliśmy rozpocząć produkcję.
Ta decyzja umożliwiła zobaczenie pierwsze dostawy do Luftwaffe
z 28 Messerschmitt 262 A otrzymane w czerwcu, 59 w lipcu,
dopiero 20 sierpnia, 91 we wrześniu i 117 w październiku.
Łącznie Luftwaffe otrzymało 315 na początku listopada.
Ale prawie wszystko zaplanowano 262 zbudowane wówczas
być myśliwcami bombowymi.
Hitler nie chciał zmienić zdania.
W miesiącu kto podążał za jego nominacją,
nowa głowa państwa Major Luftwaffe
wezwał Hitlera, aby zezwolił w wieku 262 lat, aby zostać czystym myśliwym.
Jedyne ustępstwo Führera było pozwolić
budowanie wojownika co 20 wyprodukowanych urządzeń.
To było niedopuszczalne dla generała Kreipe
i to była przyczyna jego rezygnacji we wrześniu.
Dopiero w listopadzie Hitler, w końcu wycofał się i dał pozwolenie
uruchomienie produkcji 262 myśliwców, ale w swoim uporze,
nalegał że każdy samolot jest zdolny
wziąć przynajmniej bomba 250 kg.
Sytuacja w tamtym czasie było tak źle dla Luftwaffe
które spędził Messerschmitt oprócz instrukcji.
Zapisy pokazują że ponad 600 262
został odebrany przez Luftwaffe do stycznia,
ale duża liczba nie mógł dołączyć do swojej jednostki
ponieważ został zniszczony przez alianckie bombowce myśliwskie
w pociągach je przewożących.
Podobnie, ekstremalna uwaga
został doprowadzony do ochrony i kamuflaż 262 w służbie
Aby ich chronić grasujących sojuszniczych bojowników
kto to zrobił priorytetowe rzuty na cel.
Uzbrojenie wewnętrzne 262 był najpotężniejszy
nigdy nie zainstalowano niemiecki wojownik całej wojny.
Zawierał cztery pistolety 30 mm montowany w nosie.
Dodatkowo, 24 niekierowane rakiety R4M
można naprawić do relingów pod błotniki
i dodawanie znaczna siła ognia.
Aby wyposażyć 262
z siłą ognia nawet wyżej,
niektóre zostały wyposażone do testów armata 50 mm
do walki z bombowcami.
Dwa z tych pistoletów były testowane w styczniu
i zademonstrowane że przewóz i montaż tego pistoletu
były bez konsekwencji na zachowanie odrzutowca.
z siedzibą w Achmer, blisko granicy belgijskiej,
Nowotny był za blisko alianckie bazy lotnicze
zatrudnić nowego myśliwego, bez ryzyka przechwycenia.
alianccy bojownicy szybko odkrył, że 262
był strasznie wrażliwy Start i lądowanie,
i dlatego samoloty ochronny Messerschmitt 109
i Focke-Wulf 190 zostały umieszczone w miejscu wokół lotnisk.
Galland odwiedzał Achmer rozmawiać z Nowotnym,
kiedy młody dowódca i as polowania został zabity.
8 grudnia 1944 r. wystartował ze swoim 262
do atakowania amerykańskich bombowców.
Jego samolot został trafiony a Nowotny próbował wrócić do swojej bazy,
ale był zaręczony przez Mustangi tylko jeden silnik nadal pracuje.
Jego 262 zanurkowało i eksplodowało na ziemi.
Kochanie propagandy, odbył się dla niego pogrzeb państwowy.
Zmarł w wieku 24 lat z łączny wynik 258 zwycięstw lotniczych,
on jest właścicielem pilota piąty najwyższy wynik
w całej historii lotnictwa.
Jego jednostka została rozwiązana i zreformowany jako JG 7.
262 brał udział w walce do końca wojny
i to jest marzec 1945 że doświadczył maksymalnego wykorzystania.
Dnia 18, 37 Messerschmitt 262 popełnił 1221 bombowców
eskortowany przez 632 myśliwych którego celem był Berlin.
12 bombowców i dwa myśliwce zostały opuszczone przez odrzutowce
kto używał rakiety R4M po raz pierwszy.
W ostatni dzień marca 262 zniszczyło 14 bombowców
i dwóch myśliwych bez strat.
W południowych Niemczech JG 44,
jednostka specjalna na zlecenie Adolfa Gallanda,
też miał swój udział walczący z Monachium-Riem.
A tysiąc dwieście 262 został dostarczony do Luftwaffe
do kwietnia mniej niż 200 byli w jednostkach frontowych.
W tym ekstrakcie z bardzo rzadkiego filmu,
możesz zobaczyć Messerschmitt 262 A-1a/U3
zaraz po powrocie misji fotograficznej.
Ten samolot służy w obrębie Nahaufklärungsguppe 6,
wcześniej znany takich jak Einsatzkommando Braunegg,
z siedzibą w północnych Włoszech w marcu 1945 r.
Tylko garstka tej wersji został zbudowany.
Rekord operacyjny statku powietrznego miał siedem lat 31 marca 1945 r.
Okno zostało przebite w podłodze kokpitu
aby pilot mógł zobaczyć co fotografuje.
Działka nosowe zostały usunięte
zrobić miejsce do różnych kamer.
Niektórzy piloci wciąż trzymał armatę
obok ich aparatu.
Arado 234 był pierwszym operacyjny bombowiec odrzutowy.
Jego występ w misjach rozpoznawczych
późny 44 wczesny 45 miał pokazali, jak bardzo jego projektanci
mieli rację ochrzcić go „Piorunem”.
Rzeczywiście był w stanie przekroczyć Sojusznicza przestrzeń powietrzna bezkarnie.
Został zbudowany, aby zadowolić specyfikacja z 1940
na samolot bardzo szybkie rozpoznanie.
Prototyp przybył w 1943 r. z wysokimi skrzydłami
i taki wąski kadłub że to uniemożliwiało instalację
konwencjonalnego podwozia.
Wariant pokazany tutaj jest nowszy.
Bez pociągu wysuwanego,
Arado otrzymał trójkołowy wózek który został naprawiony pod samolotem.
Ale to nie było zbyt praktyczne
aby podnieść urządzenie umieścić go na jego wózku.
Podczas pierwszych testów 234 wystartował z przyczepionym wózkiem,
jak widać na tych obrazach.
Dla pilota, który musiał… umieść 234 na wózku,
wyzwanie było trudne, nawet niebezpieczne.
Szybkość opadania samolotu i zawieszenie wózka
sprawił, że całość odbiła się w niekontrolowany sposób podczas kołowania
i lekko tłumione podczas hamowania.
Pod koniec utworu pilot traci kontrolę.
Samolot leci i zapada się w trawę.
Samolot testowy poleciał ponownie, zawsze z wózkiem, do startu.
Kiedy prędkość startu zostanie osiągnięty, pilot zwalnia go.
W tym momencie rozwija się spadochron złamać prędkość wózka
i zapobiec odbijaniu się.
Starty na wózku zostały również przeprowadzone
z dwoma rakietami Walter w celu zwiększenia mocy.
Paliły się przez 30 sekund i pozwolił 234
wykonać wstępną wspinaczkę szybciej
i unikaj kolizji ze swoim wózkiem.
Raz w powietrzu, 234 demonstruje swoją prędkość
co sprawia, że jest to bardzo trudne zostać przechwycone przez myśliwce alianckie.
Gdybyśmy nie mogli wątpić niesamowita wydajność 234,
fakt używania narty pod kadłubem
i dwie małe łyżwy pod każdym reaktorem do lądowania,
poważnie ograniczone jego wykorzystanie operacyjne.
W końcu akceptujemy fakt że 234 musiał zostać przeprojektowany
w celu otrzymania konwencjonalne podwozie.
V ósemka modelu 234 A został wyposażony w cztery reaktory Jumo
służyć jako stanowisko testowe do czterosilnikowej wersji 234 C.
Musiał mieć tego samego kadłuba co B,
ale z dwoma kolejnymi reaktorami.
Ósmy prototyp 234
był pierwszym, który został wyprodukowany ze specyfikacją wersji B.
Został zaprojektowany z kadłubem zauważalnie większy,
z mocnym podwoziem; ale dość wąski.
Zrobił swój pierwszy lot 10 marca 1944 r.
234 B stał się pierwsza wersja operacyjna
dostarczone do Sonderkommando Götz, we wrześniu 1944 r.
Samoloty tej jednostki były użyte
nad południową Anglią.
W tym samym czasie, dwa 234 A nadal wyposażone w narty,
wykazali się swoimi umiejętnościami uznania
latające nad plażami do lądowania Normandii bez przechwycenia.
Wersja bombardowania realizuje swoje pierwsze misje
z KG 76 podczas ofensywy w Ardenach
i nalot na most Remagen, na samym początku 1945 roku.
Większość z 274 zbudowanych samolotów były modele B.
Messerschmitt 262 i Arado 234, niezależnie od wersji,
były najbardziej niezwykłe urządzenia wejść do służby
podczas II wojny światowej.
Kiedy alianci schwytali biura projektowe
niemieccy producenci samolotów,
dużo odkryli projekty odrzutowe i wiele pomysłów
kto znalazł ich aplikację w pierwszym powojennym samolocie.
Względna bezradność siła bombardowania
Luftwaffe na froncie zachodnim, zaangażowany w naloty
przeciwko Wysp Brytyjskich od 1942 r., uczynił to imperatywem dla Hitlera
pomysł latającej bomby.
Znalazł w Fieseler fi-103 jego broń zemsty
które można wykorzystać w odwecie niszczycielskie naloty
prowadzone przez RAF przeciwko niemieckim miastom.
Zasilany przez strumień impulsowy Argus rozwijanie 350 kilogramów,
przewożone V1 ładunek wybuchowy 850 kg
i wystarczająco dużo paliwa latać przez 1 godzinę,
przy prędkości 640 km/h, na wysokości 4000 stóp.
Po testach w Peenemünde blisko Bałtyku,
V1 wszedł do służby w 1943 roku.
Pocisk odleciał z długa rampa wznosząca się,
zasilany przez program uruchamiający, który był używany to samo paliwo
niż Messerschmitt 163.
Operacje powinny start w grudniu 1943,
ale dopiero 13 czerwca 1944 r.
a tydzień później lądowania w Normandii,
że pierwszy V1 został uruchomiony od tego czasu Pas de Calais do Londynu.
Ta ofensywa bombowa zakończył się 5 września.
Pierwszy trafiony pocisk wokół Londynu
rozbił się na pustkowiu.
W obliczu skali tych bombardowań, Anglicy próbowali im przeciwdziałać
masując duże ilości baterie przeciwlotnicze
wzdłuż linii podejścia V1.
Oddziały dział przeciwlotniczych 3,7 cala,
wspierany przez 40mm Bofors zapalniczka,
używane duże ilości amunicja
w swoich próbach obalenia V1.
Chociaż czasami osiągają pewne sukcesy, liczba trafień wzrosła
tylko wtedy, gdy pozwalają na to radary bardziej precyzyjna kontrola ognia.
Aby dać wyobrażenie o intensywności strzały V1, od 15 do 30 czerwca,
uruchomiono nie mniej niż 2442 V1 przeciwko Londynowi.
Wypadki lotnicze a DCA zniszczyło jedną trzecią z nich
nad kanałem La Manche.
Kolejna trzecia rozbiła się lub została zatopiona nad południową Anglią.
Ostatnia tercja czyli około 800 pocisków,
trafić w cel i okolice Londynu.
Dla południowców Anglii i Londynu,
przybycie V1 zostało zasygnalizowane przez nasilające się chrapanie
impulsowego urządzenia Argus.
Anglicy skończyli przez ochrzczenie bombowca V1 Buzz.
Wpływ psychologiczny tej broni został wzmocniony
przez jego losowe zachowanie.
V1 nie dotknął ziemi że gdy skończy się paliwo,
ten jest sygnalizowany ciszą nagle tuż przed uderzeniem
po czym nastąpiła potężna eksplozja.
Chociaż populacja Londynu pokazałby ten sam stoicyzm
że podczas Blitzu z lat 1940-41,
V1 miał 2441 zabitych i 7107 rannych,
podczas kampanii, w której było średnio 53 pociski wystrzeliwane dziennie
przeciwko brytyjskiemu kapitałowi.
brytyjskie służby wywiadowcze wpłynęło na kierowanie V1
udzielając Niemcom informacji błędnie co do poniesionej szkody.
Myśliwiec Gloster F.1 był częścią
Środki anty-V1 RAF.
myśliwce tłokowe, używany do polowania na V1,
były przerażające Hawker Tempest i Spitfire Mark 14.
Byli odpowiedzialni zniszczenia ponad 300 V1.
Ze względu na ograniczony zasięg V1,
strony startowe były wszystkie zlokalizowane w Pas de Calais.
Pierwsze stałe rampy były zbombardowane i zniszczone przez aliantów
na długo przed D-Day.
Wraz z wydaniem tego regionu przez Anglików
i Kanadyjczyków we wrześniu, bombardowania V1 ustały.
Jednak męka Londynu nie został ukończony,
bo Niemcy się przygotowywali użyć nowej broni.
Chociaż lepiej znana rakieta A4 pod jego oznaczeniem V2,
był bardziej projektem armii niemieckiej niż Luftwaffe,
zasługuje na swoje miejsce w tej kategorii niemieckie bronie lotnicze
najnowocześniejszy używany podczas wojny.
Uważany za początek podboju kosmosu
i wynik najważniejszych i najbardziej kosztowny nazistowski program wojskowy,
ona naprawdę jest ostateczną bronią
przedstawiciel postępu technologicznego Niemiec w czasie wojny.
Jednak Albert Speer,
były minister produkcji uzbrojenie III Rzeszy,
kiedy wrócił o minionych wydarzeniach
w ciszy jego celi z więzienia Spandau,
gdzie odsiadywał wyrok 20 lat za zbrodnie wojenne,
przyznał, że pomimo charakteru połysk programu A4,
to było z wojskowego punktu widzenia i przemysłowe,
prawdziwy marnotrawstwo Zasoby niemieckie.
z pochodzeniem wracając do czasów sprzed wojny,
rozwój rakiety daleki zasięg
zajęte tysiące naukowcy i wojskowi
wewnątrz tajnego centrum testowego z Peenemünde od lat.
Stworzenie broni tak rewolucyjny był długi.
Pierwsze prototypy A4 doświadczyła wielu niepowodzeń,
bo musieliśmy przezwyciężyć wiele trudności
w celu opanowania te zaawansowane technologie.
Pierwsza udana premiera rakiety A4
z punktu ostrzału nr 7 w Peenemünde, 3 października 1942 r.
Rakieta wzniosła się w niebo, przelatując bariera dźwięku podczas jej wznoszenia
i popadł w ruinę na morzu 200 km od brzegu.
Postęp w rozwoju kontynuowany
i dozwolone testy aby rakieta była niezawodna.
Hitler, początkowo bardzo sceptyczny, zaczął dostrzegać
potencjał operacyjny tej rakiety dalekiego zasięgu.
W lipcu 1943 r.
z A4, to uważane za jedna z broni zemsty
z którym byłoby to możliwe uderzyć w Anglię,
Hitler zażądał niemieckiego przemysłu że podejmuje odważny zakład
produkować nie mniej 900 takich rakiet miesięcznie.
Wykorzystanie szlachetnych materiałów, elektronika,
kompetentnej inżynierii
i ogromna siła robocza poświęcona temu projektowi,
osuszone zasoby niemieckiej gospodarki wojennej.
Chociaż w tym czasie to już stało się trudne
oddać broń do użytku
bardziej konwencjonalne a jednak niezbędne.
Zwrócono uwagę na wagę projektu SS i to było pod ich władzą,
że duża podziemna fabryka został zbudowany przez deportowanych
w górach Nordhausen, w Niemczech,
w celu masowej produkcji V2.
Większość komponentów najbardziej wyrafinowana rakieta,
jak żyroskopy, systemy kontrolne,
zbiorniki paliwa oraz elementy systemu naprowadzania,
powierzono podwykonawcom posiadanie niezbędnych umiejętności.
Zostały następnie przetransportowane do montażu końcowego.
Integracja tak wielu elementów wymagał ciągłego procesu testowania
i kontrole w celu zapewnienia że rakieta opuszcza fabrykę,
gotowy do uruchomienia.
Pierwsze strzelanie operacyjne rakiety V2 odbyło się po południu
8 września 1944 r.
Upadła na Chiswick, na zachodnich przedmieściach Londynu.
Eksplozja tony materiału wybuchowego ładunek rakietowy
zginęło trzech i rannych 17.
Rakieta została wystrzelona z Hagi w Holandii.
za pomocą systemu uruchomienie mobilne,
to było trudne dla aliantów by ich zaatakować.
Raz w powietrzu, rakieta była niezniszczalna.
W ciągu następnych siedmiu miesięcy
Niemcy wystrzelili 1054 rakiety przeciwko Londynowi,
zabijając w ten sposób 2700 osób.
Sojusznicy nie marnowali czasu próbując przeciwdziałać tym rakietom
i wbrew nadziejom Hitlera, nie mieli wpływu
w trakcie wojny.
Oto jak ta broń została wdrożona i uruchomiona.
Wszystko zaczyna się od V2 w trakcie montażu końcowego.
technicy pracujący z tyłu pocisku
użyj sprzętu testowego aby zapewnić stan silnika rakietowego,
przed zakończeniem instalacji.
Testy na tym etapie montaż jest niezbędny,
bo po zamknięciu kadłuba na rakiecie,
jest to niemożliwe dla zespołu startowego uzyskać do niego dostęp w razie problemu.
FAUN 4 i dwa zugmaschinen
zbiornik holowniczy paliwo ciekłego tlenu.
Kolejna ciężarówka holuje mobilny generator.
Ciężarówka FAUN holowanie zbiornika LOX
jest łatwo rozpoznawalny
dzięki oparom uciekający tlen
zza dużego czołgu.
Ten mały konwój przejeżdża przez wioskę w drodze na miejsce startu.
V2 jest nieporęczny.
Był bardzo wrażliwy, kiedy podróż koleją
między centrum montażowym a frontem.
Czas rozpoczęcia Niemców wypuścić V2 z Hagi,
alianci byli już w Europie,
i awansowała przez Belgię do Holandii.
Cała sieć drogowa i tory kolejowe
w północnych Niemczech i Holandii, nadal używany przez Wehrmacht,
były pod stałą obserwacją
i zaatakowany przez Alianckie bombowce myśliwskie.
Z tego powodu wielu
jeśli nie wszystkie V2 wysłane z przodu były zakamuflowane.
Osoby widziane z dużymi czarnymi znaczeniami i białe to rakiety eksperymentalne
i ten film został nakręcony w celach instruktażowych.
Oto dokładny proces Zespoły startowe V2
do przygotowania rakiety i jego przyjazd koleją
w kierunku miejsca startu, Charakterystyka
wszystkich uruchomień V2 w kierunku Londynu
a później z Antwerpii.
Z dźwigiem samojezdnym,
rakieta jest rozładowana i zainstalowana na specjalnie zaprojektowanej przyczepie.
Zwróć uwagę na brak ładunku wybuchowego który jest oczywiście transportowany osobno.
Przybycie na miejsce startu, dobra odległość od linii kolejowej,
rusznikarze usuwają osłona nosa V2
i przygotować instalacja ładunku.
Jest we własnym pojemniku który jest zainstalowany na szczycie rakiety,
za pomocą łańcucha i wciągnika.
Dba się o wyrównanie ładunek w jego lokalizacji,
przed bezpiecznym zamocowaniem.
Jego waga to 975 kilogramów.
Gdzie indziej inni członkowie zespołu rozstawiło kozły.
Są to standardowe narzędzia,
które są powszechnie używane do konserwacji czołgów,
i używany do podnoszenia wieżyczek Czołgi ciężkie Tygrys.
Mogą utrzymać 15 ton.
Szarża wojskowa wreszcie na swoim miejscu, FAUN podnosi V2.
Drugie truck parki FAUN obok pierwszego.
Ciągnie używany specjalny wózek do transportu zmontowanego V2
do swojej strony startowej, a tam,
podnieś go, aby został umieszczony na wyrzutni.
Używany jest dźwig samojezdny przenieść V2
z jego wozu do jego przyczepy.
Powolność ruchu rakiety z jednej przyczepy do drugiej
jest oznaką delikatności używane przez zespoły
którzy obsługują pocisk.
Ważne jest, aby unikać najmniejsze uszkodzenie.
Podejmowane są wielkie środki ostrożności przez zespół
aby zablokować V2 w jego podstawce.
Zainstalowane obciążenie, ale bez paliwa na pokładzie,
wszystko jest zorganizowane w celu uniknięcia wypadku.
Rakieta jest bezpieczna na konstrukcji swojej przyczepy.
Rakieta jest teraz napędzana do miejsca startu.
w pobliżu linii kolejowej,
inny oddział, odpowiedzialny za spełnienie paliwo rakietowe,
przybywa, aby podłączyć pompę
co pozwala na transfer ciekły tlen
z cysterny do zbiornika mobilnego,
zamocowany na ciężarówce i który musi się połączyć strona startowa.
Gdy wszystkie rury są połączone, zawory są otwarte
i przenoszenie ciekłego tlenu zaczynać.
Bardzo niska temperatura cieczy widać po bielonych rurkach
i uciekające z niego opary.
W miejscu startu kolejna FAUN holuje wyrzutnię.
Drużyny startują przygotować wyrzutnię.
Na każdym rogu z platformy startowej
jest usytuowany podpora teleskopowa.
Zeszli na dół i zajęli pozycje w oczekiwaniu na przybycie
i instalacja rakietowa.
Wygląda na to, że ta procedura ułatwia solidne podłoże,
ale w rzeczywistości mobilność wyrzutni V2 dostosowany do każdej przestrzeni,
nawet doraźnie wyposażony w środku lasu.
Aby zapobiec wyrzutni zatopić się w miękkim gruncie,
po prostu połóż na podłodze podkłady kolejowe,
lub metalowe płyty, na których spocznie cztery stopy rzucającego.
To metody takie jak te
które zostały wykorzystane dla miotaczy z Hagi.
Przed wystrzeleniem rakiety technicy umieść specjalną kołyskę na nosie.
Pozwala na wykonanie ostatniego regulacje głowic,
tuż przed startem.
Meillerwagen jest holowany w kierunku platforma startowa firmy FAUN.
Jest zaparkowany tuż za nim.
Kable łączą Meillerwagen i platformę.
Odwracamy wózek tak, aby podstawa rakiety jest zwrócone w stronę platformy.
FAUN jest offline
i niech technicy umieść wózek ręcznie
aby V2 dotarł dokładnie we właściwej pozycji do podniesienia.
Do tego używamy układ hydrauliczny ciężarówki.
To dość powolny manewr. ale ważne, ponieważ cztery nogi V2
musi być dokładnie umieszczony na platformie.
Bardzo powoli,
Latająca bomba V2 się podnosi i osiąga pozycję pionową,
z wielką starannością.
Kiedy kierownik jest pewien że wszystko jest w porządku,
rakieta jest odłączona od wszystkich systemy podnoszenia
i wstań sam na swoim wsparciu.
W tej chwili kierownik wydaje zamówienie przez radio
osobie odpowiedzialnej za pojazd paliwowy, przybyć na kolejną fazę
cyklu startowego, co nie jest najmniej niebezpieczne.
Wózki są odwracane ręcznie i z dala od rakiety.
Kontynuujemy do rygorystycznego badania rakiety,
upewniać się że wszystko jest w porządku.
Odpowiedzialni inżynierowie budowlani uruchom użyj ich teodolitu
aby zapewnić, że pocisk jest dobrze wyrównana w pionie,
ponieważ bardzo niewielkie odchylenie może wpływać na trajektorię rakiety,
a tym samym jego skuteczność.
Inny technik uzbraja materiały wybuchowe.
Chociaż zainstalowany na chwilę,
ta procedura nie została rozpoczęta z góry.
Poniżej generatory mobilne Są przynoszone
dostarczać energię do systemu wewnętrznego, w tym pompy paszowe,
które ułatwiają proces tankowanie paliwa.
Rury są już połączone.
Zasoby ciekłego tlenu V2 mają ładowność 5,5 tony
a mieszanina zawiera również ponad cztery tony alkoholu
i 180 kilogramów nadtlenku wodoru dostarczyć 24 tony
wymagany ciąg kiedy rakieta wystartuje.
Po ciekłym tlenie ostatni ważny składnik
to nadmanganian sodu,
który jest dodawany do zbiornika dno rakiety.
Następnym krokiem jest instalacja układy zapłonowe.
Podczas gdy ostateczne korekty są wykonane u podstawy pocisku,
zwłaszcza ustawienie system naprowadzania,
wszystkie pojazdy a personel schroni się.
Zainstalowane są systemy zapłonowe do zwężki Venturiego i podłączony.
V2 jest gotowy do uruchomienia.
Uruchomienie jest wykonane z wariant pancerny
ośmiotonowy półgąsienicowy.
Chociaż o wartości militarnej wątpliwy,
V2 jest niewątpliwie niezwykłe osiągnięcie techniczne.
Najdokładniejsza definicja najpotężniejszych
wszystkich niemieckich broni została podarowana przez Waltera Dornbergera
do Wernhera von Brauna, projektanta V2, dzień pierwszego udanego uruchomienia.
"Zdajesz sobie sprawę, co? zrobiliśmy dzisiaj?"
„Wystartowaliśmy pierwszy statek kosmiczny”.