این یکی از باشکوه ترین قسمت هاست از جنگ جهانی دوم
در اوت 1944، پس از چهار سال اشغال،
پاریسی ها شورش می کنند در برابر آلمانی ها،
بدون انتظار برای رسیدن نیروهای متحد
یک شورش تحسین شده توسط ژنرال دوگل
در جریان سخنرانی معروفش از تالار شهر
پاریس، آزاد شد!
خودش آزاد شد،
توسط مردمش با حمایت آزاد شد
و طرح کلی فرانسه کل!
حماسه ای در خاطرات ما حک شده است
جایی که فرانسوی ها بهترین نقش را دارند.
اما آیا به همین سادگی است؟
مردم پاریس آیا او واقعاً شورش کرد؟
و این رهایی نیز بود نمونه ای که ما دوست داریم؟
با تصاویر جدید
افراد،
با آخرین شاهدان مستقیم
ما می خواهیم به شما بگوییم داستان پیچیده تر
ما نمی دانستیم که آیا آنها مردم هستند که واقعا داشت
مقاومت کرد، شلیک کرد،
یا کسی که تازه شروع کرده بود یک کاف دور بازو
نمیدونستم به کی شلیک کنم
آلمانی ها، کمونیست ها...
افراد زیادی بودند که نیاز به انتقام داشت!
اشتباهی که کردم این بود که داشتم با یک آلمانی قرار گذاشت
اما من پشیمان نیستم!
اگر می‌توانستیم آن‌ها را برش دهیم قطعات، آلمانی ها این کار را انجام می دادند.
می دانستم چه چیزی در انتظار ماست،
قرار بود قرار بگیریم جلوی دیوار و اعدام شد.
70 سال بعد،
به یکی از رویدادها نگاه کنید کلیدهای تاریخ ما
تنها شورش واقعی محبوب سال 44.
شورشی که خیلی دور بود پیشاپیش برنده شود
و امروز نیز ادامه دارد ما را زیر سوال ببرند
26 آوریل 1944.
ما چهار ماهه هستیم قبل از آزادی پاریس،
یک ماه قبل از پیاده شدن
در تالار شهر، مارشال پتن توسط جمعیت تشویق می شود.
آلمانی هایی که اشغال می کنند همیشه فرانسه
به او اجازه داد تا ویشی را ترک کند برای چند روز.
سوال: برای چه کسی تشویق می کنند؟
این ده ها هزار نفر سکنه که مارسی را می خوانند،
توسط آلمانی ها ممنوع شد از چهار سال ...
مردی که در ویشی، با اشغالگر همکاری کرد؟
یا سربازی که یک ربع قرن پیش در وردون،
آنها را به پیروزی رساند.
روزهای قبل از دیدار پتن،
متحدانی که آماده می شوند پیاده شدن،
زیرساخت ها را بمباران کرد آلمانی،
پادگان، ریل راه آهن،
کارخانه ها.
1000 نفر از ساکنان منطقه پاریس، زیر بمب ها جان باختند.
یک تست جدید برای مردم فرانسه پریشان تر،
گیج تر از همیشه
و به نفع مارشال قدیمی است.
ژاکلین لاجوی، 18 ساله در آن زمان.
آمریکایی ها خانه را بمباران کردند پدربزرگ و مادربزرگش در سن و مارن.
همه چیز را گرفتند روستای پشت سر هم
قلعه پرواز،
که تمام روستا را ویران کرد!
خانه ای پابرجا نمانده بود.
میدونی ما گرفتار شدیم
ما نمی دانستیم.
چه خبره ؟ چرا آن ها این کار را انجام دادند؟
بعدش فهمیدیم که هست برای نابودی ارتش آلمان
فرانسوی ها به دام افتاده اند،
گرفتار تناقضات آنها شد
و تلاش برای زنده ماندن به این آزمون جدید
در سنت اوئن، خانواده پکو،
فیلم بمباران متفقین
اینجا ژان کلود کوچک است در میان خرابه ها
نگران کننده
پناهگاهی بود که فقط بود کنار خانه ما،
در زیرزمین یک ساختمان بود.
ما آنجا بودیم، صومعه، محبوس در طاق ها،
یک انبار طاقدار
ما 30 یا 40 نفر پر بودیم،
تنها با یک شمع، آن را ایجاد می کند ترس خالص و ساده
این یک تهدید بود.
این تصور را ایجاد نکرد،
که به آزادی آینده کمک کرد.
این ممکن است تعجب آور باشد، اما در بهار 44،
گاهی اوقات به نظر می رسد خطر در راه است متحدان بیشتر از آلمان ها
طبق این فیلم های آماتور توسط سربازان چرخید،
سرنشینان خواهند بود تقریبا بی ضرر
در پاریس، حدود 25000 وجود دارد،
اغلب پیر یا خیلی جوان
به غیر از چند واحد SS،
بیشتر کار می کنند در مدیریت
این فیلم کوچک فیلمبرداری شده است توسط یک آلمانی،
ولفگانگ لمکه
آن روز سفر کرد پایتخت با دوستان
چگونه می توانیم تصور کنیم که این خیابان ها صلح ممکن است به زودی،
صحنه نبردهای شدید؟
سفر آنها با هواپیما ادامه دارد برای مروری بر پایتخت
انگار شهر مال آنهاست.
در پاریس، بر خلاف استان ها،
آلمانی ها رفتار نمی کنند نه در سرنشینان،
اما انگار در خانه هستند.
آنها صدها نفر را خواستار شدند ساختمان ها در محله های زیبا
و همه جا احساس امنیت می کنند.
مثل اینجا در میدان اپرا، جایی که کوماندانتور در آن قرار دارد.
بدون محافظ، بدون سیم خاردار،
بدون تلقین
یک مانع ساده روبروی هتل موریس،
جایی که فرماندهی پاریس مستقر شد.
در حالی که آرزو می کند از شر آلمانی ها خلاص شوید،
بسیاری از پاریسی ها به نظر می رسند خود را با این شغل تطبیق داده اند.
به آنچه یک دانش آموز دبیرستانی می گوید گوش کنید در آن زمان چهارده ساله بود.
بازیگر آینده کلود ریچ.
همزمان برادرش هم دعوا می کند در ایتالیا مقابل آلمانی ها
آلمانی هایی که دیدم، آنها نگهبان بودند
من هیچ نفرتی نداشتم.
مخصوصاً بعد از آن است جنگی که یاد گرفتیم
اردوگاه های کار اجباری و همه اینها
قبل از،
آنچه برای من برجسته بود،
این آلمانی هاست بو داشت
و بویی که داشتند، تنباکوی شرقی بود.
وقتی از جلو رد شدیم یک ماشین آلمانی
می توانستیم بوی شرقی را استشمام کنیم.
این سفر بود، آنها فرانسوی نبودند.
اینجا یکی از آنها است،
سرجوخه هانس آلبرشت
اصالتا اهل اشتوتگارت
او در آن زمان رابطه نامشروع داشت با یک دختر جوان فرانسوی
فرناند دی لامار،
عزیزم در پاریس
او در پادگان ما کار می کرد.
به آلمانی او را فرنانده صدا می زدیم.
اما من، می دانستم فرناند است.
نزدیک طاق پیروزی، یک سینمای کوچک وجود داشت.
من اغلب با او به آنجا می رفتم.
قرار بود در یک مکان خوب پناه بگیریم مکانی برای عاشقان
نوعی روتوندا در یک مربع.
او یکی از کسانی بود که فکر می کرد که ما آلمانی ها
ما بهترینیم.
با وجود مخالفت عمومی،
پاریسی ها خودنمایی می کنند با دشمن
با علاقه
یا برای عشق
مثل این آشرت لیدو که ملاقات می کند یک افسر در بلوارها
از کنار کافه رد شدم نستورتیوم و او آنجا نشسته بود.
و ناگهان، او را پشت سرم دیدم
و به من گفت: "خانم داری قدم میزنی؟"
من گفتم بله.
از جنگ به من گفت.
و بعد از، ازش سوال پرسیدم
روی آلمانی ها
و به من علاقه مند شد
و بعد دوباره همدیگر را دیدیم،
و بعد من آن را دوست داشتم
او شعر می گفت،
روی درختان، روی طبیعت
آنها پسرهای زیبایی بودند.
او خوش تیپ بود، قد بلند، بلوند با چشمان آبی
پاریس در قلب من بود.
از سینما تا کاباره گذر از کنار لیدو،
همه این مؤسسات کار می کردند مانند زمان صلح
برای ما سوال این بود که بدانیم آنچه می توانید در آنجا بخورید یا بنوشید.
الکل، زنان، مهمانی.
اما در مخفی شدن
ساکنان سرکوب شده بی رحمانه،
شورش را آماده کن
در مقابل اشغالگران و علیه ایدئولوژی آنها.
بدترین چیزی که دنیا تا به حال دیده است.
ما آنها را FFI می نامیم،
نیروهای داخلی فرانسه
آنها متعلق به همه هستند روندهای سیاسی،
راست و چپ.
چند نفر در پاریس هستند؟
ما هرگز واقعاً نمی دانیم.
ده ها هزار.
اما آنها سلاح های بسیار کمی دارند.
در میان آنها، یک فعال کمونیست 25 ساله،
سیسیل رول تانگوی.
ما او را اینجا با بچه اش می بینیم و کالسکه،
که در آن پنهان می شود یک مسلسل
با همسرش هنری رول تانگوی،
رئیس تمام FFI از منطقه پاریس،
او درگیر شد برای اخراج ساکن
فاشیسم بود.
ما خوب می دانستیم که وجود دارد مردم خوب، بدون شک
اما چیزی که واقعا مرا تحت تأثیر قرار داد، آنها کسانی هستند که تیرباران شدند.
پدرم تبعید شد نمی دانستیم کجاست
همه چیز غیر قابل تحمل بود.
بالاخره ما مردم بزرگی هستیم.
ما انقلاب کردیم.
ما هنوز می دانیم،
که بتوانیم شرکت کنیم،
به شورش ها و همه اینها.
ما باید احساس ملی را بیدار کنیم،
شورش علیه این اشغال،
بی لیاقت یک قوم
برای آماده شدن برای قیام،
رزمندگان مقاومت نگاه می کنند برای آموزش جمعیت،
با ضرب کنش های نمادین.
همانطور که در اینجا در سال 1942 در Étoile،
وقتی مزاحم می شوند یک مراسم آلمانی
اما مقاومت کم است پس از آن پاریسی ها.
ما آنها را تروریست خواندیم.
چون او کشته است. او یک تروریست بود.
حتی اگر آلمانی بود، داشت می آمد
با چاقو به سر و صدا نکن،
سپس به یک تغییر ...
یک چاقو در پشت، مرد افتاد...
ما می گفتیم: «این چیه؟ چه مفهومی داره ؟"
و بعد از،
بنابراین ما رادیو داشتیم که با وجود همه چیز به آن گوش دادیم،
آنها به ما گفتند: «نه، آنها تروریست نیستند،
آنها مبارزان مقاومت هستند.»
ما سمت منفعل خاصی را گرفته بودیم.
چه کاری می توانستیم انجام دهیم؟
نمی دانستیم کدام طرف رهایی خواهد آمد
او یک روز می آمد، قطعی بود ولی کی
کجا و توسط چه کسی؟ ما نمی دانیم.
6 ژوئن 1944.
اتفاقی که همه چیز را تغییر می دهد.
150000 سرباز متحد فرود آمدن در نرماندی،
برای رهایی اروپا از نازیسم
اینجا لندن
ستاد فرماندهی عالی نیروهای اعزامی متفقین
به تازگی بیانیه مطبوعاتی زیر را منتشر کرده است.
تحت فرمان ژنرال آیزنهاور
نیروهای دریایی متحد امروز صبح آغاز شد
فرود آمدن ارتش های متفقین در سواحل شمالی فرانسه
یادم می آید!
من میفهمم...
پس آنجاست، آتش سوزی!
آتش سوزی.
تو تختم بودم
و من صدای جیغ می شنوم در خانه.
احتمالا مادرم بود که خبر را شنید
من خیلی خوشحال بودم. سرانجام، قراره یه اتفاقی بیفته!
با ساخت پرچم شروع کردیم.
همین، ما آزادیم! آنها میروند کرات ها را از در خارج کنید!
آنها بوچس یا شلئوس بودند.
ما با آنها اینطور رفتار کردیم.
ما آزاد می شویم اما ما می دانستیم که فوراً نمی شود.
به طرز وحشتناکی مرا تحت تاثیر قرار داد، از آنجا،
ما فقط به این فکر کردیم
گریه کردم.
گریه کردم چون گفتم:
"همین است، آنها می روند،
ما به آنها صدمه خواهیم زد."
در روزهای بعد،
تلاش های تبلیغاتی نازی ها تا نشان دهد که فرانسوی ها
طرف اشغالگر را بگیر در برابر متفقین
این تصاویر ضبط شده در ایستگاه را تماشا کنید از شمال به درخواست آلمانی ها.
در تلافی این بمب گذاری ها، گروه کوچکی از پاریسی ها،
کارمندان بدرفتاری می کنند سربازان متفقین،
در نرماندی اسیر شد.
این مراسم هم هست شگفت آور،
در Invalides.
3 هفته پس از پیاده شدن،
1000 استخدام جدید از شبه نظامیان فرانسوی،
زیر سلام نازی ها سوگند یاد کنید
ضد کمونیست، ضد یهود،
آنها کسانی هستند که ماه ها، مقاومت را تعقیب کنید
و یهودیان در کنار آلمانی ها.
تصویری دیگر، همان روز، در تالار شهر،
هزاران پاریسی می آیند به بقایای این شبه نظامی احترام بگذارید
و همکار فیلیپ هنریوت.
به ما می گویند که نیستیم میهن پرستان چون ما قبول داریم،
سیاست همکاری با آلمان
برای ماه ها، فیلیپ هنریوت شعله تماشاگران را برانگیخت،
از طریق سخنرانی های رادیویی او.
او به تازگی اعدام شده است توسط مقاومت
این تصاویر مربوط به تیرماه ناراحت کننده هستند
اما آنها گمراه کننده هستند.
زیرا از زمان فرود، بدون اینکه چیزی ظاهر شود،
توازن جدید قوا در پایتخت مستقر شد.
آلمانی ها بودند خیلی کمتر مغرور
دیگر همان چیزی نبود.
یک تکامل وجود داشت،
برای ما خوبه و کمتر برای آنها خوب است.
ما این تصور را داشتیم که آلمانی ها عقب نشینی کردند،
کمی شبیه صدف زیر لیمو.
به خانه برگشتند،
در فرماندهان، در پادگان،
کمتر آنها را دیدیم
از سوی دیگر پاریسی ها حمله کردند با خوشحالی،
کمی از خیابان
آنها بودند که به خیابان ها آمدند، بیایید بگوییم.
یک علامت کوچک، اما گویا.
در حالی که عکس ها همیشه مجازات اعدام دارند
روزنامه نگاران از آلمانی ها فیلم می گیرند روی دوربین مخفی
چند متری نزدیک می شود سربازان،
با وجود سر و صدای دوربین هایشان
انگار آلمانی ها قبلا دیگر ترسناک نبودند
این لحظه ای است که مقاومت تصمیم می گیرد ضربه ای بزند
این رابرت چمبیرون است،
معاون سابق ژان مولن.
تحت یک هویت جعلی،
او یکی از اعضای شورا است مقاومت ملی
ما اکنون متقاعد شده ایم،
که آلمانی ها شکست ناپذیر نیستند
و هیچ دلیلی وجود ندارد دعوا نکردن
و اینکه اگر بجنگیم، می توانیم پیروز شویم.
ما در شورای ملی تصمیم گرفتیم از مقاومت،
به مناسبت 14 ژوئیه 1944،
توسط یک تظاهرات بزرگ
و قرار است شعار بدهیم به زنان و دختران
پاریس به خیابان ها بیایند،
با لباس های قرمز، کمربند آبی،
بدن سفید برای دیدن رژه آبی، سفید، قرمز،
زیر دماغ آلمانی ها روز 14 جولای بزرگ است.
در این 14 جولای تاریخی،
فقط این چند تصویر باقی مانده است تیراندازی محتاطانه،
که نشان های سه رنگ را نشان می دهد با بینی و ریش فروخته می شود
پلیس فرانسه و آلمانی ها،
که دیگر واکنشی نشان نمی دهند.
آن روز، 100000 تظاهرکننده،
به ویژه فعالان چپ،
رژه در منطقه پاریس، به گواه این تک عکس،
گرفته شده در ویتری-سور-سن.
گزارشی از حزب کمونیست پرچم ها را ذکر می کند،
بنرها،
اعلامیه های توزیع شده در موکب ها
ما مارسی را می خوانیم در مخالفت با اشغالگر
مثل تمرین لباس قبل از شورش
در پاریس،
ساکنان شروع به پذیرش می کنند بهایی که برای آزادی آنها باید پرداخت شود.
در پایان جنگ،
وقتی قلعه ها را دیدیم پرواز بیا،
که همیشه خیلی بالا بودند، بسیار متعدد،
و هنگامی که خورشید بود، ما داشتیم تصور یک دسته از زنبورها
و این بود...
مردم بیرون می رفتند، آنها به پناهگاه ها نرفتند،
آنها آمدند، آنها می خواستند آنها را تماشا کنند
و مردم فریاد زدند: «بمب!
بکششون !"
ما نفرت را یاد گرفته بودیم و جنگ را پذیرفت.
در پادگان هایشان سنگر گرفته اند،
سربازان آلمانی شروع به ترسیدن کنید
به این عکس ها نگاه کنید ظاهرا بی ضرر
در پادگان Clignancourt گرفته شده است.
ما کادر اداری را آنجا می بینیم از ارتش،
اکثرا قدیمی
دریافت فوری آموزش نظامی.
پشت نما لبخند می زند،
آیا آنها هنوز به آن اعتقاد دارند؟
زمان وحشتناکی بود این عدم قطعیت
پیچش را حدس زدیم که قرار بود بگیرد
می دانستیم که شانسی نداریم برای شکست دادن قدرت های آمریکایی
و بریتانیایی
از اتاق من در هتل دو فرانس،
از پنجره به بیرون نگاه کردم،
دیدم هواپیماها می گذرند انگلیسی و آمریکایی،
که خیلی پایین پرواز می کردند و با خودم گفتم:
"اگر آنها بتوانند چه چیزی به آنها می دهد اینطوری بدون مجازات دزدی کنی؟
اما برای ما، چاره ای نبود
چه کاری می توانستیم انجام دهیم؟ به بیابان ؟
یک روز، یک خانم نظافتچی، که چند کلمه آلمانی صحبت کرد و به من گفت:
"نمی خواهی با من بیایی؟
با من بیا."
من می توانستم او را دنبال کنم.
و احتمالاً او آن را از من پنهان می کرد در آپارتمانش اما...
من، وجدانم، وظیفه من به عنوان یک سرباز،
که می توانست فراری باشد.
می شد قلبم را شکست برای رها کردن دیگران
و بی سر و صدا ناپدید می شوند
آنها می ترسیدند، که، از ترس،
آنها ترسیده بودند.
من نمی دانم.
بگذار آسیب ببینند،
که آمریکایی ها،
خیلی خوب رفتار نکن
آنها می ترسیدند که آمریکایی ها رفتار می کنند،
مثل آنها رفتار کرد
ما هرگز نمی دانیم!
ما فقط یک چیز در ذهن داشتیم،
به سلامت از این باتلاق بیرون بیایید
ما با این ایده کنار آمده بودیم عقب نشینی کردن
این جنگ بود به هر حال گم شده
چه هیچ سرباز آلمانی هنوز متوجه نشده است،
این است که بیشتر رهبران ورماخت،
ارتش منظم، طعمه همان شبهات است.
و آن در هتل مجستیک، که دفاع آنها تقویت می شود،
کارل هاینریش فون استولپناگل،
رئیس اداره نظامی در فرانسه
یک ضد نازی نیز به دنبال
برای پایان دادن به جنگ
20 ژوئیه 1944،
روزی که می توانست تغییر کند سیر تاریخ
در پروس شرقی، حمله با بمب،
مقر هیتلر را ویران کرد
و سر و صدا اجرا می شود که پیشوا مرده است.
ژنرال فون استولپناگل یکی از توطئه گران است.
همان عصر فرا می خواند دستیاران او در هتل مجستیک،
با ستوان شفت
اعضای ستاد کل در دفتر بودند
به ما گفته شد: "آقایان، پیشوا مرده است."
شفت، فوراً می بینمت در سن ژرمن آن لایه.
برو فرکانس های اس اس رو قطع کن و سرویس های اطلاعاتی
آنها داخل خواهند شد هنگام شب.
این عملیات است که بسیاری به آن امیدوار بودند.
در طول شب، بدون کسی متوجه نیست،
اس اس پاریس دستگیر می شوند
و ارتش منظم، ورماخت، قدرت را بگیر
تا زمانی که این خبر منتشر شود از آلمان.
تنها یا تقریبا در میان همکارانش
پیشوا به طور معجزه آسایی زنده ماند
و حمله شکست خورده است.
واکنش هیتلر بی امان بود.
استولپناگل به دار آویخته شد در زندان برلین،
در حالی که در پاریس یک ژنرال منصوب می شود که هرگز از دستورات سرپیچی نکردند.
دیتریش فون کولتیتز
ماموریت او، دفاع از پاریس را آماده کند.
ژنرال در سال 1966 درگذشت.
پسرش تیمو فون چولتیتز،
موافقت کرد که با ما ملاقات کند.
این من و پدرم هستیم.
واقعاً راحت به نظر نمی رسد هر دو !
و آنجا او را با سربازانش می بینی،
پس از نبرد روتردام
در سال 1940 در روتردام بود.
چیزی که اولین بار ظاهر می شود عمومی،
وقتی شهر ویران می شود توسط نیروی هوایی آلمان
ما بعداً آن را در اتحاد جماهیر شوروی پیدا کردیم،
جایی که او ویران می کند شهرهای سواستوپل،
کیف، خارکف و بسیاری دیگر.
او شهرت داشت،
ویرانگر وحشیانه شهرها باشد.
یکی از راهبردها بود آلمانی ها در روسیه استفاده می کردند.
تقریباً نابود شدند همه چیز در مسیرشان است
هر خانه، هر انباری سوخت،
چه سنگ باشد چه چوب
همه چیز نابود شد در طول عقب نشینی از مسکو.
این اصل زمین سوخته بود.
پدرم با هیتلر صحبت کرد دفاع از پاریس
او به خوبی می دانست که به او داده خواهد شد دستور آن را به مزرعه ای از خرابه تبدیل کنند.
22000 سرباز آنجا بودند،
روی چه کسی می توانست حساب کند
این مورد گروهبان بلاش است،
مسئول یک واحد ارتباطات در منطقه 15
من یک تکنسین بودم و با خود گفتند:
"این مرد با استعداد است، او می تواند مراقب انفجارها باشید."
بنابراین من فرستاده شدم به یک شرکت از پیشگامان،
جایی که به من آموزش دادند برای رسیدگی به مواد منفجره،
برای تحریک آنها ...
به واحدم برگشتم و آنها مواد منفجره را به ما تحویل دادند.
در همان زمان، در نرماندی،
استالینگراد غرب، همانطور که آلمانی ها آن را می نامند.
از زمان فرود،
ارتش هیتلر مخالفت می کند متحدان مقاومت شدید،
تقریبا متعصب،
همانطور که سرباز کشف می کند ورنر کلیمن آمریکایی
آلمانی ها بودند متعصب و خشن
و مرگ برای آنها معنایی نداشت.
3 روز اول محاصره شدیم یک گروه 6 نفره آلمانی
و فرمانده گروهان ما از آنها خواست تسلیم شوند
پاسخ دادند: نه!
بنابراین ما از شعله افکن خود استفاده کردیم و آنها را تفت دادیم.
آنها یک نوع متعصب هستند که پیش روی خود داشتیم
در 1 آگوست،
متفقین تقویت شدند از 15000 فرانسوی،
از لشکر دوم زرهی،
به نوبه خود در نرماندی پیاده شد.
از شمال آفریقا عبور از انگلستان،
به فرماندهی ژنرال لکلرک،
این فرانسوی ها یک وسواس دارند.
پاریس را نجات دهید
همه ما امیدوار بودیم که بتوانیم،
پس از عبور از نرماندی،
وارد پاریس، پایتخت فرانسه و انتقام
باید سریع میرفتیم همه ما از آن آگاه بودیم،
چون پاریس است قرار نبود بپرد؟
آلمانی ها چه می کنند قرار بود در پاریس تخریب شود؟
در آغاز ماه آگوست،
پس از دو ماه درگیری،
آمریکایی های ژنرال پاتون
موفق به شکستن خطوط می شود آلمانی ها در Avranches.
اما ستاد کل متفقین که DB دوم به آن بستگی دارد،
می خواهد پاریس را دور بزند توسط شمال و جنوب،
اجتناب از برخورد مستقیم
طبق برنامه ریزی ها ژنرالیسیمو آیزنهاور،
پاریس آزاد خواهد شد از ماه سپتامبر،
هنگامی که پیشتاز متفقین در حال حرکت است به سمت آلمان از آن عبور خواهد کرد.
ژنرال آیزنهاور و ژنرال بردلی،
نمی خواست شهر را آزاد کند،
چون نمی خواستند دعوا کنند از خیابان، از خانه به خانه دیگر.
دعوای خیابانی از یک خانه برای دیگری، این بدترین است.
به ما گفته شد که هدف قرار نبود پاریس را آزاد کند،
اما برای کشتن آلمانی ها
ما آرزوی پیروزی در جنگ را داشتیم،
هر راهی که باید طی کرد برای شکست دادن آلمانی ها
در پاریس، محروم از اطلاعات،
ساکنان تهدیدات را نادیده می گیرند که بر آنها سنگینی می کند.
ما دیگر نمی توانستیم لندن را بشنویم،
از مدتی قبل
خیلی گیج کننده بود که دیگر چیزی نمی شنیدیم.
بنابراین اساساً ما زندگی کردیم،
ما در زمان حال زندگی می کردیم
ما هر روز کمی شبیه به زندگی می کردیم بچه های خیلی کوچک انجام می دهند.
به عنوان شاهد، این فیلم شگفت انگیز،
تیراندازی شده توسط خانواده Péchoux،
15 اوت در سواحل مارن.
آنها بودند که فیلمبرداری می کردند بمباران های آمریکا
این بار در حالی که متفقین هستند هنوز ده ها کیلومتر دورتر،
اهالی حمام می کنند در رودخانه ها،
انگار نبرد یک نتیجه قطعی بود
وقتی عکسها رو میبینم که پدرم در آن زمان فیلمبرداری کرد،
بی شک، هیچ نگرانی وجود نداشت
بلکه بزرگ است آزادی جمعیت،
که واقعا 100% خوشحال بودند.
فکر کنم داشتند واقعا اعتماد کن
که همه چیز در مسیر درست پیش می رفت، تقریبا غیر قابل برگشت
ما هنوز وسط بودیم جنگ در نقل قول،
اما ارواح داشتند سخت راه برو
گفتن : "همین است، ما در پایان هستیم!"
در اواسط ماه اوت،
پاریسی ها خیلی دور هستند تصور کردن آن مقاومت،
قرار است ضربه بزرگی وارد کند
و تمام توانش را پرتاب کند در نبرد
برای مقاومت، انتظار غیرممکن است دیگر متحدان بدون انجام کاری.
در پاریس، مرحله جدیدی آغاز می شود، قیام
مثل یک ماه قبل، در 14 جولای،
فراخوانی برای خرابکاری و اعتصاب راه اندازی می شود،
نسبت به کارگران
هزاران نفر کار را متوقف کنید
اما اینبار،
جنگیدن.
دیگر قطار نیست،
بدون برق یا تقریبا.
دیگر خبری از پلیس در خیابان ها نیست.
آنها هم در اعتصاب هستند.
فقط در چند ساعت،
زندگی در منطقه پاریس متوقف می شود.
هنوز حوصله ام سر رفته بود چون دیگر نداشتم
ارتباط با پاریس،
اما من آن را طبیعی دیدم
فهمیدم داره میره اتفاقی بیفتد
مردم باید آموزش می دیدند فرانسوی ها در نبرد
ما نمی توانستیم اجازه دهیم مردم فرانسه،
جدای از آزادی خودش
فضای بیداری تسلیحاتی،
در حیاط ساختمان ها، آلمانی ها آرشیو خود را می سوزانند.
آنها مبلمان را تخلیه می کنند، اغلب به سرقت رفته، به آلمان.
آنها کسانی را که نخواهند بود دور می کنند در جنگ مفید نیست
گشتاپو، همکاران خاص.
آنها نتوانستند من را ببرند.
رابرت قبل از همه اینها گفته بود:
"من برای تو برمیگردم."
اما مرا به کجا می بردند؟
18 اوت 1944
تنش در اوج است
کاروان های زرهی عظیم آلمانی،
عقب نشینی از نرماندی،
عبور از پایتخت از غرب به شرق.
عصبانی شدم،
فکر کنند که می توانند ترک کنند بدون اخراج شدن
واقعا این جمله است که برای من بیرون آمد
ما آنها را ترک نمی کنیم همینطور ترک کن
و بنابراین شوهرم که چیزهایی می دانست،
که نمی دانستم، او مرا آرام کرد.
اما، ناراحت نشو، صبر کن،
فردا خواهید دید
آن روز، هانری رول تانگوی،
از جلسه با رهبران مقاومت،
در یک کافه در هفتم بخش
حرکات مختلف می آیند برای موافقت،
در مورد شروع خصومت ها
به خانه مونتروژ بازگشت،
در نیمه های شب، و از ترس محکوم شدن،
رئیس FFI راه اندازی می کند،
قیام مردمی فوری
شوهرم به من گفت: "تو خواهی زد."
اما ساعت 3 صبح بود.
به او گفتم: «در یک ساختمان اینجوری نمیتونم تایپ کنم
که سر و صدا می کند."
و بنابراین من در اطراف آویزان شدم،
تا جایی که میتونستم بیارمش تا ساعت 6 صبح
بعد ساعت 6 صبح زدم.
با کاغذ رفت.
دستور 19 اوت که در آن آمده است:
که قیام در پی خواهد داشت.
متن رول تانگوی چاپ شده است و سراسر شهر را گچ کاری کردند.
به هر کدام مال خودش، طبق گفته های زمانه
پس از چهار سال اشغال،
تحقیر، آزار و اذیت
پاریسی ها نامیده می شود برای پیوستن به FFI
و وارد حمله شوید
کاف بازو.
استفاده از کوکتل مولوتف و اسلحه های قدیمی
رزمندگان مقاومت بیرون می آیند مخفی کاری،
آزار و اذیت دشمن و تلاش تا اسلحه هایشان را بگیرند.
مثل این دختر جوان آن ماری دالماسو،
که تفنگش را می رباید به یک آلمانی زخمی
قبل از کنار گذاشتن او
فقط 22 سالشه
یا جورج دوکسون،
این جانباز سال 1940،
از اردوگاه زندان فرار کرد،
که فقط یک تانک را منفجر کرد آلمانی با نارنجک.
آنها برای من قهرمان بودند.
هنوز 4 سال و نیم بود
که ما زندگی حیوانات را داشتیم،
توسط آلمان اشغال شده است.
چیزی باقی نمانده بود.
دیگر غرور نبود، دیگر افتخاری نیست...
و ناگهان، آن رویا بود،
که هر روز انجام دادیم گوش دادن به رادیو لندن،
ما این افراد را می بینیم که به آنها تیراندازی می کردند،
جلوی همه
قلب نبرد در اینجا نهفته است،
در مقر پلیس، در Île de la Cité.
2000 افسر پلیس که بودند اعتصاب از 15 اوت،
ساختمان تحت کنترل را تصرف کرده اند توسط مقامات ویشی
دانشجوی دانشکده مهندسی،
هر که می خواهد بجنگد به آنها ملحق می شود.
یک آشفتگی بزرگ وجود داشت در حیاط استان
کامیون ها، ماشین ها،
ماشین های تخریب شده وجود داشت همه چیز و یک دنیای دیوانه
آلمانی ها با کامیون ها از آنجا عبور می کردند و هر بار تیراندازی کردند.
و من یک هفت تیر کوچک داشتم.
و اعتراف می کنم، من شروع کردم پشت پنجره با تفنگم،
و من شلیک کردم
سوار این کامیون در حال سوختن Blache آلمانی است.
فریاد زدم: «همه بیرون!»
در میان کسانی که از کامیون پریده بودند، پنج نفر بر روی زمین مجروح شدند.
من هنوز یکی را به یاد دارم از آنها که به من التماس کردند:
"برنارد، کمکم کن!"
او تیر خورده بود در معده
من همیشه آن را به خاطر خواهم داشت زیرا هنوز هم یک تماشای غم انگیز است.
دوستش که از ترس می لرزید
که گریه می کرد
و عکس خانواده اش را نشان می داد.
چند صد متر دورتر،
ساکنان محله صحنه را مشاهده کنید
هر بار یکی از ما لمس شد،
جمعیت از خوشحالی غرش کردند.
گفتم: ما به آنها حمله می کنیم!
من یک تفنگ داشتم، یک تپانچه و دو نارنجک
و فریاد زدم: «به جلو، تفنگ در هوا!
با فریاد از پل رد می شویم و خواهیم دید چه اتفاقی می افتد."
و آنجا، همه کسانی که بودند در میدان دو شاتل،
آن ها فرار کردند.
در ساعات اول،
تعداد کمی از ساکنان به FFI می پیوندند.
بیشتر دعواها را مشاهده می کنند،
گاهی تظاهر به مشارکت کردن،
همانطور که ژرژ مارسل اشاره می کند، مقاومت گولیستی
در جریان قیام، جمعیت پاریس،
یک بخش بزرگ در خانه مانده بود،
آنها داخل نبودند خیابان ها در میان تیراندازی
برای داشتن پایین آمدند به نظر می رسد شرکت می کند
نمی دانم برای چه، آنها آنجا بودند. نگاه کردند.
به محض یک ماشین آلمانی یا یک ماشین جانبی یا چیز دیگری رسید،
آنها با سرعت تمام به عقب برمی گشتند روی پله های خانه
آنجا آنها را صدا زدند مترسک های گنجشکی
روز بعد، یک گروه گولیست سرمایه گذاری می کند،
یکی از نمادهای پاریس همچنین توسط ویشی کنترل می شود.
سالن شهر.
ما خیلی انگیزه داشتیم،
به ما گفته شد که باید تالار شهر را بگیرید
و برای بردن هتل حرکت کردیم شهر پاریس و اقامت در آنجا
یک لحظه هم درنگ نکردیم.
سریع وارد شدیم بدون مقاومت
همه کارمندان در حال رفتن بودند، همه رفته بودند!
آن ها فرار کردند از شهرداری!
مالکیت را دوباره به دست آوردیم،
از تالار شهر پاریس
داشتیم میرفتیم خونه
به اسلحه، شهروندان!
گردان های خود را تشکیل دهید!
بیا قدم بزنیم ! بیا قدم بزنیم !
فقط خون نجس...
یک وضعیت غیر قابل تصور چند روز قبل.
در حالی که آلمانی ها هنوز در همه جای پاریس هستند
و که دارند چندین ده تانک،
مردی از دوگل، مارسل فلوره،
اخیراً از الجزایر با چتر نجات،
به عنوان بخشدار کار می کند،
از طرف دولت موقت جمهوری فرانسه
در چند دقیقه،
یک قدرت جدید به رهبری گلیست ها در قلب پاریس شکل گرفته اند،
در برابر آلمانی ها، بلکه برای اشغال زمین،
علیه کمونیست ها در چشم انداز پس از جنگ
در میان آنها، سیاستمداران،
بلکه دانش آموزان، روشنفکران،
همه داوطلبان و بدون تجربه سیاسی
اینجا در دفتر فرماندار،
چارلز پگول دوروین،
که اسلحه اش را معامله کرد در برابر یک مسلسل
در حالی که قبلا،
اولین تانک ها شنیده می شود.
یک ستون آلمانی از راه می رسد، از تانک ها،
که از اسکله ها بالا می رفت
یک دوچرخه‌سوار آلمانی جلویش بود،
یک افسر در برجک تانک، بیرون از خانه.
و دستورات داده می شود:
مهمتر از همه، هیچ کس شلیک نمی کند.»
کامل.
یک c*** وجود دارد،
که تفنگ و "تبه" او را می گیرد، دوچرخه سوار در هوا
و در آن لحظه،
افسر برمی گردد،
برجک و توپ را می بندد به کارگردانی تالار شهر
و چون من کاتولیک و معتقد هستم،
من علامت صلیب را گذاشتم. گفتم: تموم شد
جنگ تمام شده است، او خواهد کرد شهرداری را خراب کنید.»
او یک توپ شلیک کرد. تمام شد.
آیا او دستور دریافت کرد یا برای رفتن عجله داشت
چون وجود داشت تمام ستون پشت ...
ادامه دادند.
آلمانی ها به تازگی کشف کرده اند تقریباً تصادفی
که شهرداری، بعد از فرماندهی نیروی انتظامی،
در دست مقاومت است.
ترسیدیم وارد شوند در تالار شهر،
زیرا تانک ها می توانند داشته باشند می تواند در را بشکند
و وارد تالار شهر شوید.
و این یک فاجعه بود.
چند ساعت بعد، تانک ها برگشته اند
به ساختمان حمله می کنند.
اما یک بار دیگر،
محل را ترک می کنند بدون هیچ دلیل مشخصی
در روز دوم قیام، سوال معتبر است
ژنرال فون کولتیتز چه می خواهد؟
چرا حمله نمی کند به ساختمان فتح شده توسط مقاومت،
در حالی که در همان زمان، ورشو،
پایتخت لهستان، که او نیز قیام کرد
در حال نابودی است توسط ارتش آلمان
پدرم می دانست که باید شروع ویرانی پاریس
برای نوتردام،
1.5 کیلوگرم TNT مورد نیاز بود.
برای پانتئون، شاید سه کیلو
و TNT، پدرم تعداد زیادی از آنها داشت.
در پاریس داشت بیش از 300 اژدر
از سهام از ارتش آلمان
یک اژدر حاوی تا 1000 کیلو TNT.
تعداد p کافی بود بادکردن،
تمام بناهای تاریخی پاریس فقط در یک زمان
اما آیا ژنرال می خواهد بجنگد؟
سه روز زودتر بنا به درخواست از یک دیپلمات سوئدی،
رائول نوردلینگ،
او چند هزار نفر را آزاد کرد زندانیان سیاسی.
به دور از تخریب پاریس،
به نظر می رسد او می خواهد مذاکره کند.
به این عکس ها نگاه کنید، در پورت اورلئان،
آلمانی ها صحبت می کنند با FFI
در 20 آگوست، در کمال تعجب همه،
او با چند نفر آتش بس امضا می کند شورشیان گلیست
رسما برای تخلیه مجروحان.
در حالی که قیام تازه شروع،
ماشین های بلندگو خواستار پایان دادن به درگیری شد.
به خاطر قول هایی که داده شده توسط فرماندهی آلمان،
عدم حمله به ساختمان های عمومی،
اشغال شده توسط نیروهای فرانسوی،
دولت جمهوری زن فرانسوی از شما می پرسد
تعلیق حمله به اشغالگر
تا زمان تخلیه پاریس.
توضیح بعدا خواهد آمد.
آلمانی ها بیش از همه آرزو می کنند،
بدون تبر نگه دارید ترافیک در پاریس،
تا نیروهای خود را تخلیه کنند.
چون چند روز قبل،
متفقین در پروونس فرود آمدند
و ارتش هیتلر، گرفتار در انبر،
اکنون پشتیبان گیری می کند مجبور به آلمان شد
برای بازسازی خط دفاعی
برای شورشیان در شهرداری،
آتش بس در حال حاضر یک پیروزی است.
به شما اجازه می دهد صبر کنید ورود متحدان،
در حین دور شدن ویرانی پاریس
در دفتر بخشداری،
فضای عجیبی ایجاد می شود
با اعترافات خودشان،
این مبارزان جوان مقاومت زندگی می کنند از زیباترین لحظات وجودشان
مثل راجر گرنیر.
باید دفتر فرمانداری را می دیدی،
با دخترای خیلی خوشگل
کی زنگ زده،
دوستی که پشت اتاق بود،
با رادیوش سعی می کرد کمی جاز بگیرد.
شور و شوق خاصی وجود داشت، دخترا یادمه
در دفتر آموزش می دیدند روزهایی که هیچ چیز نبود،
با سختی زیاد آموزش دیده برای ساخت کوکتل مولوتف
گاهی وجود داشت رقابت های عاشقانه،
دو پسر که عاشق بودند از همان دختر
پیش می آید.
اونی که دوست داشتیم، ما کمی با آنها لج می کردیم،
اما ما به چیزهای کوچک فکر نکردیم،
مشکل دفاع از هتل شهر در وهله اول برای ما مهم بود.
واضح است که کاملاً هیجان انگیز است.
علاوه بر این، ما معتقدیم که آسیب ناپذیر هستیم.
دوستی بود بسیار مهربان، بسیار متواضع
به او گفته شد: همانجا بایست،
او در جای بخشدار نشسته بود.
احساس می کردیم که هستیم،
قدرت جدید، به هر حال کمی
قدرت جدیدی که نیست به سلیقه همه
زیرا اگر گلیست ها حضور داشته باشند در مرکز پاریس،
کمونیست ها گرفتند کنترل چندین محله،
به خصوص در حومه شهر
و برخی می ترسند.
در آن زمان، FFI، اصلا ازشون خوشم نیومد
من تنها نبودم
ما کمی ترسیدیم.
در محیط های خاص، ما کمی ترسیدیم
ما 36 را به یاد آوردیم،
جایی که ما بین المللی را خواندیم زیر پنجره های ما
کمونیست بودند که واقعاً معتقد بود،
کاری که ما در 36 انجام ندادیم، قرار بود الان انجامش بدیم
تنش زیادی وجود داشت.
یه جو سنگین...
در داخل مقاومت نیز، تنش در حال افزایش است
در 21 آگوست، روز سوم قیام،
کمونیست ها و گولیست ها،
تا کنون متحد، به نظر نزدیک به جدایی است
برای کمونیست ها، آتش بس تله آلمانی هاست
برای شکست قیام
پس از آن بود که رئیس فدراسیون جهانی فوتبال،
Rol-Tanguy، ابتکار عمل می کند که مسیر قیام را تغییر می دهد.
اینجا رایانه شخصی او است که در زیر قرار دارد مکان Denfert-Rochereau،
26 متر زیر زمین.
از اینجاست که دیکته می کند به همسرش سیسیل،
یک تماس جدید به جمعیت پاریس
موفقیت تابعی از اعداد است،
آن استخدام گسترده باید فورا انجام شود.
ماموریت FFI منطقه ایل دو فرانس عبارت است از:
راه پاریس را برای ارتش متفقین باز کنید پیروز شوند و در آنجا از آنها استقبال کنند.
سرهنگ رئیس منطقه رول.
همه در سنگرها
در روز چهارم قیام،
رول تانگوی تماس می گیرد ساکنان برای اتصال مجدد،
با گذشته انقلابی خود
این بار تماس او شنیده می شود
مردان، زنان و حتی کودکان.
تقریباً همه درگیر می شوند.
600 سنگر در پاریس برپا شده است.
یک مبارز مقاومت کمونیست، ادگار مورین،
روی یکی از آنها قرار دارد در مونمارتر
بخشی از ناخودآگاه ما بود تاریخ جمعی
ما این را در کتاب های تاریخی خود می خوانیم.
ما می دانیم که 48، 1830، همه اینها وجود دارد.
ویکتور هوگو را خواندیم، ما Les Misérables را می خوانیم.
طبیعی به نظر می رسید برای ادامه همه اینها
واضح است که ما حمل شدیم با اشتیاق،
یک شادی عمومی، یک شادی عظیم.
ما خیابان ها را آسفالت کردیم،
درختان را نابود کردیم،
ما تشک های قدیمی را بیرون آوردیم، چیزهای قدیمی و چیزهای قدیمی
ما از جلو خیلی افتخار میکردیم
اما ما ترسیدیم
ریسک کردیم آلو بخوریم. در آن شکی وجود نداشت.
می خواستیم کاری کنیم.
ما باید در آزادی شرکت می کردیم.
نمی توانستیم بمانیم هیچ کاری انجام نمی دهد، دست ها آویزان است.
در نهایت اقدام کنید، شرکت کنید.
انجام وظیفه است عادی بود
اشکالی ندارد شرکت کنید به یک جنبش،
که سعی خواهد کرد قرار دهد خارج از آلمان ها
ما تا حدودی این تصور را داشتیم برای تلف کردن وقتمان،
بدون گفتن، ما خیلی وقته منتظریم
عصر روز 22 آگوست،
قیام دوباره راه اندازی می شود
ما دیگر او را متوقف نمی کنیم.
نه حتی ژنرال فون کولتیتز،
که بعدا توضیح خواهد داد با دریافت آن روز،
دستور رسمی هیتلر،
برای کاهش سرمایه در انبوهی از ویرانه ها،
حتی اگر به معنای از بین رفتن خودش باشد زیر آوار
به لطف موانع،
این دستور در حال حاضر غیر قابل تحقق است.
چی میخوای بهت بگم؟
برای ما یک مانع بود، دیگه نمیتونستیم بریم بیرون
در واقع ما محاصره شده بودیم.
با خودم گفتم: آخرش نزدیکه.
اجتناب ناپذیر است.
شورشی در شهری در راه است،
ارتش نمی تواند سرکوب شود.
خفه شده؟ شاید نه.
اما می تواند به حمام خون تبدیل شود.
در نرماندی، دو روز قبل،
ژنرال دوگل ملاقات کرد رهبر ارتش متفقین، آیزنهاور،
با گفتن ترس هایش به او،
که آلمانی ها تحریک می کنند قتل عام در پاریس
و اینکه کمونیست ها قدرت گرفتن
او حتی تهدید کرد،
نافرمانی از کارکنان متفقین،
با راه اندازی خود DB دوم به سمت پایتخت
کدام یک از این استدلال ها برنده است؟
ما هرگز واقعاً نمی دانیم.
اما در 22 اوت، ژنرال آیزنهاور،
دستور را به DB دوم می دهد
و بخش چهارم پیاده نظام آمریکایی،
برای عجله به پاریس
با دانستن خیالم راحت شد که ما در حال راهپیمایی به سمت پاریس بودیم.
پاریس نماد فرانسه است.
فرانسوی ها ما را فرستادند لا فایت به ما کمک کند،
در طول انقلاب آمریکا ما
در مورد پاریس زیاد خوانده بودم.
نوتردام پاریس، سه تفنگدار.
بله، ما این را در نظر داشتیم.
اما ما هم فکر می‌کردیم که می‌رویم دخترای خوشگل پیدا کن
ما اعتماد فوق العاده ای داشتیم در ژنرال لکلرک.
با خود گفتیم: "رئیس به خوبی مدیریت خواهد کرد،
به طوری که آن ما هستیم چه کسانی اولین کسانی بودند که بازگشتند."
اولین کسی باشید که در پاریس هستید؟
البته جنرال!
24 آگوست، پس از دو روز پیشرفت سریع،
DB دوم پانزده کیلومتر دورتر است جنوب پاریس
نزدیک به دروازه اما مهار شد یک سد دفاعی آلمان
در آن زمان بود که ژنرال لکلرک فوری می گیرد،
تصمیم برای راه اندازی یک آوانگارد به سمت پایتخت،
بدون انتظار برای بخش اعظم نیروها،
با ماموریت برای رسیدن به آنجا همان شب
چون در پاریس اوضاع از کنترل خارج می شود.
به دنبال دعواهای بین آلمانی ها و FFI،
کاخ بزرگ در آتش است
صدای انفجارها به گوش می رسد.
آلمانی ها چندین نفر را منفجر کردند ساختمان های نظامی
مثل مرکز تلفن جایی که برنهارد بلاش در آن قرار دارد.
تصور کنید، چهار طبقه را منفجر کنید،
کار کردن به چه معناست
شما باید کابل ها را بکشید همه جا برقی
و مواد منفجره را وصل کنید.
یک کیلو مواد منفجره، نسبتا کوچک
و باید با هم مرتبط شوند.
ستوان فون برلیتز در ماشین بود
چاشنی را به او دادم.
اهرم را کشید.
24 آگوست بود.
و انفجار بزرگی ایجاد کرد.
با فرا رسیدن شب،
اکنون آسمان است که در شرق پاریس شعله می کشد.
اس اس آتش زد قلعه دو وینسنس
شنیدم که پدر و مادرم فریاد زدند:
«این قلعه است وینسنس که در حال سوختن است!»
و چه کسی مرا در آغوش خود گرفت
و چه کسی به من نشان داد این آتش غول پیکر
و برای من تاثیرگذار بود.
در حالی که ما بودیم شاید یک کیلومتر دورتر
برای دیدن این شعله های آتش در شب
و بقیه سیاه بودن
انگار که بود تقریباً حتی یک دکور،
خیلی سورئال بود
در همان زمان، زنگ ها شروع می شوند در سراسر شهر زنگ بزند
در بالکن در شانزه لیزه،
یک زن و شوهر رکورد مکالمه خودش
به صدای زنگ ها گوش کن!
اگر زنگ ها به صدا در می آیند به این دلیل است که متفقین وارد پاریس شدند.
دقیقا ساعت 10:25 شب است.
کف می زنیم، کف می زنیم شانزلیزه، ما تحسین می کنیم!
پس اینها زنگ ها هستند رهایی!
مراقب باشید، شلیک می کند!
اینها زنگ رهایی هستند! متفقین از دروازه های پاریس عبور کرده اند.
دقیقا ساعت 10:25 شب است.
وقتی این همه زنگ شروع به فریاد زدن کرد
برای زنگ زدن، اما واقعا، آنها قوی بودند
ما احساس کردیم که کشیش ها داشتند تمام توان خود را روی آن بگذارند!
این یک شادی خارق العاده بود!
این یک لذت عشا بود، واقعا،
بی معنی،
کلامی، ایدئولوژیک اصطلاح.
رفاقت همه بود. همه خوشحال بودند.
همه با هم بودیم.
در تالار شهر،
پیشتاز DB دوم،
تازه وارد میدان شده است
من در دفتر بخشداری بودم.
ما صدای جیغ و زوزه می شنویم.
سپس سر و صدا در میدان.
با عجله به سمت پنجره می روم،
از دفتر بخشداری و من یک تانک را در زیر می بینم،
تانکی که نبود پانزردیویژن برای تغییر،
که یک فرانسوی بود
من می گویم: "همین است، آنها می آیند!"
سه تانک
ماشین های زرهی.
چند ده مرد
به درخواست ژنرال لکلرک، هنوز در حومه جنوبی گیر افتاده است،
آنها موفق به دور زدن شدند موانع آلمان
و از دروازه ایتالیا عبور کنم،
به قلب پایتخت
احساسی که به ندرت اتفاق می افتد فرانسوی ها آن را تجربه کرده اند.
باید منتظر سحر بود برای دیدن چهره آنها
کاپیتان درون،
که در سال 1940 به دوگل پیوست.
او نووو را رهبری می کند،
گروهان نهم هنگ چاد،
بیشتر از پناهندگان تشکیل شده است جمهوریخواهان جنگ اسپانیا
ما تانک های فرانسوی را می بینیم،
با بچه ها بیرون رفتن،
که خودشان متاثر می شوند تا اشک
در آن لحظه، ما فکر نمی کنیم که اکثرا اسپانیایی هستند...
ما تحت تأثیر این احساس باورنکردنی هستیم،
که آزاد شدیم،
با توجه به اینکه این مکان مرکز پاریس،
او خودش آزاد است
چهار سال سنگین مثل آن،
که ناگهان ناپدید می شوند
هنوز، روز تازه شروع شده است
در همان زمان، در حومه جنوبی،
ورود متفقین
به ما گفتند بس کنید زیرا ژنرال لکلرک،
می خواست افتخار داشته باشد برای آزادی پاریس
فرمانده گردان ما به آنها گفت: "این همه مزخرف است!
ما جلو می رویم، نداریم مقاومت در برابر ما!»
و به این ترتیب وارد شدیم با وجود دستورات
چرا صبر کنید؟
منطقی بود.
بزرگترین بود ماجراجویی زندگی من
هیجان انگیز ترین روز زندگی من،
25 آگوست است.
غیر قابل وصف
احساس می کردم دارم کشف می کنم آن بهشت ​​وجود دارد
و من آنجا بودم!
من نیم تنه و سر داشتم،
از برجک
ناگهان، بدون اینکه من به آن شک کنم، همه چیز منفجر شد!
تیراندازان آلمانی که به سرم دست نزده اند،
خدایا شکرت
که شلیک کرد و من با خودم گفتم:
"مخزنت را نبند و خودت را در آن حبس نکن
با سر باز بیرون بمان،
چون می خواهم پاریس را ببینم، پاریس در شادی!
متوهم دیگری وجود ندارد.
شما متوجه هزاران نفر نیستید و هزاران نفر،
با فریاد زنده باد لکلرک، زنده باد دوگل،
زنده باد فرانسه،
پرچم ها و غیره
جمعیتی را در خیابان ها تصور کنید،
در مورد پیروزی فرانسه،
در زمان جام جهانی
کلا غرق شدیم
از هر سرباز ساده تجلیل می شد انگار آیزنهاور بود.
خوشحال کننده بود
بسیاری از ما فکر کرده ایم از آنچه قبلاً پشت سر گذاشته بودیم،
ارزشش را داشت،
وقتی شادی فرانسوی ها را دیدیم.
و به ویژه زنان فرانسوی.
دخترا...
دخترها برگشتند مردان کاملا دیوانه،
با پاهای برنزه بلندشان
دخترا زیبا بودند درخشان، اشتها آور
شادی بود.
ما باید آنها را لمس می کردیم.
خیلی زیباتر بودند البته از آلمانی ها!
پس به همان اندازه که دیگران سختگیر بودند،
نمی دانم چگونه این کار را کردند عشق، اما قرار نبود سرگرم کننده باشد.
اما آنها آرام بودند!
کلاه ایمنی، گردن گردن افتاد،
آنها ما را به هم می زدند کلاه ایمنی روی سرشان
قیافه اش شبیه هم نبود نسبت به آلمانی ها
گفتم: او آمریکایی است.
پس خودمو انداختم تو بغلش!
چقدر خوب است که آزادی خود را در آغوش بگیریم!
من نمی خواهم بدجنس باشم، اما یک طرف هم داشت...
کمی التماس
سیگار!
سیگار داری؟ شکلات داری؟
برای ما آدامس فرستادند، سیگار
اون موقع بود که شروع کردم به کشیدن سیگار!
سیگار، آدامس، جوراب نایلونی،
جوراب نایلونی
ما روی تانک ها بالا رفتیم، ما آنها را بوسیدیم، از آنها تشکر کردیم،
یکی دیگر آمد و دوباره شروع شد
آدامس، جوراب، همه چیز!
آیا این سرخوشی زودرس است؟
با عبور متحدان،
سیسیل رول تانگوی از پناهگاه زیرزمینی بیرون می آید،
جایی که او زمان را در آن گذراند از قیام
او به گریه می افتد.
این زنان که خود را به آن ها انداختند که رهبری تانک ها را بر عهده داشت،
که لبهایشان را کامل بوسید.
اما من،
قدمی برنداشتم به جلو و نه عقب،
من آنجا ایستاده بودم، در لبه پیاده رو
عاطفه...
اما خاطره از ما،
به همه آن ها فکر کنم که می دانستم،
برخی از آنها تیرباران شده بودند،
برای سایر اخراج شدگان
من پدرم را داشتم، نمی دانستیم نه آن چیزی که او شده بود.
به من گفتند مرده است.
برای من ممکن نبود
شادی بزرگ همه پاریسی ها
من هم همین احساس را دارم نسبت به آن زمان
بدون شک برای من ماند.
خودشه...
از روز سنگرها،
آلمانی ها عقب نشینی کرده اند در حدود ده ساختمان
در صبح روز 25 اوت، در حالی که متفقین پیشرفت به سمت مرکز شهر،
یک روز طولانی جنگ آغاز می شود.
یکدفعه خالی می شود،
ما نمی دانیم چگونه جمعیت ناپدید می شود
و آنجا، ما خود را در مقابل آلمانی ها می بینیم.
در حالی که آمریکایی ها امنیت شرق شهر
تقریبا بدون دعوا،
DB دوم که توسط FFI پشتیبانی می شود،
ماموریت کاهش را دریافت می کند مواضع آلمان
همه به تدریج بهبود می یابند،
به قیمت چندین صدها مرگ
خشن است، سخت است و خیلی...
مختصر است.
دود را جلوی خود می بینم.
می شنوم: «به جلو حرکت کن، بایست، برگرد».
در آنجا بسیار جنگنده بودند.
هدیه ای نبود!
اصلاً این تصور را نداشتیم که آنها آماده تسلیم بودند.
واقعا جنگ بود
ما فکر می کردیم آنها بی انگیزه هستند،
اما در همه جا آلمانی ها مقاومت می کنند.
مثل اینجا در هتل مجستیک،
جایی که یک ماه قبل بود ژنرال فون استولپناگل،
یکی از همدستان از حمله به هیتلر
بعد از 1 ساعت درگیری،
آلمانی ها آتش زدند به تجهیزات خود و تسلیم شدن.
اما چند دقیقه بعد، زیر طاق پیروزی،
یکی از آنها دریغ نمی کند برای حمله به فرمانده میرامبو،
یکی از ارقام از DB دوم.
زندانیان آلمانی بودند،
چه کسانی در کنار آن بودند، چه کسانی بودند زیر طاق پیروزی با ما
و در آن لحظه، یک افسر آلمانی وجود دارد،
که گرانادا را ترک کرد و چه کسی آن را روی ما انداخت.
میرامبو روی زمین افتاد به شدت مجروح شد
به بیمارستان منتقل شد.
بنابراین می بینید وجود داشت هنوز آلمانی ها
پس قطعا نازی ها، افراد متعصب،
فرانسوی ها مجبور نیستند پاریس را بگیرند و نباید برنده شود
این ما هستیم که می مانیم روسای فرانسه
و چه کسی ارباب فرانسه خواهد بود.
اسرای آلمانی بهای این رفتار را پرداخت کنید
بعد از یک صحنه تیراندازی از پشت بام ها می آید،
5 آلمانی دستگیر شدند ستاره پلازا.
اینجا آنها هستند، دست در هوا،
توسط یک سرباز فرانسوی خلع سلاح شد
و از کفش های خود محروم شدند
برای جلوگیری از فرار آنها
اما جمعیت عصبانی، مرگ آنها را طلب می کند.
چند فیلمبردار، از جمله فرانسوا شارله، صحنه را فیلمبرداری کرد.
آنها وارد خیابان فریدلند می شوند،
کاملاً توسط زنان احاطه شده است و مردان خشمگین،
که فریاد زد: "به مرگ!"
سرباز خیلی جوان است،
با مسلسلش
در تمام اندامش می لرزید.
این آلمانی ها را اینطور ردیف کرد.
برای بحث کردن.
به سمت چرخید این جمعیت وحشی
و با "به مرگ!" دو برابر شد.
سرباز لرزید.
و یکی یکی همه را پایین آورد.
همزمان در مدرسه نظامی،
یک لغزش دیگر
این فیلم توسط یک پاریسی گرفته شده است آلمانی ها را نشان می دهد،
که به تازگی اسیر شده اند طبق قوانین جنگ
اما دقایق قبل، آنها فیلمبرداری نشدند
سربازانی که در جریان بودند تسلیم شدن توسط فرانسوی ها سرنگون شد.
از جمله برنارد بلاش.
وقتی اولین تیراندازی شد،
خودم را روی زمین انداختم.
هیچ اسلحه ای روی دستم نبود.
و من مرده بازی کردم.
سپس، در حالی که من بودم هنوز روی زمین،
تیر خوردم در ران چپ
یک غیرنظامی می خواهد او را در محدوده نقطه خالی به پایان برساند.
اما در آخرین لحظه، او توسط صلیب سرخ محافظت می شود.
روی پیاده رو، با فریاد به ما توهین شد:
" عوضی کثیف!"
در میان جمعیت بود زنان پیر.
درول روی چانه هایشان دوید،
آنها سعی می کردند ما را تف کنند بالا بدون موفقیت
بعد از شادی صبحگاهی،
زمان انتقام در برابر آلمانی ها
و علیه همکاران فرانسوی خود،
کسانی که به آنها کمک کردند تا آنها را تصاحب کنند پایتخت به مدت چهار سال
از بالکنش در مسیر وینسنس،
فیلم های خانواده تونلیر رزمندگان مقاومت روی پشت بام ها
وقتی ناگهان یک تیراندازی شروع می شود.
آپارتمان آنها تحت تأثیر قرار گرفته است توسط ضربات
یک شلیک بود که بود وارد اتاق شد
و چه کسی مادرم را آزار داد
ما برایش تورنیکت درست کردیم، ما آن را پایین آوردیم،
باید کاری می کردیم.
و اینجاست که، پایین رفتن،
از پله ها،
یک آقای خاص، یک FFI خاص به او گفت:
"او را قیچی کن، ببرش، این یک همکاری است!»
برای چی ؟ چرا این نفرت؟
همه جا، ساکنین عدالت را به دست خود بگیرند،
با مصونیت کامل و بدون مدرک.
هدف اولویت،
زنان
کسانی که داشتند روابط با ساکن
به این چهره ها نگاه کن
نه زنان
آن مردان.
چگونه می توان چنین عصبانیت را توضیح داد؟
اودیل دو واسلو از سال 1940 مقاوم بوده است.
در میانه یک ماموریت اطلاعاتی به نفع متفقین،
او به اشتباه متوقف شده است توسط پلیس
و به استان برده شد،
قبل از اینکه یک روز بعد آزاد شود.
یه پسر اومد تف کرد روی زمین روبرویم:
"شما به *** می خورید!
این تصور را داشتم که داریم می رویم منو بگیر و یه گوشه شلیک کن
مجبور شدم دردناک برگردم در یک سلول،
جایی که قبلا وجود داشت،
شانزده نفر روی زمین نشسته اند،
پشت خود را به دیوار نگه دارید.
عده ای هم زن بودند کاملا تراشیده، تراشیده،
که روی آن داشتیم یک سواستیکا نقاشی کرد،
روی پوست جمجمه
یکی هست، افتضاح بود،
او تراشیده شد و او عکس های او را مرور کرد،
با موهای بلوند زیبا که روی شانه هایش افتاد.
او عکس ها را داشت، نمی دانم چرا.
آن روز، هنریت گریست،
در آپارتمانش دستگیر می شود توسط یکی از دوستان FFI،
که او پیشرفت هایش را رد کرده بود.
اونجا یه بسته خرخر بود
"همکار!"
پس مرا بردند در تالار شهر مونتروی
و بعد این احمق،
نه خیلی، اما او وقتی مرا گرفت حتی موهایم را کمی کوتاه کن
کمی آنجا و کمی آنجا
فکر کنم حسادت بود
چون از من خوشش می آمد.
بدیهی است که ترجیح دادم،
یک سرباز آلمانی
از یک فرانسوی
و من فکر نمی کنم آنها هرگز به من این را گفته باشند بخشیده شد
مردم محله چه کردند؟
برایم فاحشه آوردند، که با آلمانی ها خوابید
به طوری که من دستور می دهم که آنها را درو کنند و غیره.
من را دفع کرد.
گفتم: او را به من بسپار.
همین که آرام شدم با دختر، یک راه پله بود،
به او گفتم: خودت را نجات بده!
این پدیده کثیف نکوهش،
البته این اتفاق افتاد
همه چیز کاملاً به نظر می رسید کهنه، ترسناک
من چهره ها را دیدم بچه های خونین
دیدم کتک خوردند شاید شکنجه شده
و این واقعا مرا دفع کرد.
ترورهایی صورت گرفت،
یک بخش کلی هیولا وجود داشت.
اما اینکه ما
پنهان کردیم، یا بهتر بگوییم خودمان را در نظر گرفتیم،
مانند پدیده ها
ثانوی، چون ما املت درست نمی کنیم،
بدون شکستن تخم مرغ
اینها افراط هایی است که اتفاق می افتد در یک نقطه،
جایی که جامعه ای از قانون محروم است.
در آن زمان نیز نیروهای سخاوتمند،
فقط نیروهای شرور خود را نشان می دهند.
تسویه حساب از یک طرف.
جنایات جنگی و جنایات علیه انسانیت دیگری
تا 25 آگوست
نازی ها، به ویژه اس اس،
جنایات خود را انجام دهند.
یازده زندانی در رومن ویل به ضرب گلوله کشته شدند.
چند ده گروگان شکنجه شدند
و در Chateau de Vincennes به قتل رسید.
35 رزمنده مقاومت در تله افتادند
و در Bois de Boulogne تیراندازی شد.
6 رزمنده مقاومت اعدام شدند در باغ های لوکزامبورگ
اینجا در Oissery، شرق پاریس.
اس اس او را در انباری حبس کرد،
ده ها رزمنده مقاومت مجروح شدند
و آن را آتش زد.
مانند اورادور، دو ماه زودتر
تا آخر تبعید کردند یهودیان و مبارزان مقاومت.
یکی از آنها، گای فلاویان، 24 ساله،
در ایستگاه پانتین راه اندازی شد،
بلیط برای خانواده اش،
همانطور که او را بردند به سمت اردوگاه بوخنوالد
امروز فرزنس را ترک کرد برای مقصد نامعلوم
با تشکر از بسته غذایی
هفته خوب گذشت و روحیه خوب است
به زودی میبینمت. بوسه های بسیار محبت آمیز.
هر چند یک شگفتی،
و اندازه
پس از یک هفته قیام،
پاریس ویران نشده است.
این ژنرال فون کولتیتز است.
ویرانگر وحشتناک شهرها،
خیلی مردد تر و حتی همان طور که انتظار می رود برخورد کنید.
به DB دوم رفت
و منتقل می شود در ایستگاه مونپارناس
افسر آلمانی نبود،
مرد بسیار سفت و سخت و بسیار مغرور،
که عادت کرده ایم،
برای دیدن در تصاویر
او یک پسر کوچک چاق بود.
بی روح، ترسیده از عقلش.
کمی مضطر به نظر می رسید.
خیلی شکست خورده
بعداً متوجه خواهیم شد.
ژنرالی که از انتقام می ترسید علیه خانواده اش در آلمان،
تظاهر به مبارزه و مقاومت،
در حالی که تسلیم خود را آماده می کرد و پادگان آلمانی.
آیا این خارج از انسانیت است که او پاریس را نجات داد؟
امروز، پسرش دوست دارد او را باور کند.
از ملاقات او با آدولف هیتلر،
او می دانست که نابود نخواهد کرد هرگز پاریس
او عاشق پاریس بود.
او قبلاً در سال 1932 انجام داده بود،
ماه عسلش در پاریس با مادرم
و برای او، در پایان جنگ،
هیچ دلیلی وجود نداشت مسئولیت پذیرفتن
برای سوزاندن شهری از این قبیل شهرت جهانی
برای او، کاملا غیر قابل تصور بود
ویران کردن پاریس چه فایده ای داشت؟
زیباترین شهر دنیا؟
و اگر، ساده تر، با نزدیک شدن به از پایان جنگ،
ژنرال از عبور می ترسید دادگاه نظامی
و مورد اصابت گلوله متفقین؟
بنابراین یک هفته دیوانه کننده به پایان می رسد،
شورش پاریس،
تنها شورش مردمی واقعی از سال 1944
در تالار شهر، ژنرال دوگل مورد استقبال شورشیان قرار گرفت،
که یک هفته قبل، جمهوری را دوباره در آنجا نصب کرده بود.
پاریس، پاریس خشمگین!
پاریس شکست!
پاریس شهید شد!
اما پاریس آزاد شد!
خودش آزاد شد!
توسط مردمش آزاد شد!
خوب صحبت کرد،
چون برنامه ریزی نکرده بود پس وقتی صحبت کرد توجه کنید
این مرد بود که صحبت کرد
با قلبش و فوق العاده است
در نقشش خیلی خوب بود.
یعنی از فرانسه که می جنگد،
یعنی فقط از فرانسه!
از فرانسه واقعی، فرانسه ابدی!
آنچه مرا تحت تأثیر قرار داد، این جمعیت پرشور بود
که نامش را فریاد زد،
او واقعا مورد تحسین قرار گرفت مثل یک نجات دهنده
پنجره را باز کردیم به طوری که دوگل،
می تواند به جمعیت سلام کند.
چهار ماه پس از دیدار پتن،
پاریسی ها دوگل را تشویق می کنند.
روز بعد، 26 آگوست،
بیش از یک میلیون وجود دارد به شانزلیزه.
ده برابر بیشتر است در مورد مارشال
سوال:
آیا اینها همان جمعیت هستند؟
احتمالاً نه، برآوردهای امروزی اکثر مورخان
با این حال، به آنچه گفته می شود گوش دهید مبارز مقاومت ادگار مورین،
که در آن روز است در راهپیمایی
فرانسه، که یک پتانوگلیست بود،
کمتر و کمتر می شود پتانیست شد
و بیشتر و بیشتر گولیست،
از زمانی که پتن قرار بود سپر باش
و دوگل شمشیر.
اما وقتی سپر بود سپر شبه کاملاً خرد شد
و ساعت شمشیر فرا رسیده است
واضح است که همان جمعیت که پتن را تشویق کرده بود،
دوگل را بدون کمترین تشویق کرد از صداقت
اوایل هنوز بودیم من فکر می کنم کاملا پتانیست
اکثریت جمعیت
اما پس از آن، به هیچ وجه.
ما فقط یک ایده داشتیم، رهایی برای تغییر همه چیز،
برای انجام دوباره همه چیز
یک فرانسه جدید
فرانسه ای که دوباره دارد خودش می شود
و در نهایت می تواند تبدیل شود به سوی آینده.
اون روز چه حسی داره این نوجوان 14 ساله،
جرارد وارتر
در واقع شهر دیگری بود.
شهری دیگر، فضایی دیگر.
تقریباً می توان گفت که جمعیت هم تغییر کرده بود
قبلاً یک جمعیت بود کاملا سرد
خنثی، شفاف، فشرده.
در حالی که در آنجا مردم را می بینیم که شروع به باز شدن می کنند،
برای نشان دادن،
برای نشان دادن مهربانی
ما دوباره خودمان می شویم، شاید حتی،
آونگ، آیا آن را کمی بیش از حد دور از آن طرف،
ممکن است !
مردم شده بودند پرشورتر،
از پاریسی ها معمولا.
این شروع بود...
آغاز زندگی.
ما این تصور را داشتیم که ناگهان،
رهایی،
سیگنالی بود که لازم بود...
تصمیم بگیرید کاری انجام دهید.
ما 15-16 ساله بودیم.
زندگی در آستانه شروع بود، بعدا میخوایم چیکار کنیم
آزادی پاریس زندگی خود را تغییر خواهد داد.
چارلز پگول دوروین،
مرد با مسلسل،
در DB دوم شرکت خواهد کرد،
با آلن رافائل و ژرار دو شاناک،
او ارتش آلمان را تا زمان تعقیب خواهد کرد لانه عقاب هیتلر در Berchtesgaden.
سرهنگ هانری رول تانگوی، رئیس فدراسیون جهانی فوتبال،
در اولین ارتش ادغام خواهد شد فرانسوی تحت فرماندهی ژنرال دو لاتره،
قبل از انتصاب فرماندار از کوبلنتس در آلمان اشغالی.
با همراهی همسرش سیسیل،
او یک سال آنجا خواهد ماند،
نه چندان دور از ژنرال فون چولتیتز.
پس از اسارت در انگلستان،
ژنرال تمام خواهد شد زندگی او در بادن بادن،
جایی که او با ایمان خواهد مرد برای نجات پاریس
بانکدار شد و سپس بازیگر،
کلود ریچ این نقش را بازی خواهد کرد ژنرال لکلرک،
در فیلم آیا پاریس می سوزد؟
ادگار مورین دور خواهد شد از حزب کمونیست،
قبل از جامعه شناس شدن شهرت جهانی.
نویسنده راجر گرنیر یکی خواهد بود ستون های نسخه های گالیمارد.
در مورد افراد ناشناس،
آنها مسیر زندگی خود را از سر می گیرند.
ژرژ مارسلت بازیگر می شود
بعد مهندس
سپس مدیر بازرگانی
مثل همکلاسی های کلاس چهارمش لشکر پیاده نظام،
جک بندر آمریکایی،
به طور منظم به فرانسه بازخواهد گشت،
برای بزرگداشت فرود و آزادی پاریس
او نشان لژیون افتخار را دریافت خواهد کرد.
مغلوب شدگان سعی خواهند کرد زندگی خود را بازسازی کنند،
روی آوار
برنهارد بلاش، بمب افکن،
کمیسر پلیس خواهد بود
فردریش شفت، یکی از کسانی که در حمله به هیتلر شرکت کرد،
یک فروشگاه مد در گوتینگن ایجاد خواهد کرد.
هانس آلبرشت، معشوقه فرنانده،
معلم خواهد شد
ناراحت تر از همه بقیه شاید...
هنریت گریست، پیشکسوت جوان لیدو،
که عاشق آلمانی ها بود
با یک آمریکایی قرار خواهد گرفت در آزادی
سپس با یک فرانسوی ازدواج خواهد کرد در دهه 50