Wiedeń, 1910.
Adolf Hitler nie posiada stałego miejsca zamieszkania.
Ma 21 lat i udało mu się zapewnić sobie miejsce w tym męskim hostelu.
Aby zarobić trochę pieniędzy, sprzedaje turystom obrazy pocztówek.
Adolf Hitler nie ma żadnego znaczenia, jest nikim,
a jednak 30 lat później, będzie najpotężniejszym człowiekiem w Niemczech.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Człowiek gotowy zrobić wszystko, aby osiągnąć swoje cele,
który pogrążyłby naród niemiecki i cały świat
w najbardziej morderczy konflikt XX wieku,
Druga Wojna Światowa.
Sześć lat wojny i 65 milionów ofiar,
w tym sześć milionów Żydów eksterminowanych w obozach zagłady,
rana wypalona na zawsze w zbiorowej świadomości.
Adolf Hitler jest najbardziej krwawą postacią w historii ludzkości.
Eksterminacja Żydów trwała godzina po godzinie,
bez przerwy, dniem i nocą, czasami nawet 10 000 osób dziennie.
Hitler jest świadomy tego, co robi,
i jest świadomy potencjalnych konsekwencji
jego działań.
Jak po tym wczesnym życiu w Czechach,
czy Adolf Hitler został architektem ostatecznego rozwiązania?
Jaką ścieżkę wybrał ten syn celnika?
zostać głową państwa?
Pewien człowiek, pasjonat historii, podróżował po świecie
aby ustalić najbardziej wyczerpującą jak dotąd chronologię tej podróży.
Harold Santner spędził ponad 20 lat na analizowaniu życia Adolfa Hitlera,
godzina po godzinie.
Gdzie był w tych wczesnych latach i kiedy prowadził wojnę?
Gdzie podejmował najważniejsze decyzje?
Gdziekolwiek był Hitler, tam była władza.
Był uosobieniem absolutnego dyktatora.
Ponad 70 lat po śmierci Hitlera Harald Sander odkrył nawet
liczne nieścisłości w najpoważniejszych biografiach.
Istnieje około 80 biografii Hitlera,
ale zawsze są błędy w niektórych informacjach.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Odwiedziliśmy niektóre z tych miejsc, w których kiedyś mieszkał Hitler.
Ich obecni właściciele wyjątkowo pozwalają nam na dostęp.
Niektórzy nawet zgodzili się przemówić po raz pierwszy.
Z Francji do Austrii przez Niemcy i Belgię,
poszliśmy szukać ostatnich śladów pozostawionych przez dyktatora
aby zrozumieć powstanie potwora.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Oto trasa podróży Adolfa Hitlera.
Październik 1918.
Pierwsza wojna światowa dobiega końca.
Adolf Hitler służył w armii niemieckiej przez ostatnie cztery lata,
ale młody żołnierz musi opuścić linię frontu,
częściowo oślepiony przez atak gazowy.
O klęsce Niemiec dowiaduje się ze swojego szpitalnego łóżka.
Adolf Hitler jest załamany.
Klęska z 1918 roku była dla niego absolutną tragedią,
szczególnie traumatyczne, ponieważ się tego nie spodziewał.
Nikt w rządzie ani w armii nie powiedział, że będzie porażka.
Wszyscy myśleli, że wygrają.
Hitler, podobnie jak wielu Niemców,
wierzył, że klęska została spowodowana przez wrogów wewnątrz.
Politycy, ale nie tylko.
Żydzi byli idealnym kozłem ofiarnym za przegraną w I wojnie światowej.
Postrzega Żydów jako tajemną rękę przewodnią
za wszystkimi innymi ruchami politycznymi,
naciskał na podpisanie karnego pokoju w Wersalu.
Rok 1919 był początkiem jego antysemickich tyrad,
ale dlaczego Adolf Hitler żywił taką nienawiść do Żydów?
Jak przeszedł od nienawiści do masowych mordów?
Retrospekcja życia człowieka
za najgorszą zbrodnią przeciwko ludzkości na świecie.
Adolf Hitler urodził się w Braunau am Inn,
małe miasteczko w Górnej Austrii, niedaleko granicy z Bawarią.
Na drugim piętrze tego dawnego domu mieszkała jego matka, Klara Hitler,
urodziła go 20 kwietnia 1889 roku o godzinie 6:30 wieczorem.
Jego ojciec, urzędnik państwowy w służbie celnej i akcyzowej, nazywał się Alois Hitler.
Towarzyszyliśmy Haroldowi Santnerowi do miejsca urodzenia Hitlera,
gdzie wszystko się zaczęło, gdzie narodził się potwór.
Trudno sobie wyobrazić, jak to małe dziecko wyrosło na masowego mordercę.
Dziecko jest z natury niewinne.
Nikt nie mógł sobie wyobrazić, kim stanie się Adolf Hitler.
Prawdopodobnie będzie to ostatni film o miejscu urodzenia Hitlera.
Rząd zburzy budynek, aby zatrzeć wszelkie ślady po dyktatorze.
Krótko po jego narodzinach rodzina Hitlerów wprowadziła się do tego budynku
niedaleko drogi.
Hitler miał zaledwie kilka tygodni.
2 maja 1895 r.
jego ojciec awansował na stanowisko inspektora celnego w Linzu.
W wieku sześciu lat Adolf Hitler zaczął chodzić
do tej małej szkoły w Fischlham, na południowy zachód od Linzu.
Dyktator powrócił tu triumfalnie 12 czerwca 1939 r.
Ten kolorowy film został nakręcony przez Ewę Braun, późniejszą żonę artysty.
Kiedy wrócił do swojej starej szkoły, był bardzo wzruszony.
Pozwolił, aby te uczucia z dzieciństwa wzięły górę,
ponieważ jego podstawówka była dobra,
w przeciwieństwie do jego późniejszej edukacji, która była mniej satysfakcjonująca.
Poprzez te obrazy Hitler przedstawił się Niemcom
jako wzorowy uczeń, któremu przeznaczona była świetna kariera polityczna.
Czysta propaganda, bo rzeczywistość była zupełnie inna.
Ogólnie rzecz biorąc, Hitler był słabym uczniem,
radził sobie dobrze tylko z niektórymi przedmiotami, które lubił.
Ostatecznie opuścił szkołę bez żadnych kwalifikacji.
Nienawidził szkoły.
Nienawidził swoich nauczycieli, a nauczyciele opisali go jako leniwego.
Chociaż Adolf Hitler nie wykazywał większego zainteresowania szkołą,
lubił bawić się na polach, zwłaszcza na wojnie,
w którym zagrał główną rolę.
Był urodzonym przywódcą, który lubił przewodzić
i rozkazywać swoim małym przyjaciołom.
Najbardziej lubił rysować.
Uwielbiał rysować, a jego rodzina bardzo podziwiała jego wysiłki.
W wieku 13 lub 14 lat postanowił, że zostanie artystą, malarzem.
Jednakże jego wybrane powołanie jako artysty, nie przypadło do gustu jego ojcu.
Alois Hitler chciał, aby jego syn poszedł w jego ślady
i zostać urzędnikiem państwowym takim jak on.
Kiedy jego ojciec, prawnik, dowiedział się, że jego syn woli rysować,
stał się agresywny i brutalny, regularnie bił swojego syna.
Najwyraźniejszym świadectwem jest świadectwo jego siostry Paoli,
który powiedział, że często dostawał lanie,
ale zmusił się do zachowania stoickiego spokoju, gdy przyjmował ciosy,
ani nie płakał, ani nie błagał.
W 1903 roku tragiczne wydarzenie dało mu szansę
aby spróbować zrealizować swoje marzenie.
Jego ojciec zmarł.
Hitler miał 13 lat.
Od tej pory nic i nikt nie mógł stanąć mu na drodze.
We wrześniu 1907 roku, tuż po ukończeniu 18 lat,
Hitler postanowił opuścić prowincję Linz i udać się do stolicy, Wiednia.
Po przybyciu na miejsce Hitler zgłosił się do egzaminu wstępnego
dla Wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych.
Selekcja była bardzo surowa.
Selekcja w Akademii zawsze była surowa
i pozostaje surowe do dziś.
Spośród 113 kandydatów przyjęto tylko 28.
Adolf Hitler nie miał żadnych kwalifikacji, ale to go nie zniechęciło.
Hitler przystąpił do egzaminu w pełni spodziewając się, że zostanie wybrany.
Jeśli jest coś, co charakteryzowało go przez całe życie,
jest to, że nigdy nie wątpił w swój talent.
Zawsze był pewien, że jego talent zostanie doceniony.
Oto kilka jego rysunków z tamtego okresu.
Jednakże Hitler został odrzucony.
Jego brak oryginalności był mu zarzucany, ale nie tylko.
Hitler nie wykonał żadnych prac przygotowawczych,
sądząc, że sama jego inspiracja wystarczy, by przekonać egzaminatorów.
Obecnie wiemy, że dwukrotnie nie dostał się na Wiedeńską Akademię Sztuk Pięknych.
Adolf Hitler nie mógł znieść tego odrzucenia.
W swojej książce Mein Kampf, napisanej wiele lat później,
opisał ten dzień jako najgorszy moment w swoim życiu.
To była trauma, o której nikomu nie mówił.
Był zawstydzony i upokorzony swoją porażką
i nie chciał o tym rozmawiać.
Od listopada 1907 r. Hitler regularnie odwiedzał Linz.
Zaledwie dwa miesiące po odrzuceniu go przez Akademię Sztuk Pięknych,
dowiedział się, że jego matka umiera.
Clara Hitler miała raka piersi.
Leczył ją doktor Bloch, który był Żydem.
Był zrozpaczony.
Choć nienawidził swojego ojca, uwielbiał swoją matkę.
Uległość matki w wyniku tej choroby naznaczyła go na całe życie.
W tym budynku w centrum Linzu,
Hitler spędzał całe dnie przy łóżku swojej matki.
Haroldowi Santnerowi udało się go zlokalizować dopiero po latach badań.
Po raz pierwszy właściciel obiektu pozwolił wejść do środka przedstawicielom zagranicznych mediów.
Oto sypialnia Klary Hitler.
Jej łóżko było gdzieś tutaj.
Teraz wiemy, że kiedyś jego matka była przykuta do łóżka,
Hitler postawił swoje łóżko obok jej łóżka
być tam całą noc, żeby się nią zająć, na wypadek gdyby czegoś potrzebowała.
Klara Hitler zmarła w tym pokoju 21 grudnia 1907 r.
o godzinie 2 w nocy.
Adolf Hitler narysował ją po raz ostatni na łożu śmierci.
Jego matka była dla niego całym światem.
Można powiedzieć, że jego matka była jedyną kobietą
On kiedykolwiek kochał głęboką, szczerą miłością.
Aż do śmierci nosił jej zdjęcie w portfelu.
W dniu pogrzebu,
młody Hitler serdecznie podziękował doktorowi Blochowi za opiekę
i obiecał mu wieczną wdzięczność.
Mimo że jego antysemicka polityka spowodowała śmierć milionów Żydów
lata później dotrzymał słowa.
Jako Führer, Hitler oszczędził życie lekarza,
pozwalając mu uciec do Stanów Zjednoczonych.
Użył w stosunku do Blocha wyrażenia, którego nigdy nie użył w stosunku do nikogo innego.
Edler Jude, czyli szlachetny Żyd,
wykluczając go z kategorii, w której umieszczał wszystkich innych Żydów.
Adolf Hitler był zdruzgotany stratą matki.
Po powrocie do Wiednia mieszkał w tym budynku przy Stumpergasse 31,
miejsce ponownie odkryte przez Harolda Santnera.
Wiele filmów dokumentalnych błędnie twierdziło,
że mieszkał w żółtym budynku obok,
fałszywe informacje uparcie rozpowszechniane przez Trzecią Rzeszę
i od tamtej pory media przyjmują je bez żadnej kontroli, za dobrą monetę.
Przypuszczam, że w tamtym czasie chcieli pokazać
bardziej atrakcyjny budynek, ten obok,
ponieważ nie chcieli, żeby ludzie wiedzieli, że tak naprawdę
Hitler mieszkał w jakiejś norze.
Młody Hitler żył z pieniędzy, które zostawiła mu matka,
i stopniowo popadał w depresję.
Prowadził życie bohemy.
Nie pracował, nie trenował, nie uczył się.
Był młodym mężczyzną, który rzadko wstawał przed południem.
Nadal tak było, nawet po tym, jak został kanclerzem.
Hitler żył z tych pieniędzy do lata 1909 r.,
kiedy nie mógł już płacić czynszu i znalazł się na ulicy.
Niektóre noce spędzał na publicznych ławkach,
aż nadeszła zima, kiedy schronił się w schroniskach dla bezdomnych.
W dzień ustawiał się w kolejce w tym klasztorze, gdzie zakonnice prowadziły kuchnię dla ubogich.
W wieku 20 lat Adolf Hitler był bezdomny.
Nie miał nic, był nikim, nie miał przyszłości.
W 1910 roku wprowadził się do tego męskiego hostelu,
który jest obecnie bardzo nowoczesnym domem spokojnej starości.
Zarabiał na życie sprzedając turystom obrazy pocztówek, które sam namalował.
To życie na marginesie trwało kilka lat,
ale w umyśle Hitlera, nic z tego nie było jego winą.
Kipiał wściekłością na elitę.
Tylko oni byli odpowiedzialni za sytuację, w której się znalazł.
Elita była krótkowzroczna,
ponieważ nie potrafili dostrzec geniuszu młodego Adolfa.
To jest coś, co tutaj zauważamy i jest to wyraźna cecha charakteru.
Nigdy nie miał wątpliwości.
Jego wrogowie wśród austriackiej elity zostali jasno zidentyfikowani przez Hitlera.
Żydzi.
Następnie zajmowali ważne stanowiska
w życiu gospodarczym i kulturalnym Wiednia.
W 1913 roku Wiedeń był jednym z najbardziej antysemickich miast w Europie.
Hitler miał ku temu dobry powód
umiejscowić rozwój swojego antysemityzmu w Wiedniu.
W Wiedniu mieszkała duża populacja żydowska.
Prawie 10% populacji miasta stanowili Żydzi.
Hitler twierdził w Mein Kampf
że to właśnie w tym czasie rozwinął się jego antysemityzm,
ale historycy dzisiaj mają wątpliwości co do niektórych jego autobiograficznych twierdzeń.
Do tego momentu kłamał na temat swojego życia.
Skłamał, że nie ma żadnych kwalifikacji,
skłamał, że nigdy nie miał pracy.
Nikt nie wiedział.
Mein Kampf jest dziełem propagandy.
To fikcyjna autobiografia,
którego celem było stworzenie mitu Adolfa Hitlera.
1 sierpnia 1914 roku Niemcy wypowiedziały wojnę Rosji.
To był początek pierwszej wojny światowej.
Hitler był obywatelem austriackim,
ale zgłosił się na ochotnika do armii niemieckiej.
Hitler uważał się za Austriaka i Niemca.
Uważał, że powinni utworzyć jeden naród,
i że wszyscy Germanie powinni mieszkać pod jednym dachem.
Widział ten konflikt jako okazję do zmiany swojego opłakanego losu.
Na dużym patriotycznym zgromadzeniu na Odeonsplatz,
historyczny plac w Monachium,
Hitler był pełen entuzjazmu, jak widać na tym zdjęciu.
Na tym zdjęciu,
kipi entuzjazmem, jest niemal w transie.
Ta wojna była jego szansą na wyrobienie sobie własnej tożsamości.
Od 17 marca 1915 roku jego pułk walczył
w okopach niedaleko Fromelles, małej wioski w północnej Francji.
Od roku Adolf Hitler był kurierem
w 16 Pułku Piechoty Bawarskiej.
To jest bunkier, z którego zapewniał komunikację
między batalionami na froncie i kwaterą główną sztabu
dostarczanie wiadomości.
To bezprecedensowe odkrycie ujawnione przez nasze badania.
Rola Adolfa Hitlera nie była szczególnie chwalebna,
ale mimo wszystko było niezbędne i zdecydowanie niebezpieczne.
Obiektywnie rzecz biorąc, Hitler był bardzo dobrym żołnierzem.
Sumiennie wykonywał rozkazy.
Jego przełożeni wiedzieli, że zawsze mogą na niego liczyć.
Pozostały czas
Hitler czasami zatrzymywał się w tym domu w Fournes-en-Weppes,
wioska położona kilka kilometrów od frontu.
Łącznie pozostał na francuskiej ziemi przez około półtora roku.
Nagle Hitler został powołany, umieszczony w zakładzie karnym i objęty opieką.
Nie martwił się o pieniądze ani o to, czy będzie miał co jeść.
Znalazł dla siebie miejsce w wojsku i był tam szczęśliwy.
Jego życie miało sens.
Oto on ze swoimi towarzyszami.
Jego twarz jest szczuplejsza, z długimi wąsami.
Nie da się go rozpoznać jako Hitlera, którego znamy.
Jego towarzysze broni stali się jego nową rodziną.
Nie było już nikogo bliskiego,
i dobrze dogadywał się ze swoimi nowymi towarzyszami.
Opisali go jako samotnego i niezbyt towarzyskiego młodego człowieka,
ale wszyscy docenili jego odwagę i determinację.
W grudniu 1914 roku został mianowany kapralem
i został odznaczony Krzyżem Żelaznym drugiej klasy,
jego pierwsze wyróżnienie i coś, co będzie nosił przez resztę życia.
Otrzymany w 1914 r. Żelazny Krzyż był pierwszym odznaczeniem społecznym, jakie kiedykolwiek otrzymał.
Było to bardzo ważne dla młodego mężczyzny w wieku 25 lat, który dotychczas niczego nie osiągnął.
Hitler był z tego niesamowicie dumny.
Kiedy Niemcy przegrały I wojnę światową, życie młodego żołnierza rozpadło się.
Zrobił wszystko, co mógł, żeby pozostać w wojsku, nie mając zamiaru go opuszczać.
Postanowił zostać w wojsku
ponieważ nie miał domu, do którego mógłby pójść, i potrzebował dochodu.
W lutym 1919 roku Monachium było w rękach rewolucyjnej skrajnej lewicy.
Najwyższa kadra armii obawiała się, że ruchy bolszewickie takie jak ten
skończyłoby się to skażeniem wojsk.
W tym kontekście Karl Maier,
szef wywiadu, pilnie zrekrutował agentów propagandowych
którego zadaniem było szerzenie właściwej ideologii wśród żołnierzy.
Hitler był idealnym kandydatem.
Był znany w czasie wojny
za długie przemówienie przed swoimi towarzyszami.
Nie był w stanie zaangażować się w dwustronną dyskusję,
ale potrafił mówić, mówić i mówić.
Uważano, że może on podtrzymywać morale polityczne żołnierzy
i poprowadzić ich właściwą drogą nacjonalizmu.
Hitler został wysłany na pierwszą serię kursów szkoleniowych
dla instruktorów antybolszewickich odbywających się na Uniwersytecie Monachijskim.
Wykłady z ekonomii prowadzone przez pewnego Gottfrieda Federa,
szczególnie go interesowało.
Opierały się na zaciekłym antysemityzmie i miały silny wpływ na Hitlera.
Wszystko to pomogło Hitlerowi połączyć w całość swoją własną doktrynę,
co było o wiele bardziej radykalne i jednoznaczne niż Feder.
W sierpniu 1919 roku jego nienawiść do Żydów stała się obsesją,
i wyraził to w liście składającym się z czterech stron maszynopisu, wysłanym do żołnierza.
To jest właśnie ten list, który udało nam się odszukać w Stanach Zjednoczonych.
To pierwszy antysemicki tekst Hitlera
zawierające niemal całą przyszłą doktrynę nazistowską,
wyrażając swoją opinię na temat kwestii żydowskiej.
Są pasożytami wysysającymi krew życiową wszystkich ludzi na ziemi,
niemożność założenia własnego państwa
lub żyjąc z własnej pracy i trudu jak wszyscy inni.
To pasożyt przez duże P.
Pod koniec listu nie mógł być bardziej dosadny.
Ostatecznym celem, celem do którego należy dążyć, musi być usunięcie Żydów.
To był pierwszy raz, kiedy Hitler ujawnił, co później stało się siłą napędową
jego antysemickich działań.
Pomysł, że państwo
musi zorganizować antysemityzm i oczyścić terytorium Niemiec,
społeczeństwo niemieckie, raz na zawsze, wszystkich obywateli pochodzenia żydowskiego.
Jego antysemityzm stał się podstawą jego myślenia.
Adolf Hitler był wówczas tylko skromnym podoficerem armii,
ale rok 1919 był punktem zwrotnym w jego karierze.
We wrześniu 1919 roku w monachijskiej piwiarni
Adolf Hitler spotkał się z Antonem Drexlerem, liderem DAP,
Niemiecka Partia Robotnicza,
mała bawarska skrajnie prawicowa grupa, zarówno ultranacjonalistyczna, jak i antysemicka.
Program zakładał zjednoczenie wszystkich Niemców w jednym państwie.
Wezwał do denaturalizacji żydowskich obywateli Niemiec.
To było decydujące spotkanie.
Kilka dni później Hitler postanowił wstąpić do partii.
Karl Maier, jego dobroczyńca w wojsku,
zachęcił go do zostania posiadaczem karty członkowskiej.
W tym celu przeznaczył tajne fundusze Hitlera,
czyniąc go odtąd pełnoetatowym propagandzistą.
Rozpoczęła się kariera polityczna Adolfa Hitlera.
16 października 1919 r.
wygłosił swoje pierwsze przemówienie do członków Niemieckiej Partii Robotniczej
w tej piwiarni w centrum Monachium, Hofbraukeller.
Tego wieczoru przemawiał przed setką osób,
fascynując ich swoimi zdolnościami oratorskimi.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Jego występ został przyjęty owacyjnie.
Powiedzenie, że byli zafascynowani, nie jest tylko figurą retoryczną.
To było coś w rodzaju zaklęcia.
Zdobywał pewne uznanie.
To było dla niego bardzo pozytywne i zwiększyło jego pewność siebie.
To przemówienie zapoczątkowało długi, pełen sukcesów okres,
początek jego kariery politycznej.
Już wkrótce Adolf Hitler stał się gwiazdą DAP,
która później została przemianowana na NSDAP,
Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza.
W obliczu takiej popularności,
Hitler zaczął pracować nad swoimi przemówieniami jak zawodowy aktor,
przygotowując je do najmniejszego szczegółu.
Jego siła tkwi przede wszystkim w byciu mówcą, jako potężnym mówcą, bardzo energicznym.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
W przeciwieństwie do współczesnych polityków, on sam pisze wszystkie swoje przemówienia.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Pracował nad intonacją swojego głosu, nad swoimi gestami,
o rytmie jego przemówień.
Dwa lata później, pewnego wieczoru w lutym 1921 r.,
Cyrk Krone,
jedno z największych miejsc w Monachium, było wypełnione po brzegi.
Przybyło prawie 6000 osób, aby posłuchać Adolfa Hitlera i wiwatować.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Jego przemówienia były radykalne,
ale bojownicy odnoszący się do jego słów zostali przekonani.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Wyrażał to, czego wielu nie odważyło się powiedzieć,
że musieli zerwać Traktat Wersalski,
że demokracja nie była reżimem politycznym odpowiednim dla Niemiec,
i że Żydzi byli odpowiedzialni za to wszystko.
Ludzie lubili to słuchać w tamtym czasie,
ponieważ gospodarczo Niemcy były w naprawdę złym stanie.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Te przemówienia pomogły partii stale przyciągać nowych członków.
Od 200 pod koniec 1919 r. do 3300 w sierpniu 1921 r.
ostatecznie osiągając 55 000 osób do końca 1923 r.
Ta popularność była dla Hitlera poświęceniem.
W 1921 roku były bezdomny próżniak został przywódcą partii nazistowskiej.
Jego ambicje stały się teraz ogromne.
Chciał zostać przywódcą całego narodu.
W latach 20. XX wieku w tym mieszkaniu mieszkał Adolf Hitler
na Thierschstrasse w Monachium.
Miejsce wyglądające niegroźnie,
ale w rzeczywistości miejsce symbolizujące jego polityczny wzrost do władzy.
Znaleźliśmy to mieszkanie w centrum Monachium.
Jego obecny właściciel zgodził się nas wpuścić i po raz pierwszy,
zgodziła się przemówić.
Słyszałem, że sąsiedzi byli przestraszeni za każdym razem, gdy otwierali drzwi wejściowe.
Nie chcieli przechodzić obok jego mieszkania,
ponieważ myśleli, że mogą tam być, kiedy doszło do zamachu na jego życie.
Z jakiegoś tragicznego lub ironicznego zbiegu okoliczności, właścicielem budynku był Żyd.
Nazywał się Hugo Erlanger.
Był właścicielem sklepu z odzieżą męską na parterze.
Powiedział, że kiedy mijał Hitlera na schodach,
był dla niego bardzo miły.
Ścieżki tych dwóch mężczyzn często się krzyżowały.
Erlanger nie miałby pojęcia, że będzie jedną z wielu ofiar
antysemickiej polityki Hitlera 13 lat później.
Miesiąc po tym, jak Hitler został kanclerzem, budynek Erlangera został siłą sprzedany.
W 1938 roku Hugo Erlanger został wysłany do obozu koncentracyjnego Dachau.
Wyjątek od ogólnej reguły,
wyszedł cały i zdrowy dopiero po miesiącu aresztu.
Przeżył II wojnę światową,
i miał pewne trudności z odzyskaniem swojego domu.
Udało mu się to w końcu w 1949 roku.
W 1922 roku Hitler cieszył się błyskawicznym wzrostem znaczenia politycznego.
Zwiększył liczbę spotkań w piwiarniach, spotkań, które nie były pozbawione ryzyka.
Grupa postanowiła zrekrutować 300 osiłków, aby zapewnić sobie ochronę przed atakiem.
Jednym z liderów był Ernst Röhm.
Ta paramilitarna organizacja nosiła nazwę SA,
dla Sturmabteilung lub Dywizji Szturmowej i składała się głównie z byłych żołnierzy.
Później SA zmierzyło się z przeciwnikami politycznymi,
walcząc z nimi na ulicy.
Generalnie rzecz biorąc, byli to banda bandytów.
To właśnie ci ludzie pomogli mu zdobyć władzę kilka lat później.
Nie było tygodnia, żeby prasa nie drukowała czegoś o Partii Nazistowskiej.
Gazety były pełne ich wybryków,
więc Hitler postanowił wspiąć się na szczyt za pomocą przemocy.
Przeprowadziłby pucz.
Bardzo zainspirował go Marsz Mussoliniego na Rzym,
i przy panującej powszechnej biedzie i hiperinflacji,
uznał, że nadszedł właściwy moment przejęcia władzy w Monachium.
8 listopada 1923 r.
przywódca nazistów wziął zakładników członków rządu Bawarii
którzy spotykali się w piwiarni w Monachium.
Był pewien, że
dzięki wsparciu 2000 żołnierzy SA mógł przejąć władzę.
Hitler wkroczył do środka
i po wystrzeleniu z pistoletu w sufit, aby uciszyć tłum, powiedział:
„Niemiecka rewolucja się rozpoczęła”.
To doprowadziło do negocjacji między Hitlerem a triumwiratem rządzącym Bawarią,
i osiągnięto porozumienie, że powinni wyruszyć na Berlin.
Pucz najwyraźniej zaczął się dobrze,
ale władze Bawarii porzuciły swoje wsparcie
dla jej inicjatorów, Hitlera i generała Ludendorffa.
Następnego ranka,
dwaj mężczyźni zorganizowali marsz protestacyjny przed Bawarskim Ministerstwem Obrony.
Poparcie społeczne nie spełniło oczekiwań
a Hitler niedocenił sił prawa i porządku.
Starli się z policją i doszło do strzelaniny.
W końcu,
policja ostrzelała liderów demonstracji kulami,
zabijając wielu.
Ochroniarz Hitlera wyskoczył przed niego i został trafiony 11 kulami.
Hitler z pewnością zostałby zabity, gdyby nie jego interwencja.
Udało mu się uciec z niewielką raną lewego ramienia.
Dorosły Hitler miał cudowne szczęście.
W ciągu swojego życia dyktator uniknął prawie 11 zamachów na swoje życie.
Ostatni z nich miał miejsce podczas wojny 20 lipca 1944 r.,
w swojej siedzibie w Polsce,
ale po raz kolejny Hitler wyszedł z tego bez szwanku
i był pewien, że wie dlaczego.
Był przekonany, że jest chroniony przez Boga,
i każda próba, którą przeżył, tylko wzmacniała to przekonanie.
Po nieudanej próbie puczu Hitler uciekł.
Został zabrany samochodem do miasta Uffing am Staffelsee,
godzinę jazdy od Monachium.
Gdy już tam dotarli, ukryli samochód w lesie i poszli dalej pieszo.
Przybył około godziny siódmej wieczorem,
schronienie w domu należącym do małżeństwa Hanfstaengl.
Było to jedno z najważniejszych odkryć Harolda Sandera.
Hitler myślał, że jest tu bezpieczny
ponieważ granica austriacka nie była daleko.
Jednak się mylił.
Policja znalazła go dwa dni później.
Policja pojawiła się przed budynkiem 11 listopada 1923 r.
Hitler wiedział, że wszystko się skończyło, powiedział:
„To już koniec, wolę umrzeć niż zostać aresztowanym przez te świnie”.
Podniósł rewolwer i przystawił go sobie do głowy.
Helene Hanfstaengl wyrwała mu ją z ręki, ratując mu tym samym życie.
Ubrany w piżamę i niebieski szlafrok,
został aresztowany 11 listopada 1923 r.
Hitler uważał, że to koniec partii nazistowskiej i jego przywództwa.
W 1924 on, Ernest Röhm i generał Ludendorff
stanął przed sądem w Monachium pod zarzutem zdrady stanu.
Szef partii nazistowskiej wykorzystał proces jako platformę
za przedstawienie swojej porażki jako zwycięstwa
i siebie samego jako Zbawiciela Ojczyzny.
Hitler zawsze stawał na wysokości zadania przed publicznością,
i zdał sobie sprawę, że niektórzy sędziowie sympatyzowali z jego sprawą.
Wszyscy oni służyli Republice niechętnie.
Gdy prasa relacjonowała jego przemówienia podczas procesu,
Hitler używał go jako środka propagandowego.
To był plan, który zadziałał perfekcyjnie.
Już wkrótce stał się gwiazdą procesu.
Ostatecznie Hitler został skazany na pięć lat więzienia Landsberg,
ale jego występy przyniosły mu sławę w całych Niemczech.
To tutaj Hitler rozpoczął swój okres uwięzienia
w ogólnie bardzo przyjemnych warunkach.
Landsberg było więzieniem pięciogwiazdkowym.
Przywódca partii nazistowskiej otrzymywał paczki z prezentami z całych Niemiec.
Znany był jako Więzień Honoru,
okazywał szacunek i mógł przyjmować gości, kiedy tylko chciał.
W tamtym czasie Bawaria była krajem bardzo prawicowym.
Rząd był bardzo pobłażliwy wobec więźnia.
Komunistyczny więzień nie miałby takich samych warunków.
Byłoby o wiele trudniej.
Gdy Hitler trafił do więzienia, miał mnóstwo wolnego czasu.
Postanowił wykorzystać to w dobrym celu,
syntetyzując swoje idee w program polityczny.
Z pomocą współwięźnia Rudolfa Hessa, przyszłego zastępcy Führera,
napisał Mein Kampf, Moją walkę,
autobiografia, w większości romantyzowana, w której został przedstawiony jako bohater.
Był to jego jedyny sposób na kontynuowanie swobodnego wyrażania siebie poza celą.
W swojej książce Hitler rozwinął swoje ultranacjonalistyczne argumenty,
podkreślając wyższość rasy germańskiej.
Jego zdaniem Żydzi byli podludźmi, których należało wyeliminować.
W Mein Kampf Żydzi są pasożytami, zarazkami, robactwem.
Są one całkowicie bezużyteczne na tej ziemi i w rzeczywistości są wręcz szkodliwe.
W Niemczech i Austrii nie było nic nowego w kwestii antysemityzmu,
ale szczyt osiągnęła za czasów Hitlera.
W Mein Kampf Hitler używa słowa „wykorzenić”, aby przywołać rodzaj losu
przewiduje dla Żydów.
W języku niemieckim jest to wyraźnie wyrażone.
Jest to synonim słowa zniszczyć i zabić.
Jego teoria prymatu rasy aryjskiej miała decydować o jego polityce zagranicznej.
Niemcy musiałyby najpierw zjednoczyć wszystkie kraje zamieszkane przez ludność germańską.
Następnie rozszerzyłoby się na Rosję, po zniszczeniu armii francuskiej.
W tych kilku linijkach,
wydawało się, że przewidział drugą wojnę światową.
Książka jest ostrzeżeniem, że jeśli Niemcy nie podejmą tych kroków,
Naród niemiecki wyginie.
Odtąd Hitler był odmienionym człowiekiem z nowym nastawieniem.
Po wyjściu z więzienia był przekonany, że jest zbawcą narodu.
20 grudnia 1924 roku Adolf Hitler został zwolniony z więzienia
po odbyciu zaledwie 13 miesięcy kary.
Na nowo rozpalony zapałem postanowił ponownie podjąć się podboju Niemiec,
ale tym razem zamierzał to zrobić wykorzystując proces demokratyczny.
Wydawało mu się to oczywiste
że mógłby wykorzystać demokrację jako środek do osiągnięcia swoich celów,
a potem się go pozbądź.
5 października 1929 roku Hitler opuścił swoje mieszkanie przy Thierschstrasse
i przeprowadził się do tego luksusowego apartamentu na monachijskim Prinzregentenplatz.
Mieszkając w mieszkaniu o powierzchni 12 metrów kwadratowych,
a potem jeden o powierzchni 50 metrów kwadratowych,
mieszkał teraz w 400-metrowym, dziewięciopokojowym mieszkaniu.
Dziś jest to posterunek policji.
Nigdy by tak daleko nie zaszedł
bez wsparcia niektórych wielkich niemieckich fortun.
Hitler mógł sobie pozwolić na mieszkanie
dzięki coraz większym darowiznom od jego zwolenników
i pewne zamożne osoby.
Otrzymywał również tantiemy z książki Mein Kampf.
Dzięki swoim sponsorom finansowym miał teraz do dyspozycji
znaczne fundusze na zorganizowanie masowej kampanii wyborczej.
Było to pierwsze tego typu wydarzenie w Niemczech.
Przywódca partii nazistowskiej podróżował tylko samolotem,
co pozwala mu na organizowanie do czterech wieców dziennie.
Hitler stał się ważnym graczem politycznym, za którym podążały wszędzie niemieckie media.
Hitler był pierwszym politykiem, który świadomie wykorzystał media
Nagrywał swoje przemówienia na płytach i je sprzedawał.
Był pierwszym politykiem
pobierać opłatę za wstęp za przybycie i wysłuchanie jego przemówienia.
Dochód przeznaczono na sfinansowanie partii.
W swoich przemówieniach
Adolf Hitler obsypywał swoich potencjalnych wyborców obietnicami za obietnicami
z wielkimi, wymownymi hasłami.
Uczynimy Niemcy wspaniałymi, sprawimy, że Niemcy znów będą pracować,
gdy jest 37% bezrobotnych.
Zamierzamy dokonać rewizji Traktatu Wersalskiego.
Dał jasno do zrozumienia, że zakażą działalności 32 pozostałych partii politycznych w Niemczech,
ale nawet to nie wydawało się specjalnie szokować niemieckiej opinii publicznej.
Podczas gdy pod koniec lat dwudziestych XX wieku partia nazistowska zdobywała zaledwie 3% głosów,
w 1930 r. wskaźnik ten wzrósł do 20%, a następnie 31 lipca 1932 r.
naziści stali się największą partią w parlamencie.
Nic z tego by się nie wydarzyło, gdyby nie Wielki Kryzys z 1929 roku.
Prawie 7 milionów Niemców było bezrobotnych, podczas gdy kraj był mocno zadłużony,
zmagając się z zapłatą reparacji za I wojnę światową.
Łatwo było rozbudzić gorycz narodu niemieckiego spowodowaną tą porażką.
Mój ojciec powiedział mi, że głosował na Hitlera, ponieważ bieda była nie do zniesienia.
Nadeszła ta partia, która obiecywała chleb i pracę.
Dlatego do nich dołączył.
30 stycznia 1933 roku Adolf Hitler osiągnął swój cel.
Został mianowany kanclerzem.
Mały awanturnik z Bawarii
stał się najpotężniejszym człowiekiem w Niemczech.
Pozostałą przeszkodą był prezydent Rzeszy,
Paweł von Hindenburg.
[Mówiona po niemiecku ścieżka dźwiękowa]
Gdy Hitler doszedł do władzy, nie tracił czasu i ustanowił dyktaturę.
Wszystko zaczęło się 28 lutego 1933 roku,
podpaleniem Reichstagu, niemieckiego parlamentu.
Jak dokładnie to się zaczęło, nadal pozostaje kwestią domysłów.
Wiemy na pewno, że Hitler i naziści wykorzystali to do swoich celów,
twierdząc, że był to spisek komunistyczny.
Wykorzystali to jako pretekst do wyeliminowania komunistów.
Nie tylko zaczęli aresztować komunistów po podpaleniu Reichstagu,
ale zmusili Hindenburga do podpisania dekretu
zawieszając kluczowe wolności obywatelskie, mówiąc, że to tylko tymczasowe.
W rzeczywistości dekret pozostał w mocy w takiej czy innej formie
do 8 maja 1945 r.
Hitler na tym nie poprzestał.
Zlikwidował instytucje Republiki.
Prasa została ocenzurowana i 24 marca 1933 r.
uchwalił ustawę upoważniającą, na mocy której gabinet, w istocie, Hitler,
mógł uchwalać prawa na okres czterech lat bez angażowania parlamentu.
Od tego momentu był to reżim totalitarny.
W kolejnych miesiącach wszystkie pozostałe partie zostały rozwiązane
lub zmuszony do popełnienia harakiri.
Z wyjątkiem Partii Nazistowskiej.
W tym samym czasie powstał pierwszy obóz koncentracyjny
otworzył swoje bramy w Dachau,
przyjmując politycznych przeciwników reżimu.
Gdy Hitler już miał pewną władzę, miał w głowie tylko jeden pomysł,
czyniąc Niemcy największym narodem wszech czasów.
Przekształcił kraj w jedno wielkie miejsce pracy,
budowa kolei i autostrad.
Początkową potrzebą było postawienie gospodarki na nogi,
zapewnianie bezrobotnym pracy
a następnie pokazując, że nazizm nie był jakimś średniowiecznym reżimem,
ale ucieleśnienie nowoczesności i niemieckiego geniuszu technologicznego.
Roboty publiczne były wykonywane w celach wojskowych.
Autostrady pomogłyby Armii i jej czołgom
aby szybko poruszać się po kraju.
Ponieważ ostatecznym celem dyktatora nie było nic innego, jak tylko prowadzenie wojny.
Kiedy Hitler doszedł do władzy, natychmiast zaczął planować wojnę.
Mówi generałom armii, żeby uzyskali ich wsparcie,
że będzie miał nową wojnę europejską.
Najpierw musiał pozbyć się SA,
dywizje szturmowe, które utworzyły państwo w państwie
opowiadający się za permanentną rewolucją.
Ambicją SA było ostatecznie uformowanie najwyższej kadry kierowniczej
nowej armii niemieckiej.
Chcieli zinfiltrować wojsko,
ale tradycyjni oficerowie nie byli dobrze nastawieni
aby zrobić miejsce dla tych nowicjuszy z niższej klasy.
Führer postanowił więc poświęcić SA,
ponieważ bez wsparcia armii,
widział, że jego plany wojenne spełzną na niczym.
To jest miasto Bad Wiessee.
30 czerwca 1934 r.
Hitler wezwał do tego hotelu około stu przywódców SA.
Myśleli, że uczestniczą w konferencji
i mieć kilka dni urlopu.
Bynajmniej.
Hitler uknuł makiaweliczny plan.
Hitler zastawił pułapkę na przywódców SA i wszyscy w nią wpadli.
Hitler chciał się ich wszystkich pozbyć w ciągu najbliższych dni.
Na miejscu postanowił osobiście porozmawiać z Ernstem Röhmem, szefem SA,
jedna z niewielu osób, która utrzymuje z nim bliskie, osobiste stosunki.
Była 6:45 rano, kiedy Hitler wszedł po tych schodach,
z pistoletem w ręku i poszedł w stronę pokoju Ernsta Röhma.
Otworzył drzwi, wycelował w niego bronią i powiedział:
„Röhm, jesteś aresztowany.”
Röhm został tam zabrany przez osobistego ochroniarza Hitlera,
wraz ze wszystkimi innymi liderami SA, na tym samym piętrze hotelu.
Aresztowania były brutalne, a Hitler podjął wszelkie środki ostrożności
na wypadek gdyby sytuacja stała się brutalna.
Pamiętam, jak mój ojciec opowiadał mi, że sprowadzono wiejskiego cieślę
przykręcić wszystkie stoły i ławki do podłogi,
więc nie można było nimi rzucać.
Myśleli, że będzie wielka walka.
W kolejnych dniach,
wszyscy przywódcy SA zostali zamordowani z zimną krwią w Monachium i Berlinie.
Sam Ernst Röhm został stracony w swojej celi 2 lipca 1934 r.
Prawdopodobnie będzie to ostatni film o Hotelu Hanselbauer.
Ma zostać zburzony za kilka miesięcy,
zabierając ze sobą krwawą historię nocy Długich Noży.
Pozbywszy się SA,
dyktator miał wolną rękę, by rządzić krajem,
gdy zaledwie miesiąc później zmarł Paul von Hindenburg.
Tylko prezydent Rzeszy miał prawo go odwołać.
Hitler przejął funkcje prezydenta,
co oznacza, że teraz posiadał ostateczną władzę
i był szefem sił zbrojnych.
Od tej pory jego głównym celem było dozbrojenie Niemiec
w przygotowaniu do nowej wojny.
Dyktator marzył o zemście od czasu klęski w 1918 roku.
Hitler był opętany wojną.
Stanowiło podstawę jego programu politycznego,
ale była też wartością samą w sobie.
Z jego punktu widzenia,
Niemcy mogli zaznać szczęścia tylko dzięki sukcesom militarnym.
Ukrywał swoje wojenne zamiary przed całym światem.
Niemieckie Muzeum Marynarki Wojennej twierdzi, że dyktator
odwiedzał tam U-boota 28 września 1935 r.
Teraz jednak wiemy, że zdjęcie zostało zrobione miesiąc wcześniej.
Faktycznie, 28 września był w Krupp AG w Zagłębiu Ruhry.
Grupa przemysłowa była producentem stali,
ale przede wszystkim broni.
Hitler odwiedzał go kilkakrotnie w całkowitej tajemnicy,
ponieważ Traktat Wersalski zakazał jakiegokolwiek zbrojenia kraju.
Tylko jeden przykład spośród wielu intencji Führera
aby utrzymać swoje plany w tajemnicy.
Rok później zdecydował, że nadszedł czas, aby rozpocząć działania wojenne.
Pierwszy decydujący krok nastąpił 7 marca 1936 r.
kiedy wysłał siły zbrojne do Nadrenii,
zdemilitaryzowany region niemiecki od czasu klęski w 1918 roku.
Robiąc to, podejmował znaczne ryzyko.
W ten sposób łamał postanowienia Traktatu Wersalskiego,
narażając się tym samym na niebezpieczeństwo interwencji wojskowej
przez sygnatariuszy traktatu.
Jednak ani Francja, ani Wielka Brytania nie zareagowały.
Pierwsze zwycięstwo Führera,
którego nic nie odciągało od jego celów.
Zwolennicy Hitlera przyjęli to z absolutną histerią.
Odzyskał kontrolę nad krajem,
ma kontrolę nad jego granicami w sensie militarnym.
Konsekracja nastąpiła dla Hitlera 12 marca 1938 r.
z Anschlussem, aneksją Austrii przez Niemcy.
Jego marzenie o zjednoczeniu narodów niemieckojęzycznych
stało się rzeczywistością.
W 1938 roku w swojej kryjówce w Orlim Gnieździe w Bawarii,
dyktator już snuł plany przyszłych podbojów.
Po Austrii jego kolejnym celem była Czechosłowacja.
Adolf Hitler marzył o wojnie, ponieważ odzwierciedlała
walka szalejąca w jego wnętrzu.
Tytuł jego książki, Mein Kampf,
Moja walka albo moja walka pokazuje, że walka była czymś nieodłącznym w jego osobowości.
To zawsze było w planach Hitlera
zabić setki tysięcy, a nawet miliony ludzi.
Nawet śmierć Niemców nie ma większego znaczenia dla Hitlera.
Są częścią jego poglądu na historię ludzkich zmagań.
1 września 1939 roku dokonał inwazji na Polskę,
wpędzając tym samym świat w największy konflikt zbrojny w historii,
najciemniejszy okres w dziejach ludzkości.
Wcześniej w Hitlerze: Plan podróży.
Trudno sobie wyobrazić, jak to małe dziecko wyrosło na masowego mordercę.
Obiektywnie rzecz biorąc, Hitler był bardzo dobrym żołnierzem.
Jego przełożeni wiedzieli, że zawsze mogą na niego liczyć.
Siłą Hitlera jest przede wszystkim mówienie.
Był znakomitym mówcą, bardzo energicznym.
W przeciwieństwie do współczesnych polityków, on sam pisze wszystkie swoje przemówienia.
Berlin, 30 stycznia 1933 r.
Adolf Hitler stał się najpotężniejszym człowiekiem w Niemczech,
dyktator, który pogrążyłby naród niemiecki i cały świat
w najbardziej morderczy konflikt XX wieku,
Druga Wojna Światowa.
Hitler odnosił jedno zwycięstwo po drugim po przejęciu władzy,
co samo w sobie było zwycięstwem nad narodem niemieckim i planetą.
Tylko Hitler chciał wojny.
Ani Goering, ani Goebbels, ani generałowie nie chcieli wojny.
Hitler był przekonany, że jest geniuszem wojskowym.
Jak temu człowiekowi bez żadnego przeszkolenia wojskowego udało się podbić całą Europę?
Dlaczego uważano go za największego przywódcę wojennego wszech czasów?
Jak ten były bezdomny leniuch stał się architektem
Ostatecznego Rozwiązania?
Jeden człowiek, pasjonat historii,
podróżował po świecie, aby ustalić najbardziej wyczerpującą chronologię
jeszcze z tej podróży.
Harald Sandner spędził ponad 20 lat na analizowaniu życia Adolfa Hitlera,
godzina po godzinie.
Gdzie był w tych wczesnych latach i kiedy prowadził wojnę?
Gdzie podejmował najważniejsze decyzje?
Gdziekolwiek był Hitler, tam była władza.
Był uosobieniem absolutnego dyktatora.
Ponad 70 lat po śmierci Hitlera,
Harald Sandner odkrył liczne nieścisłości,
nawet w najpoważniejszych opublikowanych pracach.
Jest około 80 biografii Hitlera
ale zawsze są błędy w niektórych informacjach.
Z Francji do Austrii przez Niemcy i Belgię,
poszliśmy szukać ostatnich śladów pozostawionych przez dyktatora
aby zrozumieć podróż przywódcy wojennego.
Oto trasa podróży Adolfa Hitlera.
Berlin, 30 kwietnia 1945 r.
Adolf Hitler decyduje się popełnić samobójstwo.
Dowiedział się, że Rosjanie szybko zbliżają się do Kancelarii Rzeszy.
Jego wojska mogą ich powstrzymać tylko przez kolejne 24 godziny.
Hitler wie, że przegrał wojnę.
Życie straciło dla niego sens, gdy przegrał wojnę.
Nie chciał stawać przed sądem.
Nie chciał być upokorzony.
Około południa,
dyktator pożegnał się ze swoimi najbliższymi współpracownikami
i wrócił do tego pokoju,
jego biuro w bunkrze Führera z żoną, Ewą Hitler.
Para popełniła samobójstwo o godzinie 15:30.
Ewa wzięła truciznę,
podczas gdy Hitler upewnił się podwójnie, gryząc kapsułkę z trucizną
jak również zastrzelił się.
Lekarz doradził mu, żeby to zrobił, by mieć pewność, że popełni samobójstwo.
Śmierć dyktatora niemal natychmiast położyła kres działaniom wojennym.
Niemcy skapitulowały 8 maja 1945 r.
tydzień po samobójstwie człowieka, który wciągnął Europę i świat
w niespotykany dotąd kataklizm.
To była wielka ulga.
Nazizm umarł wraz z nim, tak jak się z nim narodził.
Samobójstwo Hitlera było przeznaczone dla Żydów, którzy wciąż byli w niewoli niemieckiej
zakończenie ich prześladowań i cierpień.
Jak można było pozwolić na takie okrucieństwa
przez tyle lat?
Czy można było uniknąć II wojny światowej?
Aby zrozumieć jego pochodzenie,
musimy cofnąć się do czasów, gdy Hitler nadal udawał, że chce pokoju.
29 września 1938 r.
to było w tym budynku w centrum Monachium
że niemiecki dyktator Adolf Hitler przyjął kilku głów państw:
Włoski przywódca Benito Mussolini, premier Francji Édouard Daladier,
i brytyjskiego premiera Neville'a Chamberlaina.
Było to decydujące spotkanie dla stosunków międzynarodowych.
Po aneksji Austrii do Rzeszy Niemieckiej w 1938 r.
Hitler chciał teraz Sudetów,
północno-zachodnia część Czechosłowacji.
Był zdeterminowany, żeby to osiągnąć, bez względu na sprzeciw.
Hitler chciał odzyskać wszystkie terytoria zamieszkane przez ludność niemieckojęzyczną.
Uważał, że wszędzie tam, gdzie mówiono po niemiecku, znajdowało się terytorium Niemiec.
To właśnie na pierwszym piętrze tego budynku odbywały się negocjacje
w nocy z 29 na 30 września 1938 r.
Wróciliśmy do tego historycznego otoczenia z historykiem Haraldem Sandnerem.
Była 1:50 w nocy, kiedy dyktator dostał to, czego chciał.
Oto jesteśmy w osobistym biurze Hitlera w Führerbau w Monachium.
To jest dokładne miejsce, w którym stał stół
w którym podpisano tzw. Układ Monachijski.
Traktat ten de facto poświęcił część Czechosłowacji.
W zamian,
dyktator zobowiązał się nie dokonywać inwazji na resztę kraju.
W kolejnych dniach około 3,5 miliona Czechów
znaleźli się pod władzą państwa niemieckiego.
Czechosłowacja nie była konsultowana i nie miała żadnych przedstawicieli.
Porzucając Sudety,
Francja i Wielka Brytania myślały, że uniknęły najgorszego.
Obaj byli stanowczo przeciwni perspektywie kolejnej wojny.
Chamberlain wrócił do Londynu, machając na lotnisku swoim papierkiem.
Zgłosił, że negocjował z Hitlerem
i że teraz nastanie pokój.
Naprawdę wierzył, że zapewnił pokój na nadchodzące lata.
Nie podejrzewał prawdziwych intencji Führera.
Podczas gdy jego generałowie myśleli, że wycofanie się
takie zwycięstwo bez rozlewu krwi było genialnym pomysłem,
Hitler miał o wiele większe ambicje.
Sam Hitler powiedziałby, że Brytyjczycy i Francuzi
pozbawił go wojny, którą chciał rozpocząć we wrześniu 1938 r.
Był zdecydowany stoczyć tę wojnę.
Dwa dni później,
Wojska niemieckie wkroczyły do Sudetów, nie napotykając żadnego oporu.
Aneksja stała się znana jako Wojna Kwiatów.
Kolejny sukces Führera, którego popularność była u szczytu.
Jak dotąd nie popełnił żadnego błędu
i robił dokładnie to, czego chciał: rządził obcymi władcami.
Podczas gdy czekał na podbój Francji i reszty Europy Wschodniej,
Hitler siał terror we własnym kraju.
To była wojna innego rodzaju, postępujące wykluczenie niemieckich Żydów.
Podczas Nocy Kryształowej,
Noc Rozbitego Szkła, 9-10 listopada 1938 r.,
tysiące synagog i sklepów żydowskich zostało splądrowanych i zniszczonych.
Hitler chciał zmusić Żydów do emigracji.
Wielu zostało złapanych i zamordowanych.
Aresztowano trzydzieści tysięcy mężczyzn pochodzenia żydowskiego i umieszczono ich w obozach koncentracyjnych,
i wypuszczani tylko wtedy, gdy obiecają emigrację.
Hitler uważał Żydów za element wywrotowy.
Tej nocy nazistowskie Niemcy przekroczyły granicę
w realizacji polityki antysemickiej.
W przemówieniu wygłoszonym przed Reichstagiem 30 stycznia 1939 r.
Adolf Hitler przewidział eksterminację Żydów w Europie
w przypadku wybuchu nowej wojny światowej,
makabryczna przepowiednia
co nie wywołało żadnej reakcji ze strony narodu niemieckiego.
Nawet jeśli z pobłażliwością,
można to interpretować jako zwykły plan wydalenia,
jasne, że mówił o zaplanowanym ludobójstwie.
To przemówienie położyło podwaliny pod Holokaust.
Oblicze Niemiec uległo zmianie.
Hitler podejmował swoje najważniejsze decyzje w Obersalzbergu,
odosobnienie w Alpach Bawarskich.
Berghof stał się drugą rezydencją dyktatora.
To właśnie tutaj, w górach, Hitler przygotowywał swoją wojnę.
Hitler spędził około jednej czwartej swojego panowania w Obersalzbergu.
Hitler twierdzi, że wynajmował ten dom od 1928 roku.
Tak naprawdę, to było rok wcześniej.
Powody kłamstwa były czysto finansowe.
Nawet znacznie później podał fałszywe informacje.
Powiedział, że spędził bardzo mało czasu w Obersalzbergu
ale tak nie było.
Berghof był jego ulubioną rezydencją.
Gdy już doszedł do władzy,
uczynił ją drugą kancelarią po Berlinie.
Wybrał Obersalzberg jako siedzibę rządu
ponieważ miało to strategiczne znaczenie w ustanowieniu jego władzy.
Mógłby tam przejść na emeryturę i być sam, tak,
ale mógł też tam przyjmować kogokolwiek chciał,
w tym ważnych gości
wykorzystując scenerię do zarządzania swoją polityką zagraniczną.
Partia nazistowska była mistrzami manipulacji.
Każdego dnia tysiące gości zbierało się, żeby zobaczyć dyktatora.
Poświęcał temu wiele godzin swojego czasu, zawsze wyglądając na zrelaksowanego i uśmiechniętego.
Była to wielka operacja propagandowa.
Przekaz przekazywany przez te obrazy w Obersalzbergu
jest bliskość Hitlera z ludźmi.
Był kanclerzem ludu, tak go nazywali,
i kto mógłby być kanclerzem ludu bez ludu.
Jednakże przez sześć lat Hitler ukrywał przed narodem niemieckim pewną tajemnicę.
Jego 25-letnia kochanka,
miała na imię Ewa Braun,
i tylko ci najbliżsi Hitlerowi wiedzieli o jej istnieniu.
Miał taki pomysł
że jego misja polityczna nie pozwala mu na zawarcie związku małżeńskiego.
Przedstawił się jako rodzaj żołnierza-mnicha,
prorok oddany swojej misji, to nie pasowałoby do bycia w związku małżeńskim.
Z aparatem, który dał jej dyktator,
nakręciła kolorowy film przedstawiający ich życie prywatne.
Na filmie, Eva Brown wydaje się być szczęśliwa i spełniona.
Jednak w rzeczywistości młoda kobieta cierpiała.
Dwukrotnie próbowała popełnić samobójstwo.
Te próby samobójcze należy traktować jako wołanie o pomoc.
Wyjaśniliby również jej częste nieobecności.
Chociaż trudno to stwierdzić z tej odległości.
Nawet gdy Hitler był z nią,
była między nimi stosunkowo duża odległość.
W górach Obersalzbergu,
Hitler był odległy, ponieważ miał inne sprawy na głowie,
takie jak przygotowywanie się do wojny.
Po złamaniu układu monachijskiego, poprzez inwazję na resztę Czechosłowacji,
podpisał pakt o nieagresji ze Stalinem
na wypadek gdyby miał dokonać inwazji na Polskę.
Był sierpień 1939 roku.
To było ostatnie spokojne lato
że Europa i świat będą wiedzieć przez wiele lat.
1 września 1939 roku Hitler rozpoczął inwazję na Polskę.
Dwa tysiące pięćset czołgów i 1300 samolotów
zapewnił wsparcie dla półtora miliona żołnierzy lądowych.
Dyktator był zdeterminowany, mimo że wielu jego otoczenia sprzeciwiało się temu posunięciu.
Tak naprawdę, tylko Hitler chciał wojny.
Ani Goering, ani Goebbels, ani generałowie nie chcieli wojny.
Błąd Hitlera polegał na tym, że myślał, że nawet jeśli najedzie Polskę,
Brytyjczycy i Francuzi nadal nie zareagowali.
Jednakże 3 września 1939 r.
Paryż i Londyn wypowiedziały wojnę Niemcom.
Teraz wybuchła wojna światowa.
Zaraz potem dyktator wsiadł do swojego osobistego pociągu i pojechał na linię frontu.
Śledził działania z obozu szkoleniowego w Gross-Born
w Polsce.
Fascynowała go walka zbrojna, która toczyła się na jego oczach.
Hitler czuł potrzebę bycia tam, gdzie działo się coś ważnego.
Hitler nigdy nie pozostawał w tym samym miejscu.
Lubił wychodzić i poznawać nowych ludzi.
Nie lubił spać w tym samym miejscu dwie noce z rzędu.
Zawsze szedł na linię frontu i narażał swoje życie.
Nie obchodziło go to.
Był pewien, że Bóg go ochroni, że nic mu się nie stanie.
Zaledwie sześć tygodni po rozpoczęciu działań wojennych, Warszawa została otoczona.
Polska została zmiażdżona przez hitlerowską wojnę błyskawiczną.
Dzień kapitulacji,
Hitler podzielił terytorium między siebie i Stalina,
jego ideologiczny wróg.
Aby uczcić swoje zwycięstwo,
Armia niemiecka paradowała ulicami Warszawy.
Hitler był przekonany, po szybkim i łatwym zwycięstwie w Polsce
że był geniuszem wojskowym obdarzonym intuicją.
Zawsze miał rację, więc jeśli ktoś się z nim nie zgadzał,
koniecznie się mylili.
Tym razem Hitler pozwolił swoim generałom kierować kampanią.
Jednak od tej pory sam będzie kierował operacjami.
Około 3 milionów Żydów znalazło się teraz w rękach nazistów.
W pokonanej Polsce zostali oni otoczeni i stłoczeni w ogromnych gettach.
Im więcej terytorium naziści zajmowali w Europie Wschodniej,
im częściej mieli do czynienia z ludnością żydowską.
To tylko potwierdziło ich przekonanie, że systematyczna deportacja
i wtedy eksterminacja tych Żydów była konieczna.
Warunki codziennego życia były nieludzkie.
Byli kontrolowani, brutalnie traktowani, głodzeni i zabijani.
Sposób w jaki Hitler traktuje ludność żydowską w Polsce.
Głód i epidemie zabiły tysiące z nich.
W latach 1940, 1941 w dużych gettach
każdego miesiąca umierało nawet 1000 osób.
W tym samym czasie Hitler rozszerzał swoje panowanie na zachód.
W kwietniu 1940 roku dokonał inwazji na Norwegię, a następnie na Danię.
Przedstawił również strategię ataku na Francję,
chociaż nie miał żadnego doświadczenia wojskowego.
Jednak nie wszystko poszło zgodnie z planem.
Odkładał inwazję na Francję 29 razy.
Powód, dla którego Francja nie została wcześniej zaatakowana, jest bardzo prosty: pogoda.
Pogoda była ważnym czynnikiem dla Hitlera
ponieważ po raz pierwszy w historii wsparcie powietrzne zostało użyte na masową skalę
w tej nowej wojnie błyskawic.
Jednak czołgi również odegrają ważną rolę.
Ich budowa i szkolenie załóg wstrzymało początek ofensywy.
Ostatecznie Hitler zdecydował się na atak na Francję 10 maja 1940 roku.
Podobnie jak w przypadku Polski, ofensywa ta rozpoczęła się od masowego starcia powietrznego.
Następnie Wehrmacht rozbił wojska francuskie w ciągu zaledwie kilku dni.
Armia niemiecka była niczym niepowstrzymany walec parowy
z nowoczesną bronią,
ze śmiałymi taktykami
i z niezwykle chętnymi żołnierzami.
Jednak Führer chciał ponownie znaleźć się na linii frontu
być świadkiem tego, jak Francja pada na kolana.
19 maja 1940 roku oddział bezpieczeństwa Hitlera otrzymał zadanie
z szybkim znalezieniem mu miejsca na jego kwaterę główną.
Czas grał główną rolę.
Francja może w każdej chwili przeprowadzić kontratak.
22 maja 1940 r.
zdecydowali się na odosobnioną wioskę Brûly-de-Pesche w Belgii.
Oto nasza dzisiejsza kwatera główna.
Niewiele się zmieniło.
W tamtym czasie było to miejsce o znaczeniu strategicznym.
Był bardzo dobrze zlokalizowany w lesie, łatwy do zakamuflowania.
To było na granicy francusko-belgijskiej
i zaledwie kilka kilometrów od Ardenów.
Otoczenie Hitlera szybko zbudowało trzy domki jako kwatery
i stołówka dla ludzi dyktatora.
Choć może się to wydawać zaskakujące,
wykopali nawet mały basen na wypadek fali upałów.
Jednak dla tych, którzy odpowiadają za bezpieczeństwo Hitlera,
najpilniejszą sprawą był schron przeciwbombowy.
Bardzo blisko domku Hitlera znajdował się bunkier.
Był to żelbetowy sześcian o wymiarach siedem na siedem metrów,
gdzie mógłby się schronić, gdyby został zaatakowany z powietrza.
Aby zagwarantować maksymalne bezpieczeństwo,
pod koniec maja ewakuowano wszystkich 28 sąsiadujących wiosek.
Marie Metens miała wtedy dziesięć lat.
Wciąż pamięta ten niezwykły dzień.
Około czwartej po południu przyszło dwóch mężczyzn.
Wcale nie byli mili, pamiętam to bardzo dobrze.
Powiedzieli nam, że musimy wyjechać za dwie godziny.
Zostaliśmy ewakuowani, nie wiedząc dokąd idziemy,
i powiedziano nam, żebyśmy nie wracali.
Nie powiedziano nam jednak dlaczego.
Wzięli kilku miejscowych jako zakładników.
Około 80 lub więcej,
i powiedzieli, że zapłacą za to swoim życiem
jeśli którykolwiek z ewakuowanych będzie próbował wrócić.
To było zagrożenie, dodatkowa presja wywierana na miejscową ludność.
6 czerwca 1940 r.
dyktator w końcu przybył do Brûly-de-Pesche,
witryna jest teraz całkowicie bezpieczna.
To właśnie w tej szkole Hitler kierował operacjami wojskowymi.
Długie stoły pokryte były mapami.
To tutaj zadecydował los Francji.
Już po dwóch tygodniach walk wysiłki dyktatora zostały nagrodzone.
17 czerwca 1940 r.
Marszałek Pétain zażądał zaprzestania działań wojennych.
Francja została pokonana.
Führer był radosny.
Hitler był w całkowitej euforii.
W ciągu sześciu tygodni osiągnął to, czego Niemcom nie udało się dokonać przez cztery lata
w czasie I wojny światowej: pokonać Francję.
Przywódca nazistów nakazał swoim służbom znieść warunki
natychmiastowego zawieszenia broni.
Dokonano tego w nocy z 20 na 21 czerwca 1940 roku w tym kościele.
Historyk Axel Tixhon jest ekspertem w dziedzinie Brûly-de-Pesche.
Atmosfera była trochę dziwna
ponieważ jechali nim przy świetle świec,
ponieważ musieli uważać na możliwe naloty.
Stało się to tekstem, który Hitler miał narzucić
o Francuzach w Compiègne.
Hitler wezwał przedstawicieli Francji do Compiègne
do tego samego wagonu kolejowego
w którym Niemcy musieli uznać swoją porażkę w 1918 roku.
To zwycięstwo było zemstą dyktatora za I wojnę światową.
Marzenie się spełniło.
Zaraz potem Hitler odwiedził Paryż.
Kolejnym jego marzeniem było wjechanie do stolicy Francji.
Udał się tam 23 czerwca 1940 roku.
Jednakże podręczniki historii podają nam dwie różne daty
na wizytę Hitlera w Paryżu,
co skłoniło niektórych autorów do wysnucia wniosku, że mógł on odbyć dwie wizyty.
To nieprawda.
Hitler odwiedził Paryż tylko raz 23 czerwca,
od 4:05 do 9:00 rano.
Dyktator pośpieszył do Opery Garnier
zanim zatrzymamy się na zdjęcie naprzeciwko Wieży Eiffla.
Bardzo symboliczny obraz, który był widziany na całym świecie.
Od tego momentu,
media zaczęły mówić o Hitlerze jako o największym przywódcy wojennym wszech czasów.
Jednak podczas bitwy o Anglię,
niemiecka marynarka wojenna i siły powietrzne były trzymane w ryzach.
Hitler wolałby o wiele bardziej traktat z Wielką Brytanią,
zamiast zmiażdżyć go w zwycięstwie militarnym,
tak jak zrobił to we Francji.
Brytyjczycy nie zamierzali współpracować.
Odpowiedzieli na ataki Niemiec zaciekłym oporem.
To była jego pierwsza porażka w II wojnie światowej.
Aż do początku lipca,
Hitler miał nadzieję, że Wielka Brytania padnie jak dojrzały owoc.
Gdy pierwsze brytyjskie bomby zaczęły spadać na niemiecką ziemię,
Hitlerowi zależało na tym, aby mieć pewność, że jego najcenniejszy dobytek
został zabezpieczony.
Choć mogłoby się to wydawać mało prawdopodobne, była to jego kolekcja dzieł sztuki.
Od kilku lat dyktator miał gigantyczne muzeum sztuki
zbudowany w Linzu,
miasto, w którym spędził większość swojej młodości.
Planował wystawić tam najsłynniejsze dzieła Europy.
To było tutaj, w trzewiach Führerbau,
że zgromadził swój skarb
podczas gdy czekał na wybudowanie swojego muzeum.
Wróciliśmy, aby odwiedzić ten dość niezwykły skład
z Haraldem Sandnerem.
Tutaj przechowywano dzieła sztuki.
Dla Hitlera dzieła sztuki zawsze były ważniejsze niż ludzkie życie.
Podczas wojny zawsze żałował zniszczenia muzeów i teatrów.
Jednak życie ludzi nie obchodziło go w najmniejszym stopniu.
W tych korytarzach zgromadzono około 700 dzieł sztuki
i stale strzeżone przez SS-manów przez całą wojnę.
Większość z nich to obrazy, które zostały skonfiskowane
lub sprzedawane siłą.
Wiele z nich zostało splądrowanych przez armię niemiecką w krajach okupowanych.
Hitler był największym złodziejem dzieł sztuki na świecie.
Skradzione przez dyktatora dzieła sztuki pozostały tutaj ukryte aż do 1945 roku.
W 1941 roku Hitler był zajęty prowadzeniem wojny.
Nadszedł wreszcie czas, aby zrealizować kolejne marzenie,
ożywiania bolszewizmu, śmiertelnego wroga narodowego socjalizmu.
22 czerwca 1941 r.
Hitler rozpoczął ofensywę przeciwko ZSRR,
jedna z największych inwazji w historii wojskowości.
Cztery miliony żołnierzy, 600 000 pojazdów i tyle samo koni.
Hitler obawiał się walki na dwóch frontach, ale ostatecznie wydał rozkaz.
Musisz zdać sobie sprawę, że był przekonany o swoim własnym geniuszu strategicznym
i był pewien, że może pokonać Związek Radziecki
z tą samą łatwością, z jaką najechał Francję,
co oznacza, że nastąpi to w ciągu zaledwie kilku tygodni.
W tym momencie,
Pomysł Hitlera polegał na deportacji Żydów do podbitego Związku Radzieckiego.
To był pierwotny plan ostatecznego rozwiązania,
ale od trzech lat,
dyktator również używał Einsatzgruppen.
Były to jednostki specjalne, które podążały za armią,
eliminując Żydów i przeciwników politycznych, takich jak sowieccy aparatczycy.
Te szwadrony śmierci zaczęły teraz przeprowadzać masowe egzekucje.
Na początku systematycznie zabijano tylko mężczyzn.
Jednak wówczas kobiety i dzieci były coraz częściej włączane
w tych okrucieństwach.
Około 40 procent Żydów, którzy zginęli w Holokauście
zginęło w strzelaninach.
Na froncie dyktator odnosił zwycięstwo za zwycięstwem.
Zdobył Mińsk, a następnie Leningrad.
W sierpniu 1941 roku odwiedził żołnierzy na froncie wschodnim na Ukrainie.
Całe obszary terytorium znalazły się pod kontrolą nazistów.
Hitler był pewien, że Rosja upadnie przed zimą.
W lecie i wczesną jesienią 1941 roku panował prawdziwy entuzjazm
gdy wojska niemieckie posuwały się z niewiarygodną prędkością przez Rosję.
Teraz dyktator podjął strategiczną decyzję, która będzie go drogo kosztować.
Postanowił przejąć rolnictwo,
zasoby przemysłowe i naftowe południowej Rosji.
Co więcej, stoczył zaciętą walkę z kilkoma swoimi generałami
który chciał iść prosto i zaatakować Moskwę.
Dyskusje te poważnie spowolniły błyskawiczną wojnę,
wojna błyskawiczna rozpoczęta przeciwko Związkowi Radzieckiemu w lipcu 1941 r.
Kiedy w październiku 1941 roku rozpoczął się atak na Moskwę, było już za późno.
Wehrmacht został dogoniony przez zimę.
Temperatury spadły nawet do minus 30 stopni.
Niemieccy żołnierze byli wyczerpani
a radziecka kontrofensywa odepchnęła ich o setki kilometrów.
To rzeczywiście poważna porażka.
Związek Radziecki nie upadł.
Ono stawia opór.
Wydawało się, że ma nieograniczone zasoby
i o wiele więcej ludzi i sprzętu, niż ktokolwiek podejrzewał.
Hitler obarczył odpowiedzialnością za tę katastrofę swoich generałów.
Od początku wojny
był bardzo podejrzliwy wobec swoich wojskowych przełożonych.
Bitwa o Moskwę była punktem zwrotnym
w jego relacjach z nimi.
Hitler nigdy nie ufał swoim generałom.
On nimi gardził
ponieważ doradzali przeciwko kampanii francuskiej,
i teraz obwinił ich o niepowodzenie wielkiej ofensywy
lata 1941 roku.
Hitler zawsze miał tendencję do obwiniania innych za swoje własne niepowodzenia.
Aby ukryć własne błędy,
dyktator zwolnił 30 swoich generałów, w tym Walthera von Brauchitscha,
naczelny dowódca niemieckiej armii lądowej.
Teraz funkcję tę przejął Hitler,
wraz z Naczelnym Dowódcą wszystkich sił zbrojnych.
Od czerwca 1941 r.
dyktator siedział w swojej polskiej kwaterze głównej,
położony sześć kilometrów od Rustenburga.
To właśnie z tego ogromnego kompleksu bunkrów i tuneli
że dowodził wojną w Rosji.
Miejsce to miało kryptonim Wolfsschanze, czyli Wilczy Szaniec.
Führer miał pozostać w tej kwaterze przez ponad dwa lata.
Było to przeciwieństwo tego, co Hitler robił do tej pory.
Nigdy nie zostawał w tym samym miejscu.
Jednak to miejsce stało się jego okopem podczas II wojny światowej.
To przygarbienie pokazało, że traci kontrolę,
nie będąc już w stanie prowadzić swojej mobilnej wojny.
Bycie tak blisko walk oznaczało
że konieczny jest bardziej szczegółowy nadzór.
Obiekt położony głęboko w lesie, zapewniał najwyższy poziom bezpieczeństwa.
Był bardzo dobrze chroniony.
Wszędzie wokół było pole minowe z 50 000 min.
Były naturalne przeszkody w postaci jezior i bagien,
a cały teren był ogrodzony.
Ustawiono wieże strażnicze
i wykopano okopy, aby odstraszyć zbliżających się wrogów.
Około 50 budynków i bunkrów było chronionych
za pomocą stanowisk karabinów maszynowych i reflektorów zakamuflowanych przez otaczającą roślinność.
Wszystko zostało przemyślane w najdrobniejszych szczegółach.
Hitler zawsze był świadomy zagrożenia z wewnątrz.
Łatwo było sobie wyobrazić operację komandosów przeciwko tej kryjówce,
więc trzeba było przejść przez szereg punktów kontrolnych bezpieczeństwa.
Dotarcie do Hitlera było niezwykle trudne.
Około 6000 osób mieszkało w tym miejscu na stałe.
Podczas gdy tysiące żołnierzy ginęło na linii frontu,
Otoczenie Hitlera korzystało tu z różnych udogodnień umożliwiających relaks.
Na przykład kino, ale to nie wszystko.
Była tam sauna, ponieważ niektórzy żołnierze, itp., lubili saunę.
Hitler oczywiście nigdy nie poszedłby do sauny.
Z reguły dyktator rzadko wstawał przed południem.
Następnie zabrał się do pracy i podjął decyzje militarne.
W końcu, około drugiej w nocy,
oddawałby się rytuałowi picia herbaty
ze swoimi ulubionymi sekretarkami, rozmawiając jednocześnie o sobie.
Monologi Hitlera stawały się coraz bardziej nie do zniesienia dla jego otoczenia.
Zawsze było tak samo.
Sekretarki na zmianę go słuchały.
Oczywiście nie mieli wyboru.
To był sposób Hitlera na chwilowe oderwanie się od wojny.
Na tym etapie Hitler zrozumiał, że inwazja na ZSRR
będzie trudniejsze niż myślał na początku.
Zrezygnował ze swojego planu deportacji Żydów do okupowanego Związku Radzieckiego,
i to właśnie w Polsce jesienią 1941 roku wymyślił swój ostateczny plan
dla ostatecznego rozwiązania.
Los milionów Żydów został przesądzony raz na zawsze 20 stycznia 1942 r.
na konferencji w Wannsee.
Na zakończenie tego spotkania, zorganizowanego przez Reinharda Heydricha,
Prawa ręka Himmlera i szef Einsatzgruppen,
sporządzono raport dotyczący liczby Żydów przeznaczonych do eksterminacji, 11 milionów.
Po konferencji w Wannsee
Żydzi w Europie byli metodycznie łapani,
a następnie kierowane do fabryk zabójstw.
To były ośrodki zagłady
zaprojektowane w celu wyeliminowania Żydów w ciągu kilku godzin od ich przybycia.
Hitler wierzył w zalety ludobójstwa Żydów.
Był pewien, że jeśli przeprowadzi masową eksterminację Żydów,
mógłby odzyskać geopolityczną przewagę,
ponieważ Żydzi pomagali wszystkim wrogom Niemiec.
Wiosną 1942 roku rozpoczęły się selekcje do Auschwitz
z usprawnieniem procesu eksterminacji.
Najsłabszych po przybyciu wysyłano bezpośrednio do komór gazowych.
Sam Hitler nigdy nie postawił stopy w obozie koncentracyjnym.
Hitler nigdy nie był bezpośrednim świadkiem skutków tego, co zapoczątkował.
Ani razu nie odwiedził obozu koncentracyjnego,
w przeciwieństwie do Himmlera.
Latem 1942 roku
Hitler przeniósł swoją kwaterę główną do Winnicy na Ukrainie.
To właśnie z tego obozu chat z bali
że wydał rozkaz swoim wojskom, aby zdobyły Stalingrad.
Walka była zacięta
a od listopada sytuacja gwałtownie się pogorszyła.
W ciągu kilku miesięcy,
szósta armia niemiecka była otoczona przez 90 dywizji radzieckich.
Byli otoczeni aż do samego końca.
Głodowali, nie mieli jedzenia, amunicji, niczego.
Od tego momentu, wielkie słabości
w strategicznym planowaniu Hitlera stało się oczywiste.
Niepowodzenie inwazji na Związek Radziecki ujawniło jego wady.
Pokazując, że był tylko przeciętnym przywódcą wojennym,
nie był geniuszem wojskowości, za którego się uważał.
Mamy tu osobę, która czai się w bunkrze swojej kwatery głównej,
coraz bardziej odcięci od realiów wojny na ziemi,
ale mimo to deleguje coraz mniej.
2 lutego 1943 r.
330 000 żołnierzy niemieckich w końcu się poddało.
Była to pierwsza kapitulacja armii niemieckiej.
Klęska pod Stalingradem była punktem zwrotnym
i początek końca dla przywódcy Wielkiej Wojny.
Niedługo po porażce Hitler opuścił swoją kwaterę główną
i udał się do opactwa Saint-Florian w Austrii.
Tutaj wziął udział w ceremonii religijnej z najbliższymi współpracownikami.
Harald Sandner odkrył to wcześniej niewidziane zdjęcie
zdjęcie dyktatora z tego wydarzenia.
Chciał nam pokazać dokładne miejsce, teraz pełne symboliki.
Adolf Hitler siedzący tutaj 4 kwietnia 1943 r.
Przygotowali dwa rzędy krzeseł dla niego i jego świty.
Mowa ciała Führera mówi wiele o stanie jego umysłu.
Bitwa o Stalingrad najwyraźniej wywarła na nim głęboki wpływ.
Na tym zdjęciu pokazuje swoje wewnętrzne uczucia
czego nigdy nie zrobił jako Führer.
Jest zamyślony i wycofany.
Jestem pewien, że w tym momencie wiedział już, że wojna jest przegrana.
Po zakończeniu ceremonii Hitler udał się do Linzu,
miasto, w którym spędził większość swojej młodości.
On o tym nie wiedział,
ale to był ostatni raz, kiedy tam pojechał.
Niemcy były teraz pod silnym atakiem Aliantów.
Hitler wrócił do swojej polskiej kwatery głównej
a złe wieści napływały zewsząd.
Niemcy były bombardowane, całe miasta były niszczone
a liczba ofiar wśród ludności cywilnej była znaczna.
To mu nie przeszkadzało.
To były tylko budynki i ludzie.
Nie miały żadnego znaczenia.
Co jednak go martwiło,
było lądowanie aliantów w Normandii 6 czerwca 1944 r.
Sto trzydzieści tysięcy ludzi przeszło przez kanał z Anglii.
W ciągu 24 godzin,
przełamali linie niemieckie i oskrzydlili broniące się siły.
To jest sukces. Hitler znów jest wściekły.
Zawsze jest wściekły na swoich generałów, nie są wystarczająco silni,
i nie są wystarczająco wytrzymałe.
Kontynuuje jednak:
wierzyć w ten fantastyczny świat, w którym wszystko się odwróci.
W tym czasie Hitler rozwijał zaawansowaną technologicznie broń.
Niemieccy naukowcy od lat pracowali nad pociskami dalekiego zasięgu,
co podniosłoby morale Niemców
a może nawet złamać opór wroga.
Pierwsza taka rakieta została wystrzelona w kierunku Londynu 8 września,
a dyktator miał zamiar pójść jeszcze dalej.
Pracowali nad bombą atomową.
Istnieje ogromna liczba bardzo zaawansowanych technologii wojskowych.
Ludzie wierzyli w te wunderwaffen, tę cudowną broń.
Rzesza Niemiecka była stopniowo otaczana
przez wojska radzieckie i alianckie.
Hitler rozpoczął ostatnią ofensywę na Zachodzie.
Bitwa o wybrzuszenie.
Był to kontratak na granicę francusko-belgijską,
miało na celu pokazanie, że Niemcy nadal stoją i są zdeterminowane.
To był całkowicie desperacki ruch
i nie miał wsparcia ze strony niemieckich generałów
ponieważ armia nie miała już żadnych zasobów, ani ludzkich, ani logistycznych,
za pomocą którego można walczyć z Aliantami, szczególnie w powietrzu,
który był całkowicie kontrolowany przez Aliantów.
Szanse na zmianę sytuacji na Zachodzie były nikłe lub żadne.
Gdy dyktator przechodził od jednego niepowodzenia do drugiego,
jego stan zdrowia poważnie się pogorszył.
Miał problemy z sercem
i wykazywały pierwsze objawy choroby Parkinsona.
Theodore Morrell,
który był jego osobistym lekarzem od 1935 roku, nigdy nie był daleko.
Przyjmował do 28 leków dziennie lub równowartość tej dawki w zastrzykach.
Dostałby zastrzyki, które by go podniosły i inne, które by go uspokoiły.
Bał się, że umrze, zanim osiągnie swój cel.
Na początku 1945 roku
opuścił swoją siedzibę w Polsce, aby powrócić do stolicy, Berlina.
Nadal wierzył, że może wygrać wojnę.
Miał nadzieję, że koalicja między Aliantami
a Rosjanie by się załamali.
Był marzec 1945 roku,
bombardowanie stolicy Niemiec nasiliło się.
Dyktator zakopał się osiem metrów pod ziemią w swoim bunkrze Führera,
kompleks 20 podziemnych pomieszczeń zbudowanych tak, aby wytrzymać naloty.
Ściany zewnętrzne miały grubość prawie czterech metrów
a sufit był betonowy wzmocniony metalowymi belkami.
Był praktycznie niezniszczalny.
To jest model bunkra Führera
i ogród Kancelarii Rzeszy w Berlinie.
Hitler i Ewa Braun mieszkali w sześciu pokojach, każdy z własną sypialnią.
Jeden dla Ewy i jeden dla Hitlera.
Ważnym pomieszczeniem było centrum dowodzenia, gdzie odbywały się codzienne odprawy.
Stąd Hitler kierował zakończeniem wojny.
Naprzeciwko pokoi zarezerwowanych dla dyktatora,
sześć pozostałych pokoi zajmowali jego najbliżsi współpracownicy,
jego osobisty lekarz, Theodore Morel,
i Goebbels, jego minister propagandy, ale także personel konserwacyjny.
Mieszkało z nim około dziesięciu innych osób.
Legenda głosi, że z bunkra prowadziło wiele tuneli.
Nic z tego nie było prawdą, według historyków.
Wszystkie plotki o tajnych tunelach łączących go z metrem
lub lotnisko Tempelhof to tylko plotki.
Bunkier nie miał innych wyjść niż główne
i wyjście ewakuacyjne do ogrodu.
Dyktator rzadko opuszczał bunkier.
Armia Czerwona torowała sobie drogę prosto do Berlina.
Nigdzie nie było bezpiecznie.
11 kwietnia 1945 roku
Amerykanie wyzwolili obóz koncentracyjny Buchenwald,
odkrywając jego niewypowiedziany horror.
Postanowili przeprowadzić mieszkańców wioski przez obóz
żeby zobaczyć, jakie okrucieństwa popełniał reżim nazistowski tuż obok.
Byli tym głęboko zszokowani i oczywiście zmartwieni,
ale w rzeczywistości wiedzieli, że jest tam obóz.
Wiedzieli o eksterminacji, ponieważ wiosną 1942 r.
jeśli chciałeś dowiedzieć się czegoś o eksterminacji Żydów,
mógłbyś to zrobić.
W obozie zmarło prawie 56 000 osób.
Rosjanie tysiącami nacierali na Berlin.
Hitler wpadł we wściekłość, gdy usłyszał tę nowinę.
Na odprawie po południu 22 kwietnia
Hitler dowiedział się, że żadne wojsko nie przyjdzie mu z pomocą.
Po raz pierwszy musiał przyznać, że wojna się skończyła.
Oznajmił, że gdyby tak się stało, to by się zastrzelił.
Nawet dzisiaj wiele filmów dokumentalnych twierdzi,
że jest to ostatnie zdjęcie Adolfa Hitlera, jakie kiedykolwiek zrobiono.
To nie jest prawda.
Oczywiście, że to nieprawda.
Ostatnie zdjęcie Hitlera zostało zrobione 20 kwietnia,
jego urodziny, w ruinach Kancelarii Rzeszy.
Historycy są jednomyślni.
To zdecydowanie ostatnie zdjęcie dyktatora.
Widać go w towarzystwie swojego głównego asystenta
i adiutanta Juliusa Schauba, który otrzymał rozkaz następnego dnia
udać się do Berghofu i zniszczyć wszystkie osobiste dokumenty Hitlera.
Kwiecień 1945 r., Berlin został całkowicie otoczony.
Hitler dowiedział się, że jego najwierniejszy współpracownik, Heinrich Himmler,
negocjował z wrogiem.
To wywołało u niego napad wściekłości i podjęło za niego decyzję.
W mroku bunkra,
poślubił swoją długoletnią towarzyszkę, Ewę Braun, w najściślejszej tajemnicy.
Uroczystość odbyła się w nocy z 28 na 29 kwietnia,
w bunkrze.
Musisz wyobrazić sobie tę scenę.
Było ciemno.
Światła migotały i często gasły
z powodu nalotów.
Wszyscy byli spięci.
Było wilgotno i pleśniowo.
To śmierdziało.
Wcale nie było to efektowne.
Krótko po ceremonii,
Hitler sporządził swój testament polityczny.
To jest kopia.
Wola polityczna i testament Hitlera z 29 kwietnia,
jest jednym z najbardziej przerażających dokumentów w historii ludzkości.
Te kilka stron podsumowuje całą nazistowską ideologię i szaleństwo,
co spowodowało śmierć 50–60 milionów ludzi.
Nie wspomniano o liczbie ofiar.
Dyktator po raz kolejny ostro skrytykował oficerów armii niemieckiej
za to, że go zawiodłaś.
Jednak także naród niemiecki, który w jego oczach,
nie wykazał się wystarczającą walką.
Wszyscy byli odpowiedzialni za tę porażkę.
Przede wszystkim Żydzi.
Wyjaśnia, że było to jedno z jego największych osiągnięć
eksterminować tak dużą liczbę Żydów,
i prosi swoich następców, aby kontynuowali tę politykę masowych mordów.
Nie można twierdzić, że Hitler nie chciał Holokaustu
i nic o tym nie wiedział.
Wiedział wszystko i otwarcie to przyznał.
Łącznie w nazistowskich obozach koncentracyjnych i obozach zagłady zamordowano 6 milionów Żydów.
30 kwietnia 1945 roku
Hitler popełnił samobójstwo w swoim biurze w bunkrze Führera.
Ewa Hitler zmarła u jego boku.
Jednak trasa podróży dyktatora na tym się nie kończy.
Zaledwie 30 minut po jego śmierci,
jego ciało wyniesiono na zewnątrz i spalono w ogrodzie Kancelarii Rzeszy
przez jego kamerdynera, Heinza Linge, zgodnie z ostatnią wolą jego pana.
Hitler nie chciał, aby jego ciało spotkał ten sam los
jak Mussoliniego,
który został okaleczony i powieszony do góry nogami na stacji benzynowej w Mediolanie.
Jego ciało oblano benzyną i podpalono.
Jednakże, ponieważ wszyscy zaangażowani w to, uciekli stamtąd w pośpiechu,
nie upewnili się, że został sprowadzony do popiołu
a jego szczątki zostały znalezione przez żołnierzy radzieckich.
Nikt nie był w stanie zidentyfikować spalonego ciała
jako dyktatora.
Aby mieć pewność, Stalin nakazał przeprowadzenie dokładnej analizy
pozostałości tutaj, w północnej dzielnicy Berlina.
Po sekcji zwłok,
udało im się zidentyfikować ciało jako należące do Hitlera,
dzięki dokładnemu badaniu jego zębów.
To była ważna informacja
które Stalin i jego służby specjalne ukrywały przed światem przez lata.
Historycy mają kilka hipotez na temat przyczyn.
Myślę, że to dlatego, że chciał zasiać wątpliwości i zamieszanie
wśród zachodnich aliantów i chciał uzasadnienia
za twardą polityką wobec powojennych Niemiec,
zbudowane na strachu, że Hitler powróci
tak jak zrobił to Napoleon i zaczął wszystko od nowa.
Stalin nic o tym nie powiedział na konferencji poczdamskiej,
która miała miejsce od 31 lipca do 2 sierpnia 1945 r.
W rzeczywistości bezczelnie skłamał.
Trzeba pamiętać, że zimna wojna już się wtedy rozpoczęła.
Jego następcy, Chruszczow i Breżniew, pozostawali w pułapce kłamstwa aż do 1968 r.,
kiedy Breżniew w końcu opublikował raport z sekcji zwłok.
Podczas gdy alianci szukali Hitlera w całej Europie,
jego szczątki zabrano na prawdziwą odyseję.
Pogrzebany i wykopany ponownie dziewięć razy
zanim wylądowaliśmy tutaj w rosyjskich koszarach w północnych Niemczech.
Biederitz pod Magdeburgiem, 4 kwietnia 1970 r.,
jego szczątki zostały spalone, a następnie zrzucone z tego mostu.
Harald Sandner zrobił te zdjęcia tego mało znanego miejsca.
Wszystko, co pozostało po Hitlerze dzisiaj, to jego zęby w Moskwie.
Dwadzieścia pięć lat po zakończeniu II wojny światowej,
tutaj ostatecznie zakończyła się trasa Adolfa Hitlera.
12 lat u władzy Hitlera to jeden z najbardziej destrukcyjnych okresów
i okresy negatywne w całej historii,
jeśli nie najbardziej destrukcyjne.
Dziesiątki milionów zabitych,
i cała ludzkość wstrząśnięta tym, do czego była zdolna.
Eksterminacja całej części siebie.
Hitler był uosobieniem zła.
Nikt nie jest odpowiedzialny za więcej zgonów niż on.
Adolf Hitler,
jeden z największych zbrodniarzy w historii ludzkości.