இது மிகவும் புகழ்பெற்ற அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகும் இரண்டாம் உலகப் போரின்.
ஆகஸ்ட் 1944 இல், நான்கு வருட ஆக்கிரமிப்புக்குப் பிறகு,
பாரிஸ் மக்கள் கிளர்ச்சி செய்கிறார்கள் ஜெர்மானியர்களுக்கு எதிராக,
வருகைக்காக காத்திருக்காமல் நேச நாட்டுப் படைகள்.
பாராட்டப்பட்ட கிளர்ச்சி ஜெனரல் டி கோல் மூலம்
அவரது புகழ்பெற்ற உரையின் போது டவுன் ஹால்.
பாரிஸ், விடுதலை!
தன்னை விடுவித்து,
ஆதரவுடன் மக்களால் விடுவிக்கப்பட்டார்
மற்றும் பிரான்சின் அவுட்லைன் முழுதும் !
நம் நினைவுகளில் பொறிக்கப்பட்ட காவியம்,
இதில் பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு சிறந்த பங்கு உண்டு.
ஆனால் அது அவ்வளவு எளிமையானதா?
பாரிஸ் மக்கள் அவர் உண்மையில் கலகம் செய்தாரா?
இந்த விடுதலையும் கூட நாம் விரும்பும் முன்மாதிரி?
புதிய படங்களுடன்,
தனிநபர்களின்,
கடைசி நேரடி சாட்சிகளுடன்.
நாங்கள் உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறோம் மிகவும் சிக்கலான கதை.
அவர்கள் மனிதர்களா என்பது எங்களுக்குத் தெரியாது உண்மையில் யாரிடம் இருந்தது,
எதிர்த்தார், ஷாட் செய்தார்,
அல்லது இப்போது தொடங்கியவர் கையைச் சுற்றி ஒரு சுற்றுப்பட்டை.
யாரை சுடுவது என்று தெரியவில்லை.
ஜெர்மானியர்கள், கம்யூனிஸ்டுகள்...
நிறைய பேர் இருந்தார்கள் யார் பழிவாங்க வேண்டும்!
நான் செய்த தவறு இருந்தது ஒரு ஜெர்மானியருடன் தேதியிட்டார்,
ஆனால் நான் வருந்தவில்லை!
நாம் அவற்றை வெட்டியிருந்தால் துண்டுகள், ஜேர்மனியர்கள் அதை செய்திருப்பார்கள்.
எங்களுக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும்,
நாங்கள் வைக்கப் போகிறோம் ஒரு சுவரின் முன் மற்றும் தூக்கிலிடப்பட்டது.
70 ஆண்டுகள் கழித்து,
நிகழ்வுகளில் ஒன்றைத் திரும்பிப் பாருங்கள் நமது வரலாற்றின் திறவுகோல்கள்.
ஒரே உண்மையான கிளர்ச்சி 44 ஆம் ஆண்டின் பிரபலமானது.
தொலைவில் இருந்த ஒரு கிளர்ச்சி முன்கூட்டியே வெற்றி பெற வேண்டும்
இன்றும் தொடர்கிறது எங்களை கேள்வி கேட்க.
ஏப்ரல் 26, 1944.
எங்களுக்கு நான்கு மாதங்கள் பாரிஸ் விடுதலைக்கு முன்,
இறங்குவதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்.
டவுன் ஹாலில், மார்ஷல் பெடைன் கூட்டத்தால் ஆரவாரம் செய்யப்படுகிறது.
ஆக்கிரமித்துள்ள ஜேர்மனியர்கள் எப்போதும் பிரான்ஸ்,
விச்சியை விட்டு வெளியேற அவருக்கு அதிகாரம் அளித்தது பல நாட்களுக்கு.
கேள்வி: யாருக்காக அவர்கள் உற்சாகப்படுத்துகிறார்கள்?
இந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் யார் மார்சைலைஸ் பாடுகிறார்கள்,
ஜேர்மனியர்களால் தடை செய்யப்பட்டது நான்கு வருடங்களாக...
விச்சியில் உள்ள மனிதன், ஆக்கிரமிப்பாளருடன் ஒத்துழைத்ததா?
அல்லது சிப்பாய் யார், ஒரு கால் நூற்றாண்டிற்கு முன்பு வெர்டூனில்,
அவர்களை வெற்றிக்கு அழைத்துச் சென்றது.
பெட்டனின் வருகைக்கு முந்தைய நாட்கள்,
தயார் செய்யும் கூட்டாளிகள் இறங்குதல்,
உள்கட்டமைப்பு மீது குண்டு வீசியது ஜெர்மன்,
முகாம்கள், ரயில் பாதைகள்,
தொழிற்சாலைகள்.
பாரிஸ் பிராந்தியத்தில் 1,000 மக்கள், குண்டுகளுக்கு அடியில் இறந்தார்.
ஒரு புதிய சோதனை மிகவும் கலக்கமடைந்த பிரெஞ்சு மக்கள்,
முன்னெப்போதையும் விட குழப்பம்
மற்றும் இது பழைய மார்ஷலுக்கு பயனளிக்கிறது.
ஜாக்குலின் லாஜோய், அப்போது 18 வயது.
அமெரிக்கர்கள் வீட்டின் மீது குண்டு வீசினர் Seine-et-Marne இல் உள்ள அவரது தாத்தா பாட்டி.
எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டார்கள் வரிசையாக கிராமம்,
பறக்கும் கோட்டை,
முழு கிராமத்தையும் அழித்தவர்!
ஒரு வீடு கூட நிற்கவில்லை.
உங்களுக்கு தெரியும், நாங்கள் சிக்கிக்கொண்டோம்.
எங்களுக்குத் தெரியாது.
என்ன நடந்து காெண்டிருக்கிறது ? ஏன் இப்படி செய்கிறார்கள்?
அதுதான் என்று பிறகுதான் அறிந்தோம் ஜெர்மன் இராணுவத்தை அழிக்க.
சிக்கிய பிரெஞ்சு மக்கள்
அவர்களின் முரண்பாடுகளில் சிக்கினர்
மற்றும் உயிர்வாழ முயற்சிக்கிறது இந்த புதிய சோதனைக்கு.
Saint-Ouen இல், Péchoux குடும்பம்,
நேச நாடுகளின் குண்டுவெடிப்புகளை திரைப்படமாக்குகிறது.
இங்கே சிறிய ஜீன்-கிளாட் இடிபாடுகளின் நடுவில்.
கவலைப்படுதல்.
அங்கே ஒரு தங்குமிடம் இருந்தது எங்கள் வீட்டிற்கு அருகில்,
அது ஒரு கட்டிடத்தின் அடித்தளத்தில் இருந்தது.
நாங்கள் அங்கே இருந்தோம், மூடியிருந்தோம், பெட்டகங்களில் பூட்டி,
ஒரு வால்ட் பாதாள அறை.
நாங்கள் 30 அல்லது 40 பேர் நிரம்பியிருந்தோம்.
ஒரு மெழுகுவர்த்தியுடன், அது உருவாக்கும் தூய மற்றும் எளிய பயம்.
இது ஒரு அச்சுறுத்தலாக இருந்தது.
அது உணர்வைக் கொடுக்கவில்லை,
அது வரப்போகும் விடுதலைக்கு உதவியது.
இது ஆச்சரியமாக இருக்கலாம், ஆனால் 44 வசந்த காலத்தில்,
சில நேரங்களில் ஆபத்து வரும் ஜேர்மனியர்களை விட அதிக கூட்டாளிகள்.
இந்த அமெச்சூர் படங்கள் படி படையினரால் திருப்பப்பட்டது,
குடியிருப்பாளர்கள் இருப்பார்கள் கிட்டத்தட்ட பாதிப்பில்லாதது.
பாரிஸில் சுமார் 25,000 பேர் உள்ளனர்.
பெரும்பாலும் பழைய அல்லது மிகவும் இளம்.
ஒரு சில SS அலகுகளைத் தவிர,
பெரும்பாலான வேலை நிர்வாகத்தில்.
இந்த சிறிய படம் படமாக்கப்பட்டது ஒரு ஜெர்மானியரால்,
வொல்ப்காங் லெம்கே.
அன்று அவர் பயணம் செய்தார் நண்பர்களுடன் தலைநகர்.
இந்த தெருக்கள் என்று நாம் எப்படி கற்பனை செய்ய முடியும் விரைவில் அமைதி நிலவட்டும்
கடுமையான போர்களின் காட்சி?
அவர்களின் பயணம் விமானம் மூலம் தொடர்கிறது தலைநகரின் கண்ணோட்டத்திற்கு.
நகரம் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது போல.
பாரிஸில், மாகாணங்களைப் போலல்லாமல்,
ஜெர்மானியர்கள் நடந்து கொள்வதில்லை குடியிருப்பவர்களில் இல்லை,
ஆனால் அவர்கள் வீட்டில் இருந்ததைப் போல.
அவர்கள் நூற்றுக்கணக்கானவர்களைக் கோரினர் அழகான சுற்றுப்புறங்களில் உள்ள கட்டிடங்கள்.
மேலும் எல்லா இடங்களிலும் அவர்கள் பாதுகாப்பாக உணர்கிறார்கள்.
ப்ளேஸ் டி எல்'ஓபராவில் உள்ளதைப் போல, கொம்மண்டந்தூர் அமைந்துள்ள இடம்.
பாதுகாப்பு இல்லை, முள்வேலி இல்லை,
சத்தம் இல்லை.
ஒரு எளிய தடை Meurice ஹோட்டலுக்கு முன்னால்,
அங்கு பாரிஸின் தளபதி நிறுவப்பட்டது.
விரும்பும் போது ஜெர்மானியர்களை ஒழிக்க,
பல பாரிசியர்கள் தெரிகிறது தங்களை ஆக்கிரமிப்புக்கு இடமளித்துள்ளனர்.
ஒரு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள் அப்போது பதினான்கு வயது.
வருங்கால நடிகர் கிளாட் ரிச்.
அதே சமயம் அண்ணன் சண்டை போடுகிறார் ஜெர்மனிக்கு எதிராக இத்தாலியில்.
நான் பார்த்த ஜெர்மானியர்கள், அவர்கள் காவலாளிகள்.
எனக்கு வெறுப்பு இல்லை.
இது குறிப்பாக பிறகு நாம் கற்றுக்கொண்ட போர்,
குவித்திணி முகாம்கள் மற்றும் அனைத்து.
முன்,
எனக்கு என்ன தோன்றியது,
அது ஜெர்மானியர்கள் ஒரு வாசனை இருந்தது.
மேலும் அவர்களிடம் இருந்த வாசனை, அது ஓரியண்டல் புகையிலை.
நாங்கள் முன்னால் சென்றபோது ஒரு ஜெர்மன் கார்,
ஓரியண்டல் வாசனையை நாம் உணர முடியும்.
அது பயணம், அவர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அல்ல.
அவற்றில் ஒன்று இதோ,
கார்போரல் ஹான்ஸ் ஆல்பிரெக்ட்.
முதலில் ஸ்டட்கார்ட்டைச் சேர்ந்தவர்,
அந்த நேரத்தில் அவருக்கு ஒரு விவகாரம் இருந்தது ஒரு இளம் பிரெஞ்சு பெண்ணுடன்.
பெர்னாண்ட் டி லாமரே,
பாரிசில் என் அன்பே.
அவள் எங்கள் அரண்மனையில் வேலை செய்தாள்.
ஜெர்மன் மொழியில், நாங்கள் அவளை பெர்னாண்டே என்று அழைத்தோம்.
ஆனால் நான், பெர்னாண்டே என்று எனக்குத் தெரியும்.
ஆர்க் டி ட்ரையம்ப் அருகில், ஒரு சிறிய திரையரங்கம் இருந்தது.
நான் அவளுடன் அடிக்கடி அங்கு சென்றேன்.
நாங்கள் ஒரு நல்ல இடத்தில் தங்கியிருந்தோம் காதலர்களுக்கான இடம்.
ஒரு சதுரத்தில் ஒரு வகையான ரோட்டுண்டா.
என்று நினைத்தவர்களில் அவளும் ஒருத்தி நாங்கள் ஜெர்மானியர்கள் என்று
சிறந்தவர்களாக இருந்தனர்.
பொதுவான மறுப்பு இருந்தபோதிலும்,
பாரிசியர்கள் காட்டுகிறார்கள் எதிரியுடன்.
வட்டி மூலம்.
அல்லது காதலுக்காக.
சந்திக்கும் இந்த லிடோ உஷரெட் போல பவுல்வர்டில் ஒரு அதிகாரி.
நான் ஓட்டலைக் கடந்து சென்றேன் Nasturtiums மற்றும் அவர் அங்கு அமர்ந்திருந்தார்.
திடீரென்று, என் பின்னால் அவனைப் பார்த்தேன்
மற்றும் அவர் என்னிடம் கூறினார்: "நீங்கள் நடக்கிறீர்களா, மிஸ்?"
நான் ஆம் என்றேன்.
போர் பற்றி என்னிடம் கூறினார்.
பின்னர், நான் அவரிடம் கேள்விகள் கேட்டேன்,
ஜேர்மனியர்கள் மீது
அது எனக்கு ஆர்வமாக இருந்தது.
பின்னர் நாங்கள் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் பார்த்தோம்,
பின்னர் நான் அதை விரும்பினேன்.
அவர் கவிதைகள் எழுதினார்,
மரங்கள் மீது, இயற்கை மீது.
அவர்கள் அழகான சிறுவர்கள்.
அவர் அழகானவர், உயரமானவர், நீல நிற கண்கள் கொண்ட பொன்னிறம்.
பாரிஸ் என் இதயத்தில் இருந்தது.
சினிமாவில் இருந்து காபரே வரை லிடோவைக் கடந்து,
இந்த நிறுவனங்கள் அனைத்தும் செயல்பட்டன சமாதான காலத்தில் போல.
எங்களைப் பொறுத்தவரை, தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய கேள்வி இருந்தது நீங்கள் அங்கு என்ன சாப்பிடலாம் அல்லது குடிக்கலாம்.
மது, பெண்கள், பார்ட்டி.
மறைந்திருந்தாலும்,
இரக்கமின்றி ஒடுக்கப்பட்ட குடிமக்கள்,
கிளர்ச்சியை தயார் செய்யுங்கள்.
ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எதிராக மற்றும் அவர்களின் சித்தாந்தத்திற்கு எதிரானது.
உலகம் இதுவரை கண்டிராத மோசமானது.
நாங்கள் அவர்களை FFI என்று அழைக்கிறோம்,
உள்துறை பிரெஞ்சு படைகள்.
அவை அனைவருக்கும் சொந்தமானவை அரசியல் போக்குகள்,
வலது மற்றும் இடது.
பாரிஸில் எத்தனை உள்ளன?
நாம் உண்மையில் அறிய மாட்டோம்.
டஜன் கணக்கானவர்கள்.
ஆனால் அவர்களிடம் ஆயுதங்கள் மிகக் குறைவு.
அவர்களில், ஒரு ஆர்வலர் 25 வயது கம்யூனிஸ்ட்,
Cécile Rol-tanguy.
அவள் குழந்தையுடன் அவளை இங்கே பார்க்கிறோம் மற்றும் தள்ளுவண்டி,
அதில் அவள் ஒளிந்து கொள்கிறாள் ஒரு இயந்திர துப்பாக்கி.
அவரது கணவர் ஹென்றி ரோல்-டங்குய் உடன்,
அனைத்து FFI இன் தலைவர் பாரிஸ் பகுதியில் இருந்து,
அவள் ஈடுபட்டாள் குடியிருப்பவரை வெளியேற்ற வேண்டும்.
அது பாசிசம்.
இருப்பது எங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும் நல்ல மனிதர்கள், சந்தேகமில்லை.
ஆனால் உண்மையில் என்னைத் தாக்கியது என்ன, அவர்கள் சுடப்பட்டவர்கள்.
என் தந்தை நாடு கடத்தப்பட்டார், அவர் எங்கே என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை.
எல்லாம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நாங்கள் ஒரு பெரிய மக்கள்.
புரட்சி செய்தோம்.
எங்களுக்கு இன்னும் தெரியும்,
நாம் பங்கேற்கலாம் என்று,
கிளர்ச்சிகள் மற்றும் அனைத்திற்கும்.
தேசிய உணர்வை நாம் எழுப்ப வேண்டும்.
இந்த ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான கிளர்ச்சி,
ஒரு மக்களுக்கு தகுதியற்றது.
கிளர்ச்சிக்குத் தயாராக,
எதிர்ப்புப் போராளிகள் தேடுகிறார்கள் மக்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க,
குறியீட்டு செயல்களை பெருக்குவதன் மூலம்.
இங்கே 1942 இல் எட்டோய்ல்,
அவர்கள் தொந்தரவு செய்யும் போது ஒரு ஜெர்மன் விழா.
ஆனால் எதிர்ப்புகள் குறைவு தொடர்ந்து பாரிசியர்கள்.
அவர்களை தீவிரவாதிகள் என்றோம்.
ஏனெனில் அவன் கொன்றான். அவர் ஒரு பயங்கரவாதி.
அவர் ஜெர்மானியராக இருந்தாலும், அவர் வந்து கொண்டிருந்தார்,
ஒரு கத்தி கொண்டு சத்தம் போடாதே,
பின்னர் ஒரு மாற்றத்திற்கு...
பின்னால் ஒரு கத்தி, பையன் விழுந்தான்...
நாங்கள், “என்ன இது? இதற்கு என்ன அர்த்தம் ?"
பின்னர்,
எனவே எங்களிடம் வானொலி இருந்தது எல்லாவற்றையும் மீறி நாங்கள் கேட்டோம்,
அவர்கள் எங்களிடம் சொன்னார்கள்: "இல்லை, அவர்கள் தீவிரவாதிகள் அல்ல
அவர்கள் எதிர்ப்புப் போராளிகள்.”
நாங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட செயலற்ற பக்கத்தை எடுத்தோம்.
நாம் என்ன செய்ய முடியும்?
எந்தப் பக்கம் என்று எங்களுக்குத் தெரியவில்லை விடுதலை வரும்.
அவள் ஒரு நாள் வருவாள், அது உறுதியாக இருந்தது, ஆனால் எப்போது?
எங்கே, யாரால்? எங்களுக்குத் தெரியாது.
ஜூன் 6, 1944.
எல்லாவற்றையும் மாற்றும் நிகழ்வு.
150,000 கூட்டணி வீரர்கள் நார்மண்டியில் நிலம்,
நாசிசத்திலிருந்து ஐரோப்பாவை விடுவிக்க வேண்டும்.
இங்கே லண்டன்
உச்ச கட்டளை தலைமையகம் நேச நாட்டு பயணப் படைகள்
பின்வரும் செய்திக்குறிப்பை இப்போது வெளியிட்டுள்ளது.
கட்டளையின் கீழ் ஜெனரல் ஐசனோவர்
நட்பு கடற்படை படைகள் இன்று காலை தொடங்கியது
நேச நாட்டுப் படைகளின் தரையிறக்கம் பிரான்சின் வடக்கு கடற்கரையில்.
எனக்கு நினைவிருக்கிறது!
எனக்கு புரிகிறது...
அதனால் அங்கே காட்டுத்தீ!
காட்டுத்தீ.
நான் என் படுக்கையில் இருந்தேன்
மற்றும் நான் அலறல் கேட்கிறது வீட்டில்.
அது என் அம்மாவாக இருக்கலாம் செய்தி கேட்டவர்.
நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். இறுதியாக, ஏதோ நடக்கப் போகிறது!
கொடிகளை உருவாக்கி ஆரம்பித்தோம்.
அவ்வளவுதான், நாங்கள் சுதந்திரமாக இருக்கிறோம்! அவர்கள் செல்கிறார்கள் க்ராட்ஸை கதவைத் திறந்து விடுங்கள்!
அவர்கள் Boches அல்லது Schleus.
நாங்கள் அவர்களை அப்படித்தான் நடத்தினோம்.
நாங்கள் சுதந்திரமாக இருக்கப் போகிறோம். ஆனால் எங்களுக்குத் தெரியும் அது உடனே இருக்காது என்று.
அது என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, அங்கு இருந்து,
நாங்கள் அதைப் பற்றி மட்டுமே நினைத்தோம்.
நான் அழுதேன்.
நான் சொன்னதால் அழுதேன்:
"அவ்வளவுதான், அவர்கள் கிளம்பப் போகிறார்கள்.
நாங்கள் அவர்களை காயப்படுத்தப் போகிறோம்."
அடுத்த நாட்களில்,
நாஜி பிரச்சார முயற்சிகள் பிரஞ்சு என்று காட்ட
ஆக்கிரமிப்பாளரின் பக்கத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் நேச நாடுகளுக்கு எதிராக.
ஸ்டேஷனில் எடுக்கப்பட்ட இந்தப் படங்களைப் பாருங்கள் ஜேர்மனியர்களின் வேண்டுகோளின் பேரில் வடக்கில் இருந்து.
குண்டுவெடிப்புகளுக்கு பதிலடி கொடுக்கும் வகையில், பாரிசியர்களின் ஒரு சிறிய குழு,
ஊழியர்கள் தவறாக நடத்துகிறார்கள் நேச நாட்டு வீரர்கள்,
நார்மண்டியில் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்.
இந்த விழாவும் உண்டு ஆச்சரியம்,
Invalides இல்.
இறங்கிய 3 வாரங்களுக்குப் பிறகு,
புதிதாக 1000 பேர் பிரெஞ்சு போராளிகள்,
நாஜி வணக்கத்தின் கீழ் சத்தியம் செய்யுங்கள்,
கம்யூனிஸ்ட் எதிர்ப்பு, யூத எதிர்ப்பு,
அவர்கள் தான், மாதக்கணக்கில், எதிர்ப்பைத் துரத்துகிறது
மற்றும் ஜேர்மனியர்களுடன் யூதர்கள்.
அதே நாளில் இன்னொரு படம், நகர மண்டபத்தில்,
ஆயிரக்கணக்கான பாரிஸ் மக்கள் வருகிறார்கள் போராளிகளின் எச்சங்களை மதிக்கவும்
மற்றும் ஒத்துழைப்பாளர் பிலிப் ஹென்ரியட்.
நாங்கள் இல்லை என்று சொல்லப்படுகிறது தேசபக்தர்கள், ஏனென்றால் நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்
ஒத்துழைப்பு கொள்கை ஜெர்மனியுடன்.
பல மாதங்கள், பிலிப் ஹென்ரியட் பார்வையாளர்களை கொளுத்தியது,
அவரது வானொலி உரைகள் மூலம்.
அவர் இப்போதுதான் தூக்கிலிடப்பட்டுள்ளார் எதிர்ப்பின் மூலம்.
ஜூலையில் எடுக்கப்பட்ட படங்கள் தொந்தரவு செய்கின்றன.
ஆனால் அவர்கள் தவறாக வழிநடத்துகிறார்கள்.
ஏனெனில் தரையிறங்கியதிலிருந்து, எதுவும் தோன்றாமல்,
ஒரு புதிய சக்தி சமநிலை தலைநகரில் குடியேறினார்.
ஜெர்மானியர்கள் இருந்தனர் மிகவும் குறைவான கர்வம்.
அது இனி அதே விஷயம் இல்லை.
ஒரு பரிணாமம் இருந்தது,
நமக்கு நல்லது மற்றும் அவர்களுக்கு குறைவான நன்மை.
என்ற எண்ணம் எங்களுக்கு இருந்தது ஜேர்மனியர்கள் வெளியேறுகிறார்கள் என்று,
எலுமிச்சையின் கீழ் உள்ள சிப்பி போன்றது.
வீடு திரும்பினார்கள்,
தளபதிகளில், படைமுகாமில்,
நாங்கள் அவர்களை குறைவாக பார்த்தோம்.
மறுபுறம், பாரிசியர்கள் படையெடுத்தனர் மகிழ்ச்சியுடன்,
தெருவின் சிறிது.
அவர்கள் தெருவில் இறங்கியவர்கள், சொல்லலாம்.
ஒரு சிறிய, ஆனால் சொல்லும் அடையாளம்.
காட்சிகளின் போது எப்போதும் மரண தண்டனைக்குரியவர்கள்,
பத்திரிகையாளர்கள் ஜேர்மனியர்களை படம்பிடித்தனர் மறைக்கப்பட்ட கேமராவில்.
அவர் சில மீட்டர்களை நெருங்குகிறார் வீரர்கள்,
அவர்களின் கேமராக்களின் சத்தம் இருந்தபோதிலும்.
ஏற்கனவே ஜேர்மனியர்கள் போல இனி பயமாக இல்லை.
எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் தருணம் இது ஒரு அடி அடிக்க முடிவு செய்கிறது.
இது ராபர்ட் சாம்பெய்ரோன்,
ஜீன் மௌலின் முன்னாள் துணை.
தவறான அடையாளத்தின் கீழ்,
அவர் கவுன்சில் உறுப்பினர்களில் ஒருவர் தேசிய எதிர்ப்பு.
நாங்கள் இப்போது உறுதியாக இருக்கிறோம்,
என்று ஜேர்மனியர்கள் வெல்ல முடியாதவை அல்ல
மற்றும் எந்த காரணமும் இல்லை சண்டையிட அல்ல
நாம் போராடினால் வெற்றி பெறலாம்.
தேசிய சபையில் தீர்மானித்தோம் எதிர்ப்பின்,
ஜூலை 14, 1944 ஐக் குறிக்க,
ஒரு பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் மூலம்.
மற்றும் ஒரு முழக்கத்தை வெளியிடப் போகிறோம் பெண்கள் மற்றும் பெண்களுக்கு
பாரிஸ் தெருக்களில் இறங்க,
சிவப்பு ஆடைகளுடன், நீல பெல்ட்கள்,
பார்க்க வெள்ளை ரவிக்கைகள் அணிவகுப்பு நீலம், வெள்ளை, சிவப்பு,
ஜேர்மனியர்களின் மூக்கின் கீழ் நாள் ஒரு பெரிய ஜூலை 14.
இந்த வரலாற்று சிறப்புமிக்க ஜூலை 14 அன்று,
இந்த சில படங்கள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன புத்திசாலித்தனமாக சுட்டு,
இது மூவர்ண சின்னங்களைக் காட்டுகிறது மூக்கு மற்றும் தாடி மூலம் விற்கப்படுகிறது,
பிரெஞ்சு போலீஸ் மற்றும் ஜெர்மானியர்கள்,
இது இனி எதிர்வினையாற்றாது.
அன்று, 100,000 ஆர்ப்பாட்டக்காரர்கள்,
குறிப்பாக இடதுசாரி ஆர்வலர்கள்,
பாரிஸ் பகுதியில் அணிவகுப்பு, இந்த ஒற்றை புகைப்படம் சாட்சியாக,
Vitry-sur-Seine இல் எடுக்கப்பட்டது.
கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அறிக்கை கொடிகளைக் குறிப்பிடுகிறார்,
பதாகைகள்,
ஊர்வலங்களில் துண்டுப் பிரசுரங்கள் விநியோகிக்கப்பட்டன.
நாங்கள் மார்செய்லைஸ் பாடுகிறோம் ஆக்கிரமிப்பாளரையும் மீறி.
ஒரு ஆடை ஒத்திகை போல கிளர்ச்சிக்கு முன்.
பாரிஸில்,
குடியிருப்பாளர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கியுள்ளனர் அவர்களின் விடுதலைக்கு செலுத்த வேண்டிய விலை.
போரின் முடிவில்,
நாங்கள் கோட்டைகளைப் பார்த்தபோது பறந்து வா,
அவை எப்போதும் மிக உயர்ந்தவை மிகவும் ஏராளமான,
சூரியன் இருக்கும் போது, ​​எங்களுக்கு இருந்தது தேனீக் கூட்டத்தின் தோற்றம்
மற்றும் அது...
மக்கள் வெளியே சென்று கொண்டிருந்தனர், அவர்கள் தங்குமிடங்களுக்கு செல்லவில்லை
அவர்கள் வந்தார்கள், அவர்கள் அவர்களைப் பார்க்க விரும்பினர்
மற்றும் மக்கள் கூச்சலிட்டனர்: “குண்டு!
எம்மைக் கொல்லுங்கள்!"
நாங்கள் வெறுப்பைக் கற்றுக்கொண்டோம் மற்றும் போரை ஏற்றுக்கொண்டார்.
அவர்களின் அரண்மனைகளில் வேரூன்றி,
ஜெர்மன் வீரர்கள் பயப்பட ஆரம்பிக்கும்.
இந்தப் புகைப்படங்களைப் பாருங்கள் வெளிப்படையாக பாதிப்பில்லாத,
கிளினன்கோர்ட் பாராக்ஸில் எடுக்கப்பட்டது.
நிர்வாக ஊழியர்களைப் பார்க்கிறோம் இராணுவத்தின்,
பெரும்பாலும் பழைய,
அவசரமாக பெறவும் இராணுவ பயிற்சி.
முகப்பின் பின்னால் புன்னகை,
அவர்கள் இன்னும் அதை நம்புகிறார்களா?
அது ஒரு பயங்கரமான நேரம் இந்த நிச்சயமற்ற தன்மை.
திருப்பத்தை யூகித்தோம் எடுக்கப் போகிறது என்று.
எங்களுக்கு வாய்ப்பு இல்லை என்பது எங்களுக்குத் தெரியும் அமெரிக்க சக்திகளை தோற்கடிக்க
மற்றும் பிரிட்டிஷ்.
பிரான்ஸ் ஹோட்டலில் உள்ள எனது அறையிலிருந்து,
நான் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தேன்,
விமானங்கள் செல்வதைப் பார்த்தேன் ஆங்கிலம் மற்றும் அமெரிக்க,
அவை மிகவும் தாழ்வாக பறந்து கொண்டிருந்தன, நான் எனக்குள் சொன்னேன்:
"அவர்களால் முடிந்தால் என்ன கொடுக்கும் தண்டனையின்றி அப்படி திருடவா?
ஆனால் நமக்கு, வேறு வழியில்லை.
நாம் என்ன செய்ய முடியும்? பாலைவனத்திற்கு?
ஒரு நாள், ஒரு துப்புரவுப் பெண், யார் ஜெர்மன் மொழியில் சில வார்த்தைகளைப் பேசி என்னிடம் கூறினார்:
“என்னுடன் வர விரும்பவில்லையா?
என்னுடன் வா."
நான் அவளைப் பின்தொடர்ந்திருக்கலாம்.
ஒருவேளை அவள் அதை என்னிடமிருந்து மறைத்திருப்பாள் அவரது குடியிருப்பில் ஆனால் ...
நான், என் மனசாட்சி, ஒரு ராணுவ வீரனாக என் கடமை
அது கைவிடப்பட்டதாக இருந்திருக்கும்.
அது என் இதயத்தை உடைத்திருக்கும் மற்றவர்களை கைவிட வேண்டும்
மற்றும் அமைதியாக மறைந்துவிடும்.
அவர்கள் பயந்தார்கள், பயப்படுவதற்கு,
அவர்கள் பயந்தார்கள்.
எனக்கு தெரியாது.
அவர்கள் தீங்கு செய்யட்டும்,
அமெரிக்கர்கள் என்று,
நன்றாக நடந்து கொள்ளாதே.
அமெரிக்கர்கள் என்று அவர்கள் பயந்தார்கள் அவர்கள் நடந்து கொள்கிறார்கள்,
அவர்களைப் போல், நடந்து கொண்ட,
எங்களுக்கு தெரியாது!
நாங்கள் மனதில் ஒரே ஒரு விஷயம் இருந்தது,
இந்த புதைகுழியில் இருந்து பாதுகாப்பாக வெளிவரவும்.
நாங்கள் யோசனைக்கு வந்தோம் பின்வாங்க.
இந்தப் போர் இருந்தது எப்படியும் இழந்தது.
என்ன ஜெர்மன் சிப்பாய் இல்லை இன்னும் உணரவில்லை,
அது மிகவும் வெர்மாச்சின் தலைவர்கள்,
வழக்கமான இராணுவம், அதே சந்தேகங்களுக்கு இரையாகிறது.
அதுவும் மெஜஸ்டிக் ஹோட்டலில், யாருடைய பாதுகாப்பு பலப்படுத்தப்பட்டுள்ளது,
கார்ல்-ஹென்ரிச் வான் ஸ்டல்ப்நாகல்,
நிர்வாகத்தின் தலைவர் பிரான்சில் இராணுவம்,
ஒரு நாஜி எதிர்ப்பு, மேலும் தேடுகிறது,
போரை முடிக்க.
ஜூலை 20, 1944,
மாறக்கூடிய நாள் வரலாற்றின் போக்கு.
கிழக்கு பிரஷ்யாவில், வெடிகுண்டு தாக்குதல்,
ஹிட்லரின் தலைமையகத்தை அழித்தது
மற்றும் சத்தம் ஓடுகிறது ஃபூரர் இறந்துவிட்டார் என்று.
ஜெனரல் வான் ஸ்டல்ப்னகல் சதிகாரர்களில் ஒருவர்.
அன்று மாலையே வரவழைக்கிறார் மெஜஸ்டிக் ஹோட்டலில் அவரது உதவியாளர்கள்,
லெப்டினன்ட் ஷெஃப்ட் உடன்.
பொது ஊழியர்களின் உறுப்பினர்கள் அலுவலகத்தில் இருந்தனர்.
எங்களிடம் கூறப்பட்டது: "ஜென்டில்மேன், ஃபூரர் இறந்துவிட்டார்."
ஷெஃப்ட், உடனே சந்திப்போம் செயின்ட்-ஜெர்மைன்-என்-லேயில்.
SS அதிர்வெண்களை வெட்டுங்கள் மற்றும் புலனாய்வு சேவைகள்.
அவர்கள் உள்வாங்கப்படுவார்கள் இரவு நேரத்தில்.
இதுதான் ஆபரேஷன் என்று பலர் எதிர்பார்த்தனர்.
இரவில், யாரும் இல்லாமல் அதை உணரவில்லை,
பாரிஸின் எஸ்எஸ் கைது செய்யப்பட்டார்
மற்றும் வழக்கமான இராணுவம், வெர்மாச்ட், அதிகாரத்தை எடுத்துக்கொள்.
செய்தி வெளியாகும் வரை ஜெர்மனியில் இருந்து.
தனியாக அல்லது கிட்டத்தட்ட அவரது ஒத்துழைப்பாளர்களிடையே,
ஃபியூரர் அதிசயமாக உயிர் பிழைத்தார்
மற்றும் தாக்குதல் தோல்வி.
ஹிட்லரின் எதிர்வினை இடைவிடாது இருந்தது.
Stülpnagel தூக்கிலிடப்பட்டார் பெர்லின் சிறையில்,
பாரிசில் ஒரு ஜெனரல் நியமிக்கப்படுகிறார் கட்டளைகளை ஒருபோதும் மீறாதவர்.
டீட்ரிச் வான் சோல்டிட்ஸ்.
அவரது பணி, பாரிஸ் பாதுகாப்பு தயார்.
ஜெனரல் 1966 இல் இறந்தார்.
அவரது மகன் டிமோ வான் சோல்டிட்ஸ்,
எங்களை சந்திக்க ஒப்புக்கொண்டார்.
இது என் அப்பாவும் நானும்.
இது உண்மையில் வசதியாக இல்லை இரண்டும் !
அங்கே நீங்கள் அவருடைய வீரர்களுடன் அவரைப் பார்க்கிறீர்கள்.
ரோட்டர்டாம் போருக்குப் பிறகு.
இது 1940 இல் ரோட்டர்டாமில் இருந்தது.
முதல் முறையாக என்ன தோன்றுகிறது பொதுவில் பொது,
நகரம் அழிக்கப்படும் போது ஜெர்மன் விமானப்படை மூலம்.
சோவியத் ஒன்றியத்தில் பின்னர் அதைக் காணலாம்.
அவர் எங்கே அழிக்கிறார் செவஸ்டோபோல் நகரங்கள்,
kyiv, Kharkov மற்றும் பலர்.
அவருக்கு புகழ் இருந்தது,
நகரங்களை கொடூரமாக அழிப்பவராக இருக்க வேண்டும்.
இது உத்திகளில் ஒன்றாக இருந்தது ஜேர்மனியர்கள் ரஷ்யாவில் பயன்படுத்தப்பட்டனர்.
அவை கிட்டத்தட்ட அழிக்கப்பட்டன அவர்களின் பாதையில் எல்லாம்.
ஒவ்வொரு வீடும், ஒவ்வொரு களஞ்சியமும் எரிக்கப்பட்டது
அது கல்லாக இருந்தாலும் மரமாக இருந்தாலும் சரி.
அனைத்தும் அழிக்கப்பட்டன மாஸ்கோவிலிருந்து பின்வாங்கும்போது.
அது எரிந்த பூமியின் கொள்கை.
என் தந்தை ஹிட்லருடன் பேசினார் பாரிஸின் பாதுகாப்பு.
கொடுக்கப்படும் என்பது அவருக்கு நன்றாகவே தெரியும் அதை இடிபாடுகளின் களமாக மாற்றுவதற்கான உத்தரவு.
அங்கு 22,000 வீரர்கள் இருந்தனர்.
அவர் யாரை நம்ப முடியும்.
இது சார்ஜென்ட் ப்ளேச்சின் வழக்கு,
தகவல் தொடர்பு பிரிவுக்கு பொறுப்பு 15வது வட்டாரத்தில்.
நான் ஒரு டெக்னீஷியனாக இருந்தேன் மற்றும் அவர்கள் தங்களுக்குள் சொன்னார்கள்:
"இந்த மனிதன் திறமையானவன், அவனால் முடியும் வெடிப்புகளை கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்."
அதனால் நான் அனுப்பப்பட்டேன் முன்னோடிகளின் நிறுவனம்,
நான் எங்கே கற்றுக்கொண்டேன் வெடிபொருட்களை கையாள,
அவர்களை தூண்ட...
நான் என் அலகுக்குத் திரும்பினேன் மேலும் அவர்கள் வெடிபொருட்களை எங்களிடம் ஒப்படைத்தனர்.
அதே நேரத்தில், நார்மண்டியில்,
மேற்கு ஸ்டாலின்கிராட், என ஜேர்மனியர்கள் அழைப்பார்கள்.
தரையிறங்கியதிலிருந்து,
ஹிட்லரின் படைகள் எதிர்த்தன நேச நாடுகளின் கடும் எதிர்ப்பு,
கிட்டத்தட்ட வெறித்தனமான,
என சிப்பாய் கண்டுபிடித்தார் அமெரிக்கன் வெர்னர் க்ளீமன்.
ஜெர்மானியர்கள் இருந்தனர் வெறித்தனமான மற்றும் கடுமையான
மற்றும் மரணம் அவர்களுக்கு ஒன்றுமில்லை.
முதல் 3 நாட்கள், நாங்கள் சுற்றி வளைத்தோம் 6 ஜெர்மானியர்கள் குழு
மற்றும் எங்கள் நிறுவனத்தின் தளபதி அவர்களை சரணடையச் சொன்னார்
அவர்கள் பதிலளித்தார்கள்: "இல்லை!"
எனவே நாங்கள் எங்கள் ஃபிளமேத்ரோவரைப் பயன்படுத்தினோம் நாங்கள் அவற்றை வறுத்தோம்.
அவர்கள் ஒரு வகையான வெறியர்கள் எங்களுக்கு முன்னால் இருந்தது.
ஆகஸ்ட் 1 ஆம் தேதி,
நேச நாடுகள் வலுவூட்டல் பெற்றன 15,000 பிரெஞ்சு மக்கள்,
இரண்டாவது கவசப் பிரிவின்,
இதையொட்டி நார்மண்டியில் இறங்கினார்.
வட ஆப்பிரிக்காவில் இருந்து இங்கிலாந்து வழியாக கடந்து,
ஜெனரல் லெக்லெர்க் கட்டளையிட்டார்,
இந்த பிரெஞ்சு மக்களுக்கு ஒரு ஆவேசம் உள்ளது.
பாரிஸை காப்பாற்றுங்கள்.
நம்மால் முடியும் என்ற நம்பிக்கை எங்கள் அனைவருக்கும் இருந்தது,
நார்மண்டியைக் கடந்த பிறகு,
தலைநகர் பாரிஸ் வந்தடையும் பிரான்ஸ் மற்றும் பழிவாங்கும்.
நாங்கள் விரைந்து செல்ல வேண்டும், நாங்கள் அனைவரும் அதை அறிந்திருந்தோம்,
ஏனெனில் பாரிஸ் குதிக்கப் போவதில்லையா?
ஜெர்மானியர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் பாரிஸில் இடிக்கப் போகிறார்களா?
ஆகஸ்ட் மாத தொடக்கத்தில்,
இரண்டு மாத சண்டைக்குப் பிறகு
ஜெனரல் பாட்டனின் அமெரிக்கர்கள்
கோடுகளை உடைக்க நிர்வகிக்கவும் Avranches இல் ஜேர்மனியர்கள்.
ஆனால் கூட்டணி பொது ஊழியர்கள் இரண்டாவது DB சார்ந்தது,
பாரிஸை கடந்து செல்ல விரும்புகிறார் வடக்கு மற்றும் தெற்கால்,
நேரடி மோதலைத் தவிர்த்தல்.
திட்டங்களின்படி ஜெனரலிசிமோ ஐசனோவர்,
பாரிஸ் போது விடுவிக்கப்படும் செப்டம்பர் மாதம்,
நேச நாட்டு முன்னணிப் படை தலையெடுக்கும் போது ஜெர்மனியை நோக்கி அது கடந்து சென்றிருக்கும்.
ஜெனரல் ஐசனோவர் மற்றும் ஜெனரல் பிராட்லி,
நகரத்தை விடுவிக்க விரும்பவில்லை,
ஏனென்றால் அவர்கள் எந்த சண்டையையும் விரும்பவில்லை தெருக்களில் இருந்து, வீடுகளில் இருந்து வீடுகளுக்கு.
ஒரு வீட்டில் இருந்து தெருச் சண்டை மற்றொன்றுக்கு, அது மிக மோசமானது.
குறிக்கோள் என்று கூறினோம் பாரிஸை விடுவிக்க அல்ல,
ஆனால் ஜெர்மானியர்களை கொல்ல வேண்டும்.
போரில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று கனவு கண்டோம்.
எந்த பாதையில் செல்ல வேண்டும் ஜெர்மானியர்களை வெல்ல.
பாரிஸில், தகவல் பறிக்கப்பட்டது,
குடியிருப்பாளர்கள் அச்சுறுத்தல்களை புறக்கணிக்கிறார்கள் அவர்கள் மீது எடையும்.
நாங்கள் இனி லண்டனைக் கேட்க முடியாது,
சிறிது நேரத்திலிருந்து.
அது மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது நாங்கள் இனி எதையும் கேட்க முடியாது என்று.
எனவே அடிப்படையில், நாங்கள் வாழ்ந்தோம்,
நாம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்ந்தோம்
நாங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் கொஞ்சம் போல வாழ்ந்தோம் மிகவும் சிறிய குழந்தைகள் செய்கிறார்கள்.
ஆதாரமாக, இந்த வியக்க வைக்கும் படம்,
Péchoux குடும்பத்தால் சுடப்பட்டது,
ஆகஸ்ட் 15 மார்னே கரையில்.
அவர்கள்தான் படமெடுத்தனர் அமெரிக்க குண்டுவீச்சுகள்.
இந்த நேரத்தில், நேச நாடுகள் இருக்கும் போது இன்னும் பத்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்,
குடியிருப்பாளர்கள் குளிக்கிறார்கள் ஆறுகளில்,
போர் போல் முன்கூட்டிய முடிவாக இருந்தது.
நான் படங்களை பார்க்கும் போது அந்த நேரத்தில் என் தந்தை படம் எடுத்தார்,
சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, எந்த கவலையும் இல்லை,
மாறாக ஒரு பெரிய மக்கள் தொகையை விடுவித்தல்,
உண்மையில் 100% மகிழ்ச்சியாக இருந்தவர்கள்.
அவர்களிடம் இருந்தது என்று நினைக்கிறேன் உண்மையில் நம்பிக்கை,
விஷயங்கள் சரியான திசையில் செல்கிறது என்று, கிட்டத்தட்ட மீளமுடியாமல்.
நாங்கள் இன்னும் நடுவில் இருந்தோம் மேற்கோள்களில் போர்,
ஆனால் ஆவிகள் இருந்தது கடினமாக நடக்க,
சொல்ல : "அவ்வளவுதான், நாங்கள் முடிவில் இருக்கிறோம்!"
ஆகஸ்ட் நடுப்பகுதியில்,
பாரிசியர்கள் வெகு தொலைவில் உள்ளனர் அந்த எதிர்ப்பை கற்பனை செய்ய,
ஒரு பெரிய அடியை தாக்க உள்ளது
மற்றும் அவரது முழு பலத்தையும் தூக்கி எறியுங்கள் போரில்.
எதிர்ப்பிற்காக, காத்திருக்க இயலாது இனி கூட்டாளிகள் எதுவும் செய்யாமல்.
பாரிஸில், ஒரு புதிய கட்டம் தொடங்குகிறது, கிளர்ச்சி.
ஒரு மாதம் முன்பு போல், ஜூலை 14 அன்று,
நாசவேலைக்கான அழைப்பு மற்றும் வேலைநிறுத்தம் தொடங்கப்பட்டது,
தொழிலாளர்களை நோக்கி.
ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் வேலையை நிறுத்து.
ஆனால் இந்த முறை,
சண்டை போட.
இனி ரயில்கள் இல்லை,
மின்சாரம் இல்லை அல்லது கிட்டத்தட்ட.
தெருக்களில் போலீஸ் இல்லை.
அவர்களும் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.
ஒரு சில மணி நேரத்தில்,
பாரிஸ் பகுதியில் வாழ்க்கை நிறுத்தப்பட்டது.
எனக்கு இன்னும் சலிப்பாக இருந்தது ஏனென்றால் என்னிடம் இல்லை,
பாரிஸுடன் தொடர்பு,
ஆனால் நான் அதை சாதாரணமாகக் கண்டேன்.
அவன் போகிறான் என்பது புரிந்தது ஏதோ நடக்கும்.
மக்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க வேண்டும் போரில் பிரெஞ்சு.
எங்களால் அனுமதிக்க முடியவில்லை பிரெஞ்சு மக்கள்,
அவரது சொந்த விடுதலையைத் தவிர.
ஆயுத விழிப்புணர்வு சூழ்நிலை,
கட்டிடங்களின் முற்றங்களில், ஜேர்மனியர்கள் தங்கள் காப்பகங்களை எரித்தனர்.
அவர்கள் தளபாடங்களை வெளியேற்றுகிறார்கள், அடிக்கடி திருடப்பட்டது, ஜெர்மனிக்கு.
இல்லாதவர்களை அனுப்பி விடுகிறார்கள் போரில் பயனுள்ளதாக இல்லை.
கெஸ்டபோ, சில கூட்டுப்பணியாளர்கள்.
அவர்களால் என்னை அழைத்துச் செல்ல முடியவில்லை.
இதற்கெல்லாம் முன் ராபர்ட் கூறியது:
"உனக்காக திரும்பி வருவேன்."
ஆனால் அவர்கள் என்னை எங்கே அழைத்துச் சென்றார்கள்?
ஆகஸ்ட் 18, 1944,
பதற்றம் உச்சத்தில் உள்ளது.
பெரிய ஜெர்மன் கவசப் படைகள்,
நார்மண்டியில் இருந்து பின்வாங்குதல்,
மேற்கிலிருந்து கிழக்கே தலைநகரைக் கடக்கவும்.
நான் கோபமடைந்தேன்,
அவர்கள் வெளியேறலாம் என்று நினைக்கிறார்கள் வெளியேற்றப்படாமல்.
உண்மையில் இந்த வாக்கியம் தான் என்று எனக்கு வெளியே வந்தது.
நாங்கள் அவர்களை விட்டுவிடப் போவதில்லை அப்படியே விடுங்கள்.
அதனால் விஷயங்களை அறிந்த என் கணவர்,
எனக்கு தெரியாது என்று, அவர் என்னை அமைதிப்படுத்தினார்.
ஆனால், வருத்தப்பட வேண்டாம், காத்திருங்கள்,
நாளை பார்க்கலாம்.
அன்று, ஹென்றி ரோல்-டங்குய்,
ஒரு சந்திப்பிலிருந்து வெளியே வருகிறார் எதிர்ப்புத் தலைவர்கள்,
ஏழாவது ஒரு ஓட்டலில் பெருநகரம்.
வெவ்வேறு இயக்கங்கள் வருகின்றன ஒப்புக்கொள்ள,
விரோதம் வெடித்ததில்.
மாண்ட்ரூஜில் வீடு திரும்பினார்,
நள்ளிரவில், மற்றும் கண்டனம் செய்யப்படுமோ என்ற பயத்தில்,
FFI இன் தலைவர் தொடங்குகிறார்,
உடனடி மக்கள் கிளர்ச்சி.
என் கணவர் என்னிடம், "நீ அடிக்கப் போகிறாய்" என்றார்.
ஆனால் அது அதிகாலை 3 மணி.
நான் அவரிடம் சொன்னேன்: "ஒரு கட்டிடத்தில் இப்படி, என்னால் தட்டச்சு செய்ய முடியாது.
அது சத்தம் போடுகிறது."
அதனால் நான் சுற்றித் தொங்கினேன்,
என்னால் முடிந்தவரை கொண்டு வரமுடியும் காலை 6 மணி வரை
பின்னர் காலை 6 மணிக்கு நான் அடித்தேன்.
காகிதத்துடன் கிளம்பினான்.
அதில் கூறப்பட்டுள்ள ஆகஸ்ட் 19ஆம் தேதி உத்தரவில்,
கிளர்ச்சி தொடரும் என்று.
ரோல்-டங்குயின் உரை அச்சிடப்பட்டுள்ளது மற்றும் நகரம் முழுவதும் பூச்சு.
ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர், காலத்தின் வார்த்தைகளின் படி.
நான்கு வருட ஆக்கிரமிப்புக்குப் பிறகு,
அவமானம், துன்புறுத்தல்.
பாரிசியர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள் FFI இல் சேர
மற்றும் தாக்குதலுக்கு செல்லுங்கள்.
கை சுற்றுப்பட்டை.
மோலோடோவ் காக்டெய்ல்களைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் பழைய துப்பாக்கிகள்.
எதிர்ப்புப் போராளிகள் வெளியே வருகிறார்கள் இரகசியம்,
எதிரியைத் துன்புறுத்தி முயற்சி செய்யுங்கள் அவர்களின் ஆயுதங்களைக் கைப்பற்ற வேண்டும்.
இந்த இளம் பெண்ணைப் போல அன்னே-மேரி டால்மாசோ,
அவனுடைய துப்பாக்கியை பிடுங்குகிறவன் ஒரு காயமடைந்த ஜெர்மானியருக்கு.
அவரை தள்ளி வைக்கும் முன்.
வெறும் 22 வயதுதான்.
அல்லது ஜார்ஜ் டக்சன்,
1940 இன் இந்த மூத்த வீரர்,
சிறை முகாமில் இருந்து தப்பித்து,
ஒரு தொட்டியை வெடிக்கச் செய்தவர் கையெறி குண்டுகளுடன் ஜெர்மன்.
அவர்கள் எனக்கு ஹீரோக்கள்.
இன்னும் நான்கரை வருடங்கள் இருந்தது.
நாங்கள் விலங்குகளின் வாழ்க்கையை வாழ்ந்தோம்,
ஜெர்மானியரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது.
எதுவும் மிச்சமில்லை.
மேலும் பெருமை இல்லை, இனி மரியாதை இல்லை...
பின்னர் திடீரென்று, அது கனவு,
நாங்கள் ஒவ்வொரு நாளும் செய்தோம் லண்டன் வானொலியைக் கேட்பது,
இந்த மக்களை நாங்கள் பார்க்கிறோம் அவர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியவர்கள்,
அனைவருக்கும் முன்னால்.
போரின் இதயம் இங்கே உள்ளது,
காவல்துறை தலைமையகத்தில், இல் டி லா சிட்டே.
2000 போலீசார் இருந்தனர் ஆகஸ்ட் 15 முதல் வேலை நிறுத்தம்
கட்டுப்பாட்டு கட்டிடத்தை கையகப்படுத்தியுள்ளனர் விச்சி அதிகாரிகளால்.
பொறியியல் பள்ளி மாணவர்,
யார் சண்டையிட விரும்புகிறாரோ அவர்களுடன் இணைகிறார்.
பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது அரசியற் முற்றத்தில்.
லாரிகள், கார்கள் இருந்தன,
கார்கள் அழிக்கப்பட்டன, இருந்தன எல்லாம் மற்றும் ஒரு பைத்தியம் உலகம்.
ஜேர்மனியர்கள் லாரிகளில் சென்று கொண்டிருந்தனர் அவர்கள் ஒவ்வொரு முறையும் சுட்டனர்.
மேலும் என்னிடம் ஒரு சிறிய ரிவால்வர் இருந்தது.
நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், நான் தொடங்கினேன் என் துப்பாக்கியுடன் ஜன்னலில்,
மற்றும் நான் சுட்டேன்.
இந்த எரியும் லாரியில் ஜெர்மன் பிளேச் ஆகும்.
நான் கத்தினேன், "எல்லோரும் வெளியே!"
லாரியில் இருந்து குதித்தவர்களில், ஐந்து பேர் தரையில் காயமடைந்தனர்.
எனக்கு இன்னும் ஒன்று நினைவிருக்கிறது என்னிடம் கெஞ்சியவர்களில்:
"பெர்னார்ட், எனக்கு உதவுங்கள்!"
அவர் சுடப்பட்டிருந்தார் வயிற்றில்.
ஏனென்றால் நான் அதை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருப்பேன் இது இன்னும் ஒரு சோகமான காட்சி.
பயத்தில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அவன் நண்பன்,
அழுது கொண்டிருந்தவர்
மற்றும் அவரது குடும்பத்தின் புகைப்படத்தைக் காட்டியது.
சில நூறு மீட்டர் தொலைவில்,
அக்கம் பக்கத்தில் வசிப்பவர்கள் காட்சியை கவனிக்க.
ஒவ்வொரு முறையும் ஒன்று எங்களைத் தொட்டது,
கூட்டம் மகிழ்ச்சியில் ஆர்ப்பரித்தது.
நான், "நாங்கள் அவர்களைத் தாக்கப் போகிறோம்!"
என்னிடம் துப்பாக்கி இருந்தது, ஒரு கைத்துப்பாக்கி மற்றும் இரண்டு கையெறி குண்டுகள்
நான் கத்தினேன்: "முன்னோக்கி, காற்றில் துப்பாக்கி!
அலறியடித்துக் கொண்டே பாலத்தைக் கடக்கிறோம் என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம்."
அங்கே, இருந்தவர்கள் அனைவரும் ப்ளேஸ் டு சேட்லெட்டில்,
அவர்கள் ஓடிவிட்டனர்.
முதல் மணிநேரங்களில்,
சில குடியிருப்பாளர்கள் FFI இல் இணைகின்றனர்.
பெரும்பாலானோர் சண்டைகளை கவனிக்கிறார்கள்,
சில சமயங்களில் பங்கேற்பது போல் நடித்து,
ஜார்ஜஸ் மார்செல் குறிப்பிடுவது போல், கோலிஸ்ட் எதிர்ப்பு.
கிளர்ச்சியின் போது, பாரிஸ் மக்கள்,
ஒரு பெரிய பகுதி வீட்டில் தங்கியிருந்தார்,
அவர்கள் உள்ளே இல்லை துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு மத்தியில் தெருக்கள்.
வேண்டும் என்று இறங்கி வந்தார்கள் பங்கேற்பதாக தெரிகிறது.
எதற்கு என்று தெரியவில்லை, அவர்கள் அங்கே இருந்தார்கள். பார்த்தார்கள்.
விரைவில் ஒரு ஜெர்மன் கார் அல்லது ஒரு பக்க கார் அல்லது வேறு ஏதாவது வந்தது,
அவை முழு வேகத்தில் திரும்பி ஓடின வீட்டில் படிக்கட்டுகளில்.
அங்கு அவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர் சிட்டுக்குருவி பயமுறுத்தும்.
அடுத்த நாள், ஒரு கோலிஸ்ட் குழு முதலீடு செய்கிறது,
பாரிஸின் சின்னங்களில் ஒன்று, விச்சியால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது.
சிட்டி ஹால்.
நாங்கள் மிகவும் உந்துதல் பெற்றோம்,
நாங்கள் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது நகர மண்டபத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்
நாங்கள் ஹோட்டலுக்கு செல்ல புறப்பட்டோம் பாரிஸ் நகரம் மற்றும் அங்கு குடியேற.
நாங்கள் ஒரு நொடி கூட தயங்கவில்லை.
வேகமாக நுழைந்தோம், எதிர்ப்பு இல்லாமல்.
ஊழியர்கள் அனைவரும் வெளியேறினர், எல்லோரும் போய்விட்டார்கள்!
ஓடிவிட்டார்கள் நகர மண்டபத்தில் இருந்து!
உடைமை மீட்டோம்,
பாரிஸ் நகர மண்டபத்தில் இருந்து.
நாங்கள் வீட்டிற்கு சென்று கொண்டிருந்தோம்.
ஆயுதங்களுக்கு, குடிமக்களே!
உங்கள் பட்டாலியன்களை உருவாக்குங்கள்!
வாருங்கள் நடக்கலாம் ! வாருங்கள் நடக்கலாம் !
அசுத்த ரத்தம் மட்டுமே...
நினைத்துப் பார்க்க முடியாத நிலை சில நாட்களுக்கு முன்பு.
ஜேர்மனியர்கள் போது பாரிஸில் இன்னும் எல்லா இடங்களிலும் உள்ளன
மற்றும் அவர்களிடம் உள்ளது பல டஜன் தொட்டிகள்,
டி கோலைச் சேர்ந்த ஒருவர், மார்செல் ஃப்ளூரெட்,
சமீபத்தில் அல்ஜியர்ஸில் இருந்து பாராசூட் மூலம்,
அதிபராக பதவியேற்றார்,
தற்காலிக அரசாங்கத்தின் சார்பாக பிரெஞ்சு குடியரசின்.
இன்னும் சிறிது நிமிடங்களில்,
தலைமையில் ஒரு புதிய சக்தி பாரிஸின் மையப்பகுதியில் கோலிஸ்டுகள் உருவாகிறார்கள்.
ஜேர்மனியர்களுக்கு எதிராக, ஆனால் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்க,
கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு எதிராக போருக்குப் பிந்தைய கண்ணோட்டத்தில்.
அவர்களில் அரசியல்வாதிகள்,
ஆனால் மாணவர்களும், அறிவுஜீவிகள்,
அனைத்து தன்னார்வலர்கள் மற்றும் அரசியல் அனுபவம் இல்லாமல்.
இங்கே முதல்வர் அலுவலகத்தில்,
சார்லஸ் பெகுல் டி ரோவின்,
தனது துப்பாக்கியை வியாபாரம் செய்தவர் ஒரு இயந்திர துப்பாக்கிக்கு எதிராக.
ஏற்கனவே இருக்கும் போது,
முதல் தொட்டிகள் கேட்கப்படுகின்றன.
ஒரு ஜெர்மன் நெடுவரிசை வருகிறது, டாங்கிகள்,
யார் கடற்பகுதியில் மேலே சென்று கொண்டிருந்தார்.
முன்னால் ஒரு ஜெர்மன் பைக்கர் இருந்தார்.
தொட்டியின் கோபுரத்தில் ஒரு அதிகாரி, வெளிப்புறங்களில்.
மற்றும் உத்தரவுகள் வழங்கப்படுகின்றன:
"எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, யாரும் சுடுவதில்லை."
சரியானது.
ஒரு c*** உள்ளது,
தனது துப்பாக்கி மற்றும் "பான்" எடுக்கும் காற்றில் பைக்கர்.
அந்த நேரத்தில்,
அதிகாரி திரும்புகிறார்,
சிறு கோபுரம் மற்றும் பீரங்கியை மூடுகிறது நகர மண்டபத்தில் இயக்கப்பட்டது.
நான் கத்தோலிக்கன் மற்றும் ஒரு விசுவாசி என்பதால்,
சிலுவையின் அடையாளத்தை நான் செய்தேன். நான் சொன்னேன்: "அது முடிந்தது,
போர் முடிந்துவிட்டது, அவர் செய்வார் நகர மண்டபத்தை திருகுங்கள்."
பீரங்கியை சுட்டார். அது முடிந்தது.
அவருக்கு உத்தரவு வந்ததா அல்லது அவர் வெளியேற அவசரமாக இருந்தாரா?
ஏனெனில் இருந்தது முழு நெடுவரிசையும் பின்னால்...
அவர்கள் தொடர்ந்தனர்.
ஜேர்மனியர்கள் இப்போது கண்டுபிடித்துள்ளனர் கிட்டத்தட்ட தற்செயலாக,
அந்த நகர மண்டபம், பொலிஸ் தலைமையகத்திற்கு பின்னர்,
எதிர்ப்பாளர்களின் கையில் உள்ளது.
உள்ளே நுழைவார்களோ என்று பயந்தோம் நகர மண்டபத்தில்,
ஏனெனில் தொட்டிகள் இருக்கும் கதவை உடைக்க முடியும்
மற்றும் நகர மண்டபத்திற்குள் நுழையுங்கள்.
மேலும் அது ஒரு பேரழிவாக இருந்திருக்கும்.
சில மணி நேரம் கழித்து, தொட்டிகள் திரும்பிவிட்டன.
கட்டிடத்தை தாக்குகிறார்கள்.
ஆனால் மீண்டும் ஒருமுறை,
அவர்கள் அந்த இடத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார்கள் வெளிப்படையான காரணமின்றி.
கிளர்ச்சியின் இரண்டாவது நாளில், கேள்வி சரியானது.
ஜெனரல் வான் சோல்டிட்ஸ் என்ன விரும்புகிறார்?
அவர் ஏன் தாக்கவில்லை எதிர்ப்பால் கைப்பற்றப்பட்ட கட்டிடத்திற்கு,
அதே நேரத்தில், வார்சா,
போலந்தின் தலைநகரம், அவரும் எழுந்தார்,
அழிக்கப்பட்டு வருகிறது ஜெர்மன் இராணுவத்தால்.
என் தந்தைக்குத் தெரியும் பாரிஸின் அழிவைத் தொடங்குங்கள்.
நோட்ரே டேமுக்கு,
1.5 கிலோ டிஎன்டி தேவைப்பட்டது.
பாந்தியனுக்கு, மூன்று கிலோ இருக்கலாம்.
மற்றும் TNT, என் தந்தைக்கு அவை நிறைய இருந்தன.
அவர் பாரிஸில் இருந்தார் 300க்கும் மேற்பட்ட டார்பிடோக்கள்,
பங்குகளில் இருந்து ஜெர்மன் இராணுவத்தின்.
ஒரு டார்பிடோ உள்ளது 1000 கிலோ வரை TNT.
போதுமான ப இருந்தது வெடிக்க,
பாரிஸின் அனைத்து நினைவுச்சின்னங்களும் ஒரே நேரத்தில்.
ஆனால் தளபதி போராட விரும்புகிறாரா?
மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, தேவைக்கேற்ப ஒரு ஸ்வீடிஷ் இராஜதந்திரியிடமிருந்து,
ரவுல் நார்ட்லிங்,
பல ஆயிரங்களை விடுவித்தார் அரசியல் கைதிகள்.
பாரிஸை அழிப்பதில் இருந்து வெகு தொலைவில்,
அவர் பேச்சுவார்த்தை நடத்த விரும்புவதாகத் தெரிகிறது.
இந்த புகைப்படங்களை பாருங்கள், Porte d'Orléans இல்,
ஜெர்மானியர்கள் பார்லி FFI உடன்.
ஆகஸ்ட் 20 அன்று, அனைவரையும் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.
அவர் பலருடன் ஒரு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுகிறார் கோலிஸ்ட் கிளர்ச்சியாளர்கள்.
காயமடைந்தவர்களை வெளியேற்ற அதிகாரப்பூர்வமாக.
கிளர்ச்சியின் போது ஆரம்பம்,
ஸ்பீக்கர் கார்கள் சண்டையை நிறுத்த அழைப்பு.
கொடுத்த வாக்குறுதிகள் காரணமாக ஜெர்மன் கட்டளை மூலம்,
பொது கட்டிடங்களை தாக்க கூடாது
பிரெஞ்சுப் படைகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது,
குடியரசு அரசாங்கம் பிரெஞ்சு பெண் உங்களிடம் கேட்கிறார்,
ஆக்கிரமிப்பாளர் மீதான தாக்குதலை நிறுத்த வேண்டும்
பாரிஸ் வெளியேறும் வரை.
விளக்கம் பின்னர் வரும்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஜேர்மனியர்கள் விரும்புகிறார்கள்,
அச்சுகள் இல்லாமல் வைத்திருங்கள் பாரிசில் போக்குவரத்து,
தங்கள் படைகளை வெளியேற்ற வேண்டும்.
ஏனென்றால் சில நாட்களுக்கு முன்பு,
கூட்டாளிகள் ப்ரோவென்ஸில் இறங்கினர்
மற்றும் ஹிட்லரின் இராணுவம், பிஞ்சர்களில் சிக்கியது,
இப்போது பின்வாங்குகிறது ஜெர்மனிக்கு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டது,
ஒரு பாதுகாப்பு வரிசையை மீண்டும் கட்டமைக்க.
சிட்டி ஹாலில் கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு,
போர் நிறுத்தம் ஏற்கனவே ஒரு வெற்றி.
இது காத்திருக்க உங்களை அனுமதிக்கிறது கூட்டாளிகளின் வருகை,
விலகிச் செல்லும் போது பாரிஸின் அழிவு.
அரச அதிபர் அலுவலகத்தில்,
ஒரு விசித்திரமான சூழல் அமைகிறது.
அவர்களின் சொந்த ஒப்புதலால்,
இந்த இளம் எதிர்ப்பு போராளிகள் ஒன்று வாழ்கின்றனர் அவர்களின் இருப்பின் மிக அழகான தருணங்கள்.
ரோஜர் கிரேனியரைப் போல.
நீங்கள் முதல்வர் அலுவலகத்தைப் பார்க்க வேண்டும்,
மிக அழகான பெண்களுடன்,
யார் அழைத்தது,
அறையின் பின்புறத்தில் இருந்த ஒரு நண்பர்,
அவரது வானொலியுடன், கொஞ்சம் ஜாஸ் பிடிக்க முயன்றார்.
ஒருவித உற்சாகம் இருந்தது, பெண்கள், எனக்கு நினைவிருக்கிறது
அலுவலகத்தில் பயிற்சி பெற்றனர் எதுவும் இல்லாத நாட்கள்
மிகுந்த சிரமத்துடன் பயிற்சி பெற்றார் மொலோடோவ் காக்டெய்ல் தயாரிக்க.
சில நேரங்களில் இருந்தது காதல் போட்டிகள்,
காதலில் இருந்த இரண்டு பையன்கள் அதே பெண்ணிடமிருந்து.
அது நடக்கும்.
நாம் விரும்பியவர், நாங்கள் அவர்களுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.
ஆனால் நாங்கள் அற்ப விஷயத்தைப் பற்றி சிந்திக்கவில்லை.
ஹோட்டலைப் பாதுகாப்பதில் சிக்கல் நகரம் முதலில் எங்களுக்கு முக்கியமானது.
இது வெளிப்படையாக முற்றிலும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.
கூடுதலாக, நாங்கள் அழிக்க முடியாதவர்கள் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்.
ஒரு நண்பர் இருந்தார் மிகவும் அன்பான, மிகவும் அடக்கமான.
அவரிடம், "அங்கே நில்" என்று கூறப்பட்டது.
அவர் அரசியற் இடத்தில் அமர்ந்தார்.
நாங்கள் இருப்பது போல் உணர்ந்தோம்,
புதிய சக்தி, எப்படியும் கொஞ்சம்.
இல்லாத ஒரு புதிய சக்தி அனைவரின் ரசனைக்கும்.
ஏனெனில் கோலிஸ்டுகள் இருந்தால் பாரிஸின் மையத்தில்,
கம்யூனிஸ்டுகள் எடுத்தனர் பல சுற்றுப்புறங்களின் கட்டுப்பாடு,
குறிப்பாக புறநகர் பகுதிகளில்.
மேலும் சிலர் பயப்படுகிறார்கள்.
அந்த நேரத்தில், எஃப்.எஃப்.ஐ. எனக்கு அவர்களை பிடிக்கவே இல்லை.
நான் மட்டும் இல்லை.
நாங்கள் கொஞ்சம் பயந்தோம்.
குறிப்பிட்ட சூழல்களில், நாங்கள் கொஞ்சம் பயந்தோம்.
நாங்கள் 36 ஐ நினைவில் வைத்தோம்,
நாங்கள் சர்வதேசத்தை பாடினோம் எங்கள் ஜன்னல்களின் கீழ்.
அவர்கள் கம்யூனிஸ்டுகள் அதை உண்மையாக நம்பியவர்
36ல் நாம் செய்யாததை நாங்கள் இப்போது அதை செய்ய போகிறோம்.
மிகுந்த பதற்றம் நிலவியது.
கனமான சூழல்...
எதிர்ப்பிற்குள்ளும், பதற்றம் அதிகரித்து வருகிறது.
ஆகஸ்ட் 21 அன்று, கிளர்ச்சியின் மூன்றாம் நாள்,
கம்யூனிஸ்டுகள் மற்றும் கோலிஸ்டுகள்,
இதுவரை ஒற்றுமையாக, பிரிவதற்கு அருகில் தெரிகிறது.
கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு போர் நிறுத்தம் ஜெர்மானியர்களின் பொறி,
கிளர்ச்சியை தோற்கடிக்க.
அப்போதுதான் FFI இன் தலைவர்,
ரோல்-டங்குய், ஒரு முயற்சியை எடுக்கிறார் இது கிளர்ச்சியின் போக்கை மாற்றுகிறது.
இதோ அவரது பிசி, கீழ் அமைந்துள்ளது இடம் டென்ஃபெர்ட்-ரோச்செரோ,
26 மீட்டர் நிலத்தடி.
இங்கிருந்து தான் கட்டளையிடுகிறார் அவரது மனைவி செசிலிக்கு,
ஒரு புதிய அழைப்பு பாரிஸ் மக்களுக்கு.
வெற்றி என்பது எண்களின் செயல்பாடு,
என்று பாரிய ஆட்சேர்ப்பு உடனடியாக மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும்.
FFI இன் நோக்கம் Ile-de-France பிராந்தியம்:
நேச நாட்டுப் படைகளுக்கு பாரிஸ் செல்லும் பாதையைத் திறக்கவும் வெற்றி பெற்று அவர்களை அங்கு வரவேற்கிறேன்.
பிராந்திய தலைமை கர்னல் ரோல்.
அனைவரும் தடுப்புகளில்.
கிளர்ச்சியின் நான்காவது நாளில்,
ரோல்-டங்குய் அழைக்கிறார் குடிமக்கள் மீண்டும் இணைக்க,
அவர்களின் புரட்சிகர கடந்த காலத்துடன்.
இந்த நேரத்தில் அவரது அழைப்பு கேட்கிறது,
ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் கூட.
கிட்டத்தட்ட அனைவரும் ஈடுபடுகிறார்கள்.
பாரிஸில் 600 தடுப்புகள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
ஒரு கம்யூனிஸ்ட் எதிர்ப்புப் போராளி, எட்கர் மோரின்,
அவற்றில் ஒன்றில் உள்ளது Montmartre இல்.
அது நமது ஆழ்மனதின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது கூட்டு வரலாறு.
நமது வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் இதைப் படித்திருக்கிறோம்.
அதெல்லாம் 48, 1830 என்று நமக்குத் தெரியும்.
நாங்கள் விக்டர் ஹ்யூகோவைப் படிக்கிறோம், நாங்கள் லெஸ் மிசரபிள்ஸ் படிக்கிறோம்.
இயற்கையாகவே தோன்றியது இதையெல்லாம் தொடர.
நாங்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டோம் என்பது வெளிப்படை உற்சாகத்தால்,
ஒரு பிரபலமான மகிழ்ச்சி, ஒரு மகத்தான மகிழ்ச்சி.
நாங்கள் தெருக்களை அமைத்தோம்,
மரங்களை அழித்தோம்
நாங்கள் பழைய மெத்தைகளை வெளியே எடுத்தோம், பழைய விஷயங்கள் மற்றும் பழைய விஷயங்கள்.
நாங்கள் முன்னால் மிகவும் பெருமையாக இருந்தோம்,
ஆனால் நாங்கள் பயந்தோம்.
நாங்கள் ஒரு கொடிமுந்திரி எடுத்து ஆபத்து. அதில் எந்த சந்தேகமும் இருக்கவில்லை.
நாங்கள் ஏதாவது செய்ய விரும்பினோம்.
நாம் விடுதலைப் போராட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்.
எங்களால் தங்க முடியவில்லை எதுவும் செய்யவில்லை, கைகள் தொங்குகின்றன.
இறுதியாக செயல்படுங்கள், பங்கேற்கவும்.
அது ஒருவரின் கடமையைச் செய்கிறது. அது சாதாரணமாக இருந்தது.
பங்கேற்பது பரவாயில்லை ஒரு இயக்கத்திற்கு,
யார் வைக்க முயற்சிப்பார்கள் ஜேர்மனியர்களுக்கு வெளியே.
எங்களுக்கு கொஞ்சம் அபிப்ராயம் இருந்தது நம் நேரத்தை வீணடித்ததற்காக,
சொல்லாமல், நாங்கள் நீண்ட நேரம் காத்திருக்கிறோம்.
ஆகஸ்ட் 22 மாலை,
கிளர்ச்சி மீண்டும் தொடங்கப்பட்டது.
இனி அவனைத் தடுக்க மாட்டோம்.
ஜெனரல் வான் சோல்டிட்ஸ் கூட இல்லை,
யார் பின்னர் விளக்குவார்கள் அன்றைய தினம் பெற்று,
ஹிட்லரின் முறையான உத்தரவு,
மூலதனத்தை குறைக்க வேண்டும் இடிபாடுகளின் குவியலில்,
அது தன்னை அழித்துக் கொண்டாலும் கூட இடிபாடுகளுக்கு அடியில்.
தடுப்புகளுக்கு நன்றி,
இந்த உத்தரவு இப்போது நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாக உள்ளது.
நான் உங்களுக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்?
எங்களுக்கு அது ஒரு தடையாக இருந்தது, நாங்கள் இனி வெளியே செல்ல முடியவில்லை.
உண்மையில், நாங்கள் சுற்றி வளைக்கப்பட்டோம்.
“முடிவு வரப்போகிறது” என்று எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.
அது தவிர்க்க முடியாதது.
ஒரு நகரத்தில் கிளர்ச்சி உருவாகிறது,
இராணுவத்தால் அடக்க முடியாது.
மூச்சு திணறல்? ஒருவேளை இல்லை.
ஆனால் அது இரத்தக்களரியாக மாறலாம்.
நார்மண்டியில், இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு,
ஜெனரல் டி கோல் சந்தித்தார் நேச நாட்டுப் படைகளின் தலைவர், ஐசனோவர்,
அவனுடைய பயத்தை அவனிடம் சொல்லி,
என்று ஜெர்மானியர்கள் தூண்டுகிறார்கள் பாரிசில் படுகொலை
கம்யூனிஸ்டுகள் என்றும் அதிகாரத்தை எடுத்துக்கொள்.
அவன் கூட மிரட்டினான்,
நேச நாட்டு ஊழியர்களுக்கு கீழ்ப்படியாமல் இருக்க,
இரண்டாவது டிபியையே தொடங்குவதன் மூலம் தலைநகரை நோக்கி.
இந்த வாதங்களில் எது வெற்றி பெறும்?
நாம் உண்மையில் அறிய மாட்டோம்.
ஆனால் ஆகஸ்ட் 22 அன்று, ஜெனரல் ஐசனோவர்,
இரண்டாவது DB க்கு ஆர்டர் கொடுக்கிறது
மற்றும் நான்காவது பிரிவு அமெரிக்க காலாட்படை,
பாரிசுக்கு விரைந்து செல்ல வேண்டும்.
அறிந்து நிம்மதி அடைந்தேன் நாங்கள் பாரிஸில் அணிவகுத்து வருகிறோம் என்று.
பாரிஸ் பிரான்சின் சின்னம்.
பிரெஞ்சுக்காரர்கள் எங்களை அனுப்பினர் La Fayette எங்களுக்கு உதவ,
நமது அமெரிக்கப் புரட்சியின் போது.
பாரிஸ் பற்றி நிறைய படித்திருக்கிறேன்.
நோட்ரே டேம் டி பாரிஸ், மூன்று மஸ்கடியர்கள்.
ஆம், நாங்கள் அதை மனதில் வைத்திருந்தோம்.
ஆனால் நாங்களும் போகிறோம் என்று நினைத்தோம் அழகான பெண்களை கண்டுபிடி.
எங்களுக்கு மிகப்பெரிய நம்பிக்கை இருந்தது பொது லெக்லெர்க்கில்.
நாங்கள் எங்களுக்குள் சொல்லிக்கொண்டோம்: "முதலாளி நன்றாக நடத்துவார்,
அதனால் அது நாம் தான் முதலில் திரும்பி வந்தவர்கள் யார்."
பாரிஸில் முதலில் இருப்பவரா?
நிச்சயமாக, ஜெனரல்!
இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு ஆகஸ்ட் 24 விரைவான முன்னேற்றம்,
இரண்டாவது DB பதினைந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது பாரிஸின் தெற்கே.
இலக்கை நெருங்கியது, ஆனால் தடுக்கப்பட்டது ஒரு ஜெர்மன் தற்காப்பு தடை.
அப்போதுதான் ஜெனரல் லெக்லெர்க் அவசரமாக எடுக்கும்,
ஒரு அவாண்ட்-கார்ட் தொடங்குவதற்கான முடிவு தலைநகரை நோக்கி,
துருப்புக்களின் பெரும்பகுதிக்காக காத்திருக்காமல்,
பணியுடன் அன்று மாலை அங்கு செல்ல.
ஏனெனில் பாரிஸில் நிலைமை கைமீறிப் போகிறது.
இடையே சண்டை தொடர்ந்து ஜேர்மனியர்கள் மற்றும் FFI,
பெரிய அரண்மனை தீப்பற்றி எரிகிறது.
வெடிப்புகள் முழங்குகின்றன.
ஜேர்மனியர்கள் பலவற்றை வெடிக்கச் செய்தனர் இராணுவ கட்டிடங்கள்.
தொலைபேசி பரிமாற்றம் போல Bernhard Blache அமைந்துள்ள இடம்.
கற்பனை செய்து பாருங்கள், நான்கு மாடிகளை வெடிக்கச் செய்வது,
வேலை செய்வது என்றால் என்ன.
நீங்கள் கேபிள்களை இழுக்க வேண்டும் எல்லா இடங்களிலும் மின்சாரம்
மற்றும் வெடிபொருட்களை இணைக்கவும்.
ஒரு கிலோ வெடிமருந்து, ஒப்பீட்டளவில் சிறியது
மேலும் அவை ஒன்றாக இணைக்கப்பட வேண்டும்.
லெப்டினன்ட் வான் பெர்லிட்ஸ் காரில் இருந்தது.
டெட்டனேட்டரை கொடுத்தேன்.
நெம்புகோலை இழுத்தான்.
அது ஆகஸ்ட் 24.
மேலும் அது பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.
இரவு வரும்போது,
அது இப்போது வானம் இது பாரிஸின் கிழக்கே எரிகிறது.
எஸ்எஸ் தீ வைத்தது அரட்டை டி வின்சென்ஸ்.
என் பெற்றோர் கூக்குரலிடுவதை நான் கேட்டேன்:
"இது கோட்டை எரியும் வின்சென்ஸின்!"
என்னை யார் கையில் எடுத்தார்கள்
மற்றும் எனக்கு யார் காட்டியது இந்த மாபெரும் தீ.
மற்றும் எனக்கு, அது சுவாரசியமாக இருந்தது.
நாங்கள் இருந்தபோது ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கலாம்
இந்த தீப்பிழம்புகள் இரவில் எழுவதைப் பார்க்க
மீதமுள்ளவை கருப்பு,
அது போல கிட்டத்தட்ட ஒரு அலங்காரம் கூட,
அது மிகவும் சர்ரியலாக இருந்தது.
அதே நேரத்தில், மணிகள் தொடங்குகின்றன நகரம் முழுவதும் ஒலிக்க.
சாம்ப்ஸ்-எலிசீஸில் உள்ள பால்கனியில்,
ஒரு ஜோடி பதிவுகள் அவரது சொந்த உரையாடல்.
மணியின் ஓசையைக் கேளுங்கள்!
மணிகள் அடித்தால், அது தான் நட்பு நாடுகள் பாரிஸுக்குள் நுழைந்தன.
சரியாக 10:25 மணி.
நாங்கள் பாராட்டுகிறோம், பாராட்டுகிறோம் Champs-Elysées, நாங்கள் பாராட்டுகிறோம்!
எனவே இவை மணிகள் விடுதலையின்!
கவனமாக இருங்கள், அது சுடும்!
இவை விடுதலை மணிகள்! நேச நாடுகள் பாரிஸின் கதவுகளைத் தாண்டிவிட்டன.
சரியாக 10:25 மணி.
இந்த மணிகள் எல்லாம் போது கத்த ஆரம்பித்தது,
ஒலிக்க, ஆனால் உண்மையில், அவர்கள் வலுவாக இருந்தனர்.
பாதிரியார்களிடம் இருப்பதை உணர்ந்தோம் தங்கள் முழு பலத்தையும் அதில் செலுத்துங்கள்!
இது ஒரு அசாதாரண மகிழ்ச்சி!
இது ஒற்றுமையின் மகிழ்ச்சி, உண்மையில்,
அர்த்தம் இல்லாமல்,
காலத்தின் இறையியல், கருத்தியல்.
இது அனைவரின் ஒற்றுமையாக இருந்தது. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.
நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றாக இருந்தோம்.
நகர மண்டபத்தில்,
இரண்டாவது DB இன் முன்னணி,
இப்போதுதான் சதுக்கத்திற்கு வந்துள்ளது.
நான் முதல்வர் அலுவலகத்தில் இருந்தேன்.
நாங்கள் அலறல், அலறல்களைக் கேட்கிறோம்.
அப்போது சதுக்கத்தில் சத்தம்.
நான் ஜன்னலுக்கு விரைகிறேன்,
முதல்வர் அலுவலகத்தில் இருந்து நான் கீழே ஒரு தொட்டியைப் பார்க்கிறேன்,
இல்லாத ஒரு தொட்டி ஒரு மாற்றத்திற்கான பஞ்சர் பிரிவு,
பிரெஞ்சுக்காரராக இருந்தவர்.
நான் சொல்கிறேன்: "அவ்வளவுதான், அவர்கள் வருகிறார்கள்!"
மூன்று தொட்டிகள்.
கவச கார்கள்.
சில டஜன் ஆண்கள்.
ஜெனரல் லெக்லெர்க்கின் வேண்டுகோளின்படி, இன்னும் தெற்கு புறநகர் பகுதிகளில் சிக்கி உள்ளது
அவர்கள் கடந்து செல்ல முடிந்தது ஜெர்மன் சாலைத் தடைகள்
மற்றும் இத்தாலியின் வாயில் வழியாக நழுவ,
தலைநகரின் இதயத்திற்கு.
அரிதாக ஒரு உணர்ச்சி பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அதை அனுபவித்திருக்கிறார்கள்.
விடியும் வரை காத்திருக்க வேண்டும் அவர்களின் முகங்களைப் பார்க்க.
அது கேப்டன் ட்ரோனின்,
1940 இல் டி கோலில் சேர்ந்தார்.
அவர் நியூவை வழிநடத்துகிறார்,
படைப்பிரிவின் ஒன்பதாவது நிறுவனம் சாட்,
பெரும்பாலும் அகதிகளால் ஆனது ஸ்பானிஷ் போரின் குடியரசுக் கட்சியினர்.
நாங்கள் பிரெஞ்சு தொட்டிகளைப் பார்க்கிறோம்,
வெளியே செல்லும் தோழர்களுடன்,
யார் தங்களை நகர்த்துகிறார்கள் கண்ணீருக்கு.
அந்த நேரத்தில், நாங்கள் நினைக்கவில்லை பெரும்பாலான ஸ்பானியர்கள் என்று...
இந்த நம்பமுடியாத உணர்வால் நாங்கள் தூண்டப்படுகிறோம்,
நாங்கள் விடுவிக்கப்பட்டோம் என்று,
இந்த இடம் என்ற உண்மையால் மத்திய பாரிஸ்,
அவள் சுதந்திரமானவள்.
இப்படி நான்கு கன ஆண்டுகள்,
திடீரென்று காணாமல் போனவர்.
இன்னும், நாள் இப்போதுதான் தொடங்கியது.
அதே நேரத்தில், தெற்கு புறநகர்ப் பகுதிகளில்,
கூட்டாளிகளின் வருகை.
நிறுத்தச் சொன்னோம் ஏனெனில் ஜெனரல் லெக்லெர்க்,
கௌரவம் பெற விரும்பினார் பாரிஸை விடுவிக்க வேண்டும்.
எங்கள் பட்டாலியன் தளபதி அவர்களிடம் கூறினார்: “இதெல்லாம் முட்டாள்தனம்!
நாங்கள் முன்னோக்கி நகர்கிறோம், எங்களிடம் இல்லை எங்கள் முன் எதிர்ப்பு!"
அப்படியே உள்ளே நுழைந்தோம் உத்தரவுகள் இருந்தபோதிலும்.
ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்?
அது அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது.
அது மிகப்பெரியதாக இருந்தது என் வாழ்க்கையின் சாகசம்.
என் வாழ்வின் மிகவும் உற்சாகமான நாள்,
இது ஆகஸ்ட் 25.
விவரிக்க முடியாதது.
நான் கண்டுபிடிப்பது போல் உணர்ந்தேன் சொர்க்கம் இருக்கிறது என்று.
நான் அங்கே இருந்தேன்!
எனக்கு உடற்பகுதியும் தலையும் இருந்தது,
கோபுரத்திற்கு வெளியே.
திடீரென்று, நான் சந்தேகப்படாமல், எல்லாம் வெடித்தது!
ஜெர்மன் துப்பாக்கி சுடும் வீரர்கள் என் தலையைத் தொடாதவர்கள்
என் கடவுளுக்கு நன்றி,
யார் சுட்டார்கள், நான் எனக்குள் சொன்னேன்:
"உங்கள் தொட்டியை மூடாதீர்கள் மேலும் அதில் உங்களைப் பூட்டிக் கொள்ளாதீர்கள்.
உங்கள் தலையைத் திறந்து கொண்டு வெளியே இருங்கள்,
ஏனென்றால் நான் பாரிஸைப் பார்க்க விரும்புகிறேன், மகிழ்ச்சியில் பாரிஸ்!
மாயை. வேறு இல்லை.
நீங்கள் ஆயிரக்கணக்கானவற்றை உணரவில்லை மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள்,
லெக்லெர்க் வாழ்க, டி கோல் வாழ்க,
பிரான்ஸ் வாழ்க,
கொடிகள், முதலியன
தெருக்களில் கூட்டத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள்,
பிரான்சின் வெற்றியைப் பொறுத்தவரை,
உலகக் கோப்பை நேரத்தில்.
நாங்கள் முழுவதுமாக மூழ்கிவிட்டோம்.
ஒவ்வொரு எளிய ராணுவ வீரரும் கொண்டாடப்பட்டனர் அவர் ஐசனோவர் போல.
மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
நம்மில் பலர் நினைத்திருப்போம் நாம் முன்பு கடந்து வந்ததை விட,
மதிப்பு இருந்தது,
நாங்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்களின் மகிழ்ச்சியைக் கண்டபோது.
குறிப்பாக, பிரஞ்சு பெண்கள்.
பெண்கள்...
பெண்கள் திரும்பினர் முற்றிலும் பைத்தியம் ஆண்கள்,
அவற்றின் நீண்ட தோல் பதனிடப்பட்ட கால்களுடன்.
பெண்கள் அழகாக இருந்தார்கள், கதிரியக்க, பசியைத் தூண்டும்.
மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
நாங்கள் அவர்களைத் தொட வேண்டியிருந்தது.
அவர்கள் மிகவும் அழகாக இருந்தார்கள் ஜேர்மனியர்களை விட, நிச்சயமாக!
மற்றவர்கள் எவ்வளவோ கண்டிப்புடன் இருந்தார்கள்,
எப்படி செய்தார்கள் என்று தெரியவில்லை காதல், ஆனால் அது வேடிக்கையாக இருக்கக்கூடாது.
ஆனால் அவர்கள் நிம்மதியாக இருந்தார்கள்!
தலைக்கவசம், கழுத்து விழுந்தது,
அவர்கள் எங்களைத் திருடினார்கள் அவர்களின் தலையில் ஹெல்மெட்.
அவர் ஒரே மாதிரியாக இருக்கவில்லை ஜேர்மனியர்களை விட.
நான், "அவர் ஒரு அமெரிக்கர்" என்றேன்.
அதனால், நான் அவன் கைகளில் என்னை எறிந்தேன்!
உங்கள் சுதந்திரத்தைத் தழுவுவது எவ்வளவு நல்லது!
நான் மோசமாக இருக்க விரும்பவில்லை, ஆனால் ஒரு பக்கம் இருந்தது...
கொஞ்சம் பிச்சை.
சிகரெட்!
உங்களிடம் சிகரெட் ஏதாவது இருக்கிறதா? உங்களிடம் சாக்லேட் இருக்கிறதா?
அவர்கள் எங்களுக்கு சூயிங் கம் அனுப்பினார்கள், சிகரெட்டுகள்.
அப்போதுதான் நான் புகைபிடிக்க ஆரம்பித்தேன்!
சிகரெட், சூயிங்கம், நைலான் காலுறைகள்,
நைலான் காலுறைகள்.
நாங்கள் தொட்டிகளில் ஏறினோம், நாங்கள் அவர்களை முத்தமிட்டோம், அவர்களுக்கு நன்றி சொன்னோம்.
மற்றொருவர் வந்தார், அது மீண்டும் தொடங்கியது,
சூயிங் கம், ஸ்டாக்கிங்ஸ் எல்லாம்!
இந்த சுகம் அகாலமா?
கூட்டாளிகள் கடந்து செல்லும்போது,
Cécile Rol-Tanguy நிலத்தடி தங்குமிடத்திலிருந்து வெளியே வருகிறது,
அவள் நேரத்தை எங்கே கழித்தாள் கிளர்ச்சியின்.
அவள் கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்.
அவர்கள் மீது பாய்ந்தனர் இந்த பெண்கள் தொட்டிகளை வழிநடத்தியவர்,
அவர்களின் உதடுகளில் முழு முத்தமிட்டவர்.
ஆனால் நான்,
நான் ஒரு அடி கூட எடுக்கவில்லை முன்னும் பின்னும் அல்ல,
நான் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தேன், நடைபாதையின் விளிம்பில்.
உணர்ச்சி...
ஆனால் நினைவு நம்முடைய,
அவை அனைத்தையும் சிந்திக்க வேண்டும் நான் அறிந்தது,
அவர்களில் சிலர் சுடப்பட்டனர்,
மற்ற நாடுகடத்தப்பட்டவர்களுக்கு.
எனக்கு என் அப்பா இருந்தார், எங்களுக்குத் தெரியாது அவர் என்ன ஆனார் என்பது அல்ல.
அவர் இறந்துவிட்டார் என்று என்னிடம் கூறப்பட்டது.
நான் இருப்பது சாத்தியமில்லை,
அனைத்து பாரிசியர்களின் பெரும் மகிழ்ச்சி.
நானும் அதே உணர்ச்சியை உணர்கிறேன் அந்த நேரத்தில் விட.
சந்தேகமே இல்லை, அது என்னுடன் இருந்தது.
அவ்வளவுதான்...
தடுப்புகள் போடப்பட்ட நாள் முதல்,
ஜேர்மனியர்கள் பின்வாங்கினர் சுமார் பத்து கட்டிடங்களில்.
ஆகஸ்ட் 25 காலை, நேச நாடுகள் போது நகர மையத்தை நோக்கி முன்னேறி,
நீண்ட நாள் சண்டை தொடங்குகிறது.
திடீரென்று காலியாகிவிட்டது,
எப்படி என்று எங்களுக்குத் தெரியாது கூட்டம் மறைகிறது.
அங்கு, நாங்கள் ஜெர்மானியர்களை எதிர்கொள்கிறோம்.
அதே நேரத்தில் அமெரிக்கர்கள் நகரின் கிழக்குப் பகுதியைப் பாதுகாக்கவும்
கிட்டத்தட்ட சண்டை இல்லாமல்,
இரண்டாவது DB, FFI ஆல் ஆதரிக்கப்பட்டது,
குறைக்கும் பணியைப் பெறுகிறது ஜெர்மன் நிலைகள்.
அனைவரும் படிப்படியாக குணமடைந்து வருகின்றனர்.
பல செலவில் நூற்றுக்கணக்கான இறப்புகள்.
இது வன்முறை, கடினமானது மற்றும் அது மிகவும்...
இது சுருக்கமானது.
எனக்கு முன்னால் புகையைக் காண்கிறேன்.
நான் கேட்கிறேன்: "முன்னோக்கி நகர்த்தவும், நிறுத்தவும், பின்செல்லவும்."
அங்கு, அவர்கள் மிகவும் சண்டையிட்டனர்.
பரிசு எதுவும் இல்லை!
எங்களிடம் அபிப்ராயமே இல்லை அவர்கள் சரணடைய தயாராக இருக்கிறார்கள் என்று.
அது உண்மையில் போர்.
அவர்கள் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் என்று நாங்கள் நினைத்தோம்,
ஆனால் எல்லா இடங்களிலும் ஜேர்மனியர்கள் எதிர்க்கிறார்கள்.
இங்கே மெஜஸ்டிக் ஹோட்டலில் இருப்பது போல,
அது எங்கே இருந்தது, ஒரு மாதம் முன்பு ஜெனரல் வான் ஸ்டல்ப்நாகல்,
கூட்டாளிகளில் ஒருவர் ஹிட்லர் மீதான தாக்குதல்.
1 மணி நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு,
ஜேர்மனியர்கள் தீ வைத்தனர் அவர்களின் உபகரணங்கள் மற்றும் சரணடைதல்.
ஆனால் சில நிமிடங்கள் கழித்து, ஆர்க் டி ட்ரையம்பின் கீழ்,
அவர்களில் ஒருவர் தயங்குவதில்லை தளபதி மிராம்பியூவை தாக்க,
இரண்டாவது DB இன் புள்ளிவிவரங்களில் ஒன்று.
ஜெர்மன் கைதிகள் இருந்தனர்.
அதன் அருகில் இருந்தவர்கள், யார் இருந்தார்கள் எங்களுடன் Arc de Triomphe கீழ்
மற்றும் அந்த நேரத்தில், ஒரு ஜெர்மன் அதிகாரி இருக்கிறார்.
கிரனாடாவை விட்டு வெளியேறியவர் அதை யார் எங்கள் மீது வீசினார்கள்.
Mirambeau தரையில் விழுந்தார் மிகவும் பலத்த காயம்,
மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது.
எனவே நீங்கள் பார்த்தீர்கள் இன்னும் ஜெர்மானியர்கள்,
பின்னர் நிச்சயமாக நாஜிக்கள், வெறி பிடித்த மக்கள்,
பிரெஞ்சுக்காரர்கள் பாரிஸைக் கைப்பற்ற வேண்டியதில்லை மற்றும் வெல்லக்கூடாது.
நாம் தான் தங்குவோம் பிரான்சின் முதலாளிகள்
மற்றும் பிரான்சின் எஜமானர்களாக யார் இருப்பார்கள்.
ஜெர்மன் கைதிகள் இந்த நடத்தைக்கு பணம் செலுத்துங்கள்.
ஒரு படப்பிடிப்பு காட்சிக்குப் பிறகு கூரையிலிருந்து வரும்,
5 ஜெர்மானியர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர் ஸ்டார்ஸ் பிளாசா.
இங்கே அவர்கள், காற்றில் கைகள்,
ஒரு பிரெஞ்சு சிப்பாயால் நிராயுதபாணியாக்கப்பட்டது
மற்றும் அவர்களின் காலணிகளை இழந்தனர்
அவர்கள் தப்பி ஓடுவதை தடுக்க வேண்டும்.
ஆனால், ஆத்திரமடைந்த கூட்டம், அவர்களின் மரணத்தை கோருகிறது.
பல ஒளிப்பதிவாளர்கள், பிரான்சுவா சார்லட் உட்பட, காட்சியை படமாக்கினர்.
அவை ஃப்ரைட்லேண்ட் அவென்யூவில் வெளிப்படுகின்றன.
முற்றிலும் பெண்களால் சூழப்பட்டுள்ளது மற்றும் கோபத்தில் ஆண்கள்,
யார் கத்தினார்கள்: "மரணத்திற்கு!"
சிப்பாய் மிகவும் சிறியவர்,
தனது இயந்திர துப்பாக்கியால்,
அனைத்து உறுப்புகளிலும் நடுங்கியது.
அவர் இந்த ஜெர்மானியர்களை அப்படி வரிசைப்படுத்தினார்.
கலந்துறையாட.
நோக்கி திரும்பினான் இந்த காட்டு கூட்டம்
அது "மரணத்திற்கு!" என்று இரட்டிப்பாக்கியது.
படைவீரன் நடுங்கினான்.
மேலும் ஒவ்வொருவராக, அனைவரையும் கீழே இறக்கினார்.
அதே நேரத்தில் ராணுவப் பள்ளியில்,
மற்றொரு சறுக்கல்.
இந்த படம் பாரிஸ் நாட்டவரால் எடுக்கப்பட்டது. ஜேர்மனியர்களைக் காட்டுகிறது,
இப்போது சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்கள் போர் சட்டங்களின்படி.
ஆனால் அதற்கு முந்தைய நிமிடங்கள், அவை படமாக்கப்படவில்லை.
பணியில் இருந்த வீரர்கள் சரணடைதல் பிரெஞ்சுக்காரர்களால் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்டது.
அவர்களில், பெர்ன்ஹார்ட் ப்ளேச்.
எப்போது முதல் துப்பாக்கி குண்டுகள் வெடித்தன,
நான் தரையில் வீசினேன்.
என்னிடம் எந்த ஆயுதமும் இல்லை.
நான் இறந்து விளையாடினேன்.
பிறகு, நான் இருந்தபோது இன்னும் தரையில்,
நான் சுடப்பட்டேன் இடது தொடையில்.
ஒரு குடிமகன் அவரை பாயிண்ட் வெற்று வரம்பில் முடிக்க விரும்புகிறார்.
ஆனால் கடைசி நேரத்தில், அவர் செஞ்சிலுவை சங்கத்தால் பாதுகாக்கப்படுகிறார்.
நடைபாதையில், நாங்கள் கூச்சலிட்டு அவமானப்படுத்தப்பட்டோம்:
"அழுக்கு பிச்!"
கூட்டத்தில் இருந்தது வயதான பெண்.
அவர்களின் கன்னங்களில் எச்சில் வழிந்தது,
அவர்கள் எங்களை துப்ப முயன்றனர் வெற்றி பெறாமல் மேலே.
விடியற்காலை பரவசத்திற்குப் பிறகு,
பழிவாங்கும் நேரம் ஜெர்மானியர்களுக்கு எதிராக
மற்றும் அவர்களின் பிரெஞ்சு ஒத்துழைப்பாளர்களுக்கு எதிராக,
அவர்களுக்குப் பொருத்தமாக உதவியவர்கள் நான்கு ஆண்டுகளாக தலைநகரம்.
அவரது பால்கனியில் இருந்து வின்சென்ஸின் போக்கில்,
டோனிலியர் குடும்பப் படங்கள் கூரைகளில் எதிர்ப்புப் போராளிகள்.
திடீரென்று துப்பாக்கிச் சூடு நடக்கும் போது.
அவர்களது குடியிருப்பு பாதிக்கப்பட்டுள்ளது காட்சிகளால்.
ஒரு ஷாட் இருந்தது அறைக்குள் நுழைந்தார்.
என் அம்மாவை யார் காயப்படுத்தினார்கள்.
நாங்கள் அவரை ஒரு டூர்னிக்கெட் செய்தோம், நாங்கள் அதை கீழே எடுத்தோம்,
நாங்கள் ஏதாவது செய்ய வேண்டியிருந்தது.
அங்கே, கீழே போகிறது,
படிக்கட்டுகளில் இருந்து,
ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதர், ஒரு குறிப்பிட்ட FFI அவரிடம் கூறினார்:
"அவளை வெட்டி, அவளை அழைத்துச் செல்லுங்கள், இது ஒரு ஒத்துழைப்பு!"
எதற்காக ? ஏன் இந்த வெறுப்பு?
எல்லா இடங்களிலும், குடியிருப்பாளர்கள் நீதியை தங்கள் கைகளில் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்
முழுமையான தண்டனை மற்றும் ஆதாரம் இல்லாமல்.
முன்னுரிமை இலக்கு,
பெண்கள்.
இருந்தவர்கள் குடியிருப்பாளருடனான உறவுகள்.
இந்த முகங்களைப் பாருங்கள்.
பெண்களுடையது அல்ல.
ஆண்களுடையவை.
அத்தகைய கோபத்தை எப்படி விளக்குவது?
ஓடில் டி வாஸெலோட் 1940 முதல் எதிர்ப்பு உள்ளது.
ஒரு உளவுத்துறை பணியின் நடுவில் நேச நாடுகளின் நலனுக்காக,
அவள் தவறுதலாக நிறுத்தப்பட்டாள் போலீஸ் மூலம்
மற்றும் மாகாணத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது,
ஒரு நாள் கழித்து விடுவிக்கப்படுவதற்கு முன்.
ஒரு பையன் வந்தான், அவன் துப்பினான் எனக்கு முன்னால் தரையில்:
“நீங்க ***கி***!
போகிறோம் என்ற எண்ணம் எனக்கு ஏற்பட்டது என்னை அழைத்துச் சென்று ஒரு மூலையில் சுடு.
நான் வேதனையுடன் திரும்பும்படி செய்யப்பட்டேன் ஒரு செல்லில்,
ஏற்கனவே இருந்த இடத்தில்,
பதினாறு பேர் தரையில் அமர்ந்து,
உங்கள் முதுகில் சுவருடன், உங்களை ஆதரிக்கவும்.
பெண்களாக சிலர் இருந்தனர் முற்றிலும் மொட்டையடித்து, மொட்டையடித்து,
எங்களிடம் இருந்தது ஸ்வஸ்திகா வரையப்பட்டது,
மண்டை ஓட்டின் தோலில்.
ஒன்று இருக்கிறது, அது பயங்கரமானது,
அவள் மொட்டையடிக்கப்பட்டாள் அவளின் புகைப்படங்களை கடந்து,
அழகான பொன்னிற முடியுடன் அவரது தோள்களில் விழுந்தது.
அவளிடம் புகைப்படங்கள் இருந்தன, ஏனென்று எனக்கு தெரியவில்லை.
அன்று, ஹென்றிட் கிரிசெட்,
அவரது குடியிருப்பில் கைது செய்யப்பட்டார் FFI நண்பரால்,
யாருடைய முன்னேற்றங்களை அவள் மறுத்துவிட்டாள்.
ஒரு பொதி ஷ்ரூ இருந்தது,
"ஒத்துழைப்பாளர்!"
அதனால் என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள் Montreuil டவுன் ஹாலில்.
பின்னர் இந்த முட்டாள்,
அதிகம் இல்லை, ஆனால் அவர் என்னை எப்போது பெற்றார் என் தலைமுடியை கொஞ்சம் கூட வெட்டி,
கொஞ்சம் அங்கே மற்றும் அங்கு சிறிது.
பொறாமை என்று நினைக்கிறேன்.
ஏனென்றால் அவர் என்னை விரும்பினார்.
வெளிப்படையாக, நான் விரும்பினேன்,
ஒரு ஜெர்மன் ராணுவ வீரர்,
ஒரு பிரெஞ்சுக்காரரை விட.
மேலும் அவர்கள் என்னிடம் அப்படிச் சொன்னதாக நான் நினைக்கவில்லை மன்னிக்கப்பட்டது.
அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் என்ன செய்தார்கள்?
அவர்கள் எனக்கு விபச்சாரிகளை கொண்டு வந்தார்கள், ஜெர்மானியர்களுடன் உறங்கியவர்,
அதனால் நான் அவற்றை வெட்டும்படி கட்டளையிடுகிறேன், முதலியன.
அது என்னை விரட்டியது.
நான், “அவளை என்னிடம் விட்டுவிடு” என்றேன்.
நான் அமைதியாக இருந்தவுடன் பெண், ஒரு படிக்கட்டு இருந்தது,
நான் அவரிடம் சொன்னேன்: "உன்னை காப்பாற்று!"
இந்த அசிங்கமான நிகழ்வு கண்டனம்,
நிச்சயமாக அது நடந்தது.
எல்லாம் முற்றிலும் தோன்றியது இழிவான, பயங்கரமான.
முகங்களைப் பார்த்தேன் இரத்தம் தோய்ந்த தோழர்களே.
அவர்கள் அடிக்கப்பட்டதை நான் பார்த்தேன், சித்திரவதை செய்யப்பட்டிருக்கலாம்,
அது உண்மையில் என்னை விரட்டியது.
படுகொலைகள் நடந்தன,
ஒரு முழு பயங்கரமான பகுதி இருந்தது.
ஆனால் அது நாம்
நாங்கள் மறைத்தோம், அல்லது நம்மை நாமே கருதினோம்
நிகழ்வுகள் போன்றது
இரண்டாம் நிலை, ஆம்லெட் செய்யாததால்,
முட்டைகளை உடைக்காமல்.
இவைதான் மிகையாக நடக்கும் ஒரு கட்டத்தில்,
ஒரு சமூகம் சட்டத்தை இழக்கும் இடத்தில்.
அந்த நேரத்தில், அதே தாராள சக்திகள்,
தீய சக்திகள் மட்டுமே வெளிப்படுகின்றன.
ஒரு பக்கத்தில் மதிப்பெண்களை அமைத்தல்.
போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் குற்றங்கள் மற்றவரின் மனித நேயத்திற்கு எதிரானது.
ஆகஸ்ட் 25 வரை,
நாஜிக்கள், குறிப்பாக எஸ்.எஸ்.
தங்கள் அட்டூழியங்களைச் செய்கிறார்கள்.
ரொமைன்வில்லில் 11 கைதிகள் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.
பல டஜன் பணயக்கைதிகள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர்
மற்றும் சாட்டோ டி வின்சென்ஸில் கொலை செய்யப்பட்டார்.
35 எதிர்ப்பு போராளிகள் வலையில் விழுந்தனர்
மற்றும் Bois de Boulogne இல் சுடப்பட்டது.
6 எதிர்ப்பு போராளிகள் தூக்கிலிடப்பட்டனர் லக்சம்பர்க் தோட்டங்களில்.
இங்கே பாரிஸின் கிழக்கே Oissery இல்.
எஸ்எஸ் அவரை ஒரு கொட்டகையில் அடைத்தார்,
டஜன் கணக்கான எதிர்ப்பு போராளிகள் காயமடைந்தனர்
மற்றும் தீ வைத்து.
ஓரடூரில் உள்ளது போல், இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு.
இறுதிவரை அவர்கள் நாடு கடத்தப்பட்டனர் யூதர்கள் மற்றும் எதிர்ப்பு போராளிகள்.
அவர்களில் ஒருவர், கை ஃபிளேவியன், 24 வயது,
Pantin நிலையத்தில் தொடங்கப்பட்டது,
அவரது குடும்பத்திற்கு ஒரு டிக்கெட்,
என அவர் அழைத்துச் செல்லப்பட்டார் புச்சென்வால்ட் முகாமை நோக்கி.
இன்று ஃப்ரெஸ்னஸை விட்டு வெளியேறினார் தெரியாத இடத்திற்கு.
நன்றி உணவுப் பொதி.
வாரம் நன்றாக சென்றது மற்றும் மன உறுதி நன்றாக உள்ளது.
விரைவில் சந்திப்போம். மிகவும் அன்பான முத்தங்கள்.
இருந்தாலும் ஒரு ஆச்சரியம்,
மற்றும் அளவு.
ஒரு வார கிளர்ச்சிக்குப் பிறகு,
பாரிஸ் அழிக்கப்படவில்லை.
இது ஜெனரல் வான் சோல்டிட்ஸ்.
நகரங்களை அழிப்பவன்,
மிகவும் தயக்கம் மற்றும் எதிர்பார்த்தது போல் கூட.
அவர் இரண்டாவது டிபிக்கு சென்றார்
மற்றும் அது மாற்றப்படுகிறது Montparnasse நிலையத்தில்.
அது ஜெர்மன் அதிகாரி அல்ல.
மிகவும் கடினமான மற்றும் மிகவும் பெருமை வாய்ந்த பையன்,
நாம் பழகிவிட்டோம்,
படங்களில் பார்க்க.
அவன் கொஞ்சம் குண்டாக இருந்தான்.
பௌஞ்சி, தன் புத்திசாலித்தனத்தால் பயந்து போனான்.
அவர் கொஞ்சம் துறுதுறுப்பாகத் தெரிந்தார்.
மிகவும் தோற்கடிக்கப்பட்டது.
அதை பிறகு புரிந்துகொள்வோம்.
பழிவாங்கலுக்கு அஞ்சும் தளபதி ஜெர்மனியில் உள்ள அவரது குடும்பத்திற்கு எதிராக,
சண்டையிடுவது போலவும் எதிர்ப்பது போலவும் நடித்து,
அவரது சரணடைய தயார் செய்யும் போது மற்றும் ஜெர்மன் காரிஸன்.
இது மனிதாபிமானத்திற்கு புறம்பானது அவர் பாரிஸைக் காப்பாற்றினார்?
இன்று, அவரது மகன் அவரை நம்ப விரும்புகிறான்.
அடால்ஃப் ஹிட்லரை சந்தித்ததிலிருந்து,
அவர் அழிக்க மாட்டார் என்று தெரியும் ஒருபோதும் பாரிஸ்.
அவர் பாரிஸை நேசித்தார்.
ஏற்கனவே 1932 இல், அவர் மேற்கொண்டார்,
அவரது தேனிலவு பாரிஸில் என் அம்மாவுடன்.
மேலும் அவருக்கு, போரின் முடிவில்,
எந்த காரணமும் இல்லை பொறுப்பேற்க,
அத்தகைய நகரத்தை எரிக்க உலக புகழ்.
அவருக்கு, அது முற்றிலும் சிந்திக்க முடியாததாக இருந்தது.
பாரிஸை இடித்ததன் பயன் என்னவாக இருந்திருக்கும்?
உலகின் மிக அழகான நகரம்?
இன்னும் எளிமையாக, நாம் அணுகினால் போரின் முடிவில் இருந்து,
ஜெனரல் கடந்து செல்வதற்கு அஞ்சினார் இராணுவ நீதிமன்றம்
மற்றும் நேச நாடுகளால் சுடப்படுகிறதா?
எனவே ஒரு பைத்தியக்கார வாரம் முடிவடைகிறது,
பாரிஸ் கிளர்ச்சி,
ஒரே உண்மையான மக்கள் கிளர்ச்சி 1944 ஆம் ஆண்டிலிருந்து.
சிட்டி ஹாலில், ஜெனரல் டி கோல் கிளர்ச்சியாளர்களால் வரவேற்கப்படுகிறது.
யார், ஒரு வாரத்திற்கு முன்பு, அங்கு குடியரசை மீண்டும் நிறுவினார்.
பாரிஸ், பாரிஸ் சீற்றம்!
உடைந்த பாரிஸ்!
பாரிஸ் தியாகி!
ஆனால் பாரிஸ் விடுதலை!
தானே விடுதலை!
அவனுடைய மக்களால் விடுவிக்கப்பட்டான்!
அவர் நன்றாக பேசினார்,
ஏனெனில் அவர் திட்டமிடவில்லை அப்போது அவர் பேசிய போது கவனிக்கவும்
அந்த மனிதன் தான் பேசினான்
அவரது இதயம் மற்றும் அது அற்புதமானது.
அவர் தனது பாத்திரத்தில் மிகவும் நன்றாக இருந்தார்.
அதாவது, சண்டையிடும் பிரான்சின்,
அதாவது பிரான்சில் இருந்து மட்டும் சொல்ல வேண்டும்!
உண்மையான பிரான்சின், நித்திய பிரான்சின்!
என்னைக் கவர்ந்தது, அது இந்த தீவிர கூட்டம்.
அவன் பெயரைக் கத்தியவன்,
அவர் உண்மையில் பாராட்டப்பட்டார் ஒரு மீட்பர் போல.
ஜன்னலைத் திறந்தோம் அதனால் டி கோல்,
கூட்டத்தை வாழ்த்த முடியும்.
பெட்டனின் வருகைக்கு நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு,
பாரிசியர்கள் டி கோலை உற்சாகப்படுத்துகிறார்கள்.
மறுநாள் ஆகஸ்ட் 26,
ஒரு மில்லியனுக்கும் அதிகமானவை உள்ளன சாம்ப்ஸ் எலிசீஸுக்கு.
பத்து மடங்கு அதிகம் மார்ஷலைப் பொறுத்தவரை.
கேள்வி:
இவர்கள் ஒரே கூட்டமா?
அநேகமாக இல்லை, இன்றைய மதிப்பீடுகள் பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள்.
இருந்தாலும் சொல்வதைக் கேளுங்கள் எதிர்ப்புப் போராளி எட்கர் மோரின்,
அன்று யார் ஊர்வலத்தில்.
பிரான்ஸ், ஒரு பெட்டைனோ-கோலிஸ்ட்,
குறைவாகவும் குறைவாகவும் உள்ளது பெட்டனிஸ்ட் ஆனார்
மேலும் மேலும் கோலிஸ்ட்,
பெட்டேன் கருதப்பட்டதால் கேடயமாக இருக்கும்
மற்றும் டி கோல் வாள்.
ஆனால் கவசம் இருந்தபோது முற்றிலும் நொறுங்கியது, போலி கவசம்
மற்றும் வாள் மணி வந்துவிட்டது,
அதே கூட்டம் என்பது தெளிவாகிறது பெட்டனைப் பாராட்டியவர்,
எந்த குறையும் இல்லாமல் டி கோலை பாராட்டினார் நேர்மையான.
ஆரம்பத்தில், நாங்கள் அமைதியாக இருந்தோம் முற்றிலும் பெட்டனிஸ்ட், நான் நினைக்கிறேன்
பெரும்பான்மையான மக்கள்.
ஆனால் பின்னர், இல்லை.
எங்களுக்கு ஒரே ஒரு யோசனை இருந்தது, அனைத்தையும் மாற்றும் விடுதலை,
எல்லாவற்றையும் மீண்டும் செய்ய.
ஒரு புதிய பிரான்ஸ்.
மீண்டும் தானே மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு பிரான்ஸ்
மற்றும் இறுதியாக திரும்ப முடியும் எதிர்காலத்திற்கு.
அந்த நாள் எப்படி உணர்கிறது இந்த 14 வயது வாலிபர்,
ஜெரார்ட் வார்டர்.
அது உண்மையில் மற்றொரு நகரமாக இருந்தது.
மற்றொரு நகரம், மற்றொரு சூழ்நிலை.
மக்கள் தொகை என்று கிட்டத்தட்ட சொல்லலாம் கூட மாறியிருந்தது.
முன்பு, அது ஒரு மக்கள்தொகையாக இருந்தது முற்றிலும் குளிர்,
நடுநிலை, வெளிப்படையான, அழுத்தப்பட்ட.
அங்கு இருக்கும்போது நாம் மக்களைப் பார்க்கிறோம் திறக்கத் தொடங்கும்,
நிரூபிக்க,
இரக்கம் காட்ட வேண்டும்.
நாம் மீண்டும் நாமாக மாறுகிறோம், ஒருவேளை கூட,
ஊசல், அது கொஞ்சம் அதிகமாக செல்கிறதா மறுபுறம் வெகு தொலைவில்,
அது சாத்தியமாகும் !
மக்கள் ஆகிவிட்டார்கள் அதிக உற்சாகம்,
பாரிசியர்களை விட பொதுவாக.
அதுதான் ஆரம்பம்...
வாழ்க்கையின் ஆரம்பம்.
என்ற எண்ணம் எங்களுக்கு இருந்தது திடீரென்று,
விடுதலை,
அது அவசியம் என்பதற்கான சமிக்ஞை...
ஏதாவது செய்ய முடிவு செய்யுங்கள்.
எங்களுக்கு 15-16 வயது.
வாழ்க்கை தொடங்கவிருந்தது, பிறகு என்ன செய்யப் போகிறோம்?
பாரிஸின் விடுதலை அவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியிருப்பார்கள்.
சார்லஸ் பெகுல் டி ரோவின்,
இயந்திர துப்பாக்கியுடன் மனிதன்,
இரண்டாவது டிபியில் ஈடுபடுவேன்,
அலைன் ரஃபேல் மற்றும் ஜெரார்ட் டி சௌனக் உடன்,
வரை அவர் ஜெர்மன் இராணுவத்தை பின்தொடர்வார் Berchtesgaden இல் ஹிட்லரின் கழுகு கூடு.
கர்னல் ஹென்றி ரோல்-டங்குய், FFI இன் தலைவர்,
முதல் இராணுவத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்படும் ஜெனரல் டி லாட்ரேவின் கீழ் பிரெஞ்சு
ஆளுநராக நியமிக்கப்படுவதற்கு முன் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட ஜெர்மனியில் உள்ள கோப்லென்ஸிலிருந்து.
உடன் அவரது மனைவி செசில்,
அவர் ஒரு வருடம் அங்கே இருப்பார்,
ஜெனரல் வான் சோல்டிட்ஸிலிருந்து வெகு தொலைவில் இல்லை.
இங்கிலாந்தில் சிறைபிடிக்கப்பட்ட பிறகு,
ஜெனரல் முடிப்பார் பேடன்-பேடனில் அவரது வாழ்க்கை,
அங்கு அவர் உறுதியுடன் இறப்பார் பாரிஸை காப்பாற்றுவதற்காக.
வங்கியாளராகி, பிறகு நடிகரானார்.
கிளாட் ரிச் வேடத்தில் நடிக்கவுள்ளார் ஜெனரல் லெக்லெர்க்,
படத்தில் பாரிஸ் எரிகிறதா?
எட்கர் மோரின் விலகிச் செல்வார் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின்,
ஒரு சமூகவியலாளர் ஆவதற்கு முன் உலக புகழ்பெற்ற.
எழுத்தாளர் ரோஜர் கிரேனியர் ஒருவராக இருப்பார் காலிமார்ட் பதிப்புகளின் தூண்கள்.
பெயர் தெரியாதவர்களைப் பொறுத்தவரை,
அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையின் போக்கை மீண்டும் தொடங்குகிறார்கள்.
ஜார்ஜஸ் மார்செலெட் ஒரு நடிகராக மாறுவார்,
பின்னர் பொறியாளர்,
பின்னர் வணிக மேலாளர்.
அவருடைய நான்காம் வகுப்பு தோழர்களைப் போல காலாட்படை பிரிவு,
அமெரிக்க ஜாக் போர்ட்,
தொடர்ந்து பிரான்ஸ் திரும்புவார்,
தரையிறங்கியதை நினைவுபடுத்துவதற்காக மற்றும் பாரிஸ் விடுதலை.
அவர் லெஜியன் ஆஃப் ஹானர் பெறுவார்.
தோற்கடிக்கப்பட்டது அவர்களின் வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப முயற்சிப்போம்,
இடிபாடுகள் மீது.
பெர்ன்ஹார்ட் ப்ளேச், குண்டுதாரி,
போலீஸ் கமிஷனராக இருப்பார்.
ஃபிரெட்ரிக் ஷெஃப்ட், அவர்களில் ஒருவர் ஹிட்லர் மீதான தாக்குதலில் பங்கேற்றார்.
Göttingen இல் ஒரு பேஷன் கடையை உருவாக்கும்.
ஹான்ஸ் ஆல்பிரெக்ட், பெர்னாண்டேவின் காதலன்,
ஆசிரியராக இருப்பார்.
எல்லாரையும் விட கஷ்டம் மற்றவர்கள், ஒருவேளை...
ஹென்றிட் கிரிசெட், லிடோவின் இளம் உஷரெட்,
ஜெர்மானியர்களை நேசித்தவர்,
ஒரு அமெரிக்கருடன் டேட்டிங் செய்வார் விடுதலையில்.
பின்னர் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரரை திருமணம் செய்து கொள்வார் 50 களில்.