Mga Armas ng Huling Pagkakataon
Alam ng kasaysayan ng abyasyon isang mahalagang hakbang noong Hulyo 44.
Noong taong iyon, ang RAF Mosquito ay isa sa ilang sasakyang panghimpapawid ng Allied
para madaling makapasok airspace ng Aleman.
Siya ay binaril ng isang Messerschmitt 262 piloto ni Tenyente Alfred Schreiber.
Siya ay nagkaroon ng karangalan ng unang tagumpay nanalo ang hangin sakay ng isang jet.
Kung ang Messerschmitt 262 ay nangunguna sa teknolohiya noong 1944,
siya ang kasukdulan ng mahabang interes ng Aleman
para sa jet propulsion.
Kaya lumipad ang Germany ang unang jet plane sa kasaysayan,
ang Heinkel 178, Agosto 24, 1939.
Siya ay may isang reactor ng lamang 500 kilo ng tulak.
Sa kanyang sarili, ang 178 ay walang iba kaysa sa isang teknikal na pagbabago
walang potensyal na militar.
Para kay Wankel, gayunpaman, ipinakita niya
na maaari nating paunlarin jet planes para sa labanan.
Nagsimula na siyang mag-aral para sa isang twin-engine fighter
na may mas malakas na makina.
Ang resulta ay ang Heinkel 280.
Sa unang paglipad nito, noong Abril 2, 1941,
siya na yata ang pinaka-advance mga eroplano sa mundo.
Na may dalawang reactor bawat umuunlad higit sa 700 kilo ng thrust,
ang Heinkel 280 ay namamahala upang maabot ang maximum na bilis ng 770 km/h.
Pinahusay na mga reaktor
magbibigay sana ng pag-asa bilis na 900 km/h.
Sa tagsibol ng 1942, ang mga pagsubok ng ilang mga prototype ay nagkaroon,
para kay Heinkel, napatunayan ang konsepto ng 280.
Gayunpaman, ang kanyang kapalaran ay tinatakan sa pamamagitan ng mga makina nito.
Ang mga reactor nito, na dinisenyo din ni Heinkel, hindi kailanman naabot
ang nais na kapangyarihan.
Ipagpalit sila sa Jumo Junkers
ay katumbas ng pag-ampon ang parehong mga reactor tulad ng 262.
Ang huli, na hindi pa lumilipad, ay ginusto ng Luftwaffe,
kasi meron daw siya ng higit na potensyal,
at noong Marso 27, 1943, Hiniling kay Heinkel na i-drop ang 280.
Inaakusahan namin ang kapangyarihang pampulitika ng Aleman
para sa hindi na-detect ang potensyal ng mga jet planes na ito
at ang kanilang positibong epekto sa Luftwaffe,
ngunit huwag nating kalimutan na habang ang unang dalawang taon ng tunggalian,
umaasa kami para sa isang maikling digmaan.
Alinsunod dito, si Ernst Udet, dito sa kaliwa,
na nangasiwa sa mga proyekto ng Luftwaffe,
at Hans Jeschonnek, Chief of Staff paglipad,
ay hindi masigasig sa mga eroplanong ito.
Ito ang dahilan kung bakit ang kanilang potensyal
hindi nakilala noon Hindi pa huli ang lahat
at nasayang ang oras na iyon maging irremediably.
Kahit bilang Messerschmitt ay nag-eeksperimento sa turbojet engine,
isang mas radikal na pamamaraan ng propulsion ay nasa pag-unlad
sa pag-install ng isang Walter rocket
sa isang katawan dinisenyo ni Dr. Walter Lippisch
mula sa German Research Institute sa mga glider.
Pinalipad ni Messerschmitt ang prototype ng Messerschmitt 163 noong tagsibol ng 1941.
Ito ay isang ebolusyon ng orihinal na glider,
pero wala pa siya sa level ng produksyon Messerschmitt 163 B.
Nagpatuloy ang pagsubok sa paglipad sa sentrong pang-eksperimento sa Peenemünde.
Nagpakita ang mga pagsubok sa paglipad kahanga-hangang pagganap,
kabilang ang isang phenomenal rate ng pag-akyat sa bilis nito na 900 km/h.
Sa okasyong ito, ito ay hinila sa 13,000 talampakan.
Nang makalabas, sinindihan niya ang kanyang rocket at umabot sa bilis na 1000 km/h.
Kapag naubos na ang gasolina,
babalik na ang eroplano bumalik sa orihinal nitong glider state.
Ibinahagi ang mga serial na bersyon kasama ang prototype
isang napakataas na bilis ng landing.
Ang bersyon ng produksyon, prototype B, ay isang lohikal na ebolusyon ng A.
Gayunpaman, ang may problemang Walter rocket nanatili sa puso ng konsepto.
Pagbuo ng maximum thrust 1700 kg,
ang kanyang pangunahing panganib ay ang likas na katangian ng gasolina nito.
Kasama ang rocket fuel 80 porsiyento ng hydrogen peroxide
at oxyquinoline o phosphate, karaniwang kilala bilang T-Stoff,
at isang may tubig na solusyon calcium permanganate,
tinutukoy bilang C-Stoff.
Ang napaka-hindi matatag na timpla na ito ay maaaring sumabog sa ilang mga pangyayari.
Ang piloto at ang mga tauhan sa lupa kailangang magsuot ng mga espesyal na damit
upang maprotektahan laban sa kalikasan lubhang kinakaing unti-unti na likido
kayang matunaw ang balat ng tao.
Sa panahon ng mga pagsubok sa lupa,
madalas na pinapalamig ang makina sa pamamagitan ng likido.
Mga Pagsubok ng Messerschmitt 163 B nagsimula noong 1943,
ngunit ang unang produksyon na sasakyang panghimpapawid ay inihatid sa Luftwaffe
noong Mayo 1944 lamang.
Nagkalat ang mga pabrika sa buong Germany.
Ang huling lugar ng pagpupulong ay lihim na inilagay sa Black Forest
at pinaglilingkuran ng isang riles.
Ang produksyon ay samakatuwid ay may problema.
Naging operational lang ang unang unit mula sa 163 kaysa noong Hulyo 44.
Ang JG 400, na nakabase sa Brandis, nagsuot ng kanyang natatanging badge
sa ilong ng kanyang mga eroplano, isang chip na nilagyan ng rocket.
Nakikibahagi sa labanan mula Hulyo 28, august 24 pa lang
na ang Feldwebel Schubert, dito sa larawan, inangkin ang unang tagumpay.
Availability ng 163 B ay hindi naging napakahusay at mula noong Hulyo,
nagsimula ang mga paghihirap higit sa lahat para sa paghahatid ng gasolina
mula sa mga refinery mula sa Ludwigshafen at Leverkusen.
Hindi lamang ang mga site na ito ang target mga bombero ng US,
ngunit ang T-Stoff at ang C-Stoff ginamit din
sa pamamagitan ng paglulunsad ng module V1 na lumilipad na bomba
na papasok pa lang sa serbisyo.
Ang mga stock ng gasolina na ito ay inilaan sa mga V1 kaysa sa JG 400.
Ito ay mayroon lamang walong Messerschmitt 163 sa linya ng paglipad,
noong Agosto 24, nang ang isang puwersa ng 185 B-17s
lumapit sa manufacturing plant synthetic fuel mula sa Merseburg.
Ang 163 ay inilagay sa alerto.
Mabilis silang umakyat sa taas
at pabalik na pagsasanay ng bombero.
Lumapit ang 163 at nagpaputok
gamit ang kanilang 30 mm na kanyon.
Ang bilis ng 163s ay hindi pinapayagan ang mga ito isang napakaikling firing pass lamang.
Nagtagumpay si Schubert pababa ng dalawang B-17.
Kapag naubos ang gasolina, mabilis na bumalik ang 163
patungo sa lupa nito sa gliding flight.
Diskarte at landing ay isinasagawa sa napakataas na bilis.
Ang maliit na maaaring iurong ski sa ilalim ng tiyan ng aparato ay hindi masyadong epektibo.
Maraming piloto nasugatan o namatay man lang
sa mga huling segundo ng kanilang misyon.
Ang Messerschmitt 263 ay iminungkahi upang mapabuti ang puntong ito
may landing gear mas karaniwan,
ngunit hindi makapasok sa serbisyo bago matapos ang digmaan.
Dahil sa panganib na dulot ng 163, ito ay mahalaga upang mabawi ang bawat eroplano
sa lalong madaling panahon pagkatapos ng landing.
Nagdisenyo kami ng isang espesyal na troli para sa function na ito.
Mayroon itong hydraulic cylinder para iangat ang 163
para ma-tow natin ito.
Ang eroplano ay itinaas nang mataas para payagan ang mechanics
para palitan ang take-off trolley at kaya ang "Komet",
bilang ito ay opisyal na tinatawag,
ay handa na para sa isang bagong misyon.
Marami kaming inaasahan mula sa 163,
lalo na pagkatapos ng kanyang ipinakita Agosto 24,
ngunit ang mga pag-asa na ito ay nasira.
Ang apat na B-17 ay binaril sa araw ng kanyang unang tagumpay sa himpapawid
ang tanging tagumpay niya.
Sa Setyembre, pagkatapos ng pagsalakay ng mga Amerikano
laban sa paggawa ng mga refinery ang T at C-Stoffs,
ang gasolina na ginawa pagkatapos ay inilaan eksklusibo sa V1
at ang 163 ng JG 400 ay natagpuan ang kanilang mga sarili iniwan at nakaipit sa lupa,
pinagkaitan ng gasolina na pinahihintulutan silang magpahangin.
Ang 163 ay ang konsepto pinaka matinding fighter jet
na nasa serbisyo habang ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Kinikilala ng marami sa Germany at higit pa
bilang ang pinakakakila-kilabot na sasakyang panghimpapawid ng World War II,
ang Messerschmitt 262 na kinakatawan isang malaking pag-asa para sa Luftwaffe.
Ang unang cell ng 262 lumipad noong 1941,
ngunit may piston engine.
Ito ay hindi hanggang Marso 1942 upang ang unang prototype ay maaaring lumipad
kasama ang mga BMW reactor nito at isang piston engine.
Ang V3 prototype ang naging una magkaroon ng isa pang makina,
Jumo reactors, mas makapangyarihan.
Upang magkaroon ng isang mahalagang hard track,
262 ay inilipat sa Leipheim para sa pagsubok at Hulyo 18, 1942,
siya ay lumipad sa unang pagkakataon kasama ang mga tanging reactor nito.
Ang V3 ay nagsimulang mag-taxi.
Sa mga kontrol, Fritz Wendel, Ang test pilot ni Messerschmitt.
Nag-aalalang malaman
kung paano buntot ang kanyang aparato maaaring kunin ang linya ng paglipad,
Ginamit ni Wendel ang preno may pagiingat
upang pilitin ang likuran ng fuselage upang iangat.
Makalipas ang ilang segundo, ang 262 ay nasa paglipad.
Sa paglapag, natagpuan ng eroplano ang sarili napapaligiran ng usok
mas kamangha-manghang kaysa mapanganib.
Ilang maliliit na problema ay ipinahayag,
ngunit ang 262 ay pangkalahatan kasiya-siya.
Pinayagan ang mga sumunod na buwan baguhin ang pakpak
para bigyan siya katangian nito pare-pareho ang arrow.
Motivated ng masigasig na ulat ng isa sa mga piloto nito,
Si Adolf Galland ang nanguna sa pang-apat prototype noong Marso 1943.
Ang kanyang reaksyon ay higit sa masigasig:
"Para kang tinutulak ng anghel."
Alinsunod dito, inirekomenda niya ang lahat kasalukuyang mga proyekto ng mangangaso
kanselahin upang tumutok sa ang Focke-Wulf 190 at Messerschmitt 262.
Ngunit hindi magagawa ng mga hangarin ni Galland masiyahan nang ganoon kadali.
Noong Nobyembre, kasunod ng isang demonstrasyon,
Iniutos ni Hitler hindi lang iyon binibigyan namin ang lahat ng priyoridad sa device na ito,
ngunit kailangan itong gawing bomber, hindi mangangaso.
Siniguro ni Göering sa kanya na ito ay maaaring nilagyan ng mga bomba.
Tanong niya din na ang eroplano ay handa na
upang kontrahin ang maaaring mangyari Allied landing sa Europe.
Hindi nagtagumpay ang Messerschmitt malampasan ang mga teknikal na paghihirap
fuselage at mga makina sapat na mabilis
para ang 262 ay pumasok sa produksyon,
bilang isang mangangaso o bilang isang bomber bago ang Hunyo 1944.
Ang mga eroplanong umalis mga pabrika noong Hulyo,
pumasok sa serbisyo kasama ang KG 51, binansagan ang "Kommando Schenck".
Nagsimula silang kumilos sa hilagang France noong Agosto 1944.
Ang bersyon ng pambobomba ay binansagang "Storm Bird"
upang makilala ito mula sa bersyon pangangaso na tinatawag na "Hirondelle".
Dalawang 250 kg na bomba o isang solong 500 kilo na bomba
maaaring mai-install sa ilalim ng fuselage,
habang pinapanatili ang armament ng apat 30 mm na baril sa ilong.
Sa kabila ng pagpupumilit ni Hitler at lobbying mula sa iba pang mga opisyal
na nangangailangan ng sasakyang panghimpapawid na gawin parang bombero ng kidlat,
karamihan sa mga tagapamahala ng Luftwaffe,
medyo nag-aalala tungkol sa problema, sa halip ay gusto ang bersyon ng pangangaso.
Ang mga unang paghahatid ng mangangaso naunang mga bersyon ng bomber
kasama ang eksperimentong detatsment ng Commander Thierfelder,
na gumawa ng kanyang unang mga misyon sa pagpapatakbo noong Abril 1944.
Sa kanyang kamatayan, ang utos ng unit ay ipinagkatiwala ni Galland
kay Major Walter Nowotny, ang alas ng silangang harapan.
Ito ay isang 262 mula sa Kommando Nowotny na ginamit sa paggawa
ang instructional movie na ito para sa mga piloto sa pagsasanay sa jet.
Ito ay talagang mahalaga,
dahil ang piloting ng 262 ay higit na hinihingi
kaysa sa mga eroplano piston engine.
Ang teknolohikal na kahusayan nito ang gumawa nito hindi agad halata sa mga piloto nito.
Kahit na isang napakabilis na sasakyang panghimpapawid, medyo mabagal ang acceleration nito
dahil sa disenyo ng mga Jumo reactors nito.
Ang mga kontrol sa gas ay dapat gamitin nang dahan-dahan,
kung hindi ay maaaring matigil ang compressor at mamatay o mawawasak.
Sa sandaling nasa himpapawid, hindi magagamit ng piloto ang 262
parang 109 o 190, mas mabilis lang.
Ang umiikot na laban ay imposible sa 262
dahil sa radius nito napaka makabuluhang pagliko.
Ibig sabihin kaysa sa isang Mustang, isang Thunderbolt,
isang Spitfire o isang Bagyo maaaring tumakbo nang mas maikli.
Ngunit sumisid pag-atake sa kumuha ng bilis pinapayagan ang 262
madaling dumaan sa defensive curtain mga kalaban
at direktang tumama mga bombang Amerikano
kasama ang malalakas na kanyon ng ilong nito.
Nabanggit na natin ang mga problema nakatagpo nina Junker at Messerschmitt
gamit ang Jumo engine,
ngunit kailangan mong umakyat medyo nasa oras
upang mas maunawaan ang mga problema kinakaharap ng dalawang kumpanyang ito
sa kanilang pagtatangka na magkomisyon ng Messerschmitt 262
sa makabuluhang dami.
Ang kahalagahan ng Messerschmitt 262 para sa kinabukasan ng Luftwaffe
ay kinilala noong Hunyo 2, 1943,
kagandahang-loob ng paglulunsad ng bagong sasakyang panghimpapawid bilang isang mangangaso.
Ngunit ang desisyong ito ay hinarap
sa mga teknikal na problema nakatagpo sa sasakyang panghimpapawid na ito at sa mga makina nito.
Masusukat natin ang kahalagahan ng mga problemang ito
tandaan na anim na buwan pagkatapos ng desisyong ito,
23 Messerschmitt 262 cell lamang ay naitayo
at na wala pang nagnakaw dahil sa kakulangan ng makina.
Nagkaroon din si Junker malalaking hamon na dapat lagpasan
at kailangang harapin ang dalawa sa mga teknikal na problema nito,
pero sa pressure din ng mga yan na nangangailangan ng mga makinang ito
upang simulan ang paggawa sa dami hindi lamang ang Messerschmitt 262,
kundi pati na rin ang Arado 234 bomber.
Sa gitna ng pag-aalala ni Junker kasama ang reaktor nito,
may mga isyu na nauugnay sa isang humihinang sitwasyon
Germany sa digmaan at laban sa alin
ang kumpanya ay walang magawa.
Ang Jumo 004 ay, noong panahong iyon,
ang pinaka advanced ng lahat ng umiiral na reactor noon.
Isang tunay na obra maestra, hiniling niya mataas na kalidad ng konstruksiyon
na may espesyal at bihirang mga materyales, kayang tiisin
ang napakalaking thermal stresses ginawa ng isang reaktor.
nickel at chromium,
na hindi na magagamit sa Alemanya noong 1944, ay kabilang sa kanila.
Sa halip, si Junker ang gagamitin hindi gaanong angkop na mga metal
o gumamit ng mga estratehikong materyales may stock pa,
sa maliit na dami at matipid.
Halimbawa, Sa normal na kalagayan,
ang silid ng pagkasunog dapat ay gawa sa aluminyo.
Ngunit sa kakulangan ng metal na ito,
Obligado si Junker upang idisenyo ito sa bakal
natatakpan ng isang manipis na layer ng aluminyo sa loob
para payagan siya para tiisin ang init.
Bilang resulta, ang 004 reactors ay hindi nagkaroon ng habang-buhay
mga 10 hours lang.
Ang compressor ay mayroon din isang ugali na huminto nang napakabilis.
suplay ng langis sa dalawang makina ay mahirap ayusin.
Kung masyadong mabilis dumating ang gasolina sa turbine, nasasakal ang reaktor.
Ang daming problemang ito sa puso ng mga alalahanin ng Luftwaffe,
hindi ma-deploy 262 sa sapat na dami.
Ang paggigiit ni Hitler sa pagtatrabaho ang eroplanong ito bilang isang bomber
at hindi bilang isang mangangaso,
Isinasaalang-alang bilang nagkaroon ng epekto
tungkol sa kanyang mga problema, ngunit walang dahilan.
Habang ang talino ng Aleman pinapayagan ang paglitaw
ng isang partikular na mahusay na sasakyang panghimpapawid,
hindi nagawa ng industriya ng militar
upang malampasan ang mga problema may kaugnayan sa pagpapaandar nito,
na kung saan ay gayunpaman isang mahalagang paunang kinakailangan
sa deployment nito sa sapat na dami
upang matiyak ang tagumpay ng digmaan himpapawid sa ibabaw ng Alemanya.
Habang ang sitwasyon ng militar lalong lumala
at iyon ang kapangyarihan Tumaas ang pambobomba ng magkakatulad,
sa ilalim ng panggigipit ni Hitler, gustong itapon ng mabilis
ng kanyang mabilis na bombero, ito ay napagpasyahan noong Hunyo 44
upang talikuran ang anumang pagpapabuti major ng Jumo.
Sa pamamagitan ng pagyeyelo sa disenyo ng makina sa lahat ng kapintasan nito,
nakapagsimula na kami ng production.
Ang desisyon na ito ay naging posible upang makita ang unang paghahatid sa Luftwaffe
kasama ang 28 Messerschmitt 262 A natanggap noong Hunyo, 59 noong Hulyo,
20 lang sa Agosto, 91 noong Setyembre at 117 noong Oktubre.
Sa kabuuan, ang Luftwaffe ay nakatanggap ng 315 sa simula ng Nobyembre.
Pero halos lahat ang 262 na itinayo noon ay binalak
maging fighter bombers.
Ayaw magbago ng isip ni Hitler.
Sa buwan na sumunod sa kanyang appointment,
ang bagong pinuno ng estado Luftwaffe Major
hinimok si Hitler na payagan sa 262 para maging purong mangangaso.
Ang tanging konsesyon ng Führer ay upang payagan
pagbuo ng isang manlalaban bawat 20 device na ginawa.
Ito ay hindi katanggap-tanggap para kay General Kreipe
at iyon ang naging dahilan ng kanyang pagbibitiw noong Setyembre.
Noon lamang Nobyembre na si Hitler, sa wakas ay umatras at nagbigay ng pahintulot
upang ilunsad ang produksyon ng 262 mandirigma, ngunit sa kanyang katigasan ng ulo,
giit niya na kaya ng bawat sasakyang panghimpapawid
upang kumuha ng hindi bababa sa isang 250 kg na bomba.
Ang sitwasyon sa oras na iyon ay napakasama para sa Luftwaffe
na ginugol ni Messerschmitt bukod sa pagtuturo.
Ang mga talaan ay nagpapakita na higit sa 600 262
ay natanggap ng Luftwaffe hanggang Enero,
ngunit isang malaking bilang hindi makasali sa unit nila
dahil nawasak ng mga kaalyadong fighter bombers
sa mga tren na sinasakyan nila.
Ganun din, matinding atensyon
dinala sa proteksyon at ang pagbabalatkayo ng 262 sa serbisyo
Para protektahan sila pagdarambong sa mga kaalyadong mandirigma
sino ang gumawa priority target roll.
Ang panloob na armamento ng 262 ay ang pinakamakapangyarihan
hindi kailanman naka-install sa isang Aleman na mandirigma ng buong digmaan.
May kasama itong apat na baril ng 30 mm na naka-mount sa ilong.
At saka, 24 na hindi gabay na R4M rocket
maaaring ayusin sa mga riles sa ilalim ng mga fender
at pagdaragdag malaking firepower.
Upang masangkapan ang 262
may firepower kahit na mas mataas,
ang ilan ay nilagyan para sa pagsubok isang 50 mm na kanyon
upang labanan ang mga bombero.
Dalawa sa mga baril na ito ay nasubok noong Enero
at ipinakita na ang karwahe at pagkakabit ng baril na ito
ay walang mga kahihinatnan sa pag-uugali ng jet.
Batay sa Achmer, malapit sa hangganan ng Belgian,
Masyadong malapit si Nowotny mga kaalyadong airbase
upang gamitin ang bagong mangangaso, nang walang panganib ng pagharang.
Mga kaalyadong mandirigma mabilis na natuklasan na ang 262
ay lubhang mahina take-off at landing,
at iyon ang dahilan kung bakit ang mga eroplano proteksiyon Messerschmitt 109
at Focke-Wulf 190 ay inilagay sa lugar sa paligid ng mga paliparan.
Bumisita si Galland kay Achmer para makipag-chat kay Nowotny,
nang ang batang kumander at ang alas ng pamamaril ay napatay.
Noong Disyembre 8, 1944, umalis siya gamit ang kanyang 262
upang salakayin ang mga bombero ng US.
Natamaan ang kanyang eroplano at sinubukan ni Nowotny na bumalik sa kanyang base,
ngunit siya ay nakatuon sa pamamagitan ng Mustangs na may isang makina pa na tumatakbo.
Ang kanyang 262 ay sumisid at sumabog sa lupa.
Sinta ng Propaganda, isang state funeral ang ginawa para sa kanya.
Namatay sa edad na 24 na may kabuuang iskor na 258 aerial na tagumpay,
siya ang nagmamay-ari ng piloto ikalimang pinakamataas na marka
sa buong kasaysayan ng abyasyon.
Na-disband ang unit niya at binago bilang JG 7.
Ang 262 ay nakikibahagi sa labanan hanggang sa katapusan ng digmaan
at ito ay noong Marso 1945 na naranasan nito ang pinakamataas na paggamit nito.
Noong 18, 37 Messerschmitt 262 nakagawa ng 1221 bombers
sinamahan ng 632 mangangaso na may Berlin bilang kanilang target.
12 bombero at dalawang mandirigma ay ibinaba ng mga jet
na gumamit ng R4M rocket sa unang pagkakataon.
Sa huling araw ng Marso, ang 262 ay sumira sa 14 na bombero
at dalawang mangangaso nang walang anumang pagkawala.
Sa timog Germany, JG 44,
ang espesyal na yunit kinomisyon ni Adolf Galland,
nagkaroon din ng bahagi pakikipaglaban mula sa Munich-Riem.
Habang isang libo dalawang daan 262 ay naihatid sa Luftwaffe
hanggang Abril, wala pang 200 ay nasa frontline units.
Sa katas na ito mula sa isang napakabihirang pelikula,
nakikita mo isang Messerschmitt 262 A-1a/U3
pagkabalik lang niya ng isang photographic na misyon.
Ang sasakyang panghimpapawid na ito ay nagsisilbi sa loob ng Nahaufklärungsguppe 6,
dating kilala gaya ng Einsatzkommando Braunegg,
nakabase sa hilagang Italya noong Marso 1945.
Iilan lang ng bersyong ito ay binuo.
Ang rekord ng pagpapatakbo ng sasakyang panghimpapawid ay pito noong Marso 31, 1945.
May nabutas na bintana sa sahig ng sabungan
para makita ng piloto kung ano ang kinukunan niya ng larawan.
Ang mga kanyon ng ilong ay tinanggal
para makagawa ng puwang para sa iba't ibang mga camera.
Ilang piloto may hawak pa ring kanyon
sa tabi ng kanilang camera.
Ang Arado 234 ang una pagpapatakbo ng jet bomber.
Ang kanyang pagganap sa mga reconnaissance mission
late 44 maagang 45 nagkaroon ipinakita kung gaano kalaki ang mga taga-disenyo nito
ay tama na binyagan itong "Kidlat".
Talagang nagawa niyang tumawid Allied airspace na walang parusa.
Ito ay binuo upang masiyahan isang pagtutukoy mula 1940
para sa isang eroplano napakabilis na pagkilala.
Dumating ang prototype noong 1943 may matataas na pakpak
at isang makitid na fuselage na pinipigilan nito ang pag-install
ng maginoo na landing gear.
Ang variant na ipinapakita dito ay mas bago.
Kung wala ng isang tren na maaaring iurong,
Nakatanggap si Arado ng isang tatlong gulong na kariton na naayos sa ilalim ng sasakyang panghimpapawid.
Ngunit ito ay hindi masyadong praktikal
para iangat ang device upang ilagay siya sa kanyang kariton.
Sa mga unang pagsubok, ang 234 ay umalis na may kasamang kariton,
tulad ng nakikita sa mga larawang ito.
Para sa piloto na kinailangan ilagay ang 234 sa troli nito,
mahirap ang hamon, kahit delikado.
Ang bilis ng pagbaba ng sasakyang panghimpapawid at suspensyon ng troli
pinatalbog ang buong bagay hindi mapigilan habang nagta-taxi
at bahagyang pinahina sa ilalim ng pagpepreno.
Sa dulo ng track, nawalan ng kontrol ang piloto.
Bumaba ang eroplano at lumubog sa damuhan.
Ang pagsubok na eroplano ay muling lumipad, laging kasama ang kariton, para mag-alis.
Kapag ang bilis ng take-off ay naabot, pinakawalan ito ng piloto.
Sa sandaling iyon, isang parachute ang deploy para masira ang bilis ng kariton
at pigilan ito sa pagtalbog.
Trolley take-offs ay isinagawa din
na may dalawang Walter rockets upang madagdagan ang kapangyarihan.
Nagsunog sila ng 30 segundo at pinayagan ang 234
upang magsagawa ng paunang pag-akyat mas mabilis
at maiwasan ang anumang banggaan kasama ang kanyang kariton.
Sa sandaling nasa himpapawid, ang 234 ay nagpapakita ng bilis nito
na napakahirap na harangin ng mga mandirigma ng Allied.
Kung hindi tayo magdududa ang hindi kapani-paniwalang pagganap ng 234,
ang katotohanan ng paggamit isang ski sa ilalim ng fuselage
at dalawang maliit na skate sa ilalim ng bawat reactor para sa landing,
lubhang limitado paggamit nito sa pagpapatakbo.
Tanggapin na natin ang katotohanan na ang 234 ay kailangang muling idisenyo
para makatanggap maginoo landing gear.
Ang V eight na modelo ng 234 A ay nilagyan ng apat na Jumo reactors
upang magsilbing test bed sa 234 C four-engine na bersyon.
Kailangan niyang magkaroon ng parehong fuselage ng B,
ngunit may dalawa pang reactor.
Ang ikawalong prototype ng 234
ay ang unang ginawa na may mga pagtutukoy ng bersyon B.
Ito ay dinisenyo na may fuselage kapansin-pansing mas malaki,
na may malakas na landing gear ngunit medyo makitid.
Ginawa niya ang kanyang unang paglipad Marso 10, 1944.
Ang 234 B ay naging ang unang bersyon ng pagpapatakbo
inihatid sa Sonderkommando Götz, noong Setyembre 1944.
Ang mga eroplano ng yunit na ito ay ginamit
sa katimugang Inglatera.
Kasabay nito, dalawang 234 A na nilagyan pa rin ng skis,
ipinakita ang kanilang mga kakayahan ng pagkilala
lumilipad sa mga landing beach ng Normandy nang hindi naharang.
Ang bersyon ng pambobomba isinasagawa ang mga unang misyon nito
kasama ang KG 76 sa panahon ng Ardennes Offensive
at ang pagsalakay sa Remagen Bridge, sa simula pa lamang ng 1945.
Karamihan sa 274 na sasakyang panghimpapawid na ginawa ay mga modelong B.
Ang Messerschmitt 262 at ang Arado 234, kahit anong version,
ay ang pinaka-kahanga-hangang mga aparato upang pumasok sa serbisyo
noong WWII.
Nang mahuli ng mga Allies disenyo ng mga opisina
Mga tagagawa ng sasakyang panghimpapawid ng Aleman,
marami silang natuklasan mga jet project at maraming ideya
na nakahanap ng kanilang aplikasyon sa unang sasakyang panghimpapawid pagkatapos ng digmaan.
Ang kamag-anak na kawalan ng kakayahan puwersa ng pambobomba
ng Luftwaffe sa kanlurang harapan, sangkot sa mga raid
laban sa British Isles mula noong 1942, ginawa itong kailangan para kay Hitler
ang ideya ng isang lumilipad na bomba.
Natagpuan niya sa Fieseler fi-103 kanyang sandata ng paghihiganti
na maaaring gamitin sa paghihiganti mapangwasak na mga pagsalakay
isinagawa ng RAF laban sa mga lungsod ng Aleman.
Pinapatakbo ng isang Argus pulsejet pagbuo ng 350 kilo,
dala ang V1 isang explosive charge na 850 kilos
at sapat na gasolina lumipad ng 1 oras,
sa bilis na 640 km/h, sa taas na 4,000 talampakan.
Pagkatapos ng mga pagsusulit sa Peenemünde malapit sa Baltic Sea,
ang V1 ay pumasok sa serbisyo noong 1943.
Umalis ang missile mula sa isang mahabang pagtaas ng rampa,
pinapagana ng isang launcher na ginamit ang parehong gasolina
kaysa sa Messerschmitt 163.
Ang mga operasyon ay dapat nagsimula noong Disyembre 1943,
ngunit ito ay Hunyo 13, 1944 lamang,
at makalipas ang isang linggo ang mga landing ng Normandy,
na ang unang V1 ay inilunsad mula noon Pas de Calais papuntang London.
Ang opensibang ito sa pambobomba natapos noong Setyembre 5.
Ang unang missile na tumama sa paligid ng London
bumagsak sa isang kaparangan.
Nahaharap sa laki ng mga pambobomba na ito, sinubukan silang kontrahin ng mga Ingles
sa pamamagitan ng pagmamasahe ng malalaking halaga mga anti-aircraft na baterya
kasama ang mga linya ng diskarte ng V1s.
Mga detatsment ng mga anti-aircraft gun 3.7 pulgada,
na-back up ng 40mm Bofors mas magaan,
gumamit ng malalaking dami bala
sa kanilang mga pagtatangka na ibagsak ang V1.
Kahit na minsan ay nakakamit ng ilang tagumpay, tumaas ang bilang ng mga hit
lamang kapag pinahihintulutan ang mga radar mas tumpak na kontrol sa sunog.
Upang magbigay ng ideya ng intensity V1 shot, mula Hunyo 15 hanggang 30,
hindi bababa sa 2442 V1 ang inilunsad laban sa London.
Mga aksidente sa paglipad at winasak ng DCA ang ikatlong bahagi ng mga ito
sa ibabaw ng English Channel.
Ang isa pang ikatlong bahagi ay bumagsak o nalubog sa katimugang Inglatera.
Ang huling pangatlo ibig sabihin, mga 800 missiles,
tamaan ang kanilang target at sa paligid ng London.
Para sa mga taga-timog ng England at London,
senyales na ang pagdating ng mga V1 sa pamamagitan ng pagtaas ng hilik
ng Argus pulsejet.
Natapos ang English sa pamamagitan ng pagbibinyag sa V1 Buzz Bomber.
Ang sikolohikal na epekto ng sandata na ito ay pinalakas
sa pamamagitan ng random na pag-uugali nito.
Ang V1 ay hindi umabot sa lupa na kapag naubos ang gasolina nito,
ang isang ito ay sinenyasan ng isang katahimikan biglang bago ang impact
na sinundan ng isang malaking pagsabog.
Bagaman ang populasyon ng London sana ay nagpakita ng parehong stoicism
na sa panahon ng Blitz ng 1940-41,
ang V1 ay may 2,441 namatay at 7,107 nasugatan,
sa panahon ng kampanya kung saan nagkaroon isang average ng 53 missiles na inilunsad bawat araw
laban sa kabisera ng Britanya.
Mga serbisyo ng katalinuhan ng Britanya naimpluwensyahan ang pag-target sa V1
sa pamamagitan ng pagbibigay ng impormasyon sa mga Aleman nagkakamali tungkol sa pinsalang natamo.
Ang Gloster F.1 jet fighter ay bahagi ng
Mga asset ng RAF anti-V1.
mga piston engine fighter, ginamit upang manghuli ng V1,
ay ang nakakatakot na Hawker Tempest at ang Spitfire Mark 14.
Sila ay responsable ng pagkasira ng higit sa 300 V1.
Dahil sa limitadong hanay ng V1,
ang mga site ng paglulunsad ay lahat ay matatagpuan sa Pas de Calais.
Ang mga unang nakapirming rampa ay binomba at winasak ng mga Allies
bago ang D-Day.
Sa paglabas ng rehiyong ito ng mga Ingles
at mga Canadian noong Setyembre, tumigil ang mga pambobomba ng V1.
Ngunit ang pagsubok ng London ay hindi natapos,
dahil naghahanda ang mga Aleman gumamit ng bagong sandata.
Bagaman ang mas kilalang A4 rocket sa ilalim ng pagtatalaga nito na V2,
ay higit pa sa isang proyekto ng hukbong Aleman kaysa sa Luftwaffe,
karapat-dapat ito sa lugar nito sa kategorya Mga sandata ng hangin ng Aleman
pinakamodernong ginagamit sa panahon ng digmaan.
Isinasaalang-alang ang simula ng pananakop ng kalawakan
at ang resulta ng pinakamahalaga at ang pinakamahal na programang militar ng Nazi,
isa siyang tunay na sandata
kinatawan ng pag-unlad ng teknolohiya ng Alemanya noong panahon ng digmaan.
Gayunpaman, si Albert Speer,
dating ministro ng produksiyon armament ng Third Reich,
pag balik niya tungkol sa mga nakaraang pangyayari
sa katahimikan ng kanyang selda mula sa Spandau Prison,
kung saan siya ay naglilingkod sa kanyang 20-taong sentensiya para sa mga krimen sa digmaan,
inamin na sa kabila ng karakter gloss ng A4 program,
ito ay mula sa pananaw ng militar at pang-industriya,
isang tunay na basura Mga mapagkukunan ng Aleman.
may pinanggalingan bumalik sa bago ang digmaan,
ang pagbuo ng isang rocket mahabang hanay
sinakop ang libu-libo mga siyentipiko at militar
sa loob ng secret test center mula sa Peenemünde, sa loob ng maraming taon.
Ang paglikha ng isang armas kaya mahaba ang rebolusyonaryo.
Ang mga unang prototype ng A4 ay nakaranas ng maraming pag-urong,
dahil kailangan nating pagtagumpayan maraming kahirapan
para makabisado itong mga advanced na teknolohiya.
Ang unang matagumpay na paglulunsad ng isang A4 rocket ang naganap
mula sa firing point 7 sa Peenemünde, Oktubre 3, 1942.
Ang rocket ay tumaas sa langit na dumaraan ang sound barrier sa pag-akyat nito
at napunta sa kapahamakan sa dagat 200 km offshore.
Nagpatuloy ang pag-unlad
at pinapayagan ang mga pagsubok para maging maaasahan ang rocket.
Si Hitler, sa una ay may pag-aalinlangan, nagsimulang sumulyap
potensyal sa pagpapatakbo ng long-range rocket na ito.
Noong Hulyo 1943,
na may A4, pagkatapos ay itinuturing bilang isa sa mga sandata ng paghihiganti
kung saan ito ay magiging posible upang tamaan ang England,
Hiniling ni Hitler sa industriya ng Aleman na siya ay nagsimula sa matapang na taya
upang makagawa ng hindi bababa sa 900 sa mga rocket na ito bawat buwan.
Ang paggamit ng mga mahalagang materyales, electronics,
ng karampatang inhinyero
at isang napakalaking workforce nakatuon sa proyektong ito,
inubos ang mga mapagkukunan ng ekonomiya ng digmaang Aleman.
Samantalang sa panahong iyon, naging mahirap na ito
upang ilagay ang mga armas sa serbisyo
mas conventional at mahalaga pa.
Nakatawag pansin ang kahalagahan ng proyekto ng SS, at ito ay nasa ilalim ng kanilang awtoridad,
na isang pangunahing pabrika sa ilalim ng lupa ay itinayo ng mga deportado
sa kabundukan ng Nordhausen, sa Germany,
para mass-produce ang V2.
Karamihan sa mga sangkap ang pinaka sopistikadong rocket,
tulad ng mga gyroscope, mga sistema ng kontrol,
Tangke ng gasolina at ang mga elemento ng sistema ng paggabay,
ay ipinagkatiwala sa mga subcontractor pagkakaroon ng mga kinakailangang kasanayan.
Pagkatapos ay dinala sila para sa huling pagpupulong.
Ang pagsasama-sama ng napakaraming elemento nangangailangan ng patuloy na proseso ng pagsubok
at mga pagsusuri upang matiyak na ang rocket ay umaalis sa pabrika,
handa nang ilunsad.
Ang unang pagpapaputok sa pagpapatakbo ng isang V2 rocket ay naganap noong hapon
Setyembre 8, 1944.
Nahulog siya sa Chiswick, sa kanlurang suburb ng London.
Ang pagsabog ng toneladang paputok singil ng rocket
tatlo ang namatay at 17 ang nasugatan.
Inilunsad ang rocket mula sa The Hague sa Holland.
gamit ang isang sistema paglulunsad ng mobile,
mahirap para sa mga kaalyado para salakayin sila.
Sa sandaling nasa himpapawid, ang rocket ay hindi masusugatan.
Sa sumunod na pitong buwan,
naglunsad ang mga German ng 1054 na rocket laban sa London,
kaya pumatay ng 2700 katao.
Ang mga kaalyado ay hindi nag-aksaya ng kanilang oras sinusubukang kontrahin ang mga rocket na iyon
at salungat sa pag-asa ni Hitler, wala silang epekto
sa takbo ng digmaan.
narito kung paano ang sandata na ito ay ipinakalat at inilunsad.
Nagsisimula ang lahat sa isang V2 sumasailalim sa huling pagpupulong.
mga technician na nagtatrabaho sa likod ng missile
gumamit ng kagamitan sa pagsubok upang matiyak ang kondisyon ng rocket engine
bago tapusin ang pag-install.
Mga pagsubok sa yugtong ito ang pagpupulong ay mahalaga,
dahil kapag sarado na ang fuselage sa rocket,
imposible para sa launching team i-access ito kung sakaling magkaroon ng problema.
Isang FAUN 4 at dalawang zugmaschinen
tangke ng hila likidong oxygen na gasolina.
Isa pang trak ang humatak isang mobile generator.
Ang FAUN truck paghila sa tangke ng LOX
ay madaling makilala
salamat sa usok pagtakas ng oxygen
mula sa likod ng malaking tangke.
Ang maliit na convoy na ito ay dumadaan sa isang nayon papunta sa lugar ng paglulunsad.
Malaki ang V2.
Napaka-vulnerable niya noong paglalakbay sa riles
sa pagitan ng assembly center at sa harap.
Ang oras na nagsimula ang mga Aleman upang ilunsad ang V2 mula sa The Hague,
ang mga kaalyado ay nasa Europa na,
at sumulong sa pamamagitan ng Belgium papuntang Holland.
Ang buong network ng kalsada at mga riles ng tren
sa hilagang Alemanya at Netherlands, ginagamit pa rin ng Wehrmacht,
ay nasa ilalim ng patuloy na pagbabantay
at inatake ng Allied fighter bombers.
Ito ay para sa kadahilanang ito na marami
kung hindi lahat ng V2 ay ipinadala patungo sa harapan, ay naka-camouflaged.
Ang mga nakikitang may malalaking itim na marka at ang puti ay mga eksperimentong rocket
at kinunan ang pelikulang ito para sa mga layunin ng pagtuturo.
Narito ang eksaktong proseso Mga koponan sa paglulunsad ng V2
para sa paghahanda ng rocket at ang pagdating nito sa pamamagitan ng tren
patungo sa launch point nito, katangian
ng lahat ng paglulunsad ng V2 patungo sa London
at mamaya mula sa Antwerp.
Gamit ang isang mobile crane,
ang rocket ay diskargado at naka-install sa isang espesyal na idinisenyong trailer.
Pansinin ang kawalan ng explosive charge na halatang pinaghiwalay.
Pagdating sa lugar ng paglulunsad, isang magandang distansya mula sa riles,
inaalis ng mga panday ang proteksyon ng ilong ng V2
at maghanda pag-install ng load.
Nasa sarili nitong lalagyan na naka-install sa tuktok ng rocket,
gamit ang chain at hoist.
Ang pag-aalaga ay kinuha upang ihanay ang payload sa lokasyon nito,
bago ito secure na secure.
Ang kanyang timbang ay 975 kilo.
Sa ibang lugar, ibang miyembro ng pangkat ay nag-set up ng mga tresles.
Ito ay mga karaniwang kasangkapan,
na karaniwang ginagamit para sa pagpapanatili ng mga panzer,
at ginamit upang iangat ang mga turrets Mga mabibigat na tangke ng tigre.
Kaya nilang suportahan ang 15 tonelada.
Ang singil ng militar sa wakas ay nasa lugar nito, itinaas ng FAUN ang V2.
Ang pangalawang FAUN truck ay nakaparada sa tabi ng una.
Hinila niya ang espesyal na cart na ginamit upang dalhin ang naka-assemble na V2
sa lugar ng paglulunsad nito, at sa sandaling naroon,
itaas ito para ilagay sa launch pad.
Ginagamit ang mobile crane upang ilipat ang V2
mula sa kanyang bagon hanggang sa kanyang trailer.
Ang bagal ng galaw ng rocket mula sa isang trailer patungo sa isa pa
ay isang indikasyon ng delicacy ginagamit ng mga pangkat
na nagpapatakbo ng misayl.
Mahalagang iwasan ang pinakamaliit na pinsala.
Malaking pag-iingat ang ginagawa ng pangkat
upang i-lock ang V2 sa duyan nito.
Ang naka-install na load, ngunit walang gasolina sa barko,
organisado ang lahat para maiwasan ang aksidente.
Ang rocket ay ligtas sa istraktura ng kanyang trailer.
Ang rocket ay pinaandar na ngayon sa lugar ng paglulunsad.
malapit sa linya ng tren,
isa pang detatsment, responsable para sa pagtupad rocket fuel,
dumating upang ikonekta ang bomba
na nagpapahintulot sa paglipat likidong oxygen
mula sa bagon ng tangke sa mobile tank,
naayos sa isang trak at dapat sumali ang lugar ng paglulunsad.
Kapag ang lahat ng mga tubo ay konektado, ang mga balbula ay bukas
at ang paglipat ng likidong oxygen magsimula.
Ang napakababang temperatura ng likido maaaring makita sa mga puting tubo nito
at ang mga singaw na tumatakas mula rito.
Sa lugar ng paglulunsad, isa pang FAUN hinihila ang launch pad.
Magsisimula ang mga koponan upang ihanda ang launcher.
Sa bawat sulok mula sa platform ng paglulunsad
ay matatagpuan isang teleskopiko na suporta.
Bumaba sila at pumwesto sa paghihintay sa pagdating
at pag-install ng rocket.
Tila ang pamamaraang ito ay pinadali ng matibay na lupa,
ngunit sa katunayan ang kadaliang mapakilos ng launcher ng V2 inangkop sa anumang espasyo,
kahit summarily fitted out sa gitna ng kagubatan.
Para maiwasan ang launch pad lumubog sa malambot na lupa,
ilagay lang sa sahig mga natutulog sa tren,
o mga metal plate kung saan ipagpapahinga ang apat na paa ng humahagis.
Ito ay mga pamamaraan tulad nito
na ginamit para sa mga tagahagis mula sa The Hague.
Bago ilunsad ang rocket, ang mga technician maglagay ng espesyal na duyan sa ilong.
Pinapayagan ka nitong gawin ang huli pagsasaayos ng warhead,
bago ilunsad.
Ang Meillerwagen ay hinila patungo ang platform ng paglulunsad ng FAUN.
Nakaparada lang ito sa likod.
Ikinonekta ng mga kable ang Meillerwagen at ang plataporma.
Ibinalik namin ang karwahe upang ang base ng rocket ay nakaharap sa platform.
Ang FAUN ay offline
at hayaan ang mga technician manu-manong ilagay ang karwahe
upang ang V2 ay dumating nang eksakto sa tamang posisyong iaangat.
Para dito, ginagamit namin ang hydraulic system ng trak.
Ito ay medyo mabagal na galaw. ngunit mahalaga, dahil ang apat na paa ng V2
dapat na tiyak nakaposisyon sa plataporma.
Napakabagal,
ang V2 flying bomb ay umaangat at umabot sa patayong posisyon nito,
nang buong pag-iingat.
Kapag sigurado na ang manager na ang lahat ay maayos,
ang rocket ay hindi nakakonekta sa lahat mga sistema ng pag-aangat
at tumayo nag-iisa sa suporta nito.
Sa oras na ito, ang manager nagbibigay ng order sa pamamagitan ng radyo
sa taong responsable para sa sasakyang panggatong, upang makarating sa susunod na yugto
ng ikot ng paglulunsad, na hindi gaanong mapanganib.
Ang mga karwahe ay binabaligtad sa pamamagitan ng kamay at malayo sa rocket.
Nagpapatuloy kami sa isang mahigpit na pagsusuri ng rocket,
para makasigurado na ang lahat ay nasa ayos.
Mga responsableng inhinyero ng sibil ilunsad gamitin ang kanilang theodolite
upang matiyak na ang misayl ay maayos na nakahanay patayo,
dahil isang napakaliit na paglihis maaaring makaapekto sa tilapon ng rocket,
at samakatuwid ang pagiging epektibo nito.
Isa pang technician ang nag-armas ng mga pampasabog.
Kahit na naka-install nang ilang sandali,
hindi sinimulan ang pamamaraang ito nang maaga.
Sa ibaba, ang mga mobile generator ay dinadala
upang magbigay ng enerhiya sa panloob na sistema, kabilang ang mga feed pump,
na nagpapadali sa proseso pagpuno ng gasolina.
Ang mga tubo ay konektado na.
Ang mga reserbang likidong oxygen ng V2 may kapasidad na 5.5 tonelada
at kasama din ang timpla higit sa apat na toneladang alkohol
at 180 kilo ng hydrogen peroxide para matustusan ang 24 tonelada
kailangan ang tulak kapag lumipad ang rocket.
Pagkatapos ng likidong oxygen, ang huli mahalagang sangkap
ay sodium permanganate,
na idinagdag sa tangke ilalim ng rocket.
Ang susunod na hakbang ay ang pag-install mga sistema ng pag-aapoy.
Habang ang mga huling pagsasaayos ay ginawa sa base ng misayl,
lalo na ang setting sistema ng gabay,
lahat ng sasakyan at sumilong ang mga tauhan.
Ang mga sistema ng pag-aapoy ay naka-install sa venturi at konektado.
Ang V2 ay handa na para sa paglulunsad.
Ang paglulunsad ay ginawa mula sa isang armored variant
walong toneladang kalahating track.
Bagama't may halagang militar kaduda-dudang,
ang V2 ay walang alinlangan isang kahanga-hangang teknikal na tagumpay.
Ang pinakatumpak na kahulugan sa pinakamakapangyarihan
ng lahat ng armas ng Aleman ay naibigay ni Walter Dornberger
kay Wernher von Braun, ang taga-disenyo ng V2, ang araw ng unang matagumpay na paglulunsad nito.
"Naiintindihan mo kung ano ginawa natin ngayon?"
"Inilunsad namin ang unang spaceship."