Dit is een van de meest glorieuze afleveringen van de Tweede Wereldoorlog.
In augustus 1944, na vier jaar bezetting,
De Parijzenaars zijn in opstand tegen de Duitsers,
zonder op aankomst te wachten geallieerde troepen.
Een geprezen opstand door generaal de Gaulle
tijdens zijn beroemde toespraak van het stadhuis.
Parijs, bevrijd!
Door hemzelf bevrijd,
bevrijd door zijn volk met de steun
en de omtrek van Frankrijk geheel !
Een epos dat in ons geheugen gegrift staat,
waar de Fransen de beste rol spelen.
Maar is het zo eenvoudig?
Het volk van Parijs Rebelleerde hij werkelijk?
En was deze bevrijding ook? voorbeeldig zoals we zouden willen?
Met nieuwe afbeeldingen,
die van individuen,
met de laatste directe getuigen.
Wij willen het je vertellen een complexer verhaal.
We wisten niet of het mensen waren wie had dat eigenlijk,
verzette zich, maakte het schot,
of die net begonnen is een manchet om de arm.
Ik wist niet wie ik moest neerschieten.
Duitsers, communisten...
Er waren een hoop mensen die wraak nodig had!
De fout die ik maakte was om te hebben gedateerd met een Duitser,
maar ik heb er geen spijt van!
Als we ze in stukken hadden kunnen snijden stukken, de Duitsers zouden het gedaan hebben.
Ik wist wat ons te wachten stond,
wij zouden geplaatst worden voor een muur en geëxecuteerd.
70 jaar later,
terugkijken op één van de gebeurtenissen sleutels tot onze geschiedenis.
De enige echte opstand populair van het jaar 44.
Een opstand die nog ver weg was vooraf te winnen
en die vandaag de dag nog steeds voortduurt om ons te ondervragen.
26 april 1944.
Wij zijn vier maanden vóór de bevrijding van Parijs,
een maand voor ontscheping.
Op het gemeentehuis, maarschalk Pétain wordt toegejuicht door de menigte.
De Duitsers die bezetten altijd Frankrijk,
gaf hem toestemming Vichy te verlaten voor een aantal dagen.
Vraag: Voor wie juichen ze?
Deze tienduizenden inwoners die de Marseillaise zingen,
door de Duitsers verboden sinds vier jaar...
De man die in Vichy samengewerkt met de bezetter?
Of de soldaat die, een kwart eeuw eerder in Verdun,
leidde hen naar de overwinning.
De dagen voorafgaand aan het bezoek van Pétain,
de bondgenoten die zich voorbereiden de ontscheping,
bombardeerde de infrastructuur Duits,
kazernes, spoorwegen,
fabrieken.
1.000 inwoners van de regio Parijs, omgekomen onder de bommen.
Een nieuwe proef voor meer radeloze Fransen,
verwarder dan ooit
en wat de oude maarschalk ten goede komt.
Jacqueline Lajoie, toen 18 jaar oud.
De Amerikanen bombardeerden het huis van zijn grootouders in Seine-et-Marne.
Ze hebben alles meegenomen het dorp op een rij,
vliegend fort,
die het hele dorp verwoestte!
Er bleef geen huis overeind staan.
Weet je, we zaten in de val.
Wij wisten het niet.
Wat is er aan de hand ? Waarom doen ze dit?
Wij wisten achteraf dat dit zo was om het Duitse leger te vernietigen.
Fransen gevangen,
gevangen in hun tegenstrijdigheden
en proberen te overleven voor deze nieuwe proef.
In Saint-Ouen, de familie Péchoux,
filmt de geallieerde bombardementen.
Hier is kleine Jean-Claude midden tussen de ruïnes.
Zorgwekkend.
Er was een schuilplaats die gewoon was naast ons huis,
het bevond zich in een kelder van een gebouw.
Wij waren daar, afgezonderd, opgesloten in kluizen,
een gewelfde kelder.
We zaten vol met 30 of 40 mensen,
met slechts een kaars zou het creëren pure en simpele angst.
Het was een bedreiging.
Het wekte niet de indruk,
dat het hielp bij de komende bevrijding.
Dit komt misschien als een verrassing, maar in het voorjaar van 44,
gevaar lijkt soms te komen meer bondgenoten dan Duitsers.
Volgens deze amateurfilms gedraaid door de soldaten,
de bewoners zouden zijn vrijwel onschadelijk.
In Parijs zijn er ongeveer 25.000,
vaak oud of heel jong.
Afgezien van enkele SS-eenheden,
het meeste werk bij administratie.
Dit filmpje is gefilmd door een Duitser,
Wolfgang Lemke.
Die dag reisde hij de hoofdstad met vrienden.
Hoe kunnen we ons voorstellen dat deze straten vrede kan spoedig zijn,
het toneel van felle gevechten?
Hun excursie gaat verder per vliegtuig voor een overzicht van de hoofdstad.
Alsof de stad van hen was.
In Parijs, in tegenstelling tot de provincies,
de Duitsers gedragen zich niet niet bij bewoners,
maar alsof ze thuis waren.
Ze vorderden honderden van gebouwen in prachtige wijken.
En overal voelen ze zich veilig.
Zoals hier op de Place de l'Opéra, waar de Kommandantur zich bevindt.
Geen bescherming, geen prikkeldraad,
geen gezeur.
Een simpele barrière voor het Meurice-hotel,
waar de commandant van Parijs was gevestigd.
Terwijl ik wens Weg met de Duitsers,
veel Parijzenaars lijken zich hebben aangepast aan de bezetting.
Luister naar wat een middelbare scholier zegt destijds veertien jaar oud.
De toekomstige acteur Claude Rich.
Tegelijkertijd vecht zijn broer in Italië tegen de Duitsers.
De Duitsers die ik zag, het waren schildwachten.
Ik kende geen haat.
Het is vooral erna de oorlog die we leerden,
concentratie kampen en dat alles.
Voor,
wat mij opviel,
het zijn de Duitsers had een geur.
En de geur die ze hadden, het was oosterse tabak.
Toen we voorop liepen een Duitse auto,
we konden een oosterse geur ruiken.
Het was de reis, het waren geen Fransen.
Hier is er één van,
Korporaal Hans Albrecht.
Oorspronkelijk afkomstig uit Stuttgart,
hij had op dat moment een affaire met een jong Frans meisje.
Fernand de Lamare,
mijn liefste in Parijs.
Zij werkte in onze kazerne.
In het Duits noemden we haar Fernande.
Maar ik, Ik wist dat het Fernande was.
In de buurt van de Arc de Triomphe, er was een kleine bioscoop.
Ik ging er vaak met haar heen.
We gingen schuilen in een leuk huisje plek voor liefhebbers.
Een soort rotonde op een plein.
Zij was een van degenen die nadacht dat wij Duitsers
wij zijn de beste.
Ondanks algemene afkeuring,
Parijzenaars pronken met de vijand.
Door rente.
Of uit liefde.
Zoals deze Lido-ouvreuse die elkaar ontmoet een officier op de boulevards.
Ik passeerde het café Oost-Indische kers en hij zat daar.
En opeens, Ik zag hem achter mij
en hij zei tegen mij: “Maakt u een wandeling, mevrouw?”
Ik zei ja.
Hij vertelde mij over de oorlog.
En daarna, Ik stelde hem vragen,
op de Duitsers
en het interesseerde mij.
En toen zagen we elkaar weer,
en toen vond ik het geweldig.
Hij schreef gedichten,
op bomen, op de natuur.
Het waren mooie jongens.
Hij was knap, lang, blond met blauwe ogen.
Parijs zat in mijn hart.
Van bioscoop tot cabaret langs het Lido,
al deze vestigingen functioneerden zoals in vredestijd.
Voor ons was de vraag: weten wat je daar kon eten of drinken.
Alcohol, vrouwen, feesten.
Ondergedoken echter,
meedogenloos onderdrukte inwoners,
bereid de opstand voor.
Tegen de bezetters en tegen hun ideologie.
Het ergste dat de wereld ooit heeft gezien.
Wij noemen ze FFI,
de Franse strijdkrachten van Binnenlandse Zaken.
Ze zijn van iedereen politieke trends,
rechts en links.
Hoeveel zijn er in Parijs?
We zullen het nooit echt weten.
Tientallen duizenden.
Maar ze hebben heel weinig wapens.
Onder hen een activist 25-jarige communist,
Cécile Rol-tanguy.
We zien haar hier met haar baby en de kinderwagen,
waarin ze zich verstopt een machinegeweer.
Met haar man Henri Rol-Tanguy,
het hoofd van alle FFI uit de regio Parijs,
ze raakte erbij betrokken om de bewoner te verdrijven.
Het was fascisme.
Wij wisten heel goed dat dat zo was goede mensen, zonder twijfel.
Maar wat mij echt opviel, zij zijn degenen die zijn neergeschoten.
Mijn vader werd gedeporteerd, wij wisten niet waar hij was.
Alles was ondraaglijk.
We zijn tenslotte een geweldig volk.
We hebben een revolutie teweeggebracht.
Wij weten het nog steeds,
dat wij kunnen meedoen,
voor opstanden en zo.
We moeten het nationale gevoel wakker schudden,
opstand tegen deze bezetting,
een volk onwaardig.
Ter voorbereiding op de opstand,
de verzetsstrijders kijken om de bevolking op te leiden,
door symbolische acties te vermenigvuldigen.
Zoals hier in 1942 in de Étoile,
als ze storen een Duitse ceremonie.
Maar de weerstand is gering gevolgd door Parijzenaars.
Wij noemden ze terroristen.
Omdat hij vermoordde. Hij was een terrorist.
Ook al was hij een Duitser, hij kwam,
met een mes erbij Maak geen lawaai,
dan een overstap...
een mes in de rug, de man viel...
We hadden zoiets van: “Wat is dit? Wat betekent het ?"
En daarna,
dus we hadden de radio waar we ondanks alles naar luisterden,
Ze vertelden ons: “Nee, het zijn geen terroristen,
Het zijn verzetsstrijders.”
We hadden een bepaalde passieve kant aangenomen.
Wat kunnen we doen?
Wij wisten niet welke kant verlossing zou komen.
Op een dag zou ze komen, het was zeker, maar wanneer?
Waar en door wie? We weten het niet.
6 juni 1944.
De gebeurtenis die alles verandert.
150.000 geallieerde soldaten land in Normandië,
om Europa te bevrijden van het nazisme.
Hier Londen
Hoofdkwartier van het Opperbevel Geallieerde expeditietroepen
heeft zojuist het volgende persbericht gepubliceerd.
Onder het commando van generaal Eisenhower
geallieerde zeestrijdkrachten vanmorgen begonnen
de landing van de geallieerde legers aan de noordkust van Frankrijk.
Ik herinner !
Ik begrijp...
Dus daar is het, wildvuur!
Wildvuur.
Ik lag in mijn bed
en ik hoor geschreeuw in het huis.
Het was waarschijnlijk mijn moeder die het nieuws hoorde.
Ik was erg blij. Eindelijk, Er gaat iets gebeuren!
We zijn begonnen met het maken van vlaggen.
Dat is alles, we zijn vrij! Zij gaan Haal de moffen de deur uit!
Het waren de Boches of de Schleus.
Wij hebben ze zo behandeld.
We zullen vrij zijn. Maar wij wisten het dat het niet meteen zou gebeuren.
Het maakte diepe indruk op mij, vanaf daar,
daar hebben wij alleen maar aan gedacht.
Ik huilde.
Ik huilde omdat ik zei:
"Dat is het, ze gaan weg,
We gaan ze pijn doen."
In de volgende dagen,
Nazi-propagandapogingen om aan te tonen dat de Fransen
kies de kant van de bezetter tegen de geallieerden.
Bekijk deze beelden gefilmd op het station uit het Noorden op verzoek van de Duitsers.
Als vergelding voor de bombardementen heeft een kleine groep Parijzenaars,
medewerkers mishandelen Geallieerde soldaten,
gevangen genomen in Normandië.
Er is ook deze ceremonie verrassend,
bij de Invalides.
3 weken na ontscheping,
1000 nieuwe rekruten van de Franse militie,
de eed afleggen onder de Nazi-groet,
anticommunisten, antisemieten,
Zij zijn degenen die maandenlang achtervolg het verzet
en de Joden naast de Duitsers.
Nog een beeld, dezelfde dag, op het gemeentehuis,
duizenden Parijzenaars komen eer de overblijfselen van de militieman
en medewerker Philippe Henriot.
Er wordt ons verteld dat dit niet het geval is patriotten omdat we accepteren,
het samenwerkingsbeleid met Duitsland.
Maandenlang, Philippe Henriot bracht het publiek in vuur en vlam,
via zijn radiotoespraken.
Hij is zojuist geëxecuteerd door het Verzet.
Deze beelden uit juli zijn verontrustend.
Maar ze zijn misleidend.
Omdat sinds de landing zonder dat het iets lijkt,
een nieuw machtsevenwicht vestigde zich in de hoofdstad.
De Duitsers waren dat veel minder arrogant.
Het was niet langer hetzelfde.
Er was een evolutie,
goed voor ons en minder goed voor hen.
Wij hadden de indruk dat de Duitsers zich terugtrokken,
een beetje zoals de oester onder de citroen.
Ze keerden terug naar huis,
bij de commandanten, in de kazerne,
we zagen ze minder.
Aan de andere kant vielen de Parijzenaars binnen graag,
een stukje van de straat.
Zij waren degenen die de straat op gingen, laten we zeggen.
Een klein, maar veelzeggend teken.
Terwijl de schoten worden altijd bestraft met de dood,
Journalisten filmen de Duitsers op verborgen camera.
Hij nadert een paar meter soldaten,
ondanks het geluid van hun camera's.
Alsof de Duitsers dat al zijn waren niet langer beangstigend.
Dit is het moment waarop weerstand ontstaat besluit een klap uit te delen.
Dit is Robert Chambeiron,
een voormalig plaatsvervanger van Jean Moulin.
Onder een valse identiteit,
hij is een van de leden van de Raad Nationaal verzet.
Wij zijn er nu van overtuigd,
dat de Duitsers zijn niet onoverwinnelijk
en er is geen reden niet om te vechten
en dat als we vechten, we kunnen winnen.
Dat hebben we besloten in de Nationale Raad van het verzet,
ter gelegenheid van 14 juli 1944,
door een grote demonstratie.
en we gaan een slogan uitbrengen aan vrouwen en meisjes
van Parijs om de straat op te gaan,
met rode jurken, blauwe riemen,
witte lijfjes om te zien parade blauw, wit, rood,
onder de neus van de Duitsers de dag is een grote 14 juli.
Op deze historische 14 juli
alleen deze paar afbeeldingen blijven over discreet neergeschoten,
waarop driekleurige emblemen te zien zijn verkocht door de neus en de baard,
Franse politie en Duitsers,
die niet meer reageert.
Die dag kwamen 100.000 demonstranten,
vooral linkse activisten,
parade in de regio Parijs, zoals blijkt uit deze enkele foto,
genomen in Vitry-sur-Seine.
Een rapport van de Communistische Partij vermeldt de vlaggen,
spandoeken,
de pamfletten die tijdens de processies werden uitgedeeld.
Wij zingen de Marseillaise in weerwil van de bezetter.
Zoals een generale repetitie vóór de opstand.
In Parijs,
bewoners beginnen het te accepteren de prijs die voor hun vrijlating moet worden betaald.
Aan het einde van de oorlog,
toen we de forten zagen vliegen kom,
die altijd erg hoog waren, zeer talrijk,
en als er zon was, hadden we dat ook de indruk van een zwerm bijen
en het was...
Mensen gingen uit, ze gingen niet naar de schuilplaatsen,
ze kwamen, ze wilden naar ze kijken
en mensen riepen: “Bom!
Maak ze af !"
We hadden haat geleerd en aanvaardde oorlog.
Verankerd in hun kazernes,
Duitse soldaten begin bang te worden.
Kijk naar deze foto's schijnbaar onschadelijk,
genomen in de kazerne van Clignancourt.
Daar zien we administratief personeel van het leger,
meestal oud,
dringend ontvangen militaire training.
Achter de gevel glimlacht,
geloven ze er nog in?
Het was een vreselijke tijd deze onzekerheid.
We hebben de twist geraden dat het ging duren.
We wisten dat we geen kans hadden om de Amerikaanse machten te verslaan
en Britten.
Vanuit mijn kamer in het Hôtel de France,
Ik keek uit het raam,
Ik zag de vliegtuigen voorbijgaan Engels en Amerikaans,
die heel laag vlogen en ik zei tegen mezelf:
‘Wat zal het opleveren als ze dat kunnen zo ongestraft stelen?
Maar voor ons, er was geen keuze.
Wat kunnen we doen? Verlaten ?
Op een dag kwam er een schoonmaakster, die sprak een paar woorden Duits en zei tegen mij:
‘Wil je niet met mij mee?
Kom met mij mee."
Ik had haar kunnen volgen.
En waarschijnlijk zou ze het voor mij verborgen hebben gehouden in zijn appartement, maar...
Ik, mijn geweten, mijn plicht als soldaat,
dat zou desertie zijn geweest.
Het zou mijn hart hebben gebroken anderen in de steek laten
en stilletjes verdwijnen.
Ze waren bang dat ze, om bang te zijn,
ze waren bang.
Ik weet het niet.
Laat ze schade lijden,
dat de Amerikanen,
gedraag je niet zo goed.
Ze waren bang dat de Amerikanen zij gedragen zich,
zoals zij, gedroeg zich,
we weten nooit !
Wij hadden maar één ding in gedachten,
veilig uit dit moeras komen.
Wij hadden het idee al aanvaard zich terugtrekken.
Deze oorlog was toch verloren.
Wat geen Duitse soldaat beseft het nog niet,
is dat het meeste leiders van de Wehrmacht,
het reguliere leger, is ten prooi aan dezelfde twijfels.
En dat in het Majestic Hotel, waarvan de verdediging is versterkt,
Carl-Heinrich von Stülpnagel,
het hoofd administratie leger in Frankrijk,
een anti-nazi, is ook op zoek naar,
om de oorlog te beëindigen.
20 juli 1944,
de dag die had kunnen veranderen de loop van de geschiedenis.
In Oost-Pruisen, een bomaanslag,
Hitlers hoofdkwartier vernietigd
en het geluid loopt dat de Führer dood is.
Generaal von Stülpnagel is een van de samenzweerders.
Hij roept dezelfde avond nog op zijn assistenten in het Majestic Hotel,
met luitenant Schefft.
Leden van de generale staf waren op kantoor.
Ons werd verteld: ‘Heren, de Führer is dood.’
Schefft, tot onmiddellijk in Saint-Germain-en-Laye.
Ga de SS-frequenties afschaffen en inlichtingendiensten.
Zij zullen worden geïnterneerd Bij het vallen van de avond.
Dit is de operatie waar velen op hoopten.
Gedurende de nacht, zonder iemand beseft het niet,
de SS van Parijs worden gearresteerd
en het reguliere leger, de Wehrmacht, neem de macht.
Totdat het nieuws bekend wordt uit Duitsland.
Alleen of bijna onder zijn medewerkers,
de Führer overleefde op wonderbaarlijke wijze
en de aanval is een mislukking.
Hitlers reactie was meedogenloos.
Stülpnagel wordt opgehangen in een Berlijnse gevangenis,
terwijl in Parijs een generaal wordt benoemd die nooit bevelen negeerde.
Dietrich von Choltitz.
Zijn missie, bereid de verdediging van Parijs voor.
De generaal stierf in 1966.
Zijn zoon Timo von Choltitz,
afgesproken om ons te ontmoeten.
Dit zijn mijn vader en ik.
Het ziet er niet echt comfortabel uit beide !
En daar zie je hem met zijn soldaten,
na de Slag om Rotterdam.
Het was in Rotterdam, in 1940,
wat de eerste keer verschijnt publiekelijk de generaal,
als de stad wordt verwoest door de Duitse luchtmacht.
We vinden het later in de USSR,
waar hij vernietigt de steden van Sebastopol,
Kiev, Charkov en vele anderen.
Hij had de reputatie
een brute vernietiger van steden te zijn.
Het was een van de strategieën Duitsers gebruikt in Rusland.
Ze vernietigden bijna alles op hun pad.
Ieder huis, elke schuur werd verbrand,
of het nu steen of hout is.
Alles werd vernietigd tijdens de terugtocht uit Moskou.
Het was het principe van de verschroeide aarde.
Mijn vader sprak met Hitler van de verdediging van Parijs.
Hij wist heel goed dat hij gegeven zou worden het bevel om er een ruïneveld van te maken.
Er waren daar 22.000 soldaten,
op wie hij kon rekenen.
Dit is het geval van sergeant Blache,
verantwoordelijk voor een communicatie-eenheid in het 15e arrondissement.
Ik was een technicus en ze zeiden tegen zichzelf:
“Deze man heeft talent, hij zal het kunnen zorg voor de explosies."
Dus werd ik naar gestuurd een gezelschap van pioniers,
waar ik les kreeg omgaan met explosieven,
om ze te triggeren...
Ik keerde terug naar mijn eenheid en zij hebben de explosieven bij ons afgeleverd.
Tegelijkertijd, in Normandië,
het Stalingrad van het Westen, zoals de Duitsers het zullen noemen.
Sinds de landing,
Hitlers legers zijn tegen Geallieerden fel verzet,
bijna fanatiek,
zoals de soldaat ontdekt Amerikaan Werner Kleeman.
De Duitsers waren dat fanatiek en hard
en de dood betekende niets voor hen.
De eerste 3 dagen hebben we omsingeld een groep van 6 Duitsers
en onze compagniescommandant vroeg hen zich over te geven
Zij antwoordden: “Nee!”
Dus gebruikten we onze vlammenwerper en wij hebben ze geroosterd.
Zij zijn het soort fanatici die we voor ons hadden.
Op 1 augustus
de geallieerden kregen versterking van 15.000 Fransen,
van de tweede pantserdivisie,
op zijn beurt van boord gegaan in Normandië.
Uit Noord-Afrika door Engeland trekken,
onder bevel van generaal Leclerc,
deze Fransen hebben een obsessie.
Red Parijs.
We hadden allemaal de hoop dat we dat konden,
na het oversteken van Normandië,
arriveren in Parijs, de hoofdstad van Frankrijk en wraak.
Wij moesten snel gaan, wij wisten het allemaal,
want Parijs is zou niet springen?
Wat doen de Duitsers gingen slopen in Parijs?
Aan het begin van de maand augustus,
na twee maanden vechten,
De Amerikanen van generaal Patton
weet de linies te doorbreken Duitsers in Avranches.
Maar de geallieerde generale staf waarvan de tweede DB afhankelijk is,
Parijs wil omzeilen door Noord en Zuid,
directe confrontatie vermijden.
Volgens plannen van Generalissimo Eisenhower,
Parijs zal tijdens de bevrijding worden bevrijd van de maand september,
toen de geallieerde voorhoede op weg was richting Duitsland zal het voorbij zijn.
Generaal Eisenhower en generaal Bradley,
wilde de stad niet bevrijden,
omdat ze geen ruzie wilden van straten, van huizen tot huizen.
Het straatgevecht wordt vanuit een huis gevoerd voor de ander is het het ergste.
Ons werd verteld dat dit het doel was was niet bedoeld om Parijs te bevrijden,
maar om Duitsers te doden.
We droomden ervan de oorlog te winnen,
welk pad je ook moet bewandelen om de Duitsers te verslaan.
In Parijs, verstoken van informatie,
Bewoners negeren bedreigingen die op hen wegen.
We konden Londen niet langer horen,
sinds een tijdje.
Het was zo verwarrend dat we niets meer konden horen.
Dus eigenlijk leefden we,
wij leefden in het heden,
we leefden elke dag een beetje zoals heel jonge kinderen doen dat wel.
Als bewijs hiervan is deze verbazingwekkende film,
neergeschoten door de familie Péchoux,
15 augustus aan de oevers van de Marne.
Zij waren degenen die aan het filmen waren Amerikaanse bombardementen.
Dit keer terwijl de geallieerden dat wel zijn nog tientallen kilometers verderop,
de inwoners baden in de rivieren,
alsof de strijd was een uitgemaakte zaak.
Als ik de foto's zie die mijn vader destijds filmde,
ongetwijfeld, er waren geen zorgen,
maar eerder een grote vrijlating van de bevolking,
die echt 100% tevreden waren.
Ik denk dat ze dat hadden gedaan echt vertrouwen,
dat het de goede kant op ging, vrijwel onomkeerbaar.
Wij zaten er nog middenin oorlog tussen aanhalingstekens,
maar de geesten wel hard lopen,
zeggen : “Dat is alles, we zijn aan het einde!”
Medio augustus,
de Parijzenaars zijn ver weg om je die weerstand voor te stellen,
staat op het punt een grote klap uit te delen
en gooi al zijn kracht in de strijd.
Voor het verzet, onmogelijk om te wachten niet langer de bondgenoten zonder iets te doen.
In Parijs begint een nieuwe fase, de opstand.
Net als een maand eerder, op 14 juli,
een oproep tot sabotage en de staking is begonnen,
richting de arbeiders.
Duizenden mensen stop met het werk.
Maar deze keer,
vechten.
Geen treinen meer,
geen elektriciteit meer of bijna.
Geen politie meer op straat.
Ook zij zijn in staking.
Binnen slechts een paar uur,
het leven stopt in de regio Parijs.
Ik verveelde me nog steeds omdat ik het niet meer had,
verbinding met Parijs,
maar ik vond het normaal.
Ik begreep dat hij ging er gebeurt iets.
De mensen moesten worden opgeleid Fransen in de strijd.
Dat konden we niet toestaan de Fransen,
afgezien van zijn eigen bevrijding.
Een sfeer van wapenwake,
op de binnenplaatsen van gebouwen, de Duitsers verbranden hun archieven.
Ze evacueren het meubilair, vaak gestolen, naar Duitsland.
Zij sturen degenen weg die dat niet willen niet nuttig in de strijd.
De Gestapo, bepaalde medewerkers.
Ze konden mij niet meenemen.
Robert had vóór dit alles gezegd:
‘Ik kom terug voor je.’
Maar waar brachten ze mij heen?
18 augustus 1944,
de spanning is op zijn hoogtepunt.
Grote Duitse pantserkonvooien,
zich terugtrekken uit Normandië,
doorkruis de hoofdstad van west naar oost.
Ik was verontwaardigd,
om te denken dat ze konden vertrekken zonder eruit gegooid te worden.
Het is echt deze zin dat kwam er bij mij uit.
We gaan ze niet achterlaten zo weggaan.
En dus mijn man, die dingen wist,
dat ik niet wist, hij kalmeerde mij.
Maar wees niet boos, wacht,
je zult het morgen zien.
Die dag, Henri Rol-Tanguy,
komt uit een ontmoeting met de leiders van het verzet,
in een café in de zevende gemeente.
De verschillende bewegingen komen het eens zijn,
bij het uitbreken van de vijandelijkheden.
Teruggekeerd naar Montrouge,
Midden in de nacht, en uit angst om te worden aangeklaagd,
het hoofd van de FFI lanceert,
onmiddellijke volksopstand.
Mijn man zei tegen mij: ‘Je gaat slaan.’
Maar het was 3 uur 's nachts.
Ik zei tegen hem: ‘In een gebouw op deze manier kan ik niet typen,
dat maakt lawaai."
En dus bleef ik rondhangen,
zoveel als ik kon om het mee te nemen tot 6.00 uur
Toen sloeg ik om 6 uur 's ochtends.
Hij vertrok met het papier.
Het bevel van 19 augustus waarin staat:
dat de opstand zal volgen.
De tekst van Rol-Tanguy is gedrukt en overal in de stad gepleisterd.
Ieder zijn eigen, volgens de woorden van die tijd.
Na vier jaar bezetting,
vernedering, vervolging.
Parijzenaars worden gebeld om lid te worden van de FFI
en ga in de aanval.
Armmanchet.
Molotovcocktails gebruiken en oude wapens.
De verzetsstrijders komen naar buiten clandestiniteit,
de vijand lastigvallen en proberen hun wapens in beslag te nemen.
Zoals dit jonge meisje Anne-Marie Dalmaso,
die zijn geweer pakt aan een gewonde Duitser.
Voordat je hem weglegt.
Net 22 jaar oud.
Of George Duxon,
deze veteraan uit 1940,
ontsnapt uit een gevangenkamp,
die net een tank heeft opgeblazen Duitser met een granaat.
Zij waren helden voor mij.
Het duurde nog vier en een half jaar,
dat we het leven van dieren leefden,
bezet door de Duitser.
Er was niets meer.
Er was geen trots meer, geen eer meer...
En toen was het opeens de droom,
dat we elke dag deden luisteren naar de Londense radio,
wij zien deze mensen die op hen schoten,
waar iedereen bij is.
Het hart van de strijd ligt hier,
op het hoofdbureau van politie, op het Île de la Cité.
2000 politieagenten die dat waren staking sinds 15 augustus
hebben het gecontroleerde gebouw overgenomen door de Vichy-autoriteiten.
Een student aan de technische school,
wie wil vechten, sluit zich bij hen aan.
Er was een enorme puinhoop op de binnenplaats van de prefectuur.
Er waren vrachtwagens, auto's,
auto's vernield, dat waren er alles en een gekke wereld.
De Duitsers kwamen voorbij in vrachtwagens en ze schoten elke keer.
En ik had een kleine revolver.
En ik geef toe: ik ben begonnen bij het raam met mijn pistool,
en ik schoot.
Aan boord van deze brandende vrachtwagen is de Duitse Blache.
Ik schreeuwde: “Iedereen eruit!”
Onder degenen die uit de vrachtwagen waren gesprongen, vijf raakten gewond op de grond.
Ik herinner me er nog één van hen die mij smeekten:
“Bernard, help mij!”
Hij was neergeschoten in de maag.
Ik zal het altijd onthouden omdat Het blijft een treurig schouwspel.
Zijn vriend die beefde van angst,
die huilde
en waarop de foto van zijn familie te zien was.
Op een paar honderd meter afstand,
de bewoners van de wijk observeer de scène.
Iedere keer één van ons werd geraakt,
de menigte brulde van vreugde.
Ik zei: “We gaan ze aanvallen!”
Ik had een geweer, een pistool en twee granaten
en ik riep: "Vooruit, geweer in de lucht!
Schreeuwend steken we de brug over en we zullen zien wat er gebeurt."
En daar waren al degenen die dat waren op de Place du Châtelet,
ze renden weg.
Tijdens de eerste uren,
weinig inwoners sluiten zich aan bij de FFI.
De meesten observeren de gevechten,
soms doen alsof ze meedoen,
zoals Georges Marcel opmerkt, Gaullistisch verzet.
Tijdens de opstand, de Parijse bevolking,
een groot deel was thuisgebleven,
ze waren niet binnen door de straten onder geweervuur.
Ze kwamen naar beneden om te hebben lijkt mee te doen.
Ik weet niet waarvoor, ze waren daar. Ze keken.
Zodra een Duitse auto of er kwam een ​​zijspan of iets anders,
ze stroomden op volle snelheid terug op de trap thuis.
Daar werden ze geroepen mus vogelverschrikkers.
De volgende dag, een Gaullistische groep investeert,
een van de symbolen van Parijs, ook gecontroleerd door Vichy.
Gemeentehuis.
Wij waren erg gemotiveerd,
ons werd verteld dat we dat moesten doen neem het gemeentehuis
en we vertrokken om het hotel te nemen stad Parijs en zich daar vestigen.
Wij hebben geen seconde getwijfeld.
Wij kwamen snel binnen, zonder weerstand.
Alle medewerkers gingen weg, iedereen was weg!
Ze renden weg van het stadhuis!
Wij hebben het bezit herwonnen,
van het stadhuis van Parijs.
We gingen naar huis.
Te wapen, burgers!
Vorm je bataljons!
Laten we wandelen ! Laten we wandelen !
Alleen een onzuiver bloed...
Een onvoorstelbare situatie Paar dagen geleden.
Terwijl de Duitsers zijn nog steeds overal in Parijs
en dat hebben ze enkele tientallen tanks,
een man uit De Gaulle, Marcel Flouret,
onlangs geparachuteerd vanuit Algiers,
treedt aan als prefect,
namens de voorlopige regering van de Franse Republiek.
In een paar minuten,
een nieuwe macht onder leiding van de Gaullisten worden gevormd in het hart van Parijs,
tegen de Duitsers, maar ook om het land te bezetten,
tegen de communisten in het naoorlogse perspectief.
Onder hen zijn politici,
maar ook studenten, intellectuelen,
alle vrijwilligers en zonder politieke ervaring.
Hier in het kantoor van de prefect,
Charles Pegul de Rovin,
die zijn wapen ruilde tegen een machinegeweer.
Terwijl al,
de eerste tanks worden gehoord.
Er arriveert een Duitse colonne van tanks,
die de kade opging.
Er reed een Duitse motorrijder voorop,
een officier in de tankkoepel, buitenshuis.
En de orders worden gegeven:
“Bovendien schiet niemand.”
Perfect.
Er is een k***,
die zijn pistool en "pan" pakt, de fietser in de lucht.
En op dat moment,
de officier komt terug,
sluit de koepel en het kanon gericht op het gemeentehuis.
En omdat ik katholiek en gelovig ben,
Ik heb mijn kruisteken gemaakt. Ik zei: "Het is voorbij,
de oorlog is voorbij, dat zal hij doen het stadhuis verpesten.”
Hij vuurde een kanon af. Het was klaar.
Heeft hij orders ontvangen? of had hij haast om te vertrekken,
want dat was er de hele colonne achter...
Ze vervolgden.
De Duitsers hebben het net ontdekt bijna toevallig,
dat het gemeentehuis, na het hoofdbureau van politie,
is in handen van het verzet.
We waren bang dat ze binnen zouden komen in het gemeentehuis,
omdat de tanks dat wel zouden hebben gedaan de deur zou kunnen openbreken
en ga het gemeentehuis binnen.
En dat zou een ramp zijn geweest.
Een paar uur later, de tanks zijn terug.
Ze vallen het gebouw aan.
Maar nogmaals,
ze verlaten de plaats zonder aanwijsbare reden.
Op de tweede dag van de opstand, de vraag is geldig.
Wat wil generaal von Choltitz?
Waarom valt hij niet aan? naar het gebouw dat door het verzet werd veroverd,
terwijl tegelijkertijd Warschau,
de hoofdstad van Polen, die ook opstond,
wordt vernietigd door het Duitse leger.
Mijn vader wist dat het moest beginnen met de vernietiging van Parijs.
Voor de Notre Dame,
Er was 1,5 kg TNT nodig.
Voor het Pantheon, misschien drie kilo.
En TNT, mijn vader had er genoeg.
Hij had in Parijs meer dan 300 torpedo's,
uit voorraden van het Duitse leger.
Er zat een torpedo in tot 1000 kilo TNT.
Er waren genoeg blz opblazen,
alle monumenten van Parijs in slechts één keer.
Maar wil de generaal vechten?
Drie dagen eerder, op aanvraag van een Zweedse diplomaat,
Raoul Nordling,
hij liet er enkele duizenden vrij politieke gevangenen.
Verre van Parijs te vernietigen,
hij lijkt te willen onderhandelen.
Kijk eens naar deze foto's, aan de Porte d'Orléans,
Duitsers praten met de FFI.
Op 20 augustus, tot ieders verbazing,
hij tekent een wapenstilstand met meerdere Gaullistische opstandelingen.
Officieel om de gewonden te evacueren.
Terwijl de opstand net begonnen,
luidspreker auto's roepen op tot een einde aan de gevechten.
Vanwege de gemaakte beloftes door het Duitse commando,
geen openbare gebouwen aan te vallen,
bezet door Franse troepen,
de regering van de Republiek De Franse vrouw vraagt ​​je:
om de aanval op de bezetter op te schorten
tot de evacuatie van Parijs.
De uitleg komt later.
De Duitsers willen vooral
vrijhouden van bijlen verkeer in Parijs,
om hun troepen te evacueren.
Omdat een paar dagen eerder
de geallieerden landden in de Provence
en Hitlers leger, gevangen in een tang,
maakt nu een back-up gedwongen naar Duitsland,
om een ​​verdedigingslinie te herstellen.
Voor de opstandelingen bij het stadhuis,
de wapenstilstand is al een overwinning.
Het geeft je de mogelijkheid om te wachten de komst van de geallieerden,
terwijl je weggaat de vernietiging van Parijs.
In het kantoor van de prefect,
er ontstaat een vreemde sfeer.
Naar eigen zeggen,
deze jonge verzetsstrijders leven één van de mooiste momenten van hun bestaan.
Zoals Roger Grenier.
Je moest het kantoor van de prefect zien,
met heel mooie meisjes,
wie belde,
een vriend die achter in de kamer zat,
met zijn radio, probeerde wat jazz te vangen.
Er was een zeker enthousiasme, meiden, ik herinner het me,
waren aan het trainen op kantoor de dagen dat er niets was,
met veel moeite getraind om molotovcocktails te maken.
Soms waren er romantische rivaliteit,
twee jongens die verliefd waren van hetzelfde meisje.
Dat gebeurt.
Degene die we leuk vonden, we waren een beetje met ze aan het kletsen,
maar we dachten niet aan het kleinigheidje,
het probleem van de verdediging van het hotel stad was in de eerste plaats belangrijk voor ons.
Het is duidelijk volkomen opwindend.
Bovendien geloven we dat we onkwetsbaar zijn.
Er was een vriend heel aardig, heel bescheiden.
Er werd tegen hem gezegd: “Blijf daar staan”,
hij zat in de plaats van de prefect.
We hadden het gevoel dat we,
de nieuwe macht, toch een beetje.
Een nieuwe macht die dat niet is naar ieders smaak.
Want als de Gaullisten aanwezig zijn in het centrum van Parijs,
de communisten namen controle over verschillende buurten,
vooral in de buitenwijken.
En sommigen worden bang.
Destijds had de FFI Ik vond ze helemaal niet leuk.
Ik was niet de enige.
We waren een beetje bang.
In bepaalde omgevingen kan we waren een beetje bang.
Wij herinnerden ons 36,
waar we de Internationale zongen onder onze ramen.
Het waren communisten die dat werkelijk geloofde,
wat we niet hebben gedaan in 36, wij gingen het nu doen.
Er was veel spanning.
Een zware sfeer...
Ook binnen het verzet de spanning groeit.
Op 21 augustus derde dag van de opstand,
de communisten en de gaullisten,
tot nu toe verenigd, lijkt bijna uit elkaar te gaan.
Voor de communisten: de wapenstilstand is een valstrik van de Duitsers,
om de opstand te verslaan.
Het was toen dat het hoofd van de FFI,
Rol-Tanguy neemt initiatief wat de loop van de opstand verandert.
Hier is zijn pc, te vinden onder Place Denfert-Rochereau,
26 meter onder de grond.
Vanaf hier dicteert hij aan zijn vrouw Cecile,
een nieuwe oproep voor de Parijse bevolking.
Succes is een functie van cijfers,
die enorme rekrutering moet onmiddellijk worden ondernomen.
De missie van de FFI van de regio Ile-de-France is:
open de weg naar Parijs voor de geallieerde legers overwinnaar en verwelkom hen daar.
Regionaal hoofdkolonel Rol.
Iedereen bij de barricades.
Op de vierde dag van de opstand,
Rol-Tanguy belt de inwoners om opnieuw verbinding te maken,
met hun revolutionaire verleden.
Deze keer wordt zijn oproep gehoord,
mannen, vrouwen en zelfs kinderen.
Bijna iedereen doet mee.
In Parijs worden 600 barricades opgeworpen.
Een communistische verzetsstrijder, Edgar Morin,
staat op één ervan in Montmartre.
Het maakte deel uit van ons onbewuste collectieve geschiedenis.
Dat lezen we in onze geschiedenisboeken.
We weten dat het er 48 zijn, 1830, dat allemaal.
Wij lezen Victor Hugo, we lezen Les Misérables.
Het leek natuurlijk om dit allemaal voort te zetten.
Het is duidelijk dat we werden gedragen door enthousiasme,
een volksvreugde, een enorme vreugde.
Wij plaveiden de straten,
we hebben bomen vernietigd,
we hebben oude matrassen eruit gehaald, oude dingen en oude dingen.
Zo trots waren wij vooraan,
maar wij waren bang.
We riskeerden een pruim te nemen. Daar bestond geen twijfel over.
Wij wilden iets doen.
Wij moesten meedoen aan de Bevrijding.
Wij konden niet blijven niets doen, armen hangen.
Eindelijk handelen, meedoen.
Het is je plicht doen. Het was normaal.
Het is oké om deel te nemen tot een beweging,
wie zal proberen te plaatsen buiten de Duitsers.
We hadden een beetje de indruk voor het verspillen van onze tijd,
zonder het te zeggen, wij hebben lang gewacht.
Op de avond van 22 augustus
de opstand wordt opnieuw gelanceerd.
Wij zullen hem niet meer tegenhouden.
Zelfs generaal von Choltitz niet,
wie zal het later uitleggen nadat ik die dag ontvangen had,
Hitlers formele bevel,
om het kapitaal te verminderen in een hoop ruïnes,
zelfs als dat betekent dat hij zelf omkomt onder het puin.
Dankzij de barricades
deze bestelling is nu niet meer te verwezenlijken.
Wat wil je dat ik je vertel?
Voor ons was het een obstakel, we konden niet meer naar buiten.
Sterker nog, we waren omsingeld.
Ik zei tegen mezelf: “Het einde komt eraan.”
Het is onvermijdelijk.
Er broeit een opstand in een stad,
kan niet door een leger worden onderdrukt.
Stikte? Misschien niet.
Maar het kan uitmonden in een bloedbad.
In Normandië, twee dagen eerder,
Generaal de Gaulle ontmoette elkaar de leider van de geallieerde legers, Eisenhower,
door hem over zijn angsten te vertellen,
dat de Duitsers provoceren bloedbad in Parijs
en dat de communisten de macht grijpen.
Hij dreigde zelfs
ongehoorzaam zijn aan de geallieerde staf,
door de tweede DB zelf te lanceren richting de hoofdstad.
Welke van deze argumenten wint?
We zullen het nooit echt weten.
Maar op 22 augustus zei generaal Eisenhower
geeft de opdracht aan de tweede DB
en de vierde divisie Amerikaanse infanterie,
zich naar Parijs te haasten.
Ik was opgelucht toen ik het wist dat we naar Parijs marcheerden.
Parijs is het symbool van Frankrijk.
De Fransen hebben ons gestuurd La Fayette om ons te helpen,
tijdens onze Amerikaanse Revolutie.
Ik had veel over Parijs gelezen.
Notre Dame in Parijs, de drie Musketiers.
Ja, dat hadden wij in gedachten.
Maar we dachten ook dat we gingen vind mooie meisjes.
We hadden een enorm vertrouwen bij Generaal Leclerc.
Wij zeiden tegen onszelf: "De baas zal het goed redden,
zodat wij het zijn die als eerste terugkeerden."
Als eerste in Parijs zijn?
Natuurlijk, generaal!
24 augustus, na twee dagen snelle vooruitgang,
de tweede DB ligt vijftien kilometer verderop ten zuiden van Parijs.
Dicht bij het doel, maar geblokt door een Duitse verdedigingsbarrière.
Het was toen dat generaal Leclerc neemt dringend,
de beslissing om een ​​avant-garde te lanceren richting de hoofdstad,
zonder op het grootste deel van de troepen te wachten,
met de missie om er diezelfde avond nog te komen.
Omdat in Parijs de situatie uit de hand loopt.
Na gevechten tussen de Duitsers en de FFI,
het Koninklijk Paleis staat in brand.
Er klinken explosies.
De Duitsers bliezen er meerdere op militaire gebouwen.
Zoals de telefooncentrale waar Bernhard Blache is gevestigd.
Stel je voor dat je vier verdiepingen opblaast,
wat het betekent om te werken.
Je moet kabels trekken overal elektrisch
en bevestig de explosieven.
Eén kilo explosieven, relatief klein
en ze moeten met elkaar verbonden zijn.
Luitenant von Berlitz zat in de auto.
Ik gaf hem de ontsteker.
Hij trok aan de hendel.
Het was 24 augustus.
En het maakte een enorme knal.
Als de nacht valt,
het is nu de lucht die ten oosten van Parijs uitstraalt.
De SS stak brand in het kasteel van Vincennes.
Ik hoorde mijn ouders roepen:
‘Het is het kasteel van Vincennes die brandt!”
En die mij in hun armen namen
en wie heeft het mij laten zien deze gigantische brand.
En voor mij was het indrukwekkend.
Terwijl we waren misschien een kilometer verderop,
om deze vlammen 's nachts te zien ontstaan
en de rest is zwart,
Alsof het was bijna zelfs een decor,
het was zo surrealistisch.
Tegelijkertijd beginnen de klokken door de hele stad te laten klinken.
Op een balkon op de Champs-Élysées,
een paar platen zijn eigen gesprek.
Luister naar het geluid van de klokken!
Als de klokken luiden, is dat omdat de Geallieerden trokken Parijs binnen.
Het is precies 22.25 uur.
Wij applaudisseren, wij applaudisseren de Champs-Élysées, wij juichen!
Dit zijn dus de klokken van Bevrijding!
Pas op, het schiet!
Dit zijn de klokken van de bevrijding! De geallieerden zijn de poorten van Parijs overgestoken.
Het is precies 22.25 uur.
Wanneer al deze klokken begon te schreeuwen,
om te luiden, maar echt, ze waren sterk.
Wij hadden het gevoel dat de priesters dat wel hadden gedaan steek er al hun kracht in!
Het was een buitengewone vreugde!
Het was een vreugde van gemeenschap, echt,
zonder betekenis,
theologisch, ideologisch van de term.
Het was een gemeenschap van iedereen. Iedereen was blij.
We waren allemaal samen.
Op het stadhuis,
de voorhoede van de tweede DB,
is zojuist op het plein aangekomen.
Ik was in het kantoor van de prefect.
We horen geschreeuw, gehuil.
Dan lawaai op het plein.
Ik ren naar het raam,
van het kantoor van de prefect en ik zie beneden een tank,
een tank die dat niet was voor de verandering een pantserdivisie,
die een Fransman was.
Ik zeg: “Dat is het, ze komen!”
Drie tanks.
Gepantserde auto's.
Een paar dozijn mannen.
Op verzoek van generaal Leclerc, nog steeds vast in de zuidelijke buitenwijken,
ze wisten te omzeilen Duitse wegversperringen
en door de poort van Italië te glippen,
naar het hart van de hoofdstad.
Een emotie zoals zelden de Fransen hebben het meegemaakt.
Je moet wachten op zonsopgang om hun gezichten te zien.
Die van Kapitein Dronne,
die zich in 1940 bij De Gaulle voegde.
Hij leidt de Nueve,
de negende compagnie van het regiment van Tsjaad,
bestaat voor het grootste deel uit vluchtelingen Republikeinen van de Spaanse Oorlog.
We zien Franse tanks,
met jongens die uitgaan,
die zelf ontroerd zijn tot tranen.
Op dat moment denken we niet na dat de meesten Spanjaarden zijn...
We zijn ontroerd door dit ongelooflijke gevoel,
dat we bevrijd zijn,
door het feit dat deze plek centraal Parijs,
zijzelf is vrij.
Vier van zulke zware jaren,
die plotseling verdwijnen.
Nochtans, de dag is nog maar net begonnen.
Tegelijkertijd is er in de zuidelijke buitenwijken
de komst van de geallieerden.
We kregen te horen dat we moesten stoppen omdat generaal Leclerc,
wilde de eer hebben Parijs te bevrijden.
Onze bataljonscommandant vertelde hen: “Dit is allemaal onzin!
We gaan vooruit, we hebben geen weerstand voor ons!”
En dus gingen we naar binnen ondanks bevelen.
Waarom wachten ?
Het was logisch.
Het was de grootste avontuur van mijn leven.
De spannendste dag van mijn leven,
Het is 25 augustus.
Onbeschrijfelijk.
Het voelde alsof ik aan het ontdekken was dat paradijs bestaat.
En ik was erbij!
Ik had de romp en het hoofd,
uit het torentje.
Plotseling, zonder dat ik het vermoedde, alles ontplofte!
Duitse schutters die mijn hoofd niet hebben aangeraakt,
Godzijdank,
die schoot en ik zei tegen mezelf:
‘Sluit je tank niet en sluit jezelf er niet in op.
Blijf buiten met je hoofd open,
omdat ik Parijs wil zien, Parijs in jubelstemming!
Misleidend. Er is geen ander.
Je beseft de duizenden niet en duizenden mensen,
schreeuwen Lang leve Leclerc, lang leve de Gaulle,
Lang leve Frankrijk,
vlaggen, enz.
Stel je de drukte op straat voor,
wat de overwinning van Frankrijk betreft,
ten tijde van het WK.
We waren totaal overweldigd.
Elke eenvoudige soldaat werd gevierd alsof hij Eisenhower was.
Het was juichend.
Velen van ons hebben nagedacht dan wat we eerder hadden meegemaakt,
was het waard,
toen we de vreugde van de Fransen zagen.
En in het bijzonder Franse vrouwen.
Meisjes...
De meisjes kwamen terug helemaal gekke mannen,
met hun lange, gebruinde benen.
De meisjes waren mooi, stralend, smakelijk.
Het was geluk.
We moesten ze aanraken.
Ze waren veel mooier dan de Duitsers natuurlijk!
Dus hoe streng de anderen ook waren,
Ik weet niet hoe ze het deden liefde, maar het mocht niet leuk zijn.
Maar ze waren ontspannen!
Helm, de halsader viel,
ze waren ons aan het naaien helmen op hun hoofd.
Hij zag er niet hetzelfde uit dan de Duitsers.
Ik zei: "Hij is een Amerikaan."
Dus ik wierp mezelf in zijn armen!
Hoe goed is het om je vrijheid te omarmen!
Ik wil niet gemeen zijn, maar er was ook een kant...
Een beetje bedelen.
Sigaretten!
Heb je sigaretten? Heb je chocolade?
Ze stuurden ons kauwgom, sigaretten.
Toen begon ik met roken!
Sigaretten, kauwgom, nylon kousen,
nylon kousen.
We klommen op de tanks, we kusten ze, we bedankten ze,
er kwam er nog een en het begon opnieuw,
Kauwgom, kousen, alles!
Is deze euforie voorbarig?
Terwijl de bondgenoten passeren,
Cécile Rol-Tanguy komt uit de ondergrondse schuilplaats,
waar ze de tijd doorbracht van de opstand.
Ze barst in tranen uit.
Deze vrouwen die zich daarop wierpen die de tanks leidde,
die hen vol op de lippen kuste.
Maar ik,
Ik heb geen stap gezet vooruit noch achteruit,
Ik stond daar, aan de rand van het trottoir.
De emotie...
Maar de herinnering van ons,
om aan al die mensen te denken dat ik het had geweten,
van wie sommigen waren neergeschoten,
voor andere gedeporteerden.
Ik had mijn vader, dat wisten we niet niet wat hij was geworden.
Er werd mij verteld dat hij dood was.
Het was voor mij niet mogelijk om
de grote vreugde van alle Parijzenaars.
Ik voel dezelfde emotie dan destijds.
Ongetwijfeld bleef het bij mij.
Dat is het...
Sinds de dag van de barricades,
de Duitsers hebben zich teruggetrokken in een tiental gebouwen.
Op de ochtend van 25 augustus, terwijl de geallieerden vooruitgang richting het stadscentrum,
een lange dag van vechten begint.
Ineens is het leeg,
wij weten niet hoe de menigte verdwijnt.
En daar, we staan ​​tegenover de Duitsers.
Terwijl de Amerikanen beveilig het oosten van de stad,
bijna zonder strijd,
de tweede DB, ondersteund door de FFI,
krijgt de missie van het verminderen Duitse posities.
Iedereen wordt geleidelijk hersteld,
ten koste van meerdere honderden doden.
Het is gewelddadig, het is moeilijk en het is heel...
Het is kort.
Ik zie rook voor me.
Ik hoor: “Ga vooruit, stop, ga terug.”
Daar waren ze zeer strijdlustig.
Er was geen cadeau!
We hadden helemaal niet de indruk dat ze bereid waren zich over te geven.
Het was echt oorlog.
We dachten dat ze gedemotiveerd waren,
maar overal verzetten de Duitsers zich.
Zoals hier in het Majestic Hotel,
waar het was, een maand eerder Generaal von Stülpnagel,
een van de medeplichtigen van de aanval op Hitler.
Na 1 uur vechten,
de Duitsers staken vuur naar hun uitrusting en zich overgeven.
Maar een paar minuten later, onder de Arc de Triomphe,
een van hen aarzelt niet om commandant Mirambeau aan te vallen,
een van de figuren uit de tweede DB.
Er waren Duitse gevangenen,
wie ernaast zat, wie waren onder de Arc de Triomphe bij ons
en op dat moment, er is een Duitse officier,
die Granada verliet en wie heeft het op ons gegooid.
Mirambeau viel op de grond zeer ernstig gewond,
naar het ziekenhuis vervoerd.
Dus je ziet dat die er was nog steeds Duitsers,
dan zeker nazi's, fanatieke mensen,
de Fransen hoeven Parijs niet in te nemen en mag niet winnen.
Wij zijn het die zullen blijven de bazen van Frankrijk
en wie de meesters van Frankrijk zullen zijn.
Duitse gevangenen betalen voor dit gedrag.
Na een schietscène komt van de daken,
5 Duitsers worden gearresteerd Sterrenplein.
Hier zijn ze, handen in de lucht,
ontwapend door een Franse soldaat
en beroofd van hun schoenen
om te voorkomen dat ze vluchten.
Maar de menigte, geïrriteerd, eist hun dood.
Verschillende cameramannen, waaronder François Charlet, filmde de scène.
Ze komen uit op Friedland Avenue,
volledig omringd door vrouwen en mannen in woede,
die riep: “Dood!”
De soldaat is erg jong,
met zijn machinegeweer,
trilde in al zijn ledematen.
Hij zette deze Duitsers zo op een rij.
Te bespreken.
Hij draaide zich om deze wilde menigte
en het werd verdubbeld met "To death!"
De soldaat beefde.
En één voor één haalde hij ze allemaal neer.
Tegelijkertijd op de militaire school,
nog een vergissing.
Deze film opgenomen door een Parijzenaar, toont Duitsers,
die zojuist gevangen zijn genomen volgens de oorlogswetten.
Maar de minuten die eraan voorafgaan, ze zijn niet gefilmd.
Soldaten die bezig waren met overgave werden neergeschoten door de Fransen.
Onder hen Bernhard Blache.
Wanneer de eerste er klonken geweerschoten,
Ik wierp mezelf op de grond.
Ik had geen wapens bij me.
En ik speelde dood.
Toen, terwijl ik dat was nog steeds op de grond,
Ik werd neergeschoten in de linkerdij.
Een burger wil hem op korte afstand afmaken.
Maar op het laatste moment, hij wordt beschermd door het Rode Kruis.
Op de stoep, we werden beledigd door te schreeuwen:
“Vuile teef!”
In de menigte was er oude vrouwen.
Kwijl liep langs hun kin,
ze probeerden ons te spugen hierboven zonder succes.
Na de euforie van de ochtend,
tijd voor wraak tegen de Duitsers
en tegen hun Franse collaborateurs,
degenen die hen hielpen zich toe te eigenen de hoofdstad voor vier jaar.
Vanaf zijn balkon op de loop van Vincennes,
de familiefilms van Tonnelier verzetsstrijders op de daken.
Wanneer er plotseling een vuurgevecht uitbreekt.
Hun appartement is getroffen door de schoten.
Er was een schot dat was kwam de kamer binnen.
En die mijn moeder pijn heeft gedaan.
We hebben een tourniquet voor hem gemaakt, wij hebben het neergehaald,
Wij moesten iets doen.
En dat is waar, terwijl we naar beneden gaan,
vanaf de trap,
een zekere heer, een zekere FFI zei tegen hem:
"Maai haar, breng haar weg, Het is een samenwerking!”
Waarvoor ? Waarom deze haat?
Overal, bewoners het recht in eigen hand nemen,
met volledige straffeloosheid en zonder bewijs.
Prioriteitsdoel,
de vrouwen.
Degenen die dat hadden relaties met de bewoner.
Kijk naar deze gezichten.
Niet die van vrouwen.
Die van mannen.
Hoe deze woede te verklaren?
Odile de Vaselot is sinds 1940 resistent.
Midden in een inlichtingenmissie ten behoeve van de geallieerden,
ze wordt per ongeluk tegengehouden door de politie
en naar de prefectuur gebracht,
voordat hij een dag later werd vrijgelaten.
Er kwam een ​​man, hij spuugde op de grond voor mij:
“Jij verdomde k***!
Ik had de indruk dat we gingen Neem me mee en schiet me in een hoek.
Ik moest pijnlijk terugkeren in een cel,
waar er al was,
zestien mensen zitten op de grond,
met je rug tegen de muur en jezelf ondersteunend.
Er waren er een paar die vrouw waren volledig geschoren, geschoren,
waarop wij hadden schilderde een swastika,
op de huid van de schedel.
Er is er één, het was verschrikkelijk,
ze was geschoren en zij er zijn foto's van haar verspreid,
met prachtig blond haar die op zijn schouders viel.
Ze had de foto's, Ik weet niet waarom.
Die dag, Henriëtte Griset,
wordt gearresteerd in haar appartement door een FFI-vriend,
wiens avances ze had afgewezen.
Er was een roedel spitsmuizen,
“De medewerker!”
Dus namen ze mij mee bij het stadhuis van Montreuil.
En dan deze idioot,
niet veel, maar hij pakte me toen knipte zelfs mijn haar een beetje,
een klein beetje daar en een klein beetje daar.
Ik denk dat het jaloezie was.
Omdat hij mij leuk vond.
Uiteraard had ik de voorkeur
een Duitse soldaat,
dan een Fransman.
En ik denk niet dat ze mij dat ooit verteld hebben vergeven.
Wat deden de mensen uit de buurt?
Ze brachten mij prostituees, die met Duitsers sliep,
zodat ik opdracht geef ze te maaien, enz.
Het stootte mij af.
Ik zei: ‘Laat haar aan mij over.’
Zodra ik er rustig mee was het meisje, er was een trap,
Ik zei tegen hem: “Red jezelf!”
Dit smerige fenomeen aanklacht,
natuurlijk gebeurde het.
Alles leek absoluut armoedig, eng.
Ik zag gezichten verdomde jongens.
Ik zag dat ze werden geslagen, misschien gemarteld,
en dat stoorde mij echt.
Er waren moorden,
er was een heel monsterlijk deel.
Maar dat wij
wij verborgen, of beter gezegd, we beschouwden onszelf,
zoals verschijnselen
ondergeschikt, aangezien we geen omeletten maken,
zonder eieren te breken.
Dit zijn de excessen die plaatsvinden op een bepaald moment,
waar een samenleving geen recht heeft.
In die tijd ook genereuze krachten,
Alleen snode krachten manifesteren zich.
Afrekening van scores aan één kant.
Oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid van de ander.
Tot 25 augustus
de nazi’s, met name de SS,
hun wreedheden begaan.
Elf gevangenen doodgeschoten in Romainville.
Enkele tientallen gijzelaars gemarteld
en vermoord in het Château de Vincennes.
35 verzetsstrijders liepen in de val
en opgenomen in het Bois de Boulogne.
6 verzetsstrijders geëxecuteerd in de Luxemburgse tuinen.
Hier in Oissery, ten oosten van Parijs.
De SS sloot hem op in een schuur,
tientallen verzetsstrijders raakten gewond
en stak het in brand.
Zoals in Oradour, twee maanden eerder.
Tot het einde toe zijn ze gedeporteerd Joden en verzetsstrijders.
Eén van hen, Guy Flavien, 24 jaar oud,
gelanceerd op Pantin station,
een kaartje voor zijn gezin,
terwijl hij werd weggevoerd richting kamp Buchenwald.
Vandaag uit Fresnes vertrokken voor onbekende bestemming.
Bedankt voedselpakket.
De week is goed verlopen en het moreel is goed.
Tot binnenkort. Zeer hartelijke kusjes.
Toch een verrassing,
en maat.
Na een week van opstand,
Parijs wordt niet vernietigd.
Dit is generaal Von Choltitz.
De verschrikkelijke vernietiger van steden,
veel aarzelender en zelfs overstag zoals verwacht.
Hij ging naar de tweede DB
en het wordt overgedragen op het station Montparnasse.
Het was niet de Duitse officier,
zeer rigide en zeer trotse kerel,
waar we aan gewend zijn,
te zien op foto's.
Hij was een beetje mollig.
Dikbuikig, doodsbang.
Hij zag er een beetje verwilderd uit.
Zeer verslagen.
We zullen het later begrijpen.
De generaal, die vreesde voor represailles tegen zijn familie in Duitsland,
Deed alsof hij vocht en zich verzette,
terwijl hij zijn overgave voorbereidde en die van het Duitse garnizoen.
Is het buiten de menselijkheid dat hij Parijs heeft gespaard?
Vandaag, zijn zoon zou hem graag geloven.
Uit zijn ontmoeting met Adolf Hitler,
hij wist dat hij niet zou vernietigen nooit Parijs.
Hij hield van Parijs.
Al in 1932 had hij uitgevoerd,
zijn huwelijksreis in Parijs met mijn moeder.
En voor hem, aan het einde van de oorlog,
er was geen reden om verantwoordelijkheid te nemen,
om zo'n stad in brand te steken wereldfaam.
Voor hem, het was absoluut ondenkbaar.
Wat zou het nut zijn geweest om Parijs met de grond gelijk te maken?
de mooiste stad ter wereld?
En als, eenvoudiger gezegd, als we dichterbij komen vanaf het einde van de oorlog,
de generaal was bang geweest om te passeren voor de krijgsraad gebracht
en neergeschoten worden door de geallieerden?
Zo eindigt een gekke week,
die van de Parijse opstand,
de enige echte volksopstand uit het jaar 1944.
Op het stadhuis, generaal de Gaulle wordt verwelkomd door de opstandelingen,
die een week eerder had de Republiek daar opnieuw geïnstalleerd.
Parijs, Parijs woedend!
Parijs gebroken!
Parijs gemarteld!
Maar Parijs bevrijd!
Zelf bevrijd!
Bevrijd door zijn volk!
Hij sprak goed,
omdat hij het niet van plan was let dan op, toen hij sprak,
het was de man die sprak,
met zijn hart en het is geweldig.
Hij was erg goed in zijn rol.
Dat wil zeggen, van Frankrijk dat vecht,
dat wil zeggen alleen uit Frankrijk!
Van het echte Frankrijk, van het eeuwige Frankrijk!
Wat indruk op mij maakte, het was deze vurige menigte.
die zijn naam schreeuwde,
hij werd echt geprezen als een redder.
Wij openden het raam zodat De Gaulle,
kan het publiek begroeten.
Vier maanden na het bezoek van Pétain,
Parijzenaars juichen De Gaulle toe.
De volgende dag, 26 augustus,
er zijn er meer dan een miljoen Naar de Champs Elysées.
Tien keer talrijker wat de maarschalk betreft.
Vraag :
Zijn dit dezelfde mensen?
Waarschijnlijk niet, schattingen vandaag de meeste historici.
Luister echter naar wat er wordt gezegd de verzetsstrijder Edgar Morin,
wie is er op die dag in de processie.
Frankrijk, die een Pétaino-Gaullist was,
wordt steeds minder Pétainist werd
en steeds meer gaullistisch,
sinds Pétain werd verondersteld wees het schild
en de Gaulle het zwaard.
Maar toen was het schild volledig verbrokkeld, het pseudo-schild
en het uur van het zwaard is aangebroken,
het is duidelijk dat het dezelfde menigte is die Pétain had toegejuicht,
juichte De Gaulle niet minder toe van oprechtheid.
In het begin waren we nog steeds nogal pétainistisch, denk ik,
de meerderheid van de bevolking.
Maar dan helemaal niet.
Wij hadden maar één idee, de bevrijding om alles te veranderen,
om alles opnieuw te doen.
Een nieuw Frankrijk.
Een Frankrijk dat weer zichzelf wordt
en kan eindelijk draaien naar de toekomst.
Hoe het voelt die dag deze 14-jarige tiener,
Gerard Warter.
In werkelijkheid was het een andere stad.
Een andere stad, een andere sfeer.
We kunnen bijna zeggen dat de bevolking was ook veranderd.
Vroeger was het een populatie helemaal koud,
neutraal, transparant, geperst.
Terwijl we daar zijn, zien we mensen die beginnen open te gaan,
laten zien,
vriendelijkheid tonen.
We worden weer onszelf, misschien zelfs,
de slinger, gaat het een beetje te veel ver naar de andere kant,
het is mogelijk !
Mensen waren geworden uitbundiger,
dan de Parijzenaars gebruikelijk.
Dat was het begin...
Het begin van het leven.
Wij hadden de indruk dat ineens,
de bevrijding,
was een signaal dat het nodig was...
Besluit iets te doen.
Wij waren 15-16 jaar oud.
Het leven stond op het punt te beginnen, wat gaan we later doen?
De bevrijding van Parijs zullen hun leven veranderd hebben.
Charles Pegul de Rovin,
de man met het machinegeweer,
zal deelnemen aan de tweede DB,
met Alain Raphaël en Gérard de Chaunac,
hij zal het Duitse leger achtervolgen tot Hitlers adelaarsnest in Berchtesgaden.
Kolonel Henri Rol-Tanguy, hoofd van de FFI,
zal worden geïntegreerd in het eerste leger Frans onder generaal de Lattre,
voordat hij tot gouverneur werd benoemd uit Koblenz in bezet Duitsland.
Vergezeld door zijn vrouw Cécile,
hij zal daar een jaar blijven,
niet ver van generaal von Choltitz.
Na zijn gevangenschap in Engeland,
de generaal zal eindigen zijn leven in Baden-Baden,
waar hij met overtuiging zal sterven voor het redden van Parijs.
Werd bankier en vervolgens acteur,
Claude Rich zal de rol spelen van generaal Leclerc,
in de film: brandt Parijs?
Edgar Morin zal verhuizen van de Communistische Partij,
voordat hij socioloog werd wereld beroemd.
De schrijver Roger Grenier zal er één zijn pijlers van Gallimard-edities.
Wat de anonieme personen betreft,
ze hervatten de loop van hun leven.
Georges Marcellet wordt acteur,
dan ingenieur,
daarna bedrijfsleider.
Net als zijn klasgenoten uit de vierde klas infanterie Divisie,
de Amerikaanse Jack Port,
regelmatig naar Frankrijk zal terugkeren,
om de landing te herdenken en de bevrijding van Parijs.
Hij zal het Legioen van Eer ontvangen.
De overwonnenen zullen proberen hun leven weer op te bouwen,
op het puin.
Bernhard Blache, de bommenwerper,
wordt politiecommissaris.
Friedrich Schefft, een van degenen die deelgenomen aan de aanval op Hitler,
gaat een modewinkel creëren in Göttingen.
Hans Albrecht, Fernande's minnaar,
zal een leraar zijn.
Meer verontrust dan allemaal de anderen misschien...
Henriëtte Griset, de jonge usherette van het Lido,
die van de Duitsers hield,
gaat daten met een Amerikaan bij de Bevrijding.
Dan trouwt hij met een Fransman in de jaren 50.